Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Op 13 oktober 1972…
…stortte een Uruguayaans vliegtuig neer in het Andesgebergte.
Er waren 40 passagiers en vijf bemanningsleden aan boord.
Sommigen noemen het een tragedie.
Anderen een wonder.
Wat is er echt gebeurd?
Wat gebeurt er als de wereld je in de steek laat?
Als je geen kleren hebt en je bevriest?
Als je geen eten hebt en je stervende bent?
Het antwoord ligt in de bergen.
We moeten terug naar het verleden…
…wetend dat het verleden het meest verandert.
MONTEVIDEO, URUGUAY OKTOBER 1972
Kom op, duwen.
Kom op, Old Christians. Gaan. We kunnen dit.
Pak 'm, kom. -Kom op.
Kom op.
Hup, Old Christians.
Hup, Christians. -Kom op.
Duwen, kom op.
Doorgaan. Ga ervoor.
Lopen, Roberto.
Pass naar Nando.
Roberto, gooien.
Naar Nando. -Kom op.
Passen. Roberto, pass de bal.
Passen.
Pass de bal.
Je had vier man bij je. Het kon niet.
Jawel, maar je deed het niet. -Niet denken. Doen.
Alsof jij het beter kunt. -Tuurlijk.
Ik won het kampioenschap voor ons.
Jij won?
Oké. Wat is er zo grappig? Hoe we vandaag speelden, misschien?
Roberto, je vertrouwt me toch?
Dus als ik zeg: 'Pass de bal', dan meen ik dat. Oké?
En als ik zeg dat ik het reisgeld vandaag wil, wil ik het vandaag.
We moeten nog een half vliegtuig vullen. Daniel, komen je neven?
Ja. Met z'n vieren. -Voor mijn groep.
Kon je geen envelop vinden, Coco? -Nee.
Nog iemand?
Je vrienden, Gastón?
Ja, ik heb ze overgehaald. -Allemaal?
Ja, op eentje na.
'En de stem zei: "Dit is mijn geliefde Zoon"
Daarna werd Jezus door de Geest meegevoerd naar de woestijn.'
'Veertig dagen bleef hij in de woestijn, waar hij door Satan beproefd werd.'
'Als u de Zoon van God bent, beveel dan die stenen in broden te veranderen.
Maar Jezus gaf hem ten antwoord: "De mens leeft niet van brood alleen…"'
Pancho.
'"Neem, eet, dit is mijn lichaam."'
Pancho, dit is voor Numa.
Heer Jezus, wij verkondigen uw dood en wij belijden tot Gij wederkeert…
…dat Gij verrezen zijt.
Hier, Alfredo.
Hé, hier.
Geef deze aan Pancho. Daar.
Dank je.
Hé, Numa.
Pardon, kunt u hem deze geven?
Gastón.
KOM NAAR CHILI, MAN!
Arbeiders en studenten, we staan hand in hand.
Het tentamen recht is de 20e.
Ik heb geen tijd. -Dat wordt toch uitgesteld.
Kijk die puinhoop dan. -Het is niet alleen school.
Ik hou niet eens van rugby. -Het gaat niet om rugby.
Santiago, Chili, voor $45. Wanneer vind je een betere deal?
Nooit. -In je leven.
Moet je zien.
De nummers van alle meiden die we daar hebben ontmoet.
Graciela… -Een lekker ding.
Silvia… -Elegante schoonheid.
Beatriz… -Een echte seksbom.
Nélida. -Zij niet.
Meen je dat? Ze is beeldschoon.
Ze liet je huilend achter op straat in Montevideo.
Genoeg, man. -Kom op.
Bewaar deze. Geef hem niet aan Gastón.
Oké? Kom op. Laten we nog een rondje halen.
Kappen met dat gedoe over Nélida. Het gaat je niks aan.
Laat me niet alleen gaan met die idioten. Alsjeblieft.
Dit overtuigt me niet.
Wil je een echte reden om te gaan?
Oké. -Ik wil samen zijn.
Je studeert bijna af. Daarna is het alleen nog werken.
Je wordt Montevideo's beste advocaat en we zullen trots zijn.
Maar dan leven we onze eigen levens. Dit kan onze laatste reis samen zijn.
Je wil me laten huilen, hè?
Arbeiders en studenten, we staan hand in hand.
Goedenavond.
Hé, kom hier. Brave jongen.
Champ.
Wat denk jij?
Zullen we gaan?
Het is acht uur op deze donderdagmorgen in Montevideo.
Idioot.
Dit is Berch Rupenian met Impactos op Radio Independencia.
We verwachten zon en zachte temperaturen in dit vierdaagse weekend…
…dus u kunt lekker genieten.
Kom op, Panchito.
Fijne dag nog.
Bedankt.
Numa.
Hoe gaat het?
Hoi.
Canessa. Roberto Canessa.
Alexis. Alexis Hounié.
Enrique Platero.
Felipe Maquirriain.
Francisco Abal. Pancho.
Dag.
Gedraag jullie.
Zeg je moeder gedag.
Veel plezier. Dag. Ik hou van jullie.
Eén. Twee.
Javier, lachen. -Drie.
Dat was 'm. -Oké dan.
Bravo.
Kom op, jongens.
Hoorde je de klik?
Ja. -Perfect.
Mijn naam is Numa Turcatti.
Ik ben 24 jaar oud.
Ik ken hier bijna niemand.
Maar toch voelt alles vertrouwd.
De meesten zijn jong, net als ik.
Liefdevol opgevoed in huizen aan zee.
Voor sommigen…
…is dit hun eerste reis weg van huis.
Kom op, Carlitos. Ga zitten.
BOOT ZINKT BIJ KUST MONTEVIDEO
Coco, kijk hierheen.
Die is goed.
We sturen hem naar Diego's nichtje.
Lijst 'm voor haar in, Diego.
Dieguito.
Kom op, Panchito. Ik wil winnen.
Je hebt geweldige kaarten.
Je nichtje…
De haai heeft honger vandaag.
De bergketen? Is het waar dat hij alles wat overvliegt omlaag zuigt?
Ja.
Dat klopt.
De warme winden uit Argentinië botsen met de koude berglucht…
…wat een zuigend effect geeft. -Je maakt een grap.
Nee. Daarom is er turbulentie.
Maar we zijn het een stap voor.
Kijk.
Dit is de bergketen.
Wij moeten van hier naar hier. Maar de route is geen rechte lijn.
Was het maar zo simpel. De bergketen is gigantisch.
Daarom vliegen we naar het zuiden, waar een lagere pas is.
Daar steken we over, en in Chili gaan we bij Curicó weer naar het noorden.
Tien minuten later landen we in Santiago.
Passagiers, doe alstublieft uw gordels om.
We landen zo in Santiago. -Deel maar. Ik ben zo terug.
Goedemiddag, dames en heren. Dit is uw kapitein, generaal Carlos Páez.
Doe uw gordel om zodat uw lichamen straks niet door de hele Andes liggen.
En vertel uw vrienden van onze vluchten. -Pardon. Ga zitten.
Ga zitten, alsjeblieft.
Carlitos.
Genoeg. Doe je gordel om.
Gaan jullie voorin zitten. Ik heb wat ruimte nodig hier.
Toe maar.
Wat is er? Ben je bang?
Pas op, Javier.
Nando. Je gordel.
Ga zitten.
Nando.
Susy. -Niet bewegen.
Meer vermogen.
Onze Vader, die in de hemel zijt…
Wees gegroet Maria…
Gastón.
Geef me je hand. -Roberto.
Ik ben hier.
Eduardo.
Marcelo.
Ja, man. Ik ben het. Ik ben hier.
Nee. Geen dood meer.
Geen dood meer. Ik wil niet meer dat hij sterft.
Zet hem tegen de muur. Niet zo, til hem op.
Je moet kalm blijven. Haal adem.
Kijk me aan. Ik studeer geneeskunde.
Ik heet Roberto. En jij?
Álvaro. -Álvaro hoe?
Álvaro Mangino.
De piloot leeft nog. -Pak aan. Help me.
De piloot leeft nog.
Kom op, Gustavo. -Op drie. Eén, twee, drie.
Hierheen. Ja.
DAG 1 13 OKTOBER 1972
De piloten leven nog. Maak dit open.
Niets werkt. Geen lampjes. Niks.
Vertel me hoe de radio werkt.
Welke knop?
Hallo? Ons vliegtuig is gecrasht. We komen uit Uruguay.
We zijn neergestort in de bergen. Hoort iemand me?
Werkt dit ding?
We zijn Curicó gepasseerd.
Wat?
We zijn voorbij Curicó.
Wat is Curicó? Zeg het nog eens, ik begrijp het niet.
Help. -Kom op.
Hier.
God…
God zij met jullie.
De nacht valt als een hinderlaag.
Binnen een paar minuten zakt de temperatuur 30 graden.
Als de crash ons niet doodde, doet de kou het.
We kruipen zo goed mogelijk bij elkaar.
De overlevenden en de doden samen.
Ik ga naar huis.
Je paspoort. Geef me je paspoort.
Hou m'n hand vast.
Zo brachten we de nacht door.
Blijf wakker, anders bevries je.
De gewonden schreeuwden het uit. -Kom op.
En de rest ook.
Laat me gaan. Mama.
Mama.
Hou me vast.
Hou me stevig vast.
Help.
We leven nog, Pancho.
Mag ik er een?
Weet je waar we zijn?
Nog niet.
Marcelo. Pancho Abal en Martínez Lamas zijn dood.
En die vrouw die zo schreeuwde.
Gastón werd weggeslingerd toen de staart afbrak.
Mijn neef Daniel ook.
En Guido en Alexis.
Nando is stervende.
Z'n zus is er slecht aan toe. Er is geen plek om gewonden te behandelen.
Dan maken we plek.
We kunnen de stoelen eruit halen zodat alles past.
Kom op, jongens.
De gewonden hebben prioriteit.
Dat organiseren we aan deze kant, waar de zon op staat.
We doen wat we kunnen voor ze.
Platero. -Ja?
Doe alles wat nuttig is in een koffer.
Kijk of er eten in de bagage zit. Wat dan ook. Doe alles in één koffer.
Hier, Bobby. -Wat doen we met de doden?
Leg ze daar neer. Aan de zijkant.
Tot er hulp komt.
EUGENIA DOLGAY DE PARRADO - 50 JAAR GRAZIELA GUMILA DE MARIANI - 43 JAAR
DANTE LAGURARA - 41 JAAR
ESTHER HORTA DE NICOLA - 40 JAAR FRANCISCO NICOLA - 40 JAAR
JULIO FERRADÁS - 39 JAAR JULIO MARTÍNEZ LAMAS - 24 JAAR
FELIPE MAQUIRRIAIN - 22 JAAR FRANCISCO 'PANCHO' ABAL - 21 JAAR
FERNANDO VÁZQUEZ - 20 JAAR CARLOS VALETA - 18 JAAR
Nog wat? We moeten er nog even mee doen.
Help.
DAG 2 14 OKTOBER 1972
Niet die. -Hebben we iets groters?
Die. Roy. -Nee, niet aankomen.
Zoek naar doeken, kleding of jassen.
Oké. -Hier.
Neem deze.
Zoek stof, kleren, wat dan ook.
Coco, neem deze. Deze is groter. -Hoeveel gaan er vannacht sterven?
Er zal niemand sterven.
Dat beloof ik.
Hier. Vul de gaten op om de kou buiten te houden.
Marcelo.
Ze komen wel.
Morgen.
Fito Strauch is niet zo optimistisch als Marcelo.
Hij is een verstandig mens. Hij zou nooit tegen de aanvoerder ingaan.
Maar wat hij ziet, bevalt hem niet.
Dit is een plek waar leven onmogelijk is.
Waar wij niet thuishoren.
DAG 3 15 OKTOBER 1972
Nando.
Nee. Nando, niet…
Ik hoor je niet.
Wat is er gebeurd?
We hebben een berg geraakt.
M'n zus.
Susy.
Ze ligt daar te rusten.
Waar is m'n moeder?
Die is dood, Nando.
Dag, pap. -Tot maandag. Pas goed op ze.
Tuurlijk.
Reken maar.
Hoelang is het geleden? -Drie dagen.
Heeft iemand ons gezien?
Geef mij die. Oké. Dank je.
Hij seinde met z'n vleugel. Ze zien ons.
Ze zien ons. -Hij seinde.
Bedankt.
Weet je wat ik nu wil?
Een broodje chivito van Bar Arocena. -Een dikke Canadese chivito.
Ik wil een steak van La Mascota. -O, ja.
Met gebakken ei erop. -En friet.
Ze maken heerlijke milanesas. -De beste.
Geweldige milanesas. En zo groot.
Met friet en ham.
Spek. -Hé.
Waarom gooiden ze geen eten naar beneden?
Dat kan niet.
Dat zakt weg in de sneeuw. Dan zien we het nooit meer terug.
Breng de gewonden hier.
Rustig.
Voorzichtig met z'n benen. -Hier ben je beter af.
De Andes is enorm.
Ze moeten de zoektocht structureren. In zones of zo.
Ze waren gister hier. We zagen ze overvliegen.
Vandaag hoorden we ze alleen. -Ze zoeken in een ander gebied.
Ze hebben ons niet gezien.
Ze komen wel.
We moeten vertrouwen hebben. -Vertrouwen? Serieus?
Zeg niks tegen de jongere gasten.
Dit zal ze breken.
Jullie zijn ouder. Jullie hebben een verantwoordelijkheid.
Ze vinden ons wel.
We kunnen niet zo doorgaan. -Hoelang hebben we?
Ken je de regel van drie? -Nee.
Drie minuten zonder lucht, drie dagen zonder water…
…drie weken zonder eten.
Drie weken zonder eten. Het is pas dag drie en ik verga al.
Het is hier erger. Het is koud, we zitten hoog.
We verbranden veel meer calorieën.
Roque vertelde over de accu's.
Die zaten in de staart.
We moeten omhoogklimmen, naar waar het vliegtuig crashte…
…en de radio aan de praat krijgen.
We moeten doorgaan.
De sneeuw is nog stevig. -Numa.
Spaar je energie.
Ik wil je niet terug dragen.
Fito.
Wat is er?
Je ziet 't vliegtuig niet.
Ze kunnen overvliegen en ons nog missen.
Laten we teruggaan.
We hebben al zes dagen niet gegeten.
Gister verdeelden we het laatste eten.
Wat zoute crackers.
Nu is er niks meer.
Carlitos vertelde me iets.
Hij zegt dat Nando doordraait.
Gisteravond zei hij dat hij weigert te verhongeren.
Ik weiger te verhongeren.
Als 't moet, eet hij de lijken op. -Als 't moet, eet ik de lijken op.
Ik zei dat we geen keus hebben.
Als we door willen, moeten we blijven leven.
Om te leven moeten we eten.
Marcelo.
Er komt niemand.
We verhongeren.
We kwijnen weg. -Zeven dagen en nachten zonder eten.
Niks. Als we niks eten, sterven we.
Wat wil je eten?
Je bent gek, Roberto.
Je maakt de rest ook gek. -Er ligt daarbuiten eten.
Er ligt eiwit, broodnodige energie.
Zo doorgaan is gestoord. -Roberto.
Roberto heeft gelijk. Dit gaat om leven of dood.
Wat als ze ons over twee dagen redden? Houden we dat niet vol?
Weet je wat er gebeurt als je niet eet?
Dan verschrompelt je lichaam. Je hersenen ook. Dan kun je niet nadenken.
Mijn pis is zwart. -Die van mij ook.
Als we het doen…
…zou God ons dan nog vergeven?
Hij zal begrijpen dat we moeten overleven.
God heeft hier niets mee te maken.
Sorry, Marcelo.
Het geluk bracht ons hier.
Ongeluk. -Het is vlees.
Het zijn onze dierbaren. -Hoe snijd je een lichaam in stukken?
Wie zou dat kunnen?
Ik.
Ik doe het wel.
Ik ook.
Ik eet het niet.
We kunnen dit niet doen.
Is het wel legaal?
Gaan we dan niet de cel in?
Het is alsof je organen doneert. -Wat?
Bij een orgaandonatie heb je toestemming nodig van de donor.
Marcelo, het is illegaal.
We kunnen niet een lichaam gebruiken zonder toestemming.
We moeten eten. -Dat recht hebben we niet.
Heb ik niet het recht om mezelf in leven te houden?
Wie neemt dat van me af?
Susy.
Susy, haal adem.
Susana, kom op. Nee.
Gustavo.
Help me, alsjeblieft.
Susana.
Help me. -Wat is er?
Ze ademt niet. Geen idee. -Haal haar benen weg. Ik pak haar hoofd.
Roberto. Ze ademt niet.
Roberto, help haar. -Breng haar hier.
Help me, Gus. Kom op.
Ze ademt niet. -Susy.
Coco Nicolich schrijft een brief aan z'n ouders.
'Lieve mam en pap…
…ik schrijf dit acht dagen nadat we neergestort zijn.
We zijn op een prachtige plek…
…omringd door bevroren bergen, met een meer in de verte…
…wat zal smelten als het begint te dooien.
Het gaat goed met ons.
Op dit moment zijn er 27 overlevenden.
Nando's zus is vandaag overleden.
Ik mis jullie enorm.
En ik bid constant tot God…
…dat Hij me jullie weer laat zien.'
Dit is een kerkhof.
Ik blijf hier niet.
M'n buik doet zo'n pijn.
Ik weet het, Moncho. Rustig maar. -Ik krijg geen lucht.
Kijk me aan, Moncho. Haal adem.
Ik wil niet… -Haal adem.
Ik kan niet ademen. -Jawel. Haal adem.
Ik moet hier weg. Ik stik.
Je kunt nu niet weg. Kijk me aan. Rustig maar.
Ik wil niet dood. -Dat ga je niet.
Ik wil hier niet sterven. -Dat gebeurt niet.
DAG 9 21 OKTOBER 1972
Als ik sterf, mogen jullie m'n lichaam opeten.
Om te blijven leven.
Ik geef ook toestemming.
Ik ook.
Ik geef toestemming.
Onze Vader, die in de hemel zijt, geheiligd is Uw naam.
Uw koninkrijk kome, Uw wil geschiede…
Het spijt me.
Het spijt me, Marcelo.
Vergeef me, Marcelo.
Het spijt me, mensen.
We hebben geen keus.
Sorry, Marcelo.
Kijk me niet zo aan.
Ik kijk hetzelfde als altijd.
De neven Strauch hebben de ergste taak.
De taak die niemand wil doen.
Fito kiest de lichamen…
…die ze uit het zicht in stukken snijden.
Waar de rest het niet ziet.
Zo worden degenen die het eten niet gek.
Wat? -Ik heb iets gevonden.
Een radio.
Hij is doorweekt.
Roy, repareer hem.
Degenen die niet eten kijken naar de lucht.
Wachtend op een teken.
Links of rechts?
Hoger, Coco.
Als je hem hoger wil, moeten we een kabel halen…
…en 'm op een paal zetten.
Hou hem daar.
Iets meer naar links.
Nog iets.
Niet zo ver. Iets naar rechts.
Daar.
Iets meer naar links.
Hoger, Coco.
Voorzichtig met de kabel.
Hier.
Wat is dat?
Kom op. Het is makkelijker met wat sneeuw.
Nee, dank je. Ik hou het wel vol.
Je moet eten, Numa.
Het is niet oké.
Nee.
We hebben nieuwe informatie voor u.
De zoektocht naar het neergestorte Uruguayaanse vliegtuig…
…van rugbyteam de Old Christians in de Andes is beëindigd.
In de vereiste tien dagen…
…zijn 66 zoekacties uitgevoerd…
…met 17 vliegtuigen van de Chileense luchtmacht…
…en vliegtuigen van de Uruguayaanse en Argentijnse luchtmacht…
…maar tevergeefs.
De zoekacties worden volgend jaar hervat…
…als de dooi het beter mogelijk maakt om het wrak te zien.
De Chileense reddingsdienst…
…meldde dat bij de 34 vliegtuigongevallen die zich in de Andes hebben voorgedaan…
…er nooit overlevenden zijn geweest.
We zijn terug na de reclame.
Ze worden gemaakt van hoogwaardige onderdelen…
…met prachtige kleuren en ontwerpen.
Op maat, met drie verschillende modellen.
Bicicletas Victoria, de meest winnende fiets.
Ik had het mis.
Ik vroeg jullie voor niets te wachten.
Als ik nog iets mag vragen…
…vraag ik dat jullie eten.
Het enige wat we hebben is ons leven. Dat moeten we boven alles beschermen.
We zoeken de staart van het vliegtuig. Zonder iets te zeggen, zonder plan.
We moeten de accu voor de radio vinden.
Daar ligt meer.
Ik ben hier, Gastón.
Dat is Daniel Shaw, Fito's neef.
Hij zat achter me. Hij werd weggeslingerd.
De zon gaat onder. We moeten terug. -Nee.
Nog iets verder.
Als dit hier ligt, kan de staart niet ver zijn.
Wie zijn daarboven?
Numa, Gustavo en Maspons.
Ze hebben niks mee.
Het moet daar 20 of 30 graden kouder zijn.
De nacht overleven ze niet.
De zon smolt de sneeuw, die tot onze knieën kwam.
Nee, die kant op.
We kunnen nauwelijks vooruit en de nacht heeft ons overvallen.
We vriezen dood.
Sla me.
Hoe harder je probeert te ontsnappen…
…hoe harder de berg terugslaat.
Gus, eet wat.
Vertel, Numa.
Wat zagen jullie daar?
Numa.
Vertel.
Alleen bergen met sneeuw.
In elke richting?
Voor zover ik kon zien was dat alles wat er was.
En in het westen?
Kon je voorbij de ijsmuur zien?
Nee.
Dat was onmogelijk.
Daarachter ligt Chili.
Daar moeten we heen.
Maar je moet eten.
Anders haal je Chili niet.
Kom op.
Ik kauw niet meer dan twee of drie keer.
Ik dwing mezelf te slikken.
Voor het eerst denk ik aan de steeds reëlere mogelijkheid…
…dat ik nooit meer thuiskom.
Maar als ik Nando zie, voel ik hoop.
Hij traint elke dag, met één obsessie.
Dat achter die berg die groene valleien van Chili liggen.
Hem beklimmen is zelfmoord.
Maar ik ga met hem mee.
DAG 17 VIJFDE DAG VAN DE STORM
Vasco, hier is je antwoord
omdat je wilde dat ik rijmen zou
sta op en loop lekker een rondje in de kou
Je bent een bruut, Bobby.
Klaar, Carlitos? Ga ervoor. -Hé.
we passen hier amper allemaal in misschien is het een teken
ik had liever bij die drie in de presidentiële suite gelegen
terwijl deze tragedie verder sleept
zie ik vanuit mijn hangmat helden zonder cape
en hoewel de woede mij soms verslaat
gaf het leven me jullie, mijn steun en toeverlaat
we liggen in dit vliegtuig stervend van de kou
Coco heeft geluk dat ik z'n voeten vasthou
maar, Coco, wen er niet aan
spoedig zullen we naar huis gaan
Goeie. -Jouw beurt, Coquito.
Die van mij is iets sentimenteler.
13 oktober was m'n moeder jarig
ik vraag God maar één ding
dat ik terug mag keren
zodat ik haar volgend jaar kan feliciteren -Mooi.
Goeie, Coquito. -Mooi.
de een is erg excellent
terwijl een ander als kip zonder kop rondrent
en niet weet wie er is verkozen tot president
Dat was vreselijk.
Oké. -Echt vreselijk.
Ik werk tenminste. In tegenstelling tot anderen.
hier op de berg is het intens
ik wil vluchten als een poema
maar eerst wil ik een vers van onze ingetogen vriend, Numa
op deze ijzige helling hier
leeft niets, nog geen mier
in deze koelcel
op de rotsen van deze koude hel van een berg
van deze koude…
Oké, applaus voor Numa.
Bravo.
Help.
Roy.
Ze liggen eronder. -Hier ben ik.
Kom op. Graven.
Fito.
Tintín.
Hou vol.
Hou vol. We halen jullie eruit.
Coche, help. -Haal ze eruit.
Graven. Kom op.
Hou vol.
Graven.
Help, alsjeblieft.
Hou vol, Numa.
Ik haal je eruit.
Pancho.
Coco.
Liliana ligt daar. Niet daar staan. Liliana ligt eronder, verdomme.
Verdomme, niet daar staan. Liliana ligt daar.
Liliana, hou vol. Niet daar staan. Liliana ligt daar.
Niet daar staan. Ik haal je eruit, schat.
Hier.
Coco, kom op.
Coco.
Haal adem.
Haal adem, schat.
Ze ademt niet.
Ademen. -Hij ademt niet.
Schat, haal adem. -Hou vol.
Haal adem.
Haal adem, schat.
Wat is dat geluid?
Wat gebeurt er?
Kom op.
Er komt lucht binnen.
Er is zuurstof. -Ja.
Is iedereen in orde?
Arturo? -Ik leef nog.
Javier ook. Liliana niet.
Vasco? -Hier. Ik leef nog.
Ik leef ook nog. Ik ben Roberto. -Ik ook. Moncho.
Pedro Algorta hier.
Diego?
Die is dood, Fito.
Roque ook.
Maspons is dood. -Nando hier, ik leef.
Enrique en Juan Carlos zijn dood.
Tintín, in orde? -Hier.
Coco?
-Coco is dood. Ik ben Roy.
En Marcelo?
Marcelo?
Aanvoerder.
Marcelo zat vast.
Hij voelde de kou niet. Hij voelde niks meer.
Niets voelen is een opluchting.
We hebben hier 17 dagen op gewacht.
Een moment van kalmte.
Een seconde van rust.
Hoeveel sneeuw ligt er op ons? -Het kan de hele berg zijn.
Iedereen, bidden.
Gezegend is Jezus, de vrucht van Uw schoot.
Vandaag is het 30 oktober.
Mijn verjaardag.
Ik word 25.
Het is moeilijk om niet aan thuis te denken.
Als er licht is, zitten we niet te diep.
Hoelang zitten we hier vast?
Tot de storm voorbij is.
DAG 18 TWEE DAGEN BEGRAVEN
Onze honger is ondraaglijk.
Tot nu toe konden de neven Strauch zorgen dat het vlees gewoon vlees was.
Vlees zonder naam.
Zonder gezicht.
Hier is dat onmogelijk.
Jongens?
Doen jullie niks?
Roberto.
We moeten eten om te overleven.
Geven jullie het nu op?
Na alles wat er gebeurd is?
We moeten hier weg. Ik blijf hier niet.
Ik wil eruit.
Wat wil je van me?
Genoeg, Numa.
Kom op.
Hou op, Numa.
Numa.
DAG 20 VIER DAGEN BEGRAVEN
De lucht.
Ik zie de lucht.
Moncho, jij eerst. Jij bent kleiner. Toe maar.
De zon.
Kom op.
Het is gelukt.
Hé, wat zien jullie?
Je vriendin, Margarita, is hier. -In een bikini.
Zeg maar dat ik eraan kom.
We leven nog.
We zijn er nog.
Kappen, man.
De fles.
Hoe is 't met je been?
Het stelt niks voor. Het is maar een snee.
Spaar je energie, Numa.
Ik hou het al amper vol.
Zeg dat niet, Arturo.
Verlies je geloof niet. -Ik heb meer geloof dan ooit.
Ben je nu een misdienaar?
Lach niet.
Maar ik geloof…
…sorry, Numa…
…niet in jouw God.
Die God…
…vertelt me thuis wat ik moet doen…
…maar niet wat ik in de bergen moet doen.
Wat hier gebeurt, kan niet gezien worden door de ogen die ik eerst had.
Numa.
Dit is mijn hemel.
Ik geloof in een andere god.
Ik geloof…
…in de god die Roberto in z'n hoofd heeft…
…als hij m'n wonden behandelt.
In de god die Nando in z'n benen heeft…
…als hij blijft lopen, wat er ook gebeurt.
Ik geloof in Daniels handen…
…als hij het vlees snijdt.
En Fito, als hij het ons geeft…
…zonder te zeggen welke van onze vrienden het is.
Zodat wij het kunnen eten…
…zonder hun blik voor ons te zien.
Ik geloof in die god.
Ik geloof in Roberto.
In Nando.
In Daniel.
In Fito.
En in onze dode vrienden.
Je bent een filosoof, Arturo.
Misdienaar en filosoof.
Kom op, man.
Kom op. -We moeten gaan.
Kijk naar de zon. -We moeten wachten.
Waarom? -Om ons voor te bereiden.
Wat als het gaat stormen? We moeten wachten tot het warmer is.
We kunnen geen nacht buiten blijven.
Vertel het hem, Numa.
15 november gaat het dooien. Hogere temperaturen. Minder kans op storm.
Twee weken. Gewoon zitten wachten. -Nee. Voorbereiden.
Lopen zonder plan heeft ons niets opgeleverd.
We weten niet eens hoe ver het is.
We hebben hier hulp nodig. -Zitten jullie lekker?
Kom op.
Kom op, man. -Kom helpen.
Alles goed?
Pak die platen.
Hier. Kom op.
Hulp nodig?
DAG 34 DE DOOI BEGINT
Help me, Roberto. Numa, help eens.
Ondersteun z'n hoofd. Langzaam.
Til hem op. Kom.
Langzaam.
Het is oké, Arturo. Zo, ja.
Trek z'n shirt rustig omhoog. Zo.
Arturo is erg ziek.
Ik geef hem drie dagen. Vasco misschien iets meer.
Wat denk jij?
Waarover?
Hoelang ze nog hebben. -Wat wil je, Gustavo?
Vertel.
Wat wil je?
We hebben gedaan wat we konden als artsen.
Straks worden we grafdelvers.
Ik weet dat het zwaar is.
Maar jij hebt hier de sterkste benen.
Jij moet lopen voor de rest.
Passen.
Roberto, passen.
Rustig. Hier. Laten we hem verplaatsen.
Oké.
Leg hem hier neer.
Ik ben hier. Adem met me mee, Arturo. Kom op.
Arturo Nogueira's longen zitten vol met vocht.
Hij houdt het niet uit. -Zo, ja.
Zo, ja.
Gustavo probeert te helpen.
Zo, ja.
Maar niemand kan voor hem ademen.
Zo, ja.
We moeten alles proberen.
Vier van ons bieden zich aan.
We gaan richting Argentinië.
We dragen meer kleding in de hoop de nacht te overleven.
DAG 36 EXPEDITIE NAAR HET OOSTEN, ARGENTINIË
Numa.
Numa, gaat het?
Het is geïnfecteerd.
We moeten terug.
We kunnen Numa niet dragen.
Roberto. -Ik ga alleen terug.
Het is niet ver.
Sorry.
Wat is er gebeurd, Numa? Numa.
Wat is er gebeurd? -Waar is de rest?
Geef antwoord. Zeg eens iets.
Je bent hier, bij ons. Wat is er gebeurd?
Papa.
Vasco, we zijn hier. -Papa.
Rustig. Kijk me aan. -Waar is m'n ma?
Kijk me aan. Je vader is hier.
Kijk me aan. We zijn hier.
Papa, kom hier. -Stop.
Rustig.
We zijn hier.
Vasco.
Vasco, kijk me aan. -Pap.
Dank je. -Rafael. Rafeael Echavarren.
Echavarren.
Ik snap het niet, Javier.
Vanaf het moment dat we neerstortten, heb ik alles gedaan om te helpen.
Ik probeerde…
…altijd te doen wat juist was.
En nu, met m'n been zo…
…ben ik nutteloos.
Wat heeft het voor zin?
Wat is de zin van de dood van Arturo, Vasco, en alle anderen?
Liliana gaf alles. Altijd.
Tijdens de lawine, onder de sneeuw, voelde ik haar lichaam onder me.
Ik lag een paar centimeter onder het oppervlak…
…dus ik kreeg m'n hoofd eruit.
En ik schreeuwde zo hard als ik kon: 'Liliana, hou vol.
Ik haal je eruit. Ik leef nog.'
Ik zag ze over haar heen lopen.
Dus ik schreeuwde: 'Niet daar staan.
Niet daar staan. Liliana ligt eronder.'
Zij kon er niet uit als ik er niet eerst uitkwam.
Maar ik kon me niet bewegen omdat m'n voeten op haar borst stonden.
Als ik had geprobeerd eruit te komen, had ik haar dieper geduwd.
Wat is de zin daarvan, Numa?
Tegen de tijd dat we Liliana bereikten, was ze dood.
Terwijl zij doorgingen met onze vrienden uitgraven…
…de een dood, de ander levend…
…hield ik Liliana vast met al mijn kracht.
En ik voelde een liefde die ik nooit eerder gevoeld heb.
Ik besefte dat ik een missie had.
Om de liefde die ik zo dicht tegen mijn borst aan hield…
…terug te brengen naar m'n kinderen.
Haar dood was niet tevergeefs.
Die wond maakt je niet nutteloos.
Nee. Kom op, Roy. Ga je me helpen?
Nando?
Ik hoor dat je nu lui bent geworden. Je slaapt de hele dag maar. Waarom?
Je moet trainen. -Wat doe jij hier?
Dit ga je niet geloven.
We liepen twee of drie uur naar het oosten…
…en ineens zagen we de staart van het vliegtuig.
We hadden hem nooit gevonden.
Hij is naar voren gevlogen.
Naar de andere kant. Het was ongelooflijk.
Er lagen overal koffers en schone kleren.
Flessen rum.
Sigaretten.
En chocolade.
Wacht. Niet het papier opeten.
Jij mag mij niet vertellen wat ik mag eten.
Alsjeblieft.
Je had gelijk. We hebben een nacht in de elementen doorgebracht.
Het is een wonder dat we nog leven.
Maar we hebben de accu's gevonden.
Ze zaten in de staart.
Het is makkelijker om de radio hier te brengen.
Zag je hoe Roy de radio fixte?
Roberto denkt dat hij die van 't vliegtuig kan repareren.
We gaan terug.
We moeten het proberen.
Nando, Roberto en Tintín gaan met Roy naar de staart.
Ik wou dat ik met ze mee kon.
Roy is zwak en denkt niet dat de radio zal werken.
Kom op, Roy. We hebben niet veel tijd.
Hij is doodsbang.
Maar hij doet het voor de groep.
Niet te geloven. -Goed gedaan.
1-C-6-0-1.
B… Niet die. Welke was het?
Eén, zeven. Deze. -Wat als hij niet werkt?
Wat dan? -Dan gaan we er weer op uit.
Toch, Roberto? Naar het westen. Naar Chili.
Hallo.
Hallo?
Wij zijn de Uruguayanen die zijn neergestort. Hoort u mij?
We zijn hier.
Hallo?
Met elke dag die voorbijgaat, verliezen we iets van ons leven.
Rustig.
De rantsoenen zijn niet genoeg, dus we plukken de botten kaal.
Wat ooit ondenkbaar was…
…is nu routine.
En we geven er niets meer om.
Kom op.
Hier. Neem wat.
Je moet eten, Numa.
Neem de helft.
Geef het niet op.
Ik geef het niet op, Pancho.
Ik ga dood.
Het doet pijn…
…dat ik niet meer voor jullie kan doen.
Hou op.
Denk aan jezelf.
Aan mezelf denken?
Kijk naar me.
Ik ben 25 jaar, Pancho.
Ik heb m'n hele leven voor me. Ik wil nog zoveel doen.
Ik wil… m'n broers en zussen weer zien.
Ik wil m'n vader en moeder zien.
Ik wil dansen.
Je danst nooit. -Weet ik.
Maar nu wil ik het.
Ik wil alles doen, Pancho.
Ik wil lachen.
Ik wil huilen. -Huil dan.
Ik kan het niet. -Huil.
Kom op. Huil dan.
Huil samen met mij.
Waarom lach je?
Huil samen met mij. Kom op. Laat het eruit.
Kom op, dommerd.
Kom op.
Nando. Kijk dit eens.
Wat is dat? -Het is waterdicht. Dit is goed, toch?
Het beschermde de leidingen. -Is er meer?
Ja, zat.
Eén-C.
Nee.
OP DEZE DAG, 29 NOVEMBER 1972…
…ZIJN ER NOG 17 OVERLEVENDEN BOVEN OP DE BERG…
…IN HET URUGUAYAANSE VLIEGTUIG DAT IS NEERGESTORT IN DE BERGEN
Wat is er gebeurd?
De radio werkte niet.
We vonden deze stof.
Wat is het? -Waterdichte stof.
We kunnen een vest maken. -Geen vest, Tíntín.
Een slaapzak. -Dan kunnen we 's nachts buiten overleven.
Er is genoeg stof.
We kunnen één grote maken.
Wanneer vertrekken we?
Roberto.
Wanneer?
Zodra de slaapzak af is.
Achtenvijftig dagen na de verdwijning…
…van het vliegtuig Fairchild 571 van de Uruguayaanse luchtmacht…
…met haar 40 passagiers en vijf bemanningsleden…
…dat het rugbyteam de Old Christians en hun gezelschap naar Chili vloog…
…heeft de luchtmacht een C-47 klaargemaakt…
…dat de zoektocht in de Andes zal hervatten.
Roberto, het heeft geen zin om terug te gaan naar het begin.
Ze komen ons zoeken.
Ja. Een paar idioten die over ons heen vlogen en niks zagen.
Ze zoeken lijken. We zijn hier al twee maanden.
Twee maanden, Roberto. Denk je dat zij geloven dat we nog leven?
We leven ook nog. -Leven?
Kijk eens naar ons.
Kijk dan.
Noem je dit leven?
Met bidden komen we hier niet weg.
Gaan jullie hierin op de berg slapen?
Wat doe je, Roberto?
Kappen. -Roberto.
Je vond het toch goed?
Jongens.
Lachen naar het vogeltje.
Tintín staat erop om foto's te maken.
Alsof hij plaatjes schiet van een reis waarvan hij terugkomt.
Ik vraag me af voor wie de foto's zijn.
Voor ons?
Lachen, verdomme.
Ik zal ze nooit zien.
Kom op. We kunnen nog lachen.
Misschien voor onze families.
Of voor anderen die nu aan ons denken…
…als ze foto's van ons uit het verleden bekijken.
Kijk naar de camera.
Door ons te zien, zullen we weer leven in hun verbeelding.
Zij zullen dezelfde vragen stellen die wij onszelf nu stellen.
'Wat is er met ze gebeurd?'
Wat is er met ons gebeurd?
Wie waren we op de berg?
Nando.
Ik wil dat je weet dat je toestemming hebt om m'n lichaam te gebruiken.
Numa, zeg niet zulke dingen.
Ik weet dat ik hier niet wegkom.
Zeg dat niet.
Het is waar.
Maar het is oké.
Ik heb er vrede mee.
Ik ben klaar voor wat hierna komt.
Dat zijn we allebei.
En het maakt me zo gelukkig…
…om te weten dat jullie het gaan halen.
Dat maakt me gelukkig.
Dank je.
Mijn naam is Numa.
Ik stierf op 11 december 1972.
In mijn slaap.
ER IS GEEN GROTERE LIEFDE DAN JE LEVEN TE GEVEN VOOR JE VRIENDEN
We vertrekken morgen.
Je kunt dit.
Succes, Roberto.
Dank je. -Jij ook bedankt.
Nog één knuffel.
Carlitos.
Ja, man?
Je mag de lichamen van mijn moeder en Susy gebruiken.
Oké.
Kom op. -We gaan ervoor.
Heel veel succes. -Succes.
Kijk beide kanten op voor het oversteken. En vergeet ons niet.
We wachten hier. -Stap voor stap.
Kom op, jongens.
DAG 61 EXPEDITIE NAAR HET WESTEN, CHILI
Nando.
Laten we een plek zoeken voor de slaapzak.
We moeten nog iets hoger klimmen. -We halen de top niet.
Ik ga in 't midden.
Het is zo mooi.
Jammer dat we zo goed als dood zijn.
Ik ga niet terug.
De Andes gaat niet eeuwig door. De sneeuw moet ergens stoppen.
De oceaan is daar.
Dat zeg je steeds. -Kijk waar we zijn.
Na die hele klim.
Het ligt allemaal voor ons.
We moeten alleen de vallei door. Hoelang kan dat nou duren?
Tien dagen? Twaalf?
We hebben maar voor een week eten.
Wat wil je doen?
Meelopen of…
…wachten in 't vliegtuig?
Je vraagt me om samen te sterven. -Ik vraag je om mee te gaan.
Kijk daar. Zie je die twee toppen?
In het midden. Als 'n paar tieten.
Er ligt geen sneeuw.
Zie je? Dat is Chili.
Zie je het?
Ik zie het.
Dank je.
Wees voorzichtig.
Nando en Roberto gaan door naar het westen.
Ik ben teruggegaan zodat zij meer eten hebben.
Van daarboven zie je lagere toppen. Die zijn bruin.
Er ligt daar geen sneeuw.
De jongens zijn in orde. Ze hebben genoeg eten voor tien dagen.
Niets houdt ze tegen.
Een vallei.
Roberto.
Nando.
Help ons, alsjeblieft.
We zijn van een neergestort vliegtuig.
We hebben zo'n honger.
LUCHTREDDINGSDIENST
IK KOM VAN EEN VLIEGTUIG…
'Ik kom van een vliegtuig dat is neergestort. Ik ben Uruguayaan.
We hebben tien dagen gelopen.
Er zitten nog 14 gewonde mensen in het vliegtuig.
We moeten hier snel weg en we weten niet hoe.'
Telefoon uit San Fernando.
'We hebben geen eten.
We zijn zwak.
Wanneer worden we gered?' -'Wanneer worden we gered?'
'Alstublieft, we kunnen niet eens lopen. Waar zijn we?'
We onderbreken deze uitzending met meer informatie…
…over het verhaal dat we net noemden.
We hebben de namen van twee jonge overlevenden…
…van het Uruguayaanse vliegtuig dat 71 dagen geleden is neergestort.
Het zijn Roberto Canessa en Fernando Parrado.
CHILEENSE LUCHTMACHT
DAG 71 22 DECEMBER 1972
Geef hier.
Je ziet er goed uit.
ÁLVARO
Wat doen we hiermee?
Ik ga je de namen van die jongens daar vertellen.
Hoor je me?
Herhaal elke naam twee keer, alsjeblieft.
Elke naam twee keer.
Roberto Canessa.
Gustavo Zerbino.
Eduardo Strauch.
Álvaro Mangino.
Fernando Parrado.
Antonio Vizintín.
Pedro Algorta.
Alfredo Delgado.
Roy Harley.
José Luis Inciarte.
Ramón Sabella.
Javier Methol.
Carlitos Miguel Páez, mijn zoon.
Roberto François.
Daniel Fernández.
Adolfo Strauch.
Daar zijn ze.
Dat zijn ze allemaal.
Iedereen.
We gaan naar huis.
Kom op, Javier. We gaan.
Lopen, Roy. Opstaan.
Kom op, Gustavo.
Laat die hier. Achteruit.
Hoe bedoelt u? -We worden te zwaar.
Kom op.
Gustavo, kom. -Ik ga niet zonder de koffer.
Stap in. Waar gaan jullie heen?
Prima, neem hem maar mee.
Stap in.
Kom op. Stap in.
Naar binnen.
Op 22 december keerden 16 overlevenden terug uit de Andes.
Vandaag spreekt mijn stem hun woorden.
Hij vertelt hoe we allemaal onze rol speelden.
Dit is ons verhaal.
Mam.
Het is een wonder.
Hoezo, een wonder? -Het is een wonder.
Welk wonder?
ZIEKENHUIS SAN JUAN DE DIOS
Het onthaal is overweldigend.
Wat doet die menigte hier?
Iedereen wil m'n vrienden zien, ze aanraken, alles weten.
Wat is er gebeurd in de bergen?
Ja.
De journalisten stellen vragen, met hun camera's en microfoons.
De artsen stellen vragen, met hun onderzoeken en instrumenten.
Wat zien ze?
Ze schrikken van hun vieze kleren.
Hun uitgemergelde lichamen, verbrand door de zon.
Het vuil op hun huid.
Nando.
De kranten schrijven over de helden van de Andes.
Degenen die terugkeerden om hun vaders weer te zien.
Hun moeders.
Je lijkt wel een oude man.
Hun vriendinnetjes.
En hun kinderen.
Maar zij voelen zich geen helden.
Ze waren dood, net als wij. Maar alleen zij waren teruggekomen.
En als ze aan ons denken…
…vragen ze zich af: 'Waarom kwamen we niet samen terug?
Wat is de zin van dit alles?'
Jullie moeten het zin geven.
Jullie zijn het antwoord.
Blijf voor elkaar zorgen.
En vertel iedereen wat we hebben gedaan in de bergen.
GEBASEERD OP 'LA SOCIEDAD DE LA NIEVE' VAN PABLO VIERCI
Ondertiteld door: Sander van Arnhem