Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
13 Ekim 1972'de
Uruguay'dan kalkan bir uçak And Dağları'na çakıldı.
Uçakta 40 yolcuyduk, beş de mürettebat vardı.
Kimilerine göre bu trajediydi.
Kimilerine göreyse mucize.
Gerçekte ne oldu?
Dünya bize sırt çevirdiğinde ne olur?
Üstümüz başımız olmadığı için donduğumuzda,
açlıktan ölmeye başladığımızda ne olur?
Cevap, o dağlarda.
Geçmişe dönmeliyiz.
En çok değişen şeyin geçmiş olduğunu bile bile.
MONTEVIDEO, URUGUAY EKİM 1972
Hadi, aban!
Hadi Old Christians! Hadi, yaparız.
-Hadi alın topu! -Hadi!
-Hadi!
Hadi Old Christians!
-Hadi! -Hadi Old Christians!
-Dal! -Hadi!
-Devam, hadi!
Koş Roberto!
-Nando'ya pas ver! -Roberto, at!
-Nando'ya! -Hadi Roberto!
Pas ver! Pas ver Roberto!
Pas ver!
Pas ver, dedik.
Önünde dört kişi vardı, veremedim.
-Verebilirdin, çok düşündün. -Az düşünce, çok iş.
-Beceremezdin. -Böyle batırmazdım da.
-İlk hatamdı! Şampiyonayı sayemde aldık. -Yok ya?
Bir sorun çıktı mı benden biliyorsunuz.
Tamam! Ne size bu kadar komik geldi? Maçın sonucu mu?
Bana güveniyorsun, değil mi Roberto? "Pas ver" dediğimde vereceksin, tamam mı?
"Bilet parası bugün ödenecek" dediğimde de bugün ödenecek!
Hadi, uçağın yarısı hâlâ boş. Kuzenlerin geliyor mu Daniel?
-Evet, dört kişiyiz. -Bizim ödeme.
-Zarf bulamadın mı Coco? -Yok.
Başka var mı?
-Senin arkadaşların Gastón? -İkna ettim.
-Hepsini mi? -Evet, biri kaldı.
"'Sen sevgili oğlumsun' diyen bir ses duyuldu.
O an Ruh, İsa'yı çöle gönderdi.
İsa çölde kaldığı 40 gün, 40 gece boyunca
Şeytan tarafından sınandı.
'Tanrı'nın oğluysan söyle, şu taşlar ekmek olsun.'
İsa ona şu karşılığı verdi: 'İnsan yalnız ekmekle yaşamaz,
Tanrı'nın ağzından çıkan her sözle yaşar.'"
Pancho!
"Alıp hepiniz yiyiniz, bu benim bedenimdir…"
Pancho, Numa'ya ilet.
Rabbimiz Mesih İsa, senin ölümünü anıyoruz,
dirilişini kutluyor ve şanlı gelişini bekliyoruz.
Alsana Alfredo.
Baksana.
Pancho'ya uzatsana. Şurada.
Sağ ol.
Numa!
Affedersin, şunu uzatır mısın?
Gastón'dan.
HADİ DOSTUM, ŞİLİ'YE GELSENE!
İşçiyle öğrenci birlikte, direniyoruz el ele!
20'si ticaret hukuku finali, meşgulüm.
En az iki hafta ertelenir, ortalığın hâline baksana.
-Okul bir yana, ragbiyle ilgilenmiyorum. -Sen ragbiyi boş ver.
45 dolara Santiago, Şili. Bundan ucuzunu ne zaman bulacaksın?
-Asla! -Hayatta bulamazsın!
Ne yaptırıyorsun, bak. Orada tanıştığımız hatunların telefonları.
-Graciela. -Tam bir fıstık.
-Silvia. -Zarif bir güzel.
-Beatriz. -Güzelliği ömre bedel.
-Nélida. -Olmaz.
-Niye? Fıstık gibi, saçmalama. -Montevideo sokaklarında seni ağlattı!
-Ne yaptın? -Kalk.
Bunu sakla, Gastón almasın.
Tamam mı? Gel, birer içki daha alalım.
Nélida aşağı, Nélida yukarı. Kendi işine bak artık.
Beni şu salaklarla yalnız bırakma, ne olursun.
Bu beni ikna etmeye yetmez.
-İyi bir sebep sunayım mı? -Peki.
Vakit geçiririz.
Birkaç aya mezun olacaksın, sonra işe güce dalacaksın.
Montevideo'nun en iyi avukatı olacaksın, gururumuz olacaksın.
Ama herkes kendi yoluna gidecek. Anlasana, bu son gezimiz olabilir.
Beni ağlatmaya mı çalışıyorsun?
İşçiyle öğrenci birlikte, direniyoruz el ele!
İyi akşamlar.
Gel bakayım. Aferin oğluma.
JEOPOLİTİK DÜNYA ATLASI
Champ.
Ne dersin?
Gitsek mi?
Montevideo'da günlerden perşembe, saat sabah sekiz.
Öküz!
Radio Independencia'daki Impactos'ta Berch Rupenian'ı dinliyorsunuz.
Önümüzdeki dört günlük tatilde hava güneşli ve ılık olacak,
harika vakit geçireceksiniz.
Hadi Panchito.
İyi günler.
DIŞ HATLAR GİDİŞ
Teşekkürler.
Numa!
Ne haber?
Selam.
Canessa! Roberto Canessa!
Alexis. Alexis Hounié!
Enrique Platero.
Felipe Maquirriain.
Francisco Abal. Pancho.
Görüşürüz.
Uslu durun.
Annenle vedalaş.
İyi eğlenceler. Öptüm, sizi seviyorum.
Bir. İki.
-Javier, gülümse. -Üç.
-Çektim. -Güzel!
-Bravo! -Hadi çocuklar!
Çıkırt yaptı mı?
-Evet. -Harika.
Ben, Numa Turcatti.
24 yaşındayım.
Yanımdakilerin çoğunu tanımıyorum.
Ama her şey tanıdık geliyor.
Çoğu benim gibi genç.
Deniz kenarındaki evlerde, sevgiyle yetiştirilmişler.
Bazıları ilk defa evden ayrılıp yolculuğa çıkıyor.
Hadi Carlitos. Otur, hadi.
Coco, buraya bak.
-Güzel. -Diego'nun kuzenine göndeririz.
-Kız için bunu çerçevelet Diego. -Dieguito!
Hadi Panchito, kazanmak istiyorum.
Elin harika.
Kuzenine…
-Köpek balığı ısırık aldı. -Sıradağlar, değil mi?
-Bütün uçakları aşağıya çektiği doğru mu? -Evet, doğru.
Arjantin'den gelen sıcak rüzgârlar dağlardaki soğuk havayla çakışıp
vakum etkisi yaratıyor.
-Şaka yapıyorsun. -Yapmıyorum. O yüzden türbülans oluyor.
Ama bir adım öndeyiz. Bak.
Bunlar sıradağlar.
Buradan şuraya gitmemiz lazım.
Ama dümdüz gidemiyoruz.
Keşke o kadar basit olsa. Sıradağlar çok yüksek.
O yüzden güneye, dağların arasındaki alçak geçide uçuyoruz.
Oradan geçip Şili'ye varacak, Curicó'ya gelince kuzeye döneceğiz.
Ondan 10 dakika sonra da Santiago'ya ineceğiz.
Sayın yolcular, kemerlerinizi bağlayın. Az sonra Santiago'ya ineceğiz.
Eli dağıt, geliyorum.
Hey, Arturo!
İyi akşamlar hanımlar ve beyler. Ben kaptanınız General Carlos Páez.
Kemerlerinizi bağlayın ki cesetleriniz And Dağları'na saçılmasın.
-Casapueblo Hava Yolları'nı önerin. -Affedersiniz, yerinize geçin.
Oturun lütfen.
-Bravo! -Carlitos!
Yeter, kemerinizi takın.
Lütfen öne geçin, arkada yer açmam lazım. Hadi.
Dikkat et Javier.
Nando, kemerin.
Oturun.
-Nando! Susy! -Oturun!
Gücü artır!
-Göklerdeki Babamız… -Allah'ın en sevgili kulu Meryem…
Gastón!
-Elini ver. -Roberto.
Aşağıdayım!
Eduardo.
Marcelo.
Evet dostum, benim. Buradayım.
Yeter, bu kadar ölüm yeter!
Bu kadar yeter, başka kimse ölmesin!
Duvara daya.
Öyle değil, kaldır.
Sakin olman lazım. Sakin ol, nefes al.
Bana bak. Tıp öğrencisiyim.
-Adım Roberto, senin adın ne? -Álvaro.
-Álvaro ne? -Álvaro Mangino!
Pilot yaşıyor! Tutun, yardım edin.
Pilot yaşıyor!
Hadi Gustavo, üç deyince. Bir, iki, üç.
Bu taraftan.
BİRİNCİ GÜN 13 EKİM 1972
Pilotlar yaşıyor. Şunu aç.
Hiçbir şey çalışmıyor. Işık yok.
Telsiz nasıl çalışıyor, söyle.
Neye basacağım?
Alo? Uçağımız dağa çakıldı. Uruguaylıyız.
Dağa çakıldık. Duyuyor musunuz?
Çalışıyor mu?
Curicó'yu geçtik.
-Ne? -Curicó'yu geçtik.
Curicó ne? Bir daha söyle, anlamadım.
-Yardım edin! -Gidelim.
-Buraya! -Buraya!
Tanrı yardımcınız olsun.
Gece, pusuya düşürür gibi birden çöküyor.
Dakikalar içinde sıcaklık 30 derece düşüyor.
Dağa çakılmaktan ölmediysek soğuktan öleceğiz.
Mümkün olduğunca birbirimize sokuluyoruz.
Hayatta kalanlar ve ölenler bir arada.
Eve gidiyorum.
Pasaportunuz! Pasaportunuzu verin!
Elimi sıkıca tut.
Geceyi böyle geçiriyoruz.
Uyumayın, donarak ölürsünüz!
Yaralılar feryat ediyor.
Hadi!
Diğerleri de.
Bırak beni! Anne!
Bana sarıl.
Bana sıkıca sarıl Pancho.
Yardım edin…
Yardım edin!
Hayattayız Pancho.
Bir dal versene.
Neredeyiz dersiniz?
Henüz bilmiyoruz.
Marcelo.
Pancho Abal ve Martínez Lamas öldü. Dün feryat eden kadın da.
Gastón kuyruk koptuğunda aşağı uçtu.
Kuzenim Daniel de.
Guido ve Alexis de.
Nando can çekişiyor.
Kız kardeşi de kötü hâlde.
Yaralıları tedavi edecek yer yok.
Uçakta yer açacağız.
Sığabilmek için koltukları çıkarabiliriz.
Hadi çocuklar.
Yaralılara öncelik vermeliyiz.
Uçağın bu kısmını, güneşli tarafını hazırlayalım.
Yaralılar için elimizden geleni yapacağız.
-Platero! -Evet?
Faydalı olabilecek şeyleri bir bavula topla.
Bavullarda yiyecek ara. Ne olursa. Hepsini bir bavula topla.
Al Bobby.
Ölüleri ne yapacağız?
Şuraya yatıralım, kenara.
Yardım gelene kadar.
EUGENIA DOLGAY DE PARRADO - YAŞI 50 GRAZIELA GUMILA DE MARIANI - YAŞI 43
DANTE LAGURARA - YAŞI 41
ESTHER HORTA DE NICOLA - YAŞI 40 FRANCISCO NICOLA - YAŞI 40
JULIO FERRADÁS - YAŞI 39 JULIO MARTÍNEZ LAMAS - YAŞI 24
FELIPE MAQUIRRIAIN - YAŞI 22 FRANCISCO "PANCHO" ABAL - YAŞI 21
FERNANDO VÁZQUEZ - YAŞI 20 CARLOS VALETA - YAŞI 18
Biraz daha ister misin? Yetirmemiz lazım.
İmdat!
İKİNCİ GÜN 14 EKİM 1972
Onlar olmaz.
Yok, daha büyük bir şey var mı? Şu.
-Yok, dokunma. -Roy! Bez, kıyafet, mont falan ara.
Tamam. Al.
Al. Kumaş, kıyafet falan ara. Ne olursa.
Coco, bunu al. Daha büyük.
-Bu gece kaç kişi ölecek? -Kimse ölmeyecek Carlitos. Sana söz.
Al, boşlukları tıka da soğuk girmesin.
Marcelo.
Gelecekler.
Yarın.
Fito Strauch, Marcelo kadar iyimser değil.
Makul bir insan olarak takım kaptanına karşı gelmese de…
…gördüğü durum hoşuna gitmiyor.
Burada yaşamak mümkün değil.
Bizler buraya uygun değiliz.
ÜÇÜNCÜ GÜN 15 EKİM 1972
Nando.
Hayır, yapma Nando.
-Al. -Ver.
Duyamadım.
Ne oldu?
Dağa çarptık.
Kız kardeşim.
-Susy. -Şurada, dinleniyor.
Annem nerede?
Öldü Nando.
-Görüşürüz baba. -Görüşürüz, sana emanetler.
Tamam.
Tabii ki!
-Ne kadar zaman geçti? -Üç gün.
Bizi gördüler mi?
Şunu versene. Tamam, sağ ol.
Yardım edin!
Kanadını oynattı! Bizi gördüler! Kanadını oynattı!
Çok şükür!
Canım ne çekti dersiniz? Arocena Bar'ın chivito sandviçini.
Domuz pastırmalı chivito.
-La Mascota'nın milanesa bifteği. -Evet!
-Yumurtalı. -Patates kızartmalı.
-Biftekleri çok güzel oluyor. -En güzeli.
Biftekleri muhteşem. Hem de kocaman kocaman.
-Yanında patates kızartmasıyla jambon. -Baksanıza.
Uçaktan niye yiyecek atmadılar?
Mantıksız olur.
Yiyecek atarlarsa karın içine gömülebilir, asla ulaşamayız.
Yaralıları getirin.
Yavaş. Bacaklarına dikkat et.
Burada rahat edersin Arturo.
And Dağları devasa.
Aramayı bir şekilde planlamaları lazım. Bölgelere ayırarak.
Dün buradaydılar, üstümüzden geçtiklerini gördük.
Bugün seslerini duyduk ama göremedik. Herhâlde arama başka yerde.
-Bizi görmemişler yani. -Gelecekler.
-İnanmamız lazım. -İnanmak mı? Ciddi misin?
Gençlere bir şey demeyin.
Moralleri altüst olur.
Siz onların büyüğüsünüz, sorumluluğunuz var.
Arama ekibi gelecek.
-Böyle dayanamayız. -Ne kadar vaktimiz kaldı?
-Üçler kuralını duydun mu? -Hayır.
Havasız üç dakika, susuz üç gün, yiyeceksiz üç hafta yaşayabilirsin.
Yiyeceksiz üç hafta… Üç gün oldu ama açlıktan ölüyorum.
Burası daha kötü. Soğuk. Yüksek rakımdayız.
Üç dört kat fazla kalori yakıyoruz.
Roque bataryalardan bahsetti.
Kuyruktalarmış.
Bence çarpışma noktasına gitmeli, bataryaları bulup telsizi çalıştırmalıyız.
Devam etmeliyiz! Kar hâlâ sertken değerlendirelim!
Numa! Enerjini harcama! Dönerken seni taşımak istemiyorum.
Fito.
Ne oldu?
Uçak buradan görünmüyor.
Üstümüzden uçsalar da göremezler.
Geri dönelim!
Altı gündür bir şey yemedik.
Dün gece son yiyeceğimizi bölüştük.
Bir kutu kurabiye vardı.
Hiçbir şey kalmadı.
Carlitos'la konuştuk.
"Nando delirmiş" diyor.
Dün gece "Açlıktan ölmeyi reddediyorum" demiş.
Açlıktan ölmeyi reddediyorum.
-Gerekirse cesetleri yermiş. -Gerekirse cesetleri yerim.
"Başka çaremiz yok" dedim.
Devam edeceksek hayatta kalmalıyız.
Hayatta kalmak için yemeliyiz.
Marcelo.
Gelen giden yok.
Açlıktan ölüyoruz.
Bir deri bir kemik kaldık.
Yedi gün, yedi gecedir bir lokma yemedik. Bir şey yemezsek öleceğiz.
Ne yiyeceğiz?
Delirmişsin Roberto. Milleti de delirteceksin.
Dışarıda yiyecek var.
Dışarıda protein, bize gereken enerji var. Asıl böyle durmak delilik.
Roberto.
Roberto haklı. Bu artık ölüm kalım meselesi.
Ya iki gün sonra kurtarılırsak? Dayanamaz mıyız?
-Yemezsek ne olur, biliyor musun? -Roberto!
Bedenin de beynin de bitki gibi kurur. Kafan çalışmaz Marcelo.
-Çişim siyah geliyor. -Benim de.
Bunu yaparsak…
Bize ne olur? Tanrı affeder mi?
Bunu o yaptı. Hayatta kalmaya çalıştığımızı anlar.
Tanrı'nın bununla alakası yok. Üzgünüm Marcelo.
-Şans eseri buradayız. -Kötü şans.
-Sonuçta et. -Onlar sevdiklerimiz.
Ceset nasıl kesilir ki? Bunu kim yapabilir?
Ben.
-Ben yaparım. -Ben de.
Ben yemeyeceğim.
Öyle bir şey yapamayız.
Yasal mı bu?
Hapse girmez miyiz?
-Organ bağışı gibi sayılır. -Ne?
Organ bağışı olması için o kişinin rızası gerekir.
Bu suçtur Marcelo.
Rıza verilmeden kalkıp bir cesetten faydalanamayız.
-Yememiz lazım. -Öyle bir hakkımız yok.
Kendimi hayatta tutma hakkım yok mu?
Hakkımı elimden kim alacak?
Susy.
Susy. Nefes al.
Susana. Hadi, yapma.
Gustavo!
Ne olur yardım et Gustavo.
Susana.
Lütfen yardım et.
-Ne oldu? -Bilmem, nefesi durdu.
Ayaklarını çek, kafasını tutuyorum.
Roberto, nefes almıyor.
-Yardım et Roberto. -Buraya çek.
Yardım et Gus, hadi.
-Nefes almıyor. -Susy!
Coco Nicolich anne babasına mektup yazdı.
"Anneciğim, babacığım.
Uçak kazasının üstünden sekiz gün geçti.
Çok güzel bir yerdeyiz.
Etrafımız dağlarla çevrili, uzakta donmuş bir göl var.
Buzlar çözülünce o da erimeye başlayacak.
Hepimiz iyiyiz.
Şu anda 27 kişi hayatta.
Nando Parrado'nun kız kardeşi bugün vefat etti.
İkinizi de çok özledim.
Sizi bir daha görebilmek için…
…Tanrı'ya sürekli dua ediyorum."
Burası mezarlık.
Burada kalmayacağım.
Karnım çok ağrıyor!
-Biliyorum ama sakin ol Moncho. -Nefes alamıyorum.
Nefes al Moncho. Bana bak, nefes al.
-Ben… -Nefes al.
-Nefes alamıyorum. -Bana bak. Nefes al.
Çıkmam lazım. Boğuluyorum!
Şu anda çıkamazsın Moncho. Bana bak, sakin ol.
-Burada ölmek istemiyorum. -Ölmeyeceksin.
-Burada ölmek istemiyorum! -Ölmeyeceksin Moncho.
DOKUZUNCU GÜN 21 EKİM 1972
Ölürsem cesedimi yemenize izin veriyorum.
Ki hayatta kalabilin.
-Ben de izin veriyorum. -Ben de.
Ben de izin veriyorum.
Göklerdeki Babamız, adın kutsal kılınsın.
Egemenliğin gelsin, gökteki gibi yerde de istediğin olsun.
Bugün gündelik ekmeğimizi ver.
Bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi bizi bağışla.
Ayartılmayalım. Bizi kötüden kurtar. Âmin.
Göklerdeki Babamız, adın kutsal kılınsın.
Egemenliğin gelsin, gökteki gibi yerde de istediğin olsun.
Bugün gündelik…
Egemenliğin gelsin, gökteki gibi yerde de istediğin olsun.
Bugün gündelik ekmeğimizi ver. Bizi bağışla.
Ayartılmayalım. Bizi kötüden kurtar. Âmin.
Üzgünüm.
Üzgünüm Marcelo.
Beni affet Marcelo.
Herkesten özür dilerim.
-Başka çaremiz yok. -Üzgünüm Marcelo.
Bana öyle bakma Coche.
Her zamanki gibi bakıyorum Daniel.
En kahredici işi Strauch kuzenler üstleniyor.
En istenmeyen işi.
Fito cesetleri seçiyor.
Sonra üçü gizlice doğruyor.
Bizim görmeyeceğimiz bir yerde.
Eti yiyenlerin akıllarını kaçırmamasını sağlıyorlar.
-Ne var? -Bir şey buldum!
Radyo!
-Sırılsıklam olmuş. -Hadi Roy, tamir et.
Eti yemeyenlerimiz sürekli göğe bakıyor.
İşaret bekleyerek.
Sola mı, sağa mı?
Yukarı Coco.
Yukarı çıkaracaksak kablo bulup bir sopaya falan bağlamalıyız.
Öyle dur.
Biraz daha sola.
Biraz daha.
O kadar değil, biraz sağa.
Oldu.
Biraz sola.
Yukarı Coco.
Al.
Bu ne?
Hadi, karla yemek daha kolay oluyor.
İstemem. Bekleyebilirim.
Yemen lazım Numa.
Yaptığımız doğru değil.
Hayır!
El Espectador'u dinliyorsunuz. Yeni bir gelişmeyle karşınızdayız.
Uruguay'dan kalkıp And Dağları'na çakılan uçağın aramasına son verildi.
Uçak, Old Christians ragbi takımını taşıyordu.
10 günlük zorunlu arama süresinde 66 arama kurtarma operasyonu düzenlendi.
Şili Hava Kuvvetleri'ne ait 17 uçağın yanı sıra
Uruguay ve Arjantin Hava Kuvvetleri'nin uçakları kullanıldı
ama sonuç elde edilemedi.
Uçak enkazının arama çalışmaları
gelecek yılın başında, buzlar çözülüp de görüş mesafesi artınca devam edecek.
Şili Hava Kuvvetleri arama ekibinin verdiği bilgiye göre
And Dağları'nda yaşanan 34 uçak kazasında kimse sağ bulunamadı.
Reklamlardan sonra devam edeceğiz.
Çünkü hem parçaları kaliteli hem de renkleri ve tasarımları güzel.
Üç farklı modeliyle kişiselleştirilebilir.
Victoria Bisiklet, en başarılı bisiklet.
Yanılmışım.
Boş yere beklemenizi istemişim.
Son bir istekte bulunacağım.
Yiyin.
Canımızdan başka bir şeyimiz kalmadı. Ne pahasına olursa olsun korumalıyız.
Uçağın kuyruğunu aramaya gidiyoruz. Kimseye haber vermeden, plan yapmadan.
Telsizi çalıştırmak için bataryaları bulmalıyız.
Şurada da var.
Buradayım Gastón.
Bu Daniel Shaw, Fito'nun kuzeni.
Arkamda oturuyordu, aşağı uçtu.
-Güneş batıyor, geri dönmeliyiz. -Hayır.
Biraz daha gidelim.
Bunlar buradaysa kuyruk da yakındır.
Gidenler kim?
Numa, Gustavo, Maspons.
Alet edevatsız gittiler.
Yukarıda sıcaklık 20-30 derece düşüyordur. Gece çöktü mü sağ çıkamazlar.
Güneş karları eritmiş, dizimize kadar batıyoruz.
Hayır, bu taraftan!
Devam edemiyoruz ve gece bizi kapana kıstırıyor.
Donacağız.
Bana vur!
Biz kurtulmak için çabaladıkça dağın darbeleri ağırlaşıyor.
Gus, ye.
E, Numa?
Yukarıda ne gördünüz?
Numa. Anlat.
-Sadece karlı dağlar vardı. -Her yönde mi?
-Sadece uçsuz bucaksız dağlar vardı. -Ya batıda?
-Buz duvarının arkasını görebildin mi? -Hayır.
Görmek imkânsız.
Şili duvarın arkasında.
Oraya gitmeliyiz.
Ama yemen lazım Numa. Yoksa Şili'ye varamazsın.
Hadi.
İki üç kereden fazla çiğnemiyorum.
Zorla yutuyorum.
Eve dönme ihtimalimin giderek azaldığını ilk kez idrak ediyorum.
Ama Nando beni umutlandırıyor.
Her gün idman yapıyor, aklında tek bir fikir.
Şili'nin yeşil vadilerinin o dağın ardında uzandığı fikri.
Ama dağa tırmanmak intihar.
Yine de onunla gideceğim.
17'NCİ GÜN FIRTINANIN BEŞİNCİ GÜNÜ
Bak Vasco, şimdi vereceğim cevabını Belli ki tekerlemeni yazan başkası
Kalk bir dolaş da İçine çek soğuk dağ havası
Ağır konuştun Bobby.
Hazır mısın Carlitos? Hadi.
27 kişi sığıştık güç bela Belki bir işarettir bu da
Biz sıkış tepiş otururken Birileri yukarıda sürüyor sefa
Bu trajedi giderek büyüdükçe
Hamağımdan izlediğim kahramanlar Dayanıyor yiğitçe
Kimi zaman öfkeme yenik düşsem de Sizinle beraber olmak hayattan bir hediye
Şu uçakta soğuktan donuyor olsak da Coco şanslı, dayadı ayaklarını bana
Ama Coco, çok alışma bu ortama Döneceğiz Uruguay'a, herkesin gözü yolda
-Güzel! -Sıra sende Coquito.
Benimki biraz daha duygusal olacak.
Annemin doğum günüydü 13 Ekim
Tanrı'dan var tek bir dileğim
Evime sağ salim döneyim Annemin partisini göreyim
-Güzel. -İyiydi Coco.
Bazılarımız var ki eline su dökülmez Bazılarımızsa hiç iş bilmez
Başkan kim, tahmin bile edemez
Çok kötüydü!
-Peki. -Berbattı.
En azından birilerinin aksine uğraşıyorum.
Dağların hiç yok acıması
Gelir insanın puma gibi kaçası
Ama henüz gidemem Önce duyalım sessiz Numa'nın kıtasını
Bu buz gibi, donmuş dağlarda Örümcek bile gezmiyor buralarda
Bu buzdolabında
Dağın donmuş yamaçlarında
Dağın…
Peki, alkışlar Numa'ya!
Bravo!
Yardım edin!
Roy!
-Aşağıdalar! -Geldim.
Hadi kaz! Hadi!
Fito!
-Tintín! Dayan! -Dayan!
Dayanın, sizi çıkaracaklar!
-Yardım et Coche! -Çıkar!
-Kaz, hadi! -Dayanın!
Dayanın!
Kaz!
Yardım edin, lütfen!
Dayan Numa! Seni çıkaracağım Numa!
Pancho!
Coco!
Liliana altta! Oraya basmayın! Liliana altta, ne olursunuz!
Ne olur, basmayın! Liliana orada!
Dayan Liliana! Oraya basmayın, Liliana altta!
Basmayın! Seni çıkaracağım canım!
Burada!
Coco, hadi! Coco!
Coco!
Nefes al!
Nefes al.
Nefes al canım. Nefes almıyor.
-Nefes al. -Nefes almıyor!
-Nefes al canım. -Dayan!
Nefes al.
Nefes al canım.
Bu ses ne? Ne oluyor?
Ne oluyor?
-Hadi. -Hadi.
-Hava geliyor. -Oksijen var.
Evet.
Herkes iyi mi?
-Arturo? -Yaşıyorum.
Javier de iyi. Liliana gitti.
-Vasco? -Buradayım, yaşıyorum.
-Yaşıyorum. Roberto. -Ben de. Moncho.
Ben Pedro Algorta.
-Diego? -Diego öldü Fito.
Roque de öyle.
-Maspons da öldü. Ben Nando, yaşıyorum. -Enrique ve Juan Carlos da öldü.
-İyi misin Tintín? -Evet.
-Coco? Coco! -Coco öldü. Ben Roy.
-Marcelo nerede? Marcelo! -Marcelo!
-Marcelo!
-Kaptan!
Marcelo!
Marcelo aşağıda sıkışmıştı.
Artık üşümüyordu bile, hislerini yitirmişti.
Artık bir şey hissetmemek nimet.
17 gündür bunu bekliyorduk.
Sakin bir an.
Huzurlu bir saniye.
-Üstümüzde ne kadar kar var? -Bütün dağ bile olabilir.
Lütfen herkes dua etsin!
Ve mübarektir senin evladın İsa.
Bugün 30 Ekim.
Doğum günüm.
25'ime bastım.
Bugün evimi aklımdan çıkaramıyorum.
Işık geliyorsa çok derinde olamayız.
-Burada ne kadar kalacağız? -Fırtına bitmeden çıkamayız.
18'İNCİ GÜN KAR ALTINDA İKİNCİ GÜN
Açlık dayanılacak gibi değil.
Strauch kuzenler şimdiye kadar eti sadece et gibi görmemizi sağlamıştı.
Etin adı yoktu.
Yüzü yoktu.
Ama burada bunu sağlamak imkânsız.
Çocuklar.
Duracak mısınız?
Roberto.
Yaşamak için yemeliyiz.
Şimdi mi pes edeceksiniz?
Bunca uğraştan sonra mı?
Buradan çıkmamız lazım. Ben durmayacağım!
Çıkmak istiyorum!
Benden ne istiyorsun?
Yeter Numa!
-Hadi be! -Yapma Numa!
Numa!
20'NCİ GÜN KAR ALTINDA DÖRDÜNCÜ GÜN
Gökyüzü…
Gökyüzünü görebiliyorum!
Sen önden git Moncho, daha küçüksün. Hadi.
Güneş!
Hadi!
Başardık.
Ne görüyorsunuz?
-Sevgilin Margarita burada Álvaro. -Hem de bikinili!
Söyleyin, geliyorum!
-Yaşıyoruz! -Yaşıyoruz!
Hâlâ hayattayız!
Yapma be!
Şişe.
Ayağın nasıl?
Bir şey yok. Basit bir kesik.
Enerjini harcama Numa.
-Ben zor dayanıyorum. -Öyle deme Arturo.
İnancını yitirme.
Artık hiç olmadığım kadar inançlıyım.
Ne o, dine mi döndün?
Bana gülme.
İnanç dediğim,
kusura bakma Numa ama,
tanrına değil.
Çünkü o tanrı
evdeyken ne yapacağımı söylüyor olabilir.
Ama dağlarda ne yapacağımı söylemiyor.
Burada olan şeylere o eski gözlerimle bakamam.
Numa.
Bu benim cennetim. Benim inandığım bambaşka bir tanrı.
Ben…
Roberto yaralarımı tedavi ederken
kafasında olan tanrıya inanıyorum.
Nando ne olursa olsun yürümeye devam ederken
bacaklarında olan tanrıya inanıyorum.
Daniel et keserken…
…onun ellerine inanıyorum.
Fito'ya inanıyorum. Eti verirken…
…hangi arkadaşımızın olduğunu söylemiyor.
Böylece yerken…
…gözlerindeki ışıltıyı anımsamıyoruz.
İşte o tanrıya inanıyorum.
Roberto'ya inanıyorum.
Nando'ya.
Daniel'e.
Fito'ya.
Can veren arkadaşlarımıza.
Tam bir filozofsun Arturo.
Dindar ve filozof.
Hadi dostum.
-Hadi. -Gitmeliyiz.
-Güneşe bak. -Beklemeliyiz.
-Ne için? -Hazırlanmak için.
Ya fırtına çıkarsa?
Havanın ısınmasını beklemeliyiz. Dışarıda bir gece bile geçiremeyiz.
Sen de desene Numa.
15 Kasım'da buzlar çözülmeye başlar. Hava ısınır, fırtına riski azalır.
-İki hafta boş boş bekleyeceğiz. -Hayır, hazırlanacağız.
Plansız çıkıp giderek bir şey elde edemedik.
Ne kadar yol gidilecek, onu bile bilmiyoruz.
Yardım edin.
-Sandalyeleriniz rahat mı? -Hadi.
-Yardım edin.
Tamam mı? Şu levhaları al.
İşte, hadi.
Yardım lazım mı?
34'ÜNCÜ GÜN BUZLAR ÇÖZÜLMEYE BAŞLIYOR
Yardım et Roberto. Gelsene Numa.
Başını destekle. Yavaş yavaş.
Kaldır. Hadi.
Yavaşça.
Tamam Arturo, işte böyle.
Üstünü yavaşça sıyır. Şöyle.
Arturo çok hasta.
Üç günlük ömrü var. Vasco'nun birkaç günü daha var.
-Ne düşünüyorsun? -Ne konuda?
-Ne kadar ömürleri kaldı? -Ne istiyorsun sen?
Söyler misin?
Ne istiyorsun?
Doktor olarak elimizden geleni yaptık Roberto.
Sonunda mezarcı olacağız.
Zor olduğunu biliyorum ama takımdaki en güçlü bacaklar sende.
Diğerlerimiz için yürümelisin.
Pas ver!
Roberto, pas ver!
Buraya.
Buradayım. Benimle nefes al Arturo, hadi.
Arturo Nogueira'nın ciğerleri sıvıyla dolu.
Dayanamıyor.
İşte böyle.
Gustavo yardım etmeye çalışıyor.
İşte böyle.
Ama onun yerine nefes alamayız.
İşte böyle.
Her şeyi denemeliyiz.
Dördümüz gönüllü oluyoruz.
Arjantin yönünde gidiyoruz.
Dışarıda geceleri sağ atlatma umuduyla daha kalın giyiniyoruz.
36'NCI GÜN DOĞU SEFERİ, ARJANTİN
Numa!
Numa, iyi misin?
Enfeksiyon kapmış.
Geri dönmeliyiz.
Numa'yı taşıyamayız.
-Roberto. -Kendim dönerim.
Uçak hemen şurası.
Üzgünüm.
Ne oldu Numa? Numa!
-Ne oldu? -Diğerleri nerede?
Cevap ver Numa, bir şey de.
Buradasın, bizimlesin. Ne oldu?
Babam!
-Vasco, buradayız. -Baba!
-Sakin ol, buradayız. Bana bak. -Annem nerede?
Baban burada.
Bana bak. Buradayız.
-Baba, buraya gel! -Dur.
Sakin ol.
Buradayız.
-Vasco. Bana bak Vasco. -Baba!
-Teşekkürler. -Rafael… Rafael Echevarren.
Echavarren.
Anlamıyorum Javier.
Kaza anından beri elimden gelen yardımı yapmaya çalıştım.
Sürekli…
…doğru olanı yapmaya çalıştım.
Ama şimdi bacağım bu hâlde.
İşe yaramıyorum.
Bu olanların anlamı ne?
Arturo'nun, Vasco'nun, diğer herkesin ölmesinin anlamı ne?
Liliana hep elinden geleni yapardı.
Çığ altında kaldığımızda onun benim altımda olduğunu hissettim.
Yüzeyin birkaç santim altında olduğum için kafamı çıkarmayı başarabildim.
Tüm gücümle ona seslendim.
"Liliana, dayan! Seni çıkaracağım, ben hayattayım!"
Onun üstüne bastıklarını gördüm.
"Oraya basmayın, ne olur! Liliana altta!" diye bağırdım.
Ben kurtulmadan o kurtulamazdı.
Ama ayaklarım göğsüne dayandığı için hareket edemiyordum.
Çıkmaya çabaladığımda onu daha da derine ittiriyordum.
Ya bunun anlamı ne Numa?
Liliana'ya ulaştığımızda ölmüştü.
Millet arkadaşlarımızı kazıp çıkarmaya devam etti.
Biri ölü, biri hayatta, biri ölü, biri hayatta…
Liliana'ya var gücümle, sımsıkı sarıldım.
Ve hayatta hiç hissetmediğim bir sevgi hissettim.
Bir amacım olduğunu fark ettim.
Göğsüme sımsıkı bastırdığım bu sevgiyi alıp
çocuklarıma götürmem lazım.
Liliana boşuna ölmedi.
Sen de yaralandın ama bitmedin.
Hadi Roy, yardım edecek misin?
Nando.
Tembelleştiğini söylüyorlar. Bütün gün uyuyormuşsun. Neden?
-Antrenman yapmalısın. -Burada ne işin var?
İnanmayacaksın.
İki üç saat doğu yönünde ilerledik.
Birden bir tepenin arkasında uçağın kuyruğunu gördük.
Hayatta bulamayacağımız bir yerdeydi.
İleriye fırlamış.
Öbür tarafa.
İnanılmazdı.
Her yerde bavullar, temiz paltolar vardı.
Rom şişeleri.
Sigaralar.
Ve çikolata.
Dur, ambalajı yeme.
Ne yiyeceğimi sana soracak değilim.
Al.
Haklıymışsın Numa.
Dışarıda barınaksız bir gece geçirdik ve mucize eseri hayatta kaldık.
Ama uçağın bataryalarını bulduk.
Kuyruktaydılar.
Telsizi buraya getirmek daha kolay.
Roy radyoyu tamir etmişti ya? Roberto "Telsizi de çalıştırabilir" diyor.
Oraya tekrar gideceğiz. Denememiz şart.
Nando, Roberto, Tintín ve Roy uçağın kuyruğuna gidiyor.
Keşke onlarla gidebilsem.
Roy güçten düştü. "Telsiz çalışmaz" diyor.
Hadi Roy, vaktimiz kısıtlı.
Korkuyor.
Ama grup için riski göze alıyor.
-İnanamıyorum. -Aferin Roy.
1-C-6-0-1.
B… Bu değil. Neydi?
-1-7… Bu. -1-7.
Telsiz çalışmazsa?
-O zaman ne olacak? -Yine yola çıkacağız.
Değil mi Roberto? Batıya, Şili'ye gideceğiz.
Alo!
Biz And Dağları'na çakılan Uruguaylılarız. Duyuyor musunuz?
Buradayız!
Alo!
Günler geçtikçe canımızdan can gidiyor.
Yavaşça.
Payımıza düşen et yetmediği için kemikleri sıyırıyoruz.
Bir zamanlar aklımızın almayacağı bir şey şimdi rutinimiz oldu.
Artık umursamaz olduk.
Hadi.
Al, biraz ye.
Yemen lazım Numa.
Yarısını ye.
-Şimdi pes etme. -Pes etmiyorum Pancho.
Ölüyorum.
Sizin için
faydam olmamasına üzülüyorum.
Onu bırak.
Kendini düşün.
Kendimi mi düşüneyim?
Hâlime baksana. Daha 25 yaşındayım Pancho.
Önümde koca bir hayat vardı, yapacağım işler vardı.
Kardeşlerimi tekrar görebilmek istiyorum. Anne babamı görmek istiyorum.
Dans etmek istiyorum.
-Sen dans etmezsin ki. -Biliyorum.
Ama artık istiyorum.
Her şeyi yapmak istiyorum Pancho.
-Gülmek istiyorum, ağlamak istiyorum. -Ağla o zaman.
-Ağlayamam. -Ağla.
Hadi. Ağla.
Beraber ağlayalım.
Ne gülüyorsun?
Beraber ağlayalım.
Dök içini.
Hadi şapşal.
Hadi.
Nando! Baksana.
-Bu ne? -Su geçirmiyor. İşe yarar, değil mi?
Boruların kaplaması.
-Daha var mı? -Bir sürü.
1-C.
Hayır!
29 KASIM 1972 İTİBARIYLA
URUGUAY'DAN KALKIP DAĞLARA ÇAKILAN UÇAKTA 17 KİŞİ YAŞIYOR
Ne oldu?
Telsiz çalışmadı.
Bu kumaşı bulduk.
-Bu ne? -Sugeçirmez kumaş.
-Yelek yapabiliriz. -Yelek değil Tintín, uyku tulumu.
Böyle dışarıda gece geçirebiliriz. Yeterince kumaşımız var.
Büyük bir tulum yaparız.
Ne zaman gideriz?
Roberto.
Ne zaman?
Uyku tulumu hazır olunca.
Uruguay Hava Kuvvetleri'nin
Fairchild 571 uçağının kayboluşunun üstünden 58 gün geçti.
Old Christians ragbi takımı ve yakınlarını Şili'ye götürecek uçakta
40 yolcuyla beş mürettebat vardı.
Hava Kuvvetleri hazırladığı C-47 uçağıyla
And Dağları'ndaki arama faaliyetlerine devam edecek.
-En başa dönmenin anlamı yok Roberto. -Bizi arayacaklarını söylediler.
Bunu söyleyen de üstümüzden uçup bizi görmeyen salaklar.
-Ceset arayacaklar. İki aydır buradayız. -İki ay oldu Roberto.
-Sence yaşadığımızı mı düşünüyorlar? -Ama yaşıyoruz.
Yaşamak mı? Şu hâlimize bak. Baksana.
-Bu yaşamak falan değil. -Buradan dua ederek kurtulamayız.
Dağa tırmanırken bunda mı uyuyacaksınız?
Ne yapıyorsun Roberto? Dur!
Roberto! Beğenmedin mi?
Çocuklar. Bakın, fotoğraf çekiyorum.
Tintín ısrarla fotoğraf çekiyor.
Sanki döneceği bir geziden çeşitli anlar çekiyormuş gibi.
Bu fotoğraflar kim için?
Bizim için mi?
Gülümse be.
Görmeye ömrüm yetmeyecek.
Hadi, hâlâ gülümseyebiliriz.
Belki ailelerimiz içindir.
Veya geçmişteki fotoğraflarımıza bakıp bizi anan başka kişiler içindir.
Carlos, kameraya bak.
Fotoğraflarımızı gördükçe bizi hayallerinde yaşatacaklar.
Çünkü şimdi kendimize sorduğumuz soruları kendilerine soracaklar.
"Onlara ne oldu?"
Bize ne oldu?
O dağlardayken biz kimdik?
Nando.
Cesedimden faydalanmana izin verdiğimi bilmeni istiyorum.
Öyle deme Numa.
Kurtulamayacağımı biliyorum.
Öyle deme.
Ama öyle.
Sorun değil.
İçim rahat.
Sırada ne varsa hazırım.
İkimiz de hazırız.
Hepinizin kurtulacağını
bildiğim için çok mutluyum.
Bundan mutluluk duyuyorum Nando.
Sağ ol.
Adım Numa.
11 Aralık 1972'de öldüm.
Uykumda.
DOSTLAR UĞRUNA CANINI VERMEKTEN DAHA BÜYÜK BİR SEVGİ GÖSTERİSİ YOKTUR
Yarın gidiyoruz.
Yaparsınız.
Bol şans Roberto.
-Sağ ol. -Sen de.
Bir daha sarılalım.
Carlitos.
Evet?
Annemle Susy'nin cesetlerini kullanabilirsiniz, tamam mı?
-Peki. Hadi çocuklar. -Hadi bakalım.
-Bol şans! -Bol şans!
Karşıya geçerken sağa sola bakın! Bizi de unutmayın!
-Sizi bekleyeceğiz! -Hadi, adım adım!
Hadi çocuklar!
61'İNCİ GÜN BATI SEFERİ, ŞİLİ
Nando!
Uyku tulumunu koyacak bir yer bulalım!
-Biraz daha tırmanalım! -Zirveye varamayız!
Ortaya geçerim.
Çok güzel.
Ama maalesef işimiz bitti.
Geri dönmeyeceğim.
And Dağları sonsuz değil. Bir noktada karlar bitecek.
Okyanus şurada.
-Sürekli öyle diyorsun. -Neredeyiz, bak.
O kadar tırmandık.
Her şey ayaklarımızın altında.
Vadiyi aşsak yeter.
Ne kadar sürer ki? 10-12 gün mü?
Bir haftalık yiyeceğimiz var.
Ne yapmak istiyorsun?
Benimle yürümek mi?
Uçakta beklemek mi?
-Seninle ölmemi istiyorsun. -Benimle gelmeni istiyorum.
Şuraya bak. Şu iki zirveyi görüyor musun? Ortadalar. İki meme gibi.
Orada kar yok.
Gördün mü? Orası Şili.
Gördün mü?
Gördüm.
Teşekkürler.
Dikkatli olun.
Nando'yla Roberto batıya doğru devam ediyor.
Yiyecek yetsin diye benim dönmeme karar verdik.
Yukarıdan alçak zirveler görünüyor. Daha kahverengimsiler.
Oralarda kar yok.
Çocuklar iyi, 10 gün yetecek yiyecekleri var.
Hiçbir şey onları durduramaz.
Vadi.
Roberto!
Nando!
Lütfen yardım edin!
Dağa çakılan bir uçaktaydık! Açlıktan ölüyoruz!
HAVA ARAMA KURTARMA BİRİMİ
"Dağa çakılan bir uçaktaydım. Uruguaylıyım.
10 gündür yürüyoruz.
Uçakta bekleyen 14 yaralı var.
Bir şekilde hemen buradan kurtulmamız lazım."
San Fernando'dan telefon.
"Yiyeceğimiz yok. Çok zayıf düştük. Ne zaman geleceksiniz?"
"Ne zaman geleceksiniz?"
"Lütfen, artık yürüyemiyoruz bile. Burası neresi?"
Az önce bahsettiğimiz haberdeki yeni bir gelişme için
yayınımıza ara veriyoruz.
71 gün önce Uruguay'dan kalkıp And Dağları'na çakılan uçaktan sağ çıkan
iki gencin isimlerini öğrendik.
Roberto Canessa ve Fernando Parrado.
ŞİLİ HAVA KUVVETLERİ
71'İNCİ GÜN 22 ARALIK 1972
Ver şunu.
Yakışıklı oldun.
Bunları ne yapacağız?
Çocukların adlarını söyleyeceğim canım. Duyuyor musun?
Adları lütfen tekrar ederek söyler misin?
Tekrar ederek söyle.
Roberto Canessa.
Gustavo Zerbino. Gustavo Zerbino.
Eduardo Strauch. Eduardo Strauch.
Álvaro Mangino. Álvaro Mangino.
Fernando Parrado. Fernando Parrado.
Antonio Vizintín. Antonio Vizintín.
Pedro Algorta. Pedro Algorta.
Alfredo Delgado. Alfredo Delgado.
Roy Harley. Roy Harley.
José Luis Inciarte. José Luis Inciarte.
Ramón Sabella. Ramón Sabella.
Javier Methol. Javier Methol.
Carlitos Miguel Páez, oğlum.
Roberto François.
Daniel Fernández. Daniel Fernández.
Adolfo Strauch. Adolfo Strauch.
İşte oradalar!
Hepsi orada! Hepsi!
Eve gidiyoruz!
Hadi Javier, gidelim!
Yürü Roy! Kalk!
Hadi Gustavo!
Onu bırak, olmaz!
-Nasıl yani? -Valizi bırak, başka yük alamayız!
-Hadisene be! -Hadi Gustavo!
-Valizsiz gelmem! -Binsene, nereye gidiyorsunuz?
-İyi be, getir! -Hadi bin, hadi!
Hadi, bin!
Bin.
22 Aralık'ta And Dağları'ndan 16 kişi sağ kurtuldu.
Bugün sesim onların sesi oluyor.
Herkesin görevini yaptığını anlatıyor.
Bu bizim hikâyemiz.
Anne!
Mucize gerçekleşti.
-Ne mucizesi anne? -Mucize gerçekleşti.
Ne mucizesi?
SAN JUAN DE DIOS HASTANESİ
Karşılama çok coşkulu.
Bu kalabalığın burada işi ne?
Arkadaşlarıma yaklaşmak, dokunmak, detayları duymak istiyorlar.
"Dağlarda ne oldu?"
Evet!
Muhabirler soruyor, ellerinde kameraları ve mikrofonları.
Doktorlar soruyor, ellerinde testleri ve cihazları.
Ne görüyorlar?
Kirli giysilerinden ürküyorlar.
İskelete dönmüş, güneşte yanmış bedenlerinden.
Ciltlerindeki kirden.
Nando!
Gazetelerde Andlar'ın kahramanları var.
Ölümden dönüp babalarına kavuşanlar.
Annelerine.
İhtiyarlamışsın sanki.
Sevgililerine.
Çocuklarına.
Ama onlar kahraman gibi hissetmiyor.
Çünkü onlar da bizim gibi ölmüştü. Sadece eve dönebilmişlerdi.
Bizi hatırladıklarında kendilerini sorguluyorlar.
"Niye hep beraber geri dönemedik?
Bütün bunların anlamı ne?"
Anlamı bulmak size kalmış.
Cevap sizde saklı.
Birbirinize hep göz kulak olun.
Ve dağlarda ne yaptığımızı herkese anlatın.
KAR KARDEŞLİĞİ
PABLO VIERCI'NİN "KAR KARDEŞLİĞİ" KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ