Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Noong October 13, 1972,
isang Uruguayan plane ang nag-crash sa Andes Mountains.
Apatnapu kaming mga pasahero at limang crew member ang nakasakay.
Trahedya ang tawag ng iba rito.
'Yong iba, milagro ang tawag.
Ano nga ba ang nangyari?
Ano nga ba ang nangyayari pag pinabayaan ka ng mundo?
Pag wala kang masuot at nilalamig?
Pag wala kang pagkain at mamamatay ka na?
Nasa kabundukan ang sagot.
Dapat balikan natin ang nakaraan,
kahit alam nating lagi itong nag-iiba.
OCTOBER 1972
Sige! Laban!
Laban, Old Christians!
Laban. Kaya natin 'to.
-Kunin natin! Sige! -Laban!
Sige!
Laban, Old Christians!
-Laban, Christians! -Laban!
Laban!
Sige!
Sige lang! Kunin n'yo!
Takbo, Roberto!
Ipasa mo kay Nando!
Roberto, ipasa mo!
-Ipasa mo kay Nando! -Sige na, Roberto!
Pasa!
Roberto, pasa!
Pasa!
Pasa.
'Tol, may apat sa harap mo. Di puwede.
-Puwede, pero di mo ginawa. -Gawin mo na lang kasi.
-May magagawa ka ba kung ikaw 'yon? -Wala ba?
Oo na, pero pinanalo ko ang last championship.
Pinanalo mo?
At ngayong masama 'yong nangyari…
Oy! May nakakatawa ba? 'Yong resulta ba ng laro?
Roberto, di ba may tiwala ka sa 'kin?
Kaya pag sinabi kong, "Ipasa mo ang bola," ipapasa mo. Okay?
At pag sinabi kong ngayon magbabayad sa trip, ngayon talaga!
Kalahati pa lang ng plane ang napupuno. Daniel, sasama ba'ng mga pinsan mo?
-Oo. Apat kami. -Sa grupo ko 'to.
-Coco, wala ka talagang envelope? -Wala, e.
Sino pa?
-Gastón, 'yong mga kaibigan mo? -Napapayag ko sila.
-Lahat sila? -Oo, pero meron pang isa.
"Sabi ng boses, 'Ikaw ang pinakamamahal kong anak."
"At pinapunta si Hesus ng Banal na Espiritu sa ilang."
"Nanatili siya roon ng 40 araw at 40 gabi, at doo'y tinukso ni Satanas."
"Kung ikaw nga ang Anak ng Diyos, gawin mong tinapay itong mga bato.'"
"Pero sumagot si Hesus, 'Nakasulat: di lamang sa tinapay nabubuhay ang tao,
kundi sa bawat salitang…'"
Pancho.
Pancho!
"Kunin ninyo ito, at kainin. Ito ang aking katawan…"
Pancho, para kay Numa. Kay Numa.
Kami'y ihinahayag ang Iyong pagkamatay, at maniniwala sa Iyong muling pagkabuhay,
hanggang sa Ika'y magbalik, Poong Hesus.
Alfredo, heto, o.
Uy, dito.
Ibigay mo kay Pancho. Ayun siya.
Salamat.
Uy, Numa.
Excuse me, pakiabot naman sa kanya.
Gastón.
SUMAMA KA SA CHILE, PARE!!!
Manggagawa't estudyante, kapit-bisig aabante!
Sa 20 na ang finals sa Commercial Law.
-Wala akong oras. -Mga two weeks 'yon made-delay.
-Ang gulo-gulo kaya. -Di lang school ang dahilan.
-Di ko hilig ang rugby. -Di lang 'to tungkol sa rugby.
Santiago, $45 lang pa-Chile. Makakahanap ka pa ba ng mas mura?
-Hindi na! -Kahit kailan!
Tingnan n'yo 'to.
Listahan ng number ng mga chicks na nakilala natin do'n.
-Si Graciela… -Ang sexy niya.
-Si Silvia… -Elegante siya.
-Si Beatriz… -Pamatay ang ganda.
-Si Nélida… -Wag siya.
Seryoso ka? Ang ganda niya kaya. Ano ka ba?
-Iniwan ka niyang umiiyak sa kalsada. -Labas ka na ro'n.
-Tama na, pare. -Ano ba?
Ingatan mo 'to. Wag mong ibibigay kay Gastón.
Kuha mo? Sige. Isang round pa.
Itigil mo nga'ng kaka-ano mo kay Nélida. Labas ka na ro'n.
Wag mong hayaang kami lang ng dalawang 'yon. Please.
Di mo 'ko makukumbinsi gamit 'to.
Gusto mo ng di mo matatanggihan?
-Aber nga. -Gusto ko, magkasama tayo.
Ilang buwan na lang, graduate ka na. Trabaho na lang ang aatupagin mo.
Magiging top lawyer kasa Montevideo, at magiging proud kami sa 'yo.
Pero magkakanya-kanya na tayo.
Kuha mo? Baka huling biyahe na natin 'tong magkasama.
Pinaiiyak mo ba 'ko?
Manggagawa't estudyante, kapit-bisig aabante!
Good evening po.
Halika nga dito. Aba, good boy.
Champ.
Ano'ng tingin mo?
Sasama ba tayo?
Alas 8:00 a.m. na ng Huwebes dito sa Montevideo.
Gago!
Ito po si Berch Rupenian sa Impactos ng Radio Independencia.
Inaasahan nating magiging maaraw at katamtaman ang temperatura
ngayong mahabang weekend kaya makakapag-enjoy talaga kayo.
Aba, Panchito.
Have a nice day po.
Salamat.
Numa!
Kumusta?
Hi.
Canessa! Roberto Canessa!
Alexis. Alexis Hounie!
Enrique Platero.
Felipe Maquirriain.
Francisco Abal. Pancho.
Bye.
Magpakabait kayo.
Magpaalam na kayo sa mama n'yo.
Enjoy kayo, okay?
Bye-bye. I love you.
One. Two.
-Javier, smile. -Three.
-Okay na. -Ayun!
Ayos!
Tara na.
Narinig mong nag-click?
-Oo. -Ayos.
Ako si Numa Turcatti.
Twenty four na ako.
Tumingin-tingin ako, at wala akong masyadong kilala…
pero parang pamilyar ang lahat.
Marami sa kanila ang bata pa, gaya ko.
Pinalaking minamahal
sa mga bahay na malapit sa dagat.
'Yong iba sa kanila,
ang unang beses pa lang nalayo sa tahanan nila.
Ano ba, Carlitos? Upo. Sige na.
BANGKA, LUMUBOG SA MONTEVIDEO COAST
Coco, tingin ka rito.
Ayos.
Ipapadala natin sa pinsan ni Diego.
-Ipa-frame mo, Diego. -Salamat.
Dieguito!
Sige na, Panchito. Gusto kong manalo.
Ganda ng mga baraha mo.
'Yong pinsan mo…
Uy!
-Gutom 'yong pating, a. -'Yong mountain range po ba?
Totoo po bang hinihigop no'n ang lahat ng dumadaan?
Oo.
Totoo.
'Yong mainit na hangin galing Argentina
humahalo sa malamig na hangin ng bundok, kaya may suction effect.
Nagbibiro po kayo, e.
Hindi, a. 'Yon kung bakit may turbulence.
Pero may lamang tayo.
Ganito.
Ito ang mountain range.
Pupunta tayo mula rito hanggang dito.
Pero hindi deretso 'yong ruta.
Hindi gano'n kadali. Malaki at malawak ang mountain range.
Kaya lilipad tayo pa-south.
Doon, may mas mababang madadaanan.
Doon dadaan. Pag nasa Chile na tayo, liliko tayo pa-north pagdating sa Curicó.
Pagkatapos ng sampung minuto, magla-landing na tayo sa Santiago.
Mga pasahero, pakisuot ng inyong seatbelts.
Magla-landing tayo sa Santiago.
I-deal n'yo ang baraha. Babalik ako.
Good afternoon, ladies and gentlemen. Ako ang kapitan, si General Carlos Páez.
Magsuot na ng seatbelt para di magkalat ang mga katawan ninyo sa Andes.
-Paki-promote ng Casapueblo Airlines. -Excuse me po.
Maupo po kayo.
Please, maupo po kayo.
Carlitos!
Tama na 'yan. Magsuot na kayo ng seatbelt.
Doon po kayo sa harap. Kailangan ko po ng lugar dito. Sige na po.
Ano'ng problema? Takot ka?
Ingat, Javier.
Nando. 'Yong seat belt mo.
Maupo po kayo.
Nando!
-Susy! -Wag kayong gumalaw.
Dagdagan n'yo ang power!
Ama namin, sumasalangit ka…
Aba, Ginoong Maria, napuno ka ng grasya…
Gastón!
Ang kamay mo!
Roberto.
Nandito ako sa ilalim!
Eduardo.
Marcelo.
Oo, pare. Ako 'to. Nandito ako.
Hindi! Ayokong may mamatay pa!
Di puwede! Ayokong may mamatay pa!
Isandal mo siya sa pader.
Di ganyan. Buhatin mo.
Huminahon ka lang. Relax. Hinga.
Tingin ka sa 'kin. Med student ako.
Ako si Roberto. Ikaw?
-Álvaro. -Álvaro ano?
Álvaro Mangino.
-Buhay 'yong pilot! -Eto. Tulungan n'yo 'ko.
Buhay 'yong pilot!
Sige na, Gustavo. Sa bilang ng tatlo. Isa, dalawa, tatlo.
Dito.
DAY 1 13 OCTOBER 1972
Buhay pa 'yong mga pilot. Buksan mo 'to.
Walang gumagana. Walang ilaw. Wala.
Paano gagamitin 'yong radio?
Ano'ng pipindutin?
Hello? Nag-crash ang eroplano namin sa kabundukan. Taga-Uruguay kami.
Nag-crash kami. Naririnig n'yo ba 'ko?
Gumagana ba 'to?
Lumagpas na tayo ng Curicó.
Ano?
Lagpas na tayo ng Curicó.
Ano'ng Curicó?
Ulitin mo. Di ko maintindihan.
-Tulong! -Tayo na.
Dito!
Gabayan kayo ng Diyos.
Parang ambush ang pagdating ng gabi.
Sa ilang minuto lang, bumaba ang temperatura nang 30 degrees.
Di nga kami namatay sa crash, pero papatayin naman kami ng lamig.
Nagsiksikan kami hangga't kaya namin.
'Yong mga buhay at patay,
magkasama.
Uuwi na 'ko.
Ang passport ninyo! Akin na po ang passport ninyo!
Higpitan mo'ng hawak sa kamay ko.
Ganoon kami nagpalipas ng gabi.
Bawal matulog. Mamamatay kayo sa lamig!
Humihiyaw ang mga sugatan.
Laban lang!
Pati na 'yong hindi.
Bitawan mo ako! Mama!
Mama!
Yakapin mo 'ko.
Higpitan mo, Pancho.
Help.
Tulong!
Buhay tayo, Pancho.
Puwedeng pahingi?
Alam n'yo kung saan 'to?
Hindi.
Marcelo. Patay na sina Pancho Abal at Martínez Lamas.
Pati 'yong babaeng sumisigaw kahapon.
Nalaglag si Gastón nang nahati ang eroplano.
'Yong pinsan ko rin, si Daniel.
Pati sina Guido at Alexis.
Naghihingalo na si Nando.
Malubha ang kapatid niya.
Wala tayong paggagamutan sa kanila.
Gagawa tayo ng lugar sa plane.
Ilabas natin 'yong mga upuan para magkasya tayong lahat.
Sige na, guys.
Dapat unahin 'yong mga sugatan.
Dito natin i-set up, sa may araw.
Gagawin natin ang makakaya natin.
-Platero! -Ano?
Pag may makita kang magagamit, ilagay mo sa suitcase.
Tingnan mo kung may pagkain sa luggage.
Kahit ano. Ilagay mo lahat sa iisang suitcase.
Eto, Bobby.
Paano 'yong mga patay?
Ihanay natin sila,
doon sa gilid.
Hanggang dumating ang tulong.
EUGENIA DOLGAY DE PARRADO - EDAD 50 GRAZIELA GUMILA DE MARIANI - EDAD 43
DANTE LAGURARA - EDAD 41
ESTHER HORTA DE NICOLA - EDAD 40 FRANCISCO NICOLA - EDAD 40
JULIO FERRADÁS - EDAD 39 JULIO MARTÍNEZ LAMAS - EDAD 24
FELIPE MAQUIRRIAIN - EDAD 22 FRANCISCO "PANCHO" ABAL - EDAD 21
FERNANDO VÁZQUEZ - EDAD 20 CARLOS VALETA - EDAD 18
Kuha ka pa?
Dapat pagkasyahin, e.
Tulong!
DAY 2 14 OCTOBER 1972
Hindi ang mga 'yan.
Hindi. Wala na bang mas malaki? 'Yan.
-Hindi. Wag mong hawakan. -Roy!
Tingnan mo kung may mga basahan, damit, o coat.
Okay. Eto.
Kunin mo 'to.
Maghanap ka ng tela, damit, o kung ano.
Coco, kunin mo 'to.
-Mas malaki 'to. -Ilan ang mamamatay mamaya?
Walang mamamatay, Carlitos.
Pangako.
Eto. Takpan n'yo ang mga butas para di pumasok 'yong lamig.
Marcelo.
Pupuntahan nila tayo.
Bukas.
Di kasing optimistic ni Marcelo si Fito Strauch.
Realistic siya at hindi siya makikipagtalo sa captain,
pero di niya gusto ang nakikita niya.
Imposibleng mabuhay sa lugar na 'to.
Hindi kami nabibilang dito.
DAY 3 15 OCTOBER 1972
Nando.
Wag. Nando, wag…
Di kita marinig.
Ano'ng nangyari?
Tumama tayo sa bundok.
'Yong kapatid ko.
Si Susy.
Nando'n siya, nagpapahinga.
Nasaan 'yong mama ko?
Wala na siya, Nando.
-Bye, Dad. -Ingatan mo sila. Kita tayo sa Lunes.
Sige ba.
Iingatan ko sila.
Ilang araw na tayo rito?
Tatlo.
May nakakita na sa 'tin?
Akin na 'yan. Okay. Salamat.
Uy! Nag-rocking siya ng wings! Nakita tayo!
-Nakita tayo! -Nag-rocking siya!
Salamat!
Alam mo kung ano'ng gusto kong kainin?
'Yong chivito sandwich ng Bar Arocena.
Siksik na chivito canadiense.
Ako, milanesa steak ng La Mascota.
Oo nga.
-'Yong may fried egg. -Saka fries.
-Ang sarap ng milanesa nila. -The best.
Sobrang sarap. Tapos, 'yong laki…
May kasamang fries at ham.
-Bacon. -Uy.
Ba't di naglaglag ng pagkain 'yong plane?
Kasi walang sense.
Baka lumubog lang sa snow.
Di na natin makikita 'yon.
Dito ang mga sugatan.
Dahan-dahan.
Ingatan n'yo ang mga paa niya. Mas maganda dito, Arturo.
Ang lawak ng Andes.
Dapat i-organize talaga nila 'yong search.
Siguro, by zone.
Nandito sila kahapon.
Nakita natin silang dumaan.
Kanina narinig lang natin, pero di nakita.
Baka sa ibang lugar naghahanap.
Kung gano'n, di tayo nakita.
Dadating sila.
-Magtiwala lang tayo. -Magtiwala? Talaga?
Wag ninyong sasabihin sa mga bata.
Mawawalan sila ng kumpiyansa.
Kayo ang pinakamatanda. May responsibilidad kayo.
Mahahanap nila tayo.
-Di puwedeng ganito na lang. -Hanggang kailan tayo tatagal?
-Alam n'yo 'yong rule of three? -Hindi.
Three minutes na walang hangin, three days na walang tubig,
three weeks na walang pagkain.
Three weeks na walang pagkain? Three days pa lang, gutom na gutom na 'ko.
Mas malala rito. Malamig saka mataas ang altitude.
Three o four times na calories ang ginagamit natin.
May sinabi si Roque tungkol sa mga battery.
Nasa buntot ang mga 'yon.
Siguro dapat pumunta tayo sa crash site, at hanapin ang mga 'yon para sa radio.
Di dapat tayo huminto!
-Matigas pa 'yong snow! -Numa!
Tipirin mo ang lakas mo.
Ayokong buhatin ka pabalik.
Fito.
Ano?
Di kita 'yong plane dito.
Kahit dumaan sila, di tayo makikita.
Balik na tayo!
Anim na araw na kaming di kumakain.
Kagabi, hinati-hati namin ang natira sa pagkain.
Mga saltine crackers.
Ngayon, ubos na.
May sinabi si Carlitos.
Nawawala na raw sa katinuan si Nando.
Kagabi sinabi niyang ayaw niyang mamatay sa gutom.
Ayokong mamatay sa gutom.
Kakainin ko 'yong mga katawan kung kinakailangan.
Sabi ko, wala na tayong magagawa.
Kung gusto nating makaligtas, dapat mabuhay tayo.
Para mabuhay, dapat kumain tayo.
Marcelo.
Walang dadating.
Gustom na gutom na kami.
-Nanghinina rin. -Pitong araw at gabi nang walang pagkain.
Wala nga.
Mamamatay tayo kung di tayo kakain.
Ano'ng kakainin?
Baliw ka na, Roberto.
Mandadamay ka pa sa kabaliwan mo.
May pagkain sa labas.
May protein do'n, may energy. Ang kabaliwan, 'yong ganito na lang tayo.
Roberto.
Tama si Roberto. Nakataya na ang buhay natin.
E, kung ma-rescue tayo sa makalawa? Di ba tayo maghihintay?
-E, 'yong mangyayari pag di ka kumain? -Roberto!
Matutuyot ang katawan, parang halaman. Pati utak. Di ka makakapag-isip, Marcelo.
-Itim na 'yong ihi ko. -Akin din.
Kung gagawin natin 'yon…
Ano'ng mangyayari? Papatawarin ba tayo ng Diyos?
Maiintindihan niyang ginagawa natin ang lahat para mabuhay.
Walang kinalaman ang Diyos dito.
Sorry, Marcelo.
Kapalaran ang nagdala sa atin dito.
-Kamalasan. -Karne lang 'yon.
-Mahalaga sila sa 'tin. -Paano ba hihiwain ang katawan?
Sino ang kayang gawin 'yon?
Ako.
Ako na.
Ako rin.
Di ako kakain.
Di natin puwedeng gawin 'to.
Legal ba 'yon?
Di ba tayo makukulong?
-Parang nag-donate ka lang ng organs. -Ha?
Para matawag na "donation", dapat pumayag 'yong tao.
Marcelo, krimen 'yon.
Di puwedeng gagamitin na lang natin 'yong katawan na walang consent.
-Kailangan nating kumain. -Wala tayong karapatan.
E, ako, wala ba akong karapatang gawin ang lahat para mabuhay?
Sino'ng aalis ng karapatan kong 'yon?
Susy.
Susy. Susy, hinga.
Susana.
Susana, sige na. Hindi.
Gustavo!
Gustavo, patulong naman.
Susana.
Patulong naman.
-Ano'ng problema? -Di humihinga. Ewan.
Ilipat mo 'yong paa niya, ako sa ulo.
Roberto. Di siya humihinga, Roberto.
-Roberto, tulungan mo siya. -Dalhin mo rito.
Tulong, Gus. Sige na!
-Di siya humihinga. -Susy!
May sulat si Coco Nicolich para sa mga magulang niya.
"Dear Mama at Papa,
Isinusulat ko ito walong araw matapos mag-crash ang plane."
"Nasa magandang lugar kami,
pinapalibutan ng mga bundok, at may nagyelong lawa sa malayo
na matutunaw pag uminit na."
"Ayos lang kaming lahat."
"Sa ngayon, 27 ang nakaligtas."
"Namatay ang kapatid ni Nando Parrado kanina."
"Sobrang miss ko na kayo."
"At lagi akong nagdadasal sa Diyos
na sana hayaan Niyang magkita tayo ulit."
Sementeryo ang lugar na 'to.
Di ako mananatili rito.
Ang sakit ng tiyan ko!
Alam ko, Moncho, pero kalma ka lang.
Di ako makahinga.
Tingin ka sa 'kin, Moncho. Hinga.
-Ayoko… -Hinga..
-Di ako makahinga… -Kaya mo. Hinga.
Lalabas ako. Di ako makahinga.
Di ka puwedeng lumabas, Moncho. Tingin sa 'kin. Kalma lang.
-Ayokong mamatay. -Di mangyayari 'yon.
-Ayokong mamatay rito. -Di mangyayari 'yon, Moncho!
DAY 9 21 OCTOBER 1972
Pag namatay ako, puwede n'yo 'kong kainin.
Para mabuhay kayo.
Puwede n'yo rin akong kainin.
Ako rin.
May permiso ko rin kayo.
Ama Namin, sumasalangit ka. Sambahin ang ngalan mo.
Mapasaamin ang kaharian Mo Sundin ang loob Mo dito sa lupa…
Sorry.
Pasensiya na, Marcelo.
Sorry, Marcelo.
Sorry, sa inyong lahat.
-Wala tayong pagpipilian. -Sorry, Marcelo.
Wag mo kong tingnan nang ganyan.
Ganito talaga kita tingnan, Daniel.
Ang magpipinsang Strauch ang may pinakamahirap na trabaho.
'Yong ayaw gawin ng kahit sino.
Si Fito ang pumipili ng bangkay
na patagong kinakatay nilang tatlo.
Kung saan di makikita ng iba.
Para di mawalan ng bait ang mga kakain.
Uy!
-Ano? -May nakita ako!
May radio.
Basa.
Kaya mo 'yan, Roy. Ayusin mo.
'Yong mga di kumakain, nakaabang sa langit.
Naghihintay ng senyales.
Kaliwa o kanan?
Taas pa, Coco.
Kung gusto mong mas mataas,
kailangan ng wire at ikakabit 'yon sa pole o kung ano.
Hawakan mo lang.
Pakaliwa nang konti.
Konti pa.
Di ganyan. Pakanan nang konti.
Ayan.
Pakaliwa nang konti.
Taas pa, Coco.
Ingat ka sa wire.
Eto.
Ano 'yan?
Sige na. Mas madali kung may snow.
Wag na, salamat.
Kakayanin ko 'to.
Dapat kumain ka, Numa.
Hindi 'to tama, Pancho.
Hindi!
El Espectador. Nandito kami para magbigay ng bagong impormasyon.
Itinigil na ang paghahanap sa Uruguayan plane na nag-crash sa Andes
na sakay ang rugby team na Old Christians.
Sa ten days na alinsunod sa protocol,
nagsagawa ng 66 na search and rescue missions
gamit ang 17 eroplano ng Chilean Air Force,
pati na ang mga eroplano ng Uruguayan at Argentinian Air Force,
pero walang nangyari.
Muling sisimulan ang paghahanap sa susunod na taon,
pag pinabuti na ng pag-init ng panahon ang visibility para mahanap ang wreckage.
Ang rescue service ng Chilean Air Force
ay nag-report na 24 air accidents ang nangyari sa Andes,
at wala pang nakikitang survivors.
Magbabalik kami matapos ang commercial break.
Dahil gawa ang mga ito sa de-kalidad na mga bagay.
Magaganda rin ang colors at designs.
Customizable, at may tatlong magkaibang model.
Bicicletas Victoria, ang bike na laging nananalo.
Mali ako.
Pinaghintay ko kayo sa wala.
Pero kung may ipapakiusap man ako…
'yon ang kumain kayo.
Dito, mga buhay lang natin ang meron tayo.
Dapat unahin natin 'yon sa kung anuman.
Hinanap namin ang buntot ng plane.
Wala kaming sinabihan, wala rin kaming plano.
Dapat mahanap ang mga battery at mapagana ang radio.
Meron pa ro'n.
Nandito ako, Gastón.
Si Daniel Shaw 'yan, pinsan ni Fito.
Nasa likuran ko siya sa plane. Nalaglag siya.
Palubog na 'yong araw.
-Bumalik na tayo. -Hindi.
Konti pa.
Kung nandito sila, malapit lang 'yong buntot.
Sino'ng nandoon?
Sina Numa, Gustavo, at Maspons.
Wala silang dinala.
Baka mas mababa ng 20 o 30 degrees ang temperature doon.
Lagot sila pag ginabi sila.
Tinunaw ng araw 'yong snow. Tagatuhod na natin.
No, that way!
Halos di na kami makalakad, at di kami pinapaalis ng gabi.
Mamamatay tayo sa lamig!
Hampasin mo pa 'ko!
Mas pahihirapan ka ng bundok
kung mas nagpupumiglas ka.
Gus, kain.
Ano na, Numa?
Ano'ng nakita ninyo?
Numa.
Sabihin mo.
Mga bundok lang at snow.
Kahit saan?
Gano'n lang lahat, kahit gaano kalayo ako tumingin.
E, sa west?
-Nakita mo ba 'yong nasa kabilang side? -Hindi.
Imposibleng makita ko.
Chile 'yong nasa kabila.
Dapat doon tayo pumunta.
Pero dapat kumain ka, Numa. O hindi ka makakarating do'n.
Sige na.
Dalawa o tatlong beses ko lang nginuya.
At pinilit kong lunukin.
Sa unang beses,
naisip ko
na di na talaga 'ko makakauwi.
Pero dahil kay Nando, bumabalik ang pag-asa ko.
Araw-araw siyang nagte-train, isang bagay lang ang pinanghahawakan.
Na nasa kabilang panig ng bundok
ang mga berdeng lambak ng Chile.
Suicide ang pag-akyat doon.
Pero sasamahan ko siya.
DAY 17 IKALIMANG ARAW NG BAGYO
Ganito, Vasco, ika'y sasagutin ko
Puro yabang lang talaga 'yong alam mo
Ba't di ka bumagon, ha? Maglakad ka sa lamig, ngayon na.
Grabe ka naman, Bobby.
-Handa ka na, Carlitos? Galingan mo. -Uy!
Halos di magkasya ang 27 Baka nga senyales na 'to
Habang tayo'y siksikan sa sikip Ayos lang ang mga nasa presidential suite
Kahit tayo'y nasa gitna ng kadiliman,
Nakikita ko sa aking duyan Mga bayaning walang kapa, puro matatapang
At kahit ang galit ay tinatalo na ako
Maganda ang buhay dahil kasama ko kayo
Kahit nasa eroplano, at ang lamig ay pinapatay tayo
Ang suwerte ni Coco, Mga paa niya'y hawak ko
Pero Coco, wag kang masanay
Uuwi pa tayo sa pamilya natin sa Uruguay
-Galing! -Ikaw na, Coquito.
Sentimental 'yong akin.
October 13 ang kaarawan ng aking ina
Sa Diyos, isa lang ang hiling ko sa Kanya
Ang makauwi akong ligtas at masigla
Para nando'n ako sa party ni mama
Ganda.
-Ang galing, Coco. -Galing.
Ngayon dito, maraming perpekto
Pero meron pa ring inosente
Ni di alam 'yong nanalong presidente
Ang sama naman no'n!
-Ayos. -Ang sama talaga.
Kahit papaano, nagtatrabaho ako. Di gaya ng iba d'yan.
Mahirap dito sa bundok
Gusto kong tumakbo papalayo na parang puma
Pero dapat ko munang marinig Ang tahimik na kaibigan nating si Numa
Sa malamig at nagyeyelong gilid ng bundok
Walang kahit ano sa bawat sulok, pati gagamba, patay
Sa loob nitong refrigerator
Sa malalamig na dalisdis at bato ng bundok
Ng bundok…
Ayos. Palakpakan si Numa!
Ang galing!
Help!
Roy!
-Natabunan sila! -Nandito ako!
Sige! Hukay!
Fito!
Tintín!
Tiis lang!
Tiis lang! Ilalabas nila kayo!
-Coche, tulong. -Ilabas n'yo sila!
Hukay! Sige na!
Kapit lang!
Hukay!
Tulong, please!
Kapit lang, Numa!
Numa, ilalabas kita!
Pancho!
Coco!
Nasa ilalim si Liliana! Wag ka d'yan!
Wag kang tumapak d'yan! Nasa ilalim si Liliana, Diyos ko!
Wag ka d'yan! Nand'yan si Liliana!
Liliana, kapit lang! Wag ka d'yan. Nasa ilalim si Liliana!
Wag ka d'yan! Ilalabas kita, honey!
Dito!
Coco, sige na!
Coco!
Hinga!
Hinga, honey.
Di siya humihinga.
-Hinga. -Di siya humihinga!
-Honey, hinga. -Kapit lang!
Hinga.
Hinga, honey, hinga.
Ano'ng ingay 'yon?
Ano'ng nangyayari?
Sige na.
Pumapasok ang hangin.
-May oxygen. -Oo nga.
Ayos lang ba'ng lahat?
-Arturo? -Buhay ako.
Si Javier din. Si Liliana, hindi.
-Vasco? -Nandito ako. Buhay.
Si Roberto 'to. Buhay rin.
Ako rin. Si Moncho 'to.
Pedro Algorta.
Diego?
Wala na siya, Fito.
Pati si Roque.
Di kinaya ni Maspons.
-Si Nando 'to. Buhay pa. -Wala na sina Enrique at Juan Carlos.
-Tintín, ikaw? -Nandito ako.
Coco?
-Coco? -Wala na si Coco. Si Roy 'to.
E, si Marcelo?
-Marcelo? -Marcelo!
-Marcelo!
-Marcelo? -Captain!
Marcelo!
Di nakalabas si Marcelo.
Di na niya naramdaman ang lamig kasi wala na siyang maramdaman.
At magandang wala kang maramdaman.
Labimpitong araw naming hinintay ito.
Isang sandaling payapa ang lahat.
Isang segundo ng kapayapaan.
-Gaano kadami ang snow na nakatabon? -Baka buong bundok.
Lahat tayo, magdasal!
At pinagpala naman ang Iyong anak na si Hesus.
October 30 ngayon.
Birthday ko.
Twenty five na ako.
Sobrang hirap na huwag isiping umuwi.
May liwanag kaya hindi tayo masyadong malalim.
Hanggang kailan tayo rito?
Hanggang matapos ang bagyo.
DAY 18 DALAWANG ARAW NANG NASA ILALIM NG LUPA
Hindi na matiis ang gutom namin.
Dati, dahil sa mga Strauch, karne lang ang karne.
Walang pangalan.
Walang mukha.
Pero dito, imposible 'yon.
Uy.
Wala ba kayong gagawin?
Roberto.
Dapat kumain para mabuhay, di ba?
Susuko na ba kayo?
Pagkatapos ng mga pinagdaanan natin?
Dapat umalis na tayo. Ayokong mananatili rito!
Gusto ko nang lumabas!
Ano pa ba'ng gusto Mo?
Tama na, Numa!
Sige na!
Tama na 'yan, Numa!
Numa!
DAY 20 APAT NA ARAW NANG NASA ILALIM NG LUPA
Ang langit.
Nakikita ko ang langit!
Moncho, mauna ka. Mas maliit ka. Sige.
Ang araw!
Tara na!
Nakaligtas tayo!
Uy! Ano'ng nakikita n'yo?
-Nandito ang girlfriend mong si Margarita. -Naka-bikini!
Sabihin mo, parating na 'ko!
Buhay tayo!
Buhay pa rin tayo!
Tama na, pare!
'Yong bote.
Kumusta 'yang paa mo?
Wala 'to.
Maliit na sugat lang.
Tipirin mo ang lakas mo, Numa.
Malapit na 'kong bumitaw.
Wag mong sabihin 'yan, Arturo.
Manampalataya ka lang.
Mas malakas ang pananampalataya ko ngayon.
Magiging sakristan ka na?
Wag kang tumawa.
'Yong pananampalataya ko…
Pasensiya na, Numa.
…wala sa Diyos mo.
Kasi ang Diyos mo,
sinasabi kung ano'ng gagawin sa bahay…
pero hindi kung ano'ng gagawin sa bundok.
'Yong nangyayari rito,
di puwedeng tratuhin na parang dati.
Numa.
Ito ang langit ko.
At sa ibang Diyos ako naniniwala.
Naniniwala ako
sa Diyos na nasa isip ni Roberto
noong ginagamot niya ang mga sugat ko.
Sa Diyos na nasa mga paa ni Nando,
na nakakalakad siya anumang mangyari.
Naniniwala ako sa mga kamay ni Daniel
pag hinihiwa niya ang karne.
At kay Fito pag ibinibigay niya 'yon
at di sinasabi kung sino 'yon sa mga kaibigan natin.
Para makain natin…
nang di naiisip ang mga mukha nila.
Sa ganoong Diyos ako naniniwala.
Kay Roberto.
Kay Nando.
Kay Daniel.
Kay Fito.
At sa mga namatay nating kaibigan.
Philosopher ka, Arturo.
Sakristan at philosopher.
Sige na, pare.
-Tayo na. -Umalis na tayo.
Tingnan n'yo ang araw.
Dapat maghintay tayo.
-Bakit? -Para makapahanda.
Paano kung may bagyo?
Dapat hintayin nating maging mas mainit. Di natin kakayaning magabihan sa labas.
Sabihin mo nga sa kanya, Numa.
Matutunaw na ang yelo sa November 15th.
Tataas ang temperature. Kokonti ang mga bagyo.
-Dalawang linggo… na nakatunganga lang. -Hindi. Maghahanda tayo.
Wala tayong napapala pag lumalabas tayong walang plano.
Di nga natin alam kung hanggang saan tayo aabot.
Uy!
Patulong naman dito!
-Komportable 'yang mga upuan, 'no? -Tara na.
-Tara na, pare. -Tumulong kayo rito.
Ayos na? Kunin mo 'yong mga plate.
Eto, o. Tara na.
Gusto mo ng tulong?
DAY 34 NAGSIMULA NANG UMINIT
Roberto, tulungan mo 'ko. Numa, patulong.
Suportahan mo ang ulo niya. Dahan-dahan.
Iangat mo siya. Sige.
Dahan-dahan.
Ayos lang 'yan, Arturo. Ayan.
Itaas mo ang damit niya. Dahan-dahan lang. Ganito.
Malala ang sakit ni Arturo.
Tatlong araw na lang siguro siya. Si Vasco, baka mas tumagal.
-Ano'ng tingin mo? -Sa ano?
-Hanggang kailan sila tatagal? -Ano ba'ng gusto mo?
Sabihin mo.
Ano'ng gusto mo?
Nagawa na natin ang makakaya natin bilang doctor, Roberto.
Magiging sepulturero na tayo.
Alam kong mahirap.
Pero ikaw ang may pinakamalakas na binti sa team.
Dapat maglakad ka para sa iba.
Pasa!
Roberto, ipasa mo!
Dahan-dahan.
Doon. Ilipat natin siya.
Okay.
Ilapag natin siya doon.
Nandito ako. Sabayan mo 'kong huminga, Arturo. Sige na.
Puno ng fluid ang baga ni Arturo Nogueira.
Di niya kinaya.
That's it.
Ganyan nga.
Sinubukan siyang tulungan ni Gustavo.
Ganyan nga.
Pero siya mismo ang dapat huminga.
Ganyan nga.
Dapat subukan natin ang lahat.
Apat kaming nag-volunteer.
Tumungo kami sa Argentina.
Kinapalan namin ang mga suot namin para malabanan ang lamig sa labas.
DAY 36 EXPEDITION PA-SILANGAN, ARGENTINA
Numa!
Numa, okay ka lang?
Infected na.
Dapat bumalik tayo.
Di natin mabubuhat si Numa.
-Roberto. -Babalik ako nang mag-isa.
Nand'yan lang 'yong plane.
Sorry.
Ano'ng nangyari, Numa? Numa!
-Ano'ng nangyari? -Nasaan 'yong iba?
Numa, sagot. Magsalita ka Numa.
Nandito ka. Kasama ka namin. Ano'ng nangyari?
Si papa!
-Vasco, nandito kami. -Papa!
-Kalma. Nandito kami. Tingnan mo 'ko. -Si mama?
Tingnan mo 'ko. Nandito na si Papa.
Tingnan mo 'ko. Nandito kami.
-Papa! Papa, halika! -Teka.
Kalma lang.
Nandito kami.
Vasco.
-Vasco, tingin ka sa 'kin. -Papa!
-Salamat. -Rafael… Rafael Echevarren.
Echavarren.
Di ko maintindihan, Javier.
Noong nag-crash tayo, sinubukan kong tulungan ang lahat.
Lagi kong…
sinusubukang gawin ang lahat.
At ngayon, na ganito ang paa ko…
wala na akong silbi.
Ano ba'ng kabuluhan nito?
Sina Arturo, Vasco,
lahat ng namatay?
Binigay ni Liliana ang makakaya niya.
Lagi.
Noong nagka-avalanche, naramdaman kong nasa ilalim ko siya.
Ilang centimeters lang ang nakatabon sa akin,
kaya nailabas ko ang ulo ko,
at buong lakas akong sumigaw, "Liliana, kapit lang!"
"Ilalabas kita. Buhay ako."
Nakita kong nilalakaran nila kung nasaan siya.
Kaya sumigaw akong, "Wag kayo d'yan!"
"Wag kayo d'yan! Nasa ilalim si Liliana!"
Di siya makakalabas kung di ako makakalabas.
Pero di ako makaalis kasi nasa dibdib niya ang mga paa ko.
At pag sinubukan kong makalabas, mas lulubog siya.
Bakit nangyari 'yon, Numa?
Nang nakuha natin si Liliana, wala na siya.
At habang hinuhukay nila 'yong mga kaibigan natin,
isa 'yong patay, isa 'yong buhay,
Niyakap ko nang sobrang higpit si Liliana.
Nakaramdam ako ng pagmamahal na di ko pa naramdaman noon.
Naisip kong may kabuluhan ang buhay ko.
'Yong kunin ang pagmamahal na nararamdaman ko sa dibdib ko
at ibigay 'yon sa mga anak ko.
May kabuluhan ang pagkamatay niya.
Sugat lang 'yan. May silbi ka.
Ano ba, Roy? Tutulong ka o hindi?
Nando?
Sabi nila tamad ka na raw.
Buong araw kang natutulog. Bakit ba?
-Dapat mag-train tayo. -Ba't ka nandito?
Di ka maniniwala.
Dalawa o tatlong oras kaming naglalakad pa-silangan…
tapos bigla na lang naming nakita 'yong buntot ng plane.
Di na sana namin makikita.
Bumulusok pala.
Pa-kabila.
Pambihira.
Ang daming suitcase at malinis na damit na nagkalat.
Mga bote ng alak.
Mga sigarilyo.
Chocolates.
Teka, wag mong kainin 'yong wrapper.
Di mo 'ko puwedeng pagbawalan ng kakainin.
Ayan.
Tama ka, Numa.
Buong gabi kaming nasa labas.
Himalang naka-survive kami.
Pero nakita namin ang batteries ng plane.
Nasa buntot.
Mas madali kung dadalhin 'yong radio rito.
Di ba naayos ni Roy 'yong portable radio?
Tingin ni Roberto, mapapagana niya 'yong nasa eroplano.
Babalik kami ro'n.
Dapat susubukan namin.
Pinuntahan nina Nando, Roberto, at Tintín 'yong buntot ng plane kasama si Roy.
Sana nakasama ako sa kanila.
Sobrang hina na ni Roy at tingin niya, di na maaayos ang radio.
Ano ka ba, Roy? Konti lang ang oras natin.
Takot na takot siya.
Pero susugal siya para sa grupo.
-Pambihira. -Galing mo, Roy.
1-C-6-0-1.
B… Hindi 'yan. Alin ba?
-One, seven. Eto. -Seven.
Paano kung di gumana?
Ano na?
Maglalakad ulit tayo.
Di ba, Roberto?
Sa west, pa-Chile.
Hello!
Hello?
Kami 'yong Uruguayans na nag-crash sa Andes. Dinig n'yo ba kami?
Nandito kami.
Hello?
Sa bawat araw na dumadaan, nababawasan ang natitira naming lakas.
Dahan-dahan.
Kulang ang rasyon ng pagkain, kaya sinimot namin pati karne sa buto.
Ang hindi namin magawa dati,
normal na lang ngayon.
Nawalan na kami ng pakialam.
Sige na.
Eto, o. Kumain ka.
Dapat kumain ka, Numa.
Kalahati lang.
Wag kang sumuko ngayon.
Di ako sumusuko, Pancho.
Malapit na akong mamatay.
At masakit sa kin…
na wala na akong magawa para sa inyo.
Tumigil ka nga.
Sarili mo'ng isipin mo.
Sarili ko?
Tingnan mo nga 'ko.
Twenty-five pa lang ako, Pancho.
Nagsisimula pa lang akong mabuhay. Marami pa akong gustong gawin.
Gusto kong makita ulit ang mga kapatid ko.
Sina mama at papa.
Gusto kong sumayaw.
-Di ka naman sumasayaw. -Oo nga.
Pero gusto ko na ngayon.
Gusto kong gawin lahat ng 'yon, Pancho.
Gusto kong tumawa.
Gusto kong umiyak.
-E di, gawin mo. -Di ko kaya.
Iyak.
Sige na.
Sige na, iyak.
Sabay tayo.
Ba't ka tumatawa?
Sabay nga tayo. Sige na.
Ilabas mo 'yan.
Sige na, para ka naming tanga.
Sige na.
Nando!
Tingnan mo 'to!
-Ano 'yan? -Waterproof 'to.
Magagamit natin 'to, 'no?
Nakatabon sa mga tubo.
-Meron pa ba? -Oo, marami.
One-C.
Hindi!
NGAYONG NOVEMBER 29, 1972
MAY 17 SURVIVORS PA SA TAAS
SA MAY URUGUAYAN PLANE NA NAG-CRASH SA KABUNDUKAN
Ano'ng nangyari?
Di gumana 'yong radio.
Nakita namin 'tong tela.
-Ano 'yan? -Waterproof na tela.
-Puwede tayong gumawa ng vest. -Hindi vest, Tintín.
-Sleeping bag. -Para makatagal tayo sa labas.
Sapat na 'yong tela natin.
Puwedeng malaki ang gawin natin.
Kailan tayo aalis, Roberto?
Roberto.
Kailan?
Pag handa na 'yong sleeping bag.
Limampu't-walong araw pagkatapos mawala
ang Fairchild 571 plane ng Uruguayan Air Force
na may sakay na 40 pasahero, limang crew member,
at kinontratrang maghatid ng rugby team na Old Christians
at ng mga kasama nila sa Chile,
naghanda ng C-47 aircraft ang Air Force
para maghanap ulit sa Andes Mountains.
Roberto, walang saysay na bumalik tayo sa umpisa.
Sabi nila, hahanapin nila tayo.
May mga tangang dumaan sa ibabaw natin pero di tayo nakita.
Mga bangkay 'yong hanap nila.
-Two months na tayo rito. -Two months, Roberto.
Tingin mo, iniisip nilang buhay pa tayo?
-Buhay nga tayo. -Buhay?
Tingnan mo nga tayo.
Tingnan mo.
Ganito ba 'yong buhay?
Di tayo maliligtas ng mga dasal.
Aakyat kayo sa bundok at matutulog sa loob nito?
Ano'ng ginagawa mo, Roberto?
-Tama na. -Roberto.
Akala ko, gusto mo 'to?
Guys.
Tingin dito. Picture tayo.
Nagpupumilit si Tintín na kumuha ng pictures.
Para bang kumukuha lang siya ng picture habang nagbabakasyon at uuwi rin.
Para kaya kanino ang pictures?
Para sa amin?
Ngiti naman, buwisit.
Di ko na makikita ang mga 'yon.
Sige na. Makakangiti pa naman tayo.
Siguro para sa mga pamilya namin.
O para sa ibang umaalala sa amin
habang tinitingnan ang lumang pictures namin.
Carlos, tingin sa camera.
Pag nakikita nila kami, mabubuhay kami ulit sa imahinasyon nila.
Dahil itatanong nila sa mga sarili nila ang itinatanong din namin sa sarili namin.
"Ano'ng nangyari sa kanila?"
Ano'ng nangyari sa amin?
Sino ba kami sa bundok?
Nando.
Gusto kong malaman mo na puwede ninyong gamitin ang katawan ko.
Numa, wag kang magsalita ng ganyan.
Alam kong hindi na ako makakauwi.
Wag mong sabihin 'yan.
'Yon ang totoo.
Pero okay lang 'yon.
Natanggap ko na.
Handa na ako sa mangyayari.
Dalawa tayo.
At sobrang saya ko
na alam kong makakaligtas ka.
Masaya ako dahil do'n, Nando.
Salamat.
Ako si Numa.
Namatay ako noong December 11, 1972.
Habang natutulog.
WALA NANG MAS HIHIGIT PA SA PAGSAKRIPISYO NG BUHAY MO PARA SA MGA KAIBIGAN MO
Bukas tayo aalis.
Kaya mo 'to.
Good luck, Roberto.
-Salamat. -Salamat din.
Isa pang yakap.
Carlitos.
Ano?
Puwede mong gamitin ang katawan ng mama ko at ni Susy, ha?
Sige na!
-Tayo na, guys! -Gawin na natin 'to, pare.
-Suwertehin talaga sana kayo. -Good luck!
Tingin sa kaliwa't kanan bago tumawid!
At wag n'yo kaming kalimutan!
-Maghihintay kami rito! -Paisa-isang hakbang lang!
Kaya n'yo 'yan, mga pare!
DAY 61 EXPEDITION PA-KANLURAN, CHILE
Nando!
Hanapan natin ng lugar 'yong sleeping bag!
Dapat umakyat pa tayo!
Di natin maaabot 'yong tuktok!
Sa gitna ako.
Ang ganda.
Sayang, mamamatay lang tayo.
Di ako aatras.
May hangganan ang Andes.
Pati 'yong snow.
Nandoon lang 'yong dagat.
-Lagi mong sinasabi 'yan. -Tingnan mo kung nasaan tayo.
Sa layo ng inakyat natin.
Malapit na tayo.
Tatawirin lang natin ang valley.
Gaano ba naman katagal 'yon?
Ten days? Twelve ba?
Pang isang linggo lang ang pagkain natin.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Sasama ka ba…
o maghihintay sa eroplano?
Niyayaya mo akong mamatay kasama ka.
Niyayaya kitang sumama.
Kita mo 'yon? 'Yong dalawang tuktok?
Sa gitna. Parang dibdib.
Walang snow ro'n.
Kita mo? Chile 'yan.
Nakikita mo ba?
Oo.
Salamat.
Ingat ka ro'n.
Nagpatuloy sina Nando at Roberto pa-kanluran.
Nagpagdesisyunan naming bumalik ako para mas tumagal ang pagkain nila.
Mula rito, makikita mo ang mas mababang peaks.
Medyo brown sila.
Walang snow ro'n.
Ayos lang sila. Pang-sampung araw ang pagkain nila.
Walang pipigil sa kanila.
'Yong valley.
Roberto!
Nando!
Hoy!
Hoy! Tulong! Pakiusap!
Kami 'yong sa eroplanong nag-crash sa bundok!
-Hoy! -Gutom na gutom na kami!
AIR RESCUE SERVICE
GALING AKO SA EROPLANO
"Galing ako sa eroplanong nag-crash sa kabundukan."
"Taga-Uruguay ko."
"Sampung araw na kaming naglalakad."
"May 14 na sugatang natira sa eroplano."
"Kailangang makaalis kami rito, pero di namin alam kung paano.
Tawag. San Fernando.
"Wala kaming pagkain,"
"Nanghihina na kami."
-"Kailan ninyo kami ire-rescue?" -"Kailan ninyo kami ire-rescue?"
"Pakiusap, di na kami makalakad. Nasaan ba kami?"
Inaantala namin ang broadcast na ito para magbigay ng karagdagang impormasyon
sa ibinalita namin ilang minuto na ang nakakalipas.
Nasa amin na ang pangalan ng dalawang nakaligtas
sa pag-crash ng Uruguayan plane sa Andes, 71 araw na ang nakakaraan.
Sina Roberto Canessa at Fernando Parrado.
CHILEAN AIR FORCE
DAY 71 22 DECEMBER 1972
Akin na.
Gwapo mo, a.
Ano'ng gagawin natin d'yan?
Sasabihin ko ang pangalan ng mga lalaking nandoon.
Naririnig mo ba 'ko?
Dalawang beses mo sabihin, please.
Dalawang beses kada pangalan.
Roberto Canessa.
Gustavo Zerbino.
Eduardo Strauch.
Álvaro Mangino.
Fernando Parrado.
Antonio Vizintín.
Pedro Algorta.
Alfredo Delgado.
Roy Harley.
José Luis Inciarte.
Ramón Sabella.
Javier Methol.
Si Carlitos Miguel Páez, ang anak ko.
Roberto François.
Daniel Fernández.
Adolfo Strauch.
Ayan na sila!
All of them!
Uuwi na tayo!
Halika na, Javier. Tara na!
Kilos, Roy! Bangon!
Sige na, Gustavo!
Iwan mo na 'yan! Atras!
-Ano? -Sobra na ang bigat.
Sige na naman!
-Gustavo, tara na! -Di ako aalis na wala ang suitcase.
Pasok na! Saan kayo pupunta?
Sige na nga.
Sakay na!
Tara na. Sakay na!
Pasok.
Noong December 22, 16 na survivors ang nakabalik galing Andes.
Ngayon, sinasabi ko ang mga salita nila.
Sinasabi nito na lahat tayo ay mahalaga.
Ito ang kuwento namin.
Mama.
Nagka-milagro.
-Milagro? -Nagka-milagro.
Anong milagro?
SAN JUAN DE DIOS HOSPITAL
Matindi 'yong homecoming.
Ano'ng ginagawa ng mga tao rito?
Lahat sila, gustong lapitan ang mga kaibigan ko,
hawakan sila, magpakuwento.
"Ano'ng nangyari sa bundok?"
Ayos!
Nagtatanong ang mga reporter na may dala-dalang camera at microphone.
Nagtatanong ang mga doctor, na may mga test at kagamitan.
Ano ang nakikita nila?
Takot sila sa madudumi nilang damit.
Sa buto't balat na katawang sunog sa init ng araw.
Sa dumi sa balat nila.
Nando!
Nagsusulat ang mga diyaryo tungkol sa mga bayani sa Andes.
Tungkol sa bumalik mula sa kamatayan para makita ang kanilang mga ama,
mga ina…
Mukha kang lolo.
…mga nobya,
at mga anak.
Pero parang di sila mga bayani.
Namatay sila gaya namin.
Pero sila lang ang nakauwi.
At pag naaalala nila kami,
tinatanong nila ang sarili nila, "Bakit kami lang ang nakauwi?"
"Ano ang kabuluhan nito?'
Kayo lang ang makakapagbigay kabuluhan.
Dahil nasa inyo ang sagot.
Alagaan ninyo ang isa't isa.
At ikuwento ninyo sa lahat ang ginawa natin sa bundok.
SOCIETY OF THE SNOW
HANGO SA SOCIETY OF THE SNOW NI PABLO VIERCI
Tagapagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso