Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
May mga pinanghihinayangan ba ako? Oo.
Pero 'yon din ang nag-uudyok sa akin para malampasan ang mga panghihinayang.
Para ayusin.
At idinadaan ko 'yon sa pagpipinta, o pagsusulat,
dahil di ko na 'yon mababago.
Lipas na 'yon!
'Yong lintik na tinatawag na oras.
Basta lang… lumipas na.
Tinitingnan ko…
Pag sakay ka ng tren,
sa bawat bintana, dumadaan ang mga tanawin.
Parang litrato. Wham.
Di mo na maibabalik.
Ganyan ang buhay mo,
mga litratong mabilis na dumadaan.
Di mo kayang… Wala na.
ROCKY HINDI AKO GALIT. AKO…
Madali talagang maging kampante.
Naisip ko, "Kailangang gumawa ng iba talaga."
Nakakainip na ang lahat, paulit-ulit.
Ramdam kong medyo nalalanta ako, natutuyo,
parang tuyong prutas na nahulog sa puno, natutuyo.
Tatagal pa kaya ako ng 20 taon? Ayaw kong makampante nang 20 taon.
Kaya sabi ko, "Gusto mo talagang manatiling masigla? Umalis ka."
Kaya kailangan kong lumipat pasilangan.
Wala sigurong mas makapagpapasigla sa 'yo kundi kunin ang bahay o kasaysayan mo
at lamukusin ito.
Sino itong si Sylvester Stallone?
Artista, manunulat, makata, performer, kilalang-kilala.
Paano nangyayari 'yon?
Si Sly ay isang taong laging may sariling landas.
At kung walang daanan, siya mismo ang gagawa.
Sariling likha siya.
Kung titingnan, di siya magaling na artista.
Wala siyang malakas na karisma.
Pero nakaimbento siya ng iba.
Isang aktor na nagsusulat at nagdidirek ng sarili niya.
Di siya ang unang gumawa nito, pero siya ang unang superstar na gumawa nito.
Talagang nakuha niya kung ano'ng gustong makita sa kanya ng mga tao.
Nakatutok ako sa kuwento ni Stallone
na para bang kuwento ko ito.
'Yon ang pangarap kong puwedeng mangyari sa isang career.
Wala pang nagkaroon ng tatlong franchises.
Ang henyo sa likod n'on.
Hindi ito nagkataon lang.
Puwedeng tingnan 'yong cassettes na nakita mo habang nag-eempake?
Oo, mayroon dito.
Tingnan natin.
New York Times ito.
Puwedeng humingi ng pabor?
Sisimulan ko sa pag-quote sa press release mo,
at itutuloy mo kung saan ako matatapos. Tama? Okay.
Ipinanganak si Sylvester Stallone sa Hell's Kitchen sa New York
sa napakainit na tag-araw ng 1946.
Lintik.
Hindi ko talaga akalaing babalik ako rito.
Ipinanganak ako sa Hell's Kitchen. Taga-New York ako dati.
Animnapu't limang taon na akong di nakapunta rito.
Dito kayo nakatira?
Hindi, taga-45th ako.
-Talaga? -Oo.
-Dati akong tagarito. -Sa block na ito?
-Oo, gano'n nga. -Paano rito noon?
-Magulo. -Talaga?
Hell's Kitchen talaga ito noon.
Naalala ko, laging bukas ang bintana.
Kaya natututo ka sa kalikasan ng tao,
at nakikita mo ang pamumuhay.
Parang pelikula.
"Hoy, kailan ka pupunta rito?" "Bukas."
"Isara mo 'yang lintik na bintana mo." Sagutan.
Naaalala ko ang papa ko, laging nakasuot ng Italian T-shirt,
at laging parang eksena sa play ni Arthur Miller.
A View from the Bridge, 'yon ang buhay ko.
Dumayo sa New York ang papa ko. Doon niya nakilala ang mama ko.
Barbero siya na lumipat sa "cosmetology" dahil mas malaki ang kita ng hairdresser.
Sensitibo ang papa ko dahil di yata siya nakapag-aral.
Kahit anong pang-iinsulto, parang…
Magwawala siya.
Grabe rin ang mama namin.
Hawak lagi ang lumang hairbrush at shower brush.
Matibay ang mahahabang kuko niya. Sasabihing, "Halika rito!"
Cigarette girl ang mama ko sa Billy Rose's Diamond Horseshoe.
'Yon ang pangunahing pinanggagalingan ng kita.
Sabi ng papa ko, takot talagang magkaanak ang mama ko.
Kahit siyam na buwan nang buntis, sumasakay pa rin siya sa bus.
At nag-labor siya.
May alistong nagbaba sa kanya sa bus,
at dinala siya sa charity ward.
At gano'n ako inilabas sa mundo, mula sa aksidenteng ito,
na nagparalisa sa lahat ng ugat sa gilid ng bibig ko.
Kaya ipinanganak akong nakaangil.
Medyo kakaiba siya, makulay,
napakaprangka at hindi mo matatantiya.
Alam kong mayroon akong…
bangis na namana sa papa ko, walang duda.
Ang mama at papa namin, regular 'yan.
Kagigising ko pa lang, maririnig mo na silang nagsisigawan.
Ang papa ko…
At takot na takot ako noon, dahil ramdam ko ang dagundong.
Palagay ko pareho silang nakatuon sa sarili nila, ang mga magulang ko,
kaya ipinasa nila kami.
Mas madalas akong nasa boarding house.
Parang 12 buwan sa isang taon.
Di ako umuuwi dahil wala silang oras. Pareho silang nagtatrabaho.
At sabi ng mga tao, "Naku, parang pinagkaitan ka at di ka inaruga."
Naisip ko, "Oo, totoo 'yon."
At siguro nanggagaling ang pag-aaruga
sa paggalang at pagmamahal ng mga estranghero.
Ang pakiramdam na suportado at mahal ka ng mga manonood,
di 'yon nakakasawa.
Sana magawa kong kalimutan 'yon, pero di ko kaya.
Para sa amin, pagtakas sa realidad ang mga pelikula.
Maraming oras akong nasa mga sinehan,
at kahit ano pa 'yon, lima, anim na beses kong pinanonood.
at uuwi ng alas kuwatro ng hapon.
'Yan ang gusto kong buhay, ang pangarap ko.
Kadakilaang pinaghihirapan, at nagtatagumpay laban sa kasamaan.
Mahilig akong mang-idolo.
Gusto kong ako 'yong nagligtas sa bus na puno ng mga bata.
'Yon ang pangarap ko. Gusto kong maging ang lalaking…
nagliligtas ng tao.
Lagi ako sa kuwarto ng mga magulang ko,
at may mumurahin silang Woolworth's, tatlong dolyar, $2.99 na salamin.
Uupo ako at kung anu-anong ginagawa ko sa harap ng salamin, nanggagaya…
Pag may kumakanta, nagli-lip-sync ako.
O manonood ako ng Hercules tapos gagayahin si Steve Reeves.
Doon sa Hercules Unchained,
'yong eksenang umakyat siya at winasak ang mga templo,
at ang napakaguwapo,
maskulado, perpektong lalaking huwaran…
Doon ko nasiguro.
Sabi ko, "'Yan. 'Yan ang gagawin ko."
Dahil sa wakas, may huwaran na akong iniidolo ko.
At ang tadhanang dapat kong tuparin!
Naisip ng papa ko na hindi siya mabubuhay sa New York,
kaya lumipat sila sa Maryland.
Broken family kami.
Galing ako sa eskuwela, walang tao.
Lumayas ang mama ko.
Nagdemandahan sila. Malala 'yon.
Sumama ako sa mama ko sa Philadelphia, at ang kuya, kay Papa sa Maryland.
Probinsiya talaga, puro kuliglig, walang kapitbahay,
at puro kabayo lang.
Di ko alam, pero naging malapit ako sa mga kabayo
noong lima o anim na taon ako.
Mga karaniwang kabayo lang na binibili ng papa ko ng S20, $25.
Hindi siya mayaman, pero nakasali siya sa polo team.
At lahat sa polo, may magagandang kabayo, magagandang trailer, rancho.
Ang pangit ng lugar namin.
May sakit ang karamihan sa mga kabayo.
May ilang mabubulag pag hinila nang mabilis.
Nagsimula akong maglaro ng polo, pero sandlot polo lang, mababang antas.
Pero natuto ako. Gumaling ako nang gumaling.
Noong 13 ako, nagsimula akong magkaranggo. Pambansang ranggo.
Di masyadong nagustuhan ng papa ko 'yon.
At sa kalagitnaan ng laro, target kong mag-nearside backhand,
at wala akong ginawang mali,
sabi niya, "Grabe ang hila mo sa kabayo!"
Sabi ko, "Alam ko ang ginagawa ko."
"Di mo kabisado ang kabayo." Sumisigaw siya mula sa stands.
At nang hinila ko ang kabayo para maghanda sa isa pang hagis,
lumabas siya mula sa stands,
sinunggaban ako sa leeg, inihagis ako sa lupa,
kinuha ang kabayo, at umalis.
At nakahiga ako roon at sabi ko, "Ayaw ko na uling makakita ng kabayo."
Pinalaki ako ng isang napaka…
pisikal na ama.
Ibig kong sabihin…
Kaya sanay na ako sa matinding sakit.
At parang naging, "Hindi ako bibigay."
Kahit ano'ng gawin niya, hindi talaga ako bibigay.
Naiinggit siguro ang papa ko.
Ang kuya ko, pasaway siya.
Tamad siya. Basagulero.
Bulakbol, at pinatalsik sa lahat ng paaralang pinasukan niya.
Naka-13 paaralan ako sa loob ng 12 taon.
Nag-military school ako. Wala yatang isang buwan.
Hindi siya maturuan. Napapasok lagi sa gulo.
Nag-aral siya sa Devereux School, na para yata sa mga pariwarang bata.
At doon nagsimulang magustuhan niya ang pag-arte.
At nagkolehiyo siya. Doon siya naging seryoso sa pag-arte.
Nagkaroon ng pagkakataong mag-audition,
hindi ko alam kung bakit pero ginawa ko, para sa Death of a Salesman.
At nakuha ko.
Nasa stage ako at pakiramdam ko…
Di ako nakaramdam ng kaba.
Kontrolado ko ang sitwasyon dahil natural ito sa akin,
madali itong gawin para sa akin.
May Harvard professor sa audience ang lumapit at nagsabing,
"Pag-isipan mong gawing career ito."
Sabi ako, "Talaga?" Sabi niya, "Oo.
Pag-aralan mo talaga ito. May potensiyal ka."
At binago ng sandaling iyon ang takbo ng buhay ko.
At dumating ako sa New York noong araw ng Woodstock.
Sabi ko, "Panahon na para mag-apply na rin ako."
Di ko kabisado ang siyudad na ito. Di ako parte nito.
Nag-iisa ako at nakatuon sa paghahanap ng kapalaran ko.
Paroo't parito ako sa mga kalyeng ito. Alam kong mabuhay dito.
Natulog ako sa mga pintuan at mga bus stop at istasyon ng tren at mga library.
Sobrang lamig, naiintindihan ko 'yon.
Pumupunta ako sa mga agency.
Pumupunta ako sa bawat isa. "Gusto kong maging kliyente."
"Hindi kami tumatanggap."
Ibinibigay ko ang litrato, at ibinabalik nila.
Nag-audition ako, sabi nila, "Bulol ka. Matamlay ang mga mata mo.
Ganito, ganyan."
Hindi pang-Broadway ang pinakamagandang makukuha ko at kailangang maghubad.
Gano'ng klase lang ang makukuha ko. Grabe.
Sabi nila, "Hindi uubra ito. Baka maging extra ka."
Kaya nagsimula akong maniwala roon, naisip ko…
Dahil sa tuwing nakukuha ako, laging kriminal.
-Tumingin ka nga sa daan. -Sorry, di kita nakita.
Ayaw siyang gawing bida.
O trabahador siya sa entablado, o siya ang prop man,
pero di siya binigyan ng respeto.
Sobrang nakatutok ako sa sarili at manhid,
at si John, ganoon din siya.
Nagsimulang magsulat si Sly dahil di niya makuha ang gusto,
kaya siya na ang gumagawa.
At di tulad ng,
"Pinag-isipan mo, balak mong gawin." Gawin mo na!
Sabi ko hindi maganda ito. Ayaw ko nang umarte.
Baka isulat ko na lang lahat ng hinaing ko at gumawa ng screenplays.
Nagtrabaho ako bilang usher.
Puwede akong manood ng pelikula buong araw.
Dala ang mumurahing tape recorder,
nire-record ko ang soundtrack at dialogue.
Sinusubukan kong palitan ang dialogue pag-uwi.
Gano'n nga. Sumulat ako nang sumulat ng ilang taon
hanggang sa nagkaroon ako ng 15, 16 na screenplay.
Kami ni John, iba ang takbo ng isip namin,
gusto naming magsulat at mag-produce ng gawa namin.
Kaya kada Biyernes, Sabado't Linggo,
isang bote ng Boone's Farm wine ang kasama namin.
Di kami nagpunta sa bar, restaurant, club. Doon talaga nagsimula ang pagsusulat.
Nag-uusap kami tungkol sa mga adhikain, pangarap,
pati na rin mga pelikula.
Walang paalam, palihim kaming papasok sa bawat pelikula sa New York.
Di kami nagbayad ng ticket kahit kailan.
Sa isip namin, walang posibilidad na mabigo.
Tulad ng, "Paano kung di tayo mapansin?" Walang gano'ng usapan.
Ganoon kalakas ang loob at paninindigan namin sa konsepto…
"Oo, may lugar para sa atin, dahil kakaiba tayo.
May mapupuntahan tayo."
Kailangang kumilos, gumawa ng sariling kapalaran.
Kaya sabi namin, "Dapat nating gawin ang Horses."
Isang cowboy at isang Indian ang bumangon sa libingan
100 taon matapos bitayin.
Nagmaneho kami papuntang Maryland, umarkila ng mga baril.
Noong binabaril namin ang kotse, totoong bala 'yon.
Sabi ko, "Ano ako? Baliw."
Ang papa niya ang gumanap na sheriff na dumating para tugisin kami.
Nando'n ang papa ko. Siya ang bumabaril sa kanila.
'Yong parteng papatayin niya kami, ang saya niya roon.
"Gusto ko kayong barilin nang paulit-ulit."
Sabi ko, "May pagkapersonal na ba ito? Medyo malaki ang galit?"
Silent movie 'yon. Sabi ko, "Sly, bakit walang tunog?"
"Kulang sa budget."
Akala mo makakabenta ka ng silent movie sa 1971?
Di mahalaga kung wala pang nakagawa nito.
Higit sa lahat, may boses siya. Gusto niyang marinig 'yon.
Noong high school, halimbawa ako ng di dapat gayahin sa pagsusulat.
"Sylvester, basahin mo rito?" Sabi ko, "Hindi na!"
Sabi niya, "Oo. Wala ring may gusto."
'Yong pagtanggi, 'yon ang nagpapalakas ng loob ko.
Isang hamon 'yon.
Tatanggapin mo ba ang panghuhusga nila sa 'yo
o ikaw mismo ang huhusga?
Gusto talagang maging artista ni Sly,
pero kailangan niya laging magsulat.
Gusto niyang maging aktor,
at kailangan niyang may mag-cast sa kanya.
Hindi siya mai-cast sa anuman.
Nag-imbento siya ng mga role niya dahil hindi siya mai-cast.
Sumuko na ako sa pag-arte. Ayaw ko na.
Pero nagpatulong sa akin si John Herzfeld na makapag-audition.
Nasa audience ang isang lalaking sumusubaybay sa isang klase
na magsusulat at magdidirek ng Lords of Flatbush.
'Yon na ang simula.
Kailangan lang na nasa tamang lugar sa tamang oras.
Una kong nakilala si Sly sa The Lords of Flatbush.
Para kaming kakaiba… Kakaiba talagang mag-partner.
Jewish siya, intelektuwal, Ivy League.
Ako… ako ay ako.
At di ka makakakita ng dalawang taong sobrang magkasalungat ang kultura.
Dinala niya ako sa walk-up apartment niya sa may Lexington Avenue
kasama ang dambuhalang aso niya.
At pininturahan niya ng itim ang mga bintana para makapagsulat siya.
Binasa ko ang screenplay at napakasimple niyon.
Kaya sabi ko, "Hayaan mo ako sa eksenang ito."
Halimbawa, pag nakaupo ako sa likod ng babae.
"Mr. Rosiello, ano'ng ginagawa mo?"
"Ewan, nakaupo lang ako.
Umusog ako dahil nasisilaw ako sa araw. Wala akong makita."
At bumalik siya sa pagtuturo.
Maya-maya, lumapit ako sa babae. Inakbayan ko. Sabi niya, "Mr. Rosiello!"
"Di ko alam! Sinusundan ako ng araw.
Pupunta rito, pupunta roon." Ginagawa ko lang ang maisipan ko.
At naisip ko, isang pagkakataon ito na pinayagan ako.
Sasabihin ko ang gusto ko sa buong pelikula.
Laging binabago ni Sly ang script,
pinapaganda ang mga eksenang nandoon siya.
Sa Lords of Flatbush namin unang nadiskubre
ang boses ni Sylvester Stallone bago ang Rocky.
Pinakamagandang eksena sa pelikula, o isa sa pinakamahusay sa '70s cinema,
ay nang makumbinsi siya ni Maria Smith
na bumili ng engagement ring na di niya kayang bilhin.
'Yong babaeng kalalabas lang dito,
pag nagpakita ka uli sa kanya ng $1,600 na singsing,
alam mo kung ano'ng isusulat sa lapida mo?
"Napakatanga ko para ipakita kay Frannie Malincanico
ang $1,600 na singsing."
Interesante si Stanley sa pelikulang iyon, kahit baka di mo siya magustuhan.
Siya… Ang laki talaga niya.
Pero mapapamahal siya sa 'yo sa eksenang 'yon,
dahil maiisip mo kung gaano niya talaga kamahal si Frannie.
Unang sulyap ito sa musikalidad o tunog ng mga dialogue ni Sylvester Stallone.
Lintik.
Sa puntong iyon, alam ko na na nasa panulat ang kapalaran ko.
Dahil alam kong mahirap akong i-cast.
Kriminal lagi ang papel ko.
Sabi ko, "Okay, totoo 'yan. Oo nga."
Pero mabait din ako. Medyo pusong mamon.
Kung mapagsasama, napakagandang karakter niyon.
Wala akong gano'ng pagkakataon hanggang sa dumating ang Rocky.
Pero bago 'yon, si Stanley Rosiello sa The Lords of Flatbush,
kung saan may isang tigasing goon,
motorcycle jacket, magrasang buhok, sigarilyo, pero nagustuhan n'yo.
At nagkasunud-sunod na.
Kung di inalok sa akin 'yon, at walang magagandang review,
di ako kikita ng $1,300,
sapat lang para makakuha ng $40 na kotse at magmaneho ng 11 araw pa-Hollywood.
Si Henry Winkler lang ang kilala ko sa LA,
na sikat na ngayon bilang ang Fonz.
Bumigay ang kotse ko sa Hollywood at Vine. Boom, tumigil. Para bang senyales 'yon.
At si Henry ang unang tinawagan ko.
"Oo, kailangang sunduin mo ako. Nasira ang kotse ko.
Nandito ako, sa gitna ng Sunset Boulevard."
Sabi ko, "Pupunta na ako."
Sinundo ko siya at isang napakalaking aso,
nasa kotse lahat ng damit niya, nasa mga maleta.
Di niya ako madadala sa bahay niya. May aso ako, may asawa.
Itinuro niya ako sa motel na ito,
at nandoon ako ng mga tatlong gabi.
Tapos may nakita akong di-kagandahang bahay sa Valley,
isang kalye ang layo sa Balboa Boulevard.
Okay.
Ipinakilala ako kay Gene Kirkwood bilang executive producer,
at nag-usap na kami at ibinigay ko ang idea ko, ang Rocky,
at pinaganda namin, at heto na nga, lumabas na.
At isang serye ito ng mga pangyayari na talagang, sa palagay ko, medyo kakaiba,
dahil limitado ang track record ko, kaya isa 'yong…
O walang track record?
…napakagandang serye 'yon ng mga pagkakamaling lumabas.
Oo, pagpapasimple 'yan ng lahat.
Nandoon talaga ako para sa isang acting audition,
at hindi maganda ang takbo ng mga bagay.
At noong palabas na ako, papasara na ang pinto,
sumandal ako at sinabing,
"Oo nga pala, nagsusulat din ako." Sabi niya, "Talaga? Bumalik ka."
Nagsimula akong magsulat,
at nagsimula akong gumawa ng gaya ng sa Mean Streets.
Gusto ko ng tungkol sa kolektor. Tipong matapang na kuwentong kalye.
At nagsusulat ako, habang nakaupo ang aso sa mesa,
nagtatrabaho ako, naninigarilyo, at walang tigil sa pagkakape.
At malapit nang mabuo.
Kaya lang… Maayos naman ang takbo.
Pero may pagkakriminal si Rocky.
'Yong kaibigan ko, noong tina-type niya ito, napaiyak siya.
Sabi niya, "Galit ako kay Rocky. Galit ako sa kanya. Malupit siya.
Nananakit siya ng tao. Binubugbog niya."
Sabi ko, "Kung bigla siyang tumigil? Baka muntik na?
Magagawa niya, trabaho niya 'yon, pero tumigil siya?"
"Maganda 'yon."
Sabi ko, "Paano kung may girlfriend siya?" Oo, maganda 'yon.
Kaya inulit ko. Simulan kong isulat. "Girlfriend. Ayos 'yon."
Pero hindi na siya boksingero. Ordinaryo lang. Wala talagang kuwento.
Ordinaryo lang siya, hindi sikat, walang kuwentang kalaban.
Walang kuwenta!
At naalala ko ang On the Waterfront. Siya si Terry Malloy.
Bang. Marty, pelikula, Mean Streets.
Paghaluin mo at bahala ka sa gusto mong gawin doon.
At nabuo ang lahat nang maging boksingero siya.
May $106 ako, $300 ang renta.
'Yon ang problema ko. Halos wala na akong pambili ng pagkain.
Isinulat ko ito sa loob ng tatlong araw.
Pagkatapos, siyempre, paulit-ulit ko ring binago.
Naniniwala akong pag nagsusulat, wag mag-alala tungkol sa depekto nito.
Alam kong baka walang halaga ang 90 posiyento,
pero ang ideang mayroon kang simula, gitna, at wakas
ay napakahalaga sa akin.
Sabi ng mga producer, "Si Ryan O'Neal. Mahilig siyang mag-boxing.
O si Burt Reynolds."
Sabi ko, "Hindi, para sa akin ito."
Nagustuhan nila ang script, ayaw ka nilang kunin
kaya palaki nang palaki ang alok nila para umayaw ka?
Tama. Umabot ito sa humigit-kumulang $265,000.
-Huwag ka lang magbida. -Oo, umayaw lang ako.
Alam kong kung ibebenta ko ito, kahit na $500,000,
alam kong pag naubos ang pera, magsisisi akong ibinenta ko.
Ano ang mas maganda?
Ang mabuhay sa ilusyon
na may kaunting pag-asang naging kahanga-hanga ka sana,
o may pagkakataon talagang maging kahanga-hanga
at sinayang mo at maiisip mong palpak ka.
Kaya parang ang mas madaling paraan ay mamuhay sa ilusyon at sabihing,
"Kung nagkaroon ako ng pagkakataon, natalo ko sana silang lahat."
Unang beses kong pumasok sa trailer na iyon
sa malamig na mga kalye ng Philadelphia
at alam kong ito na ang sandali ng katotohanan.
At sabi nila, "Sylvester, handa ka na ba?"
Sabi ko, "Hindi. Pero handa na si Rocky."
Pambihira ang nangyari.
Alam natin na nangyayari ito.
Lahat ng mga artistang gusto ko, umalis,
at napalitan ng mga perpektong artista.
Apollo Creed? Iisa lang ang makakagawa niyon.
Eksakto ang boses niya, laki, yabang.
Si Ken Norton 'yon, pero umatras siya dalawang gabi bago 'yon
at naisip ko, "Hay, naku."
Naniniwala talaga ako sa plano ng tadhana.
Huli rin ang pagpili kay Talia Shire dahil hindi namin makita ang tamang tao.
Papasok siya, at pagbukas na pagbukas ng pinto,
parang may ganitong liwanag. Wham.
Lumapit ako sa kanya at asul at itim ang buhok niya
at ganito ang mga mata niya.
Sabi ko, "Gusto ko siya."
Gusto ko ang karakter na ito. May kung ano rito.
Walang duda ro'n. Di na kailangan ng audition.
Ikaw na 'yon.
Ganoon din ang nangyari sa lahat ng iba.
Hindi kuwentong boxing ang Rocky.
Tungkol ito sa isang taong…
Love story ito.
…di dapat magtiwala sa iba.
-Love story ito. -Pero di niya kaya.
-Love story. -Tanggap niya ang buhay.
-'Yon ang nakatakda sa kanya. -Sabihin mo.
Ang gusto niya higit sa lahat ay di tumanda nang mag-isa.
Sabihin mo.
Hindi makarating sa lugar ng pag-ibig ang batang iyon.
-Hindi niya masabi nang malakas. -Hindi.
Oo, tama ka.
Di ko masabi 'yon noon.
Nakaupo ako at naghihintay ng eksena kasama si Adrian sa yelo.
"Alam mo ba? Tinanggal ang 300 na extra."
Ilan ang mayroon ako? Sabi niya, "Wala."
Gaano katagal tayong magsho-shoot?
"Mga dalawang oras."
At sabi ko, "Wow, baka mas maganda 'to."
Nagmamasid talaga si Rocky,
at nakikita niya ang di nakikita ng iba, sinusubukang mawala ang pagkakimi niya.
Sinusuri niya ang kahinaan, pag-aaruga,
pagbabago.
Kaya kailangan naming simulan ang karakter dito para makarating doon.
Alam mo paano ako nagsimula sa boxing?
-Hindi. -Ang papa ko. Di siya gano'n katalino.
Sabi niya, "Di ka ipinanganak na matalino, kaya katawan ang gamitin mo."
-Kaya naging boksingero ako. Alam mo 'yon? -Oo.
Bakit ka tumatawa?
Ang mama ko, kabaligtaran ang sinabi niya.
Ano'ng sabi? Ano'ng kabaligtaran?
"Di ka ipinanganak na may katawan, kaya paunlarin mo ang utak mo."
Sinabi niya 'yon?
Pambihira si Adrian.
Sinulat niya ang babaeng iyon, isang babaeng inapi at itinapon.
Itataas niya si Adrian sa sandali ng kalayaan at kagandahan.
At pagmamahal.
Ang ginawa ni Talia, iniangat niya ito mula sa boxing papunta sa love story.
At nagkataong boksingero ang boyfriend niya.
May maipaglalaban na siya sa wakas.
Hindi pera. Karangalan.
Gusto kong maipagmalaki mo ako.
Gusto kong sabihin mong, "Boyfriend ko 'yan."
Kaya sabi niya sa huli, "Ayaw kong maging mahinang klaseng…
"Wala sa akin kung bugbugin ako. Gusto kong maipagmalaki mo ako."
Gusto ko lang namang matapos ang laban.
'Yan ang nagustuhan ko sa karakter. Lagi siyang nagkikimkim.
Hindi niya ikinukuwento ang kalungkutan o pagkabigo kahit kanino, sinasarili niya.
Ang nag-iisang beses na ipinakita niya ito ay nang umalis si Mickey sa apartment.
Ang eksena, lumabas ako sa banyo, parang nag-iisip at saka humabol sa kanya.
Sabi ko, "John, pabor lang. Patakbuhin mo ang mga camera, ang tugtog,
at tingnan natin kung mabubuod ni Rocky ang buhay niya sa dalawang minuto."
Noong una naming gawin 'yon, at ang ganda, sabi niya, "Ayos na ba 'yon?"
Sabi ko, "Ayos na ba 'yon? Ginawa ko lang…
ang maisip ko roon.
Di ko na mauulit. Wala sa script 'yon."
Wala ang enerhiya. Alam mo, 'yon…
Ano ba ang ginawa ko? Sinuntok ko ba ang pinto rito?
Sabi ko, "Magsisimula uli ako. Ano'ng ginawa ko?"
At naisip ko ang papa ko.
Makinig ka. Gusto kong maging manager mo.
Kaya kinailangan kong itapon ang pinakamagandang kuha…
Pero di mo mabibili ang ibibigay ko.
Nasaktan ako at may karanasan ako.
Nasaktan at may karanasan din ako.
…at palitan ng mas pabagu-bago, ang relasyon naming mag-ama.
Kailangan ko ng tulong mo sampung taon na ang nakararaan.
-Di mo ako tinulungan. Wala kang pakialam. -Kung kailangan mo…
Kung kailangan mo, bakit di ka nagsabi? Bakit di mo ako tinanong?
Nagsabi ako, wala kang narinig.
Nang isulat ko ito, iisang linya lang, at nagpunta ako roon at sinabing,
"Kailangang pag-usapan ang tungkol sa akin."
Sa akin.
At ilalagay ko 'yon sa katawan ni Rocky.
Malapit na akong mag-30, sabi ko,
"Pupunta ka rito at iaalok mo ito? Lipas na ang kapanahunan ko. Kapanahunan?"
"Uupo ako roon, hahanap ng oportunidad, madadapa."
Gaya ng iniisip ko sa pelikula, papalpak ako.
"Bakit wala ka noong kailangan kita?"
Kung kaya kong ipahayag ang hinaing ko,
may pakiramdam akong may milyun-milyong tao
ang may ganoong hinaing, na nalampasan, nakalimutan.
Makukuha ko 'yon! At gusto mo nasa ringside ka para makita 'yon?
Ano? Gusto mo akong tulungan? Gusto mong makitang makuha ko…
Di ko kayang sabihin 'yon sa kanya nang harapan.
Napakawalang-galang no'n.
At di mo gugustuhin ang maraming usapan.
Ipagpapalagay ng lahat na suko na ang matandang ito,
at pagkatapos, bang,
bubukas ang pinto, magsisimula ang tugtog ni Bill Conti,
at may pag-asa.
Heto na ang gusto talaga ng lahat
na iniwasan o pinagkaitan ng pagkakataon.
"Halika. Bumalik ka."
Diyos ko. Ito ang sinehan kung saan nag-premiere ang Rocky.
Kung saan ako nagtrabaho.
Napakasakit ng unang review sa amin sa New York ni Vincent Canby,
kaya di ko alam ang aasahan.
Ipinalabas namin ang Rocky limang araw bago ipalabas.
Isang pangtanghaling matinee iyon.
Nakaupo ako sa tabi niya, at bigla, sabi niya, "Shit."
Dalawampung minuto pa lang, wala na ang 75 porsiyento ng audience.
At ang mga studio head ay…
Dumadausdos ako sa upuan. Sabi ko, "Shit."
Lulugu-lugo ang itsura. Sabi niya, "Diyos ko."
Akala niya magiging palpak ito.
Kaya nang magbukas ito, di mataas ang kumpiyansa ko.
Dito nila ginanap ang premiere ng Rocky.
Nakatayo ako sa kabila ng kalye, naka-trench coat.
Sabi ng kapatid ko,
"Baka pinakamaganda o pinakamasamang araw mo ito."
Sabi ko, "Oo, ito na."
Pag di ito pumatok, wala nang pangalawang pagkakataon.
Noong nasa loob na ang lahat, nagpunta ako sa likod, at tumayo roon.
Halos parang ipinintang litrato.
Walang gumagalaw. Nakikinig ang lahat sa bawat salita.
Parang, boom. Nakatutok.
Nang mapatumba niya si Apollo,
nagtayuan sa sinehan,
at nagkatinginan ang mga producer at parang, "Lintik."
Nakikilahok ang mga manonood na parang totoong laban 'yon.
Lumabo ang pagitan ng realidad at palabas.
Maririnig mo ang sigawan hanggang sa kalye sa labas sinehan.
Inakala naming wala siyang kalaban-laban kay Creed.
Pero nang napatumba niya ito sa unang round,
'yong gano'ng sobrang katuwaan, halos di pa nangyayari.
Walang nakaalala na natalo si Rocky.
Hindi… Gano'n ang pagkakagawa ng pelikula, na para bang nanalo siya.
Isa iyon sa napakagandang sandali
na nadadala ang manonood sa drama sa screen.
Nagbukas nang nangunguna ang pelikula. Pinag-uusapan ng lahat…
"May puso ang pelikula." "Emosyonal ito. Napaiyak ako."
"Na-inspire ako nito."
Ang makita ang fairy tale na 'yon, nabuhayan ang mga manonood.
May nangyari, kakaiba.
Huling litrato niya 'yong di siya kilala.
At wala na uling pribadong sandali.
At nandito na si Rocky mismo, si Sylvester Stallone!
Literal, isang kumpletong pagbabago sa buhay, pero magpakailanman.
Parang, wham!
At ang nanalo ay…
Rocky.
Ang bida sa Rocky, Sylvester "Sly" Stallone.
Salubungin natin si Sylvester Stallone.
Pinuri siya bilang artista, manunulat,
sa pagkakaroon ng mga idea sa hinaharap at lahat-lahat na,
at, bang, ayun siya.
Mula noon, wala na siyang posibleng gawing mali.
Nalulungkot ako minsan pag iniisip ko na
tungkol saan ba ang lahat, at sulit nga ba?
May panahong sobrang lungkot ko, na baka niloloko ko ang sarili ko.
Pinilit kong kumalma at kinailangan ko lang manalamin.
Ako ang buhay na halimbawa na nangyari kay Rocky ang nangyari sa akin.
Sa loob ng isang linggo,
marami nang inaasahan sa akin na alam kong di ko kaya.
At may mga sinasabi sila
na siguro medyo nakakagalit.
Una kong narinig ang tungkol sa Rocky sa patalastas sa radyo.
"Paminsan-minsan, may bagong artistang sumusulpot,
at nagiging isa sa mga pinag-uusapan sa showbiz."
Noon, si Marlon Brando.
Si Al Pacino. Si Robert De Niro.
At ngayong taon, ang aktor na pag-uusapan ng lahat
ay si Sylvester Stallone."
Sino si Sylvester Stallone?
Nakakita ako sa wakas ng TV ad.
Si Stanley ng Lords of Flatbush si Sylvester Stallone?
Ang aktor na puwedeng ihilera kina Robert De Niro at Marlon Brando? Okay.
Medyo malakas ang loob mo na umasang bibida ka rito,
dahil laging maliit ang mga role mo dati, tama?
Oo. Mabait ka pa nga para sabihing maliit.
Pero pakiramdam ko, kung babagsak ako,
di maaalala bilang artista,
gusto kong masabi sa sarili ko, "Kahit paano sinubukan mo."
Kahit paano may magandang home movie ako. Matutuwa roon ang mga magulang ko.
Lumabas ang Rocky.
Paglipas ang ilang buwan, tumawag ang papa ni Sly.
"Puwede ba kitang puntahan? May script ako."
"Nasa akin ang totoong Rocky." "Ano'ng ibig mong sabihin?"
"Isinulat ko ang totoong Rocky."
"Nagsulat ka ng boxing movie?" "Oo."
"Ibinigay mo kay Sly?" "Hindi, basahin mo."
"Baka puwede mong gawin." "Hindi, iyan… Frank."
"Bakit di mo ipabasa kay Sly? Pero baka tapos mo nang ipabasa."
Nakikipagkompitensiya pa rin siya kay Sly.
Sabi niya, "Nagsusulat ako ng script, Sonny ang pamagat."
Sabi ni Sly, "Tungkol saan 'yan?" "Parang anak ni Rocky."
Sabi ni Sly, "Hindi puwede. Obra ko 'yon."
Naiinggit yata ang papa ko. Sabi ko, "Ano'ng kinaiinggitan mo?"
"Nagpakahirap siya. Di ka tumulong. Kanya ito."
Talagang puwedeng makasira ng pamilya ang tagumpay.
Di ko alam, nakansela ang career ko nang lumabas ang Rocky.
Biglang kapatid ako ni Rocky.
Mahirap para sa kanya. Napakamalikhain ng kapatid ko,
at na-trauma siya sa tagumpay ko.
Walang umaasang magiging parang American icon siya.
Kapag naabot mo na ang pangarap mo, maiisip mo, di ito ang pangarap ko.
Hindi natupad ang pangarap ko…
Hindi ito tulad ng iniisip ko.
May kasama rin itong…
isang bagyo
na lagi mong nilalabanan dahil bigo ka.
Maiisip mo, "Akala ko pag narating ang tuktok ng bundok,
puro asul na langit na lang."
Hindi.
Mas manipis ang hangin. Delikado.
Walang masyadong tao. Malungkot.
Minsan ang pagpunta sa bundok ay di tulad ng sinasabi nila.
Sa tingin ko, noong sumikat si Stallone sa Rocky,
di niya inaasahan ang masamang epekto ng pagiging sikat.
DINAH! SA PREMIERE NG "F.I.S.T." '78
Mula sa Hollywood, ang Dinah! show.
At di niya inaasahang sasabihan siyang, "Kailangan mong ulitin, patunayan mo uli."
Imbitado ka sa party kasama si Rocky mismo, Sylvester Stallone.
Pangalawang pelikula mo ito at buong mundo,
hinihintay ang mangyayari kay Sylvester Stallone.
-Oo. -Minsan lang ba siyang sinuwerte?
ROCKY ANO'NG SUSUNOD?
Matapos ang Rocky, umugong ang pangalan ko nang higit kaysa dapat.
Agad-agad, pinagdududahan na nila ang kakayahan ko.
Marami akong tinitingnang script. Wala akong magustuhan.
Saka dumating ang F.I.S.T. Ibang-iba ito sa Rocky.
Tungkol ito sa labor movement ng Amerika,
ang pagbuo ng napakalakas na trucking union.
Magandang pakikipagsapalaran ito, sa palagay ko.
Pagkatapos ng Rocky, nahirapan siyang isipin
kung paano uulitin iyon at maihiwalay ang sarili sa karakter.
Sikat na sikat si Stallone noong panahong iyon.
BOSES NI NORMAN JEWISON
Ang una niyang gustong gawin ay isulat uli ang pelikula.
Marami sa problema sa ilang pelikula niya
ay may kinalaman sa pagkakaroon niya
ng pakiramdam sa kung ano ang magpapaganda para sa isang pelikula
at nakakasalungat niya ang mga tauhan ng mga studio
para gawin ang mga 'yon.
Isang malaking issue kay Sly…
BOSES NI JOE ESZTERHAS
…ayaw niyang mamatay sa ending.
Mali yata ang ginawa niya.
Pinatay niya ang bida sa huli
at hinayaang manalo ang kasamaan,
at di puwede 'yon.
Nangyayari 'yon sa totoong buhay, pero pag nagbayad ang mga tao,
minsan gusto nilang makitang pagkamatuwid ang nananalo.
Para sa F.I.S.T., nagpa-interview siya sa Playboy.
Sinasabi niyang parang di posibleng magkaroon siya ng flop,
na di talaga mangyayari 'yon,
na hindi posibleng magkaroon siya ng flop.
Maraming puwedeng hangaan sa F.I.S.T.
Pero maraming kritiko ang kontra sa akin, at insulto 'yon para kay Sylvester.
B.A.S.U.R.A.
Tinawag nilang B.A.S.U.R.A. ang F.I.S.T., masakit 'yon.
Ibinigay ko ang lahat sa pelikulang 'yon. Pinaghirapan ko talaga.
At para sa ilang tao, sa 500 salita, para siraan ang lahat ng pagsisikap,
gusto kong makipagkita sa kanila saan mang eskinita nila piliin.
Ang tagumpay ng Rocky at pagkakamali ng F.I.S.T.
ang inspirasyon ni Sylvester para gumawa ng sariling pelikula.
Kanya lahat, script, pagdidirek, at pag-arte.
Noong una, parang ama ng Rocky ang Paradise Alley.
Isinulat ko 'yon noong 1972
at walang gustong humawak niyon.
Masyadong kakaiba.
Kaya isinulat ko ang Rocky.
Dumating ang panahong gusto kong gawin ang Paradise Alley
at tungkol pa rin ito sa boxing.
Kung magagawa kong di ito kasingseryoso ng Rocky,
pero parang karnabal talaga…
Ang ulan at ang mga kulay at ang mga karakter,
kaunti pa at hihigitan na nito ang normal na wrestling match.
Bata pa ako noon, sumusubok gumawa ng matalino at nakakaaliw.
Di talaga ako nag-research
at naisip ko, may partikular na manonood ang pelikula.
Hindi ito malawak. Medyo kakaiba.
1946, kakaibang musika, kakaibang kung anu-ano.
Inilagay ko ang sarili ko sa kapahamakan,
at dumating nga iyon.
Nagulat siyang di patok ang F.I.S.T.
Nagulat siyang ang mga kritikong pumuri sa Rocky
ang pipintas sa Paradise Alley.
Hindi niya matanggap.
Ang dali niyang magalit, hinahamon ng laban ang mga kritiko.
May mga araw na paggising ko sa umaga, sabi ko, "Kaya ko 'to."
May mga araw na, "Di ko kaya."
Di ko nararamdaman. Wala talaga.
Nangangapa ako.
Parang pupunta ka sa laban at sasabihing, "Di ko alam…"
Natutunan kong lilipas din 'yon.
Magpakatatag ka lang.
Huwag atakihin ng pag-aalala. Hayaan ang takot na iyon… Parte lang 'yon.
'Yon ang nagpapaganda, na natatakot ka rito.
Ang kuwento ng tagumpay ni Rocky Balboa,
mapapansing katulad ng kuwento ng bidang si Sylvester Stallone.
At sa ngayon, tinatapos na ni Stallone ang Rocky II
bilang manunulat, direktor, at bida,
na walang mapapansing pag-aalala sa panganib ng paggawa ng sequel.
Sa katunayan, gaya ng dati, buo ang tiwala ni Stallone.
Gusto nang umalis ni John Avildsen sa Rocky.
Pumunta siya sa Playboy Mansion, naglasing, nagdroga.
Ang masamang epekto ng tagumpay.
Hindi siya gano'n.
Siya 'yong taong patuloy lang na nagsisikap at isinasama ang lahat.
Idealistic na tao.
Ayaw ni John Avildsen ang script ng Rocky II,
kaya ako ang nagdirek.
-Di ko alam. -Ano'ng masasabi mo, Rocky?
Hindi ko alam. Wala akong masabi.
Tumabi kayo!
Isa sa nagpalakas sa Rocky I at Rocky II
ay ang paraan ng paglalahad ni Stallone ng kuwento niya.
Idinadaan niya ang kuwento ng buhay niya kina Rocky at Apollo Creed.
Nagdadabog si Apollo Creed habang nagbabasa ng hate mail sa asawa niya.
Baka si Sylvester Stallone 'yon, nagdadabog sa mansiyon
dahil sa review ni Pauline Kael sa Paradise Alley.
Medyo pinag-aaralan niya ang buong konsepto ng kasikatan.
Mas maganda ang kuwento kaysa sa una
dahil tumatalakay ito sa mas kilalang mga paksa.
Loner si Rocky noon, iba na ang responsibilidad niya ngayon.
May responsibilidad at problema siya
gaya ng lahat ng may asawa na o nag-iisip na mag-asawa.
Walang nag-iisip na pampamilyang pelikula ang Rocky,
pero sa sentro nito ay ang relasyon nila ni Adrian.
Ang hirap sa pagitan ng pagkakaroon ng relasyon at pagbuo ng pamilya
at pagkakaroon ng trabahong kailangan niyang gawin.
Ano'ng oras ka nakauwi? Akala ko nasa trabaho ka.
Wala na akong trabaho.
Natanggal ako ngayong araw.
Ano'ng nangyari?
Ngayon, isusuko mo ba ang tadhana mo
para sa "pangakong" ginawa mo?
Ano'ng gagawin mo?
Hindi ko alam. Naisip kong… lumaban.
Anumang gusto mo. Di mo kailangang lumaban.
Pero boksingero ako.
Di masyadong magaling, pero 'yon ako.
Rocky, nangako kang di ka na lalaban.
Nasa pinakamababang punto siya ng buhay. Nasa basement siya. Sa ilalim ng ilaw.
May kung ano sa lalaking ito na…
May nakatakda siyang gawin, at napipigil siya ng mga maling dahilan.
Nang sinabi niyang, "Di kita pinatigil maging babae,
wag mo akong patigiling maging lalaki. Di ko kaya."
Sabi niya, "Mahal ko ang babaeng ito,
pero di niya mamahalin ang kahihinatnan ko
kung di ko man lang susubukan."
Rocky II, naging patok uli.
Doble ang halagang kinita nito kaysa sa una, at talagang…
kinabaliwan ito sa buong mundo.
Kaya talagang hinahabol siya ng mga tao ngayon.
Masasabi kong mabilis ang naging pagsikat ni Sly sa showbiz.
Kakaunti lang ang mga artistang may disiplinang mag-produce at magdirek.
Pag-iisipan mo ito ng 24 oras kada araw, pitong araw sa isang linggo.
Ang paggawa ng pelikula ang isang bagay na naiintindihan at minamahal ko.
Pero malaki ang kapalit nito.
Kung tutok ka talaga sa paggawa ng pelikula,
umaarte, nagsusulat, nagdidirek, nagpro-produce,
wala nang oras para sa iba.
Tira-tira na lang para sa pamilya. "Kumusta?" "Ayaw kong pag-usapan."
Totoo 'yan. Pag-uwi mo, parang di na 'yon realidad.
Isang nakakatakot na problema.
Noong mas bata ka, "Pupunuin ko ang bahay ng art, mga bata!"
Okay, puno na ngayon.
Umalis na ang mga bata,
at mag-isa ka na sa malaki, walang laman, parang…
Di na ito nagsisilbi sa 'yong
mapagkukunan ng inspirasyon.
Di ako lilipat dahil, "Wow, gusto ko ng isa pang magandang tanawin."
Pag binago mo ang pagtingin sa mga bagay, na nakasanayan mo na,
literal na sisimulan mo uli ang prosesong iyon.
Ang hirap gumawa ng sequel. Pahirap nang pahirap, bawat isa.
Laging nakakapagod. Lagi kang binubulungan ng mga tao,
at makakakuha ka ng kritisismo at sasabihin mo,
"Sulit nga ba ang lahat ng hirap?"
Mas nagiging mahirap ang bawat pelikula
dahil wala nang bagong masigasig na artista.
Bago ang Rocky III, nagkaroon ako ng takot.
Baka di na ako tulad ng dati.
Baka suwerte lang 'yon. Walang kasamang matinding emosyon.
Magandang deal ito. Malaking pera. Nagiging protektado ka.
Mga agency na'ng bahala at gagawin ang pelikulang ito.
Ligtas ito.
At pagkatapos, maiisip mo,
"Wala akong ginagawang mabuti dahil nakikinig ako sa ibang tao."
Paglipas ng mga taon, magigising ka, akala mo panalo ka, pero hindi.
At ang Rocky III ang halimbawa niyon.
May mga kotse tayo, may pera. Mayroon lahat maliban sa katotohanan.
-Ano ang katotohanan, lintik? -Natatakot ako! Okay?
Gusto mong marinig? Gusto mong bumigay ako? Natatakot ako!
Ano?
Walang boksingerong magsasabing, "Natatakot ako. Duwag ako."
At ibabalik niya. "Natatakot din ako. Walang masama roon."
At doon puwedeng lumabas ang lakas ng loob.
Baka lakas ng loob na di gawin ang sinasabi ng lahat…
'yong pinagagawa sa 'yo ng manager mo, ng mga taong humahawak sa 'yo.
Ibang usapan siguro ang lakas ng loob. Paano ang pagtapos hanggang dulo?
Sabi ko, "Sly, makinig ka nang kaunti sa sarili mo.
Magtiwala ka sa kutob mo."
Bawat desisyon na gusto kong gawin, tulad ng gusto kong gamitin si Mr. T,
Gusto ko ang "Eye of the Tiger" ng Survivor, gusto ko si Hulk Hogan,
at ang sagot sa akin sa lahat ng 'yon, "Kalokohan 'yan."
Sabi ko, "Alam ko. Kalokohan 'yon."
Pero eksaherado. Nakakatuwa. Iba.
Todo akong magtrabaho, trabaho lang nang trabaho.
Sinusubukan kong mas magsipag, trabahuhin ang mga pag-aalinlangan ko.
Nawawalan ako ng pakialam sa banta ng kabiguan
dahil alam kong kahit ano'ng mangyari, kahit na hindi ito tunay na tagumpay,
makabubuti sa 'yo na pilitin mong patuloy na magsikap.
Magulo at pangit ang 90 porsiyento ng paglalakbay.
Pero para matuto, kailangan mong pagdaanan.
Di ka man makarating, mas mabuti 'yon sa 'yo kaysa di pagkilos.
Gusto niya laging lumikha.
Ayaw niyang magpahinga.
Ayaw niya ng, "Sayang. Kaya ko sana. Ginawa ko sana.
Kung ginawa ko lang sana."
Alam niya talaga kung saan niya gusto.
Hindi 'yon aksidente lang. Ang maging action hero siya ang aksidente.
Marahas na tao ang orihinal na Rambo.
Isa siyang malupit na biktima ng digmaan.
Bumalik siyang wasak.
Wala na siyang magagawa para matuwa uli sa kanya ang America.
Sabi ko, "Kung magiging parte ako,
gusto kong isulat uli ang screenplay at paabutin siya sa sukdulan."
Bigyan ng matinding bangis na kahit ako magugulat.
'Yong nakangiwing mukha at matinding galit.
Di na ako maghahanap pa, alam ko kung saan galing 'yon.
Ang papa ko ang Rambo sa totoong buhay.
Walang naaayos sa usapan lang.
Karaniwang pisikal na ultimatum 'yon.
Ang paraan ng pag-ikot mo ng tinidor. Kung ganito siya kumakain…
alam mong tatamaan ka.
Di puwedeng makipaglokohan sa lalaking ito.
Tingnan mo. Namamana 'yon. Gaganito siya…
Nakakita ako ng pagkakataong gawin
ang itinuturing kong unang purong action film.
Dahil purong aksiyon, puro pagkilos ang lahat.
Napakaraming galaw
na di kaya ng bida ang maraming linya.
Kay Trautman at sa iba na 'yon.
Talagang mapapalapit ang loob mo sa loner na ito,
nag-iisa, parang tinalikuran ng lipunan.
Malalim ang pinaghuhugutan ng pag-arte niya,
mas malalim kaysa sa nasa pahina.
Magaling siyang sumulat ng linya, matalino at may ritmo,
pero parang may kasamang improbisasyon din.
May kakaibang talento si Sly sa mga isinusulat niya.
Simple ang mga 'yon, totoo.
May pakay siya sa mga isinusulat at sinasabi niya.
Nagbasa-basa ako tungkol sa mga beterano at mga aktuwal nilang usapan nila,
sitwasyon, mga trauma.
At naisip ko, "Wow, kung makakakuha ako ng kuwento
galing sa 20 iba't ibang buhay ng tao, paghaluin 'yon…"
Dahil ilang taon nang hindi nagsasalita si Rambo,
kaya hindi siya gano'n kasuwabe.
May pagmamadali, paglilinis.
Naalala ko, may narinig akong kuwento tungkol sa isang lalaki,
tungkol sa pagpunta sa Saigon, may dalang shoe shine box.
"Shine, please. Shine."
Tumanggi ako. Nangungulit pa rin. Pumayag si Joey.
At umalis ako para kumuha ng beer.
At may bomba ang kahon.
"Umalis ako para kumuha ng beer. May bomba ang kahon. Binuksan ng bata.
Si Joey, sumambulat ang katawan niya.
Sabi niya, 'Nasaan ang mga binti ko?'"
Ang kaibigan ko! Tumilapon sa akin.
Puro dugo. Pinilit ko siyang hawakan nang buo.
Hawak ko siya, lumalabas ang lamang-loob niya.
At walang gustong tumulong!
Walang tumulong. Sabi niya, "Gusto ko nang umuwi."
"Nasaan ang mga binti ko?" Imposibleng gawa-gawa lang 'yon.
Di ka makakapagsulat ng gawa-gawang ganyan.
Ang tagal bago ko naintindihan ang mga kuwentong ito
at ilagay sa ganitong baliw na monologo
na wala sa screenplay.
Nabasa ko ang libro ni David Morrell.
Ang buong punto ng libro,
kung titingnan ang super weapon killing machine na ito,
nang matapos ang digmaan,
di ganoon kadaling panatilihing kalmado ito.
Itinapon ang buong konseptong 'yon sa First Blood.
Idea ni Stallone na gawing sugatan lang ang posse imbes na pinatay sila ni Rambo.
Sa pinakadulo, sa orihinal na script,
binaril ako ni Colonel Trautman at mamamatay nang naka-slow motion.
Sabi ko sa direktor, "Di maganda ito."
Ayaw kong makita ng lahat ng Vietnam vet
ang pelikulang ito at mabaril ako,
at maisip na, "Naku, wala na talaga akong pag-asa. Wala."
At umalis ako. At sumisigaw sila na kapag hindi ako bumalik,
may paglabag sa kontrata.
Ipinalabas nila ito sa Las Vegas.
Di maganda ang resulta, inilagay nila ang nakikita mo,
dahil noon, nawawalan sila ng 20,000 vet dahil sa pagpapakamatay kada buwan.
Sabi ko, "Ayaw kong maging parte niyan." Ayaw ko. Hindi ko gagawin.
Noong mid '80s, sinimulan ko ang Rambo.
At may sinimulan ang karakter na ito.
Ang unang pumasok sa isip ko ay ang pagiging pisikal.
Sa tingin ko, ang dahilan kaya naging perpektong '80s star si Stallone,
lahat ng tungkol sa dekadang 'yon ay tungkol sa kalabisan.
Pero ang katawan niya at ang kaguluhan at patayang magagawa nito…
Gustung-gusto ng mga taong panoorin siyang sagarin ang sarili.
Kahit halos panghahamak na sa sarili ito,
nanonood ang mga tao dahil ultra version niya ito.
Si Arnold Schwarzenegger lang ang kakompetensiya niya.
Si Sly, biglang-bigla, sa Rambo, pumasok siya sa arena ko.
Biglang ganda ng katawan niya. Pinag-uusapan ng lahat.
At lumikha iyon ng kompetisyon, siyempre.
Sa puntong 'yon, para kaming mga bata noon.
Sino'ng mas malalaki ang kutsilyo?
Sino'ng may pinakamalalaking baril na hawak sa isang braso at…
Alam mo na, gano'n.
Sino'ng mas maraming muscle, sino'ng mas maskulado,
sino'ng kakaunti ang taba.
Mga walang kuwentang bagay ang pinag-aawayan namin.
Pag naaalala namin ngayon, natatawa kami.
Natutunan namin ang epekto ng pagkakaroon ng muscles.
Nadodoble ang pagkagusto ng mga tao sa 'yo.
Ito talaga ang nakatulong sa action movies
na umangat, na mapasigla.
Determinado akong gawing kumikitang genre ito
at mapanood sa buong mundo, at nangyari nga.
May kung anong pang-akit si Sylvester Stallone.
Isang underdog, naging kampeon,
at ito ang nagpasikat kay Stallone sa buong mundo at nagpayaman sa kanya.
Alam ni Stallone, ang kasikatan niya
ay dahil sa kaalaman niyang gumawa ng papatok.
Lagi akong pangalawa kay Sly. Lagi akong nasa likod.
Mas malaki lagi ang kinikita niya. Paglipas ng isang taon, naabutan ko 'yon.
Pero mas malaki na uli ang kita niya. Gano'n lagi.
At pataas siya nang pataas.
Hindi na talaga makatigil si Sly.
Di lang artista o direktor, isa siyang puwersa sa Hollywood.
Laging sinasabi sa akin ng mga fans mo, si Rocky 'yan o si Rambo.
Nakakadismaya ba 'yon bilang artista?
Oo at hindi.
Nakakadismaya,
pero ang maalala sa di lang isa, kundi ilang mga karakter na ginanapan mo,
na minahal talaga nila,
maiisip mong may nagawa ka,
nagawang kakaiba.
Naniniwala talaga ako sa sequels,
dahil di kayang ikuwento ang lahat sa loob ng dalawang oras.
Bakit di mo ituloy lalo't gusto ng manonood?
Sinasabi kong huwag bawasan ang mga sequel.
Dahil sampung beses na mas mahirap gumawa ng bagay
na makakapagpatuloy sa interes at init at mahikang 'yon.
Kaya sa Rocky III at Rocky IV,
hindi na ito halos tunay na kuwento ni Sylvester Stallone
at mas parang karakter na sa komiks.
At di lang siya karakter sa komiks,
pangkomiks din ang mga kalaban niya,
na para bang galing sa mga pahina ng Marvel Comics.
Ang kalokohan ng kung ano ang nakasalalay sa pelikulang ito ang nangingibabaw.
Pagbibigay ito sa manonood ng ultra Stallone na karanasan
sa loob ng kahong tatak Rocky.
Lumalaban siya, nagdidirek, nagsusulat, ginagawa niya ang lahat,
na napakahirap gawin sa isang napakapisikal na pelikula.
Si Dolph Lundgren, dinurog niya ako.
Kinagabihan, lumaki ang puso ko,
na nangyayari kapag tumatama ang puso sa dibdib.
At tumaas ang blood pressure ko sa 260
at akala nila mamamatay na ako.
Namalayan kong nasa ICU ako, napapaligiran ng mga madre.
At naisip ko, "Katapusan ko na."
Siyam na araw ako sa ospital.
Binuod ko 'yon sa Rocky IV,
'yong parang binugbog-sarado ka
at nagdadasal kang may magpatumba na sa 'yo
para di ka na mahirapan,
may maliit na boses sa isip mong nagsasabing, "Isa pang round."
Pinipilit ko. Kaya nakalimang operasyon ako sa likod.
Dapat alam mong pagkatapos ng unang operasyon, tama na.
Baka mauwi sa isa pa dahil alam ko…
Sabi ko di ko na uulitin, pero inuulit ko. Di ko alam kung bakit.
Lagi akong itinatapon sa mundong puno ng kaguluhan
at maraming pisikalidad.
Karahasan siguro 'yon.
Dati sa army ang papa ko, at nasa mangangabayo siya.
Di ko alam kung anong army,
pero may mangangabayo sila noong World War II sa Mexican border.
Kaya natuto siyang mag-sandlot polo.
Kaya matagal akong…
Naging mangangabayo ako at naglaro rin, at ang gandang laro nito.
Naging magaling na polo player si Sly.
Baka six-, seven-goal player siya kung di lang siya tinatakot ng papa ko.
Kaya siya tumigil sa polo.
Nagsimula uli akong maglaro noong mga 40 ako.
Sabi ko, "Hayaan mong gawin ko nang tama. Nagawa ko na, Pa."
Bibigyan ko ang papa ko ng super team na may ten-goal players,
at maglalaban kami sa Wellington, ang numero unong field sa mundo.
Ipinakita ni Sly Stallone sa mundo kung gaano siya kagaling sa kabayo at maso,
gustong mapabilib ang mga polo elite.
Nandoon ako, naglalaro nang maayos.
Ang papa ko, mahigpit ang laban namin,
at tatamaan ko ang bola sa nearside.
Hinampas ako ng papa ko sa likod.
Tinamaan ako nang malakas.
Bumagsak ako. Nandoon ang Entertainment Tonight.
Humakbang ang kabayo, di ko alam paanong di ako napatay nito.
Nakita ko ang sarili kong bumabangon, at ang unang…
At sa isip ko, "Umalis lang siya."
Ang araw na ito yata ang pinakakapana-panabik sa buhay ko.
Sa wakas, nakapaglaro rin kami sa de-kalidad na polo game gaya ngayon.
Kung mapapansin ninyo, ang unang pangit na tira, nag-iisa 'yon,
ay galing sa papa ko papunta sa anak niya.
Huli na 'yon.
Hindi na ako naglaro ng polo mula noon.
Ibinenta ko ang lahat. Lahat ng kabayo, ang rancho, ang truck.
At 'yon na ang katapusan.
Noong ipinanganak tayo, para tayong malambot na clay.
At sinisimulang hugisan tayo ng eskultor na mabigat ang kamay,
at 'yon ang nasa molde natin, 'yon tayo.
At hindi mo maitatama ang mga pagmomoldeng 'yon,
at 'yon ang nagpapaunlad ng pagkatao.
Di lahat kayang lampasan 'yon. Kailangang pagsikapan.
Sa tingin ko, ang gusto niya sa Rocky V
ay siguruhing di niya makakalimutan kung sino siya, kung saan siya nagmula.
Gusto niyang balikan ang pinanggalingan, pero di yata nagawa tulad ng inaasahan.
Noong panahong iyon, sa Rocky V, naisip ko, kung mawala sa akin ang lahat,
kaya ko bang bumalik at magsimula uli?
Hindi kaya kung walang tutulong sa akin.
Naisip ko, tapos na ako.
Kaya mas mahalaga si Tommy kaysa sa pamilya ko,
dahil pasisikatin niya ako uli.
Halos napakapersonal nito.
Ipinasok niya ang anak niyang si Sage. Isinama niya sa kuwento.
Gusto niyang ibigay dito ang pagkakataon na nahirapang kunin noon ni Sly.
Paano mo isinulat ang eksena ninyong mag-ama sa basement?
Nakatuon daw ako sa boxing pero di ko siya nakikita.
-Base ba 'yon sa sarili mong karanasan? -Sa kasamaang palad, oo.
Sabi mo ako ang una sa 'yo. Nagsinungaling ka.
-Nagsinungaling ka sa akin at kay Mama! -Hindi ako nagsinungaling sa 'yo.
-Kailangan ni Tommy ang tulong ko. -Ako rin.
Sinusubukan kong gawin
ang isang bagay na sana nagawa ko sa totoong buhay
pero hindi ko nagawa.
Kaya madalas, ginagawa ko ito nang eksaherado, nang kamangha-mangha.
Kung may gusto kang ipamana,
ipamana mo sa anak mo, Diyos ko naman.
Ang speech niya, nang mawawala na sa akin ang anak ko at natataranta na ako…
"Ayaw ko nito. Ayaw kong bumalik kung saan tayo nagsimula."
Binirahan niya ako ng isa pa.
"Iligtas mo ang anak mo."
Marami roon ang totoo.
Sa kasamaang-palad, inuuna mo ang ibang mga bagay kaysa sa pamilya mo
at radikal at mapangwasak ang epekto nito.
Sinusubukan kong ibahagi ang mga paniniwala ko, mga pilosopiya,
na lahat ng kadakilaan, atensiyon, lahat ng internasyonal na pagkilala,
walang katuturan 'yon kung di ka makatulog sa gabi,
kung wala kang katabi, kung wala ang dugo't laman mo.
Masyado sigurong personal ang Rocky V.
Hindi ito nagustuhan ng manonood.
Sabi ko dati,
"Wag panoorin ang ikalawang parte ng talambuhay ng isang artista."
Dahil laging, "At nandito siya sa tuktok,
at hawak niya ang mundo. At saka…
Abangan mo ang pagbagsak."
-Sly. -Sly!
Kung alam kong kailangang gumawa ng 25 na pelikula sa buong buhay ko, 'yon na,
iba ang pipiliin mo kaysa rito.
Ngayon, bigla, gumagawa ka ng saynete. Ibang-iba 'yon.
Saynete. Patay na anyo ng sining.
Hindi talaga komedya ang saynete. Parang…
Napakabilis nito.
Kakalimutan mo lahat ng limitasyon mo
at gagawa ka ng saynete,
ginusto mo talaga 'yan.
Nakukuha mo?
Kung may gustung-gusto ka, susubukan mo laging magpalawak.
Natural lang kay Sly na, "Gusto kong pumasok sa comedy."
Alin ang pinakanaglayo sa 'yo sa…
-Kung sino ako? -Oo.
Walang duda. 'Yan.
Stop! Or My Mom Will Shoot.
May script na inalok sa agent niya at sa agent ko.
Nang basahin ko, sabi ko, "Di ko kaya ito,"
pero di ko sasabihing ayaw ko.
Tumawag agad ang studio, ang sabi, "Gusto ni Arnold ang script."
Nababaliw si Sly na gusto kong gawin ito,
kaya umoo siya, at ginawa niya, at alam n'yo na ang kasunod.
Gumagawa siya ng mga pelikulang walang saysay para sa kanya
o parang walang saysay para sa kanya.
'Yon 'yong mga pelikulang siya si Sylvester Stallone.
Di lang tugma ang kapaligiran.
Di ko talaga kayang ihiwalay ang sarili ko sa kung ano ako, pero sinubukan ko.
Ang paggawa ng mga komedya, kahit pakikipagsapalaran 'yon,
ay pagsasayang lang ng pagod.
Inilaan ko na lang sana ang oras ko sa iba.
Parang nadismaya ang mga tao.
Sabi nila, "Doon ka na lang kaya kung saan ka magaling?"
'Yon ay bumalik sa pinagmulan ko.
Naging monosyllabic ako, di masalita, sabi nila.
At mas kaunting salita, at mas maraming pagkilos,
doon ako nakilala.
Para talaga siyang malaking action figure
na hindi nagsasalita.
Bida siya sa isang action movie.
At sa kulungan ang kuwento ng isang ito, sa tren naman ang isa.
Hanggang sa puntong sinabi ko, "Okay, may aksiyon, aksiyon, aksiyon."
"Ano'ng ginagawa mo?"
Ang mga papel niya, di na ganoon kalaki, mas naging leading man na lang.
Ibinalik tayo roon ng Cop Land.
Di na ako nasisiyahan.
Pakiramdam ko puro hamong pisikal na,
at di na nakasalalay sa mismong karakter
kung saan nakadepende kung paano ka aarte.
Kaya naisip ko, kailangang itigil ko muna ito
at subukang bumalik sa mas nagpapasaya sa akin,
at 'yon ay pakikipag-ugnayan sa ibang artista.
Nang iprisinta ng Miramax ang Cop Land, sabi nila, "Magiging mahirap ito,
dahil kailangan mong lubusang isuko ang sarili mo
sa mga ginamit mo sa nakalipas na sampung taon."
Kailangan mong tumaba ng 14 kilo.
Kailangang maging sunud-sunuran, mahilig maglangis, mahiyain.
Oras na para maging kabaligtaran ko.
Literal na ilabas kung ano ang nasa loob ko.
Pagkakataon mo itong seryosohin bilang artista.
Gusto kong malamang may pagkakataon akong
makatrabaho ang mahuhusay na artista at kung kakayanin ko.
-Moe, sorry. Bigla siyang pumasok. -Excuse me. Sorry.
Sorry sa pagsugod, pero…
'Yong eksenang kasama si De Niro,
20 taon ko nang hinihintay 'yon.
Sabi ng lahat, "Magiging madugo ito. Magiging terible ito."
Ano ito? Pinuntahan mo ako, dito sa…
At nagbibitaw ako ng mga linya ko,
at pakiramdam ko di sapat si Bobby sa pagiging "Bobby."
Gusto kong saktan niya talaga ako, ang karakter.
Gusto kong suntukin niya ako nang tamang lakas
para maramdaman ko na parang…
maayos ang pagganap ko sa karakter.
Kailangan kong lumabas dito nang bugbug-sarado.
Sabi ko, "Di ako gagamit ng script. Susubukan kong galitin siya."
Ginagawa namin ang eksena, nakarating kami sa huling linya.
"Di na kita matutulungan."
Ngayon alam ko ang iniisip niya,
"Okay, ayos na 'yon." Sabi ko, "Sandali lang.
Sabi mo nandito ka pag kailangan ko ng tulong.
Na magpunta ako rito…" Sabi niya, "Tapos na ang lahat."
"Pero hindi pa tapos. Ginawa ko ang gusto mo.
Sinunod ko ang gusto mo. Ngayon sinasabi mong di na 'yon mahalaga?"
Isang pagkakataon. Pakinggan mo ako." Sabi niya, "Tumahimik… Gago ka!"
Pakinggan mo ako, gago ka.
Binigyan kita ng pagkakataon noong may paraan pa.
Binigyan kita ng pagkakataong maging pulis, at sinayang mo!
Gano'n nga! Salamat, Bobby.
Pero pumalpak iyon. Di masyadong kumita.
Dinadala niya ang pelikula, pero sa pisikalidad niya bilang karakter.
May mga pasabog at malalaking linya ang iba.
Nakasalalay ito sa di mahahalagang… ang panandalian niyang pagganap.
Pigil na pigil si Stallone dito.
Malalim ang karakter niya.
Nagtiwala sana si James Mangold sa ginagawa ni Stallone,
dahil may dahilan ang kalungkutang iyon.
Tingin ko, parang binigo siya ng pelikula.
Di niya nakuha ang papuring nararapat sa kanya.
Nakakadismaya iyon sa kanya.
Nagsimula akong madismaya sa sarili ko.
Sabi ko, "Siguro gano'n talaga kapag papalaos na."
Baka dadaan ka talaga sa gano'n, di ba? Di ka laging mangunguna sa lahat ng oras.
Naintindihan ko na sa puntong iyon, mahalagang manatili sa sarili mong daan,
para maging dalubhasa.
Parang pintor.
May istilo ka, isa kang Rothko,
at walang makakagawa ng Rothko kundi si Rothko.
Sabi ng lahat, "Kaya natin lahat 'yan. Puwede tayong maging kahit ano."
Hindi.
Mayroon kang tiyak na kahinaan at kalakasan.
Para sa akin, tumuon sa kalakasan.
Wag subukang mag-Shakespeare kung kamukha mo ako.
May dalawa siyang karakter na puwede laging balikan
para makuha ang pagsamba o pagiging lehitimo
na nawala sa kanya.
Mababawi niya iyon anumang oras na mag-Rocky siya at mag-Rambo.
Nandiyan ang mga karakter para sa kanya.
At puwede niya lagi 'yong balikan para mag-reset.
Sa pelikulang tulad ng Rocky VI,
na para sa akin, ang pinakamahalagang tagumpay ko sa buong career ko,
dahil sinusundan namin ang Rocky V, nakalipas na ang 19 taon.
Isang henerasyon na ang nalampasan ni Rocky.
Malalaki na sila, di na siya kilala.
Napakahalaga ng karakter na iyon sa akin at sa marami pang iba,
at mahirap sa akin ang iwan 'yon nang di maganda.
Kaya walang katapusang pagsusulat, pag-uulit, pagsusulat ng Rocky Balboa.
Sabi ng producer, "Di kami papayag. Di mangyayari 'yon."
Pumunta sa studios. Tinanggihan. "Tapos na si Rocky at tapos ka na."
Brutal talaga. Walang may gustong gawin ito.
Tawanan sila. Pati ang asawa ko, sabi, "Huwag na."
Pero di niya naiintindihan ang gusto ko. Di ako gumagawa ng boxing movie.
Gumagawa ako ng pelikula kung paano magpatuloy sa buhay
kapag iniwan ka na ng mga bagay na pinakamamahal mo.
At ginagamit ko ito bilang simbolo sa pagkawala ni Adrian,
na may masamang pakiramdam kang di mo maipaliwanag.
Hindi kumpleto ang buhay mo at di mo kayang ipagpatuloy ito nang wala…
Di mo naabot ang inaakala mong dapat mong makamit.
Di mo siya minahal nang sapat.
Di ka nagbigay ng respeto sa mga tao, di ka nagpasalamat.
Napag-usapan ninyo ang bagay na ito sa basement,
ang panghihinayang.
At sabi ko, "Naku, marami ako niyan. At tungkol doon ang pelikula."
Lumalaban siya para mabura ang sakit, ang nakaraan.
Sabi niya, "Gusto kong palitan ang lumang kirot ng bago."
Gusto kong matamaan,
at baka makalimutan ko ang mga bagay sa basement.
Kausap ko ang anak ko tungkol sa hinaharap.
At naisip ko, wang talo ang buhay. Di mo ito matatalo.
Kailangan mo lang dumepensa.
Inspirasyon iyon sa linyang "Wala nang lalakas pa sa suntok ng buhay."
May ugali akong magdagdag ng mga salita.
May kinukunan kaming eksena, halos patapos na, at sasabihin nila,
"Bakit idinagdag mo 'yon? Ayos naman 'yong dati."
Ito ang nag-iisang kuha kung saan maayos hanggang dulo.
Simple lang ito. Malinaw na malinaw ang mensahe.
At walang matinding emosyon.
Kasya ka dati rito.
Itataas kita at sasabihin sa mama mo,
"Magiging pinakamagaling siyang bata sa mundo."
Dadaigin niya lahat ng kilala ko.
Kita mong pag-ibig ang pinagmumulan niyon. Mahal niya ang anak niya.
Di laging maganda at masaya ang mundo. Napakagulo at napakasamang lugar nito.
Kahit gaano ka pa katatag, pahihirapan ka nito hanggang tumumba ka
at mananatili kang nakatumba kung hahayaan mo.
Ikaw, ako, o walang sinuman ang lalakas pa sa suntok ng buhay.
Pero di ito tungkol sa lakas ng suntok mo
kundi sa patuloy mong paglaban gaano ka man kalakas tamaan.
Kung hanggang saan ang kaya mo at tuloy pa rin ang laban.
Noon ko pa gustong pagsamahin ito at ang Rocky I
at ipakita kung gaano kabilis ang buhay.
Ang buhay ay pagdadagdag hanggang edad 40, at pagkatapos no'n, pagbabawas na.
Magsasarili na ang mga anak mo,
umaalis na ang mga kaibigan mo, may namamatay, wala ka ng trabaho.
Lumipas na. Wala na.
May linya sa pelikulang, "Masaya akong ipinanganak siya
dahil mabubuhay na ako sa pamamagitan mga mata mo."
Iyon ang tingin ng mga ama sa kanilang mga anak.
Karugtong ito ng… Isang piraso ng imortalidad.
Habang buhay siya, mananatili ang alaala mo.
Na may ginawa kang tama. Umasa ka ro'n.
May matagumpay kang mga seryeng Rocky at Rambo,
pero sa kabila nito, sasabihin ng mga tao sa iyo,
"Baka matanda ka na para sa mga papel na ito."
Bigla, sasabihin ng agent mo, "Baka di ka namin matulungan."
Ang pang-apat na sangandaan.
Sige, makikinig ba ako sa kanila, o ano ang nararamdaman mo?
Palaban ka pa rin ba?
Mayroon bang, sabi nga ni Rocky, mga bagay ba sa basement?
Sabi ko, "Oo, pero kailangan kong gawin ito ayon sa edad."
Noon ko naisip ang The Expendables.
Pumunta ako sa rock and roll revival na ito.
Sabi ko sa asawa ko, "Ang galing ng mga ito."
At nakatingin sa akin ang asawa ko. Sabi ko, "Mas gagaling pa ito." Boom.
Lumabas ang lalaking ito, suot ang Dockers, maluwang na canvas pants
na matagal niyang inupuan, kaya parang accordion ang likod.
Pambihira, napakagaling nito.
Sold out ang lugar. Lahat ng nasa stage, lipas na.
Pero 'yong libu-libong tao ang pumunta
para makita ang pagsasama-sama ng dating mga sikat,
sabi ko, "May kung ano rito."
"Gagawin ko nga 'yan sa mga action star."
At ginawa ko itong isang kaganapan.
Kabaligtaran ni Stallone sa The Expendable,
ay ang patapon!
Hindi, parte siya ng dating magaling na grupong ito.
"Shit. Dahil sa sobrang kuryosidad ko, kailangan kong makita 'to."
Napakagandang konsepto.
Lahat ng mga aaction heroes
mula sa '80s, '90s, 2000s, sama-sama sa isang lugar.
May kakaiba kay Stallone sa edad niyang ito,
tanggap niya ang karanasan niya.
Na tumagal siya nang ganito, di ko alam kung dapat…
Pero dapat ba buhay pa siya? Di ko alam.
Karaniwan lang na madisgrasya ang action hero sa set.
Pero sa tingin ko, malinaw na sukdulan ang ginawa ni Sly.
Nasobrahan.
Dahil laging nandiyan ang pamilya ko, mahirap sa kanila
dahil sa sobrang stress at pagod
at bronchitis at impeksiyon sa bibig at baling leeg.
Gano'n nang gano'n.
Kaya hindi sila natutuwa rito.
Nagtatrabaho siya sa gabi. Walang tulog. Magdamagan uli siya.
Kailangan niyang makauwi at maoperahan kaagad.
Sa totoo lang, di pa ako tuluyang gumaling mula sa Expendables 1.
Marami itong ginawa sa katawan ko, hindi na ako gaya ng dati.
Hindi na.
At sabi ko, "Sulit nga ba ito?"
Ginagawa mo ba ito para matuwa sa 'yo ang mga tao?
Talaga? Parang batang kailangan ng papuri ng ama.
Laging may pampalakas ng loob.
Pero totoo 'yon.
Matagal na sa iyo ang pelikulang ito. Bakit?
Naaalala ko ang papa ko sa pelikulang ito.
Di mo ako tinawag. Di mo binanggit pangalan ko.
Lumakad sana ako, gumapang. Handa kong gawin ang kahit ano.
Hindi ko kasalanan 'yon. Hindi ako puwedeng sisihin!
Ito ang pinakapambihirang pelikula
tungkol sa pagtutok
sa kung ano talaga ang pangunahing pangangailangan,
pangangailangan ng tao.
Pagmamahal. May katugong pagmamahal.
Hindi ko kayo anak!
Wala tayong ugnayan.
Itinatakwil ko kayo!
Di n'yo makukuha ang kaharian ko. Wala kayong mana, isinusumpa ko kayo!
Itakwil sana kayo ng mga anak n'yo at mamatay!
Kapag tinanggihan ka,
makapangyarihang tulay ang pagmamahal.
Hindi ako nabigyan ng pagkakataon.
Noong bata pa ako, lahat ay…
Hindi maganda.
Kaya sa mundo ko, sa mundo ng pelikulang Stallone,
puwedeng mangyari ang hindi karaniwang nangyayari.
Na magiging kampeon ang talunang boksingerong ito.
Biniyayaan ako ng kakayahang iliko ang pait
papunta sa gusto ko sanang mangyari.
Sana may ama akong katulad ni Rocky.
Puwede mong kunan ang sarili mo habang nakaupo. Tingnan mo.
-Ayun. -Ang galing, di ba?
Sabi ko, "Malapit nang mamatay si Papa. At matagal mo na siyang di nakakausap."
Mahal kita.
Mag-ingat ka.
-Oo. -Heto si Frank.
Pinasamahan ko sa kanya ang papa ko ilang linggo bago ito mamatay.
Halika rito, anak.
-Ito ang pinakamagandang araw sa buhay ko. -Mahal kita, Papa.
Nakaratay na siya.
Sabi niya, "Alam mo, Sly."
"Oo, Papa." Sabi niya,
"Dapat matuto kang magmahal at magpatawad."
Sabi ko, "Talaga?
Ngayon mo lang 'yan naisip kung kailan malapit ka nang mamatay?"
Sabi niya, "Oo, dapat matuto ka…" Tumawa siya.
Sabi ko, "Loko ka."
Sinasabi mo ngayong maging mabait ako,
na parang bigla kang naliwanagan bago mamatay?
Sabi niya, "Oo, gano'n nga. Tandaan mo na lang 'yon, loko ka."
"Salamat," sabi ko.
Nagiging emosyonal ako pagdating sa mga anak ko.
Laging may panghihinayang.
Sana…
marami pa akong natutunan
kung di lang ako naging sobrang tutok sa sarili
at sa pakikitungo sa ibang tao.
Iniisip mo ang dapat mong ginawa sa ganitong edad.
At ngayon nasa ganitong edad na sila.
Saan ako pumalpak?
Gumagawa ako ng istupidong pelikula niyan
imbes na binubuo ko ang buhay nila.
Pinapasaya nila ako, pinalulungkot nang husto.
Nagiging emosyonal ako dahil sa kanila.
Kailangan pang halos mawala ito sa akin para irespeto ko.
Kaya ang pagmamahal ko sa mga anak ko ngayon,
talagang pinag-iisipan at pinahahalagahan ang oras…
Diyos ko. Napakamanhid at brutal nito.
At tahimik kang gugulatin, at sasabihin mo, "Oras nang tingnan, Sly."
"Teka! Bago lang ako rito!" "Hindi."
Ngayon parang gusto kong maging juggler.
Isang magaling na juggler. 'Yong…
pamilya, buhay, mga anak, asawa, alam mo 'yon?
Art, lahat. 'Yong… balanse lang.
May kasabihang
ang anak ang nagiging ama ng isang tao.
At ang mga anak na nilikha ko, sina Rocky at Rambo, ay naging ama ko na.
Inaalagaan nila ako.
Ang kagandahan na nagampanan ko ang dalawang 'yon,
literal, 'yon ang saklaw ng buong buhay.
Isang nawalan ng karapatan,
isang walang kaibigan, malungkot,
at ang isang tanggap ang lahat,
mahal ang sangkatauhan, at mahal ng sangkatauhan.
Personal ang koneksiyon ko sa kanilang dalawa.
Nabuhay ako sa mundo ng kamatayan.
Sinubukan kong umuwi.
Malala ang tama ni Rambo,
at ngayon, nakauwi na siya para maupo sa tumba-tumba ng ama niya.
Nakikita niya ang buhay niyang tumatakas sa kanya.
Nagsimula akong magsisi sa idea
na ganito mamamatay ang mandirigmang ito.
Nang papalayo na ang kuha, di gumagalaw ang upuan.
Sinabi kong gawin sa CGI na medyo umuuga 'yon.
Kaya buhay pa siya.
Pero sa paraan ng pagkuha ko, hindi.
At naniniwala akong di natin nakikita ang mga bayani nating
mamatay sa harap natin.
Na laging may mistikal na katangiang bumabalot sa kanila.
Naisip kong si Rambo, wala talaga siyang mauuwian.
'Yon ang kasawian niya.
Walang tahanan, walang pamilya, walang pagmamahal ng asawa o mga anak,
ano ito?
Mga litrato lang ang mga ito,
mga imahen ng isang kathang-isip.
Hindi ito totoong buhay.
Obra ito.
Mga disenyo ito ng imahinasyon.
'Yan ang totoo.
'Yan ang buhay at humihinga at namamatay at nasusugatan.
At dapat mong pag-ingatan 'yan.
Pero kung wala kang gabay
at kailangan mong dumaan sa buhay na walang halaga,
nag-iiwan 'yon ng puwang.
At hindi napupunan ang puwang na 'yon.
Ang magagawa ko ay punan 'yon gamit ang imahinasyon.
Gusto kong magpakita ng pag-asa.
Pagbibigay ng pag-asa ang misyon ko,
at ayaw ko ng malulungkot na ending, sorry.
Kahit ikamatay ko pa.