Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ฟลอริดา ปี 1990
ผมตื่นมาพร้อมอาการเมาค้างอย่างโหด
ยกมือซ้ายขึ้นมาปิดดั้งจมูกเพื่อจะกันแสงอาทิตย์
ปีกผีเสื้อกลางคืนกระพืออยู่ข้างแก้มขวา
ผมยกมือขึ้นมาตรงหน้า
เพื่อจะดีดไอ้แมลงจิ๋วตัวนั้นไปอีกฟากของห้อง
นั่นเป็นตอนที่ผมสังเกตนิ้วก้อยตัวเอง
มันขยับเอง
"ให้ตาย นั่นก็แค่นิ้วก้อย"
แต่นั่นไม่ใช่นิ้วผมแล้ว
เวร มันกลายเป็นนิ้วคนอื่นแล้ว
ผมล้มหัวกระแทกมาเหรอ
ภาพจากคืนก่อนหน้านั้นเป็นได้แค่ภาพมัวๆ
คืนก่อนหน้านั้นวู้ดดี้ แฮร์เรลสัน อยู่ที่บาร์ด้วยกัน
หรือว่าเราเมาแล้วมีเรื่องกันแบบที่เขาชอบเล่า
แต่ผมนึกไม่ออกว่ามีเรื่องแบบนั้น
จําได้ว่าบอดี้การ์ดต้องประคองผมให้ยืนพิงประตู
ตอนที่ควานหากุญแจห้องสวีทของผม
แต่ผมไม่รู้สึกว่ามีหัวโนนะ แม่ง
แอ็คชั่น!
แอ็คชั่น ไมเคิล!
ไมเคิล ไมเคิล!
ตรงนี้คือคนที่มาแรงที่สุด ในประวัติศาสตร์วงการบันเทิง
ผู้ชนะคือ ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์
เดินกล้องแล้ว
แม้หลักฐานจะชี้ไปทางอื่นทั้งหมด...
- นิ่งมากๆ เลยนะ มาร์ค - แต่ผมนอนแช่อ่างความกลัว
("ด็อค ฮอลลีวูด")
และความหวั่นไหวไม่มั่นคงในอาชีพ
อาการนิ้วสั่นเป็นสาร...
จากอนาคต
เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็พูดถึง การต้องเข้ามาคุมเรื่องราวของตัวเอง
เท่ากับเรื่องเศร้าที่สุดก็คือ
"ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์เป็นโรคร้ายแรงจนพิการ และมันพังชีวิตเขา"
นั่นน่าเบื่อจะตาย
ผมบนหัวจู่ๆ ก็หยิกหยอย ตอนอายุประมาณ 49
เมื่อก่อนไม่แม้แต่หยักศกด้วยซ้ํา แต่จู่ๆ มันก็กลายเป็น...
ตื่นมาเช้าวันหนึ่งที่ซานตาบาร์บารา แล้วผมก็หยิกทั้งหัว
- ฉันว่านี่ก็เป็นลุคที่ดี - หรือใส่เยลหน่อยก็ได้
- อย่าสิ อย่าๆ - หรือใส่หมวกก็ได้
คนมาใส่ใจกับรูปโฉมของผมเกินไปละ ถ้าจะแค่ถ่ายสารคดี
เป็นสไตล์คุณละ
โอเค ทีนี้มองผม
ได้ละ
- จะเข้าไปนะ - โอ๊ะโอ
อะไร... นี่ ณ จุดหนึ่งมันก็จะ...
- ก็จัดได้แค่นี้แหละ - อีกนิดเดียว
- ไง - หวัดดี
- เป็นไงบ้าง - ก็ดีนะ
ดูสิ
- วันนี้เท่าที่ผ่านมาเป็นไง - เท่าที่ผ่านมาเหรอ
ตั้งแต่เช้าก็สําเร็จเรียบร้อยดี
ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นโรคพาร์คินสัน
แต่พอเห็นท่าเดินเข้าจริงๆ ทุกคนจะอุทาน "เวร"
ใช่
ดี หยุดตั้งต้นใหม่ก่อน
ดีครับ เอาละนะ
ท่าเดินทําให้คนตกใจจริงๆ
ดูสิ
แต่ผมไม่หลบซ่อนอะไรนะ
- สวัสดี - สวัสดี
เห็นแล้วคุณจะทํายังไงต่อก็เรื่องของคุณ
ถ้าสมเพชผม ผมก็ไม่เอามาใส่ใจหรอก
ผมไม่ใช่คนน่าสมเพช ผมมีอะไรต้องทําเยอะแยะ
ไง หวัดดีจ้ะ
ค่อยๆ เดิน ค่อยๆ
ผมแม่งหนังเหนียว
ตายยากเหมือนแมลงสาบ และผ่านอะไรมาเยอะมาก
- แมลงสาบฆ่ายังไงก็ไม่ตาย - แมลงสาบฆ่ายังไงก็ไม่ตาย
ค่อยๆ เดินไป ค่อยๆ เดิน
อย่างนั้น ดีมาก
- สวัสดีค่ะ เป็นยังไง - ดีครับ คุณล่ะ
ดี หยุดตั้งต้นใหม่
คุณฟ็อกซ์
เกิดขึ้นบ่อยๆ
- ไหวนะคะ - ไม่เป็นไร... ผมโอเค ขอบคุณ
โอเค ยินดีที่ได้พบค่ะ
ยินดีที่ได้พบ ตะลึงจนล้มทั้งยืน
STILL: A MICHAEL J. FOX MOVIE
ก่อนจะเป็นพาร์คินสัน คําว่า "นิ่ง" หมายความว่ายังไง
ผมไม่รู้หรอก
ผมไม่รู้หรอก ผมไม่เคยอยู่นิ่ง
ผมคงไม่แกล้งทําเป็นจําได้ว่า ตอนสองขวบคิดอะไรแบบไหน
สูงแค่เข่า หนักมากกว่าผ้าขนหนูเปียกๆ นิดเดียว และวิ่งเร็วเป็นปลาไหล
แต่สิ่งที่อยู่ในหัวตอนวิ่งเผ่นออกประตูหลังบ้าน
ไม่ได้คิดหนี
น่าจะเป็นเพราะ ผมไม่รู้ว่าขีดจํากัดอยู่ตรงไหนมากกว่า
เมื่อโทรศัพท์บ้านดังในอีกสองสามนาทีต่อมา
เจ้าของร้านขนมก็พูดอย่างพยายามกลั้นขํา
"ลูกชายคุณอยู่นี่"
ผมนึกภาพคุณแม่ ทําหน้าเหลือเชื่อที่ผมวิ่งออกไปจากบ้าน
"ให้ขนมเขาหน่อย
เดี๋ยวสามีฉันจะรีบตามไปแล้วจ่ายเงินให้ค่ะ"
"อ๋อ เขามีเงินครับ"
"ที่จริงเขามีเงินไม่น้อยเลย"
ตอนยังเด็ก ผมไม่มีศรัทธาพอที่จะอยู่นิ่งได้
มันก็เป็นความหักมุมของชีวิต
ที่ผมอยู่นิ่งไม่เป็นเลยจริงๆ จนกระทั่งผมไม่สามารถ...
จะบังคับให้ร่างกายนิ่งได้อีก
ตอนที่น้องสาวเกิด ผมก็ไม่อิจฉาน้อง
จะบ้าเหรอ ยิ่งเยอะยิ่งสนุก
แต่เมื่อผมอายุได้หกขวบ น้องสามขวบ เราก็ตัวเท่ากันแล้ว
ผมจําได้แม่นเลยว่ามีคนถาม ว่าเราเป็นฝาแฝดกันรึเปล่า
และเมื่อรู้ว่าแฝดของผม ที่จริงแล้วอายุอ่อนกว่าผมสามปี
ปฏิกิริยาของคนก็เปลี่ยนไป
ผมเพิ่งรู้ว่าคนคิดว่าผมจะต้องตัวใหญ่กว่านี้
นั่นเป็นความรู้ใหม่
ผมทําตัวให้ "ใหญ่ขึ้น" ไม่ได้
(อายุสิบขวบ)
ผมตัวเตี้ยที่สุดในห้องเรียน
เตี้ยกว่าทุกคนที่เล่นฮ็อกกี้ด้วยกัน
ผมเป็นคนที่จะต้องปีนลงไปเก็บบอลในท่อ
(อายุ 11 ปี)
แต่ผมชินแล้วที่จะโดนหาเรื่อง ผมเป็นคนตัวเล็ก
(อายุ 12 ปี)
โดนจับยัดตู้ล็อกเกอร์ประจํา
(อายุ 16 ปี)
ถ้าพวกเด็กตัวโตวิ่งไล่ ตั้งใจจะอัดเรา...
ผมก็ต้องพึ่งทักษะส่วนตัว ที่จะวิ่งหนีพวกอันธพาลเหล่านั้น
แต่ตอนที่พื้นโลกเหมือนเคลื่อนผ่านเท้าไป
ผมก็สะดุดหยุดจนได้
(ชมรมการละคร)
เรียนการแสดง
สาวๆ อยู่ที่นั่นกันหมด
ผมเล่นเป็นรัมเพิลสติลต์สกินในละครโรงเรียน
- เป็นรัมเพิลสติลต์สกินเหรอ - เป็นรัมเพิลสติลต์สกิน ใช่
คุณดูเด็กกว่าอายุจริงห้าปีด้วย
ใช่ ผมเหมือนเอลฟ์บ้าน
น่ารักตะมุตะมิ เป็นเอลฟ์น่ารัก
เอลฟ์น่ารัก
เวลาเรียนเล่นละคร เราเล่นใหญ่ได้
เวลาเรียนเล่นละคร เราเป็นอะไรก็ได้
แต่สมัยนั้นผมก็หลงสายลมแสงแดด ถ้าไปถามคุณพ่อนะ
พ่อเป็นคนจริงจัง ตั้งใจอยากปกป้องครอบครัว จากจินตนาการเพ้อฝัน
ตอนยังหนุ่มเขาก็มีฝัน แต่โดนดับฝันเสียสนิทไปนานแล้ว
เขามีอารมณ์ขี้โมโหประมาณหนึ่ง
ถ้าเห็นริมฝีปากหยักนิดๆ ก็รู้เลยว่าเดือดร้อนแล้ว
เราจะคิดว่า "โอ๊ย เวร ซวยแล้วตู"
(ไมค์ ฟ็อกซ์) (โรงเรียนมัธยมเอ็ดมอนดส์จูเนียร์)
ถ้าครูใหญ่โทรมาฟ้องเมื่อไหร่ แปลว่าต้องโดนพ่อดุหนักมาก
(ไม่ส่งการบ้าน)
(ความเห็นอาจารย์ - ไม่มีวินัยเลย)
พ่อจะบอกว่า "ให้ตายสิ! ให้ตายสิ"
ผมเริ่มเที่ยวสูบบุหรี่และดื่มเหล้าหนัก
และกลายเป็นคนที่ขับรถชนบ่อยมาก
สร้างความเสียหายให้กับรถของพ่อ
เท่ากับในสายตาพ่อ คุณเป็นเด็กมีปัญหา
ใช่ น่าจะ... อาจมีปัญหา
โห ดูดี
รองเท้าเยี่ยมมากครับ ค่อยสู้คนได้หน่อย
เมื่ออายุ 16 ปี...
(รับสมัครงาน - หานักแสดง)
ครูสอนการแสดงของผมก็เอาหนังสือพิมพ์ยัดใส่มือ
"เขาหาเด็กอายุ 12 ที่ฉลาดมากๆ
ให้ตาย เธอจะได้เป็นเด็กอายุ 12 ปี ที่ฉลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ"
แต่ผมทําพังแน่เลย ลีโอ ยิ่งถ้ามีคนพวกนั้นคอยดู
ไปแต่งหน้าได้แล้ว
นายสร้างประวัติศาสตร์แน่ ไอ้หนู
ต้องสูงเพิ่มหนึ่งนิ้วภายในวันศุกร์
ผมได้บท ง่ายขนาดนั้นเลย
คัดตัวเข้าทีมบาสเกตบอลเหรอ
เปล่า เพนนี มอนต์โกเมอรี
เวลายืนใกล้มากๆ ผมมองไม่เห็นหน้าเธอ
ผ.อ.ฝ่ายคัดตัวเชื่อว่าผมได้เปรียบ
โปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน จะต้องอยากจ้างนักแสดง
ที่หน้าอ่อนพอจะเล่นเป็นเด็กได้
แต่นั่นแปลว่าต้องย้ายไปอยู่ฮอลลีวูด และเรียนมัธยมไม่จบ
เรื่องนั้นฟังแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้เลย
พ่อ "แน่ใจเหรอว่าอยากทํางานนี้"
ผม "แน่นอนครับ"
"มั่นใจขนาดนั้น"
"แน่นอนครับ"
แล้วพ่อก็ทําผมประหลาดใจสุดๆ
"ก็ ถ้าอยากเป็นคนตัดไม้
เราก็ต้องย้ายเข้าไปอยู่ในป่า"
เท่ากับลึกๆ แล้ว พ่อก็เชื่อมั่นในตัวคุณ
ใช่
พ่อยอมจ่ายค่าผจญภัยทดลองงาน
ยอมรูดบัตรเครดิตจ่ายค่าเดินทางเองทั้งหมด
(ฮอลลีวูด)
จําได้เลยผมคิดว่าในสองสามอาทิตย์ เราสองคนมาไกลกันแค่ไหน
(โรงถ่าย 26)
พ่อบอกว่าจะขับรถพาไปตามนัด
แล้วค่อยสอบปากคําผมหลังการคัดตัวแต่ละครั้ง
นั่นคือวิธีบอกว่า นี่เป็นงานของผม ไม่ใช่งานพ่อ
ฮัลโหล
ไม่ฮะ เหมาะเหม็งเลย
ไปคัดตัวทุกครั้งเขาก็เรียกกลับไป
และสามงานที่เรียกไปก็ทําให้ได้บทจริง
"โลกอยู่ในกํามือลูกแล้ว" พ่อบอก "เตรียมตัวให้พร้อมแล้วกัน"
ห้องสตูดิโอของผม อยู่ในย่านแออัดของเบเวอร์ลีฮิลส์
นี่เป็นบ้านที่สวยสุดเท่าที่เคยเห็นมาในชีวิต
ฉันแค่คิดว่า ดีใจที่เธอกลับมาบ้านกับฉัน
ห้องนั้นขนาดห้าคูณสี่เมตร มีฟูกหลังเดียว เตาเล็กๆ เตาเดียว
ห้องน้ําเท่าแมวดิ้นตาย และมีอ่างเดียวต้องล้างหน้ากับจานด้วยกัน
ผมหยิบน้ํายาล้างจานมาสระผม หยิบแชมพูมาล้างจานประจํา
คืนนี้ผมสนุกจริงๆ
ผมจ้างโรนัลด์ แมคโดนัลด์ มาเป็นนักโภชนาการประจําตัว
(ไม่มีใครทําได้แบบแมคโดนัลด์)
- เราอยู่กันลําพังไหม - ลําพังยังไง
คือว่า สามีคุณหลบอยู่แถวนี้รึเปล่า
แต่ถึงฤดูใบไม้ผลิปี 1982
ชไวท์เซอร์
สภาพการณ์ก็ไม่ค่อยดี
เกิดอะไรขึ้น นี่อะไรกัน
ใจเย็นๆ ครับ คุณไวแอตต์ ผมจะตรวจอกคุณ
- เฮ้ย นี่ล้อกันเล่นรึเปล่า - สวัสดี
ผมยังได้งานแสดงเรื่อยๆ
แต่รายได้แทบไม่พอกิน
ผู้จัดการหักรายได้ผมไปสิบเปอร์เซ็นต์
นี่เช็ค
แล้วยังต้องจ้างช่างภาพ ประชาสัมพันธ์หรือทนายอีก
- เขียนว่า "1.25 ดอลล่าร์" - เออ แล้วไง
บอกเลยว่านี่ไม่ถูกนะ มีอะไรผิดแล้ว
ผมพยายามทํางานหนักนะ มันไม่ยุติธรรม
ผมพยายามหนักเกินไปที่จะได้แค่นี้
ผมต้องเริ่มขายของที่มี
ผมขายโซฟาที่แยกส่วนได้ไปทีละส่วน
ผมเกือบได้บทในหนังหลายเรื่อง ที่ดังสุดคือเรื่อง Ordinary People
แต่โรเบิร์ต เรดฟอร์ดเหมือนจะ ไม่ประทับใจกับการทดลองบทของผม
ช่วงที่ผมเข้าไปคัดตัว เขาเอาแต่ใช้ไหมขัดฟัน
ทําไมต้องมาตรงนี้ตั้งแต่แรก
การโดนปฏิเสธนั้นทําอย่างนิ่งๆ
จนน่ากลัวว่าเราจะชาเฉยไปในที่สุด
อย่าไปฟังพวกที่ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรอยู่
ผมเหลือเวลาไม่กี่วัน
เท่ากับเงินกําลังจะหมด นั่นคือปัญหาเดียว...
ผม... "กําลังจะหมด" ยังถือว่าดีนะ ผมไม่มี... ไม่เหลือเงินเลย
- ผมต้องจิ๊กขวดแยมจากไอฮอป - อะไรนะ
- แบบ... ไอ้แยมสมักเคอร์ส - เอามาทําไม
- ทําไม - เอามากินไง
- ไม่เอาน่ะ - แล้วผม...
ผมเดินหาเศษสตางค์ เหรียญสลึงอะไรก็เก็บจริงๆ
ใช้เงินที่เก็บได้เพื่อพาตัวเองไปต่อ ใช้ชีวิตวันต่อวันจริงๆ
ผมพูดเลยว่า "เราต้องไปจากตรงนี้ละ เราไม่เหลือเงิน
ต้องจ่ายสรรพากรอีก ต้องหนีเจ้าของห้องเช่าด้วย โทรศัพท์ก็ไม่มี"
คือว่า ผมต้องเดินเท้าไปสนามบิน
- ตอนนั้นคิดว่าจะเจออะไร - ผมคิดไว้ว่า
น้องชายผมเป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้าง
ผมจะไปทํางานก่อสร้างกับเขา เดินเก็บตะปู
แต่ตอนนั้นยังมีเบี้ยกับที่นั่ง
อะไรนะ
โป๊กเกอร์ไง ตราบใดที่ยังมีเบี้ยเหลือและมีเก้าอี้ให้นั่ง
ก็ยังเล่นได้ต่อ มีเบี้ยมีที่นั่ง
เนี่ย จบแล้ว นี่โอกาสสุดท้าย
(พาราเมาท์พิคเจอร์สคอร์ปอเรชั่น)
"คุณต้องเลิกพยายามขายเด็กคนนี้ให้ผม"
แกรี่ เดวิด โกลด์เบิร์กพูดอย่างนั้น กับหัวหน้าทีมคัดนักแสดงซิทคอมเรื่องใหม่
เราไม่อยากรับนักแสดงเข้ามา
แล้วพบว่าเขาไม่ใช่คนตลก และนี่ไม่ใช่เรื่องตลกทั่วไป
"ผมไม่มีทางเปลี่ยนใจเรื่องนี้
เขายังไม่ใช่คนที่เราตามหา"
ผมว่าเราทุกคนรู้สึกตรงกันว่า อเล็กซ์เป็นคนมีศักยภาพมาก
แบบเป็นบ.ก.หนังสือพิมพ์ แต่ลึกๆ ในใจก็เห็นอกเห็นใจคนอื่น
"ผมรู้ว่าผมต้องการแบบไหน บอกเลย
ผมไม่อยากให้ไมเคิล ฟ็อกซ์ มาเล่นเป็นอเล็กซ์ คีตัน"
ไม่นะ ผมอยากได้งานนี้ ผมต้องได้ ผมทําได้
ไม่ว่าจะไปสมัครที่ไหน ต้องขาดไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง
เด็กไป แก่ไป เตี้ยไป สูงไป ไม่ว่าจะมีปัญหาตรงไหน ผมแก้ได้หมด
ผมเล่นแก่กว่านี้ได้ สูงกว่านี้ได้ ผมเป็นอะไรก็ได้
- เอาละ พร้อมนะ นับห้า - ห้า สี่ สาม สอง!
เดี๋ยวครับ ขอโทษนะ สคริปต์ผมหน้าไม่เรียง
- ตรงไหนนะ เวร - เริ่มที่หน้า 11
"วันนี้เขาเพิ่งเข้าอนุบาลวันแรกนะ แม่
น้องไม่อยากไปสายหรอก เดี๋ยวก็เป็นตราบาปไปทั้งชีวิต"
"มัลพูดถูก เพราะนั่นโรงเรียนเก่าฉัน ที่นั่นฉันเป็นตํานาน"
แล้วเขาก็หัวเราะ ผมก็เลย...
มันเหมือนมีความรู้สึกท่วมท้นที่แบบ "ว้าว"
"มีเหมือนกัน"
ไม่ว่าจะเหล้า ยา หรือสาวๆ ก็ไม่อาจเทียบได้
กับจังหวะนั้นในชีวิตหนุ่มอายุ 22 อย่างผม
ซึ่งพยายามดิ้นรนมาตลอดสามปี ที่จะแจ้งเกิดให้ได้
"อ่าฮะ! ดีมากๆ"
เสียงหัวเราะ... เรากลั้นไม่ได้
เหมือนผมพบอะไรสักอย่าง
หาวิธีสื่อสารกับคุณได้อย่างไม่คาดคิด คุณไม่สามารถ...
ไม่รู้จะตอบยังไงนอกจากส่งเสียงออกมา
"ล้อเล่นรึเปล่า ไม่เอา"
ถ้าพูดไม่ออกก็ต้องหัวเราะปล่อยลม มันจริงใจมาก
แกรี่ เดวิด โกลด์เบิร์กเอนพิงเก้าอี้แล้วบอกว่า
"ทําไมไม่มีใครบอกเรื่องไอ้หนูคนนี้"
เยี่ยม
ผมยืนอยู่ในตู้โทรศัพท์ หน้าร้านขายไก่ทอดไพโอเนียร์ชิคเก้น
ตอนที่ผู้จัดการกําลังคุยเรื่องค่าตัวเจ็ดหลัก
ผมจ้องเมนู ฝันอยากมีเงิน 1.99 เหรียญ จะได้ซื้อไก่วิงแซ่บกิน
แต่ว่า เขายังไม่สามารถ เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการได้
เพราะนายอัจฉริยะหัวหน้าฝ่ายรายการ แบรนดอน ทาร์ทิคอฟ
ต่อต้านการที่จะให้บทอเล็กซ์ คีตันกับผมมาก
เขาคนนี้ก็มืออาชีพ และตบมุกได้จังหวะ แต่
ผมว่าเขายังไม่ใช่คนแบบที่จะดัง จนโฆษณาขายกล่องข้าวได้
ง่ายมากที่ผมจะโดนไล่ออก แล้วหาคนมาเล่นแทน
เขายังเถียงกันอยู่ จนถึงวันที่เราเริ่มถ่ายตอนนําร่อง
ทุกคน ขอต้อนรับสู่ Family Ties นะครับ
แอนดี้ พร้อมกันรึยัง
เรื่องที่เกิดขึ้นในชั่วโมงต่อไปนี้ จะกําหนดชะตาผม
เขาจะค่อยๆ หรี่ไฟในห้องส่ง
(ไมเคิล ฟ็อกซ์)
เริ่มกดอัดวิดีโอได้ เปิดเครื่องเลย
โอเค พอล นายถ่ายช็อตแรก
- ถ่ายให้ดีนะ ทุกคน - สาม สอง...
เอาละ พร้อมแล้ว แอ็คชั่น ไป
ฮัลโหล ให้บอกว่าใครโทรมาคะ
คิมเบอร์ลี แบลนตัน
- คิมเบอร์ลี - ขอโทษ...
จากวินาทีที่ผมด้นสดเพิ่มตัวย่อชื่อ พี.
นี่ อเล็กซ์ พี. คีตันพูด
ผมรู้สึกเหมือนผู้ชม รับรู้ถึงช่วงเวลาที่ผมดิ้นรนหนัก
ก่อนจะมาถึงจุดนั้น
ไง ขอโทษนะที่ต้องมาเปิดประตูเอง พอดีคืนนี้พ่อบ้านลา
ถ้าคิมเบอร์ลีไม่ชอบครอบครัวเราอย่างที่เป็น
เขาก็อาจไม่คู่ควรที่จะไปคิดถึงไม่ใช่เหรอ
แม่จะทําผมทรงนั้นจริงๆ หรือจะเกล้าขึ้นไป
ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์!
ได้เรื่องแฮะ
จังหวะนั้นผมก็รู้เลยว่า... ฝันทุกอย่างจะกลายเป็นจริง
แม่ ทําอะไรน่ะ
ละครซิทคอมเรื่องนั้น ตอนแรกจะเน้นที่ตัวพ่อแม่
ไม่ใช่เรื่องกล้วยสิ แม่
แต่อเมริกากลับตกหลุมรักลูกชายของเขา
เล่นยึดไมเคิลเป็นหลัก จะช่วยได้ ต่อจากนี้คือยึดไมเคิลเป็นหลักเสมอ
โอเค เขารอดแหละ
เขาแสดงได้ดีมาก
เมื่อดูเขา เราจะประหลาดใจ กับจังหวะการปล่อยมุกที่เด็ดเหลือเกิน
ฉันพบว่าผู้ชายที่มีอารมณ์ขัน ช่างกระตุ้นความตื่นเต้นวาบหวามสุดๆ
หลวงพ่อกับแรบไบอยู่ห้องเดียวกัน
คุณค้นพบตั้งแต่เมื่อไหร่ ว่าชอบเรียกเสียงหัวเราะจากผู้คน
ตอนยังเด็ก ผมเป็นเด็กตัวเล็ก
คือว่า ถ้าไม่เป็นคนตลกก็ต้องต่อยตี เลย...
ผมคิดเสมอว่าถ้าทําให้ไอ้ตัวโตหัวเราะได้
ก่อนที่เขาจะทันโมโหเรา นั่นก็เป็นทางที่ปลอดภัยกว่า
- คิว - อเล็กซ์ ไม่เอาน่ะ ยอมรับเถอะ
เธอเป็นคนพิเศษมาก
ก็ได้ ฉัน...
ก็ไม่อยากนั่งเถียงเรื่องนี้หรอก
คุณฟ็อกซ์ส่งกล่องข้าวนี้มาให้ผม
เซ็นให้ด้วยความรัก "แบรนดอน รักนะจุ๊บๆ ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์"
(แบรนดอน เขาก็บอกให้ผมเอากาใส่เลยแต่...)
เวลาอยู่กับคุณ ผมเห็นแววตาคุณ
ว่าคุณคิดมุกเด็ดได้ แต่ยากที่จะพูดออกมา
มันก็เฮงซวยน่ะ มันยากจริงๆ
เวลาที่ผมต้องการโดปามีนมากจริงๆ และ...
ช่วงท้ายๆ ที่ยาจะหมดฤทธิ์ ตอนนี้ก็ใกล้แล้วล่ะ
ผมจะตัวแข็ง ขยับตัวไม่ได้และขยับหน้าก็ไม่ได้
เหมือนใส่หน้ากาก ผมจะมีหน้ากากพาร์คินสัน
คือผม... ต้องพยายามหนักมากถึงจะ
พยายามยิ้มหรือแสดงสีหน้าให้ได้
มันทําให้เหมือนผมสีหน้าว่างเปล่าตลอดเวลา
ถ้าตื่นเต้นยินดีสุดๆ จริงๆ
- สีหน้าคุณจะเป็นยังไง - หน้านี้
แต่นี่เป็นวิธีหากินของคุณเลยนะ
ใช่สิ
หยุดค่ะ
โอเค รู้สึกพร้อมขึ้นไหม ทําให้เวียนหัวรึเปล่า
ทําให้ผมบ้ามากกว่า
โอเค เราจะอ่านเนื้อหาจากหนังสือของคุณ
โอเค "หลังจากคุณพ่อเกษียณจากกองทัพ..."
นั่งยืดตัวอีกนิด
ทําไมถึงอยากมาเล่าเรื่องตัวเองตอนนี้
"ตอนยังเด็ก ทุกอย่างเหมือนได้มาง่ายๆ
ผมอ่านหนังสือภาพทั้งเล่ม..."
โลกของผมเล็กลงเรื่อยๆ
ผมรักสมองตัวเอง รักเวลามันพาผมไปถึงไหนต่อไหน
ผมไม่อยากให้มันดับหายไปก่อนเวลา
"ตอนยังเด็ก ทุกอย่างเหมือนได้มาง่ายๆ..."
จะมีจังหวะไหน อาจจะในอีก 20 ปีข้างหน้า
ที่คุณเล่าเรื่องของตัวเองไม่ได้อีกต่อไปรึเปล่า
โห ถ้าอีก 20 ปีผมยังอยู่
ผมจะ... ถ้าไม่ได้หายแล้ว ผมก็นอนเป็นผักแล้ว
"ผมต้องใช้หลอดดูดอาหารมื้อท... ผมต้องใช้หลอดดูดอาหารมื้อเที่ยง"
"โดยมีโฟมยางเข้ารูปแปะอยู่หลายชั้น
ทําจากขนจามรีและแปะอยู่บนหน้า" ที่จริงแล้วนั่นมันเหมือน...
- ใครเขียนเนี่ย - ไอ้ทุเรศที่ไหนไม่รู้
นั่นเป็นหนังเกรดบีทุนต่ํา
แต่ในถนนเดียวกันมีกองถ่ายมืออาชีพ
พวกเขาถ่ายอะไรกันอยู่นะ
หนังเรื่องใหม่ของบ๊อบ เซเมคิส กับสตีเวน สปีลเบิร์ก ใครเล่นนะ
คริสปิน โกลเวอร์
โอ๊ย
มันปวดใจหน่อยๆ ที่ไอ้คริสปินบ้าบิ่น จะได้เล่นหนังของสปีลเบิร์กแล้ว
ขณะที่ผม...
ต้องมาติดอยู่กับหนังวัยรุ่นมนุษย์หมาป่าเกรดบี
กลับมาจากวันหยุดคริสต์มาสแค่วันสองวัน
แกรี่ เดวิด โกลด์เบิร์กเรียกผม ให้เข้าไปคุยในห้องทํางาน
"มีเรื่องจะสารภาพ" แกรี่เริ่ม
"ก่อนที่จะเริ่มถ่ายในฤดูกาลนี้ สตีเวนส่งสคริปต์ชุดนี้มาให้"
ทุกครั้งที่แกรี่พูดคําว่า "สตีเวน" ผมรู้ว่าเขาหมายถึงสปีลเบิร์ก
(คุณแกรี่ เดวิด โกลด์เบิร์ก "Family Ties")
"สตีเวนอยากได้ตัวคุณไปเล่นบทนํา
เขามาถามว่ามีวิธีไหนที่ ผมจะปล่อยให้คิวคุณไปเล่นได้ไหม
ตอนนั้นผมไม่ได้บอกคุณ เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้
(ฉากด้านใน - โรงรถ - กลางวัน)
(ซูมหน้า)
(นาฬิกาเดิน)
(แพนเห็นนาฬิกาเพิ่มอีก)
เขาเริ่มถ่ายไปตั้งแต่สองสามเดือนก่อน กับเอริค สโคลตซ์
แต่ถ่ายแล้วเขาว่าไม่ได้เหมาะกับบท
(รองเท้าไนกี้)
(สเก็ตบอร์ดหล่นกระแทกพื้น)
ถึงจะใช้งบมหาศาล แต่เขาอยากถ่ายฉากพระเอกใหม่หมด"
(นิ้วหมุนลูกบิด)
ผมหัวหมุนติ้วเลย
(ระเบิดลูกใหญ่)
มีอะไรจะพูดอีกมั้ย
"คุณห้ามขาดห้ามลา จากซิทคอมเราแม้แต่ชั่วโมงเดียว"
เขาตกลงกัน
คนขับจากสหภาพทีมสเตอร์ จะมารับผมตอนเก้าโมงครึ่ง
พาผมไปพาราเมาท์
ให้ผมใช้เวลาทั้งวันถ่าย Family Ties
หวัดดีฮะ เป็นไงบ้าง
คิดว่าควงทั้งสองงานไหวเหรอ
เขามารับผม
แล้วพอหกโมงเย็น คนขับทีมสเตอร์อีกคนจะมารับแล้วไปส่ง
ณ ที่ตั้งกองไกลปืนเที่ยงที่ไหนก็ตาม ที่จะถ่ายกันในคืนนั้น
(เจาะเวลาหาอดีต)
แอ็คชั่น!
เดี๋ยวก่อนนะ ด็อค
จะบอกว่าคุณสร้างไทม์แมชชีน
ด้วยรถเดลอเรียนเนี่ยนะ
ผมจะถ่ายหนังเรื่องนั้นจนเกือบสว่าง
ถึงจุดนั้น ผมจะปีนขึ้นไป เบาะหลังรถตู้ของกองถ่าย
กับหมอนและผ้าห่ม
แล้วจะมีคนขับทีมสเตอร์อีกคนพากลับบ้าน
ผมนอนได้สองหรือสามชั่วโมง...
ก่อนคนขับเบอร์หนึ่งจะโผล่มาที่ห้องของผม
เปิดเข้ามาด้วยกุญแจที่ผมให้ไว้
ต้มกาแฟหนึ่งกา
เปิดฝักบัว
แล้วเราก็เริ่มกระบวนการทั้งหมดอีกหนึ่งวัน
สวัสดีทุกคน!
- อเล็กซ์ มาสายตั้งชั่วโมง - ครับ
แล้วงานใหม่เป็นไง อเล็กซ์
เยี่ยมฮะ เยี่ยมมากจริงๆ
รถมารับแล้ว วันนี้ผมต้องไปเร็วหน่อย
- มาร์ค - แอ็คชั่น!
โอเค หนุ่มๆ สาวๆ
ตลอดสามเดือนครึ่งหลังจากนั้น
Back to the Future กับ Family Ties กลืนผมเข้าไปทั้งชีวิต
เทค 22
ผมสับสนไปหมดว่าตอนนี้อยู่กองไหน...
และจริงๆ ก็สับสนว่าผมเป็นใครตั้งแต่ต้น
ลูกทํางานทุกบ่ายไปจนค่ํา ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
ไอ้ที่เล่นไปมันจะดีได้ยังไง
- วันนี้เป็นยังไง - สบายดี คุณล่ะ
ก็ดี เหนื่อย
- เกิดอะไรขึ้น - ผมล้มหัวแตก
ผมเดินเร็วมาก แล้วสะดุดล้มไปโดนเฟอร์นิเจอร์
แล้วก็ไม่ได้ล้มใส่เฟอร์นิเจอร์แบบที่เคย เอาหน้าทิ่มลงไป
แล้ว... ผมนอนนิ่งกับพื้นไปแป๊บหนึ่ง
ค่อยพูดว่า "กูทําตัวเองละ"
แล้วมันก็เริ่มช้ํา ตาเขียวปั๊ด
ตาข้างนี้เขียวหมดเลย เขาเลยต้องพาไปเอกซ์เรย์
เขาบอกว่า "คุณทํากระดูกแก้มและเบ้าตาแตกหมด"
เลยต้องผ่าเข้าไปแก้ ใส่หมุดเข้าไป ใส่หมุดตรงนี้
ผมมีหมุดอยู่ในหัวตรงนี้กับตรงนี้
- กับตรงนี้ - มีหมุดในหน้าเหรอ
นั่นแหละ ผมทุบหน้าตัวเองพัง แต่ก็ทําแบบนั้นบ่อยๆ
เป็นปกติ เป็นส่วนหนึ่งของ... ของโรคที่ผมจะต้องล้ม
- แต่หนักจริง - พาร์คินสันกับแรงโน้มถ่วงเป็นของจริงทั้งคู่
แรงโน้มถ่วงของจริงแน่ ต่อให้ล้มจากความสูงแค่นี้ของผม
โอเค กลับมาเข้าเรื่องได้ละ
เรื่องของชีวิตผม เทคสอง
ให้ตาย ปวดหัว
ฉันอยู่ไหนวะเนี่ย
ฮัลโหล
"ไมค์ เราเพิ่งได้ดูหนัง"
หนังอะไร
"หนังของนายไง Back to the Future"
คนที่โทรมาคือผู้จัดการของผม
ขอโทษนะ พีท ผมรู้ว่าผมเล่นห่วย
ถ้านี่เป็นจุดเริ่มต้นของจุดจบ มันก็เป็นรถไฟเหาะที่โลดโผนเป็นบ้า
ผมโรเจอร์ อีเบิร์ต นักวิจารณ์หนัง จากชิคาโกซันไทมส์
ส่วนผมคือจีน ซิสเคิล นักวิจารณ์หนัง จากชิคาโก้ทรีบูน
ก่อนอื่น Back to the Future เป็นหนังย้อนเวลาซึ่งปกติผมเกลียดมาก
เพราะเราไม่มีทางเปลี่ยนความจริงอะไร เมื่อย้อนไปในอดีตได้
เพราะนั่นจะแปลว่าอนาคตที่เราพบเจอ ในตอนต้นเรื่อง
จะเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด ใช่ไหมล่ะ
แต่ Back to the Future สามารถเอาชนะปัญหาเรื่องนั้นได้
และทําได้โดยทําให้ผมบันเทิงมาก
นี่กลายเป็นหนังเรื่องโปรด ในฤดูกาลหนังบล็อกบัสเตอร์หน้าร้อนนี้
แถมไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ยัง แสดงได้อย่างเหนือชั้นที่สุด
ปรากฏว่ารถไฟเหาะนั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น
(สตีเวน สปีลเบิร์ก เสนอ Back to the Future)
(อันดับ 1 - Back to the Future)
คุณรู้สึกยังไงกับ เสียงวิจารณ์แรกๆ ของหนังเรื่องนี้
ความเห็นแรกบอกว่า "มหัศจรรย์มาก"
- ก็น่ากลัวอยู่ - น่ากลัว ใช่สิ น่ากลัวมาก
- แล้วคุณจะยังเป็นคนเดิมไหม - เป็นสิ
- คุณจะรับมือได้ดีรึเปล่า - ได้
มีแผงหนังสือพิมพ์ ในย่านสตูดิโอซิตี้ที่ผมเคยอยู่
ผมมักจะแวะไปดูเป็นระยะๆ
เปล่านะ ผมไม่ได้ไปซื้อนวลนางหรือเพลย์บอย
แต่แค่ไปดูหน้าตัวเองเวอร์ชั่นต่างๆ ที่โชว์หราตามหน้าปก
จีคิว อัส พีเพิ่ล โรลลิงสโตน
เพลย์เกิร์ล ไทเกอร์บีท ทีวีไกด์
วาไรตี้ แมคคอลส์ เดอะสตาร์ เดอะโกลบ
เซเว่นทีน ซิกซ์ทีน แม้ด แคร็กด์ และอื่นๆ
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน เห็นแต่ภาพตัวเองสะท้อนกลับมา
แต่ไม่มีภาพไหนแสดงตัวตนที่แท้จริงของผมเลย...
ไม่ว่าตัวจริงจะเป็นยังไง
(กวางมูสหลุดแล้วจ้า! (ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์)
ตรงนี้คือคนที่มาแรงที่สุดใน ประวัติศาสตร์วงการบันเทิง ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์
ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์!
คืนนี้ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์จะมาร่วมรายการ
ทําให้รู้สึกเยี่ยมไปเลยไหมล่ะ
ครับ เยี่ยมมาก จ่ายค่าเครื่องบินไปตั้งเยอะ ให้ทั้งครอบครัวมาที่นี่ แต่ผมก็ดีใจ...
ก่อนอื่น ยินดีด้วย
Back to the Future ยังเป็นอันดับหนึ่ง หนังทําเงินในสัปดาห์นี้
(เดอะบีคอน) (เขาจะฮิตสองเรื่องซ้อนได้มั้ย)
แต่สุดสัปดาห์นี้จะมีคู่แข่งใหม่
จากหนังอีกเรื่องของไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์เช่นกัน มันจะไล่ตามกันทันรึเปล่า
(สดจากลอสแองเจลิส)
ผมก็ไม่รู้
ความโด่งดังของ ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ถือเป็นปรากฏการณ์
(อันดับ 1 Back to the Future รายได้ 119.8 ล้าน ฉาย 8 สัปดาห์)
เอ่อ คุณก็ต้องไปบอกสปีลเบิร์ก
ผมไม่พร้อมจะทําสัญญาผูกมัดแบบนั้น
เคล็ดลับความสําคัญของคุณคืออะไร
(เคล็ดลับความสําเร็จของผม)
นี่ถือเป็น...
ไม่อยากเชื่อว่าจะพูดแบบนี้ แต่งานแสดงคือชีวิตผม
เขาแจกรางวัลเอ็มมี่ให้รายการทีวี และผู้ชนะคือ...
(นักแสดงนําชายยอดเยี่ยม จากซีรีส์คอเมดี้)
ไม่เชื่อได้มั้ย! เยี่ยม!
ผมรู้สึกเหมือนสูงสี่ฟุต
ผมเห็นชื่อคุณ โดยมีคําว่า "น่ารัก" ต่อท้ายเสมอ
เจอแบบนี้ไปนานๆ คิดรําคาญบ้างไหม
ก็... พอดีแม่ผมเป็นคนเขียนคอลัมน์พวกนั้น
อ้าว จริงสิ
ฉันว่าไมเคิล ฟ็อกซ์น่ารักมาก ฉันยอมไปเที่ยวกับเขาได้ทุกเมื่อ
อย่าเข้าใจผิด ผมมีช่วงเวลาที่เลิศมาก
- คุณคั่วกับใครอยู่ - คุณคั่วกับใครอยู่
ตอนแรกไม่คิดถามนะ โทษเชลลี่ ฉันจะดึงกลับไปเรื่อง...
แต่ก็ถามมาแล้ว
เพราะว่า...
ผมยังไม่เข้าใจเลย ผมก็...
คือผมก็ยังไม่รู้เลยว่าคนเห็นอะไรในตัวผม แต่...
ผมมีเบียร์โปรดนะ ไม่รู้พูดชื่อได้รึเปล่า
แต่เป็นเบียร์แคนาดา ตราข้างหน้าเป็นรูปสัตว์มีเขากวาง
เช้าวันหนึ่ง ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วเห็นรถส่งเบียร์
(เบียร์มูสเฮ้ด)
"ถ้าไม่พอก็ส่งมาเพิ่มได้อีกนะ" คนส่งของบอก
ผมมีรถเฟอร์รารี เรนจ์โรเวอร์ จี๊ปเชโรกี
เมอร์ซีเดสเบนซ์ 560 เอสแอลเปิดประทุน
กินเหล้าที่ไหนก็ฟรี และผมมักจะได้เป็นแขกรับเชิญในงาน
เคยมีคนเรียกตอนขับเฟอร์รารี ระหว่างทางไปทํางาน
แล้วตํารวจคนนั้นก็โน้มตัวมา เขาบอกว่า
"ไมค์ นั่นคุณเหรอ" ผมบอกว่า "ใช่" เขาบอก
"รถคันนี้ใหญ่หนักอยู่นะ ขับระวังหน่อย"
ผมขับเฟอร์รารีเร็ว 150 กม./ชม. บนเวนจูร่าบูเลอวาร์ด
เขาพูดแค่ "ชอบละครคุณ"
ผมก็ "แค่นี้เหรอ"
- เดินหน้าห้าก้าว - ได้
ถ้าเท้าซ้ายติดก็หยุดเดิน ตั้งต้นใหม่ตลอดได้
ผมจะไม่หยุดคุณ แต่คุณต้องหยุดเองตอนที่หยุดได้
- มันติด... เข่าผมติดซะก่อน - ดี
- ผมทําได้โดยไม่... - ลองย่อขาแทน
ค่อยๆ ย่อยืด ลงแรงให้ถึงส้นเท้า หมุน รู้ว่าน้ําหนักลงที่แล้ว
มีเวลาช่วงหนึ่ง
- ที่ผมเป็นราชาของโลกนี้ - ดี ยืนเตรียมตีกอล์ฟอีก อย่าเกร็งเข่า
ผมก็เล่นบทบาทหนึ่ง เล่นเป็น...
และนั่นต่างหากที่เห็นแล้วควรสมเพช
เทรซี่เป็นไง
ยังเป็นเมียผมอยู่
พอมีชีวิตแบบดาราหนุ่มที่ดังขึ้นมาเร็วมาก
เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจริงอะไรไม่จริง
คนมาถ่ายรูป มาซ่อนในพุ่มไม้ในบ้าน แล้วถ่ายรูปผมในสระว่ายน้ํา
เดินไปตามถนนโดยใส่หมวก ใส่แว่นดํา ก้มหน้าและพยายามหลบ
นั่นมันตอแหลทั้งเพ ไม่ใช่ชีวิตจริงเลย
- ก้าวใหญ่ไปขวา - ไม่
ก้าวใหญ่ไปขวา ดี กลับมายืนท่ากอล์ฟ
ดี นี่คือส่วนที่เราต้องฝึกต่อ
ช่วยชะลอการคิดในสมองให้ช้าลงหน่อย
- และนี่คือส่วนที่คุณต้องฝึกเยอะๆ - ใช่ จริง
- คือการทําให้ช้าลง - ฮื่อ
โอเคนะ ยืนขึ้น ตั้งท่ายืนกอล์ฟ น้ําหนักลงส้น
- พร้อมยัง - พร้อม
ก้าวทีละหนึ่งในสี่ก้าวรอบม้านั่ง
พาร์คินสันเป็นหายนะชัดๆ
แต่มันก็เป็นของจริงสุดๆ
เวลาที่แขนผมล็อกแข็งหรือมือผมกระตุก
นั่นเรื่องจริง นั่น... ของจริง
หมุน ยืนให้นิ่งก่อน
ดีครับ ยืนให้นิ่งก่อน
เราเดินไม่ได้ จะไปเข้าห้องน้ําเองยังไม่ได้
คือ นั่นแหละของจริง
ค่อยๆ เดินหน้า
ดีมาก เยี่ยมเลย นึกแล้วว่าทําได้
- ทําได้แน่ ปัญหาคือ... - ใช่มะ
ปัญหาที่ผมคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่คือแค่... มันไม่ได้...
- จังหวะที่คุมไม่ได้ - อ้อ
ไม่ใช่ "คุมไม่ได้แล้วๆ"
- แต่ว่า ตูม! กระเด็นไป... - นั่นคือสิ่งที่เรา...
แต่นั่นเป็นเรื่องที่เราคุยกันมาตลอด คุณเร่งความเร็วเพราะคุณเป็นคนแบบนั้น
- ผมอยากทําให้เสร็จๆ - แต่ชะลอลงหน่อย ช้าๆ หน่อย
เพราะคุณมีแรงกําลังในตัวมากพอ ที่จะมีเวลาชดเชย
- หากเคลื่อนไหวไปผิดทาง - ฮื่อ พุ่งทําไมในเมื่อม้วนลงส้วมไปได้เลย
อ้อ เห็นมั้ย นั่นดีกว่าเดิมอีก
มาคุยกับคุณในฐานะดาราหนัง ไม่เหมือนตอนที่คุยกับคุณในฐานะทีวี...
ก็ ตอนนี้ผม เป็นคนน่าประทับใจกว่าเดิมมาก
จริงค่ะ แล้วชีวิตของคุณเปลี่ยนไปเยอะไหม จากเรื่องเหล่านี้
ไม่เลยครับ ไม่เลย
- ให้โจน - ใครนะ
โจน โ-จ-น
ไม่ว่าจะเป็นการแจกลายเซ็น
หรือพุ่งตัวไปให้สัมภาษณ์อีกที่หนึ่ง
ทุกอย่างเป็นส่วนหนึ่งของการตลาด ขายไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์และหนัง
ครอบครัวเขาคงต้องสงสัยมาก ว่าจะโตมาเป็นอย่างไร
ตอนเขาเลิกเรียนมัธยมกลางคัน
เวลาเราไปเยี่ยมเขา ก็พยายามใช้เวลากับไมเคิลและ
เราจะไปเป็นเพื่อน งานทุกอย่างที่เขาอยากให้เราไปด้วย
แต่เราไม่...
เราไม่ได้เข้าไปเกี่ยวพัน เรื่องวงการบันเทิงอะไรหรอก
เวลาอยู่ในสนามหลังบ้าน เขาเป็นแค่ไมค์ ฟ็อกซ์
ไม่ใช่ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ ดาราที่คนรู้จักกัน
เขาบอกว่าเวลากลับมาบ้านจากลอสแองเจลิส ช่วยให้เท้าเขายังติดดิน
พ่อแม่ไม่ยอมให้ผมลอยนวลถ้าทําตัวทุเรศ
เงียบหน่อย
ก็พูดได้นะว่าผมอยากประสบความสําเร็จมาตลอด ต่อให้เป็นแค่...
ไม่ใช่ๆ พร้อมแล้ว นับใหม่หน่อยได้มั้ย แอนดี้ ผมต้อง...
ห้า สี่ สาม สอง
ไม่รู้นะ พูดได้ว่า ผมอยากประสบความสําเร็จมาตลอด
แม้แต่ตอนยังเป็นเด็กเล็กๆ
คือเรื่องสําคัญมันไม่ใช่ชัยชนะ...
แต่เป็นความสนุกตื่นเต้นของการแข่งขัน
แล้วผมก็รู้สึกลึกๆ จากใจเลย...
เสียโมเมนตัมแล้ว เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นได้มั้ย
- ได้เลยๆ - พยายามเล่นให้ปัง
ไปถึงกอง Family Ties เขาต้อนรับผมกลับไปเหมือนลูกทรพี
เพราะยังไงผมก็เป็นดาราเด่น
ไมกี้ จะเล่นตอนนี้เลยไหม
ผมเพิ่งคิดได้ เล่นตรงนั้นมันไม่เวิร์ค
คุณตงิดๆ เหมือนกันไหม
- ทําให้ลําบากรึเปล่า - ไม่ เราแค่ต้องถ่ายใหม่
- ถ่ายใหม่เพิ่ม
- กี่ช็อต - สามสิบแปด
และถึงผมจะไม่ได้คิดว่าจะเอาชื่อเสียงมาข่มใคร
แต่ความจริงก็คือผมลอยนวล ทําพฤติกรรมน่ารังเกียจที่สุดได้หน้าตาเฉย
คือผมพยายามทําความเข้าใจ แล้วบอกว่าถ้า... คือว่า...
ถ้าคุณเห็นเรื่องที่ไม่เข้าท่า ในรายละเอียดเจาะจงเลย
บอกผมเถอะ เพราะในจุดนี้ผมสับสนละ
ผมเป็นเจ้าชายหนุ่มแห่งฮอลลีวูด
ผมดังระเบิด ดังสุดๆ ไปเลย
เรานึกว่าทุกอย่างสร้างไว้มั่นคงด้วยอิฐหิน แต่ไม่ใช่เลย
มันสร้างมาจากกระดาษและขนนก
เป็นแค่ภาพลวง
คะ
ผมอเล็กซ์ พี. คีตัน คณะกรรมการจัดการต้อนรับปีสอง
ยินดีด้วย
อย่าเพิ่ง ขอโทษ ขอเข้าไปรอสักพักได้ไหม
ก็คงได้มั้ง
นั่นคือจังหวะที่เทรซี่ พอลลันเข้ามาในโลกของผม
เพราะเขาฝึกมาจากโรงละครนิวยอร์ก
เทรซี่จึงช่วยเพิ่มความสมจริงติดดินให้งาน
วางไปเลย ไม่เห็นเหรอว่าใช้เป็นแบบวาดอยู่
มันช่างแตกต่างกับ วิธี "ทํายังไงก็ได้ให้คนหัวเราะ" ของผม
ตั้งชื่อภาพว่าอะไร "หาแอปเปิ้ลให้เจอ" เหรอ
ก็อยากอธิบายแนวคิดศิลปะนามธรรมให้ฟัง
แต่รู้สึกว่าพูดไปก็เสียเวลาเปล่า
คุณไม่ใช่ตัวเลือกปกติที่คนจะเลือก
คุณไม่ใช่สาวเริงร่า ไม่ใช่สาวผมทองหัวกลวง
- แต่คุณก็ไม่ใช่พวกรู้ดี... - ใช่ค่ะ
- อะไรแบบนั้น เห็นด้วยไหม - เห็นด้วย
ที่จริงฉันก็ประหลาดใจ ที่เขาเลือกฉันมาร่วมในรายการ
ฉันไม่รู้... ไม่รู้หรอกว่าถ้าเป็นฉัน จะเลือกตัวเองมาไหม
- เขาเลือกทําไม คุณมีอะไร... - ฉันคิดว่า...
เขาอยากได้คนที่แตกต่างจากตัวละครของอเล็กซ์
และฉันว่าเขา
ไม่รู้สิ คงเห็นอะไรในตัวฉันที่ไม่เหมือนใคร
วันหนึ่งเราพักไปกินมื้อเที่ยง
ผู้หญิง ชีวิต ความตาย ศิลปะ
เข้าที่หน่อย เข้าที่ช่วงอี ห้า สี่ สาม...
หลังเที่ยงเราก็ถ่ายกันต่อ
เอานะ พร้อม แอ็คชั่น
ผมมีของมาให้คุณ
จริงเหรอ
เขาเอาปิกาสโซมาลดราคา
เลยซื้อมาให้ภาพหนึ่ง
นี่... คุณน่ารักมาก
ทันทีที่เขาพูดประโยคแรก ผมก็ได้กลิ่นกระเทียมจางๆ
รู้เลยว่ามีโอกาสจะเล่นมุกโดยแกล้งเขา
"โห ไปกินกุ้งกระเทียมเป็นมื้อเที่ยงเหรอ ยาหยี"
ตอนแรก เขาไม่ตอบอะไรเลย
สีหน้าไม่เปลี่ยนด้วยซ้ํา
แต่ขณะที่มองตาผมนิ่งอย่างนั้น เขาก็พูดช้าๆ
"ทั้งใจร้ายและหยาบคายมาก คุณมันไอ้เฮงซวยเต็มรูปแบบแท้ๆ"
- อ้าว ไงจ๊ะ เอลเลน พร้อมรึยัง - พร้อม ไปกันเถอะ
โอเค
ฮื่อ
ไม่มีใครพูดตอกผมได้แบบนั้น
ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ยี่หระเลย กับตัวตนคนที่ผมคิดว่าตัวเองเป็น
คนสันดานเสียก็คือสันดานเสีย ไม่ว่าจะเล่นหนังฮิตมากี่เรื่อง
เขาพูดถูกรึเปล่า คุณนิสัยเสียจริงเหรอ
ใช่... ใช่สิ ผมนิสัยเสียไม่ใช่น้อย
เขาพูดเล่น แต่ผมก็ไม่เข้าใจ
เพราะไม่เคยมีใครพูดเล่นกับผมแบบนั้น
ผมไม่เคยเป็นเป้าที่ใครจะเอาไปพูดเล่น
เขาคิดเลยว่า "ฉันจะแหย่ให้ดู...
ข้างใต้นั้นคุณก็แค่เด็กตัวเล็กๆ ขี้กลัว
แล้วฉันก็จะเผยธาตุแท้ให้เห็น"
ทันใดนั้น ผมก็ตกหลุมรักเขาเลย
โอเค
ให้ผมช่วย... คือว่า แค่...
อ้อ
เอาละ โอเค ไม่เลว
แค่ โอเค
เอาละ โอเค ได้ ได้ละ ขอผม...
โอเค
ได้ละ ค่อยๆ วางนะ ค่อยๆ
เรื่องกล้วยๆ
อเล็กซ์ ฉันไม่เคยเจอใครอย่างคุณเลย
มันเหมือนคุณมองผมได้ทะลุปรุโปร่งหมด
จนผมเห็นตัวเองส่วนที่ไม่เคย...
ไม่อยากยอมรับด้วยซ้ําว่ามีอยู่ นั่นทําให้ผมกลัว
แล้วเทรซี่ก็ได้บทในหนังเรื่องที่ ผมกําลังจะไปถ่ายในแมนฮัตตัน
อยู่ในกองเราก็อยู่ด้วยกัน
เล่าเรื่องงานของคุณให้ฟังหน่อย
ฉันคงจะต้องประทับใจสินะ
ไม่ต้องเลย
เขาได้เกาะติดข้างสนาม ดูความวุ่นวายที่กลายเป็นชีวิตของผม
เทรซี่เข้าใจว่ามันต้องเสียสละอะไรไปบ้าง
ผมคงจะพลาดอย่างหนักถ้าเสียความเป็นตัวเอง
ในปาร์ตี้ใหญ่ที่กลายเป็นชีวิตของผม
- คุณมีเบอร์ฉันแล้วนะ - มี
โทรหาฉันด้วย
ได้ เหมือนกัน
- ผมรักคุณ - ฉันก็รักคุณ
คือ...
เรารักกัน
เราพูดไปแล้ว รู้ใจกันแล้ว
มันก็สําคัญแค่นั้นแหละ ไม่สําคัญว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
แต่จากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
- ดูนี่สิ - ถือสูงๆ หน่อย
(โฮเวิร์ด ด้วยความปรารถนาดี ทีเจ พอลลัน)
ตลกนะที่คุณว่า... รูปนี้เขียน เซ็นให้นอร์มหรือเฟรด อะไรสักชื่อ
ผมได้มาจากร้านหนังสือสแตรนด์ ในราคาเหรียญเดียว
พอเรามาคบกัน ผมก็... ผมเป็นคนคลั่งรักที่สุด ตอนนี้ก็ยังใช่
คุณต้องตอบนะ มีข้อความเยอะมากที่ต้องตอบ
- ใช่ - คุณต้องตอบพวกเขา
แล้วคุณต้องตอบ... เดี๋ยว
มันเด็ดกว่านั้นอีก
มีข้อความจากอาควินนาห์ตั้งสี่ข้อความ ที่คุณไม่ยอมตอบลูก
ผมรู้ พยายามจะตอบตั้งแต่เมื่อคืน
- งั้นก็ตอบตรงนี้... - ใช่
"ไม่เจอลูกมาหลายวัน
- รักและคิดถึงนะ" - อยากเจอไม่ไหวละ
- "อยากเจอไม่ไหวละ" - ขอดูหน่อย
อยากเจอไม่ไหวละ ทะเลรอเจ้าอยู่
โอเค
- "ทะเลรอเจ้าอยู่" เหรอ ไม่ได้ - หรือคําอะไรทํานองนั้น
จะไปรอเจอที่ทะเล
แทบรอไม่ไหวที่จะได้ไปทะเลกับ...
อยากไปเที่ยวทะเลกับลูกมากๆ
บรรยายถึงมนุษย์คนนี้ให้ผมฟังหน่อย
ความชัดแจ้ง
- "อยากเจอลูกไม่ไหวละ รักนะ" - รักนะ แค่นั้น
ผมสัมผัสได้ว่าเขาเป็นคนขวานผ่าซาก
สุดๆ ผ่าไม่เหลือซาก
ตัวตนของเขามันมั่นคงมากเพราะมันจริงใจมาก
ผมจะเป็นกษัตริย์อังกฤษก็ได้ แต่เขาก็จะยังเป็นเขาแบบนี้
ผมอาจจะเป็นเอลวิส เขาก็จะยังเป็นเขาแบบนี้
แม่ว่านะ ลูกเอานี่ใส่เข้าไปหน่อย
- โอเค แล้วผสมเลย พ่อจับชามให้ - มันเหนียวมาก
- คนแล้วปวดมือ - พ่อจับชามเฉยๆ ยังไม่ได้
เวลาอยู่กับครอบครัว ไม่มีการพูดจาภาษาดอกไม้
ไม่ต้องมา "น่าสงสาร โถๆ
รู้นะว่าเจ็บปวด สงสารมากที่สุด
คุณเป็นนักบุญในหมู่มนุษย์และ..."
ถ้าทําแบบนั้นมันคงแย่ต่อผมมากที่สุด
- เดี๋ยว แม่ขอเล่าหน่อย... - อะไร
เราเพิ่งคุยกัน
ถ้าเปิดมือถือพ่อดู
ในนั้นมีข้อความมหาศาลที่ไม่คิดจะตอบเลย
ใช่ ก็เป็นของหนูไปหลายครั้ง แบบ...
- ถามคําถามเหรอ - ทุกสองสัปดาห์ หนู... ไม่ใช่
แค่จะถามว่า "พ่อโอเคมั้ย ส่งรักมาให้นะ ใจๆ"
- แล้วก็ไม่มีคําตอบเลย คือ... - ไม่มีคําตอบอะไรเลย
แต่สักหนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้น จะมี
ไอ้ข้อความ "รักพ่อมาก หวังว่าจะโอเค"
คือมันน่ารักมากนะ แต่สุ่มไปเรื่อยสุดๆ
พ่อบอก "หวังว่าจะพอใจ กับการตัดสินใจทุกอย่างในชีวิต"
โอเค ขอบคุณมาก
- ดีนะ เป็นธรรมชาติเชียว - เนียนมากเลยพ่อ
- ทําอะไรน่ะ - ควรจะลองคิดว่า
เอานี่ไปทําเป็นงานได้เลย
แบบผันตัวไปเป็นคุกกี้เสี่ยงทาย
เวลาตอบ พ่อก็จะหาอะไรง่ายๆ
"ไง รักเหมือนกัน คิดถึงนะ เป็นยังไงบ้าง"
- แต่ปกติคุณไม่พูด - ใช่ เพราะพูดออกมาแล้ว...
- พูดออกมากลายเป็น... - แล้วก็คือ...
แต่ใส่เข้าไปผมก็แบบ... แล้วก็คิดว่า
"แบบนี้ไม่ได้เรื่อง ฉันจะ... กดปุ่มเลย"
- จนไปเจอเว็บไซต์จีนอะไรไม่รู้ - ใช่
เมื่อตั้งท้องหลังแต่งงานแค่เดือนเดียว
เทรซี่พบว่าตัวเองกลายเป็นคนมีสามี...
แอ็คชั่น!
ไมเคิล!
เวลาที่ไม่ได้เดินทางไปทํางานที่อื่น
ตอนอยู่ก็ทําได้แค่ เป็นคู่ฝึกหายใจก่อนคลอดขี้เซา
ไมเคิล
เด็กคนนี้ชอบม้านะ
ขี่อย่างโหดเลย
ครอบครัวเป็นยังไงบ้าง ขอรายงานฉบับเต็มว่าการเป็นพ่อเป็นยังไงบ้าง
การได้เป็นพ่อมันเยี่ยมมาก
ผมมั่นใจว่าคุณพ่อทุกคนรู้อยู่แล้ว ว่ามันเจ๋งมากๆ
เขา... ลูกชายของผม... ลูกชายของเรา
ให้ตาย ผมรับภาระไม่ถึงครึ่ง
คุณรักษาสมดุล ระหว่างครอบครัวกับงานยังไง
คุณก็ยังเสพติดการทํางานเหมือนเดิม
ไมเคิล! ไมเคิล! ไมเคิล!
ความรีบเร่งในวิถีชีวิตผมตอนนั้น แปลว่าเจ้าสาวของผม...
ต้องสงสัยว่าเธอเอาตัวเองเข้ามา เจอกับอะไรกันแน่
เทรซี่ ปีที่แล้วคิดถึงไมเคิลไหม
ค่ะ ดีใจที่เขากลับบ้านอีกครั้ง
- แต่เขาได้ผมเวอร์ชั่นจิ๋วเก็บไว้ที่บ้าน - ใช่ ฉันได้ตัวเขาเวอร์ชั่นจําลอง
ภายในหนึ่งปี
นักแสดงสาวอายุ 20 กว่าฝีมือดี กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว...
เราต้องพอใจกับตัวตนของเรา และพอใจกับครอบครัวเรา
และรักตัวเอง รักคนรอบตัวด้วย
ขณะที่ผมยังมีอิสระไปทํางานได้
ผมไปถ่ายหนังเรื่องที่ห้า ในเวลาไม่ถึงสามปี
แต่มันเป็นชีวิตที่เหมือนกบในกะลา
มันเป็นไอ้ไก่อ่อนว่ะ
ขับเคลื่อนด้วยความกลัวและความโดดเดี่ยว
นักแสดงไม่ได้มาเป็นนักแสดง เพราะพวกเขามีความมั่นใจในตัวเองล้นเหลือ
อ้าว อรุณสวัสดิ์ครับ คุณอีสต์วูด
ความทะเยอทะยานที่สุดของนักแสดง คือจะได้ใช้เวลามากที่สุด
ในการสมมติว่าตัวเองเป็นคนอื่น
กูว่ามึงไม่มีดีอะไรนอกจากเป็นขี้เหลืองๆ ก้อนนึง
พวกเราที่โชคดีหรือบ้าพอ ที่จะกลายเป็นนักแสดงอาชีพ...
มึงนึกว่ามึงเป็นใครวะ
ความไม่มั่นใจในตัวตนของตัวเอง จะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แก
คอยรบกวนจิตใจตลอดเวลา
แกเนี่ย ฉันไม่รู้จัก
ด้วยความเชื่อที่ว่าเราเป็นของเก๊ เป็นตัวปลอม
กูเกลียดหนังของมึง
วันปกติ ถ้ามีวันปกติอยู่นะ
ในชีวิตของไมเคิล เทรซี่ และแซมเป็นยังไงคะ
ผมตื่นไปทํางาน กลับถึงบ้านทุกคนก็หลับไปแล้ว
มีแค่นั้นแหละ
ช่วงเดือนที่ผ่านมาพ่อไม่ค่อยสบาย
"คุณพ่อถูกพาตัวไปส่งโรงพยาบาล
ช่วงเดือนที่ผ่านมาพ่อไม่ค่อยสบาย
หัวใจล้มเหลวไปก่อน แล้วไตก็เริ่มวายตามไป
ผมไม่มีทางรู้ว่าวันนั้นในปี 1990 คือวันที่ผมจะต้องก้าวข้ามเส้นไป"
ขอโทษที
เรื่องแบบนี้สะเทือนใจเราแบบที่... แค่อ่านไปเรื่อยๆ แล้วเราก็...
พอมีเรื่องแบบนั้นผุดขึ้นมา เราก็เหมือน...
เหมือน... นั่นมันแค่สามประโยคเอง แต่มีเรื่องหนักใจเป็นหมื่นปอนด์
ข้ามเส้นอะไร
เส้นของความเป็นผู้ใหญ่ แบบ โหดจริง
ชีวิตคน
ให้ตายสิ ไมค์ ก็แค่นิ้วของนาย
แต่นั่นแหละปัญหา
นั่นไม่ใช่นิ้วผม มันกลายเป็นนิ้วคนอื่นแล้ว
แม้แต่จินตนาการวิตกจริตที่สุด ยังไม่อาจเตรียมใจให้ผม
รับคําสองคําที่นักประสาทวิทยา ใช้เล่นงานผมในวันนั้น
โรคพาร์คินสัน
ผมบอกเลย "คุณรู้ใช่ไหมว่าคุยกับใครอยู่
คือผมน่ะไม่ใช่คนที่จะเป็นโรคอะไรแบบนี้"
(เข้าใจโรคพาร์คินสัน)
(สัญญาณเบื้องต้น - อาการ การรักษาและการพยาบาล)
เขาส่งแผ่นพับให้ผม
บนนั้นคนไหนเป็นโรคสมองที่ไม่มีทางรักษาก็ไม่แน่ ทั้งคู่ดูมีความสุขมาก
เขาพูดคําอื่นๆ อย่าง "อาการกําเริบ" "ภาวะถดถอย"
"ไร้ทางรักษา"
เขาบอก "คุณแพ้แล้ว เล่นยังไงก็แพ้ ไม่มีทางเอาชนะได้"
จําได้ว่าผมไปยืนข้างถนนมองหาคําตอบ
มันแค่... ผมแค่... โลกทั้งใบพังหมด
ผมน่าจะรู้ดี
ราคามหาศาลที่ต้องจ่าย เพื่อชดใช้ความสําเร็จที่ได้มา
ผมเอาข่าวไปบอกเทรซี่
"ทั้งยามดีและยามไข้" ผมจําได้ว่าเขากระซิบแบบนั้น
ตอนนี้ผ่อนคลายหัวไปเลย
โอเค ดีค่ะ ทีนี้มองนิ้วฉันหน่อย ลืมตา
มองตรงนี้
ค่ะ มองขึ้นๆ ดี
ทําแบบนี้
โห ดีนะ เยี่ยมมาก
- ที่จริง นั่นแข็งแรงมากนะ ค้างไว้ - ผมเป็นคนแข็งแรง
- คุณเป็นคนแข็งแรง - แข็งแรงมากเลย
งั้น คุณกําลังแต่งตัว พอดีรีบ
คุณเลยล้มอัดเข้าไปกับหัวเตียง
- หัวเตียง ใช่ - โอเค
งั้นคุณทําไหล่หลุดตอนไหน
- ช่วงเดียวกันรึเปล่า - ช่วงเดียวกัน
มันเกิดขึ้นแบบ... เป็นเทศกาลทําร้ายตัวเอง
- คุณไปลองดูในบ้านผมสิ - โอเค
- เหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นที่จุดเดิม - อะไรไม่รู้
โอเค บีบมือฉันค่ะ
- รู้สึกยังไง - รู้สึกโอเค
ผมว่าเราจะโอเค
- คุณจะโอเคเหรอ - ใช่
เขาจะไม่ต้องตัดอวัยวะไหนหรือ...
- ไม่ๆ ตัดหัว - โอเค ดี
- หัว - ตัดหัว ใช่
โอเค
เทรซี่เป็นคนฉลาดที่สุดที่ผมรู้จัก
เขาหัดรับมือกับอะไรหลายอย่าง
มันต้องชวนให้หงุดหงิดใจแค่ไหน ที่จะต้องแบกรับภาระ
สิ่งที่ไม่ใช่ภาระของเขาด้วยซ้ํา
เป็นภาระของผม แต่เขาก็ช่วยแบ่งเบาจากผม
ไม่ใช่แค่ช่วยแบ่งเบา เขารับไปหนักกว่าที่ผมแบกเองเสียอีก
เท่ากับกินยาเม็ดแรกตั้งแต่ยังนอนอยู่
- ไม่ ลุกจากเตียงแล้ว - ลุกจากเตียง โอเค
- บางทีไมเคิลก็ชอบกั๊กไว้ก่อน... - ค่ะ
ถ้ามีอะไรจําเป็นต้องทํา
เขาคิดว่าถ้าชะลอแล้วค่อยกินยา ยาจะส่งผลแรงและดีกว่าเดิม
ทุกอย่างที่ผมเจอ เขาก็ต้องเจอด้วย
แล้วผมก็ต้องพยายามคิดหาทางว่า จะทํายังไงให้มันเวิร์ค
ผมก็แค่ต้องเป็นคนที่รู้สึกและใช้ชีวิต
แต่ผมเดินได้นิดหน่อย อย่างนี้
เขาต้องจัดการให้เวิร์ค
- ผมเดินได้แล้ว ที่รัก - ใช่ค่ะ
- เก่งมาก - ผมรู้
- ทางนี้รึเปล่า - ใช่
เดินช้าลงหน่อยค่ะ โอเค
ผมยึดฝันที่จะหนีความจริง
(มุมต่างๆ ในประวัติโรคพาร์คินสัน)
ฝันว่าสักทางหนึ่งเขาจะวินิจฉัยผิด
(บทความเรื่องโรคสั่นอัมพาต)
(ส่วนใหญ่แล้วเป็นโรคของผู้สูงอายุ)
(ชายอายุเกิน 72 ปี)
ผมเพิ่งอายุ 20 ปลายๆ
ผมจะเป็นโรคคนแก่แบบนี้ได้ยังไง
อาการจะมีทั้งกล้ามเนื้อเกร็งแข็ง
เคลื่อนไหวได้เชื่องช้าและแคบลง รวมทั้งมีอาการสั่น
กะพริบตาน้อยลง และลดการแสดงสีหน้าไปมาก
ผมนึกว่าการกะพริบตาน้อยลง และลดการแสดงสีหน้า
เป็นเครื่องแสดงความสบายใจ เมื่อต้องอยู่หน้ากล้อง
ไม่ต้องเล่นใหญ่ เก็บไว้ในใจ
แต่ไม่ใช่ ไม่ใช่ว่าเล่นหนังเก่งขึ้น แค่ป่วยมากขึ้น
คุณจะให้คําแนะนําอะไรต่อคนที่เป็นโรคนี้
สิ่งสําคัญคือต้องจริงใจ ตอนแรกต้องจริงใจกับตัวเองก่อน
จอห์นนี่มาแล้ว
โดยที่ไม่มีสัญญาณล่วงหน้า มือซ้ายผมจะเริ่มสั่นจนคุมไม่ได้
นั่นแหละ เปลี่ยนเรื่อง คืนนี้เรามีรายการดีๆ มานําเสนอ
คุณไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์มาร่วมรายการ
ผมให้หมอจ่ายยาพาร์คินสันให้
ซิเนเมทจะถูกดูดซึมเข้าไปที่สมอง แล้วเปลี่ยนเป็นโดปามีน
สารสื่อประสาทที่คนไข้โรคพาร์คินสัน ไม่อาจผลิตด้วยตัวเอง
ในปริมาณที่เพียงพอต่อการใช้งาน
(ออกอากาศอยู่)
เอาละ ผมดีใจที่คืนนี้ไมเคิล ฟ็อกซ์มา
เขาเป็นชายหนุ่มที่มีความสามารถที่สุด
ขอเสียงต้อนรับไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์
คุณสมบัติในการรักษา หรือแม้แต่ความสบายใจ
ไม่ใช่สาเหตุที่ผมกินยาพวกนั้น
เหตุผลจริงๆ มีข้อเดียว
ใช่
เพื่อซ่อนความจริง
ผมพกยาไปทุกที่อย่างไม่จํากัดอะไร
ทั้งในกระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกง
อย่างกับลูกอมสมาร์ตตี้ส์สยอง
อาการมือสั่นแบบพาร์คินสันจะเกิดขึ้น เมื่ออวัยวะนั้นอยู่ในภาวะพักนิ่ง
ผมสามารถกลบอาการสั่น ด้วยการจับของอะไรสักอย่างไว้ในมือซ้าย
วันแล้ววันเล่า วันละนานๆ
อ่าฮะๆ
คุณครับ ผมไม่ได้ยิน
มีเสียงโหวกเหวกอยู่ด้านนอก
ผมขอโทรกลับไปได้ไหม
ผมไม่ได้คิดเลยว่า จะต้องบอกใครให้รู้ว่าเป็นโรค
ผมมีงานต้องทํา
และผมตั้งใจทําเหมือนว่า เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวผม
คุณทํากับคนอื่นแบบนี้ไม่ได้
คุณจะโกหก ตลบตะแลงและปั่นหัวคนไม่ได้ ผมไม่ยอมรับ
แค่รอบนี้รอบเดียวนะ ผมจะปล่อยไปโดยแค่ตักเตือน
ผมชอบบทคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดเกิน จนไม่เข้าใจชาวบ้าน
พวกคนที่ชอบชักใยคนอื่น ที่คิดว่าเขาควบคุมใครๆ ได้ทั้งหมด
แต่ในทางหนึ่ง เขาก็ชักใยจนตัวเอง
ไปติดกับสถานการณ์ที่เขาควบคุมไม่ได้
ผมคุมช่วงเวลาการใช้ยาได้ช่ําชอง
เพื่อผลของยาจะได้สูงที่สุด ในจังหวะเวลาที่เหมาะสมพอดีเป๊ะ
ต้องขอยาแล้ว
พักก่อนมั้ยครับ
คือว่าผมควรจะหยุดตั้งแต่สิบนาทีก่อน เพราะผมต้องกินยา
- แต่แค่สองนาทีก็พอ - ครับๆ
คุณกินยาแล้วก็รอผล มันรู้สึกยังไง
ก็เหมือนรอ... ผมพูดเสมอว่าเหมือนรอรถเมล์ เหมือนรอรถเมล์อยู่
คนจะบอกว่า "ทําอะไรอยู่" ผมบอก "รอรถเมล์อยู่"
เขาก็รู้กันว่าผมแปลว่าอะไร
เอาละ ยาออกฤทธิ์แล้ว ดีนะ
วันนี้ยาออกฤทธิ์เร็วหน่อย
ก็ยัง... ลิ้นคับปากนิดหน่อย แต่ผมก็รู้สึกดีแล้ว
ผมรู้สึกนิ่ง
ตอนนี้ยังรอรถเมล์อยู่ หรือว่าอยู่บนรถเมล์แล้ว
ไม่ๆ ผมอยู่บนรถเมล์แล้ว กําลังหยอดเงินใส่เครื่อง
มันช่วยปลดปล่อยหนักมาก เหมือนมันเทลงไปในร่างที่เป็นคุณ
นั่น... นั่นเรา... ร่างของเรามีความเป็นเราเติมขึ้นมาอีกครั้ง
เดินกล้องนะ เดินกล้อง
เช็คความเร็ว
ร่างกายผมปวดร้าว
เดินเทป
ผมบิดร่างให้ไปอยู่ในท่าที่ไม่สบายเนื้อตัวที่สุด
เพื่อจะกลบอาการสั่น
โอเค มาร์ค
โอเค เล่นอีก
เห็นมี "อาร์อีซี"
ใช่ นั่นคือ "อัดอยู่"
ผมไม่มีความอยากอาหารเลย
จึงใช้ข้ออ้างนั้นในการเลี่ยง ไม่นั่งกินมื้อค่ํากับครอบครัว
ผมคิดว่าถ้ายิ่งคิดถึงโรคพาร์คินสัน ก็เหมือนเรียกให้มันมาเร็วขึ้น
ผมเลยไปดื่มเพื่อให้ลืม
เพื่อหนีจากสถานการณ์นั้น
ตอนเป็นพาร์คินสันก็คือต้องซ่อนขวดเหล้า
เหมือนกับ... ผมจะมีเหล้าซุกไว้ในโรงรถ
แล้วผมจะเปิดไวน์สองขวด
เทรซี่จะคิดว่าเราดื่มกันแค่ขวดเดียว เขาไม่รู้ว่าผมดื่มอีกขวดไปแล้ว
และผมก็เริ่มกินมาร์การิต้าก่อนถ่ายเทคสุดท้าย
แจ็คแดเนียลส์ออนเดอะร็อคครับ
หนังเรื่อง For Love or Money ที่ ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์เล่น เปิดเรื่องมาดี...
(ซิสเคิลแอนด์อีเบิร์ต)
แต่แล้วกลับบทอ่อนยวบ น่าเสียดายที่ต้องยกนิ้วลง
ผมไม่คิดว่ามันเฉียดฉิวด้วยซ้ํา ยกนิ้วลงแน่ๆ
แล้วเรื่องมันก็เริ่มหลุด
เรื่อง Life with Mikey ไม่ได้มีเนื้อเรื่องอะไรเท่าไหร่
ผมนั่งดูแล้วก็สงสัยว่าทําไม ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ดูเหมือนไม่รู้งานเลย
ในฉากสําคัญๆ หลายฉาก
นี่ก็เป็นหนังอีกเรื่องที่หลงทาง
Greedy ครับ
ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ตกหลุมเดิมๆ
(ฟ็อกซ์มาถึงทางตันแล้วเหรอ)
เขาอยากเล่นตัวละครที่คนชอบได้
- ทําไมไม่เล่นเป็นคนเลวบ้าง - เห็นด้วย ใช่
ช่วยเล่นตัวร้าย คนจะชอบเวลาเล่นเป็นตัวร้าย
นิคกี้!
มันห่วยจะตาย แองจี้ ห่วยมาก
ก็แค่หนังใหญ่ทุนหนาอีกเรื่อง
คนเข้าโรงออกมาก็ลืม หนังขี้ๆ แบบลงส้วมแล้วกดน้ําทิ้งง่ายๆ
ผมหงุดหงิดโมโหตลอดเวลา
มีเรื่องหนึ่งตอนไปร้านขายของชํา มีคนเดินแซงขึ้นมา
ผมบอก "ขอโทษ นี่ล่องหนอยู่เหรอวะ"
เขาตอบว่า "เออ แกล่องหนอยู่"
ผมคว้าเสื้อเขามาเลย บอกว่า "ไปตายซะไป
ออกไปข้างนอกแล้วจัดให้จบๆ เลยมั้ย"
ผมพูดเลยนะ "วันนี้อยากมากที่จะ จัดการแกให้จบๆ ไป"
เขาถอยไปเลย ทุกคนหน้าซีดเผือด ทุกคนเดินออกไปเลย
ผมบอก "ผมเป็นไอ้หมอนั่นได้"
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้อนาคตจะเจออะไร
มันจะทําไมถ้าผมจะกินไวน์สักสี่แก้ว
และ... เหล้าเพียวๆ อีกช็อต
- เท่ากับตอนนั้นคุณติดเหล้า - ใช่ ผมติดเหล้าแน่ๆ
แต่ผมเลิกโดยไม่แตะเหล้าเลยมา 30 ปีแล้ว
อะไรคือแก่นของพฤติกรรมนั้น
แก่นของพฤติกรรมนั้นคือความกลัว
มีความเร่งร้อน เหมือนมีเส้นตายในปาร์ตี้ของคืนนั้น
เรากําลังกินมาร์การิต้าเหยือกที่สามแล้ว กว่าผู้กํากับจะบอกว่า "ปิดกล้องวันนี้"
โห ให้ตาย
ผมเห็นเท้า เท้าของเทรซี่
เท้าคู่นั้นใส่รองเท้าเรียบร้อย เวร นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
ผมไม่ได้พบกับสีหน้าโกรธเกรี้ยว
เขามองสภาพน่าสมเพชของผมด้วยความเฉยชา
"คุณต้องการแบบนี้เหรอ" เขาถาม
"คุณอยากเป็นแบบนี้เหรอ"
โอเค ไมเคิล เทรซี่ หันศีรษะหน่อย
ผมไม่เคยกลัวอะไรขนาดนั้นในชีวิต
เทรซี่! เทรซี่!
เทรซี่!
อ่างอาบน้ํากลายเป็นที่พักใจของผม
วันแล้ววันเล่า วันละหลายๆ ชั่วโมง
ผมแค่อยากมุดหัวลงไปใต้น้ํา
ผมอยากทรมาน อยากดําไปให้ลึกที่สุดเท่าที่ทําได้
เสียงที่ได้ยิน มีแต่เสียงมือที่สั่นสะท้านตีน้ําเบาๆ
แต่ไม่ว่าแอลกอฮอล์จะทําให้ผมจิตตกแค่ไหน
การไม่กินเหล้าทําให้จิตตกยิ่งกว่านั้น
ผมหนีตัวเองไม่ได้แล้ว
ช่วงเลิกเหล้าสองสามปีแรก เหมือนต้องดวลมีดในตู้เสื้อผ้า
มีดนั้นคืออะไร
ความจริง
ความจริง ผมไม่ชอบเผชิญหน้ากับอะไร
(ยินดีต้อนรับสู่โลก)
ผมแค่อยากหนีจากโลกนี้
อยากไปอยู่ที่อื่น ทําอะไรอย่างอื่น
ผมหนีไปถ่ายหนังที่อีกซีกโลกหนึ่ง
อยู่บ้านจะแกล้งทําว่าไม่เป็นพาร์คินสันไม่ได้
เพราะเราต้องอยู่กับมัน
แต่ถ้าออกไปอยู่ในโลกกว้าง และต้องเจอกับคนอื่นนอกวง...
คนไม่รู้ว่าผมเป็นโรค ก็เท่ากับผมไม่ได้เป็นโรค
แต่ตอนนั้นเทรซี่ชีวิตลําบากมาก
จนแทบจะถึงฟางเส้นสุดท้ายของเธอแล้ว
(6.35 น.) (วันที่ 16 มีนาคม 1996)
เพราะตอนนี้ลูกแฝดคลอดแล้ว
อาควินนาห์กับสกายเลอร์
ผมกลับมาหาครอบครัว
แซมก็ดีใจที่ผมกลับมาอยู่บ้าน แต่โกรธผม
(6.55 น.) (วันที่ 4 กรกฎาคม 1996)
แม่ ผมจะลอง...
ได้เวลาแล้ว
งั้นผมจะทําไงดี
- เลี้ยวซ้าย - รถมันแกว่งๆ
แต่บังคับได้นะ ทําได้ๆ ลูกทําได้แล้ว
ขี่ได้แล้วๆ ไปเลยๆ ไปต่อไป ไปเลยๆ
ผมตัดสินใจได้แล้ว
(Spin - ตอนนําร่อง - เปิดสด)
(Spin City - "นําร่อง")
ผมกลับบ้านไปหาละครทีวี
(เขียนบทโดยแกรี่ เดวิด โกลด์เบิร์ก และบิล ลอว์เรนซ์)
ผมคิดเลยว่า "ฮื่อ ไม่มีอะไรเหมือน การได้เดินเข้าไปในกองถ่าย
เล่นมุกเด็ดให้ทุกคนเสียสติไปเลย"
ฉันคิดว่าไหนๆ เดลีนิวส์ก็เขียนว่า เห็นเราไปกินดินเนอร์ด้วยกัน
ก็น่าจะทําจริงๆ เสียเลย
แต่ว่าเดอะโพสต์บอกว่าเรานอนกันแล้ว
- ได้ตัวเลขเรตติ้งล่าสุดมารึยัง - อยู่นี่ ไมค์
คําวิจารณ์ก็ยอด เรตติ้งทําให้คิดได้ว่าจะประสบความสําเร็จยาว
(13.29 น.) (วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1996)
มีตารางงานที่เข้ากันโดยไร้ที่ติ กับจังหวะครอบครัวของผม
สกายเลอร์ เดินมาหาพ่อหน่อย
สถานการณ์เกือบจะเพอร์เฟกต์
เขาเรียกว่า "ปั่น" พลังในการจูงใจคน
ทําให้คนเชื่อในสิ่งที่ผมอยากให้เขาเชื่อ
เนี่ยอาชีพผม เป็นพรสวรรค์ของผม
คุณสุดยอดมากๆ
ครับ ไม่มีปัญหา
มันก็สนุกดีที่ได้เล่นสมมติ
โอเค นายกเทศมนตรี พร้อมจะพูดเรื่องนัดหยุดงานหรือยัง
ผมเขียนมาทั้งคืนเลย ไมค์
โอเค ท่านครับ เราจะเข้ารายการ ก่อนเวลาที่คิดนิดนึง
ความเครียดที่ทําละครรายสัปดาห์ ต่อหน้าผู้ชมในโรงถ่าย
ยิ่งเร่งอาการให้หนักมากขึ้น
แขนซ้ายทั้งแขนของผมจะสั่น
แรงพอที่จะสะเทือนไปทั้งตัวผม
มันทําให้เราบิดไปทั้งตัว
ผมต้องนอนกับพื้น นอนบิดแล้วรอ
แต่มีผู้ชมรออยู่ด้านหน้า รอให้ผมไปเล่นฉากนั้น
ไม่เพียงแต่ผมจะได้ยิน... เสียงเท้าพวกเขาที่อยู่ไม่สุข แต่สัมผัสได้เลย
เชิญนั่งกับเราสิ
ระหว่างที่เล่นไป ผมต้องคํานวณตลอดเวลา
กินยาเม็ดสุดท้ายเมื่อไหร่นะ ฤทธิ์ยาจะหมดตอนไหน
ถ้าเริ่มมีอาการเตือน
ระหว่างกําลังถ่ายฉากยาวสี่ถึงห้านาที
ผมก็ไม่สามารถห้ามอาการที่จะกลับเป็นขึ้นมาได้
เฟรด โจ ยินดีที่ได้เจอเหมือนเคย
แต่ผมคิดอยู่นะว่า...
ถึงอย่างนั้นนอกจากครอบครัวผม ก็ไม่มีใครรู้เลย
ชีวิตผมคือการโกหก
ทําต่อไม่ไหวแล้ว ต้องหยุดเสียที
คุณจะเริ่มสัมผัสได้ว่ามีคนจับตามอง
จับจ้อง ตัดสิน
มองเข้าไปถึงซอกลึกแห่งจิตวิญญาณของคุณ
- โอเค เช็คสปีด - เดินกล้อง
(Spin City - ผู้กํากับ เอ. คาดิฟฟ์ ตากล้อง ดี. ควินลัน)
เราพร้อมแล้วค่ะ ไมเคิล
- เดี๋ยว เป็นไงบ้าง - ดี
เอาแล้วนะ
(ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์)
(Spin City)
สําหรับผม เรื่องที่เลวร้ายที่สุดคือโดนพันธนาการ
ที่เลวร้ายสุดคือต้องถูกจํากัด และไม่สามารถหาทางออกได้
มีช่วงหนึ่งที่ผมคิดว่า "เราไม่มีทางหลุดจากเรื่องนี้ได้"
(ฉายคืนวันพุธ 20.00 น.)
ผมเจาะผนังเป็นรูเท่ากําปั้นเต็มไปหมด
คนเรายิ่งเก็บความลับแค่ไหนก็ยิ่งป่วยเท่านั้น
ถ้ารู้สึกว่าไหว ปล่อยราวก็ได้
แต่ถ้าไม่ไหว พยายามผ่อนแรงจากมือขวา
ดีครับ ผมอยู่ตรงนี้
ดี ขยับเท้าขวาไปทางขวาอีกนิด
อีกนิด นั่นแหละ
แล้วเกิดอะไรขึ้น
ลองดูว่ายืนนิ่งๆ ตรงนี้เดี๋ยวได้มั้ย
ผมทําตัวเองเจ็บอีกแล้ว
สะดุดพรมบ้านตัวเองจนมือหัก
มีหมุดอยู่ในมือ
แต่รอบๆ หมุดดันติดเชื้อ
แล้วก็มีตัวเลือกที่จะตัดนิ้วผมทิ้งเลย
แต่ผมดันทําตัวเองแขนหัก
คนรอบตัวเอาแต่พูดว่า "ระวังตัวหน่อยสิ"
ผมบอก "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับระวังหรือไม่ระวังเลย
มันก็แค่... ยังไงก็เกิด
ถ้าเป็นพาร์คินสัน เราก็จะสะดุดโน่นนี่แล้วล้ม"
ลองยืดอกขึ้นอีกนิด
อย่างนั้น
- ดีมาก นี่คุณ... - อย่าให้ไมกี้ต้องจนมุม
ผมรู้สึกว่า เวลาคุณพูดถึงเรื่องแย่ๆ
คุณจะค่อยๆ เปิด เหมือนกําลังจะพูด แล้วก็หลบฉากหนี
ระวังมือขวาหน่อย
ได้ แหงสิ
- ดี นั่งก่อน - ผมไม่เป็นไร
- คุณอยาก... แน่ใจนะ - ได้
- เพราะงั้นถึงไม่ใช้... - อ้อ
เห็นมั้ย แรงกลางตัวยังอยู่ นั่นกล้ามเนื้อท้องด้านข้าง
- ใช่ - เนอะ ตอนนี้รู้สึกยังไง
โอเค
ผมสัมภาษณ์คุณมาหลายต่อหลายชั่วโมง
คุณไม่เคยพูดเลยว่า "ผมเจ็บอยู่"
- ผมเจ็บอยู่ - จริงเหรอ
ผมเจ็บมากเลยล่ะ
ห้า สี่...
- นั่นทําให้เจ็บมาก - ที่บ่า ตรงนี้เหรอ
การสั่นทุกครั้งจะเจ็บปวดรวดร้าวไปหมด
- อยากนั่งขึ้นมาไหม - อยาก
ไปนั่งเก้าอี้ไหม
- อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ท่านี้ - โอเค
ทําไมคุณถึงไม่บอกผม...
- เราต้องเปิดใจ... - ก็เราไม่ได้คุยเรื่องนั้น
พูดถึงความจริง ทําไมถึงไม่บอกว่าคุณกําลังเจ็บปวด
ก็เราไม่ได้คุยเรื่องนั้น ผมจะไม่เปิดก่อนหรอก
ดี อย่ากระแทกตัวนะ
อย่าให้สะเทือน ดี
ผมโอเคละ
- แค่อยากรู้สึกดีขึ้นซะที - อ้อ
ผมคิดว่าผมมองเห็นชัดๆ...
ชัดแล้วว่าต้องทําอะไรถึงจะรู้สึกดีขึ้น
แต่นั่นมันคําที่ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์จะพูด
คนบอกผมบ่อยๆ ว่า ผมทําให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น
ผมทําให้พวกเขาทําเรื่องที่ปกติอาจไม่ทํา
นั่นก็ทรงพลังที่สุดเท่าที่เราจะสัมผัสได้
และเป็นความรับผิดชอบใหญ่มาก
- ผมไม่อยากทําพัง - ครับ
แต่บางทีไม่ต้องเป็นไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์บ้างก็ได้
ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ ปิดเรื่องหนึ่งไว้มิด
เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพของเขา
ตอนนี้เขาเปิดเผยเรื่องที่ เขาเป็นผู้ป่วยโรคพาร์คินสัน
ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ หนึ่งในนักแสดงซึ่งเป็นที่รักที่สุดในอเมริกา
ตัดสินใจประกาศต่อสาธารณชนว่า เขาต่อสู้กับโรคพาร์คินสันมานาน
ช็อกวงการบันเทิงเมื่อเขาประกาศว่า
เขาต่อสู้กับโรคพาร์คินสันมาตลอด
และเป็นโรคนี้มาถึงเจ็ดปีแล้ว
ไมเคิล ตลอดสัปดาห์นี้เราได้ยินแต่ว่า
คุณเป็นโรคร้ายแรงโรคนี้
ที่อาจอันตรายถึงตาย และคุณต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
ตอนนี้คุณโล่งใจขึ้นหรือยัง
ให้ตาย ผมทําอะไรลงไป
การพยากรณ์โรคเป็นยังไง
ภายในสิบปี เขาจะพิการอย่างหนัก
มีปัญหาการรักษาสมดุลและล้มบ่อย
คิดว่าทางข้างหน้าคงจะโหดมากสําหรับเขา
(พีเพิ่ล - รายงานพิเศษ - สู้สุดชีวิต)
คุณกังวลหรือเปล่า
ว่าผู้ชมจะมองคุณเปลี่ยนไป
นี่จะเป็นครั้งแรกที่ถ่ายละคร ต่อหน้าผู้ชมในโรงถ่าย
ตั้งแต่เผยความจริงว่าถูกวินิจฉัยโรค
ผมกลัวว่าผู้ชมจะต่อต้าน กลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจ
แล้วคิดว่าเพราะผมป่วย ผมจะตลกไม่ออกแล้ว
ผมต้องหวังว่าเขาจะเปิดใจรับผมได้
- ได้สปีดแล้ว - เดินกล้อง
- มาร์ค - และแอ็คชั่น
พบกันอีกแล้วนะ คุณบอนด์
นั่น
โดนไป โบโบ้ ฟิสเชอร์
ดูออกนะ
ก้าวที่กล้านะนั่น
แต่กลับได้ปฏิกิริยาหัวเราะหนักเลย
คุณเลือกได้ไม่ดีเลย
รุกฆาต
นั่นคือความรักที่กลั้นไม่อยู่
รู้สึกรึเปล่าว่าเหมือนมีพ่อแก่... อายุ 90 อะไรแบบนั้น
เพราะพ่อไม่ได้รู้สึกแก่ขนาด 90 แต่... บางทีลูกก็โกรธพ่อ
เหมือนลูกๆ จะพูดตลอดว่า "ระวังหน่อยๆ"
พ่อบอกว่าพ่อระวังแล้ว ทําไมถึงจะใช้ชีวิตโดยไม่ระวังล่ะ
ไม่มีใครคิดหรอกว่าพ่อตั้งใจจะไม่ระวัง
แค่ว่าบางทีมันไม่ได้...
สําคัญที่สุด...
มันอยู่ลําดับท้ายๆ ในความสําคัญของพ่อ เทียบกับพวกเรา
งั้น...
ผมเลยแค่ต้องคอยถามน่ะนะ แล้วผมอยากจะ...
ถ้าพ่อเข้าใจที่ผมพูดก็คงจะดี
แต่ผมไม่อยากให้พ่อล้มเลยมากกว่า
- พ่อก็พยายามอยู่ - ครับ
ผมมองหน้าตัวเองแล้วบอกว่า "ฉันเป็นพาร์คินสัน"
แล้วอยากจะใช้ชีวิตกับโรคนี้ยังไง
แต่ถ้ายังข้ามจุดที่ "ฉันเป็นพาร์คินสัน" ไปไม่ได้
ถ้าผมไม่อาจข้ามส่วนที่จะตื่นมาตอนเช้า
แล้วคิดว่า "ใช่ เรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริง"
ผมก็จะไม่มีทางข้ามผ่านมันไปได้
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมีโอกาสได้คุยกับ...
ครั้งแรกที่คุณมาออกรายการตั้งแต่จัดแถลงข่าว
- และประกาศว่าคุณ... - ใช่
เป็นโรคพาร์คินสัน
- ผมแค่... ผมคิดว่าผู้ชม... - ครับ
คือ อย่างว่า ตั้งแต่นั้นมาเป็นยังไงบ้าง
คนมีปฏิกิริยากับประกาศนั้นยังไง
ก็เหมือนเดิมนะ ไม่มีอะไรเปลี่ยน
- ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ ก็... - เหรอ
หลังจากพยายามซ่อนอาการมาหลายปี ในที่สุดผมก็ปล่อยได้
ผมป่วยเป็นโรคหนึ่ง มันทําให้ผมทําแบบนี้
และทําแบบนั้น
โอ๊ะโอ
ถ้าดูผมไปนานๆ คุณก็ชินเอง
ผมเพิ่งรู้ตัวว่าไม่จําเป็นต้องทําอะไรเลย นอกจากเป็นตัวเอง
บางทีเวลาผมกินยามากเกินไป
ผมก็จะส่ายไปส่ายมา ทําตัวเหมือนแอ็กเซล โรส
ถ้าเห็นอะไรแบบนั้น ก็ฮัมเพลง Paradise City ในใจแล้วกัน
ผมก็ยังเป็นผม คนยังจําได้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเป็นพาร์คินสัน
โอ๊ย ให้ตาย
- อะไรวะ - ทิชชู่มั้ย
ตั้งใจแกล้งเขย่ารึเปล่าเนี่ย
เป็นพาร์คินสันไง
บางคนจะมองว่า ข่าวที่ผมเป็นโรคคือจุดจบแล้ว
แต่ผมเริ่มสัมผัสได้ว่า ที่จริงมันเป็นจุดเริ่มต้น
ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ ให้การกับสภาคองเกรส
ขอเพิ่มงบประมาณวิจัยโรคพาร์คินสัน
"ผมมาเพื่อบอกว่า การบริหารโครงการวิจัยที่ประสบความสําเร็จ
ไม่ใช่เรื่องยากขนาดไปนอกโลก
ต้องใช้แค่สามัญสํานึกและความตั้งใจ จึงจะทําให้สําเร็จได้ ขอบคุณครับ"
พูดดี ไมเคิล
ผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใครเลยนะ
แต่จินตนาการว่าจะพูดมาตลอด
"เออ แกตัวใหญ่กว่าฉัน แกทําฉันน่วมได้
แต่ถ้าฉันเอาคืนรอบเดียว แกเจ็บแน่"
ผมรู้จักจังหวะนั้นดี
มูฮัมหมัด อาลี กับไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์ร่วมแสดงพลังส่งเสียง
ว่าตอนนี้กําลังต้องการงบประมาณอย่างมาก
ผมอยากอยู่กับโลกใบนี้ ไม่ใช่เป็นฝ่ายรับแล้วถอนตัวไปจากโลกนี้
โรคนี้ทําให้ผมรู้ตัวว่า ยังทําอะไรให้โลกได้อีก
ผมรู้สึกว่าประทับใจจนสั่นสะท้าน... ไม่ตั้งใจเล่นมุก
ที่ได้มาในวันนี้และช่วยเหลือ...
มูลนิธิฟ็อกซ์ ปฏิวัติวงการการกุศลเชิงวิทยาศาสตร์
รวมใจชุมชนโรคพาร์คินสัน และระดมทุนได้เกือบสองพันล้านดอลล่าร์
(ทําวิทยาศาสตร์ให้เป็นเรื่องส่วนตัว)
ผมถูกวินิจฉัยโรคพาร์คินสันมาสิบปีแล้ว ตอนที่เอสเมเกิด
หวัดดีก่ะ หนู...
ไปหาพ่อจ๋า ไปหอมพ่อจ๋าหน่อย
- ดูพ่อสิ - พ่อทําอะไรน่ะ
ดูพ่อจ๋าสิ เอสเม
ลูกๆ เยี่ยมที่สุดเลย
เพราะเด็กๆ จะพูดแค่ "ช่วยอยู่นิ่งๆ ทีได้ไหม"
แหงสิ
ผมก็บอกว่า "พ่อจะพยายามนะ ลูก"
(วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2000) (15.12 น.)
(สุขสันต์วันเกิดห้าขวบ) (อาควินนาห์ - สกายเลอร์)
- ไม่ - ด้วยรัก
- ไม่ เขา... - บินอยู่
- เต้นรํา - โอเค ดี
- อยากจะสลับทีมกันมั้ย... - แต่อะไร...
เพราะเราชนะรวดเลย หรือจะอยู่ทีมเดิม
แม่ชอบทีมที่เราอยู่นะ แต่...
- หนูเล่นเกมนี้ไม่เก่ง - ไม่ใช่ความผิดลูก ความผิดพ่อ
แต่คิดอยู่นะว่า... นั่น
เห็นยัง
- เห็นละ - ได้แล้วนะ
แม่
- ทายถูกแล้วเหรอ - ใช่
ก็แค่เขียน "ฉันเอง"
คือผมเหรอ
ฉันจ้ะ ไม่ใช่คุณ
คิดว่าคําตอบคือ "ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์" น่ะสิ
ความสัมพันธ์ของพ่อกับการเคลื่อนไหวคือ พ่อไม่เคยอยู่นิ่ง
นั่นอาจเป็นเพราะพ่อตัวเล็ก
แต่วิ่งไปวิ่งมาอยู่ตลอด แล้วก็ฝากชีวิตไว้กับการเคลื่อนไหว
ไม่เพียงแต่ให้มันพาตัวเราจากที่หนึ่งไปอีกที่
แต่ยังเป็นแสดงตัวตนตอนที่พุ่งจากที่หนึ่งไปอีกที่ จนมาเป็นตัวเองอย่างทุกวันนี้
สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ ชีวิตนี้ผมไม่สามารถอยู่นิ่งได้เลย
ผมไม่เคยตั้งสติกับสิ่งรอบตัวในชีวิตได้
จนกระทั่งพบ... เกิดเรื่องนี้ขึ้นกับตัวเรา
มันทําให้ผมต้องมีสติในทุกจังหวะของชีวิต
เพราะมันเขย่าจนผมต้องตื่น
นั่นแหละ
(สร้างจากหนังสือโดย ไมเคิล เจ. ฟ็อกซ์)
STILL: A MICHAEL J. FOX MOVIE
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์