Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Florida, 1990.
Uyandığımda fena akşamdan kalmaydım.
Sol elimi, güneş ışığını kesmek için burnumun üstüne tuttum.
Sağ yanağımda bir güve kanat çırpıyordu.
Elimi yüzümün önüne getirdim ki
o küçük yaratığa fiske atarak odanın öbür ucuna yollayayım.
Serçe parmağımı o an fark ettim.
Kendi kendine oynuyordu.
"Tanrı aşkına, kendi parmağın."
Ama benim değildi.
Siktir. Başka birinindi.
Başımı mı vurmuştum?
Önceki gece olanlar çok belli belirsizdi.
Bir gece önce Woody Harrelson bardaydı.
Belki efsanevi sarhoş kavgalarımızdan birini etmiştik.
Ama öyle bir kavga hatırlamıyordum.
Korumamın beni, odamın kapısına anahtarı takmak için
kapı çerçevesine yasladığını hatırlıyordum.
Bir yerim de şişmemişti. Siktir.
Motor!
Motor, Michael!
Michael, Michael!
Bu sektörde ancak bu kadar popüler olunur.
Kazanan, Michael J. Fox.
Kayıttayız.
Aksini gösteren tüm delillere rağmen...
- Hiç kıpırdama. Hazır. - ...inanılmaz korkuyordum...
"HOLLYWOOD DOKTORU"
...ve mesleki güvensizlik yaşıyordum.
Titreme, gelecekten gelen...
...bir mesajdı.
Şimdilerde herkes kendi hikâyesini yönlendirmekten bahsediyor.
Ve umutsuz hikâye de şuydu:
"Michael J. Fox onu elden ayaktan düşüren bir hastalığa yakalandı ve bu onu yıktı."
Bu çok sıkıcı.
Kırk dokuz yaşında saçım kıvırcığa döndü.
Kıvırcık değildi ama bir anda...
Bir sabah Santa Barbara'da uyandım ve saçım kıvırcıktı.
- Bence çok yakışmış. - Jöle sürebilirim.
- Hayır, hayır. - Şapka takabilirim.
Belgeselde nasıl görüneceğim diye amma taktım.
Evet. Tarzın bu. Tamam, bana bak şimdi.
İşte bu.
- Girin. - Ah.
Ne... Arkadaşlar, bir noktada artık...
- Neyse o artık. - Sadece şurası.
- Hey. - Hey.
- Nasılsın? - Evet, iyiyim.
İzle beni.
- Günün nasıl geçiyor? - Şimdiye kadar mı?
Şimdiye kadar başarılı.
Herkes Parkinson olduğunu biliyor.
Ama yürüyüşünü gördüklerinde "Siktir" diyorlar.
Evet.
Güzel. Dur ve toparlan.
Güzel. Hadi bakalım.
Yürümem insanları korkutuyor.
Bak.
Ama sizden saklamayacağım.
- Hey. - Hey.
Ne yaparsanız yapın.
Bana acımanız beni asla etkilemez.
Ben zavallı biri değilim. Başımda bir ton iş var.
Selam, nasılsın?
Acele etme.
Ben çok sağlam bir herifim.
Hamam böceği gibiyim ve bir sürü şey yaşadım.
- Hamam böceğini öldüremezsin. - Hamam böceğini öldüremezsin.
Yavaş yavaş.
İşte böyle. Çok güzel.
- Selam, nasılsınız? - İyiyim, siz nasılsınız?
Güzel, dur ve toparlan.
Bay Fox.
Bu da oldu.
- Hallettiniz mi? - Tamam... İyiyim. Teşekkürler.
Tamam. Çok memnun oldum efendim.
Ben de memnun oldum. Ayaklarımı yerden kestiniz.
STILL: A MICHAEL J. FOX MOVIE
Parkinson'dan önce kıpırdamamak ne demekti?
Bilmem ki.
Bilmiyorum, hep kıpır kıpırdım.
İki yaşındaki hâlimi hatırlıyormuş gibi yapamam.
Bacak kadardım, ıslak bir plaj havlusundan biraz daha ağırdım ve kıpır kıpırdım.
Ama arka kapıdan dışarı fırlama sebebim kaçmak değildi.
Daha ziyade sınırları kabul etmiyordum.
Az sonra telefon çaldığında
şekercinin sahibi, eğlendiğini belli etmemeye çalışıyordu.
"Oğlunuz burada."
Kaçtığım için hayrete düşen annemi hayal edebiliyorum.
"Bir şeker yesin.
Kocam birazdan onu almaya gelip parasını öder."
"Parası var."
"Aslına bakarsanız epey parası var."
Çocukken, yerimde durmam gerektiğine dair inancım yoktu.
Hayatımın en ironik yanlarından biri.
Kıpırdamadan duramıyordum, ta ki gerçekten...
...kıpırdamadan duramayana kadar.
Kız kardeşim doğduğunda onu kıskanmamıştım.
Hatta ne kadar kalabalıksa o kadar iyiydi.
Ama ben altı, o üç yaşına geldiğinde aynı boydaydık.
İkiz miyiz diye sorduklarını çok net hatırlıyorum
ama ikizimin benden üç yaş küçük olduğunu söylediğimde
insanların tepkileri değişmişti.
Daha iri olmamı beklediklerini fark ettim.
Bu benim için yeni bir şeydi.
"Daha iri" olamıyordum.
YAŞ 10
Sınıfın en kısası bendim.
Birlikte hokey oynadığım herkesten daha kısaydım.
Izgaradan aşağı inip topu alan çocuk bendim.
YAŞ 11
Canıma okurlardı. Ben ufaklıktım.
YAŞ 12
Beni dolaplara kilitlerlerdi.
YAŞ 16
İri çocuklar bilerek peşinize düşüp sizi itip kakıyorsa...
Ama ben hep olası bir zorbadan kaçabilme becerime güvenirdim.
Dünya tam ayaklarımın altından kayacak gibiyken
şans eseri bir dayanak buldum.
TİYATRO KULÜBÜ
Tiyatro kursu.
Kızlar oradaydı.
Bir oyunda Rumpelstiltskin'dim.
- Rumpelstiltskin miydin? - Evet.
Ayrıca beş yaş küçük gösteriyormuşsun.
Evet, küçük bir elf gibiydim.
Sevimli ve elf gibiydim. Sevimli bir elf'tim.
Sevimli bir elf.
Tiyatro kursunda ünlü olabilirsin.
Tiyatro kursunda her şey olabilirsin.
Ama babama soracak olursanız aklım bir karış havadaydı.
Babam pragmatistti, ailesini romantik fantezilerden korumaya kararlıydı.
Küçükken hayalleri varmış ama hayat onları elinden almış.
Bir öfkesi vardı.
Dudağını büktüyse başınızın dertte olduğunu bilirdiniz.
"Siktir, şimdi işim bitti" derdiniz.
EDMONDS JR. ORTAOKULU
Müdürün araması demek, babamdan ciddi azar yemek demekti.
ÖDEVLER TESLİM EDİLMEDİ
ÖĞRETMEN YORUMLARI BİRAZ ÖZ DİSİPLİN
"Kahretsin, kahretsin" derdi.
Vaktimin çoğunu sigara ve içki içerek geçirmeye başladım.
Seri şekilde arabayla kaza yapmaya başladım,
babamın arabalarına hasar verip duruyordum.
Yani ona göre işe yaramazın tekiydin.
Evet, olası bir işe yaramaz.
Hey. İyi görünüyorsun.
Bu ayakkabılar müthiş. Artık kazanma şansım var.
On altı yaşındayken...
İŞ İLANLARI OYUNCU SEÇMELERİ
...oyunculuk hocam elime bir gazete tutuşturdu.
"Akıllı, 12 yaşında bir çocuk arıyorlarmış
ve sen, görüp görebilecekleri en akıllı 12 yaşındaki çocuksun."
Ama batıracağım Leo. Onca insan bana bakacak.
Makyaj bölümünde seni bekliyoruz.
Tarihe geçeceksin evlat.
Cumaya kadar 2,5 santim uzamalıyım.
Rolü aldım. O denli kolaydı.
Basketbol seçmeleri mi?
Hayır. Penny Montgomery.
Çok yakında durursam yüzünü göremiyorum.
Kast direktörü avantajlı olduğumu düşünüyordu.
Amerikalı yapımcılar, bir çocuğu canlandıracak kadar genç görünen
bir oyuncu bulmak için can atarmış.
Ama bu, Hollywood'a taşınmak ve liseyi bırakmak demekti.
Ve bu imkânsız görünüyordu.
Babam: "Bunu yapmak istediğinden emin misin?"
Ben: "Kesinlikle."
"Kendine o kadar güveniyor musun?"
"Kesinlikle."
Ve sonra babam beni şoke etti.
"Madem oyuncu olacaksın o zaman bu işin ormanına git."
İçten içe sana inanıyormuş yani.
Evet.
Babam masrafları karşılamayı kabul etti.
Yolculuğu kredi kartından karşıladı.
Birkaç hafta içinde babamla ne çok yol katettiğimizi düşünüyordum.
SET 26
Beni sadece randevulara götüreceğini, sonrasında benden bilgi alacağını söyledi.
Bana kendince bunun onun değil, benim şovum olduğunu gösteriyordu.
Alo?
Hayır, mükemmel.
Her seçmeden sonra ikinci görüşmeye çağrıldım
ve o görüşmelerin üçünden de sağlam teklifler geldi.
Babam şöyle demişti: "Artık eline fırsat geçirdin. Şimdi sadece bekle."
Stüdyo dairem, Beverly Hills'in varoşlarındaydı.
Hayatımda gördüğüm en güzel ev.
İyi ki benimle eve geldin diye düşünüyordum.
Daire, beşe üç buçuk metreydi. Bir yatak, bir elektrikli ocak
ve evin de tek lavabosunun bulunduğu minicik bir banyo vardı.
Saçımı Palmolive'le, bulaşıklarımı Head & Shoulders'la yıkıyordum.
Bu akşam gerçekten çok eğlendim.
Ronald McDonald özel beslenme uzmanımdı.
KİMSE MCDONALD'S GİBİ YAPAMAZ.
- Yalnız mıyız? - Yalnız mı?
Yani kocanız etrafta mı?
Ama 1982 ilkbaharında...
Schweitzer.
...senaryo umutsuzdu.
Burada ne oluyor? Ne bu?
Lütfen sakin olun Bay Wyatt. Göğsünüzü muayene edeceğim.
- Hey, bu şaka falan mı? - E, selam.
Oyunculuk işleri almaya devam ettim
ama geçimimi zor sağlıyordum.
Maaş çekimin yüzde 10'unu menajerim alıyordu.
Maaş çekin.
Bir de fotoğrafçı, tanıtımcı ya da avukat vardı.
- "1,25 dolar" yazıyor. - Evet, yani?
Bu yanlış diyorum. Bu bir hata!
Bunun için çok uğraştım. Bu haksızlık.
Bunun için çok uğraştım.
Eşya satmaya başladım.
L koltuğumu parça parça sattım.
Az kalsın birkaç filmde rol kapıyordum. En önemlisi Sıradan İnsanlar'dı.
Ama Robert Redford, okumamdan pek etkilenmemişti.
Seçmede diş ipiyle dişlerini temizledi.
Neden buraya gelmeleri gerekti ki?
Reddedilmek öyle olağan bir hâl alabiliyor ki
tepkisiz kalma tehlikesi oluşuyor.
Ne dediğini bilmeyenleri dinleme.
Birkaç günlük param kalmıştı.
Yani paran bitiyordu. Tüm bu...
"Bitiyordu" demek cömertlik olur. Hiç param yoktu.
- IHOP'lardan paket reçel alıyordum. - Efendim?
- Şey gibi... Smucker's.
- Niye? - Yemek için.
- Yapma. - Ve ben...
Yolda bozuk paralar buluyor,
onları o anı atlatmak için kullanıyordum. Ucu ucuna yaşıyordum.
Ve şöyle dedim: "Buradan gitmeliyim. Hiç param yok
ve maliyeye borcum var, ev sahibinden kaçıyorum, telefonum da yok."
Yani havaalanına yürümek zorundaydım.
- Beklentin neydi? - E, beklentim şuydu:
Kardeşim şantiye şefiydi,
ben de onun şantiyelerinde çalışıp çivi toplardım.
Ama hâlâ fişim ve sandalyem vardı.
Neyin vardı?
Poker oynarken elinde tek bir fiş ve oturacak bir sandalyen varsa
oyundasındır. Fişin ve sandalyen vardır.
Buydu yani. Son fırsatımdı.
"Bu çocuğa rol ver demekten vazgeç."
Yapımcı Gary David Goldberg yeni sitcom'unun kast direktörüne öyle demiş.
Komik olmayan birini dâhil etmeyi
istemeyiz. Hiç komiklik olmamasını da.
"Bu konuda hayatta fikrimi değiştirmem.
Aradığımız o değil."
Hepimiz, Alex'in çok yetkin olduğunu düşünüyoruz bence.
Gazetenin editörü ama içten içte sempatik biri.
"Ne istediğimi biliyorum ve gerçekten
Alex Keaton'ı Michael Fox'un oynamasını istemiyorum."
Hayır. Bu işi istiyorum. İhtiyacım var. Bunu yapabilirim.
Nereye başvursam hep bir terslik çıkıyor.
Çok genç, çok yaşlı, çok kısa, çok uzun. Uymayan her neyse onu düzeltebilirim.
Daha yaşlı olurum. Daha uzun olurum. Her şey olurum.
- Evet, hazır. Beş saniye. - Beş, dört, üç, iki!
Durun, durun, pardon, senaryom dağıldı.
- Nerede bu? Kahretsin. - On birin başı.
"Anaokulundaki ilk günü anne.
Geç kalmak istemiyor. Bu onun tüm hayatını etkileyebilir."
"Mal haklı. Sonuçta burası mezun olduğum okul. Orada efsaneyim."
Ve çok güldüler. Ben de...
Şey gibiydi... Sanki "vay canına" diyorlardı.
"Bende de var."
İçki yok, uyuşturucu yok, kadın yok, başarmak için üç yıldır uğraşan
22 yaşında bir adam olarak o anımı mahvedecek hiçbir şey yok.
"Güzel, güzel, güzel."
Gülmek... Elinizde olan bir şey değil.
Ben... Sanki bir şey bulmuştum.
Beklemediğiniz şekilde sizinle iletişim kurmanın bir yolu, buna...
Buna bir cevabınız yok, ancak ses çıkarabilirsiniz.
"Şaka mı bu? Gel..."
Bir şekilde rahatlamanız gerek. Gerçekten çok samimi.
Gary David Goldberg arkasına yaslandı ve şöyle dedi:
"Niye kimse bana bu çocuktan bahsetmedi?"
Harika.
Pioneer Chicken dükkânının önündeki bir ankesörlü telefondaydım.
O sırada menajerim yedi haneli bir ücretten bahsederken
ben de menüye bakıp, "1,99 dolarım olsa da acılı kanat alsam" diyordum.
Ama sözleşme henüz resmiyet kazanamıyordu
çünkü NBC'nin muhteşem çocuğu, program müdürü Brandon Tartikoff
bana Alex Keaton rolünün verilmesine kesinlikle karşıydı.
Bu adam çok yetenekli, çok da komik ama
beslenme çantalarına fotosu basılacak birinden bahsettiğimizi sanmıyorum.
Kovulsam ve yerime başkası alınsa çok daha kolay olurdu.
Pilot bölümün çekimlerine başladığımız güne dek tartışma devam etti.
Evet, Family Ties'a hoş geldiniz.
Andy, hazır mıyız?
Önümüzdeki bir saatte olacaklar kaderimi belirleyecekti.
Arkadaşlar ışıkları kısacak.
Kayıt cihazlarınızı, makinelerinizi çalıştırın lütfen.
Tamam, Paul, ilk kare senin.
- Çok güzel geçsin millet. - Üç, iki...
Hadi bakalım. Hazırız. Motor. Başlayın.
Alo? Kim arıyordu?
Kimberly Blanton.
- Kimberly. - Kusura bakmayın...
Doğaçlamayla P harfini eklediğim an itibarıyla...
Ben Alex P. Keaton.
...seyirci o ana kadar yaşadığım çaresiz günleri anlamıştı sanki.
Selam. Kusura bakma, kapıyı ben açtım. Uşağımız bu akşam izinli.
Kimberly, aileni bu şekilde beğenmiyorsa
belki de ilgilenmeye değmeyen biridir, öyle değil mi?
Saçın böyle mi kalacak yoksa toplayacak mısın?
Michael J. Fox!
Bu iş oluyor.
O an anlamıştım. Yani her şey gerçek olacaktı.
Anne, ne yapıyorsun?
Durum komedisi anne babaya odaklanacaktı.
Muz yok anne.
Onlar yerine, Amerika, oğullarına âşık oldu.
Michael'a odaklan. Ona faydalı olur. Bundan sonra Michael'a odaklan.
Tamam, ona bir şey olmaz.
Performansı çok iyi.
Onu izlerken muazzam zamanlamasına hayran oluyorsunuz.
Bir erkeğin mizah anlayışını cinsel anlamda heyecan verici buluyorum.
Bir rahiple bir haham odadaymış...
İnsanları güldürmeyi sevdiğini ne zaman fark ettin?
Ufakken, küçük bir çocukken.
Ya komik olacak ya savaşacaktım, yani...
Önemli olan, koca adam sana kızmadan
onu güldürebilmektir. Bu daha güvenli bir yoldur.
- Gir. - Alex, hadi, kabul et.
Gerçekten çok özelsin.
Tamam, ben...
Bu konuda tartışmak istemiyorum.
Bay Fox, e, bana bu beslenme çantasını yolladı.
"Brandon, sevgiler, öpüyorum, Michael J. Fox" yazıp imzalamış.
BRANDON, BURAYA KARGA KOYMAMI İSTEDİLER AMA...
Yanındayken, gözlerinden harika bir
esprin olduğunu ama bir türlü söyleyemediğini anlayabiliyorum.
Bu berbat bir şey. Gerçekten çok zor.
Dopamine çok ihtiyaç duyduğumda ve...
Dozun etkisi geçmek üzereyse, ki geçiyor,
e, donuyorum. Fiziksel olarak, surat ifadesi olarak donuyorum.
Bu bir maske. Parkinson maskem var.
Benim gerçekten uğraşmam gerek,
gülümsemek için, ifade göstermek için mücadele etmem gerek.
Bu beni boş ifadeli biri yapıyor.
Çok neşeli olsan
- suratın nasıl olurdu? - Böyle.
Geçimini bununla sağlıyordun.
Evet.
Ve dur.
Tamam. Isındın mı? Başını döndürüyor mu?
Deli oluyorum.
Tamam, kitabından bazı sayfalar okuyacağız.
Tamam. "Babam ordudan emekli olduktan sonra..."
Biraz daha dik.
Niye bu hikâyeyi şimdi anlatmak istiyorsun?
"Çocukken birçok şey bana çok kolaymış gibi gelirdi.
Büyük bir resimli kitabı baştan sonra okurdum..."
Dünyam küçülüyor.
Zihnimi seviyorum, beni götürdüğü yeri seviyorum
ve bunun kısa sürmesini istemiyorum.
"Çocukken birçok şey bana çok kolaymış gibi gelirdi..."
Peki bundan 20 yıl sonra falan, hikâyeni anlatamadığın
bir an olacak mı?
Bundan 20 yıl sonra hayattaysam
ya iyileşmişimdir ya da turşumu yapmışlardır.
"Öğle yemeğimi pipetle... Öğle yemeğimi pipetle yiyordum"...
..."şekil alan kat kat kauçuk köpük
ve Tibet öküzü kılı, suratıma eklenmişti." Bu gerçekten de...
- Onları kim yazdı? - Götün teki.
Düşük bütçeli ikinci sınıf bir filmdi.
Ama sokağın ilerisinde profesyoneller vardı.
Onlar ne yapıyordu?
Yeni Zemeckis ve Spielberg filmindeler. Kim oynuyor?
Crispin Glover.
Of.
Deli Crispin'in Spielberg filminde oynayacak olmasına bozulmuştum.
Bense...
...ikinci sınıf bir liseli kurt adam filmindeydim.
Noel tatilinden bir ya da iki gün sonra
Gary David Goldberg beni ofisine çağırdı.
Gary lafa "Bir itirafta bulunacağım" diyerek girdi.
"Sezon başlamadan hemen önce Steven bana bu senaryoyu yollamıştı."
Gary "Steven" dediği an Spielberg'ü kastettiğini anlamıştım.
BAY GARY DAVID GOLDBERG "FAMILY TIES"
"Steven başrol için seni istemiş.
Seni diziden çıkarmamın bir yolu olup olmadığını sordular.
Sana o zaman söylemedim çünkü mümkün değildi.
İÇ. GARAJ - GÜNDÜZ
YAKIN PLAN
SAAT İLERLİYOR
DAHA ÇOK SAAT
İki ay önce Eric Stoltz'la çekimlere başlamışlar
ama rol için uygun olmadığına karar vermişler.
NIKE AYAKKABILAR
KAYKAY ZEMİNE DÜŞTÜ
Pahalı olacak ama tüm sahnelerini tekrar çekmek istiyorlar."
PARMAKLAR KAPI KOLUNU ÇEVİRİR
Başım dönüyordu.
MÜTHİŞ PATLAMA
Başka bir şey?
"Dizideki işini bir saat bile aksatmayacaksın."
Anlaşma yapılmıştı.
Bir Teamster şoförü beni 9.30'da alıyor
ve Paramount'a götürüyordu.
Gündüz Family Ties'ı çekiyordum.
Selam, nasılsın?
İki işin de altından kalkabilecek misin?
Bana geldi.
Sonra 18.00'de başka bir Teamster şoförü beni alıp
o akşam hangi uzak yerde çekim yapacaksak oraya götürüyordu.
GELECEĞE DÖNÜŞ
Motor!
Bir dakika doktor.
Zaman makinesi yaptım mı diyorsun...
...hem de DeLorean'dan mı?
Güneş doğmadan hemen önceye kadar filmde çalışırdım.
O noktada, yastık ve battaniye alıp yapım minibüsüne atlardım
ve bir Teamster şoförü daha beni eve götürürdü.
İki, üç saat uyurdum...
...sonra birinci Teamster şoförü yine evime gelir,
verdiğim anahtarla içeri girer,
kahve demler,
duşu açardı.
Aynı döngüye yeniden başlardım.
Merhaba!
- Alex, bir saat geciktin. - Evet?
E? Yeni işin nasıl, Alex?
Harika. Gerçekten harika.
Almaya geldiler, bugün erken gitmeliyim.
- Hazır. - Motor!
Tamam, hanımlar beyler!
Sonraki 3,5 ay boyunca
bu Geleceğe Dönüş ve Family Ties harmanı beni yedi bitirdi.
Çekim 22.
Hangi sette olduğumu karıştırdım...
...ilk etapta kim olduğumu da.
İki haftadır her öğleden sonra ve akşam çalıştın.
Bu şeyler nasıl iyi olabilirdi ki?
- Bugün nasılsın? - Ben iyiyim. Sen?
İyiyim. Yorgunum.
- Oraya ne oldu? - Kafamı çarptım.
Çok hızlı yürüyordum ve mobilyanın üstüne düştüm.
Mobilyaya her zamanki gibi çarpmadım, suratımı çarptım.
Ve bir an için yerde yatarken
"Galiba ağzıma sıçtım" dedim.
Sonra çürümeye başladı, gözlerim morardı. Benim...
Bu göz mosmor oldu. Sonra röntgen çektiler
ve şöyle dediler: "Yanağındaki ve gözündeki tüm kemikleri kırmışsın."
Ameliyat ettiler, düzelttiler, çivi taktılar.
Burada ve burada çiviler var.
- Burada. Evet. - Çivi mi vardı orada?
Evet. Suratımı dağıttım ama bunu yapıyorum.
Şeyin bir parçası... Düşerim ben.
- Bu gerçek. - Parkinson ve yer çekimi gerçek.
Evet, yer çekimi gerçek. Benim yüksekliğimden düşsen bile.
Tamam, işe dönüyoruz.
Benim hikâyem, ikinci kısım.
Tanrım, başım.
Neredeyim ya?
Alo?
"Mike, şimdi filmi izledik."
Hangi filmi?
"Senin filmini. Geleceğe Dönüş'ü."
Arayan menajerimdi.
Üzgünüm Pete. Berbat olduğumu biliyorum.
Bu, sonun başlangıcıysa müthiş bir yolculuk olmuştu.
Ben, Roger Ebert. Chicago Sun-Times'ın film eleştirmeniyim.
Ben de Gene Siskel, Chicago Tribune'un film eleştirmeniyim.
İlk olarak, Geleceğe Dönüş. Zaman yolculuğu filmi, nefret ederim
çünkü geçmişe dönünce hiçbir şeyi değiştiremezsiniz
çünkü bu, filmin başında gördüğümüz gelecek
yalan olacak anlamına gelir, değil mi?
Ama Geleceğe Dönüş bu sorunu çözmeyi başarmış
ve bunu yapması beni çok sevindirdi.
Yaz filmi sezonunda favori filmim bu.
Ve Michael J. Fox müthiş bir performans sergilemiş.
Meğer o yolculuk daha yeni başlıyormuş.
STEVEN SPIELBERG SUNAR GELECEĞE DÖNÜŞ
1. "GELECEĞE DÖNÜŞ,"
Filme dair ilk yorumlar ne?
İlk yorumlar "müthiş."
- Korkutucu, evet. - Korkutucu. Evet, cidden çok korkutucu.
- Aynı adam olacak mısın? - Evet.
- İdare edebilecek misin? - Evet.
Studio City'deki eski mahallemde bir gazete bayi vardı.
Arada sırada uğrardım.
Hayır, Hustler ya da Juggs'a bakmıyordum.
Vitrinde kendimin olduğu şeylere bakıyordum.
GQ. US. People. Rolling Stone.
Playgirl. TigerBeat. TV Guide.
Variety. McCall's. The Star. The Globe.
Seventeen, 16, Mad, Cracked, ve daha bir sürüsü.
Nereye baksam kendimi görüyordum.
Hiçbiri gerçekteki hâlimi temsil etmiyordu...
O her kimse artık.
HER ŞEY MEYDANDA!
Bu sektörde ancak bu kadar popüler olunur. Karşınızda Michael J. Fox.
Michael J. Fox!
Michael J. Fox bu akşam bizimle. Evet!
Sana kendini müthiş hissettirmiyor mu?
Harika. Tüm ailemi uçakla buraya getirmek pahalıya mal oldu ama...
Öncelikle tebrikler.
Geleceğe Dönüş gişede hâlâ bir numara.
ÜST ÜSTE İKİ KEZ YAPABİLİR Mİ?
Ama bu hafta sonu yeni bir rakibi olacak.
Başka bir Michael J. Fox filmi, onunla mücadele edebilecek mi?
LOS ANGELES'TAN CANLI
Bilmiyorum.
Michael J. Fox inanılmaz popüler.
1. GELECEĞE DÖNÜŞ, 119,8 MİLYON DOLAR, 8 HAFTA.
Spielberg'e söylemelisin,
kendimi o şekilde bağlamaya hazır değilim.
Başarının sırrı ne?
BAŞARIMIN SIRRI
Bu, benim...
Oyunculuk benim hayatım demek üzere olduğuma inanamıyorum.
TV Emmy Ödülleri verildi ve kazananlar...
KOMEDİ DİZİSİNDE EN İYİ OYUNCU
İnanmıyorum! Harika!
Kendimi dev gibi hissediyorum.
Seni hep "sevimli" olarak anıyorlar.
Bir süre sonra sinir bozucu oluyor mu?
Evet, o dergilerdekileri zaten annem yazıyor.
Ya, öyle mi?
Michael Fox bence tatlı.
Michael Fox bence çok tatlı. Onunla çıkardım.
Beni yanlış anlamayın. Gerçekten çok eğlendim.
- Kiminle yatıyorsun? - Kiminle yatıyorsun?
Sana sormayacaktım. Shelley sordu. Ben şeye dönecektim...
Ama sordun.
Çünkü...
Hâlâ anlamıyorum. Sanki ben...
Yani hâlâ insanlar ne görüyor bilmiyorum ama...
Favori biram var. Söyleyebilir miyim bilmiyorum.
Kanada birası ama önünde malum boynuzlu hayvan var.
Bir sabah camdan baktığımda bira teslimat kamyonu gördüm.
MOOSEHEAD BİRA
"Geldiği yerde daha çok var" dedi teslimatçı.
Ferrari, Range Rover ve Jeep Cherokee
ve üstü açık Mercedes 560 SL arabalarım vardı.
İçki bedavaydı ve genelde onur konuğuydum.
Bir kere işe giderken Ferrari'mi biri durdurdu.
Polis eğildi ve şöyle dedi:
"Mike, sen misin?" Ben de "evet" dedim. Şöyle dedi:
"Bu büyük, ağır bir araba. Dikkatli olmalısın."
Ferrari'yle Metro Bulvarı'nda 150 kilometreyle gidiyordum.
"Diziye bayılıyorum" dedi.
"O kadar mı?" dedim.
- Beş adım ileri. - Evet.
Sol ayağın yakaladığında durup yapabildiğinde toparlan.
Seni ben durdurmayacağım ama sen durabildiğinde dur.
- Dizlerim gevşiyor. - Güzel.
- Evet, bunu şeysiz yapabilirim... - Bu pozisyonda dur.
Yaylanarak yap. Topukları hisset. Dön. Pozisyona girdiğini bil.
Dünyanın kralı olduğum
- bir dönem vardı. - Güzel. Yine golf duruşu, gevşetme.
Bir rol oynuyordum. Şeyi oynuyordum...
Sonra bu, üzülmeye değer bir şeydi.
Tracy nasıl?
Benimle evli. Hâlâ.
Şöhreti çok çabuk yakalamış genç bir ünlü olunca
insan neyin gerçek olduğunu bilmiyor.
İnsanlar çalılıklarımın arasından havuzda fotoğraflarımı çekiyordu.
Takım elbise, şapka ve gözlükle dolaşırken başımı öne eğiyor, saklanıyordum.
Bunlar saçmalık. Gerçek değil.
- Sağa büyük adım. - Hayır.
Sağa büyük adım. Güzel. Yine golf duruşu.
Güzel. Bunun üstünde çalışmalıyız.
Düşünce sürecini yavaşlatmalıyız, tamam mı?
- Çalışman gereken alan bu. - Evet, öyle.
- Yavaşlamak yani. - Evet.
Tamam mı? Kalk, golf duruşuna geç. Topuklarında.
- Oldu mu? - Evet.
Taburenin etrafında yarım adım at.
Parkinson tam bir felaketti.
Ama bu çok gerçek.
Kolum kasıldığında ya da elim seğirdiğinde bu gerçek. Bu gerçek.
Dön. Dengeni bulduğundan emin ol.
Güzel. Dengeni bulduğundan emin ol.
Yürüyemiyorsun, tuvalete gidemiyorsun. Yani bu gerçek.
Yavaşça ileri.
Güzel. Süper. Yapabileceğini biliyorum.
- Yapabiliyorum. Mesele de bu. - Değil mi?
Beni sinir eden de bu, bunların...
- Ani kontrol kaybı. - Anladım.
"Kontrolü kaybediyorum" gibi bir durum yok.
- Pat diye gidiyorum... - Biz de bunu...
Hep bunu konuşuyoruz, hızını, böyle biri olduğun için.
- Yapayım bitsin istiyorum. Evet. - Yavaşlat. Yavaşlat.
Ters giden bir şeyi telafi edecek
- atletikliğe sahipsin çünkü. - Sakince yapmak varken bu acele niye?
Evet. Bak. Bu daha iyiydi.
Seninle sinema yıldızı olarak konuşmak TV yıldızı olarak konuşmaktan farklı...
Yani, artık çok daha etkileyiciyim.
Öylesin. Hayatın bu yüzden değişti mi?
Pek sayılmaz.
- Joan'a. - Kime?
Joan. J, O, A, N.
Gerek fotoğraf imzalamak olsun,
gerek alelacele bir sonraki röportajına gitmek,
tüm bunlar Michael J. Fox'u ve filmi satmanın bir parçası.
Ailesi, liseyi bıraktığında ne olacağını merak etmiştir.
Ziyarete gittiğimizde Michael'la vakit geçirmeye çalışıyoruz,
gitmemizi istediği etkinliklere onunla beraber gidiyoruz.
Ama hayır, biz...
Nihayetinde kendimizi eğlence sektörüne kaptırmıyoruz.
Arka bahçede o sadece Mike Fox.
İnsanların tanıdığı, yıldız Michael J. Fox değil.
Los Angeles'tan evine gitmek ayağının yere basmasını sağlıyormuş.
Pislik biri olsam yanıma bırakmazlar.
Çok sessiz lütfen.
Hep başarılı olmak istemiştim diyebiliriz. Çok küçükken bile...
Hayır, hayır. Hazır. Tekrar sayar mısın, Andy? Benim...
Beş, dört, üç, iki.
Bilmiyorum, hep başarılı olmak istemiştim diyebiliriz,
küçük bir çocukken bile.
Benim için önemli olan kazanmak değildi.
Rekabetin verdiği keyifti.
Hep içten içe şunu hissettim...
Hızımı kaybediyorum. Baştan alabilir miyiz?
- Elbette. Elbette. - Canlı olmaya çalışıyorum.
Family Ties'ın setinde, bana, geri dönen hayırsız çocuk gibi kucak açtılar.
Ne de olsa ben yıldızdım.
Mikey, bunu artık yapacak mısın?
Şimdi dank etti, orada olmuyor.
Bu seni rahatsız mı etti?
- Bu seni bozdu mu? - Yok, tekrar yapmalıyız,
- daha çok kare çekmeliyiz.
- Kaç tane? - Otuz sekiz.
Artistlik yapacağım aklıma bile gelmezdi
ama rezil davranışlarım bile yanıma kalabilirdi.
Anlamaya çalışıyorum, şeyse söyle... Yani şayet...
Yanlış olduğunu düşündüğün belli şeyler varsa
bana söyle çünkü şu an kafam karıştı.
Hollywood'un prensiydim.
Büyüktüm. Hem de çok büyüktüm.
Tuğladan ve kayadan sanıyorsunuz ama değil, kâğıt ve tüylerden yapılmış.
Bu bir illüzyon.
Evet?
E, Alex P. Keaton, İkinci Sınıf Karşılama Komitesi.
Tebrikler.
Hayır. Pardon. Biraz burada beklesem olur mu?
Olur herhâlde.
Tracy Pollan o zaman dünyama girdi.
Tracy, New York tiyatrosunda eğitim aldığından işimize doğal bir kalite kattı.
Bırak onu. Resmini yaptığımı görmüyor musun?
"Hedef güldürmek olsun" yaklaşımıma tam zıttı.
Adı ne? "Elmayı Bulun" mu?
Soyut resim konseptini sana anlatırdım
ama içimden bir ses boşa vakit harcayacağımı söylüyor.
Tipik bir oyuncu tercihi değildin.
Hoppa değildin, aptal sarışın değildin,
- kendini bir şey sanan... - Evet.
- ...biri değildin. Katılıyor musun? - Katılıyorum.
Dizide bana rol verdikleri için çok şaşırmıştım.
Ben... Ben kendime rol verir miydim bilmiyorum.
- Neden verdiler? Neyini... - Şey, bence...
Alex karakterinden çok farklı biri olmasını istemişlerdi.
Ve bence onlar...
Bilmiyorum, bende farklı bir şey gördüler.
Bir gün öğle arası verdik.
Kadınlar, yaşam, ölüm, sanat.
Yerlerinize lütfen. Yerlerinize. Beş, dört, üç...
Öğle yemeğinden sonra kaldığımız yerden devam ettik.
Hadi bakalım. Hazır ve motor.
Sana bir şey aldım.
Öyle mi?
Picasso tablolarında indirim vardı.
Ben de sana bir tane aldım.
Bu yaptığın çok hoş.
İlk repliğini söylediği an burnuma sarımsak kokusu geldi
ve onunla dalga geçecek bir fırsat yakaladığımı düşündüm.
"Of, öğlen Norveç karidesi mi yedin hayatım?"
Başta bir şey söylemedi. İfadesi bile değişmedi.
Ama gözümün içine bakıp yavaşça şöyle dedi:
"Bu çirkin ve kabacaydı ve sen gerçekten adi puştun tekisin."
- Selam, Ellen. Hey, hazır mısın? - Selam. Evet, gidelim.
Tamam.
Evet.
Kimse benimle öyle konuşmamıştı.
Bu kadın, benim olduğumu zannettiğim kişiden hiç korkmuyordu.
Kaç hit film çekerse çeksin domuz, domuzdur.
Haklı mıydı peki? Pislik miydin?
Ben biraz pisliktim.
Şaka yapmış ama anlamadım
çünkü kimse bana öyle şaka yapmazdı.
Ben hiçbir şakanın konusu olmazdım.
Ve şöyle dedi: "Bunu kurcalayıp duracağım ve...
Bunun altında, korkan küçük bir çocuksun sen.
Ben de seni ifşa edeceğim."
O an ona âşık oldum.
Tamam.
Ben şey... Tamam, şöyle...
Tamam.
Tamam, peki, hiç fena değil.
Sadece... tamam.
Peki, tamam, evet. Tamam. Ver şunu...
Tamam.
İşte. Nazikçe, nazikçe.
Çocuk oyuncağıydı.
Hiç senin gibi birini tanımadım Alex.
Sanki nasıl biri olduğumu görüyorsun.
Öyle bir yanımı görüyorum ki, ben bile...
Öyle bir yanım olduğunu kabul etmek istemiyorum ve bu beni korkutuyor.
Tracy sonra benim Manhattan'da çekeceğim bir filmde rol aldı.
Sette birlikte takılırdık.
Bana işinden bahsetsene.
Çok etkilenmeliyim sanırım, ha?
Etkilenme.
Keşmekeş dolu hayatımı en önden seyrediyordu.
Tracy, hayatımın aldığı hâli takdir ediyordu.
Asıl hata parti hâlini alan hayatımda kendimi kaybetmek olurdu.
- Sende numaram var, değil mi? - Evet.
Beni aramalısın.
Evet, çok isterim.
- Seni seviyorum. - Ben de seni.
Evet... Birbirimizi seviyoruz.
Bunu söyledik, biliyoruz.
Yani önemli olan bu. Şimdi ne olacağı önemli değil.
Şimdi ne olacak?
- Şuna bak. - Kaldırsana.
HOWARD, EN İYİ DİLEKLERİMLE TJ POLLAN
Çok komik... Şey için imzalanmış... Norm mu, Fred mi ne.
Evet, bir dolara Strand kitapçısından aldım.
Beraberliğimiz başladığında en âşık insan bendim. Hâlâ öyleyim.
Cevap vermelisin. Cevap vermen gereken bir sürü mesaj var.
- Evet. - Buna cevap vermelisin.
Ve buna da cev... Bekle.
Daha da iyi.
Aquinnah'dan gelen dört mesaja cevap vermemişsin.
Dün gece vermeye çalıştım.
- Buna cevap ver... - Evet.
"Seni birkaç gündür görmedim,
- seni seviyorum, özledim." - Seni görmek için sabırsızlanıyorum.
- "Seni görmek için sabırsızlanıyorum." - Bakayım.
Seni görmek için sabırsızlanıyorum. Plaj seni bekliyor.
Tamam.
- "Plaj seni bekliyor" mu? Hayır. - Öyle bir şey.
Seni plajda bekliyorum.
Seninle plajda olmak...
Seninle plajda takılmaya can atıyorum.
Bana bu insanı anlatsana.
Netlik.
- "Sabırsızlanıyorum, seni seviyorum." - Seviyorum. Bu kadar.
Şakası olmadığını düşünüyorum.
Hayır. Hayır. Hiç şakası yoktur.
Çok dürüst olduğu için karakteri öyle oturmuş ki.
İstersem İngiltere kralı olayım, o yine kendi olur.
İstersem Elvis olayım o yine kendi olur.
İçine biraz şundan koyabilirsin.
- Tamam, ez şimdi. Kâseyi ben tutarım. - Bu çok zor.
- Elimi acıtıyor. - Kâseyi bile tutamıyorum.
Ailemleyken aramızda öyle duygusal bir sınır yok.
"Zavallıcık" yok.
Acını anlıyorum, sana çok üzülüyorum.
Sen aziz gibisin ve..."
Bana yapabilecekleri en kötü şey bu olur.
- Dur, ne diyeceğim... - Ne?
Demin konuştum.
Telefonuna bakarsan
cevap vermediği milyonlarca mesaj var.
Evet, ben birçok defa yazmıştım...
- Soru mu sordun? - İki haftada bir... Hayır.
"İyi misin? Sevgiler. Kalp, kalp" yazdım.
- Cevap gelmedi. Sonra... - Ve cevap yok.
Ama bir hafta sonra,
bir mesajda "Seni çok seviyorum, umarım iyisin" yazmıştım.
Bu çok güzel ama çok alelade.
Şöyle yazmış: "Umarım verdiğin kararlardan mutlusundur."
Tamam, teşekkürler.
- Güzel. Doğal. - Doğuştan komiksin baba.
- Ne yapıyorsun? - Bu işi yapmayı düşünmelisin.
Fal kurabiyesi oldun.
Cevaplarken basitçe şöyle yazıyorum:
"Ben de seni seviyorum, düşünüyorum. Nasıl gidiyor?"
- Ama söylemiyorsun. - Biliyorum çünkü böyle...
- Böyle çıkıyor... - Yani ayrıca...
Böyle oluyorum... Sonra şöyle düşünüyorum:
"Böyle olmuyor, düğmelere basayım."
- Sonra Çin'de bir web sitesine giriyorum. - Evet.
Düğünden bir ay sonra hamile kalan Tracy, kendini...
Motor!
Michael!
...iş için uzakta olmadığı anlarda
narkoleptik bir Lamaze partnerinden hallice bir eşle bulmuştu.
Michael.
Bu çocuk bu atlara bayılıyor.
Tehlikeli bir yolculuk.
Ailen nasıl? Anlat bakalım nasıl bir şey
Baba olmak harika.
Eminim tüm babalar bunun süper bir şey olduğunu biliyordur.
O... Oğlum, oğlumuz...
Yani ben işin yarısını bile yapmadım.
Aile ve iş dengeni nasıl kuruyorsun?
Sen hâlâ işkoliksin.
Michael! Michael! Michael!
Hayatım o dönem çok yoğun olduğu için karım...
...neye bulaştığını merak ediyordu.
Tracy, geçen yıl Michael'ı özledin mi?
Evet. Yine evde olması çok güzel.
- Evde minik bir versiyonum var. - Evet, minyatür bir versiyonu var.
Bir yıl içinde
son derece yetenekli, 20 küsur yaşında bir aktris, yalnız bir anne olmuştu.
Önemli olan kendinizden ve ailenizden memnun olmak,
kendinizi ve etrafınızdaki insanları sevmek.
Bense rahatça çalışıyordum.
Üç yıldan kısa bir süre içinde beşinci filmimi çekiyordum.
Ama korunaklı, sınırlı yaşıyordum.
O, korkağın teki dostum.
Korku ve izolasyon tetikliyor.
Oyuncular kendilerine aşırı güven duydukları için oyuncu olmuyor.
Hey, günaydın Bay Eastwood.
Bir oyuncunun en büyük arzusu başka biri olarak
olabildiğince zaman geçirmektir.
Sen korkak herifin tekisin, başka bir şey değil!
Profesyonel oyuncu olacak şansa ya da dengesizliğe sahip olanlar için...
Sen kendini ne zannediyorsun?
...sadece gerçekte kim olduğumuzun belirsizliği artar.
Ve sen...
Hep içinizi kemirir...
Seni tanımıyorum.
...sahte miyim, yapmacık mıyım inancı.
Filmlerinden nefret ediyorum.
Michael, Tracy ve Sam'in hayatında,
varsa tipik bir gün nasıl geçiyor?
Kalkıyorum, işe gidiyorum, eve geldiğimde herkes uyumuş oluyor.
Bu kadar.
Babam bir aydır kendini iyi hissetmiyordu.
"Babamı acil hastaneye kaldırdılar.
Babam bir aydır kendini iyi hissetmiyordu.
Önce kalbi zayıfladı, sonra böbrekleri iflas etmeye başladı.
1990'daki o gün, bir eşikten geçtiğimi bilemezdim."
Affedersin.
Böyle şeyler insanı etkiliyor. Böyle bir şey yaşıyorsun ve...
Böyle bir şey karşına çıkınca o kadar...
Yani üç cümle var ama yarım ton ağırlığında neredeyse.
Eşik neydi?
Eşik, yetişkinlikti. Gerçek şeyler.
Hayat.
Tanrı aşkına Mike. Alt tarafı kendi parmağın.
Ama sorun da buydu.
Benim değildi. Başka birinindi.
Aklıma gelen en paranoyakça hayal bile, beni o gün
nöroloğun darbe gibi indirdiği o iki kelimeye hazırlayamazdı.
Parkinson hastalığı.
Şöyle dedim: "Kiminle konuştuğunu biliyorsun, değil mi?
Yani ben, böyle bir şey olmaması gereken biriyim."
PARKINSON HASTALIĞINI ANLAMAK
ERKEN BELİRTİLER VE SEMPTOMLAR TEDAVİ VE DESTEK
Bana bir broşür verdi.
Hangisinde beyin rahatsızlığı vardı, belli değildi, ikisi de mutlu görünüyordu.
Şöyle kelimeler söyledi: "Progresif", "dejeneratif",
"tedavisi yok."
Şöyle dedi: "Bunu kaybedersin. Oyunu kaybedersin. Bunda kazanılmıyor."
Sokakta durup bir cevap aradığımı hatırlıyorum.
Bu... Ben... Dünyam yıkıldı.
Tahmin etmeliydim.
Başarım için ödemem gereken kozmik bedel.
Tracy'ye haberi verdim.
"Hastalıkta ve sağlıkta" diye fısıldadığını hatırlıyorum.
Şimdi başını rahatlat.
Tamam, güzel. Evet. Şimdi parmağıma bak. Aç.
Buraya bak.
Evet. Yukarı, yukarı. Çok iyi.
Böyle yap.
Çok iyisin. Mükemmel.
- Bu cidden çok güçlü. Bekle. - Ben güçlü bir adamım.
- Güçlü bir adamsın. - Çok güçlüyüm.
Giyiniyordun, acelen vardı
ve karyola başlığına mı çarptın?
- Başlığa. Evet. - Tamam.
Peki, omzun ne zaman çıktı?
- Aynı zamanlarda mı? - Aynı zamanlarda.
Her şey kendini istismar festivali gibiydi.
- Evimi gezebilirsiniz. - Tamam.
- Hemen her şey aynı yerde. - Sorun ne?
Tamam, elimi sık.
- Bu nasıl? - Fena değil.
Bence iyi olacağız.
- İyi mi olacaksın? - Evet.
Bir şey kesmeleri gerekmeyecek.
- Hayır, hayır. Başımı. - Tamam. Güzel.
- Başını mı? - Başımı, evet.
Tamam.
Tracy tanıdığım en zeki insan.
Bir sürü şeyle baş etmeyi öğrendi.
Kendinin olmayan bir yükün ağırlığına katlanmak zorunda olmak
ne kadar zordur kim bilir?
Yük benim ama benimle paylaşıyor.
Paylaşmakla kalmıyor, benden fazlasını yükleniyor.
İlkini yataktayken mi alıyorsun?
- Hayır, kalkınca. - Kakınca. Tamam.
- Bazen Michael onu ertelemeyi seviyor... - Evet.
...yapması gereken bir şey varsa.
Beklerse daha sert ve iyi etki edeceğini düşünüyor.
Yaşadığım her şeyi o da yaşıyor.
Benim de bunun işe yaraması için bir yol bulmam gerekiyor.
Bunu hissetmem ve yaşamam lazım.
Biraz yürüyebiliyorum ama. Böyle.
Bunun olmasını sağlamalıydı.
- Yürüyorum hayatım. - Yürüyorsun.
- Aferin. - Biliyorum.
- Bu taraftan mı? - Evet.
Biraz yavaşla. Tamam.
Kaçma hayallerine tutundum.
PARKINSON HASTALIĞININ GEÇMİŞİ
Koyulan teşhis yanlış çıkabilir diye düşündüm.
TİTREMELİ FELÇ HAKKINDA YAZI
GENELDE YAŞI GEÇKİN KİŞİLERİN HASTALIĞIDIR
YETMİŞ İKİ YAŞINDA ERKEKLER
Yirmilerimin sonlarındaydım.
Bu yaşlı hastalığı bende nasıl olurdu?
Belirtiler arasında kas sertliği,
yavaşlık, hareketlerde zayıflık ve titreme,
az göz kırpma, yüz ifadelerinde azalma vardı.
Az göz kırpmam ve yüz ifadelerimde azalma olması
kamera karşısında daha rahat olmamı sağladı.
Abartılı hâllerim azalmıştı.
Hayır, iyiye gitmiyorsun. Daha hasta oluyorsun.
Bu hastalıktan muzdarip birine ne tavsiye verirsiniz?
Önemli olan, kendinize karşı dürüst olmak.
Karşınızda Johnny.
Belli bir an olmaksızın, sol elim kontrolsüzce titremeye başlıyordu.
Neyse, devam edelim. Bu akşam programımız harika.
Bay Michael J. Fox bizimle.
Doktorum Parkinson ilaçları yazmıştı.
Sinemet, beyin tarafından alınıp dopamine dönüştürülüyor.
Bir Parkinson hastasının artık üretemediği sinir ileticisine.
YAYINDA
Neyse, Michael Fox bu akşam burada olduğu için mutluyum.
Çok yetenekli bir genç adam ve...
Alkışlarınızla Michael J. Fox.
İyileştirici değeri, rahatlamak...
bunların hiçbiri ilaçları alma sebebim değildi.
Tek bir sebebi vardı.
Evet.
Saklanmak.
Gömlek ve pantolonlarımın cebinde bu hapları taşıyordum.
Cadılar Bayramı şekerleri gibi.
Parkinson titremesi, etkilenen organ bir yere dayalıyken meydana gelir.
Titremeyi, sol elimle bir şey çevirerek saklayabildim.
Günbegün, kimi zaman saatlerce.
Hı-hı. Hı-hı...
Efendim, sizi duyamıyorum. Dışarıda biraz gürültü var.
E, ben sizi sonra arasam?
Teşhisimi kimseyle paylaşmayı düşünmedim.
İşlerim vardı.
Bunların hiçbiri benim başıma gelmemiş gibi davranacaktım.
İnsanlara bunu yapamazsın.
Yalan söyleyemez, numara yapamaz, kandıramazsın. Bunu kabul etmem.
Bu seferlik sizi sadece uyaracağım.
Zekâdan biraz kendini baltalayan tipleri severim.
Herkesi kandırdığını düşünen ama aslında...
...kontrol edemedikleri bir durumda kendilerini kandıran
usta manipülasyoncular.
Aldığım ilaçlarla oynamakta usta olmuştum.
Tam doğru yer ve zamanda zirve yapmak için.
İlaç almam lazım.
Ara mı vermek istiyorsun?
Yani 10 dakika önce ara vermeliydik çünkü ilaç almalıyım.
- İki dakika sürer. - Olur.
İlacı alıyor, bekliyorsun. Bu nasıl bir his?
Hep otobüs beklemek gibi derim. Otobüs beklemek gibi.
İnsanlar "Ne yapıyorsun?" der. "Otobüs bekliyorum" derim.
Ne demek istediğimi anlarlar.
Evet, şimdi etki ediyor. Güzel.
Bugün çabuk... Çabuk etki etti.
Hâlâ biraz geveliyorum ama kendimi iyi hissediyorum.
Ben titremiyorum.
Hâlâ otobüs mü bekliyorsun yoksa otobüste misin?
Hayır, otobüsteyim. Şeye para atıyorum.
Harika bir rahatlama. Sen olan forma bürünüyorsun.
Sanki sen... Tekrar seninle doluyor.
Kayıttayız.
Kayıt.
Vücudum ağrıyordu.
Başla.
Titremeleri saklamak için vücudumu rahatsız edici
durumlara sokuyordum.
Tamam, klaket.
Tamam, tekrar oyna.
Kayıtta yazısını görüyorum.
Evet, bu "Kayıt."
İştahım hiç yoktu.
Yemekte aileme eşlik etmemek için bunu bahane ederdim.
Parkinson'ı düşünerek gelişini hızlandırdığımı düşünüyordum.
Onun yerine, olaydan kopmak için içtim.
Durumdan kaçmak için.
Parkinson, şişeleri saklama zamanıydı.
Garajda şişe zulam vardı.
Ve iki şişe şarap açardım,
Tracy bir tane içtim zannedecekti, diğerini içtiğimi bilmeyecekti.
Son çekimden önce margarita içmeye başladım.
Jack Daniel's, buzlu lütfen.
Michael J. Fox'lu For Love or Money harika başladı...
SISKEL VE EBERT
...ama sonra söndü. Ne yazık ki beğenmedik.
Benim için zor bir karar bile değildi. Kesinlikle beğenmedim.
Sonra kötüye gitmeye başladı.
Life with Mikey pek bir hikâye anlatmıyor.
Michael J. Fox'un birçok önemli sahnede niye her şeyden bihaber gibi
durduğunu merak etmeye başladım.
İşte yolunu kaybeden bir başka film daha.
Greedy.
Michael J. Fox bilindik hataya düşmüş.
FOX'UN BAŞARISI ÇIKMAZA MI GİRDİ?
Sevilen karakterler oynamak istiyorlar.
- Neden işe yaramazı oynamazlar? - Katılıyorum. Evet.
Kendinden nefret ettir. Kötü karakter canlandırınca insanlar bayılıyor.
Nicky!
Saçmalık bu, Angie. Saçmalık.
Yine büyük bütçeli, çok seyirci getirecek,
gelip geçici, kolayca unutulacak bir saçmalık.
Asık suratlı ve öfkeliydim.
Bir mağazada bir şey vardı. Adamın biri önüme geçti.
Şöyle dedim: "Pardon, ben görünmez falan mıyım?"
Adam da "Evet, görünmezsin" dedi.
Gömleğinden tutup, "Siktir oradan" dedim.
"Seni dışarı çıkarır, kafanı kopartırım."
"Bugün kafanı koparmaktan daha çok istediğim bir şey yok" dedim.
Geri çekildi, hepsi bembeyaz oldu ve çıktılar.
"O adam olabilirim" dedim.
Ne olduğunu bilmiyordum. Ne olacağını bilemiyordum.
Dört kadeh şarap içsem ne olur?
Ve belki bir shot?
- Alkoliktin yani? - Evet, kesinlikle alkoliktim.
Ama 30 yıldır hiç içki içmedim.
Bu davranışın özünde ne var?
Bu davranışın özünde korku var.
O geceki eğlencenin bir önemi, bir özelliği vardı.
Yönetmen "kestik" dediğinde üçüncü sürahi margaritalarımızı içiyorduk.
Tanrım.
Ayak gördüm. Tracy'nin ayakları.
Ayaklarda ayakkabı vardı. Kahretsin. Saat kaçtı?
Öfke ifadesi görmedim.
Zavallı hâlime kayıtsız kalmıştı.
"İstediğin bu mu?" dedi.
"Böyle olmak mı istiyorsun?"
Tamam, Michael, Tracy, başınızı çevirin lütfen.
Hayatımda hiç bu kadar korkmamıştım.
Tracy. Tracy! Tracy!
Tracy, Tracy! Tracy, Tracy! Tracy!
Küvet, sığınağım olmuştu.
Her gün, kimi zaman saatlerce.
Kafamı suyun altında tutmak istiyordum.
Acı çekmem gerekiyordu, olabildiğince dibi görmeliydim.
Tek duyabildiğim, titreyen elimin sessiz sıçratma sesiydi.
Ama alkol beni ne kadar dibe çekse de
içmemek daha da dibe çekecekti.
Artık kendimden kaçamıyordum.
İçki içmediğim ilk birkaç yıl, dar alanda bıçak kavgası gibiydi.
Bıçak neydi?
Gerçekler.
Gerçekler. Olaylarla yüzleşmiyordum.
DÜNYAYA HOŞ GELDİNİZ
Bu dünyadan gitmek istiyordum.
Başka bir yerde olmak, başka şey yapmak istiyordum.
Kaçtım ve dünyanın diğer yerlerinde filmler çektim.
Evinizde Parkinson değilmiş gibi yapamıyorsunuz...
...çünkü onunla oradasınız.
Dünyaya açılmış ve başka insanlarla uğraşıyorsam...
...ve onlar hasta olduğumu bilmiyorsa o zaman değilimdir.
Ama Tracy gerçekten çok zorlanıyordu ve cidden sabrı tükeniyordu.
SAAT 6.35 16 MART 1996
Çünkü artık ikizlerimiz vardı.
Aquinnah ve Schuyler.
Ailemin yanına döndüm.
Sam döndüğüm için mutluydu ama bana kızgındı.
SAAT 6.55 4 TEMMUZ 1996
Anne, deneyeceğim...
Vakit geldi.
Ne yapacaktım?
- Sola dön. - Sallanıyor galiba.
Beceriyorsun ama. Beceriyorsun. Hallediyorsun.
Oldu. Oldu. Hadi, hadi, hadi. Devam et. Hadi, hadi, hadi.
Kararımı vermiştim.
SPIN - PİLOT JENERİK ÖNCESİ SAHNE
SPIN CITY "PİLOT BÖLÜM"
Evim olan televizyona dönecektim.
YAZAN GARY DAVID GOLDBERG VE BILL LAWRENCE
Şöyle düşündüm: "Evet, bir sete girip
replik söylemek ve onları çıldırtmak gibisi yoktur."
Daily News akşam yemeği yerken görüldüğümüzü yazdığı için
yiyelim bari diyorum.
The Post yattığımızı söylüyor.
- Son onay reytinglerini aldınız mı? - Buradalar Mike.
Yorumlar muhteşemdi ve reytingler uzun vadeli başarı öngörüyordu.
SAAT 13.28 27 ŞUBAT 1996
Program, aile hayatıma da çok uygundu.
Schuyler, benimle yürü.
Durum mükemmele yakındı.
Adı "Uydurmak." İkna gücü.
İnsanları, inanmalarını istediğim şeye inandırmak.
İşim bu benim. Yeteneğim bu.
İnanılmazdın.
Evet, sorun değil.
Numara yapmak çok eğlenceliydi.
Tamam, belediye başkanı grev hakkında konuşmaya hazır mı?
Bütün gece üstünde çalıştım Mike.
Tamam, efendim. Düşündüğümüzden erken çıkacağız.
Stüdyo seyircisi karşısında haftalık bir dizi çekmenin stresi
semptomlarımı artırıyordu.
Sol kolum komple titriyordu.
Bütün vücudumu titretecek güçteydi.
İnsanı iki büklüm ediyordu.
Yere iki büklüm uzanır, beklerdim.
Dışarıda sahneyi çekmemi bekleyen seyirciler vardı.
Ayak seslerini duymayı bırak, onları hissediyordum.
Buyurun, bize eşlik edin.
Bu esnada ben de hesap yapıyordum.
İlacı alalı ne kadar olmuştu? Etkisi ne zaman geçer?
Uyarı işareti dört, beş dakikalık sahnenin ortasında geldiyse
belirtilerin önüne geçmek için yapabileceğim bir şey yoktu.
Fred, Joe, sizi görmek her zaman için zevk.
Düşünüyordum da...
Ve hâlâ ailem dışında kimse bilmiyordu.
Bir yalanı yaşıyorum.
Böyle devam edemem. Bunun son bulması lazım.
İnsanların sana baktığını hissetmeye başlıyorsun,
gözlerini dikip eleştirdiklerini,
ruhunun derinlerindeki şeylere baktıklarını.
- Evet, kayıt. - Kayda girin.
YÖNETMEN A. CADIFF KAMERA D. QUINLAN
Hazırız Michael.
- Dur, bu nasıl? - Güzel.
Hadi bakalım.
Benim için en kötü şey kısıtlanmak,
en kötü şey sınırlanmak ve bir çıkış yolu olmaması.
Şöyle dediğim anlar oldu: "Bundan çıkış yolu yok."
ÇARŞAMBALARI SAAT 20.00'DE
Duvarlarda yumruk büyüklüğünde delikler açtım.
Sırların kadar hastasındır.
Rahatsan çubuğu bırakabilirsin.
Değilsen sağ elindeki baskıya devam et.
Güzel. Ben buradayım.
Güzel. Sağ ayağını biraz sağa kaydır.
Biraz daha. İşte.
Ne oldu peki?
- Bakalım burada durabilecek misin. - Yine kendimi eleştireceğim.
Halıya takılıp düştüm ve elim kırıldı, elime çiviler taktılar.
Ama çivilerin etrafındaki alan iltihaplandı
ve parmağımın kesilmesi seçeneği vardı.
Sonra kolumu kırdım.
Etrafımdakiler "Dikkatli olmalısın" diyordu.
"Bunun dikkatli olmakla ilgisi yok" dedim.
"Bu böyle... Oluyor bu.
Parkinson hastasıysan bir şeylere takılır düşersin."
Göğsünü biraz daha kaldırmaya çalış.
İşte oldu.
- Aferin. Sen... - Kimse Mikey'yi hafife almasın.
Boktan şeylerden bahsettiğinde
anlatıyorsun ama bir anda konudan uzaklaşıyorsun.
Sağ eline dikkat et.
Evet. A, evet.
- Güzel. Otur. - İyiyim.
- Sen... Emin misin? - Evet.
- Burada şeyi kullanamıyorum... - Anladım.
Bak, hâlâ karın kasın var. Bunlar oblik kasları.
- Evet. - Tamam. Nasılsın?
İyi.
Seninle saatlerdir röportaj yapıyorum.
Bana bir kez "ağrım var" demedin.
- Ağrım var. - Öyle mi?
Çok fena ağrım var.
Beş, dört, üç, iki, bir. Rahatla.
- Çok acıtıyor. - Omzun mu? Burası mı?
Her titreme, sismik sarsıntı gibi.
- Dik oturmak ister misin? - Evet, isterim.
Sandalyeye oturmak ister misin?
- Şu an yaptığım dışında ne olursa olsun. - Tamam.
Neden söylemedin...
- Konuşuyorduk... - E, konusu açılmadı.
...doğruyu söyleseydin keşke. Niye ağrından bahsetmedin?
Konusu açılmadı. Konuya onunla girmeyeceğim.
Güzel. Cup diye atma.
Sarsıntı yok. Güzel.
İyiyim.
- Sadece daha iyi hissetmek istiyorum. - Evet.
Bana göre kendimi daha iyi hissetmek için
yapmam gerekenleri daha net görüyorum.
Ama mesele Michael J. Fox olmak.
İnsanlar onlara iyi hissettirdiğimi söylüyor,
onlara yapmayacakları şeyler yaptırdığımı,
bu da bir insanın hissedebileceği en güçlü şey.
Büyük bir sorumluluk.
- Sıçıp batırmak istemiyorum. - Tamam.
Bazen Michael J. Fox olmamanda bir sorun yok.
Michael J. Fox bir şeyi sır gibi saklamıştı.
Sağlığıyla ilgili bir şeyi.
Şimdi, Parkinson hastası olduğunu herkese açıkladı.
Amerika'nın en sevilen oyuncularından Michael J. Fox,
Parkinson hastalığıyla mücadele ettiğini kamuoyuna açıkladı.
...Parkinson'la mücadele ettiğini açıklayınca
eğlence dünyasını şoke etti.
...yedi yıldır hastaymış.
Michael, bu hafta hep
bu hastalığa yakalandığını dinledik.
Hayati tehlikesi varmış, hayatın için mücadele ediyormuşsun.
Şimdi rahatladın mı?
Tanrım. Ben ne yaptım?
Prognozu nedir?
On yıl içinde ciddi engelleri olacak.
Sık sık düşeceği denge sorunları.
Bence önünde zorlu bir yol var.
PEOPLE - ÖZEL HABER HAYAT MÜCADELESİ
Seyirciler artık sana
farklı gözle bakacak diye endişelenmiyor musun?
Teşhisimi açıkladığımdan bu yana ilk kez seyirci karşısına çıkacağım.
Beni reddedeceklerinden, beni anlamayacaklarından korkuyordum.
Hastayım diye komik olamam sanmalarından.
Beni kabul etmelerini umuyordum.
- Kayda girebiliriz. - Kayda girin.
- Klaket. - Ve motor.
Yine karşılaştık Bay Bond.
Al.
Bununla uğraş Bobo Fischer.
Bunu biliyordum.
Cesurca bir hareket.
İnanılmaz reaksiyon aldım.
Çok kötü tercih yaptın.
Şah mat.
Bu, elde olmayan bir sevgi.
Doksan yaşında bir baban varmış gibi hissediyor musun yoksa...
Çünkü ben 90 yaşında gibi hissetmiyorum ama bazen bana kızıyorsun.
Hep "Dikkat et, dikkat et" diyorsunuz.
Dikkatliyim zaten diyorum. Dikkatsizlik edeyim diye mi yola çıktım?
Gündeminin dikkatli olmak olduğunu düşünen kimse yok. Yani belki de bu...
İlk şey...
Bize kıyasla senin listende daha alt sıralarda.
Yani...
Yani emin olmalıyım, tamam mı? Ve ben...
Dediğimi anlıyorsan harika ama düşmemeni tercih ederim.
- Uğraşıyorum. - Evet.
Kendime bakıp "Ben Parkinson'ım" diyebiliyorum.
Bununla nasıl yaşamak istiyorum?
Ama "Parkinson'ım" kısmını hiç geçemezsem
sabah kalkıp "Evet, bu gerçek. Oluyor" kısmını atlatmazsam
olayı da atlatamam.
İlk kez konuşma fırsatımız oluyor...
Basın toplantından sonra katıldığın ilk program.
- Duyuru yaptın... - Evet.
...Parkinson'ım dedin.
- Ve ben... Galiba insanlar... - Evet.
...e, şey, yani... O zamandan beri nasıl gidiyor?
Açıklamana gelen tepkiler neydi?
Aşağı yukarı aynıydı. Değişmedi.
- Hâlâ hastayım. Yani... - Öyle mi?
Onca yıl belirtilerimi sakladıktan sonra artık kendimi salabilirdim.
Benim bir rahatsızlığım var ve bana bunu yaptırıyor,
bunu da ve...
Eyvah.
Bana yeteri kadar bakarsanız alışırsınız.
Kendim olmak dışında bir şey yapmamam gerektiğini fark ettim.
Bazen fazla ilaç aldığımda
biraz sallanıyorum. Axl Rose gibi yapıyorum.
Bunu görürseniz içinizden "Paradise City"yi mırıldanın.
Hâlâ insanların tanıdığı kişiydim. Ek olarak Parkinson'dım.
Ah! Tanrım!
- Bu ne be? - İster misin?
Bunu bilerek mi salladın?
Parkinson.
Bazı insanlar hastalık haberimi bir son olarak yorumladı.
Ama ben bunun başlangıç olduğunu hissediyordum.
Oyuncu Michael J. Fox Kongre karşısına çıktı,
Parkinson araştırmaları bütçesinin artırılmasını talep etti.
"Başarılı araştırma programı uygulamanın çok zor bir şey olmadığını
söylemek için buradayım.
Genelde sağduyuyla ilgilidir ve bazı şeyleri halleder. Teşekkürler."
Çok iyi, Michael.
Bunu kimseye söylememiştim ama hep söylemeyi hayal etmiştim.
"Evet, sen benden irisin. Beni döversin.
Ama ben sana bir kez vururum, canın yanar."
Ve o an anlamıştım.
Muhammed Ali ve Michael J. Fox pek çok kişiye katılarak
paraya çok ihtiyaç olduğunu söyledi.
Bir şeyler yapmak istiyordum, kabullenip el etek çekmek istemiyordum.
Daha neler verebileceğimi fark etmemi sağladı.
İçim kıpır kıpır... İroni yapmıyorum,
burada olmak ve seslenmek...
Fox Vakfı, bilimsel yardımseverlikte çığır açtı,
Parkinson camiasını mobilize etti ve iki milyar dolara yakın para topladı.
BİLİMİ KİŞİSEL ALGILAMAK
Esmé doğduğunda Parkinson teşhisimin üstünden 10 yıl geçmişti.
Merhaba, ben...
Babaya git. Babaya öpücük ver.
- Babama bak. - Baba ne yapıyor?
Babaya bak Esmé.
Çocuklar harika
çünkü çocuklar şöyle diyor: "Kıpırdanmayı bırakır mısın?"
Eminim.
Ben de şöyle diyorum: "Denerim hayatım."
15 ŞUBAT 2000 SAAT 15.12
BEŞİNCİ YAŞ GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN AQUINNAH - SCHUYLER
- Hayır. - Âşıklar.
- Hayır. Onlar... - Uçuyorlar.
- Dans ediyorlar. - Tamam, güzel.
- Takım değiştirir misiniz... - Ama ne...
...biz kazanıp duruyoruz çünkü, yoksa devam mı edelim?
Takımlarımızı seviyorum ama...
- Bu oyunda feciyim. - Onun suçu değil. Benim suçum.
Düşünüyordum da... Evet.
Görüyor musun?
- Evet. - Tamam mı?
Sen.
- Şimdiden buldun mu? - Evet.
Beni buldum.
Ben miydim?
Sen değildin, bendim.
"Michael J. Fox" sanıyor.
Hareketse, ben hep hareket hâlindeydim, belki de ufak tefek olduğumdan.
Hep hareketliydim ve hem beni bir yerden bir yere götürmesi için harekete güvendim
hem de bir yerden bir yere giderken kendimi ifade etmek, kendim olmak için.
Ama şunu öğrendim ki, ben hayatımda kıpırdamadan duramam.
Hayatımda mevcudiyet gösteremem.
Ta ki bunu bulana kadar. Başıma böyle bir şey geldi
ve beni hayatımın her anında var etti çünkü beni titreterek uyandırdı.
İşte böyle.
MICHAEL J. FOX'UN YAZDIĞI KİTAPLARDAN UYARLANMIŞTIR
STILL: A MICHAEL J. FOX MOVIE
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher