Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Floryda, 1990 rok.
Obudziłem się na strasznym kacu.
Oparłem sobie lewą dłoń na nosie, żeby osłonić się przed promieniami słońca.
Skrzydło ćmy zatrzepotało o mój prawy policzek.
Zasłoniłem twarz dłonią,
żeby wygonić ćmę na drugi koniec pokoju.
Wtedy zauważyłem swój mały palec.
Sam się poruszał.
„Chryste, to tylko twój cholerny palec”.
Ale nie był mój.
Cholera. Należał do kogoś innego.
Uderzyłem się w głowę?
Wspomnienia z minionej nocy były co najmniej mgliste.
Tamtej nocy bar odwiedził Woody Harrelson.
Może stoczyliśmy jedną z naszych słynnych pijackich bójek.
Ale nie pamiętałem żadnych walk.
Pamiętałem, że mój ochroniarz musiał oprzeć mnie o futrynę,
by włożyć klucz do zamka w drzwiach mojego apartamentu.
Nie wyczuwałem żadnych guzów. Kurwa.
Akcja!
Akcja, Michael!
Michael!
W tej branży trudno o większą rozpoznawalność.
Zwycięża Michael J. Fox.
Kręcimy.
Choć wszystko przemawiało przeciwko temu...
- Nieruchomo. - ...taplałem się w strachu
i zawodowej niepewności.
To drżenie było wiadomością...
z przyszłości.
Wiele się teraz mówi o kontroli nad własną narracją.
Ta smutna historia brzmi:
„Michael J. Fox cierpi na wyniszczającą chorobę”.
Tak, to nudne.
Moje włosy zaczęły się kręcić, kiedy miałem 49 lat.
Nigdy nie były kręcone i nagle...
Obudziłem się w Santa Barbara z kręconymi włosami.
- Dobrze wyglądają. - Mogę nałożyć trochę żelu
- Nie. - Mogę włożyć czapkę.
Jak na dokument, za bardzo przejmujemy się moim wyglądem.
Tak. Cały ty. Dobra, spójrz na mnie.
Tak jest.
Idę.
Słuchajcie, na pewnym etapie to już...
- Jest jak jest. - Tu.
- Hej. - Hej.
- Jak tam? - W porządku.
Patrz.
- Jak mija ci na razie dzień? - Na razie?
Na razie jest... udany.
Wszyscy wiedzą, że masz parkinsona,
ale kiedy widzą, jak chodzisz, myślą: „O kurwa”.
Tak.
Dobra. Przerwa i reset.
Dobra. Idziemy.
To chodzenie przeraża ludzi.
Patrz.
Ale nie będę się z tym krył.
- Hej. - Hej.
Zrób z tym, co chcesz.
Jeśli się nade mną litujesz, to mnie nie rusza.
Nie jestem żałosny. Dużo się u mnie dzieje.
Hej, jak tam?
Nie spiesz się.
Jestem twardym skurczybykiem.
Jestem jak karaluch i sporo przeszedłem.
- Są nie do zdarcia. - Nie do zdarcia.
Powoli, spokojnie.
Tak jest.
- Co słychać? - Dobrze. Jak tam?
Przerwa i reset.
Pan Fox.
No i tak.
- W porządku? - Nic mi nie jest. Dzięki.
Miło pana poznać.
Rzuciłaś mnie na kolana.
NIEUSTANNIE: HISTORIA MICHAELA J. FOKSA
Co przed parkinsonem oznaczał dla ciebie bezruch?
Nie znałem go.
Nigdy nie byłem w bezruchu.
Nie będę udawał, że pamiętam swój stan ducha w wieku dwóch lat.
Sięgałem dorosłym do kolan, ważyłem tyle, co mokry ręcznik i byłem bardzo szybki.
Prawdopodobnie wybiegałem tylnymi drzwiami nie po to, by uciec.
Po prostu nie uznawałem ograniczeń.
Parę minut później zadzwonił telefon.
Właściciel sklepu ze słodyczami usiłował ukryć rozbawienie.
„Mam tu pani syna”.
Wyobrażam sobie matkę, która nie może uwierzyć, że uciekłem.
„Proszę mu dać cukierek.
Mąż zaraz przyjedzie po syna i zapłaci”.
„Ma pieniądze”.
„Właściwie ma ich całkiem sporo”.
W dzieciństwie brakowało mi wiary niezbędnej do pozostawania w bezruchu.
To największa ironia mojego życia.
Nie potrafiłem pozostawać w bezruchu, aż dosłownie...
nie mogłem się nie ruszać.
Nie byłem zazdrosny, gdy urodziła się moja młodsza siostra.
Niech to, im więcej, tym lepiej.
Ale gdy miałem sześć lat, a ona trzy, byliśmy tego samego wzrostu.
Pamiętam, jak pytano nas, czy jesteśmy bliźniakami,
a kiedy okazywało się, że moja siostra jest trzy lata młodsza,
reakcje się zmieniały.
Zrozumiałem, że powinienem być większy.
To była dla mnie nowość.
Nie potrafiłem być „większy”.
DZIESIĘĆ LAT
Byłem najniższy w klasie.
Niższy od wszystkich, z którymi grałem w hokeja.
Byłem tym, który przeciskał się po piłkę.
JEDENAŚCIE LAT
Często obrywałem. Byłem mały.
DWANAŚCIE LAT
Zamykano mnie w szafkach.
SZESNAŚCIE LAT
Kiedy większe chłopaki cię gonią, a potem spuszczają ci łomot...
Zawsze polegałem na swojej umiejętności uciekania przed dręczycielami.
Palił mi się grunt pod nogami,
ale znalazłem punkt zaczepienia.
KÓŁKO TEATRALNE
Kółko teatralne.
To tam były dziewczyny.
Zagrałem Rumpelstiltskina.
- Rumpelstiltskina? - Tak.
Tam też wyglądałeś na pięć lat młodszego.
Tak, byłem małym elfem.
Byłem słodki i przypominałem elfa. Byłem słodkim elfem.
Słodkim elfem.
Mogłeś tam być kimś.
Mogłeś być kimkolwiek.
Ale ojciec uważał, że bujam w obłokach.
Tata był pragmatykiem, chronił rodzinę przed romantycznymi fantazjami.
On też miał w dzieciństwie marzenia, ale wybito mu je z głowy.
Tlił się w nim gniew.
Krzywił usta i wiedziałeś, że masz kłopoty.
Myślałeś: „Cholera. Mam przejebane”.
Telefon z gabinetu dyrektora oznaczał ostrą reprymendę ze strony ojca.
NIEODROBIONE PRACE
UWAGI SŁABA SAMODYSCYPLINA
Mówił: „Do cholery!”.
Coraz więcej paliłem i piłem.
W kółko miałem stłuczki...
i obijałem wozy mojego taty.
Uważał cię za zjeba.
Tak, potencjalnego zjeba.
Hej. Dobrze wyglądasz.
Świetne buty. Teraz mam jakieś szanse.
Gdy miałem 16 lat...
CASTINGI
...mój nauczyciel aktorstwa wcisnął mi do ręki gazetę.
„Szukają bystrego dwunastolatka.
Jesteś najbystrzejszym dwunastolatkiem, jakiego poznają”.
Schrzanię to, Leo. Wszyscy ci ludzie będą na mnie patrzyli.
Czekamy w charakteryzacji.
Przejdziesz do historii.
Do piątku muszę urosnąć o dwa centymetry.
Dostałem tę rolę. To było banalne.
Mecz koszykówki?
Nie. Penny Montgomery.
Kiedy stoję naprawdę blisko, nie widzę jej twarzy.
Reżyser castingu uważał, że mam pewną przewagę
i że producenci będą chętnie zatrudniali aktora,
który wygląda na tyle młodo, by grać dziecko.
Ale musiałbym przenieść się do Hollywood i rzucić liceum.
A to wydawało się nie do pomyślenia.
Tata: „Jesteś pewien, że chcesz to zrobić?”.
Ja: „Absolutnie”.
„Jesteś tak pewny siebie?”.
„Absolutnie”.
Tata mnie zszokował.
„Skoro masz być drwalem,
równie dobrze możesz jechać do lasu”.
Skrycie w ciebie wierzył.
Tak.
Tata zgodził się sfinansować tę przygodę
i pokrył koszty wyjazdu kartą Visa.
Myślałem o tym, jak daleko zaszliśmy z tatą w ostatnich tygodniach.
SCENA 26
Powiedział, że będzie mnie woził na castingi
i słuchał relacji z każdego z nich.
Sygnalizował tak, że to moje show, nie jego.
Halo?
Nie, idealnie.
Wezwano mnie na kolejne etapy castingów
i trzy z nich przyniosły poważne oferty.
- „Świat stoi przed tobą otworem - powiedział tata. - Cierpliwości”.
Miałem kawalerkę w slumsach Beverly Hills.
To najładniejszy dom, jaki widziałam.
Cieszę się, że przyszłaś ze mną do domu.
Miała jakieś pięć metrów na cztery. Jeden materac, jeden palnik,
mikroskopijna łazienka z jedynym zlewem w mieszkaniu.
Myłem włosy Palmolive, a naczynia Head & Shoulders.
Świetnie się dziś bawiłem.
Moim dietetykiem został Ronald McDonald.
NIKT NIE ZROBI TEGO TAK, JAK MCDONALD'S.
- Jesteśmy sami? - Sami?
Czai się tu gdzieś twój mąż?
Ale wiosną 1982 roku...
Schweitzer.
...zaczęło to wyglądać dość ponuro.
Co tu się dzieje? Co to jest?
Proszę się rozluźnić. Zbadam panu klatkę piersiową.
- To jakiś żart? - Dzień dobry.
Dostawałem kolejne role,
ale ledwo mogłem się z nich utrzymać.
Mój agent zgarniał 10% moich wypłat.
Twoja wypłata.
Do tego dochodzili fotograf, agent albo prawnik.
- Tu jest napisane „1,25 $”. - Tak. I co?
To nie w porządku. To błąd!
Ciężko na to pracowałem. To nie fair.
Zbyt ciężko na to pracowałem.
Zacząłem upłynniać majątek.
Sprzedawałem swoją sofę moduł po module.
Miałem szansę na role w paru filmach. Przede wszystkim w Zwyczajnych ludziach.
Ale Robert Redford nie wydawał się zachwycony.
Przez cały casting nitkował zęby.
Czemu w ogóle musieli tu przyjechać?
Odmowa potrafi być tak rzeczowa,
że możesz się stopniowo znieczulić.
Nie słuchaj tych, którzy nie wiedzą, co mówią.
Zostało mi kilka dni.
Kończyły ci się pieniądze. To wszystko...
„Kończyły się” to mało powiedziane. Nie miałem pieniędzy.
- Zgarniałem dżemy z IHOP. - Co to?
- Dżemy Smucker's. - Po co?
Żeby mieć co jeść.
No co ty?
Znajdowałem ćwierćdolarówki, pięcio- i dziesięciocentówki,
które pozwalały mi przetrwać. Żyłem z dnia na dzień.
W końcu pomyślałem: „Muszę się wynosić. Nie mam kasy,
mam dług wobec skarbówki, unikam właściciela, nie mam telefonu”.
Musiałem iść na lotnisko piechotą.
- Co planowałeś? - Planowałem...
Mój brat był nadzorcą budowlanym, miałem pracować na jego budowach.
Ale wciąż miałem żeton i krzesło.
Co?
W pokerze, dopóki masz żeton i miejsce przy stole,
pozostajesz w grze. Żeton i krzesło.
To była moja ostatnia szansa.
„Przestań namawiać mnie na tego dzieciaka” -
powiedział producent Gary David Goldberg reżyserowi castingu nowego sitcomu.
Nie chcemy ściągnąć kogoś,
kto nie jest zabawny i kto nie nada się do komedii.
„Nie zmienię w tej sprawie zdania.
On się nie nadaje”.
Mamy poczucie, że Alex jest niesamowicie kompetentny,
jest redaktorem gazety, ale budzi też sympatię.
„Wiem, czego chcę.
Nie chcę, żeby Michael Fox grał Alexa Keatona”.
Chcę dostać tę pracę. Potrzebuję jej. Dam radę.
Gdziekolwiek próbuję, coś jest nie tak.
Za młody, za stary, za niski, za wysoki. Mogę to naprawić.
Mogę być starszy. Wyższy. Mogę być wszystkim.
- Zaczynamy. Gotowy? - Pięć, cztery, trzy, dwa!
Chwila. Przepraszam, mój scenariusz się rozpadł.
- Gdzie to jest? - Góra strony 11.
„To jego pierwszy dzień w przedszkolu.
Nie chce się spóźnić. To może zmienić jego życie”.
„Mal ma rację. To moja alma mater. Jestem tam legendą”.
Wszyscy się śmiali. A ja...
Zalało mnie poczucie... „O rany”.
„Też mam”.
Nie ma alkoholu, nie ma narkotyku, nie ma kobiety, niczego,
co mogłoby równać się z tą chwilą. Miałem 22 lata
i od trzech lat walczyłem, by odnieść sukces.
„Aha! To dobrze”.
Śmiech jest... Nie możesz się temu oprzeć.
Odkryłem coś,
sposób komunikacji, którego się nie spodziewasz.
Nie masz na to odpowiedzi, możesz tylko wydać odgłos.
„Żartujesz?”.
Musisz przynajmniej wypuścić powietrze. To coś naprawdę szczerego.
Gary David Goldberg oparł się na krześle i powiedział:
„Czemu nikt nie powiedział mi o tym dzieciaku?”.
Świetnie.
Stałem w budce telefonicznej pod Pioneer Chicken.
Agent opowiadał mi o siedmiocyfrowym honorarium,
a ja gapiłem się w menu i żałowałem, że nie mam 1,99 $ na skrzydełka.
Umowy nie można było jednak sfinalizować,
bo cudowne dziecko NBC, dyrektor programowy Brandon Tartikoff,
był absolutnie przeciwny powierzeniu mi roli Alexa Keatona.
Ten facet jest świetny i dowcipny,
ale nie jest to ktoś, kto wyląduje na pudełkach na lunch.
Łatwo byłoby mnie zwolnić i zastąpić.
Ten spór toczył się aż do dnia, w którym zaczęliśmy kręcić pilot.
Witajcie w Family Ties.
Andy, jesteśmy gotowi?
Kolejna godzina miała przesądzić o moim losie.
Trochę przyciemnimy.
Włączcie magnetowidy. Wszystko powłączajcie.
Pierwsze ujęcie.
- Udanego występu. - Trzy, dwa...
Zaczynamy. Gotowi. Akcja.
Halo? Kto mówi?
Kimberly Blanton.
- Kimberly. - Wybacz...
Odkąd zaimprowizowałem i dodałem inicjał „P”...
Mówi Alex P. Keaton.
...czułem, że publiczność wie, że przeżyłem ciężkie chwile,
by dotrzeć w to miejsce.
Wybacz, musiałem sam otworzyć. Kamerdyner ma dziś wolne.
Jeśli Kimberly nie akceptuje twojej rodziny,
to może nie jest ciebie warta?
Zostawisz taką fryzurę, czy upniesz włosy?
Michael J. Fox!
To działa.
W tamtej chwili zrozumiałem... że to się stanie.
Mamo, co ty robisz?
Komedia sytuacyjna miała skupić się na rodzicach.
Żadnych bananów, mamo.
Ale Ameryka zakochała się w ich synu.
Niech skupi się na Michaelu. To jej pomoże.
Da radę.
Gra doskonale.
Obserwując go, widzimy, że ma niesamowity timing.
Poczucie humoru u mężczyzny jest bardzo podniecające.
Spotykają się ksiądz i rabin.
Kiedy odkryłeś, że lubisz rozśmieszać ludzi?
Byłem niskim dzieckiem.
Miałem do wyboru: bawić albo walczyć...
Jeśli potrafisz rozbawić osiłka,
zanim się wścieknie... tak jest bezpieczniej.
- Sygnał. - Alex, przyznaj.
Jesteś wyjątkowy.
Dobrze. Ja...
Nie chcę się o to kłócić.
Pan Fox przysłał mi to pudełko na lunch.
Podpisał je czule: „Dla Brandona, całusy, Michael J. Fox”.
CHCIELI, ŻEBYM SIĘ PRZECHWALAŁ, ALE...
Gdy z tobą jestem, widzę w twoich oczach,
że masz jakąś świetną puentę, ale trudno ci ją wypowiedzieć.
To jest do kitu. To bardzo trudne.
Kiedy... Kiedy naprawdę potrzebuję dopaminy...
i kiedy kończę dawkę... a teraz zbliżam się do tego punktu,
zastygam... Zastygam fizycznie, zastyga też moja twarz.
To rodzaj maski. Mam parkinsonowską maskę.
Po prostu muszę... ciężko pracować...
żeby się uśmiechnąć, wyrazić jakieś emocje.
Mam przez to... pusty wyraz twarzy.
Gdybyś odczuwał czystą radość,
- jak wyglądałaby twoja twarz? - Tak.
Tak zarabiałeś na życie.
Tak.
I stop.
Dobrze. Rozgrzałeś się? Kręci ci się w głowie?
Czuję, że oszaleję.
Dobra, poczytamy twoją książkę.
Dobrze. „Kiedy mój tata odszedł z wojska...”.
Wyprostuj się.
Czemu chcesz opowiedzieć tę historię teraz?
„W dzieciństwie wiele rzeczy łatwo mi przychodziło.
Czytałem książki z obrazkami od deski do deski...”.
Mój świat się zmniejsza.
Uwielbiam swój umysł i miejsce, do którego mnie zabiera.
Nie chcę, żeby to się skończyło.
„W dzieciństwie wiele rzeczy łatwo mi przychodziło...”.
Czy będzie moment, może za dwadzieścia lat,
gdy nie będziesz mógł opowiedzieć swojej historii?
Jeśli będę tu za 20 lat,
będę albo wyleczony, albo zakonserwowany.
„Musiałem jeść lunch... Musiałem jeść lunch przez słomkę...
...bo miałem na twarzy kilka warstw
gumowej pianki pokrytej włosiem jaka”.
- Kto to napisał? - Jakiś palant.
To był niskobudżetowy film klasy B.
Ale dalej, na końcu ulicy, pracowali zawodowcy.
Co oni robili?
Pracują przy nowym filmie Boba Zemeckisa i Stevena Spielberga. Kto w nim gra?
Crispin Glover.
Ała.
Trochę mnie bolało, że Szalony Crispin pracował przy filmie Spielberga,
kiedy ja...
...grałem w jakimś młodzieżowym gniocie o wilkołaku.
Dzień czy dwa po przerwie świątecznej
Gary David Goldberg wezwał mnie do swojego gabinetu.
„Muszę ci się do czegoś przyznać - zaczął.
Przed rozpoczęciem sezonu Steven przysłał kopię tego scenariusza”.
Ilekroć Gary mówił „Steven”, miał na myśli Spielberga.
„Steven chciał cię obsadzić w roli głównej.
Zapytali, czy mógłbym zwolnić cię z serialu.
Nie wspominałem ci o tym, bo było to po prostu niemożliwe.
WNĘTRZE GARAŻU - DZIEŃ
ZBLIŻENIE
TYKANIE ZEGARA
UKAZUJĄ SIĘ KOLEJNE ZEGARY
Zaczęli kręcić kilka miesięcy temu z Erikiem Stoltzem,
ale nie pasuje im do tej roli.
BUTY NIKE
DESKOROLKA RZUCONA NA PODŁOGĘ
To będzie drogie, ale chcą to nakręcić na nowo”.
PALCE PRZEKRĘCAJĄ KLAMKĘ
Kręciło mi się w głowie.
POTĘŻNY WYBUCH
Coś jeszcze?
„Nie opuścisz ani godziny na planie serialu”.
Umowa została zawarta.
Kierowca z Teamstera odbierał mnie o 9.30
i zawoził do Paramountu...
gdzie spędzałem dzień na planie Family Ties.
Hej, jak tam?
Poradzisz sobie z dwiema posadami?
To po mnie.
O 18.00 kolejny kierowca zawoził mnie
do jakiejś odległej lokacji, w której pracowaliśmy danego wieczoru.
POWRÓT DO PRZYSZŁOŚCI
Akcja!
Chwileczkę, doktorze.
Twierdzisz, że zbudowałeś wehikuł czasu...
z DeLoreana?
Pracę na planie filmu kończyłem tuż przed świtem.
Gramoliłem się na tylne siedzenie furgonetki
z poduszką i kocem,
i kolejny kierowca z Teamstera odwoził mnie do domu.
Spałem dwie, trzy godziny...
...do czasu, gdy pierwszy kierowca zjawiał się pod moimi mieszkaniem,
otwierał drzwi kluczem, który mu dałem,
zaparzał dzbanek kawy
i włączał prysznic.
Wszystko zaczynało się od nowa.
Cześć, witajcie!
Alex, godzina spóźnienia.
Jak nowa praca?
Świetna. Naprawdę świetna.
To po mnie. Muszę być dziś wcześniej.
- Start. - Akcja!
Dobra, chłopaki i dziewczyny!
Przez kolejne trzy i pół miesiąca
bez reszty pochłaniała mnie mieszanka Powrotu do przyszłości i Family Ties.
Ujęcie 22.
Mieszało mi się, na którym jestem planie...
...i kim w ogóle jestem.
Przez ostatnie dwa tygodnie pracowałeś w każde popołudnie i wieczór.
Jak taki syf może okazać się dobry?
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Dobrze. Jestem zmęczony.
- Co się stało? - Rozbiłem sobie głowę.
Szedłem bardzo szybko i wpadłem w mebel.
Nie zderzyłem się z nim tak, jak zwykle. Uderzyłem w niego twarzą.
Kiedy leżałem na podłodze,
pomyślałem: „Coś sobie rozjebałem”.
Wszystko zaczęło puchnąć, zrobiły się wielkie siniaki.
To oko całe pociemniało. Zrobili rentgen
i powiedzieli: „Złamałeś wszystkie kości w policzku i przy oku”.
Przeprowadzili operację, wszystko naprawili i założyli szwy.
Miałem szwy tu i tu.
Miałeś tu szwy?
Tak. Rozwaliłem sobie twarz, ale tak już bywa.
To część... to, że upadam, to element tego wszystkiego.
- Ale gratka. - Parkinson i grawitacja to nie żarty.
Tak, to nie żarty. Nawet jeśli upadasz z tej wysokości co ja.
Dobra, do roboty.
Moja historia, ujęcie drugie.
Jezu, moja głowa.
Gdzie, do cholery, jestem?
Halo?
„Obejrzeliśmy twój film”.
Jaki?
„Twój. Powrót do przyszłości”.
Zadzwonił do mnie mój agent.
Wybacz, Pete. Wiem, że wyszło do kitu.
Jeśli to był początek końca, miałem za sobą niesamowitą jazdę.
Roger Ebert, krytyk filmowy z Chicago Sun-Times.
Gene Siskel, krytyk z Chicago Tribune.
Najpierw Powrót do przyszłości. Film o podróży w czasie.
Nie cierpię tego gatunku, bo zmiana przeszłości
oznaczałaby, że przyszłość, którą widzimy na początku,
okazałaby się kłamstwem.
Powrót do przyszłości rozwiązał ten problem
w sposób, który mnie zachwycił.
To mój ulubiony film sezonu letniego.
Michael J. Fox daje tu niezwykły popis.
Okazało się, że jazda dopiero się zaczęła.
POWRÓT DO PRZYSZŁOŚCI
1. „POWRÓT DO PRZYSZŁOŚCI”
Jak odbierasz pierwsze recenzje?
Powtarza się słowo „widowiskowy”.
To naprawdę przerażające.
- Pozostaniesz sobą? - Tak.
- Poradzisz sobie z tym? - Tak.
W Studio City był kiosk.
Czasem tam przystawałem.
Nie oglądałem Hustlera czy Juggs.
Kontrolowałem prezentowane tam różne wersje siebie.
GQ. US. People. Rolling Stone.
Playgirl. TigerBeat. TV Guide.
Variety. McCall's. The Star. The Globe.
Seventeen, 16, Mad, Cracked i tak dalej.
Gdziekolwiek spojrzałem, widziałem swoją twarz.
Żadne z tych przedstawień nie było prawdziwym mną...
Kimkolwiek byłem.
Oto najgorętsze nazwisko w branży. Michael J. Fox.
Michael J. Fox!
Jest dziś z nami Michael J. Fox. Tak!
Nie czujesz się cudownie?
Wspaniale. Ściągnięcie tu mojej rodziny było drogie, ale cieszę się...
Gratulacje.
Powrót do przyszłości wciąż jest numerem jeden.
Ale w weekend pojawi się konkurencja.
Kolejny film z Michaelem J. Foksem. Da mu popalić?
NA ŻYWO
Nie wiem.
Popularność Michaela J. Foksa to fenomen.
1. POWRÓT DO PRZYSZŁOŚCI, 119,8 MILIONA $, 8 TYGODNI.
Przekaż Spielbergowi, że nie jestem gotowy na to zobowiązanie.
Tajemnica twojego sukcesu?
TAJEMNICA MOJEGO SUKCESU
To moje...
Nie wierzę, zamierzałem powiedzieć, że aktorstwo to moje życie.
Rozdano telewizyjne nagrody Emmy, Zwyciężyli...
NAJLEPSZY AKTOR - SERIAL KOMEDIOWY
Nie wierzę! Ale ekstra!
Czuję się, jakbym miał z metr wzrostu.
Twoje nazwisko zawsze poprzedza słowo „uroczy”.
Czy zaczyna cię to trochę irytować?
Chyba pisze im to moja mama.
Tak?
Michael Fox jest słodki.
Michael Fox to słodziak. Umówiłabym się z nim.
Nie zrozumcie mnie źle. Świetnie się bawiłem.
- Z kim sypiasz? - Z kim sypiasz?
Nie zamierzałam pytać. To przez Shelley.
Ale zapytałaś.
Nadal tego nie rozumiem.
Wciąż nie mam pojęcia, co widzą ludzie, ale...
Mam ulubione piwo. Nie wiem, czy mogę o tym mówić,
ale to kanadyjskie piwo i ma w logo pewne zwierzę z porożem.
Pewnego ranka wyjrzałem przez okno i zobaczyłem dostawczaka.
„Mamy tego więcej” - oznajmił dostawca.
Miałem ferrari, range rovera, jeepa cherokee,
i kabriolet, mercedesa 560 SL.
Do tego darmowa gorzała, a ja byłem zwykle gościem honorowym.
Jakiś facet zatrzymał moje ferrari, kiedy jechałem do pracy.
Gliniarz nachyla się i mówi:
„Mike, to ty?”. Odpowiadam: „Tak”.
„To duże, ciężkie auto. Uważaj”.
Jechałem ferrari 150 na godzinę przez Metro Boulevard.
A on mówi: „Świetny serial”.
Pytam: „To wszystko?”.
Pięć kroków naprzód.
Jeśli lewa stopa ci się zawieruszy, stajesz i robisz reset.
Nie będę cię zatrzymywał. Przystawaj, kiedy możesz.
- Blokuje się... Blokują mi się kolana. - Dobrze.
- Mogę bez... - Zrób tak.
Lekko się wybij. Poczuj stopy. Obrót. Przyzwyczaj się.
Na pewnym etapie
- byłem królem świata. - Dobrze. Postawa golfisty.
Odgrywałem rolę. Odgrywałem...
To... To było warte późniejszego żalu.
Jak Tracy?
Jest moją żoną. Nadal.
Kiedy w młodości szybko stajesz się sławny,
nie wiesz, co jest prawdziwe.
Ludzie czają się w krzakach i robią ci zdjęcia w basenie.
Chodzisz po ulicy w kapeluszu i okularach... próbujesz się ukryć.
To bzdura. To nie jest prawdziwe życie.
- Duży krok w prawo. - Nie.
Krok w prawo. Dobrze. Pozycja golfisty.
Dobrze. Nad tym musimy popracować.
Spowolnienie procesu myślowego. Prawda?
- Musisz nad tym popracować. - Owszem.
- Musisz zwolnić. - Tak.
Wstań, przyjmij pozycję golfisty. Stabilnie.
- Masz to? - Tak.
Wykonaj ćwierćobrót wokół stołka.
Parkinson to była katastrofa.
Ale... to takie prawdziwe.
Kiedy ręka albo dłoń zaczyna mi się trząść,
to jest coś bardzo realnego.
Obróć się. Upewnij się, że stoisz stabilnie.
Dobrze. Stój stabilnie.
Nie możesz chodzić, nie możesz iść do łazienki.
To jest coś realnego.
Powoli naprzód.
Pięknie. Świetnie. Wiem, że potrafisz.
Potrafię. O to chodzi...
Właśnie to mnie wykańcza. To nie są...
Natychmiastowy brak kontroli.
To nie jest: „Tracę kontrolę”.
Po prostu: bum! I lecę...
O tym zawsze mówimy. Twoja prędkość, ze względu na to, kim jesteś...
- Chcę to już załatwić. - Po prostu zwolnij.
Jesteś na tyle wysportowany, że zdążysz później nadrobić,
- jeśli coś pójdzie nie tak. - Po co pędzić?
Właśnie. Widzisz? Tak lepiej.
Teraz, kiedy jesteś gwiazdą filmową, inaczej się z tobą rozmawia...
Teraz robię większe wrażenie.
To prawda. Czy twoje życie się zmieniło?
Niespecjalnie.
- Dla Joan. - Dla kogo?
Joan. J-O-A-N.
Rozdawanie autografów i udzielanie kolejnych wywiadów
to element sprzedaży Michaela J. Foksa i jego filmu.
Kiedy rzucił szkołę, rodzina pewnie zastanawiała się, co z nim będzie.
Kiedy odwiedzamy Michaela, staramy się spędzać z nim czas,
chodzimy z nim na imprezy, na które nas zaprasza.
Ale nie pochłania nas...
Cały ten świat show biznesu.
Na podwórku to po prostu Mike Fox,
a nie powszechnie znana gwiazda, Michael J. Fox.
Mówi, że wyjazdy z Los Angeles do domu pozwalają mu twardo stąpać po ziemi.
Nie pozwoliliby mi być palantem.
Cisza.
Chyba zawsze chciałem się wyróżnić. Nawet jako mały...
Nie. Odlicz jeszcze raz, dobrze, Andy?
Pięć, cztery, trzy, dwa.
Chyba zawsze chciałem się wyróżnić.
Nawet jako mały chłopiec.
Nie chodziło mi o samą wygraną...
a o czystą radość płynącą z rywalizacji.
Zawsze czułem, że w głębi serca...
Tracę tempo. Możemy zacząć od początku?
- Oczywiście. - Próbuję wejść w rytm.
Na planie Family Ties powitano mnie jak syna marnotrawnego.
Byłem przecież gwiazdą.
Mikey, zrobisz to teraz?
Uświadomiłem sobie, że to tutaj nie działa.
To ci przeszkadza?
- Utrudnia ci robotę? - Musimy zrobić duble.
- Więcej ujęć. - Ile?
Trzydzieści osiem.
I choć nie zamierzałem się wywyższać,
uchodziły mi na sucho skandaliczne zachowania.
Próbuję tylko zrozumieć. Jeśli...
Jeśli macie jakieś konkretne zarzuty,
dajcie znać, bo trochę się gubię.
Byłem „małym księciem Hollywood”.
Byłem popularny. Popularniejszy niż guma do żucia.
Myślisz, że to coś z cegieł i kamieni, ale to nieprawda.
Jest z papieru i piór.
To iluzja.
Tak?
Alex P. Keaton, Komitet Powitalny Drugiego Roku.
Gratulacje.
Nie. Przepraszam. Czy mogę tu chwilę posiedzieć?
Dobrze, w porządku.
I wtedy w moim życiu pojawiła się Tracy Pollan.
Tracy szkoliła się w teatrze nowojorskim
i wprowadziła pewien ład do naszej pracy.
Odłóż to. Nie widzisz, że to maluję?
Kontrastowało to z moim podejściem: zależało mi na rozbawieniu publiczności.
Jak to zatytułujesz? „Znajdź jabłko”?
Wyjaśniłabym ci koncepcję sztuki abstrakcyjnej,
ale czuję, że traciłabym czas.
Nie byłaś oczywistym wyborem.
Nie byłaś radosną, bezmyślną blondynką,
- nie byłaś mądralą... - Tak.
- Zgodzisz się? - Tak.
Bardzo się dziwiłam, kiedy dostałam tę rolę.
Nie wiem, czy sama bym siebie obsadziła.
- Dlaczego to zrobili? Co w sobie miałaś... - Myślę,
że szukali kogoś, kto byłby zupełnie inny od postaci Alexa.
No i... wydaje mi się, że po prostu
dostrzegli we mnie coś innego.
Pewnego dnia zrobiliśmy przerwę na lunch.
Kobiety, życie, śmierć, sztuka.
Na miejsca, proszę. Pięć, cztery, trzy...
Po lunchu wróciliśmy do pracy.
Zaczynamy. Gotowi... akcja.
Mam coś dla ciebie.
Naprawdę?
Była promocja na Picassa.
Więc kupiłem ci jednego.
To... To naprawdę słodkie.
Gdy wypowiedziała pierwszą kwestię, wyczułem delikatny zapach czosnku
i postanowiłem wykorzystać okazję, by z niej lekko zakpić.
„Odrobina scampi na lunch, kochanie?”
Z początku nic nie powiedziała.
Jej wyraz twarzy się nie zmienił.
Ale nagle spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała wolno:
„To było wredne i niegrzeczne, a ty jesteś jebanym palantem”.
- Hej, Ellen. Gotowa? - Tak. Chodźmy.
Dobra.
No tak.
Nikt tak do mnie nie mówił.
Ta kobieta nic sobie nie robiła z tego, kim byłem, a raczej za kogo się miałem.
Oblech to oblech, niezależnie od tego, w ilu hitach zagrał.
Więc miała rację? Byłeś dupkiem?
Trochę byłem.
Żartowała, ale nie zrozumiałem, bo nikt tak ze mną nie żartował.
Nie byłem obiektem żartów.
A ona po prostu uznała: „Przebiję się przez to i...
Pod tym wszystkim kryje się przerażony dzieciak,
a ja po prostu mu to wytknę”.
W tamtej chwili się w niej zakochałem.
No dobra.
Pozwól, że po prostu...
Dobra.
Dobra, nie jest źle.
Po prostu... Okej.
Dobra, tak. Daj...
Okej.
Już. Delikatnie.
Bułka z masłem.
Alex, nigdy nie poznałam kogoś takiego jak ty.
Potrafisz przejrzeć mnie na wylot.
Dostrzegam część siebie, której...
Do której nawet nie lubię się przyznawać, a to mnie przeraża.
A potem Tracy dostała rolę w filmie, który miałem kręcić na Manhattanie.
Spędzaliśmy razem czas na planie.
Opowiedz mi o swojej pracy.
Chyba powinnam być pod wrażeniem?
Nie bądź.
Na bieżąco obserwowała, jaki chaos zapanował w moim życiu.
Tracy widziała, ile mnie to kosztuje.
Błędem byłoby zatracenie się w imprezie, jaką stało się moje życie.
- Masz mój numer, prawda? - Tak.
Zadzwoń do mnie.
Chętnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cóż... kochamy się.
Powiedzieliśmy to sobie, wiemy o tym.
Tylko to się liczy. Nieważne, co będzie dalej.
A co będzie dalej?
- Spójrz na to. - Trochę wyżej.
HOWARD, WSZYSTKIEGO DOBREGO
Zabawne, jest tu dedykacja dla jakiegoś Norma czy Freda.
Kupiłem je w księgarni Strand za dolara.
Byłem zakochany, odkąd się ze sobą związaliśmy. Nadal jestem.
Musisz odpisać. Masz tu masę SMS-ów, na które powinieneś odpowiedzieć.
- Tak. - Musisz na to odpisać.
Musisz odpisać na... Czekaj.
Coraz lepiej.
Cztery SMS-y od Aquinnah, na które nie odpowiedziałeś.
Próbowałem zrobić to wczoraj.
- Odpowiedz na to... - Tak.
„Nie widziałem cię od kilku dni, kocham cię i tęsknię”.
- „Nie mogę się ciebie doczekać”. - Nie mogę się doczekać. Plaża czeka.
Okej.
- „Plaża czeka”? - Albo coś w tym stylu.
Czekamy na ciebie na plaży.
Nie mogę się doczekać plaży...
Nie mogę się doczekać, aż posiedzimy na plaży.
Aż posiedzimy razem na plaży.
Opisz mi tę osobę.
Jasność.
- „Nie mogę się ciebie doczekać. Kocham”. - Kocham cię. Tak jest.
Mam wrażenie, że nie owija w bawełnę.
O nie, nie. Nie owija.
Zawsze pozostaje sobą, jest niesamowicie szczera.
Mógłbym być królem Anglii, a ona nadal byłaby sobą.
Mógłbym być Elvisem, a ona byłaby sobą.
Możesz tam dodać trochę tego.
- Rozgnieć. Przytrzymam miskę. - To jest twarde.
- Boli mnie ręka. - Nie mogę nawet przytrzymać miski.
Kiedy jestem z rodziną, nie ma żadnych sentymentów.
Żadnych „Och, biedactwo...
Współczuję ci, bardzo mi cię szkoda.
Jesteś prawdziwym świętym”.
To najgorsze, co mogliby mi zrobić.
Nie mówiłam ci... Właśnie o tym rozmawialiśmy.
Ma w telefonie
z milion wiadomości, na które nie odpisał.
Tak, ja też często...
- Zadajesz pytania? - Co jakieś dwa tygodnie...
Piszę: „Wszystko okej? Całuję mocno. Serduszko”.
Bez odpowiedzi. A potem...
Po jakimś tygodniu
po kolejnym „Kocham cię. Mam nadzieję, że wszystko okej”,
przychodzi coś miłego, ale kompletnie przypadkowego:
„Mam nadzieję, że jesteś zadowolona ze wszystkich swoich decyzji”.
Okej, dzięki.
- Dobrze. Naturalnie. - Masz talent, tato.
- Co robisz? - Powinieneś robić to zawodowo.
Zmieniłeś się w ciasteczko z wróżbą.
Kiedy odpisuję, wybieram proste: „Hej, też cię kocham. Co słychać?”.
Ale tego nie piszesz.
Wychodzi z tego jakieś...
A potem próbuję dalej i myślę:
„To się nie sprawdza. Ponaciskam przyciski”.
I włącza się jakaś chińska strona.
Zaszła w ciążę miesiąc po ślubie i przekonała się, że jej mąż...
Akcja!
Michael!
...kiedy akurat nie wyjeżdżał służbowo,
był narkoleptycznym partnerem w szkole rodzenia.
Michael.
Kocha te koniki.
Ale jazda.
Jak twoja rodzina?
Wspaniałe.
Na pewno wszyscy ojcowie wiedzą, że to coś świetnego.
Mój syn jest... Nasz syn...
Niewiele w tej kwestii pomagam.
Utrzymujesz równowagę między życiem prywatnym a zawodowym?
Jesteś pracoholikiem.
Michael!
Żyłem w takim pędzie, że moja żona...
zastanawiała się, w co się wpakowała.
Tęskniłaś w zeszłym roku za Michaelem?
Tak. Dobrze znów mieć go w domu.
- Ma w domu małą wersję mnie. - Tak. Miniaturkę...
W ciągu roku
utalentowana dwudziestokilkuletnia aktorka została samotną matką...
Chodzi o to, by być zadowolonym z siebie i swojej rodziny.
Kochać siebie i kochać ludzi wokół nas.
...Tymczasem ja nadal mogłem pracować.
Kręciłem swój piąty film w ciągu niespełna trzech lat.
To była odcięta od świata codzienność.
Jest tchórzem, stary.
Napędzana przez lęk i izolację.
Aktorzy nie zostają aktorami, bo kipią pewnością siebie.
Dzień dobry, panie Eastwood.
Aktor pragnie spędzać jak najwięcej czasu,
udając kogoś innego.
Jesteś zwykłym, tchórzliwym gnojem!
W przypadku szczęściarzy i tych na tyle niestabilnych, by zostać aktorami...
Za kogo ty się masz?
...niepewność dotycząca tego, kim właściwie jesteśmy, tylko narasta.
I ty.
Pożera nas od środka...
Ciebie nie jestem pewien.
...poczucie, że jesteśmy oszustami, impostorami.
Nienawidzę twoich filmów.
Jak wygląda
typowy dzień z życia Michaela, Tracy i Sama?
Wstaję i jadę do pracy, a kiedy wracam, wszyscy już śpią.
To w sumie tyle.
Tata od miesiąca kiepsko się czuł.
„Mój ojciec został zabrany do szpitala.
Tata od miesiąca kiepsko się czuł.
Najpierw zawiodło jego serce, potem doszło do niewydolności nerek.
Tamtego dnia, w 1990 roku, nie wiedziałem, że przekraczam pewien próg”.
Przepraszam.
Takie rzeczy uderzają w ciebie jak... Przechodzisz takie rzeczy i...
Coś takiego wyskakuje, a ty...
To tylko trzy zdania, a jednocześnie brzemię ważące z 10 000 kilogramów.
Co to był za próg?
Wejście w dorosłość. Prawdziwe problemy.
Życie.
Chryste, Mike. To tylko twój cholerny palec.
Ale na tym polegał problem. Nie był mój. Należał do kogoś innego.
Największe paranoje nie przygotowałyby mnie
na dwa słowa, którymi neurolog zdzielił mnie tego dnia.
Choroba Parkinsona.
Zapytałem: „Wiesz, z kim rozmawiasz, prawda?
Nie powinno mi się to przytrafić”.
ZROZUMIEĆ CHOROBĘ PARKINSONA
WCZESNE OBJAWY LECZENIE I WSPARCIE
Podał mi ulotkę.
Nie było wiadomo, które ma nieuleczalną chorobę, oboje wydawali się szczęśliwi.
Wypowiadał kolejne słowa, takie jak „postępująca”, „zwyrodnieniowa”,
„nieuleczalna”.
Powiedział: „Tę grę się przegrywa. Nie da się jej wygrać”.
Pamiętam, jak stałem na ulicy i szukałem... odpowiedzi.
Moje życie wywróciło się do góry nogami.
Powinienem był przewidzieć
tę kosmiczną cenę, którą będę musiał zapłacić za swój sukces.
Przekazałem te wieści Tracy.
Pamiętam, jak szepnęła: „W zdrowiu i w chorobie”.
Rozluźnij głowę.
Dobrze. Tak. Spójrz na mój palec. Oczy szeroko.
Spójrz tutaj.
Tak. W górę. Dobrze.
Rób tak.
Dobrze. Doskonale.
- Bardzo mocno. - Jestem silnym facetem.
- Jesteś silny. - Bardzo.
Więc ubierałeś się, spieszyłeś się
i uderzyłeś głową w zagłówek?
- Tak. - Okej.
Kiedy zwichnąłeś bark?
- W tym samym okresie? - Tak.
To wszystko wydarzyło się... To był festiwal samookaleczeń.
Możesz przejść się po moim domu.
Prawie wszystko w tym samym miejscu.
Ściśnij mi dłoń.
- Jakie to uczucie? - W porządku.
Chyba będzie dobrze.
- Będzie dobrze? - Tak.
Nie będą musieli nic amputować...
- Nie. Moją głowę. - Dobrze.
- Twoją głowę? - Tak.
Okej.
Tracy to najmądrzejsza osoba, jaką znam.
Nauczyła się radzić sobie z wieloma rzeczami.
Strasznie frustrujące musi być noszenie brzemienia,
które nie jest jej brzemieniem.
To moje brzemię, ale ona bierze część na siebie.
Bierze na siebie więcej ode mnie.
Więc pierwszą rundę przyjmujesz jeszcze w łóżku?
Nie, po wyjściu z łóżka.
- Czasem Michael z tym zwleka... - Tak.
...jeśli ma coś do zrobienia.
Uważa, że jeśli zaczeka, lek zadziała mocniej, lepiej.
Przechodzi wszystko to, co ja.
Muszę wymyślić, jak sobie z tym poradzić.
Muszę to po prostu poczuć, a potem przeżyć.
Potrafię kawałek przejść. O tak.
Musi to jakoś poukładać.
- Chodzę, kochanie. - Tak.
Dobra robota.
- Tędy? - Tak.
Zwolnij trochę. Dobrze.
Wczepiałem się w fantazje o ucieczce.
HISTORIA CHOROBY PARKINSONA
O tym, że moja diagnoza okaże się pomyłką.
DRŻĄCZKA PORAŹNA
CHOROBA DOTYKA GŁÓWNIE STARSZE OSOBY
MĘŻCZYZN POWYŻEJ 72. ROKU ŻYCIA
Byłem przed trzydziestką.
Jak mogłem cierpieć na chorobę starych ludzi?
Do objawów zalicza się sztywność mięśni,
powolność i ograniczenie ruchów, drżenie,
rzadsze mruganie, zmniejszenie spontaniczności wyrazu twarzy.
Myślałem, że rzadsze mruganie i mniejsza spontaniczność wyrazu twarzy
oznaczały, że swobodniej czuję się przed kamerą.
Mniej krzywienia się i aktorzenia.
Nie stawałeś się lepszym aktorem. Po prostu chorowałeś.
Co poradziłby pan komuś, kto cierpi na tę chorobę?
Najważniejsze to być ze sobą szczerym.
Oto Johnny.
Moja lewa ręka zaczynała nagle drżeć w niekontrolowany sposób.
Idźmy dalej. Przed nami wspaniały wieczór.
Jest dziś z nami Michael J. Fox.
Internista przepisał mi leki na parkinsona.
Mózg przyjmuje Sinemet i przekształca go w dopaminę,
neurotransmiter, którego chory nie może produkować
w odpowiednich ilościach.
NA ŻYWO
Cieszę się, że Michael Fox jest z nami.
To utalentowany młody człowiek...
Oto Michael J. Fox.
Wartość terapeutyczna, lepsze samopoczucie...
Nie dlatego brałem te tabletki.
Był tylko jeden powód.
Tak jest.
Chciałem się ukryć.
Nosiłem połamane tabletki
w kieszeniach koszul i spodni.
Jak halloweenowe cukierki.
Do drżenia parkinsonowskiego dochodzi, gdy kończyna jest bezczynna.
Maskowałem drżenie, bawiąc się przedmiotami lewą ręką.
Robiłem to dzień po dniu, przez długie godziny.
Aha...
Nie słyszę pana.
Na zewnątrz jest jakieś zamieszanie.
Mogę oddzwonić?
Nie zamierzałem z nikim dzielić się diagnozą.
Miałem robotę.
Zamierzałem udawać, że to wszystko mnie nie dotyczy.
Nie możesz tego robić.
Nie możesz kłamać, udawać i manipulować. Nie zgodzę się na to.
Ten jeden raz poprzestanę na ostrzeżeniu.
Lubię facetów, którzy są trochę zbyt przebiegli.
Manipulatorów, którzy uważają, że manipulują wszystkimi,
ale tak naprawdę pakują się w sytuacje,
których nie kontrolują.
Byłem wirtuozem manipulowania dawkami leków...
tak żeby być w szczytowej formie w idealnym miejscu i czasie.
Potrzebuję tabletek.
Robimy przerwę?
Powinienem był przerwać 10 minut temu, bo potrzebuję tabletek.
To zajmie dwie minuty.
Bierzesz tabletkę i czekasz. Jakie to uczucie?
Zawsze mówię, że to jak czekanie na autobus.
Ludzie pytają: „Co robisz?” „Czekam na autobus”.
Wiedzą, co mam na myśli.
Zaczyna działać. To miłe.
Dziś szybko zadziałało.
Nadal trochę mamroczę i mówię niewyraźnie, ale czuję się dobrze.
Czuję... spokój.
Nadal czekasz na autobus, czy już w nim jesteś?
Jestem w autobusie. Kupuję właśnie bilet.
To świetnie. Jakbyś wlewał siebie do formy, która jest tobą.
Na nowo zostaje tobą wypełniona.
Kręcimy.
Akcja.
Bolało mnie ciało.
Powtarzamy.
Skręcałem je, przyjmując bardzo niewygodne pozycje,
żeby ukryć drżenia.
Dobra.
Jeszcze raz.
Tak, to... Nagrywanie.
Nie miałem apetytu.
Wykorzystywałem to jako wymówkę, by nie jadać z rodziną kolacji.
Uważałem, że myśląc o parkinsonie, przyspieszam jego nadejście.
Piłem, żeby się odciąć.
Żeby uciec od swojej sytuacji.
To był okres ukrywania butelek.
Miałem poupychane butelki w garażu,
otwierałem dwie butelki wina,
a Tracy myślała, że wypiliśmy jedną, nie wiedziała o drugiej.
Zacząłem wypijać margaritę przed ostatnim ujęciem.
Poproszę Danielsa z lodem.
Pieniądze albo miłość zaczynają się świetnie,
a potem się psują. Niestety: kciuk w dół.
Nie mam żadnych wątpliwości. Kciuk w dół.
Zacząłem tracić kontrolę.
Mikey i ja to dość nudna opowieść.
Miałem wrażenie, że Michael J. Fox nie wie, co robi
w wielu kluczowych scenach.
Kolejny film, który się pogubił.
Sknerus.
Michael J. Fox wpadł w tę starą pułapkę.
CZY TO KONIEC FOKSA?
Chcą grać postaci budzące sympatię.
Czemu nie zagrać kogoś okropnego?
Niech budzi nienawiść. Ludzie cię wtedy uwielbiają.
Nicky!
To gówno, Angie.
Kolejne wysokobudżetowe gówno,
które błyskawicznie się wydala.
Byłem ponury i wściekły.
W sklepie jakiś facet wepchnął się przede mnie.
Powiedziałem: „Przepraszam. Jestem, kurwa, niewidzialny?”.
A on na to: „Tak, jesteś”.
Chwyciłem go za koszulę. „Pierdol się.
Wyciągnę cię na dwór i urwę ci łeb.
O niczym innym dziś nie marzę”.
Wycofał się, a wszyscy zbledli i wyszli.
Powiedziałem: „Stłukę go”.
Nie wiedziałem, co się dzieje i co mnie czeka.
Może mógłbym wypić cztery kieliszki wina i szota?
- Byłeś alkoholikiem? - Zdecydowanie.
Ale od 30 lat nie wypiłem ani kropli.
Jakie jest źródło tego zachowania?
Źródłem jest strach.
Tamtej nocy imprezowanie miało w sobie jakąś nerwowość.
Kiedy reżyser zakończył zdjęcia, byliśmy przy trzecim dzbanku margarity.
O Boże.
Zobaczyłem stopy. Stopy Tracy.
Stopy miały na sobie buty. Cholera. Która była godzina?
Nie dostrzegłem na jej twarzy wściekłości.
Przyjmowała mój opłakany stan z obojętnością.
„Tego pragniesz?” - zapytała.
„Tym chcesz być?”.
Michael, Tracy, odwróćcie się.
Nigdy nie byłem tak przerażony.
Tracy!
Wanna stała się moim schronieniem.
Siedziałem w niej dzień za dniem, godzinami.
Chciałem tylko utrzymać głowę nad wodą.
Musiałem cierpieć. Sięgnąć dna.
Słyszałem tylko stłumiony plusk wydawany przez moją drżącą dłoń.
Choć pod wpływem alkoholu zbliżyłem się do dna,
abstynencja miała mnie ściągnąć jeszcze niżej.
Nie mogłem już przed sobą uciec.
Pierwszych kilka lat trzeźwości przypominało walkę na noże w szafie.
Czym był ten nóż?
Prawdą.
Prawdą. Nie potrafiłem przyjąć faktów.
WITAJCIE NA ZIEMI
Chciałem tylko zniknąć z tego świata.
Chciałem być gdzieś indziej, robić coś innego.
Uciekałem i kręciłem filmy w innych częściach świata.
W domu nie możesz udawać, że nie masz parkinsona...
bo jesteś tam z nim.
Jeśli będę w innej części świata,
wśród ludzi, którzy nie wiedzą, że go mam, to i nie będę go miał.
Ale Tracy przeżywała trudne chwile,
naprawdę była u kresu sił.
6.35 16 MARCA 1996
Urodziły nam się bliźnięta.
Aquinnah i Schuyler.
Wróciłem do rodziny.
Sam... cieszył się, ale był na mnie zły.
6.55 4 LIPCA 1996
Mamo, spróbuję...
Już czas.
Co robić?
- W lewo. - Chybocze się.
Masz to. Świetnie.
Dobra robota. Dawaj. Nie zatrzymuj się.
Podjąłem decyzję.
Postanowiłem wrócić do telewizji.
SCENARIUSZ
Pomyślałem: „Nie ma nic lepszego, niż wyjść na plan,
rzucić jakąś kwestię i rozbawić ich do łez”.
Skoro w Daily News piszą, że jedliśmy razem kolację,
równie dobrze możemy to zrobić.
Wiesz, The Post twierdzi, że ze sobą sypiamy.
- Są ostatnie wskaźniki poparcia? - Proszę, Mike.
Recenzje były świetne, a oglądalność zwiastowała sukces.
13.28 27 LUTEGO 1996
Harmonogram prac idealnie zgrywał się z rytmem mojej rodziny.
Schuyler, chodź do mnie.
Sytuacja była niemal idealna.
To „Spin”. Siła perswazji.
Sprawiam, że ludzie wierzą w to, co chcę, by wierzyli.
Tym się zajmuję. To mój dar.
Byłeś niesamowity.
Nie ma sprawy.
Fajnie było poudawać.
Burmistrz jest gotów mówić o strajku?
Pracowałem nad tym całą noc.
Wchodzimy wcześniej, niż myśleliśmy.
Stres związany z serialem nagrywanym co tydzień przed publicznością
zaostrzał moje objawy.
Drżała już cała moja lewa ręka.
Na tyle mocno, by wprowadzić w drżenie całe ciało.
Skręcało mnie.
Kładłem się na podłodze i czekałem,
a publiczność czekała, aż odegram scenę.
Nie tylko słyszałem, ale też czułem szuranie ich nóg.
Dołącz do nas.
Prowadziłem ciągłe obliczenia.
Ile minęło od ostatniej tabletki? Za ile ta przestanie działać?
Gdyby sygnał ostrzegawczy
przyszedł podczas cztero- czy pięciominutowej sceny,
nie mógłbym opóźnić nawrotu objawów.
Fred, Joe, jak zawsze miło was widzieć.
Pomyślałem...
Mimo to nadal nie wiedział o tym nikt poza moją rodziną.
Żyję w kłamstwie.
Nie mogę tak dalej. To się musi skończyć.
Zaczynasz czuć, że ludzie ci się przyglądają,
gapią się, oceniają,
zaglądają ci głęboko w duszę.
- Szybko. - Kręcimy.
Jesteśmy gotowi.
- I jak? - Dobrze.
Zaczynamy.
Dla mnie najgorsze są bariery,
to, że jestem odcięty i nie mam drogi ucieczki.
Były chwile, gdy myślałem: „Nie ma ucieczki”.
ŚRODY O 20.00
Wybijałem w ścianach dziury wielkości pięści.
Jesteś na tyle chory, na ile masz tajemnice.
Jeśli czujesz się pewnie, możesz puścić poprzeczkę.
Jeśli nie, staraj się oszczędzać prawą rękę.
Dobrze. Jestem tu.
Przesuń lekko prawą stopę w prawo.
Jeszcze. Tak.
Co się stało?
Spróbuj tu postać.
Kurwa, znów zrobiłem sobie krzywdę.
Potknąłem się o dywan i złamałem dłoń.
Umieszczono w niej druty,
ale wokół nich doszło do zakażenia,
a potem groziła mi amputacja palca.
A potem złamałem rękę.
Ludzie w koło zaczęli mówić: „Musisz uważać”.
To nie ma nic wspólnego z uważaniem.
To się po prostu zdarza.
Przy parkinsonie potykasz się i upadasz.
Unieś trochę klatkę piersiową.
Tak jest.
- Dobra robota. - Nie każ Mikeyowi iść do kąta.
Kiedy mówisz o tych gównianych aspektach choroby,
zbliżasz się do tematu, a potem szybko uciekasz.
Uważaj na prawą rękę.
O tak.
- Dobrze. Usiądź. - Jest okej.
- Na pewno? - Tak.
- Tutaj nie mogę użyć... - Tak.
Mięśnie głębokie nadal tam są. To mięśnie skośne.
- Tak. - Jak się czujesz?
W porządku.
Rozmawiałem z tobą godzinami.
Ani razu nie powiedziałeś: „Boli mnie”.
- Boli mnie. - Tak?
To... intensywny ból.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. I rozluźnij.
- Przy tym bardzo boli. - Ramię?
Każde drżenie jest jak wstrząs sejsmiczny.
- Usiądziesz prosto? - Tak.
Na krześle?
Wszystko tylko nie to, co robię teraz.
Czemu nie mówiłeś...
- Mamy rozmawiać... - Nie pojawił się ten temat.
Czemu nie wspominałeś o swoim bólu?
Nie pojawił się ten temat. Nie będę od tego zaczynał.
Dobrze. Nie upadnij.
Żadnych wstrząsów. Dobrze.
Jest okej.
Chcę tylko lepiej się poczuć.
I chyba widzę wyraźnie...
co muszę zrobić, żeby lepiej się poczuć.
Chodzi o postać Michaela J. Foksa.
Ludzie mówią, że dzięki mnie lepiej się czują,
robią rzeczy, których inaczej by nie robili.
Dzięki temu czujesz niesamowitą moc,
ale to też wielka odpowiedzialność.
- Nie chcę tego spieprzyć. - Jasne.
Masz prawo czasem nie być Michaelem J. Foksem.
Michael J. Fox pewną rzecz ukrywał.
Coś dotyczącego jego zdrowia.
Ujawnił teraz publicznie, że cierpi na chorobę Parkinsona.
Michael J. Fox, jeden z ukochanych aktorów Ameryki,
postanowił ogłosić, że zmaga się z chorobą Parkinsona.
...zszokował świat rozrywki, gdy ogłosił,
że walczy z chorobą Parkinsona.
...już od siedmiu lat.
Przez cały tydzień słuchamy o tym,
że cierpisz na wyniszczającą chorobę,
że walczysz o życie.
Czujesz ulgę?
Boże. Co ja zrobiłem?
Jakie są rokowania?
W ciągu dziesięciu lat grozi mu poważna niepełnosprawność.
Problemy z równowagą, częste upadki.
Ma przed sobą trudną drogę.
JEGO WALKA O ŻYCIE
Martwisz się,
że widzowie będą teraz inaczej na ciebie patrzyli?
To mój pierwszy występ przed publicznością w studiu,
odkąd ujawniłem diagnozę.
Bałem się, że mnie odrzucą, że nie zrozumieją,
że przez chorobę nie będę mógł być zabawny.
Musiałem mieć nadzieję, że mnie zaakceptują.
- Gotowe. - Kręcimy.
Akcja.
Znów się spotykamy, panie Bondzie.
Masz.
Ogarnij to, Bobo Fischerze.
Wiedziałem.
Śmiałe posunięcie.
Publiczność bardzo żywo reagowała.
Kiepski wybór.
Szach mat.
To była niepohamowana miłość.
Czujesz się tak, jakbyś miał 90-letniego tatę...
Nie czuję się jak 90-latek, ale... Czasem się na mnie wściekasz.
Powtarzacie: „Uważaj, uważaj”.
Mówię, że uważam. Myślicie, że celowo nie jestem uważny?
Nikt nie uważa, że celowo jesteś nieostrożny.
Chodzi o to, że to może nie jest...
Najważniejsze...
Że to jest mniej ważne niż dla nas.
Więc muszę się upewniać. I wolę...
Świetnie, jeśli rozumiesz,
ale wolę, żebyś nie upadł.
- Pracuję nad tym. - Tak.
Mogę na siebie spojrzeć i powiedzieć: „Mam parkinsona”.
Jak chcę z tym żyć?
Ale jeśli nie wyjdę poza to „Mam parkinsona”,
nie wyjdę poza tę część, kiedy budzę się rano
i myślę: „Tak, to się dzieje naprawdę”,
po prostu nie pójdę dalej.
Po raz pierwszy mam okazję porozmawiać...
Jesteś w programie po raz pierwszy, odkąd zwołałeś konferencję
i ogłosiłeś,
że masz parkinsona.
Myślę, że ludzie...
Jak to wyglądało?
Jak zareagowali ludzie?
Jest właściwie tak samo. Nic się nie zmieniło.
- Wciąż to mam... - Tak?
Po tylu latach ukrywania objawów, mogłem wreszcie wyluzować.
Cierpię na chorobę, która sprawia, że robię tak
i tak...
Oho.
Jeśli popatrzycie odpowiednio długo, przyzwyczaicie się.
Zrozumiałem, że nie muszę nic robić, poza byciem sobą.
Czasem po przebudzeniu przesadzam z lekami,
zaczynam się kołysać jak Axl Rose.
Gdybyście to widzieli, zanućcie w głowie „Paradise City”.
Ludzie uznali, że wciąż jestem sobą. Po prostu sobą z parkinsonem.
O Chryste.
- Co do cholery? - Chcesz?
Celowo to wytrząsłeś?
Parkinson.
Niektórzy uznali wieść o mojej chorobie za koniec.
Ale ja zaczynałem czuć, że to dopiero początek.
Aktor Michael J. Fox zeznawał przed Kongresem.
Domagał się zwiększenia środków na badanie choroby Parkinsona.
„Prowadzenie skutecznego programu badawczego
to nic skomplikowanego.
To głównie zdrowy rozsądek i wola załatwienia sprawy. Dziękuję”.
Dobra robota, Michael.
Nigdy tego nikomu nie mówiłem, ale zawsze o tym fantazjowałem.
„Tak, jesteś ode mnie większy. Pobijesz mnie.
Ale raz cię uderzę i cię zaboli”.
I w tamtej chwili zrozumiałem.
Muhammad Ali i Michael J. Fox dołączyli do osób,
które nawołują do zwiększenia finansowania.
Chciałem być w świecie, a nie usuwać się w cień.
Uświadomiłem sobie, ile mogę z siebie dać.
To niezwykle poruszające... Gra słów niezamierzona...
być tu dziś i mówić...
Fox Foundation zrewolucjonizowała filantropię naukową,
zmobilizowała środowisko i zebrała prawie dwa miliardy dolarów.
TRAKTUJĄC NAUKĘ OSOBIŚCIE
Dziesięć lat po mojej diagnozie urodziła się Esmé.
Cześć...
Idź, pocałuj tatusia.
- Patrz na tatę. - Co robi tata?
Patrz, Esmé.
Dzieci są najlepsze,
bo pytają po prostu: „Przestaniesz się kręcić?”.
Odpowiadam: „Spróbuję, kochanie”.
15 LUTEGO 2000 15.12
PIĄTE URODZINY
- Nie. - Zakochani.
- Nie. Oni... - Oni lecą.
- Tańczą. - Dobrze.
Chcecie wymieszać drużyny?
Bo wygrywamy. Czy wolicie zostawić te same drużyny?
Mnie pasują takie drużyny...
- Jestem beznadziejna. - To moja wina.
Pomyślałam...
Wiesz?
- O tak. - Masz to?
Ty.
- Już? - Tak.
Miałam po prostu siebie.
To byłem ja?
Ja, nie ty.
Myśli, że to był „Michael J. Fox”.
Zawsze byłem w ruchu.
Może dlatego, że jestem niski.
I zawsze liczyłem na to, że ruch pozwoli mi
nie tylko dotrzeć z miejsca do miejsca,
ale też wyrazić przy tym siebie, być sobą.
Przekonałem się, że nie mogłem w życiu pozostawać w bezruchu.
Nie mogłem być obecny w swoim życiu.
Dopóki nie przytrafiło mi się to coś, dzięki czemu
jestem obecny w każdej chwili swojego życia,
bo wytrząsa mnie to z bezruchu.
Tak.
FILM OPARTY NA KSIĄŻKACH MICHAELA J. FOKSA
NIEUSTANNIE: HISTORIA MICHAELA J. FOKSA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK