Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[mroźny wiatr wzmaga się]
[szum wody]
[mężczyzna] Dnia 13 października 1972 roku
urugwajski samolot rozbił się w Andach.
Na pokładzie było nas 40 pasażerów i pięciu członków załogi.
Niektórzy nazywają to tragedią.
Inni mówią o cudzie.
[skrzek ptaków w oddali]
Co naprawdę się wydarzyło?
Co się dzieje, gdy świat cię porzuca?
Gdy nie masz odzieży i zamarzasz?
Gdy nie masz jedzenia i umierasz?
[odgłosy cichną]
Odpowiedź jest w górach.
Musimy wrócić do przeszłości,
wiedząc, że to ona zmienia najbardziej.
[krzyki i wiwaty w oddali]
[zawodnicy stękają z wysiłku]
MONTEVIDEO, URUGWAJ PAŹDZIERNIK 1972 R.
[kapitan] Pchamy!
Dawać, Old Christians!
- Pchamy! - [zawodnik] Naprzód!
[kapitan] Dalej!
- [kibice wiwatują] - [kobieta] Do boju, Old Christians!
[kibice zagrzewają do boju]
[kapitan] Pchamy!
Naprzód!
Tak jest!
Dawaj, Roberto!
[kibice dopingują]
Jest Nando!
Podaj!
- [kapitan] Do Nanda! - [Nando] Roberto!
Roberto, podaj!
Podanie!
[trzask szafki]
- [zawodnicy rozmawiają] - [woda tryska]
[Nando] Podawaj!
[stęka z bólu]
Miałeś tam czterech obrońców.
- Mogłeś podać. - Mniej gadania, więcej działania.
- Umiesz lepiej? - Gorzej się nie da.
Rok temu wygrałem nam mistrzostwo.
[Nando] Ty?
- A teraz, gdy nam nie idzie… - [przekrzykują się]
Chłopaki! Co wam tak wesoło? Cieszy was dzisiejszy wynik?
[zawodnicy cichną]
Roberto, ufasz mi?
Gdy mówię, że masz podać, to podaj. Jasne?
A gdy mówię, że kasa na wyjazd ma być dzisiaj, to ma być!
Pół samolotu do wypełnienia! Daniel, twoi kuzyni lecą?
- Będziemy we czterech. - To za moich.
- [kapitan] Nie znalazłeś koperty? - Nie.
- [śmiechy] - [kapitan] Ktoś jeszcze?
Gastón, twoi przyjaciele?
- Namówiłem ich. - Wszystkich?
Nad jednym jeszcze pracuję.
[ksiądz] „»Tyś jest Syn mój umiłowany«.
A niebawem wywiódł go Duch na pustynię.
I pozostawał na pustyni 40 dni i 40 nocy, i był kuszony przez szatana.
»Jeśli jesteś Synem Bożym, rzecz, aby te kamienie chlebem się stały«.
A Jezus odrzekł: »Nie samym chlebem żyje człowiek…«”
[cicho] Psst! Pancho.
[głośniej] Pancho.
[ksiądz] „Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje…”
[cicho] Do Numy.
[wierni] Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie
i oczekujemy Twego przyjścia w chwale.
Przekaż, Alfredo.
[kościelna muzyka organowa]
[cicho] Hej, podejdź.
Do Pancha. Tam jest.
[Alfredo] Dzięki.
[Pancho] Numa.
Przepraszam. Możesz podać?
Od Gastóna.
POLEĆ Z NAMI DO CHILE!
[skandują] Robotnicy i studenci, zjednoczeni i zawzięci!
Robotnicy i studenci, zjednoczeni i zawzięci!
[trąbienie]
Wkrótce mam egzamin z prawa.
- Nie mam czasu. - Przesuną go o dwa tygodnie.
- Patrz na ten bałagan. - To nie jest jedyny powód.
- Nie jestem fanem rugby. - [Gastón] Nie chodzi o rugby.
Santiago w Chile za 45 dolarów. Kiedy trafisz na lepszą ofertę?
- [obaj] Nigdy! - Za milion lat!
Obczajcie to.
Numery wszystkich dziewczyn, które tam poznaliśmy.
[Gastón piszczy]
- Graciela… - Bogini.
- Silvia… - Dama.
- Beatriz… - Bomba.
- Nélida… - Nie!
Żartujesz? Jest cudowna.
Płakałeś po niej na ulicach Montevideo!
- Hej, stary! - No nie. [śmieje się]
Pilnuj. Nie dawaj Gastónowi.
Chodź po następną kolejkę.
Daj już spokój z tą Nélidą. To nie twoja sprawa.
Nie zostawiaj mnie samego z tymi głąbami.
To mnie nie przekona.
Chcesz dobrego argumentu?
- No? - Musimy lecieć razem.
Niedługo kończysz szkołę. Potem już tylko praca.
Będziemy dumni z najlepszego prawnika w Montevideo.
Ale będziemy żyć swoim życiem.
To może być ostatnia wspólna wyprawa.
[prycha cicho] Mam się rozpłakać?
[skandują] Robotnicy i studenci, zjednoczeni i zawzięci!
[skandowanie cichnie]
[szczekanie w oddali]
[Numa] Dobry wieczór.
[wzdycha]
- [gwiżdże] - [pies szczeka]
Chodź. Dobry piesek.
- [trzask ognia] - [tykanie zegara]
- [pies szczeka w oddali] - [ciche rozmowy za drzwiami]
Champ.
- [Champ skomle] - [Numa] Co myślisz?
Lecimy?
[urugwajska piosenka rockowa]
[DJ radiowy] Na zegarkach godzina 8, zaczynamy czwartek w Montevideo.
[mężczyzna] Palant!
Tu Berch Rupenian z audycją Impactos w Radiu Independencia.
Długi weekend ugości nas słońcem i łagodnymi temperaturami,
co zapewni udany wypoczynek.
Odpuść, Panchito.
Miłego dnia.
ODLOTY MIĘDZYNARODOWE
Dziękuję.
[gwar podróżnych]
[Gastón] Numa!
[śmieją się]
Co tam?
Cześć.
[kapitan] Canessa! Roberto Canessa!
Alexis. Alexis Hounié!
Enrique Platero.
Felipe Maquirriain.
Francisco Abal. Pancho.
Pa.
- [niezrozumiałe rozmowy] - [dziewczynka cmoka]
Bądźcie grzeczni.
Pożegnaj się z mamą.
Bawcie się dobrze!
Pa. Kocham was!
- [piosenka cichnie] - Raz. Dwa.
- [kobieta 1] Javier, uśmiech. - Trzy.
- [błysk migawki] - [łagodna muzyka]
- [kobieta 2] Mamy to. - Super!
- [wiwatują] - Brawo!
Było kliknięcie?
- Tak. - Świetnie.
[gwar rozmów]
Nazywam się Numa Turcatti.
Mam 24 lata.
Prawie nikogo tu nie znam…
a wszystko wydaje się znajome.
To w większości moi rówieśnicy.
Wychowani z miłością w domach na wybrzeżu.
Dla niektórych z nich
to pierwsza taka wyprawa.
[ryk silników]
[śmieją się]
Siadaj, Carlitos.
[rozmowy pełne ekscytacji]
[łagodna muzyka instrumentalna gra dalej]
Coco, tutaj.
- [błysk migawki] - [chłopak 1] Pięknie.
- [chłopak 2] Wyślemy je kuzynce Diega. - [śmieją się]
- Opraw jej w ramkę. - Dzięki.
Dieguito!
Dalej, Panchito. Chcę to wygrać.
Świetne rozdanie.
Hej! Rekin jest dziś nienażarty.
[Gastón] Łańcuch górski?
Naprawdę chce wessać wszystko, co przelatuje?
Tak. To prawda.
[Gastón śmieje się]
Ciepłe wiatry z Argentyny
zderzają się z zimnym powietrzem z gór, co powoduje zasysanie.
Jaja sobie robisz.
Stąd się biorą turbulencje, ale jesteśmy o krok do przodu.
Spójrzcie.
To łańcuch górski.
Lecimy stąd dotąd.
Trasa nie jest linią prostą.
To nie takie łatwe. Łańcuch górski jest ogromny.
Dlatego lecimy na południe,
gdzie znajduje się przełęcz.
Przelecimy tam do Chile i ruszymy na północ, w stronę Curicó.
Dziesięć minut później wylądujemy w Santiago.
[porywy wiatru]
[kadłub skrzypi]
[pilot] Prosimy o zapięcie pasów.
Wkrótce lądujemy w Santiago.
Rozdawaj. Zaraz wracam.
[zawodnicy śpiewają]
[śmieją się]
- [klaszczą] - [gwar rozmów]
[szum silników]
[wiatr uderza o skrzydła]
Dzień dobry, mówi kapitan Carlos Páez.
Zapnijcie pasy, żeby wasze ciała nie zostały rozrzucone po całych Andach.
[śmieją się]
- Polecajcie znajomym naszą linię. - Przepraszam.
Siadaj. Na swoje miejsce.
[skandują] Carlitos!
Wystarczy. Zapnij pas.
Przejdźcie do przodu. Będę tu potrzebował trochę miejsca.
[pełne ekscytacji rozmowy]
- [wstrząsy turbulencji] - [zawodnicy wiwatują]
[nerwowe rozmowy]
[pasażerowie krzyczą]
[okrzyki ekscytacji]
[zawodnik] Co jest? Panikujesz?
[stukot narasta]
[kobieta] Uważaj, Javier.
Nando. Zapnij pas.
Usiądź.
- [stęka z bólu] - [pasażerowie krzyczą]
[mechanik stęka]
- [krzyczy] - [mama Nanda] Nando!
Susy!
[pasażerowie krzyczą]
[ostry trzask wiatru o okna]
URUGWAJSKIE SIŁY POWIETRZNE
[pilot] Więcej mocy!
[pasażerowie krzyczą]
[ryk silników]
- Ojcze nasz, któryś jest w niebie… - [krzyki]
Zdrowaś Maryjo, łaskiś…
[dyszy]
[wysoki pisk]
[dźwięki cichną]
Gastón!
[świst wiatru]
[krzyczy]
[kadłub stukocze na wietrze]
[świst metalu]
- [krzyki] - [świst metalu]
[trzask kości]
[krzyczy]
[Nando stęka]
[trzask kości]
[cisza]
[złowrogi szum]
[skrzypienie kadłuba]
[pasażerowie krzyczą]
[zakłócenia dźwięku]
[stukot metalu]
[zakłócenia ustają]
[Gustavo] Daj rękę, Roberto.
[szczęk metalu]
- [dyszy] - [mężczyzna 1] Jestem tutaj!
[chaotyczne krzyki]
Eduardo.
Marcelo.
Jestem tu z tobą.
[stęka]
[mężczyzna 2 płacze] Dość już śmierci!
Niech nikt więcej nie umiera!
[Roberto] Pod ścianę go.
Nie tak. Podnieście go.
[stęka spanikowany]
Spokojnie. Oddychaj.
Patrz na mnie. Studiuję medycynę.
Jestem Roberto. A ty?
- Álvaro. - Nazwisko?
- Álvaro Mangino. [krzyczy] - [trzask kości]
[dźwięk cichnie]
- [pasażerowie krzyczą] - [kadłub skrzypi]
- [mężczyzna 3] Pilot żyje! - [mężczyzna 4] Pomocy.
Pilot żyje!
Gustavo, na trzy. Raz, dwa, trzy.
[stękają]
[mężczyzna 1] Tędy.
DZIEŃ 1 13 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
Piloci żyją. Otwórzmy to.
- [trzask szyby] - [stękają]
Nic nie działa. Nawet oświetlenie.
- Jak włączyć radiostację? - [pilot kaszle]
Co nacisnąć?
Halo? Rozbiliśmy się w górach. Jesteśmy z Urugwaju.
Rozbiliśmy się. Ktoś mnie słyszy?
To działa?
Hę?
[cicho] Minęliśmy Curicó.
Co?
Jesteśmy za Curicó.
- [stęka] - Jakie Curicó?
- Powtórz. Nie rozumiem. - [dyszy świszcząco]
[kaszle]
- [mężczyzna 2] Pomocy! - Chodźcie.
- [krzyki] - [mężczyzna 3] Tutaj!
[pilot łapie dech]
[dyszy] Bóg…
[łapie dech z trudem]
[cicho] Niech Bóg ma was w opiece.
[dyszy]
[kaszle słabo]
[smutna muzyka]
[Numa] Noc nastaje jak zasadzka.
W ciągu kilku minut temperatura spada o 30 stopni.
Skoro nie katastrofa, to zimno nas zabije.
[okrzyki paniki]
[Numa] Trzymamy się jak najbliżej siebie.
Żywi i martwi, razem.
[wiatr uderza o kadłub]
[trzask szkła]
[oddycha głęboko]
[krzyczy]
[stęka]
Wracam do domu.
Proszę okazać paszport!
Ściśnij mocno moją rękę.
[Numa] Tak spędzamy noc.
Nie śpijcie, bo zamarzniecie!
- [Numa] Ranni wrzeszczą. - [Marcelo] Damy radę!
[Numa] Pozostali tak samo.
[łka] Puść mnie! Mamo!
Mamo!
Przytul się.
Trzymaj mocno, Pancho.
[Abal, słabo] Pomocy.
[dysząc] Pomocy.
Pomocy!
[muzyka cichnie]
[świst wiatru w oddali]
[drżący oddech]
[wszyscy drżą z zimna]
[Marcelo stęka]
Żyjemy, Pancho. [dyszy z ulgą]
[huk w oddali]
[oddycha głęboko]
[złowroga muzyka]
[dyszy]
Poczęstujesz?
Gdzie możemy być?
Jeszcze nie wiem.
Marcelo. Pancho Abal i Martínez Lamas nie żyją.
I ta krzycząca kobieta.
Gastón wypadł, gdy urwał się ogon.
[mężczyzna] Mój kuzyn Daniel również.
Tak samo Guido i Alexis.
Nando umiera.
Jego siostra też kiepsko.
Nie mamy gdzie leczyć rannych.
[wzdycha] Zrobimy miejsce w środku.
Usuniemy fotele, żeby się zmieścić.
[stękają]
[smutna muzyka instrumentalna]
Dawać, chłopaki.
[Marcelo] Najpierw zajmiemy się rannymi.
Rozmieścimy się po słonecznej stronie samolotu.
Zrobimy dla nich, co w naszej mocy.
- [Marcelo] Platero! - Tak?
Zbierz do walizki wszystko, co może się przydać.
W bagażach poszukaj jedzenia.
Cokolwiek znajdziesz, wrzucaj do jednej walizki.
[mężczyzna] Tu, Bobby.
Co robimy z umarłymi?
Ułóżmy ich tam.
Z boku.
Póki nie nadejdzie pomoc.
[smutna muzyka gra dalej]
EUGENIA DOLGAY DE PARRADO – 50 LAT GRAZIELA GUMILA DE MARIANI – 43 LATA
DANTE LAGURARA – 41 LAT
ESTHER HORTA DE NICOLA – 40 LAT FRANCISCO NICOLA – 40 LAT
JULIO FERRADÁS – 39 LAT JULIO MARTÍNEZ LAMAS – 24 LATA
FELIPE MAQUIRRIAIN – 22 LATA FRANCISCO „PANCHO” ABAL – 21 LAT
FERNANDO VÁZQUEZ – 20 LAT CARLOS VALETA – 18 LAT
[muzyka cichnie]
[szum porywistego wiatru]
[Marcelo] Częstuj się. To musi nam wystarczyć.
[furkot silnika w oddali]
Hej!
[nawołują]
- [furkot cichnie] - Ratunku!
DZIEŃ 2 14 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
[mężczyzna] Tych nie dawaj.
[Carlitos] Mamy coś większego? Tamta.
- [mężczyzna 2] Nie dotykaj. - Roy!
[Carlitos] Poszukajcie szmat, ubrań i płaszczy.
- [mężczyzna 2 krzyczy z bólu] - Podaj. Weź tę.
Trzymaj.
[Carlitos] Szukajcie tkanin i ubrań.
[Roy] Coco, weź to.
- Jest większe. - Ilu dziś umrze?
Nikt nie umrze, Carlitos.
Obiecuję.
Wypełnij szczeliny, żeby zimno nie wchodziło.
[Marcelo oddycha drżąco]
Marcelo.
Przylecą po nas.
Jutro.
[wzdycha]
[Numa] Fito Strauch nie podziela optymizmu Marcela.
To jednak rozsądny człowiek i nie zaprzeczyłby słowom kapitana…
ale nie jest dobrej myśli.
To nie jest miejsce do życia.
Jesteśmy tu obcy.
DZIEŃ 3 15 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
[stękanie]
[Roberto] Nando.
[Nando łapie oddech]
Nie tak…
[dyszy]
- [Nando szepcze] - Nie słyszę.
Co się stało?
Uderzyliśmy w górę.
[Nando] Moja siostra.
Susy.
Jest tam, odpoczywa.
[Susy stęka słabo]
Gdzie moja mama?
[Roberto] Zginęła.
[dźwięki w tle cichną]
[łagodna muzyka instrumentalna]
- [Nando] Pa, tato. - Do poniedziałku. Dbaj o nie.
Jasne.
Zadbam.
- [Nando] Ile minęło? - Trzy dni.
Ktoś nas widział?
[stęka]
[woda kapie]
[Marcelo] Podaj to. Dzięki.
[furkot silnika w oddali]
[grupa krzyczy i gwiżdże]
Hej!
Skrzydła się zakołysały! Widzieli nas!
- Widzieli! - Zakołysały się!
[krzyczą z ekscytacją]
[mężczyzna] Dziękuję!
[furkot cichnie]
- [krzyczą] - [płacze]
[cisza]
[wzdycha]
Wiecie, co bym zjadł?
- Kanapkę chivito z baru Arocena. - [stękają]
Duże chivito po kanadyjsku.
- Wolę kotlet milanesa z La Mascoty. - [mężczyzna 1] Tak!
- Z sadzonym jajkiem. - I frytki.
- Te kotlety są świetne. - Najlepsze.
Są przepyszne. A te rozmiary…
[mężczyzna 2] Z frytkami i szynką.
Chłopaki.
Czemu nie zrzucają jedzenia z samolotu?
To bez sensu.
Wpadłoby głęboko w śnieg.
Tyle byśmy je widzieli.
[brzęk metalu]
[Roberto] Dajcie tu rannych.
- [stęka] - [Roberto] Powoli.
Ostrożnie z nogami.
- Będzie ci tu lepiej, Arturo. - [stęka, dyszy]
[furkot silnika w oddali]
[furkot cichnie]
[mężczyzna] Andy są ogromne.
Do poszukiwań musieli podzielić obszar na strefy.
Wczoraj tu byli. Przelatywali nad nami.
Dziś tylko ich słyszeliśmy.
Przeszukują inny obszar.
Czyli nas nie zauważyli.
Przylecą.
- Musimy wierzyć. - Wierzyć? Serio?
Ani słowa młodszym.
To ich przybije.
Jesteście najstarsi. To zobowiązuje.
[Numa wzdycha]
Znajdą nas.
- Nie przetrwamy tutaj. - Ile mamy czasu?
- [Roberto] Znasz zasadę trzech? - [Fito] Nie.
[Roberto] Trzy minuty bez powietrza, trzy dni bez wody,
trzy tygodnie bez pokarmu.
Trzy tygodnie?
Po trzech dniach umieram z głodu.
Tu jest gorzej. Zimno i duża wysokość.
Spalamy kilka razy więcej kalorii.
Roque mówił o akumulatorze.
Był w ogonie.
Musimy pójść w górę, odszukać go i uruchomić radiostację.
- [Fito stęka] - [pełna napięcia muzyka]
[dyszy]
[muzyka narasta]
- [muzyka przycicha] - [Numa gwiżdże]
Musimy iść!
- Śnieg jest jeszcze twardy! - [Roberto] Numa!
Oszczędzaj siły! Nie chcę cię znosić.
[Carlitos] Fito.
Co się dzieje?
Stąd nie widać samolotu.
Mogą przelatywać i nas nie widzieć.
[głośny trzask w oddali]
Wracajmy!
[dyszy drżąco]
[cisza]
[Numa] Prawie nie jemy od sześciu dni.
Wczoraj rozdzieliliśmy resztę jedzenia.
Paczkę ciastek.
Nic nie zostało.
[dyszy]
[pluje]
[wszyscy drżą z zimna]
[cicho] Carlitos coś mi zdradził.
Nando miał niby postradać zmysły.
Wczoraj powiedział, że nie da się zagłodzić.
Nie dam się zagłodzić.
- [Fito] Będzie jadł ciała. - Zjem ciała, jeśli będę musiał.
Odpowiedziałem, że nie mamy wyjścia.
Żeby to przetrwać, musimy żyć.
Żeby żyć, musimy jeść.
[wiatr uderza o kadłub]
[wszyscy drżą]
Marcelo.
Nikt się nie zjawia.
Umieramy z głodu.
- Marniejemy. - Siedem dni i nocy bez jedzenia.
Jeśli czegoś nie zjemy, pomrzemy.
Co chcesz jeść?
Oszalałeś, Roberto.
- Przez ciebie inni oszaleją. - Na zewnątrz jest pokarm.
[Roberto] To białko, potrzebna nam energia.
- To szaleństwo, że nie… - Roberto!
Roberto ma rację. To sprawa życia i śmierci.
A jeśli uratują nas za dwa dni? Nie możemy poczekać?
Wiesz, co wyrządza głodówka?
Roberto!
Ciało usycha jak roślina.
Mózg tak samo. Nie możesz myśleć, Marcelo.
- Sikam na czarno. - Ja też.
A jeśli to zrobimy?
Co z nami będzie? Bóg nam wybaczy?
Zrozumie, że chcemy przetrwać.
Bóg nie ma nic do tego.
Przykro mi, Marcelo.
Los nas tu przywiódł.
- Ślepy los. - [Arturo] To mięso.
- [mężczyzna] Nasi najbliżsi. - Jak można pociąć ciało?
Kto by to zrobił?
[Fito wzdycha] Ja.
Zrobię to.
Ja też.
[kobieta] Nie będę jadła.
Nie wolno nam.
To w ogóle legalne?
Nie pójdziemy do więzienia?
- To jak oddanie organów. - Co?
Dawca organów musi wyrazić zgodę.
Marcelo, to przestępstwo.
Nie możemy bez zgody wziąć sobie czyjegoś ciała.
- Musimy jeść. - Nie mamy prawa.
Nie mam prawa utrzymać się przy życiu?
Kto mi je odbierze?
[Pancho łka]
[świst mroźnego wiatru]
[mroczna muzyka instrumentalna]
[ponura muzyka]
- [kadłub skrzypi] - [szum wiatru]
[oddycha długo i ciężko]
[Susy wydycha powietrze]
Susy.
Susy, oddychaj.
Susana.
Proszę. Nie.
Gustavo!
Pomóż mi, proszę.
Susana.
- Pomóż mi. - [Gustavo] Co się stało?
- [Nando] Nie oddycha. - [Gustavo] Chwyć nogi. Przytrzymam głowę.
[Nando] Roberto, ona nie oddycha.
- Pomóż jej! - [Roberto] Połóżmy ją tutaj.
Gus, pomóż!
- [Gustavo] Nie oddycha. - [Roberto] Susy!
[Numa] Coco Nicolich pisze list do rodziców.
„Drodzy rodzice,
piszę do was osiem dni po katastrofie samolotu”.
SUSANA „SUSY” PARRADO – 20 LAT
„Jesteśmy w pięknym miejscu,
wszędzie wokół widać góry, a w oddali zamarznięte jezioro,
którego lód stopnieje wraz z nadejściem odwilży.
Dobrze sobie radzimy.
W tej chwili jest 27 ocalałych.
Dziś zmarła siostra Nanda Parrada.
Bardzo za wami tęsknię.
Nieustannie modlę się do Boga,
żeby dał mi znów was zobaczyć”.
[ponura muzyka gra dalej]
[szum porywistego wiatru]
To cmentarz.
Nie zamierzam tu zostać.
[huk grzmotów w oddali]
[huk grzmotu]
[mężczyzna] Mój brzuch!
[kobieta] Wiem, Moncho, spokojnie.
Nie mogę oddychać. [łka]
Patrz na mnie. Oddychaj.
[Moncho dyszy]
- Nie chcę… - Oddychaj.
- [Moncho] Nie mogę… - [kobieta] Możesz. Oddychaj.
[Moncho] Muszę wyjść. Duszę się!
[kobieta] Teraz nie możesz. Patrz na mnie. Spokojnie.
- [Moncho] Nie chcę umrzeć. - [kobieta] Nie umrzesz.
- [Moncho] Nie tutaj! - [kobieta] Nie umrzesz, Moncho!
DZIEŃ 9 21 PAŹDZIERNIKA 1972 R.
[wszyscy drżą]
Jeśli umrę, możecie zjeść moje ciało.
Żebyście mogli przeżyć.
Ja też wyrażam zgodę.
I ja.
Ja też się zgadzam.
[świst wiatru]
[Moncho] Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja…
- [kontynuuje modlitwę] - [cicha, upiorna muzyka]
[łapie dech]
[kończy modlitwę]
[łka]
[stęka]
Wybaczcie.
[Roque] Przykro mi, Marcelo.
[mężczyzna 1] Marcelo, wybacz.
[mężczyzna 2] Przepraszam.
[mężczyzna 3] Przepraszam.
[oddycha nerwowo]
[smutna muzyka instrumentalna]
[drżąc] Nie patrz tak na mnie.
Zawsze tak na ciebie patrzę.
[muzyka gra dalej]
[Numa] Kuzyni Strauchowie mają najtrudniejsze zadanie.
Niechciane.
Fito wybiera ciała,
a reszta rozcina je w ukryciu.
Poza zasięgiem wzroku pozostałych.
Dzięki temu jedzący nie postradają rozumu.
Chłopaki!
- [Coco] Co? - [Roberto] Coś znalazłem!
[Roy] Radio.
Zamoknięte.
Napraw je, Roy.
[Numa] Kto nie je, obserwuje niebo.
W oczekiwaniu na znak.
- [zakłócenia] - [niezrozumiałe rozmowy przez radio]
[Coco] W lewo czy w prawo?
Wyżej, Coco.
Żeby było wyżej, trzeba wydłużyć przewód
i postawić jakiś maszt.
- [Roy] Tak trzymaj. - [zakłócenia w radiu]
Trochę w lewo.
Jeszcze.
Za daleko. Lekko w prawo.
Dobrze.
[mężczyzna 1] Lekko w lewo.
[Roy] Wyżej, Coco.
Uważaj na przewód.
[pociąga nosem]
Proszę.
Co to?
Zjedz. Ze śniegiem jest łatwiej.
[Numa] Nie, dzięki.
Wytrzymam.
Musisz jeść, Numa.
Tak nie wolno, Pancho.
- [mężczyzna 2] Nie! - [Pancho bierze oddech]
[krzyki i płacz na zewnątrz]
[dramatyczna muzyka]
[dziennikarz w radiu] Wracamy do was z nowymi informacjami.
Zakończono poszukiwania wraku urugwajskiego samolotu,
na którego pokładzie była drużyna rugby Old Christians.
W ciągu dziesięciu dni
przeprowadzono 66 misji poszukiwawczo-ratunkowych
przy użyciu 17 samolotów sił powietrznych Chile,
a także Urugwaju i Argentyny.
Nie przyniosły one skutku.
Poszukiwania zostaną wznowione w nowym roku,
gdy odwilż sprawi, że wrak będzie lepiej widoczny.
Chilijskie Siły Powietrzne podają, że w 34 katastrofach w Andach
nigdy nie odnaleziono ocalałych.
Wracamy po przerwie na reklamy.
[radosna muzyka w radiu]
[kobieta w radiu] Wysokiej jakości części.
Piękne kolory i wzory.
[mężczyzna] Trzy różne modele.
Bicicletas Victoria, zwycięskie rowery.
[radio cichnie]
Myliłem się.
Kazałem wam czekać na próżno.
Ale proszę o jeszcze jedno.
Musicie jeść.
[kaszle]
- [oddycha nerwowo] - [cicha, dramatyczna muzyka]
Mamy tu tylko swoje życie.
Musimy je bronić ponad wszystko.
[mroczna muzyka instrumentalna]
[Numa] Idziemy odszukać ogon samolotu.
Nie mówimy reszcie. Improwizujemy.
Musimy znaleźć akumulator, by uruchomić radiostację.
[dyszą]
[Numa] Tam coś leży.
[muzyka narasta]
GASTÓN COSTEMALLE – 23 LATA
Jestem, Gastón.
[bezgłośne]
RAMÓN MARTÍNEZ – 30 LAT
OVIDIO RAMÍREZ – 26 LAT
ALEXIS HOUNIE – 20 LAT
GUIDO MAGRI – 23 LATA
[złowroga muzyka gra dalej]
[stęka]
To Daniel Shaw, kuzyn Fita.
Siedział za mną. Wyrzuciło go.
Słońce zachodzi.
- Musimy wracać. - Nie.
Jeszcze kawałek.
Wygląda na to, że ogon musi gdzieś tu być.
DANIEL SHAW – 24 LATA
- [dramatyczna muzyka] - [stęka]
[dyszy]
Kto tam jest?
Numa, Gustavo i Maspons.
Nic ze sobą nie wzięli.
Temperatura może spaść o 30 stopni.
Nie przetrwają nocy.
[świst porywistego wiatru]
[Numa] Słońce stopiło śnieg, a my jesteśmy w nim po kolana.
[Numa] W tę stronę!
[Numa] Trudno nam iść dalej. Wpadliśmy w potrzask nocy.
[świst porywistego wiatru]
[mówi niezrozumiale]
[jęczy]
[krzyczy niezrozumiale]
Zamarzniemy!
[Gustavo] Uderzaj!
[wszyscy stękają]
[porywisty wiatr wzmaga się]
[cisza]
[szum wiatru]
[łapie oddech]
[stęka cicho]
[drży]
[oddycha ciężko]
[Numa] Im bardziej próbujesz uciec,
tym mocniej obrywasz od gór.
[Gustavo krzyczy]
Hej!
Gus, zjedz.
[Nando] Powiedz, Numa.
Co widziałeś?
Numa. Mów.
Tylko góry i śnieg.
[Nando] W każdym kierunku?
[Numa] Tylko to było w zasięgu mojego wzroku.
A na zachód? Widać coś za ścianą lodu?
[Numa] Nie.
Nic nie widać.
Tam jest Chile.
Tam trzeba iść.
Ale musisz jeść.
Inaczej nie dotrzesz do Chile.
[Numa wzdycha]
[mroczna muzyka instrumentalna]
[cicho] Śmiało.
[Numa wzdycha głęboko]
[łka cicho]
[Numa] Nie przeżuwam więcej niż trzy razy.
Zmuszam się do połknięcia.
Po raz pierwszy biorę pod uwagę rosnące prawdopodobieństwo,
że już nie wrócę do domu.
Ale Nando daje mi nadzieję.
Codziennie trenuje ogarnięty jedną myślą,
że za tymi górami leżą zielone doliny Chile.
Ale wspinaczka to samobójstwo.
[świst porywistego wiatru]
[Numa] I tak z nim pójdę.
DZIEŃ 17 PIĄTA DOBA BURZY
[wszyscy się śmieją]
Wytłumaczę ci to, Vasco
Twoje rymy są do bani
[chichocze]
Idź pobiegać z kozicą po grani
[śmieją się]
[mężczyzna 1] Brutalne, Bobby.
[mężczyzna 2] Carlitos, gotowy? Dawaj!
Jak sardynki w puszce Może to znak boży
My tu stłoczeni On w prezydenckiej loży
[śmieją się]
[Arturo] Po dramacie maszyny
Widzę bohaterów Co nie noszą peleryny
I choć dopada mnie złość
Jesteście darem Nie mam was nigdy dość
[pomruki uznania]
Umieramy z zimna Czekamy na roztopy
Coco to szczęściarz Bo grzeję mu stopy
[Coco śmieje się]
Nie zdąży jednak Przywyknąć do tego
Wracamy do rodzin Do domu naszego
- [mężczyzna 3] Dobre! - [mężczyzna 4] Coco.
Będzie trochę sentymentalnie.
Niedawno były urodziny mamy
Więc proszę Boga o jedno
Chcę wrócić do domu zdrów
I świętować z mamą znów
[pomruki uznania]
[Fito] Jest tu wielu, co mają gest
Są też inni, pokręceni fest
Nie wiedzą, jaki prezydent jest
[śmieją się]
[mężczyzna 5] Ale dno!
- Dobra. - [mężczyzna 6] Okropne.
- Przynajmniej dałem coś od siebie. - [śmieją się]
Ciężko jest nam w górach
Chcę stąd uciec niczym puma
Ale wpierw posłucham Co zaprezentuje Numa
[Numa wzdycha]
Yyy… [śmieje się cicho]
Mróz wśród gór się błąka
Nie znajdziesz żywego pająka
[śmieją się]
W takiej lodówce
Na zimnych zboczach I górskich skałach
[śmieją się]
Na skałach… [śmieje się]
Aplauz dla Numy!
Brawo!
[gwiżdżą i wiwatują]
[stukanie]
[kadłub trzęsie się]
[krzyczą]
[cisza]
[zakłócenia dźwięku]
[zduszone krzyki]
[łapie oddech]
[zduszone krzyki spod śniegu]
[mężczyzna 1] Na pomoc!
[wszyscy krzyczą]
[świst wiatru]
[dyszy panicznie]
Roy!
[świst mroźnego wiatru]
[drży]
[mężczyzna 2] Roy!
- [mężczyzna 1] Są pod śniegiem! - Jestem.
[mężczyzna 1] Kopiemy! Dalej!
[łapie oddech]
Fito!
[mężczyzna 2] Tintín!
[ratujący] Wytrzymajcie!
Wyciągniemy was!
[łapie oddech]
- [Roy] Pomóż. - [mężczyzna 3] Ratujcie ich!
[mężczyzna 4] Kopiemy!
[mężczyzna 5] Wytrzymajcie!
Idziemy po was!
[łapie oddech]
[mężczyzna 6] Kopać!
[łapie oddech]
Pomocy!
[mężczyzna 7] Trzymaj się, Numa! Wyciągnę cię!
[Numa stęka]
Pancho!
[krzyczy]
Coco!
[Javier] Liliana jest pod spodem!
Nie chodźcie tam!
Na litość boską!
Liliana, trzymaj się!
Wyciągnę cię, kochana!
Tutaj!
Coco, dawaj!
Coco!
[stękają z wysiłku]
Oddychaj!
Oddychaj.
Oddychaj, kochana.
Nie oddycha.
- Oddychaj. - [mężczyzna 8] Nie oddycha!
- Skarbie. - [mężczyzna 8] Trzymaj się!
Oddychaj.
[płacząc] Kochana, oddychaj.
[kadłub wibruje]
[mężczyzna 9] Co to za hałas? Co się dzieje?
Co to?
[świst porywistego wiatru]
[cisza]
[wszyscy stękają]
[dyszy]
[mężczyzna 1] Dawaj.
- [mężczyzna 2] Powietrze dochodzi. - [mężczyzna 3] Jest tlen.
Wszyscy cali?
- Arturo? - Żyję.
Javier też. Liliany tu nie ma.
- [Fito] Vasco? - Tutaj. Żyję.
To ja, Roberto. Żyję.
Ja też. Moncho.
Tu Pedro Algorta.
Diego?
Nie żyje, Fito.
- Roque tak samo. - Maspons nie przeżył.
- Tu Nando. Żyję. - Enrique i Juan Carlos nie żyją.
- [Fito] Tintín? - Jestem cały.
Coco?
- Coco? - Coco nie żyje. Tu Roy.
A Marcelo?
- Marcelo? - [mężczyzna 4] Marcelo!
- [Fito] Marcelo! - Marcelo!
- Marcelo. - [mężczyzna 5] Kapitanie!
[mężczyzna 6] Marcelo! [echo]
[tajemnicza muzyka]
[trzask lodu]
[Numa] Marcelo był uwięziony.
Nie czuł zimna, bo nic już nie czuł.
A brak czucia przynosi ulgę.
Czekaliśmy na to 17 dni.
Moment ukojenia.
Chwilę ciszy.
[muzyka cichnie]
[kadłub trzeszczy]
- Ile śniegu jest nad nami? - Być może cała góra.
Módlmy się!
[razem] I błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
- [modlą się dalej] - [Numa] Dziś jest 30 października.
Moje urodziny.
Kończę 25 lat.
[modlitwa cichnie]
Dzisiaj trudno nie myśleć o domu.
[smutna instrumentalna muzyka]
[szum wiatru w oddali]
Jeśli widać światło, to nie jesteśmy głęboko.
LILIANA NAVARRO DE METHOL – 34 LATA
MARCELO PÉREZ DEL CASTILLO – 25 LAT
CARLOS ROQUE – 24 LATA
JUAN CARLOS MENÉNDEZ – 22 LATA
ENRIQUE PLATERO – 22 LATA
DIEGO STORM – 20 LAT
GUSTAVO „COCO” NICOLICH – 20 LAT
DANIEL MASPONS – 20 LAT
Ile tu będziemy?
Dopóki burza nie minie.
DZIEŃ 18 DWIE DOBY POD ZWAŁAMI
[Numa] Głód jest nie do zniesienia.
Do tej pory kuzyni Strauchowie po prostu przynosili mięso.
Bez imienia.
Bez twarzy.
Ale tutaj to niemożliwe.
[Roberto] Chłopaki?
Nic nie zrobicie?
[Numa] Roberto.
Musimy jeść, by przeżyć.
[oddychają nerwowo]
[Javier stęka]
[rozrywanie mięsa]
[płacze cicho]
Chcecie się poddać?
Po tym wszystkim?
[cicha, przejmująca muzyka]
[przeżuwają]
[łka, pociąga nosem]
[Numa stęka]
[Numa] Musimy się wydostać. Ja tu nie zostanę!
Chcę wyjść!
[stęka]
Czego ode mnie chcesz?
Dość, Numa!
[Numa] No dalej!
[Arturo] Przestań!
[krzyczy z bólu]
[Arturo] Numa!
[Numa stęka z bólu]
[dyszy]
DZIEŃ 20 CZTERY DOBY POD ZWAŁAMI
[cicho] Niebo.
- Widzę niebo! - [pełna nadziei muzyka]
Moncho, ty pierwszy. Jesteś mniejszy. Dawaj!
[stęka, krzyczy]
[stęka, łapie oddech]
Słońce!
Chodźcie!
[mężczyzna 1 śmieje się]
[mężczyzna 2 krzyczy z radości]
Daliśmy radę.
[wzdycha]
Chłopaki! Co widzicie?
- Álvaro, przyjechała twoja dziewczyna. - [mężczyzna 3] W bikini!
[Alvaro] Powiedz jej, że idę!
[mężczyzna 4 i 5] Żyjemy!
[mężczyzna 6] Wciąż tu jesteśmy!
- [muzyka narasta] - [wszyscy krzyczą radośnie]
[mężczyzna 7] Przestań!
[szum wiatru]
[szczęk metalu]
Butelka.
[mroczna muzyka]
[Arturo] Jak noga?
[wzdycha] To nic takiego.
Zwykłe rozcięcie.
Oszczędzaj siły, Numa.
Ledwo się trzymam.
[Numa] Nie mów tak, Arturo.
Nie trać wiary.
Mam więcej wiary niż kiedykolwiek.
Jesteś jakimś ministrantem?
- [śmieje się, kaszle] - [Arturo] Nie nabijaj się.
Ale nie wierzę,
wybacz, Numa,
w twojego Boga.
Bo ten Bóg
mówi, co robić w domu,
ale nie mówi, co robić w górach.
Na to, co się tu dzieje,
trzeba patrzeć przez nowy pryzmat.
Numa.
Tu jest moje niebo.
Wierzę w innego boga.
Wierzę
w boga, którego Roberto ma w głowie,
gdy leczy moje rany.
W boga, którego Nando ma w nogach,
gdy maszeruje bez względu na wszystko.
Wierzę w ręce Daniela,
gdy rozcina mięso.
W Fita, gdy nam je przynosi,
nie zdradzając, do kogo należało.
Dzięki temu możemy je zjeść…
nie przypominając sobie ich spojrzeń.
W tego boga wierzę.
Wierzę w Roberta.
W Nanda.
W Daniela.
W Fita.
I w zmarłych przyjaciół.
Filozof z ciebie.
[śmieje się lekko]
Ministrant i filozof.
[Numa wzdycha lekko]
[stęka]
- [mężczyzna 1] Dawaj, stary. - [Nando] Musimy wyruszać.
- Spójrz na słońce. - [Roberto] Trzeba czekać.
- [Nando] Na co? - Musimy się przygotować.
A jak nadejdzie burza?
Poczekajmy, aż się ociepli.
Już jedna noc na zewnątrz to wyzwanie.
Powiedz mu, Numa.
[Pedro] Odwilż nadejdzie 15 listopada.
Robi się cieplej. Będzie mniej burz.
- [Nando] Dwa tygodnie czekania. - Przygotowywania się.
Wyprawa bez planu nigdzie nas nie zaprowadziła.
Nawet nie wiemy, jak daleko trzeba iść.
[Coche] Halo!
Potrzebujemy pomocy.
- [mężczyzna 2] Wygodne leżaki? - [Nando] Chodźcie.
- [mężczyzna 3] Chodź. - [mężczyzna 4] Pomóżcie.
- [mężczyzna 5] Weźcie po blaszce. - [mężczyzna 6] Chodźcie.
[mężczyzna 7] Pomóc wam?
[Roberto i Nando rozmawiają w oddali]
DZIEŃ 34 POCZĄTEK ODWILŻY
Pomóż mi, Roberto.
Podpieraj mu głowę. Bardzo powoli.
Podnieśmy go.
[Arturo stęka]
Powoli.
Spokojnie, Arturo.
Powoli podciągnij mu koszulę.
[kaszle]
[Numa] Arturo jest słaby.
Daję mu trzy dni. Vasco da radę trochę dłużej.
Co myślisz?
O czym?
- Ile im zostało? - Czego chcesz?
Powiedz.
O co ci chodzi?
Jako lekarze zrobiliśmy, co w naszej mocy.
Teraz zostaniemy grabarzami.
Wiem, że to trudne.
Ale masz najsilniejsze nogi w drużynie.
Musisz pójść dla nas.
[Roberto wzdycha]
[stłumione dyszenie]
[kibice dopingują]
Podanie! [echo]
Roberto, podaj!
- [stękają] - [mroczna muzyka]
[Arturo łapie oddech]
[Gustavo] Połóżmy go.
[Gustavo] Jestem tu. Oddychaj ze mną, Arturo.
[Numa] Arturo Nogueira ma wodę w płucach.
Nie przetrwa.
Tak jest.
Dobrze.
[Numa] Gustavo próbuje mu pomóc.
Tak.
[Numa] Ale nie może oddychać za niego.
[Gustavo] Dobrze.
- [porywisty wiatr na zewnątrz] - [Gustavo cicho] Dobrze.
ARTURO NOGUEIRA – 21 LAT
[mroczna muzyka instrumentalna]
[Numa stęka]
[Numa] Próbujemy wszystkiego.
Jest nas czterech ochotników.
Idziemy w stronę Argentyny.
Mamy po kilka warstw ubrań, żeby przetrwać noce.
DZIEŃ 36 WYPRAWA NA WSCHÓD, ARGENTYNA
[mroczna muzyka gra dalej]
[dyszy]
[Roberto] Numa!
[łapie oddech, kaszle]
[stęka]
[Roberto] Numa, jesteś cały?
[Numa stęka]
[Roberto] Infekcja.
Musimy wracać.
Nie możemy go nieść.
- [Nando] Roberto. - Sam wrócę.
Samolot jest blisko.
Przepraszam.
[poruszająca muzyka instrumentalna]
[w tle] Co się wydarzyło? Numa!
- Co się stało? - Gdzie pozostali?
Odpowiedz. Wyduś coś z siebie.
[mężczyzna] Jesteś już z nami. Co się stało?
- [muzyka cichnie] - [płacz]
[smutna muzyka]
[Vasco] Tato!
- [Daniel] Jesteśmy. - [Vasco] Tato!
- [Daniel] Spokojnie. - [Vasco] Gdzie mama?
[Daniel] Patrz na mnie. Twój tata tu jest.
Spójrz. Jesteśmy tutaj.
- [Vasco] Tato, chodź tu! - Wystarczy.
- [Vasco łka] - [Daniel] Spokojnie.
Jesteśmy.
Vasco.
- Spójrz na mnie. - [Vasco] Tato!
[dyszy, płacze]
- Dziękuję. - [Marcelo] Rafael Echevarren.
Echavarren.
[płacze cicho]
RAFAEL „VASCO” ECHAVARREN – 22 LATA
[Numa] Nie rozumiem, Javier.
Od chwili katastrofy starałem się pomóc, jak tylko mogłem.
Zawsze się starałem
postępować słusznie.
A teraz z taką nogą…
jestem bezużyteczny.
Gdzie w tym sens?
W śmierci Artura, Vasca i pozostałych?
Liliana dała z siebie wszystko. Jak zwykle.
Podczas lawiny, pod śniegiem, czułem pod sobą jej ciało.
Byłem tuż pod powierzchnią,
więc wydobyłem głowę
i krzyknąłem: „Liliana, trzymaj się!
Wyciągnę cię. Żyję”.
Widziałem, jak po niej przechodzili.
Krzyczałem, żeby tam nie chodzić.
„Nie chodźcie tam! Liliana jest pod spodem!”
Żeby mogła się wydostać, to ja musiałem wyjść pierwszy.
Ale nie mogłem się ruszyć, bo stopy miałem na jej klatce piersiowej.
Gdybym próbował wyjść, wepchnąłbym ją głębiej.
Gdzie w tym sens, Numa?
[pociąga nosem]
Zanim dotarliśmy do Liliany, była już martwa.
Gdy odkopywali resztę naszych przyjaciół,
jednych martwych, innych żywych,
obejmowałem Lilianę tak mocno, jak tylko potrafiłem.
Nigdy nie czułem tyle miłości.
[cicha, poruszająca muzyka]
Zrozumiałem, że mam swoją misję.
By zabrać miłość, którą tak mocno trzymałem przy piersi,
i przekazać ją moim dzieciom.
[łagodna muzyka instrumentalna]
Nie zginęła na marne.
Rana nie czyni cię bezużytecznym.
[nabiera oddech, stęka]
[świst mroźnego wiatru]
[muzyka cichnie]
[niezrozumiałe rozmowy w oddali]
Nando?
Podobno się rozleniwiłeś.
Śpisz całymi dniami. Dlaczego?
- Musisz trenować. - Co tu robisz?
Nie uwierzysz.
Szliśmy dwie, trzy godziny na wschód…
i nagle za wzgórzem ujrzeliśmy ogon samolotu.
[tajemnicza muzyka]
Nigdy byśmy go nie znaleźli.
Wyrzuciło go do przodu.
W przeciwną stronę.
Niewiarygodne.
Było tam pełno walizek i czystych płaszczy.
Butelki rumu.
Papierosy.
I czekolada.
Czekaj. Nie jedz opakowania.
Nie mów mi, co mam jeść. [kaszle]
Proszę.
[wzdycha]
[Nando] Miałeś rację.
Spędziliśmy noc na zewnątrz.
Cudem przeżyliśmy.
Ale znaleźliśmy akumulator.
Był w ogonie.
Łatwiej będzie przynieść radiostację.
Roy naprawił przenośne radio.
Roberto liczy, że uda się uruchomić radiostację.
Wracamy tam.
Musimy spróbować.
- [dyszą] - [tajemnicza muzyka gra dalej]
[Numa] Nando, Roberto i Tintín idą z Royem do ogona samolotu.
Chciałbym pójść z nimi.
Roy jest słaby i nie wierzy, że to się uda.
Chodź, Roy. Mamy mało czasu.
[Numa] Jest przerażony.
Ale robi to dla grupy.
- [śmieje się cicho] Nie wierzę. - [Roberto] Brawo, Roy.
1-C-6-0-1.
B… Nie ten. Co to było?
- Jeden, siedem. To ten. - [Roy] Siedem.
A jeśli nie zadziała?
Co?
Co wtedy?
Znowu wyruszymy.
Prawda, Roberto?
Na zachód, do Chile.
[zakłócenia w radiu]
[Roberto] Halo!
Halo?
[zakłócenia w radiu]
Jesteśmy z Urugwaju, rozbiliśmy się w Andach. Słychać mnie?
Żyjemy!
Halo?
[zakłócenia]
[pogodna muzyka w radiu]
[Numa] Z każdym dniem tracimy więcej pozostałego nam życia.
[Pancho] Spokojnie.
[Numa] Porcje jedzenia są niewielkie, więc obdzieramy mięso z kości.
To, co było nie do pomyślenia,
stało się rutyną.
[audycja radiowa w tle]
[Numa] Przestaliśmy się przejmować.
[Pancho] No dalej.
Proszę. Zjedz.
Musisz jeść, Numa.
Zjedz połowę.
Nie poddawaj się.
Nie poddaję się.
Ja umieram.
Boli mnie to,
że nie mogę nic dla was zrobić.
Daj spokój.
Martw się o siebie.
O siebie?
Spójrz na mnie.
Mam 25 lat.
Miałem przed sobą całe życie. Tyle do zrobienia.
Chcę znów zobaczyć moje rodzeństwo.
Moją mamę i tatę.
Chcę zatańczyć.
- Nigdy nie tańczysz. - Wiem.
Ale teraz chcę.
Chcę robić to wszystko.
Chcę się śmiać.
- Chcę płakać. - To płacz.
- Nie mogę. - Płacz.
No dalej.
Płacz ze mną.
- [śmieje się] - Z czego się śmiejesz?
Płaczmy.
Wyrzuć to.
[obaj płaczą]
[Pancho] Ty głupolu.
Dawaj.
[brzęk]
[Tintín] Nando! Zobacz.
- Co to? - Nie przemaka.
Możemy tego użyć.
Zakrywało rury.
- Jest tego więcej? - [Tintín] Całe mnóstwo.
[Roberto] 1-C.
- [zwarcie] - [Roberto bierze oddech]
[krzyczy]
Nie! [krzyczy]
[płacze]
NA DZIEŃ 29 LISTOPADA 1972 ROKU 17 OCALAŁYCH WCIĄŻ ŻYJE
W URUGWAJSKIM SAMOLOCIE, KTÓRY ROZBIŁ SIĘ W GÓRACH
[mroczna muzyka]
[wszyscy dyszą]
[mężczyzna] Co się stało?
[Roberto] Radiostacja nie zadziałała.
[Tintín] Znaleźliśmy taki materiał.
- [Daniel] Co to? - [Tintín] Jest wodoodporny.
- Zrobimy kamizelkę. - [Roberto] Nie, Tintín. Śpiwór.
[Tintín] Pozwoli przetrwać noc.
Mamy dość materiału.
Możemy zrobić jeden duży.
[Nando] Kiedy ruszamy, Roberto?
Roberto.
Kiedy?
Gdy śpiwór będzie gotowy.
[dziennikarz w radiu] Po 58 dniach od zaginięcia
samolotu Fairchild 571 Urugwajskich Sił Powietrznych
z 40 pasażerami i pięcioma członkami załogi,
który wyczarterowano na podróż drużyny rugby Old Christians
i ich towarzyszy do Chile,
siły powietrzne przygotowały samolot C-47,
który wznowi poszukiwania w Andach.
[Nando] Roberto, nie ma sensu wracać do punktu wyjścia.
[Roberto] Mają nas szukać.
Idioci przelecieli nad nami i nawet nas nie zauważyli.
Szukają ciał.
- Jesteśmy tu od dwóch miesięcy. - [Nando] Dwa miesiące!
Wierzysz, że mają nas za żywych?
- Ale żyjemy. - [Nando] Żyjemy?
Spójrz na nas.
Patrz.
To ma być życie?
Modlitwa nas stąd nie wyciągnie.
Będziecie w tym spać w górach?
[Nando] Co ty robisz?
- Przestań! - [Carlitos] Roberto.
Nie spodobał ci się?
[cicha, przejmująca muzyka]
[ptak skrzeczy]
[gwizdanie]
[naśladuje śpiew ptaka]
[naśladuje pohukiwanie]
[klika językiem]
- [gwiżdże] - [naśladuje gruchanie]
[śmieją się]
[Tintín] Chłopaki.
Czas na zdjęcie.
- [błysk migawki] - [smutna muzyka]
[błysk migawki]
[wzdycha]
[błysk migawki]
[Numa] Tintín nalega na robienie zdjęć.
Jakby upamiętniał podróż, z której zaraz powróci.
Ciekawe, dla kogo są te zdjęcia.
Dla nas?
[Coche] Uśmiech, do cholery.
[Numa] Nie dożyję, by je zobaczyć.
[Coche] Wciąż możemy się uśmiechać.
[Numa] Może dla naszych rodzin.
Albo dla innych, którzy o nas pomyślą,
oglądając nasze zdjęcia z przeszłości.
[Tintín] Carlos, uśmiech.
[Numa] Dzięki fotografiom ożyjemy w ich wyobraźni.
Zadadzą sobie te same pytania,
które my zadajemy teraz.
„Co się z nimi stało?”
Co się z nami stało?
Kim byliśmy w górach?
[Numa] Nando.
Masz zgodę na wykorzystanie mojego ciała.
[cicha, poruszająca muzyka]
Nie opowiadaj głupot.
Wiem, że tego nie przetrwam.
Nie mów tak.
Taka prawda.
[bierze głęboki oddech]
Ale to nic.
Pogodziłem się z tym.
Jestem gotowy na wszystko.
Oboje jesteśmy.
Bardzo się cieszę,
bo wiem, że wam się uda.
[przez łzy] To mnie raduje, Nando.
Dziękuję.
NUMA TURCATTI – 25 LAT
[smutna muzyka chóralna]
[Numa] Mam na imię Numa.
Zmarłem 11 grudnia 1972 roku.
We śnie.
NIE MA WIĘKSZEJ MIŁOŚCI OD TEJ, GDY KTOŚ ŻYCIE ODDAJE ZA PRZYJACIÓŁ SWOICH
Jutro wyruszamy.
[muzyka cichnie]
[pełna napięcia muzyka]
- [Coche] Dacie radę. - [Carlitos] Powodzenia, Roberto.
- Dziękuję. - Trzymaj się.
[rozmowy w tle]
[Roberto] Jeszcze raz.
[Nando] Carlitos.
Słuchaj.
Możesz wykorzystać ciała mojej mamy i Susy.
[grupa] Naprzód!
- Ruszać! - Uda się!
- [mężczyzna 1] Najlepszego! - [Javier] Powodzenia!
[mężczyzna 2] Uważajcie na pasach! I nie zapomnijcie o nas!
- [mężczyzna 3] Będziemy tu czekać! - Krok po kroku!
[mężczyzna 4] Naprzód!
[muzyka gra dalej]
DZIEŃ 61 WYPRAWA NA ZACHÓD, CHILE
[stęka]
[Roberto] Nando!
Znajdźmy miejsce na śpiwór!
[Nando] Musimy wejść wyżej!
Nie dotrzemy na szczyt!
Ja w środku.
[świst porywistego wiatru]
[muzyka gra dalej]
[dyszy]
[muzyka cichnie]
[mroczna muzyka]
[muzyka powoli cichnie]
[świst wiatru]
[dyszy]
Jak tu pięknie.
Szkoda, że jesteśmy martwi.
Ja nie wracam.
Andy nie mogą się ciągnąć wiecznie. Śnieg musi się kiedyś skończyć.
Ocean jest blisko.
- Powtarzasz się. - Patrz, gdzie jesteśmy.
Po tej całej wspinaczce.
Wszystko u naszych stóp.
Musimy przejść przez dolinę. Ile dni to może zająć?
Dziesięć, dwanaście?
Jedzenia wystarczy na tydzień.
[Nando] Co chcesz zrobić?
Idziesz ze mną…
czy czekasz we wraku?
Prosisz o wspólną śmierć.
Proszę, byś mi towarzyszył.
Spójrz tam. Widzisz te dwa szczyty?
W kształcie piersi.
Nie ma tam śniegu.
Widzisz? To Chile.
Widzisz to?
Widzę.
[Nando] Dzięki.
Uważajcie na siebie.
[przygodowa muzyka]
[Tintín] Nando i Roberto idą dalej na zachód.
Postanowiliśmy, że zawrócę, żeby starczyło im jedzenia.
Z góry widać niższe szczyty.
Są brązowe.
Nie ma tam śniegu.
Chłopaki mają się dobrze. Starczy im jedzenia na dziesięć dni.
Nic ich nie powstrzyma.
[muzyka gra dalej]
[dyszy]
Dolina.
[dyszą]
[ćwierkanie ptaków]
[cykanie świerszczy]
[wącha]
[dławi się, kaszle]
[dyszy]
[kaszle]
Roberto!
Nando!
[pełna nadziei muzyka]
Hej!
Pomóż nam!
Nasz samolot rozbił się w górach!
- [Roberto] Hej! - [Nando] Umieramy z głodu!
SŁUŻBA RATOWNICTWA LOTNICZEGO
[Numa] „Nasz samolot rozbił się w górach. Jesteśmy Urugwajczykami.
Wędrujemy od dziesięciu dni.
W samolocie jest 14 rannych.
Musimy się stąd wydostać, ale nie potrafimy”.
Telefon z San Fernando.
[Numa] „Nie mamy jedzenia.
Jesteśmy słabi.
[Numa i mężczyzna] „Kiedy nas uratujecie?
Słaniamy się na nogach. Gdzie my jesteśmy?”
- [muzyka cichnie] - [rozmowy w tle]
[gdakanie]
[Nando mruczy]
[śmieje się]
- [rżenie konia] - [odgłosy trzody]
[warkot silnika]
[rozmowy pełne ekscytacji]
[zakłócenia w radiu]
[kobieta śpiewa „Ave Maria”]
[oddycha ciężko]
[śpiewa dalej]
[dziennikarz] Przerywamy tę transmisję, aby przekazać więcej informacji
na temat sprzed kilku minut.
Mamy nazwiska dwóch młodzieńców
ocalałych z urugwajskiego samolotu, który rozbił się 71 dni temu w Andach.
To Roberto Canessa i Fernando Parrado.
[furkot śmigieł helikoptera]
CHILIJSKIE SIŁY POWIETRZNE
DZIEŃ 71 22 GRUDNIA 1972 R.
[przejmująca muzyka]
Dawaj.
[pluje]
Dobrze wyglądasz.
[stęka]
Co z tym zrobimy?
- [muzyka gra dalej] - [szum strumienia]
[telefon dzwoni]
[mężczyzna 1] Podam ci nazwiska tych chłopaków.
Słychać mnie?
[mężczyzna 2 w telefonie] Każde nazwisko powtórz dwukrotnie.
Powtarzaj dwukrotnie.
[mężczyzna 1] Roberto Canessa.
Gustavo Zerbino.
Eduardo Strauch.
Álvaro Mangino.
Fernando Parrado.
Antonio Vizintín.
Pedro Algorta.
Alfredo Delgado.
Roy Harley.
José Luis Inciarte.
Ramón Sabella.
Javier Methol.
Carlitos Miguel Páez, mój syn.
Roberto François.
[furkot śmigieł w oddali]
[Páez] Daniel Fernández.
Adolfo Strauch.
- [krzyczą i wiwatują] - [przejmująca muzyka gra dalej]
[śmieje się]
Tam są!
Są wszyscy!
[śmieją się]
[krzyczą]
[śmieją się]
Wracamy do domu!
Javier, chodźmy!
Roy, wstawaj!
[Fito] Dalej, Gustavo!
Zostaw to! Odsuń się!
- Jak to? - [żołnierz] Nie udźwigniemy więcej.
Wskakuj!
- Gustavo, chodź! - Bez walizki nie lecę.
Wsiadaj! A ty dokąd?
Dobra, dawaj go.
[żołnierz] Wsiadać!
Lecimy. Wsiadajcie!
Wskakuj.
[muzyka cichnie]
[łagodna muzyka instrumentalna]
[Numa] W dniu 22 grudnia 16 ocalałych powróciło z Andów.
Dziś mój głos niesie ich słowa.
Mówi o tym, że każdy odegrał swoją rolę.
[śmieją się]
[Numa] To nasza historia.
[Tintín] Mamo.
[matka] Stał się cud.
- Jaki cud, mamo? - Cud.
Jaki cud?
[muzyka cichnie]
[tłum uderza o szyby]
[wiwaty i brawa]
SZPITAL ŚW. JANA BOŻEGO
[Numa] Powrót do domu chwyta za serce.
Co tu robi ten tłum?
Chcą być obok moich przyjaciół, dotknąć ich, usłyszeć szczegóły.
„Co się wydarzyło w górach?”
[stłumione] Żyjemy!
[Numa] Dziennikarze dociekają za pomocą aparatów i mikrofonów.
Lekarze dociekają za pomocą badań i przyrządów.
Co dostrzegają?
Przerażają ich brudne ubrania.
Wychudzone, spalone słońcem ciała.
Brud na skórze.
[kobieta] Nando!
[Numa] Gazety rozpisują się o bohaterach z Andów.
[kobieta i Nando płaczą]
[Numa] O tym, że uciekli śmierci, by znów spotkać swoich ojców…
matki…
- Wyglądasz jak staruszek. - [śmieją się]
[Numa] …dziewczyny…
i dzieci.
[wszyscy płaczą]
Ale oni nie czują się bohaterami.
Byli martwi jak my.
Tyle że wrócili do domu.
[świst wiatru]
[Numa] Gdy nas wspominają,
zastanawiają się, czemu nie wróciliśmy razem.
„Gdzie w tym sens?”
Tylko wy możecie go nadać.
Jesteście odpowiedzią.
Dalej dbajcie o siebie nawzajem.
I opowiedzcie wszystkim, co robiliśmy w górach.
ŚNIEŻNE BRACTWO
[muzyka cichnie]
[łagodna muzyka instrumentalna]
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI PABLO VIERCIEGO
[pełna nadziei muzyka chóralna]
[muzyka cichnie]
[energetyczna muzyka]
[nerwowa, rytmiczna muzyka]
[pełna napięcia muzyka]
[pogodna muzyka instrumentalna]
[pełna nadziei muzyka chóralna]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]