Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Στις 13 Οκτωβρίου του 1972,
ένα ουρουγουανό αεροπλάνο συνετρίβη στις Άνδεις.
Στην πτήση ήμασταν 40 επιβάτες και πέντε μέλη του πληρώματος.
Κάποιοι το αποκάλεσαν τραγωδία.
Άλλοι, θαύμα.
Τι πραγματικά συνέβη;
Τι συμβαίνει όταν ο κόσμος σε εγκαταλείπει;
Όταν δεν έχεις ρούχα και ξεπαγιάζεις;
Όταν δεν έχεις τρόφιμα και πεθαίνεις;
Η απάντηση βρίσκεται στο βουνό.
Πρέπει να πάμε πίσω στο παρελθόν,
γνωρίζοντας ότι είναι αυτό που αλλάζει περισσότερο.
Έλα! Για πάμε!
Πάμε, Old Christians! Πάμε. Το 'χουμε.
-Έλα! Πάμε! -Πάμε!
Πάμε!
Πάμε, Old Christians!
-Πάμε, Old Christians! -Πάμε!
Δώσε!
Πάμε!
Συνεχίστε! Πάμε!
Έλα, Ρομπέρτο!
Πάσα στον Νάντο!
Ρομπέρτο, ρίξε!
-Στον Νάντο! -Έλα, Ρομπέρτο!
Πάσα! Ρομπέρτο, δώσε πάσα!
Πάσα!
Δώσε πάσα.
Σε μάρκαραν τέσσερις. Δεν μπορούσα.
-Μπορούσες, μα δεν το έκανες. -Μη σκέφτεσαι τόσο.
-Λες και θα το έκανες καλύτερα. -Σίγουρα.
Εγώ έφερα το τελευταίο πρωτάθλημα.
Εσύ;
Και τώρα που τα πράγματα δεν πάνε καλά…
Λοιπόν! Τι σας φαίνεται τόσο αστείο; Το πώς παίξαμε σήμερα, μήπως;
Ρομπέρτο, δεν με εμπιστεύεσαι;
Όταν σου λέω "Δώσε πάσα", το εννοώ. Εντάξει;
Όταν λέω ότι θέλω σήμερα τα λεφτά, για το ταξίδι, το εννοώ!
Μας λείπει μισό αεροπλάνο. Ντανιέλ, θα έρθουν τα ξαδέρφια σου;
-Ναι. Είμαστε τέσσερις. -Τα δικά μου.
-Δεν βρήκες φάκελο, Κόκο; -Όχι.
Άλλος;
Οι φίλοι σου, Γαστόν;
-Ναι, τους έπεισα. -Όλους;
Ναι. Ακόμα παλεύω έναν.
"'Εσύ είσαι ο υιός μου ο αγαπητός'" ακούστηκε.
Και το Άγιο Πνεύμα οδήγησε τον Ιησού στην έρημο.
Εκείνος έμεινε εκεί για 40 μερόνυχτα
κι ο Σατανάς τον έβαζε σε πειρασμό.
'Αν είσαι ο Υιός του Θεού, διάταξε αυτές τις πέτρες να γίνουν ψωμιά'.
Μα ο Ιησούς απάντησε 'Δεν ζει κανείς μόνο με ψωμί,
μα με κάθε λέξη…'"
Πάντσο.
Πάντσο!
"Λάβετε, φάγετε. Τούτο μου εστί το σώμα…"
Πάντσο, για τον Νούμα.
Τον θάνατό Σου καταγγέλλουμε και την ανάστασή Σου ομολογούμε
έως ότου έλθεις, Κύριε Ιησού Χριστέ.
Έλα, Αλφρέντο.
Έλα εδώ.
Δώσ' το στον Πάντσο. Ορίστε.
Ευχαριστώ.
Νούμα.
Συγγνώμη. Μπορείς να του δώσεις αυτό;
Από τον Γαστόν.
ΕΛΑ ΣΤΗ ΧΙΛΗ, ΡΕ ΦΙΛΕ!
Εργάτες, φοιτητές, μαζί αγωνιστές!
Δίνω Εμπορικό Δίκαιο στις 20.
-Δεν προλαβαίνω. -Θα πάει πίσω δύο βδομάδες.
-Κοίτα εκεί πανικό! -Δεν είναι μόνο η σχολή.
-Δεν μ' αρέσει καν το ράγκμπι. -Ποιο ράγκμπι, μωρέ;
Σαντιάγο, Χιλή για 45 δολ. Πότε θα ξαναβρείς τέτοια ευκαιρία;
-Ποτέ! -Ούτε σε χίλια χρόνια!
Εδώ δες.
Τα τηλέφωνα των κοριτσιών που γνωρίσαμε εκεί.
-Γκρασιέλα… -Γκομενάρα.
-Σίλβια. -Κούκλα.
-Μπεατρίζ. -Με υπέροχη μπούκλα.
-Νέλιδα. -Όχι αυτήν.
Πλάκα κάνεις; Είναι καλλονή.
Για χάρη της έκλαιγες στους δρόμους του Μοντεβιδέο!
-Φτάνει, μεγάλε. -Έλα.
Φύλαξέ το. Μην το πάρει ο Γαστόν.
Ναι; Έλα. Πάμε για άλλον έναν γύρο.
Φτάνει πια με τη Νέλιδα. Δεν σε αφορά.
Μη με αφήσεις μόνο μου με τους βλάκες. Σε παρακαλώ.
Αυτό δεν με πείθει.
Θες έναν καλό λόγο για να πας;
-Ναι. -Θέλω να πάμε μαζί.
Αποφοιτάς σε λίγους μήνες. Θα δουλεύεις ασταμάτητα.
Θα γίνεις ο κορυφαίος δικηγόρος εδώ και θα σε καμαρώνουμε.
Θα έχει ο καθένας τη ζωή του.
Μπορεί να είναι το τελευταίο μας ταξίδι μαζί.
Θες να με κάνεις να κλάψω;
Εργάτες, φοιτητές, μαζί αγωνιστές!
Καλησπέρα.
Έλα εδώ. Μπράβο, αγόρι μου.
ΣΑΝΤΙΑΓΟ
Τσαμπ.
Εσύ τι λες;
Να πάμε;
ΚΑΡΑΣΚΟ
Είναι 8:00, Πέμπτη πρωί εδώ στο Μοντεβιδέο.
Ηλίθιε!
Είμαι ο Μπερτς Ρουπενιάν με το Impactos στο Radio Independencia.
Αναμένεται λιακάδα και ήπιες θερμοκρασίες το τετραήμερο που έρχεται,
ό,τι πρέπει για να περάσετε υπέροχα.
Έλα, ρε Παντσίτο.
Καλή σας μέρα.
Ευχαριστώ.
Νούμα!
Τι κάνεις;
Γεια.
Κανέσα!
Ρομπέρτο Κανέσα!
Αλέξις. Αλέξις Ουνί.
Ενρίκε Πλατέρο.
Φελίπε Μακιριάιν.
Φρανσίσκο Αμπάλ. Πάντσο.
Αντίο.
Φρόνιμα.
Χαιρέτα τη μαμά.
Καλά να περάσετε.
Γεια. Σας αγαπώ.
Ένα. Δύο.
-Χαμογέλα, Χαβιέρ. -Τρία.
-Έτοιμη. -Πάμε!
Μπράβο!
Πάμε, παιδιά.
Άκουσες το κλικ;
-Ναι. -Τέλεια.
Με λένε Νούμα Τουρκάτι.
Είμαι 24 ετών.
Κοιτάω γύρω μου. Δεν ξέρω σχεδόν κανέναν…
μα και πάλι νιώθω οικεία.
Οι πιο πολλοί είναι νέοι, σαν εμένα.
Μεγάλωσαν με αγάπη
σε σπίτια κοντά στη θάλασσα.
Για κάποιους από αυτούς,
είναι το πρώτο τους ταξίδι μακριά από το σπίτι.
Έλα, Καρλίτος. Κάτσε κάτω. Έλα.
ΣΚΑΦΟΣ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ
Κόκο, κοίτα εδώ.
Καλή είναι.
Θα τη στείλουμε στην ξαδέρφη του Ντιέγο.
-Να της την κορνιζάρεις. -Ευχαριστώ.
Ντιεγίτο!
Έλα, Παντσίτο. Θέλω να κερδίσω.
Έχεις πολύ καλό χαρτί.
Η ξαδέρφη…
Όπα!
Πεινάει ο καρχαρίας σήμερα.
Η οροσειρά.
Αλήθεια προσπαθεί να ρουφήξει ό,τι πετάει από πάνω;
Ναι.
Αλήθεια.
Οι θερμοί άνεμοι από την Αργεντινή
συγκρούονται με τον ψυχρό αέρα του βουνού προκαλώντας αναρρόφηση.
Πλάκα κάνεις.
Όχι. Γι' αυτό έχουμε αναταράξεις.
Αλλά εμείς είμαστε πιο έξυπνοι.
Κοίτα.
Αυτή είναι η οροσειρά.
Πρέπει να πάμε από εδώ εκεί.
Μα η διαδρομή δεν είναι ευθεία.
Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Η οροσειρά είναι τεράστια.
Γι' αυτό πετάμε νότια,
όπου υπάρχει ένα πιο χαμηλό πέρασμα.
Θα το διασχίσουμε και στη Χιλή θα στρίψουμε βόρεια φτάνοντας στο Κουρικό.
Δέκα λεπτά μετά, θα προσγειωθούμε στο Σαντιάγο.
Οι επιβάτες παρακαλούνται να προσδεθούν. Σύντομα προσγειωνόμαστε στο Σαντιάγο.
Μοιράστε. Έρχομαι.
Καλησπέρα, κυρίες και κύριοι. Ομιλεί ο κυβερνήτης σας, στρατηγός Κάρλος Πάεζ.
Προσδεθείτε, παρακαλώ, για να μη σκορπίσετε στις Άνδεις.
-Και συστήστε την αεροπορική μας εταιρεία. -Συγγνώμη.
Καθίστε.
Καθίστε, παρακαλώ.
Καρλίτος!
Φτάνει. Βάλτε τις ζώνες σας.
Πηγαίνετε μπροστά. Χρειάζομαι χώρο εδώ.
Εμπρός.
Τι έγινε; Φοβάσαι;
Πρόσεχε, Χαβιέρ.
Νάντο. Τη ζώνη σου.
Καθίστε κάτω.
Νάντο!
-Σούζι! -Μην κουνιέστε.
Δώσε περισσότερη ισχύ!
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς…
Χαίρε Μαρία, κεχαριτωμένη…
Γαστόν!
Το χέρι σου.
Ρομπέρτο.
Είμαι εδώ κάτω!
Εδουάρδο.
Μαρσέλο.
Ναι, φίλε. Εδώ είμαι.
Όχι! Δεν θέλω άλλο θάνατο!
Όχι άλλο θάνατο! Δεν θέλω να δω άλλον να πεθαίνει.
Πηγαίνετέ τον στον τοίχο.
Όχι έτσι. Σηκώστε τον.
Θέλω να μείνεις ψύχραιμος. Ήρεμα. Ανάσες.
Κοίτα με. Είμαι φοιτητής ιατρικής.
Με λένε Ρομπέρτο. Εσένα;
-Άλβαρο. -Τι Άλβαρο;
Άλβαρο Μαντζίνο.
Ο πιλότος ζει!
Βοηθήστε με.
Ο πιλότος ζει!
Έλα, Γουστάβο. Με το τρία. Ένα, δύο, τρία.
Από δω.
ΗΜΕΡΑ 1 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1972
Ζουν οι πιλότοι. Άνοιξέ το.
Δεν δουλεύει τίποτα. Ούτε φώτα ούτε τίποτα.
Πες μου πώς δουλεύει ο ασύρματος.
Τι πατάω;
Το αεροπλάνο μας έπεσε στο βουνό. Είμαστε Ουρουγουανοί.
Πέσαμε στο βουνό. Ακούει κανείς;
Δουλεύει;
Περάσαμε το Κουρικό.
Τι;
Περάσαμε το Κουρικό.
Τι είναι αυτό;
Ξαναπές το. Δεν κατάλαβα.
-Βοήθεια! -Πάμε.
Εδώ!
Ο Θεός μαζί σας.
Η νύχτα σε αιφνιδιάζει.
Μέσα σε λίγα λεπτά, η θερμοκρασία πέφτει 30 βαθμούς.
Αν δεν μας σκότωσε η πτώση, θα το κάνει το κρύο.
Στριμωχνόμαστε όσο καλύτερα γίνεται.
Επιζήσαντες και νεκροί,
όλοι μαζί.
Πάω σπίτι.
Το διαβατήριό σας! Δώστε το μου!
Κράτα σφιχτά το χέρι μου.
Έτσι περνάμε τη νύχτα.
Μην κοιμάστε. Θα παγώσετε!
Οι τραυματίες φωνάζουν.
Πάμε!
Το ίδιο και οι υπόλοιποι.
Άσε με! Μαμά!
Μαμά!
Αγκάλιασέ με.
Σφιχτά, Πάντσο.
Βοήθεια.
Βοήθεια!
Είμαστε ζωντανοί, Πάντσο.
Να πάρω ένα;
Ξέρεις πού είμαστε;
Όχι ακόμα.
Μαρσέλο.
Πάνε ο Πάντσο Αμπάλ κι ο Μαρτίνεζ Λάμας.
Και η κυρία που ούρλιαζε χθες.
Ο Γαστόν πετάχτηκε έξω όταν έσπασε η ουρά.
Κι ο ξάδερφός μου ο Ντανιέλ.
Κι ο Γουίδο κι ο Αλέξις.
Κι ο Νάντο πεθαίνει.
Η αδερφή του είναι χάλια.
Πού θα φροντίζουμε τους τραυματίες;
Θα κάνουμε χώρο μέσα.
Ας βγάλουμε τα καθίσματα για να χωρέσουμε όλοι.
Πάμε, παιδιά.
Προτεραιότητα έχουν οι τραυματίες.
Ας το στήσουμε από εδώ, όπου είναι ο ήλιος.
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για αυτούς.
-Πλατέρο! -Ναι;
Ό,τι χρήσιμο δεις, βάλ' το σε μια βαλίτσα.
Ψάξε για φαγητό στις βαλίτσες.
Το οτιδήποτε. Βάλ' το σε μια βαλίτσα.
Έλα, Μπόμπι.
Τι κάνουμε με τους νεκρούς;
Θα τους βάλουμε εκεί,
στο πλάι.
Μέχρι να φτάσει βοήθεια.
ΕΟΥΧΕΝΙΑ ΝΤΟΛΓΚΕΪ ΝΤΕ ΠΑΡΑΔΟ - 50 ΕΤΩΝ ΓΚΡΑΣΙΕΛΑ ΓΚΟΥΜΙΛΑ ΝΤΕ ΜΑΡΙΑΝΙ - 43 ΕΤΩΝ
ΝΤΑΝΤΕ ΛΑΓΚΟΥΡΑΡΑ - 41 ΕΤΩΝ
ΕΣΤΕΡ ΟΡΤΑ ΝΤΕ ΝΙΚΟΛΑ - 40 ΕΤΩΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΝΙΚΟΛΑ - 40 ΕΤΩΝ
ΧΟΥΛΙΟ ΦΕΡΑΝΤΑΣ - 39 ΕΤΩΝ ΧΟΥΛΙΟ ΜΑΡΤΙΝΕΖ ΛΑΜΑΣ - 24 ΕΤΩΝ
ΦΕΛΙΠΕ ΜΑΚΙΡΙΑΪΝ - 22 ΕΤΩΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ "ΠΑΝΤΣΟ" ΑΜΠΑΛ - 21 ΕΤΩΝ
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΒΑΣΚΕΖ - 20 ΕΤΩΝ ΚΑΡΛΟΣ ΒΑΛΕΤΑ - 18 ΕΤΩΝ
Θες άλλο;
Πρέπει να κρατήσει.
Βοήθεια!
ΗΜΕΡΑ 2 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1972
Όχι αυτά.
Όχι. Έχουμε τίποτα μεγαλύτερο; Εκείνο.
-Μην το πιάνεις. -Ρόι!
Ψάξε χαλιά, ρούχα ή πανωφόρια.
Εντάξει. Ορίστε.
Πάρε αυτό.
Ψάξτε για υφάσματα, ρούχα, ό,τι βρείτε.
Κόκο, πάρε αυτό.
-Μεγαλύτερο. -Πόσοι θα πεθάνουν απόψε;
Κανείς δεν θα πεθάνει.
Στον λόγο μου.
Πάρε. Κάλυψε τα κενά για να μην μπαίνει κρύο.
Μαρσέλο.
Θα έρθουν.
Αύριο.
Ο Φίτο Στράουτς δεν είναι αισιόδοξος σαν τον Μαρσέλο.
Είναι λογικός, δεν θα διαφωνούσε με τον αρχηγό,
μα δεν του αρέσει αυτό που βλέπει.
Ένα μέρος όπου είναι αδύνατον να ζήσεις.
Εδώ εμείς είμαστε οι παράταιροι.
ΗΜΕΡΑ 3 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1972
Νάντο.
Όχι. Νάντο, μη…
Δεν σ' ακούω.
Τι έγινε;
Χτυπήσαμε στο βουνό.
Η αδερφή μου.
Η Σούζι.
Εκεί είναι, ξεκουράζεται.
Πού είναι η μαμά;
Πέθανε, Νάντο.
-Γεια, μπαμπά. -Τα λέμε τη Δευτέρα. Πρόσεχέ τες.
Εννοείται.
Βασίσου πάνω μου.
Πόσον καιρό είμαστε εδώ;
Τρεις μέρες.
Δεν μας βρήκαν;
Δώσ' το μου. Ευχαριστώ.
Έγειραν τα φτερά! Μας είδαν!
-Μας είδαν! -Έγειραν τα φτερά!
Ευχαριστούμε!
Ξέρεις τι θα έτρωγα τώρα;
Τσιβίτο από το μπαρ Αροσένα.
Ένα καναδέζικο τσιβίτο.
Εγώ μπριζόλα μιλανέζα της Λα Μασκότα.
Ναι.
-Με τηγανητό αυγό. -Και πατάτες.
-Κάνουν τέλειες μιλανέζες. -Τις καλύτερες.
Τρομερές μιλανέζες. Και τεράστιες.
Με τηγανητές πατάτες και ζαμπόν.
Μπέικον.
Γιατί δεν έριξαν φαΐ από το αεροπλάνο;
Δεν θα είχε νόημα.
Θα χωνόταν στο χιόνι.
Δεν θα το ξαναβλέπαμε.
Φέρτε εδώ τους τραυματίες.
Σιγά.
Προσοχή τα πόδια.
Καλύτερα εδώ, Αρτούρο.
Οι Άνδεις είναι τεράστιες.
Πρέπει κάπως να οργανώσουν την έρευνα. Σε ζώνες, ας πούμε.
Χθες ήταν εδώ.
Τους είδαμε από πάνω μας.
Σήμερα τους ακούσαμε, δεν τους είδαμε.
Σίγουρα θα ψάχνουν αλλού.
Άρα δεν μας είδαν.
Θα έρθουν.
-Πρέπει να έχουμε πίστη. -Πίστη; Αλήθεια;
Τσιμουδιά στους μικρότερους.
Θα τους διαλύσει.
Είστε οι μεγαλύτεροι. Έχετε μια ευθύνη.
Θα μας βρουν.
-Δεν θα αντέξουμε έτσι. -Πόσο έχουμε;
-Ξέρεις των κανόνα των τριών; -Όχι.
Τρία λεπτά χωρίς αέρα, τρεις μέρες χωρίς νερό,
τρεις βδομάδες χωρίς φαΐ.
Τρεις βδομάδες χωρίς φαΐ. Τρεις μέρες πέρασαν και λιμοκτονώ.
Είναι χειρότερα εδώ. Κρύο και υψόμετρο.
Καίμε τριπλάσιες ή τετραπλάσιες θερμίδες.
Ο Ρόκε είπε για τις μπαταρίες.
Ήταν στην ουρά.
Να πάμε εκεί όπου πέσαμε, να τις βρούμε και να φτιάξουμε τον ασύρματο.
Πρέπει να συνεχίσουμε!
-Όσο είναι σκληρό το χιόνι! -Νούμα!
Κράτα δυνάμεις!
Δεν θέλω να σε κουβαλάω μετά.
Φίτο.
Τι είναι;
Δεν φαίνεται το αεροπλάνο.
Και να πετάνε από πάνω μας, δεν φαινόμαστε.
Γυρίζουμε!
Έχουμε έξι μέρες να φάμε.
Χθες βράδυ μοιραστήκαμε τα τελευταία.
Κάτι αλμυρά κρακεράκια.
Δεν έμεινε τίποτα.
Ο Καρλίτος μού είπε κάτι.
Λέει ότι ο Νάντο τρελαίνεται.
Χθες βράδυ του είπε ότι δεν θα πεθάνει της πείνας.
Δεν θα πεθάνω της πείνας.
-Θα φάει πτώματα αν χρειαστεί. -Θα φάω πτώματα αν χρειαστεί.
Του είπα ότι δεν έχουμε επιλογή.
Για να συνεχίσουμε, πρέπει να ζήσουμε.
Άρα πρέπει να φάμε.
Μαρσέλο.
Κανείς δεν θα έρθει.
Πεθαίνουμε της πείνας.
-Σιγολιώνουμε. -Επτά μερόνυχτα χωρίς φαγητό.
Τίποτα. Αν δεν φάμε κάτι, θα πεθάνουμε.
Τι να φάμε;
Είσαι τρελός, Ρομπέρτο.
Και θα τους τρελάνεις όλους.
Έξω υπάρχει τροφή.
Πρωτεΐνη. Ενέργεια που χρειαζόμαστε.
-Τρελό είναι να συνεχίσουμε έτσι. -Ρομπέρτο.
Έχει δίκιο. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Κι αν μας σώσουν σε δυο μέρες; Δεν μπορούμε να κρατηθούμε;
Ξέρετε τι γίνεται αν δεν τρώτε;
Ρομπέρτο!
Το σώμα μαραίνεται, σαν φυτό. Όπως κι ο εγκέφαλος. Δεν σκέφτεσαι.
-Τα ούρα μου είναι μαύρα. -Και τα δικά μου.
Αν το κάνουμε…
Τι θα γίνει; Θα μας συγχωρήσει ο Θεός;
Θα καταλάβει ότι κάνουμε τα πάντα για να επιβιώσουμε.
Ο Θεός δεν έχει καμία σχέση.
Συγγνώμη, Μαρσέλο.
Η τύχη μάς έφερε εδώ.
-Η κακοτυχία. -Κρέας είναι.
-Άνθρωποι που αγαπάμε. -Και πώς κόβεις ένα πτώμα;
Ποιος θα το έκανε αυτό;
Εγώ.
Εγώ θα το κάνω.
Κι εγώ.
Εγώ δεν θα φάω.
Δεν μπορούμε.
Μα είναι νόμιμο;
Δεν θα πάμε φυλακή;
-Σαν να κάνεις δωρεά οργάνων. -Τι;
Για δωρεά οργάνων χρειάζεσαι συναίνεση του ατόμου.
Μαρσέλο, είναι έγκλημα.
Δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα σώμα χωρίς συναίνεση.
-Πρέπει να φάμε. -Δεν έχουμε το δικαίωμα.
Δεν έχω κι εγώ το δικαίωμα να παραμείνω ζωντανός;
Ποιος θα μου το αφαιρέσει;
Σούζι.
Σούζι. Σούζι, πάρε ανάσα.
Σουζάνα.
Σουζάνα, έλα τώρα. Όχι.
Γουστάβο!
Βοήθησέ με, σε παρακαλώ.
Σουζάνα.
-Βοήθεια. -Τι συμβαίνει;
-Δεν αναπνέει. Δεν ξέρω. -Βάλ' της τα πόδια εκεί. Κρατάω το κεφάλι.
Ρομπέρτο. Δεν αναπνέει.
-Βοήθησέ την. -Φέρ' την εδώ.
Βοήθεια, Γους. Έλα τώρα!
-Δεν αναπνέει. -Σούζι!
Ο Κόκο Νικολίτς γράφει στους γονείς του.
"Αγαπητοί γονείς,
σας γράφω οκτώ μέρες μετά τη συντριβή".
ΣΟΥΖΑΝΑ "ΣΟΥΖΙ" ΠΑΡΑΔΟ - 20 ΕΤΩΝ
"Είμαστε σε ένα πανέμορφο μέρος,
περικυκλωμένοι από βουνά, με μια παγωμένη λίμνη στο βάθος,
που θα ξεπαγώσει μόλις ξεκινήσει το λιώσιμο.
Όλοι είμαστε καλά.
Αυτήν τη στιγμή, είμαστε 27 επιζήσαντες.
Σήμερα πέθανε η αδερφή του Νάντο Παράδο.
Μου λείπετε πολύ.
Και όλο προσεύχομαι στον Θεό
τουλάχιστον
να με αφήσει να σας ξαναδώ".
Ο τόπος εδώ είναι νεκροταφείο.
Δεν θα μείνω εδώ.
Πονάει το στομάχι μου!
Το ξέρω, Μόντσο. Ηρέμησε.
Δεν μπορώ να ανασάνω.
Κοίταξέ με, Μόντσο. Πάρε ανάσα.
-Δεν θέλω… -Πάρε ανάσα.
-Δεν μπορώ να αναπνεύσω… -Μπορείς. Πάρε ανάσα.
Πρέπει να φύγω. Πνίγομαι.
Δεν μπορείς να φύγεις. Κοίτα με. Ηρέμησε.
-Δεν θέλω να πεθάνω. -Δεν θα πεθάνεις.
-Δεν θέλω να πεθάνω εδώ. -Δεν θα πεθάνεις.
ΗΜΕΡΑ 9 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1972
Αν πεθάνω, σας επιτρέπω να φάτε το σώμα μου.
Για να επιζήσετε.
Κι εγώ σας δίνω την άδειά μου.
Κι εγώ το ίδιο.
Κι εγώ σας επιτρέπω.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά Σου.
Ελθέτω η Βασιλεία σου, ως εν ουρανώ…
Συγγνώμη.
Συγγνώμη, Μαρσέλο.
Συγχώρεσέ με, Μαρσέλο.
Ζητώ συγγνώμη από όλους.
Δεν έχουμε επιλογή.
Συγγνώμη, Μαρσέλο.
Μη με κοιτάς έτσι.
Πάντα έτσι σε κοιτάω.
Τα ξαδέρφια Στράουτς ανέλαβαν το πιο οδυνηρό έργο.
Αυτό που κανείς δεν θέλει.
Ο Φίτο επιλέγει τα πτώματα
που κόβουν οι τρεις τους, κρυφά.
Για να μη βλέπουμε οι υπόλοιποι.
Κι έτσι αυτοί που τρώνε δεν χάνουν τα λογικά τους.
-Τι; -Βρήκα κάτι!
Ένα ράδιο.
Είναι μούσκεμα.
Έλα, Ρόι. Φτιάξ' το.
Όσοι δεν τρώμε, κοιτάμε τον ουρανό.
Περιμένουμε ένα σημάδι.
Αριστερά ή δεξιά;
Πιο ψηλά, Κόκο.
Αν θες πιο ψηλά, πρέπει να βρούμε σύρμα
και να το δέσουμε σε κάτι.
Κράτα το εκεί.
Λίγο πιο αριστερά.
Λίγο ακόμα.
Όχι τόσο. Λίγο πιο δεξιά.
Εκεί.
Λίγο πιο αριστερά.
Πιο ψηλά, Κόκο.
Πρόσεχε με το σύρμα.
Ορίστε.
Τι είναι αυτό;
Έλα. Είναι πιο εύκολο με το χιόνι.
Όχι, ευχαριστώ.
Αντέχω.
Πρέπει να φας, Νούμα.
Δεν είναι σωστό.
Όχι!
El Espectador. Επανερχόμαστε με νέες πληροφορίες.
Έληξε η έρευνα για το ουρουγουανό αεροπλάνο που συνετρίβη
στις Άνδεις με επιβάτες την ομάδα ράγκμπι Old Christians.
Στις απαιτούμενες δέκα μέρες,
διεξήχθησαν 66 αποστολές έρευνας και διάσωσης,
με 17 αεροσκάφη της χιλιανής αεροπορίας
καθώς και της αεροπορίας της Ουρουγουάης και της Αργεντινής,
αλλά εις μάτην.
Οι έρευνες θα συνεχιστούν με τη νέα χρονιά,
όταν με το λιώσιμο των πάγων θα υπάρχει ορατότητα για να βρεθούν τα συντρίμμια.
Οι υπηρεσίες διάσωσης της χιλιανής αεροπορίας
ανέφεραν ότι στα 34 αεροπορικά ατυχήματα που συνέβησαν στις Άνδεις
δεν βρέθηκαν ποτέ επιζήσαντες.
Επιστρέφουμε μετά από το διαφημιστικό διάλειμμα.
Διότι γίνονται από ποιοτικά υλικά.
Και με υπέροχα χρώματα και σχέδια.
Προσαρμόσιμα, με τρία διαφορετικά μοντέλα.
Bicicletas Victoria, το ποδήλατο που κερδίζει.
Έκανα λάθος.
Μάταια σας ζήτησα να περιμένετε.
Αν μπορώ να ζητήσω κάτι ακόμα,
σας ζητώ να φάτε.
Μας απέμεινε μόνο η ζωή μας.
Πρέπει να την υπερασπιστούμε πάνω από όλα.
Πάμε να βρούμε την ουρά του αεροπλάνου.
Χωρίς να το πούμε σε κανέναν, χωρίς σχέδιο.
Πρέπει να βρούμε τις μπαταρίες για τον ασύρματο.
Έχει κι άλλα εκεί.
ΓΑΣΤΟΝ ΚΟΣΤΕΜΑΓΙΕ - 23 ΕΤΩΝ
Εδώ είμαι, Γαστόν.
ΡΑΜΟΝ ΜΑΡΤΙΝΕΖ - 30 ΕΤΩΝ
ΟΒΙΔΙΟ ΡΑΜΙΡΕΖ - 26 ΕΤΩΝ
ΑΛΕΞΙΣ ΟΥΝΙ - 20 ΕΤΩΝ
ΓΚΟΥΙΔΟ ΜΑΓΚΡΙ - 23 ΕΤΩΝ
Ο Ντανιέλ Σο, ο ξάδερφος του Φίτο.
Καθόταν πίσω μου. Πετάχτηκε έξω.
Ο ήλιος δύει.
-Πρέπει να γυρίσουμε. -Όχι.
Λίγο ακόμα.
Αν τα βρήκαμε όλα αυτά εδώ, η ουρά θα είναι κοντά.
ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΟ - 24 ΕΤΩΝ
Ποιος είναι εκεί;
Ο Νούμα, ο Γουστάβο κι ο Μασπόνς.
Δεν πήραν εξοπλισμό.
Η θερμοκρασία θα πέσει 30 βαθμούς εκεί.
Μόλις νυχτώσει, θα παγώσουν.
Ο ήλιος έλιωσε το χιόνι και είμαστε χωμένοι μέσα.
Όχι, από κει!
Με το ζόρι περπατάμε και τη νύχτα παγιδευόμαστε.
Θα παγώσουμε!
Χτύπα με!
Όσο πιο πολύ προσπαθείς να το σκάσεις,
τόσο πιο δυνατά σε χτυπάει το βουνό.
Γους, φάε.
Για πες, Νούμα.
Τι είδατε εκεί πάνω;
Νούμα.
Πες μου.
Μόνο βουνά με χιόνι.
Προς πάσα κατεύθυνση;
Μέχρι εκεί που έβλεπε το μάτι μου.
Και στα δυτικά;
-Έβλεπες πίσω από το χιόνι; -Όχι.
Είναι αδύνατον.
Από πίσω είναι η Χιλή.
Εκεί πρέπει να πάμε.
Μα πρέπει να φας.
Αλλιώς δεν θα φτάσεις στη Χιλή.
Άντε.
Το μασάω μόνο δυο-τρεις φορές.
Καταπίνω με το ζόρι.
Για πρώτη φορά, σκέφτομαι την ολοένα αυξανόμενη πιθανότητα
να μη γυρίσω σπίτι.
Μα κοιτώ τον Νάντο κι ελπίζω.
Προπονείται κάθε μέρα, με μια έμμονη ιδέα.
Ότι πίσω από το βουνό βρίσκονται οι πράσινες κοιλάδες της Χιλής.
Η ανάβαση είναι αυτοκτονία.
Μα θα πάω μαζί του.
ΗΜΕΡΑ 17 ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ
Βάσκο, θα σου απαντήσω εγώ
Μάλλον αγόρασες το ποιηματάκι αυτό
Σήκω λοιπόν επάνω και τράβα στο καλό
Είσαι βάρβαρος, Μπόμπι.
Έτοιμος, Καρλίτος; Δώσε.
Εμείς οι 27 με το ζόρι χωράμε Ίσως αυτό είναι σημάδι
Αυτοί πάνω στην προεδρική σουίτα Κι εμείς εδώ στο ρημάδι
Ζούμε μια τραγωδία, παιδιά
Μα εγώ από τη δική μου τη γωνιά
Βλέπω υπερήρωες όλο νιάτα
Κι αν πότε-πότε θυμώνω πολύ
Είμαι εδώ μαζί σας κι αυτό μου αρκεί
Αν και στο αεροπλάνο Πεθαίνουμε από το κρύο
Ο Κόκο μού πιάνει το πόδι με μπρίο
Κόκο, μη σου γίνει συνήθεια
Θα γυρίσουμε στην Ουρουγουάη, αλήθεια
-Καλό! -Σειρά σου, Κοκίτο.
Το δικό μου βγάζει συναίσθημα.
Στις 13 Οκτώβρη είχε γενέθλια η μαμά μου
Ένα πράγμα ζητώ από τον Θεό
Να με στείλει πίσω ασφαλή
Μη χάσω την επόμενη γιορτή
-Πολύ καλό. -Ωραίο, Κόκο.
-Ωραίο. -Εδώ ο κόσμος είναι φοβερός
Μα κάποιοι δεν ξέρουν πού πέφτει ο Νότος
Ούτε καν ποιος είναι ο πρόεδρος
Απαίσιο!
-Καλά. -Φρικτό.
Τουλάχιστον εγώ κάτι κάνω. Σε αντίθεση με άλλους.
Εδώ στο βουνό η κατάσταση είναι χάλια
Θέλω να το βάλω στα πόδια σαν πούμα
Μα δεν πάω πουθενά αν δεν μιλήσει Ο λιγομίλητος φίλος Νούμα
Σ' αυτό το παγωμένο βουνό
Δεν ζει ούτε έντομο ζωγραφιστό
Μέσα στο ψυγείο αυτό
Στις κρύες πλαγιές Και του βουνού τα βράχια
Τα βράχια…
Χειροκρότημα για τον Νούμα!
Μπράβο!
Βοήθεια!
Ρόι!
-Είναι εκεί κάτω! -Εδώ είμαι.
Έλα! Σκάψε!
Φίτο!
Τιντίν!
Κρατηθείτε!
Κρατηθείτε! Θα σας βγάλουν έξω!
-Κότσε, βοήθεια. -Βγάλτε τον!
Σκάψτε! Εμπρός!
Κρατηθείτε!
Σκάψτε!
Βοήθεια, σας παρακαλώ!
Κρατήσου, Νούμα!
Νούμα, θα σε βγάλω!
Πάντσο!
Κόκο!
Από κάτω είναι η Λιλιάνα. Μην πατάτε!
Μην πατάτε! Είναι η Λιλιάνα από κάτω!
Για όνομα του Θεού! Είναι η Λιλιάνα!
Λιλιάνα, κρατήσου! Μην πατάτε εκεί. Είναι η Λιλιάνα!
Μην πατάτε! Θα σε βγάλω, αγάπη μου!
Ορίστε!
Κόκο, άντε!
Κόκο!
Πάρε ανάσα!
Πάρε ανάσα.
Πάρε ανάσα, αγάπη μου.
Δεν αναπνέει.
-Πάρε ανάσα. -Δεν αναπνέει!
-Πάρε ανάσα. -Κρατήσου!
Πάρε ανάσα.
Πάρε ανάσα, αγάπη μου.
Τι ακούγεται έτσι;
Τι συμβαίνει;
Άντε.
Μπαίνει αέρας.
-Μπαίνει οξυγόνο. -Ναι.
Είστε όλοι καλά;
-Αρτούρο; -Είμαι ζωντανός.
Κι ο Χαβιέρ. Όχι η Λιλιάνα.
-Βάσκο; -Εδώ. Ζω.
Κι εγώ. Ο Ρομπέρτο.
Κι εγώ το ίδιο. Ο Μόντσο.
Κι ο Πέδρο Αλγόρτα.
Ντιέγο;
Πέθανε, Φίτο.
Το ίδιο κι ο Ρόκε.
-Ο Μασπόνς πέθανε. -Είμαι ο Νάντο. Ζω.
Πάνε ο Ενρίκε κι ο Χουάν Κάρλος.
-Τιντίν, είσαι καλά; -Εδώ είμαι.
Κόκο;
-Κόκο; -Ο Κόκο πέθανε. Ο Ρόι είμαι.
Ο Μαρσέλο;
-Μαρσέλο; -Μαρσέλο!
-Μαρσέλο!
-Μαρσέλο; -Αρχηγέ!
Μαρσέλο!
Ο Μαρσέλο ήταν παγιδευμένος.
Σταμάτησε να κρυώνει γιατί δεν ένιωθε τίποτα.
Το να μη νιώθεις είναι ανακούφιση.
Επί 17 μέρες, αυτό περιμέναμε.
Μια στιγμή ηρεμίας.
Ένα δευτερόλεπτο γαλήνης.
-Πόσο χιόνι έχουμε από πάνω; -Ίσως όλο το βουνό.
Προσευχηθείτε όλοι!
Ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.
Σήμερα έχουμε 30 Οκτωβρίου.
Είναι τα γενέθλιά μου.
Γίνομαι 25.
Είναι δύσκολο να μη σκέφτομαι το σπίτι.
Αν υπάρχει φως, σημαίνει ότι δεν είμαστε βαθιά.
ΛΙΛΙΑΝΑ ΝΑΒΑΡΟ ΝΤΕ ΜΕΤΟΛ - 34 ΕΤΩΝ
ΜΑΡΣΕΛΟ ΠΕΡΕΖ ΝΤΕΛ ΚΑΣΤΙΓΙΟ - 25 ΕΤΩΝ
ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΚΕ - 24 ΕΤΩΝ
ΧΟΥΑΝ ΚΑΡΛΟΣ ΜΕΝΕΝΤΕΖ - 22 ΕΤΩΝ
ΕΝΡΙΚΕ ΠΛΑΤΕΡΟ - 22 ΕΤΩΝ
ΝΤΙΕΓΟ ΣΤΟΡΜ - 20 ΕΤΩΝ
ΓΟΥΣΤΑΒΟ "ΚΟΚΟ" ΝΙΚΟΛΙΤΣ - 20 ΕΤΩΝ
ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΑΣΠΟΝΣ - 20 ΕΤΩΝ
Πόσο θα μείνουμε εδώ;
Μέχρι να περάσει η θύελλα.
ΗΜΕΡΑ 18 ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΘΑΜΜΕΝΟΙ
Η πείνα μας είναι αφόρητη.
Μέχρι τώρα τα ξαδέρφια Στράουτς θεωρούσαν το κρέας απλώς κρέας.
Χωρίς όνομα.
Χωρίς πρόσωπο.
Μα εδώ αυτό είναι αδύνατο.
Παιδιά; Δεν θα κάνετε τίποτα;
Ρομπέρτο.
Πρέπει να φάμε για να ζήσουμε.
Θα τα παρατήσετε τώρα;
Μετά από όσα περάσαμε;
Πρέπει να βγούμε έξω. Δεν θα μείνω εδώ!
Θέλω να βγω!
Τι θες από μένα;
Φτάνει, Νούμα!
Άντε!
Σταμάτα, Νούμα!
Νούμα!
ΗΜΕΡΑ 20 ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΡΕΣ ΘΑΜΜΕΝΟΙ
Ο ουρανός.
Βλέπω τον ουρανό!
Μόντσο, πήγαινε πρώτος. Είσαι μικροκαμωμένος. Άντε.
Ο ήλιος!
Πάμε!
Τα καταφέραμε.
Τι βλέπετε;
-Είναι εδώ η κοπέλα σου, η Μαργαρίτα. -Με μπικίνι!
Πες της ότι έρχομαι!
Είμαστε ζωντανοί!
Είμαστε ακόμα εδώ!
Κόφ' το, ρε!
Το μπουκάλι.
Πώς είναι το πόδι;
Δεν είναι τίποτα.
Ένα κοψιματάκι.
Μη σπαταλάς ενέργεια, Νούμα.
Εγώ δεν έχω πια δυνάμεις.
Μην το λες αυτό, Αρτούρο.
Μη χάνεις την πίστη σου.
Έχω πιο πολλή πίστη από ποτέ.
Έγινες παπαδάκι τώρα;
Μην κοροϊδεύεις.
Μα δεν πιστεύω…
Συγγνώμη, Νούμα.
Στον Θεό σου.
Επειδή αυτός ο Θεός
μου λέει τι να κάνω στο σπίτι.
Αλλά όχι τι να κάνω στα βουνά.
Αυτό που συμβαίνει εδώ
δεν μπορώ να το δω με τα μάτια που είχα.
Νούμα.
Ο παράδεισός μου.
Πιστεύω σε έναν άλλο θεό.
Πιστεύω
στον θεό που έχει ο Ρομπέρτο στο μυαλό του
όταν περιποιείται τις πληγές μου.
Στο θεό που έχει ο Νάντο στα πόδια του
όταν συνεχίζει να περπατά πάση θυσία.
Πιστεύω στα χέρια του Ντανιέλ
όταν κόβει το κρέας.
Στον Φίτο, όταν μας το δίνει
χωρίς να λέει σε ποιον φίλο μας ανήκε.
Για να μπορέσουμε να το φάμε,
χωρίς να θυμόμαστε τα μάτια του.
Σ' αυτόν τον Θεό πιστεύω.
Πιστεύω στον Ρομπέρτο.
Στον Νάντο.
Στον Ντανιέλ.
Στον Φίτο.
Στους νεκρούς μας φίλους.
Είσαι φιλόσοφος, Αρτούρο.
Παπαδοπαίδι και φιλόσοφος.
ΙΝΕΣ
Έλα, μεγάλε.
-Έλα. -Πρέπει να φύγουμε.
Κοιτάξτε τον ήλιο.
Θα περιμένουμε.
-Τι πράγμα; -Να προετοιμαστούμε.
Κι αν γίνει χιονοθύελλα;
Να περιμένουμε να ζεστάνει.
Δεν μπορούμε να μείνουμε έξω βράδυ.
Πες του, Νούμα.
Το λιώσιμο ξεκινά στις 15 Νοεμβρίου.
Ανεβαίνει η θερμοκρασία. Μειώνεται το ρίσκο θύελλας.
-Δύο βδομάδες. Απλώς να καθόμαστε. -Όχι. Θα προετοιμαζόμαστε.
Ό,τι κάναμε χωρίς σχέδιο δεν μας οδήγησε κάπου.
Δεν ξέρουμε καν πόσο μακριά θα πάμε.
Θέλουμε βοήθεια.
-Κάθεστε άνετα; -Πάμε.
-Έλα, μεγάλε. -Ελάτε για βοήθεια.
Όλα καλά;
Πιάσε τις πλάκες.
Έλα. Πάμε.
Θες βοήθεια;
ΗΜΕΡΑ 34 ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΛΙΩΣΙΜΟ
Βοήθα με, Ρομπέρτο.
Νούμα, ένα χεράκι.
Στήριξε το κεφάλι του. Πολύ αργά.
Σήκωσέ τον. Πάμε.
Σιγά σιγά.
Όλα καλά, Αρτούρο. Ορίστε.
Σήκωσε την μπλούζα του αργά. Έτσι.
Ο Αρτούρο είναι σοβαρά.
Του δίνω τρεις μέρες. Στον Βάσκο λίγες παραπάνω.
Εσύ τι λες;
Για ποιο πράγμα;
-Για το πόσον καιρό έχουν. -Τι θέλεις;
Πες μου.
Τι θέλεις;
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε εδώ ως γιατροί.
Θα καταλήξουμε νεκροθάφτες.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο.
Μα έχεις τα πιο δυνατά πόδια στην ομάδα.
Πρέπει να περπατήσεις για όλους.
Πάσα!
Ρομπέρτο, δώσε πάσα!
Σιγά.
Εδώ. Ας τον μεταφέρουμε.
Εντάξει.
Ξαπλώστε τον εδώ.
Εδώ είμαι. Πάρε ανάσες μαζί μου, Αρτούρο. Έλα.
Οι πνεύμονες του Αρτούρο Νογέιρα γέμισαν υγρό.
Δεν αντέχει άλλο.
Έτσι μπράβο.
Ο Γουστάβο προσπαθεί να βοηθήσει.
Έτσι μπράβο.
Μα δεν μπορεί να αναπνεύσει για αυτόν.
Έτσι μπράβο.
ΑΡΤΟΥΡΟ ΝΟΓΕΪΡΑ - 21 ΕΤΩΝ
ΑΡΤΟΥΡΟ
Θα δοκιμάσουμε τα πάντα.
Είμαστε τέσσερις εθελοντές.
Κατευθυνόμαστε προς την Αργεντινή.
Φοράμε πιο πολλά στρώματα ρούχων, μήπως επιβιώσουμε τα βράδια έξω.
Νούμα!
Νούμα, είσαι καλά;
Μολύνθηκε.
Πρέπει να γυρίσουμε.
Δεν θα τον κουβαλήσουμε.
-Ρομπέρτο. -Θα γυρίσω μόνος μου.
Το αεροπλάνο είναι κοντά.
Συγγνώμη.
Τι έγινε, Νούμα; Νούμα!
-Τι έγινε; -Πού είναι οι άλλοι;
Νούμα, απάντησέ μου. Πες κάτι.
Είσαι εδώ. Μαζί μας. Τι έγινε;
Ο μπαμπάς μου!
-Βάσκο, εδώ είμαστε. -Μπαμπά!
-Ήρεμα. Κοίτα με. -Πού είναι η μαμά;
Κοίτα με. Ο μπαμπάς σου είναι εδώ.
Κοίτα με. Εδώ είμαστε.
-Μπαμπά, έλα εδώ! -Σταμάτα.
Σιγά.
Εδώ είμαστε.
Βάσκο.
-Βάσκο, κοίτα με. -Μπαμπά!
-Ευχαριστώ. -Ραφαέλ. Ραφαέλ Ετσεβάρεν.
Ετσαβάρεν.
ΡΑΦΑΕΛ "ΒΑΣΚΟ" ΕΤΣΑΒΑΡΕΝ - 22 ΕΤΩΝ
Δεν καταλαβαίνω, Χαβιέρ.
Από τη στιγμή της πτώσης, προσπάθησα να βοηθήσω όπως μπορούσα.
Πάντα προσπαθούσα…
να κάνω το σωστό.
Και τώρα, με το πόδι μου έτσι…
Είμαι άχρηστος.
Τι νόημα έχουν όλα;
Ο Αρτούρο, ο Βάσκο,
όλοι όσοι πέθαναν;
Η Λιλιάνα τα έδωσε όλα. Πάντα.
Στη χιονοστιβάδα, κάτω από το χιόνι, ένιωθα το κορμί της από κάτω μου.
Ήμουν λίγα εκατοστά κάτω από την επιφάνεια και κατάφερα να βγάλω το κεφάλι μου
και φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα "Λιλιάνα, κρατήσου!
Θα σε βγάλω έξω. Είμαι ζωντανός".
Τους είδα να πατάνε επάνω της.
Και φώναξα "Μην πατάτε εκεί!
Μην πατάτε! Είναι η Λιλιάνα από κάτω!"
Δεν μπορούσε να βγει αν δεν έβγαινα πρώτα εγώ.
Μα δεν μπορούσα να κουνηθώ. Τα πόδια μου ήταν στο στήθος της.
Αν προσπαθούσα να βγω, θα την έσπρωχνα πιο βαθιά.
Τι νόημα έχει αυτό, Νούμα;
Μέχρι να φτάσουμε στη Λιλιάνα, είχε πεθάνει.
Κι όσο συνέχιζαν να ξεθάβουν τους φίλους μας,
άλλους νεκρούς, άλλους ζωντανούς,
αγκάλιαζα τη Λιλιάνα όσο σφιχτά μπορούσα.
Κι ένιωσα μια αγάπη που δεν είχα ξανανιώσει.
Κατάλαβα ότι είχα έναν σκοπό.
Να πάρω την αγάπη που φώλιαζε τόσο δυνατά στο στήθος μου
και να την επιστρέψω στα παιδιά μου.
Ο θάνατός της δεν ήταν μάταιος.
Το τραύμα δεν σε κάνει άχρηστο.
Αποκλείεται. Έλα, Ρόι. Βοήθησέ με.
Νάντο;
Μου 'παν ότι έγινες τεμπέλης.
Κοιμάσαι όλη μέρα. Για ποιον λόγο;
-Πρέπει να εξασκηθείς. -Τι κάνεις εδώ;
Δεν θα το πιστέψεις.
Περπατήσαμε προς τα ανατολικά για δυο-τρεις ώρες…
και ξαφνικά είδαμε την ουρά του αεροπλάνου πίσω από έναν λόφο.
Δεν θα τη βρίσκαμε ποτέ.
Πετάχτηκε προς τα μπροστά.
Προς την άλλη.
Ήταν απίστευτο.
Παντού υπήρχαν βαλίτσες και καθαρά ρούχα.
Μπουκάλια ρούμι.
Τσιγάρα.
Και σοκολάτα.
Κάτσε. Μη φας το περιτύλιγμα.
Δεν θα μου πεις εσύ τι να φάω.
Ορίστε.
Είχες δίκιο, Νούμα.
Περάσαμε μία νύχτα έξω στη φύση.
Από θαύμα επιζήσαμε.
Μα βρήκαμε τις μπαταρίες.
Ήταν στην ουρά.
Καλύτερα να φέρουμε εδώ τον ασύρματο.
Ο Ρόι έφτιαξε το ραδιόφωνο.
Ο Ρομπέρτο λέει ότι μπορεί να φτιάξει τον ασύρματο.
Θα ξανακατέβουμε εκεί.
Θα το παλέψουμε.
Ο Νάντο, ο Ρομπέρτο κι ο Τιντίν πάνε με τον Ρόι στην ουρά.
Μακάρι να πήγαινα κι εγώ.
Ο Ρόι είναι αδύναμος. Δεν νομίζει ότι θα δουλέψει ο ασύρματος.
Έλα, Ρόι. Δεν έχουμε πολύ χρόνο.
Είναι τρομοκρατημένος.
Μα το κάνει για την ομάδα.
-Δεν το πιστεύω. -Μπράβο, Ρόι.
1-C-6-0-1.
Β… Όχι αυτό. Ποιο ήταν;
-Ένα, επτά. Αυτό. -Επτά.
Κι αν δεν δουλέψει;
Τι θα κάνουμε;
Θα ξαναφύγουμε.
Σωστά, Ρομπέρτο;
Δυτικά, προς Χιλή.
Γεια σας!
Γεια σας.
Είμαστε οι Ουρουγουανοί που έπεσαν στις Άνδεις. Με ακούτε;
Είμαστε εδώ.
Ακούτε;
Κάθε μέρα που περνάει, χάνουμε λίγη από τη ζωή που είχαμε.
Σιγά.
Το φαγητό δεν φτάνει, οπότε ξεκοκαλίζουμε τα κόκαλα.
Αυτό που κάποτε ήταν αδιανόητο
τώρα έγινε ρουτίνα.
Σταμάτησε να μας νοιάζει.
Έλα.
Έλα. Φάε λίγο.
Πρέπει να φας, Νούμα.
Το μισό.
Μην τα παρατάς τώρα.
Δεν τα παρατάω, Πάντσο.
Πεθαίνω.
Και πονάει πολύ…
που δεν μπορώ να βοηθήσω.
Κόφ' το.
Σκέψου τον εαυτό σου.
Τον εαυτό μου;
Κοίτα με.
Είμαι 25 χρόνων, Πάντσο.
Έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Έχω πολλά να κάνω ακόμα.
Θέλω…
να ξαναδώ τα αδέρφια μου, τη μαμά και τον μπαμπά μου.
Θέλω να χορέψω.
-Ποτέ δεν χορεύεις. -Το ξέρω.
Μα τώρα θέλω.
Θέλω να τα κάνω όλα, Πάντσο.
Θέλω να γελάσω.
-Θέλω να κλάψω. -Κλάψε, τότε.
-Δεν μπορώ. -Κλάψε.
Άντε. Κλάψε.
Κλάψε μαζί μου.
Γιατί γελάς;
Κλάψε μαζί μου.
Ξέσπασε.
Άντε, χαζούλη.
Άντε.
Νάντο! Έλα να δεις.
-Τι είναι αυτό; -Είναι αδιάβροχο.
Καλό δεν είναι;
Κάλυπτε τους σωλήνες.
-Έχει κι άλλο; -Ναι, πολύ.
Ένα-C.
Όχι!
ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1972,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙ 17 ΕΠΙΖΗΣΑΝΤΕΣ ΠΙΟ ΠΑΝΩ
ΣΤΟ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΝΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ
Τι έγινε;
Ο ασύρματος δεν δούλεψε.
Βρήκαμε αυτό το ύφασμα.
-Τι είναι; -Αδιάβροχο ύφασμα.
-Μπορούμε να φτιάξουμε γιλέκα. -Όχι γιλέκα.
-Υπνόσακο. -Μ' αυτόν, θα επιβιώσουμε έξω ένα βράδυ.
Έχουμε αρκετό ύφασμα.
Θα φτιάξουμε έναν μεγάλο.
Πότε φεύγουμε;
Ρομπέρτο.
Πότε;
Μόλις γίνει ο υπνόσακος.
Πενήντα οκτώ μέρες μετά την εξαφάνιση
της πτήσης Fairchild 571 από την Ουρουγουάη
με 40 επιβάτες και πέντε μέλη πληρώματος,
που ναυλώθηκε για τη μεταφορά της ομάδας ράγκμπι Old Christians
και συνοδών τους στη Χιλή,
η αεροπορία προετοίμασε ένα αεροσκάφος C-47
που θα επανεκκινήσει την έρευνα στις Άνδεις.
Ρομπέρτο, δεν έχει νόημα να επιστρέψουμε στην αφετηρία.
Είπαν ότι θα μας ψάξουν.
Ναι. Οι βλάκες που πέταξαν από πάνω μας και δεν μας είδαν.
Ψάχνουν για σορούς.
-Είμαστε δύο μήνες εδώ. -Δύο μήνες, Ρομπέρτο.
Λες να μας θεωρούν ζωντανούς;
-Είμαστε ζωντανοί. -Ζωντανοί;
Κοίτα μας.
Κοίτα.
Αυτό το θεωρείς ζωή;
Οι προσευχές δεν θα μας γλιτώσουν.
Θα κοιμηθείς στο βουνό με αυτό;
Τι κάνεις, Ρομπέρτο;
-Σταμάτα! -Ρομπέρτο.
Νόμιζα ότι σ' αρέσει.
Παιδιά.
Ώρα για φωτογραφία.
Ο Τιντίν επιμένει να βγάζει φωτογραφίες.
Λες και κρατάει αναμνήσεις ενός ταξιδιού από το οποίο θα γυρίσει.
Αναρωτιέμαι για ποιον είναι.
Για εμάς;
Χαμογελάστε, γαμώτο.
Εγώ δεν θα ζω για να τις δω.
Μπορούμε ακόμα να χαμογελάμε.
Ίσως για τους δικούς μας.
Ή για άλλους που μας σκέφτονται
κοιτώντας φωτογραφίες που τραβήχτηκαν παλιά.
Κάρλος, στην κάμερα.
Βλέποντάς μας, θα ξαναζούμε στη φαντασία τους.
Επειδή θα αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα που αναρωτιόμαστε κι εμείς.
"Τι έπαθαν;"
Τι πάθαμε;
Ποιοι ήμασταν στο βουνό;
Νάντο.
Θέλω να ξέρεις ότι έχετε την άδεια να χρησιμοποιήσετε το σώμα μου.
Νούμα, μη μιλάς έτσι.
Ξέρω ότι δεν θα γλιτώσω.
Μην το λες αυτό.
Η αλήθεια είναι.
Μα δεν πειράζει.
Έχω συμφιλιωθεί με αυτό.
Είμαι έτοιμος για το μετά.
Και οι δύο είμαστε.
Και χαίρομαι τόσο πολύ
που ξέρω ότι εσείς θα τα καταφέρετε.
Αυτό με κάνει χαρούμενο.
Σ' ευχαριστώ.
ΝΟΥΜΑ ΤΟΥΡΚΑΤΙ - 25 ΕΤΩΝ
Με λένε Νούμα.
Πέθανα στις 11 Δεκεμβρίου 1972.
Στον ύπνο μου.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΘΥΣΙΑΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΦΙΛΟΥΣ
Φεύγουμε αύριο.
Το 'χετε.
Καλή τύχη, Ρομπέρτο.
-Ευχαριστώ. -Και σ' εσένα.
Άλλη μία.
Καρλίτος.
Έλα, φίλε.
Χρησιμοποιήστε τα σώματα της μαμάς και της Σούζι.
Πάμε!
-Πάμε, παιδιά. -Φύγαμε, μεγάλε.
-Καλή τύχη! -Καλή επιτυχία.
Να κοιτάτε κι από τις δύο μεριές πριν περάσετε.
Και μη μας ξεχάσετε!
-Εδώ θα περιμένουμε! -Ένα βήμα τη φορά!
Πάμε, παιδιά!
ΗΜΕΡΑ 61 ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ, ΧΙΛΗ
Νάντο!
Έλα να βρούμε μέρος για τον υπνόσακο!
Πρέπει να πάμε πιο ψηλά!
Δεν θα φτάσουμε στην κορυφή!
Θα μπω στη μέση.
Τι όμορφα που είναι.
Κρίμα που είμαστε νεκροί.
Δεν θα γυρίσω πίσω.
Οι Άνδεις κάποτε θα τελειώσουν.
Και το χιόνι θα τελειώσει.
Εκεί είναι ο ωκεανός.
-Όλο αυτό λες. -Κοίτα πού είμαστε.
Μετά από τόση ανάβαση.
Όλα είναι στα πόδια μας.
Πρέπει να διασχίσουμε την κοιλάδα. Πόσο θα πάρει;
Δέκα μέρες; Δώδεκα;
Έχουμε φαγητό για μία βδομάδα.
Τι θες να κάνεις;
Να περπατήσεις μαζί μου…
ή να περιμένεις το αεροπλάνο;
-Μου ζητάς να πεθάνω μαζί σου. -Σου ζητάω να έρθεις μαζί μου.
Κοίτα εκεί πέρα. Βλέπεις τις δύο κορυφές;
Στη μέση. Σαν δύο στήθη.
Δεν υπάρχει χιόνι.
Βλέπεις; Αυτή είναι η Χιλή.
Βλέπεις;
Το βλέπω.
Σ' ευχαριστώ.
Να προσέχετε.
Ο Νάντο κι ο Ρομπέρτο προχωρούν δυτικά.
Αποφασίσαμε εγώ να γυρίσω για να τους κρατήσει το φαγητό.
Από εκεί, φαίνονται πιο χαμηλές κορυφές.
Έχουν χρώμα καφετί.
Δεν υπάρχει χιόνι.
Καλά είναι τα παιδιά.
Έχουν τρόφιμα για δέκα μέρες.
Δεν τους σταματά τίποτα.
Μια κοιλάδα.
Ρομπέρτο!
Νάντο!
Βοήθεια! Σας παρακαλώ!
Είμαστε από το αεροπλάνο που έπεσε!
-Ακούτε! -Πεινάμε πολύ!
ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ
ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ
"Είμαι από ένα αεροπλάνο που συνετρίβη στα βουνά.
Είμαι Ουρουγουανός.
Περπατάμε εδώ και δέκα μέρες.
Στο αεροπλάνο έμειναν 14 τραυματίες.
Πρέπει να φύγουμε από δω και δεν ξέρουμε πώς".
Κλήση από Σαν Φερνάντο.
"Δεν έχουμε τρόφιμα.
Είμαστε αδύναμοι.
-Πότε θα μας αναζητήσουν"; -"Πότε θα μας αναζητήσουν;"
"Σας παρακαλώ. Δεν μπορούμε καν να περπατήσουμε. Πού είμαστε;"
Διακόπτουμε το πρόγραμμα για περισσότερες πληροφορίες
για το θέμα που αναφέραμε πριν λίγο.
Έχουμε τα ονόματα των δύο νεαρών επιζησάντων
από το ουρουγουανό αεροπλάνο που συνετρίβη στις Άνδεις πριν 71 μέρες.
Είναι ο Ρομπέρτο Κανέσα κι ο Φερνάντο Παράδο.
ΧΙΛΙΑΝΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ
ΗΜΕΡΑ 71 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1972
Δώσ' τη μου.
Ωραίος είσαι.
ΑΛΒΑΡΟ
Τι θα κάνουμε με όλα αυτά;
ΒΑΣΚΟ
ΑΡΤΟΥΡΟ
ΝΤΑΝΙΕΛ ΣΟ ΟΥΡΙΟΣΤΕ
ΜΑΡΣΕΛΟ
Θα σου πω τα ονόματα των νεαρών εκεί πάνω.
Μ' ακούς;
Επανάλαβε κάθε όνομα δύο φορές, σε παρακαλώ.
Κάθε όνομα δύο φορές.
Ρομπέρτο Κανέσα.
Γουστάβο Σερμπίνο.
Εδουάρδο Στράουτς.
Άλβαρο Μαντζίνο.
Φερνάντο Παράδο.
Αντόνιο Βιζιντίν.
Πέδρο Αλγόρτα.
Αλφρέντο Ντελγάδο.
Ρόι Χάρλεϊ.
Χοσέ Λουίς Ινσιάρτε.
Ραμόν Σαμπέγια.
Χαβιέρ Μετόλ.
Καρλίτος Μιγκέλ Πάεζ.
Ο γιος μου.
Καρλίτος Μιγκέλ Πάεζ, ο γιος μου.
Ρομπέρτο Φρανσουά.
Ντανιέλ Φερνάντεζ.
Αδόλφο Στράουτς.
Να τοι!
Είναι όλοι!
Πάμε σπίτι!
Έλα, Χαβιέρ. Πάμε!
Κουνήσου, Ρόι! Σήκω!
Έλα, Γουστάβο!
Άφησέ την!
-Τι εννοείς; -Δεν μπορούμε να πάρουμε άλλο βάρος.
Έλα!
-Γουστάβο! -Όχι! Δεν πάω χωρίς τη βαλίτσα.
Μπες μέσα. Πού πάτε;
Καλά, φέρτε την.
Μπείτε μέσα!
Πάμε. Μπείτε μέσα!
Μπείτε μέσα.
Στις 22 Δεκεμβρίου,
δεκαέξι επιζήσαντες επέστρεψαν από τις Άνδεις.
Σήμερα η φωνή μου αντηχεί τα λόγια τους.
Λέει πώς όλοι παίξαμε τον ρόλο μας.
Αυτή είναι η ιστορία μας.
Μαμά.
Έγινε το θαύμα.
-Ποιο θαύμα, μαμά; -Είναι θαύμα.
Ποιο θαύμα;
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΣΑΝ ΧΟΥΑΝ ΝΤΕ ΝΤΙΟΣ
Η υποδοχή είναι συγκλονιστική.
Γιατί τόσος κόσμος;
Θέλουν να πλησιάσουν τους φίλους μου, να τους αγγίξουν, να μάθουν.
"Τι συνέβη στο βουνό;"
Ναι!
Οι δημοσιογράφοι ρωτούν, με κάμερες και μικρόφωνα.
Οι γιατροί ρωτούν, με εξετάσεις και όργανα.
Τι βλέπουν;
Φοβούνται τα βρόμικα ρούχα.
Τα αποστεωμένα τους κορμιά, καμένα από τον ήλιο.
Τη λίγδα στο δέρμα.
Νάντο!
Οι εφημερίδες γράφουν για τους ήρωες από τις Άνδεις.
Αυτούς που γύρισαν από τον θάνατο, για να δουν τους πατεράδες,
τις μανάδες τους.
Σαν γέρος είσαι.
Τις κοπέλες τους
και τα παιδιά τους.
Μόνο που δεν νιώθουν σαν ήρωες.
Ήταν νεκροί σαν εμάς.
Και μόνο εκείνοι επέστρεψαν.
Κι όταν μας θυμούνται,
αναρωτιούνται "Γιατί δεν γυρίσαμε όλοι μαζί;
Τι νόημα έχει όλο αυτό;"
Μόνο εσείς του δίνετε νόημα.
Εσείς είστε η απάντηση.
Φροντίστε ο ένας τον άλλον.
Και πείτε σε όλους τι κάναμε στο βουνό.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ SOCIETY OF THE SNOW ΤΟΥ ΠΑΜΠΛΟ ΒΙΕΡΣΙ