Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ROYALTEEN: KSIĘŻNICZKA MARGRETHE
Ingrid?
Musicie tu poczekać.
- Mam jej torebkę. - Poczekajcie.
Sala operacyjna trzy.
- Jak się miewa księżniczka? - Dobrze.
Macie wyniki?
Tak. Poza alkoholem znaleźliśmy benzodiazepinę i kokainę.
Brak śladów uszkodzenia organów...
- Kokainę? - Tak, i benzodiazepinę.
Bywa w środkach uspokajających,
takich jak Sobril.
Zalecamy, by księżniczka znalazła się pod opieką psychiatry.
Nie, dziękuję.
To nie będzie konieczne.
Później porozmawiamy.
Co ty sobie myślałaś?
Nie wiem.
Wiesz, jakie to będzie miało konsekwencje?
Jeśli się wyda.
Nie tylko dla ciebie.
Dla wszystkich. Dla całej rodziny.
Więcej tak nie rób.
Rozumiesz?
- Rozumiesz? - Tak.
Dobrze.
Czad, wracamy do szkoły.
Margrethe.
Margrethe... Nie denerwuj się. Ludzie pewnie o tym zapomnieli.
Kalle. Nie musisz mnie pocieszać.
- W porządku. - Jasne. Sorki.
- Nie jesteś zestresowana? - Właściwie nie.
- Hejka. - Cześć.
- Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Macie już wyniki?
Wiedzą już, co...
Wybacz. Nie chcę być wścibska.
Dobrze.
KARETKA ZABRAŁA MARGRETHE!
ALE DLACZEGO?
MIAŁA ATAK PANIKI...
CHLAŁA, MIAŁA PŁUKANIE ŻOŁĄDKA.
PODOBNO BYŁA ODWODNIONA
ODWODNIONA? ŻE CO? ZACHLAŁA!
PANNA IDEALNA MA KŁOPOTY...
POPIEPRZONA RODZINA KRÓLEWSKA
ALE WZÓR DO NAŚLADOWANIA
SZKODA, ŻE NIE UMARŁA!
OGARNIJ SIĘ! SZKODA MI JEJ!
Margrethe! Cześć!
- Cześć. - Nareszcie.
- Cześć. - Cześć!
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Oboje nieźle się upiliśmy.
Dramatyczne wyjście w blasku świateł...
Muszę już iść...
Ja też już pójdę...
Pogadamy później.
- Czego chciał? - Niczego.
Hej.
Pewnie masz dość ludzi pytających, jak się masz.
Ale...
Jak się masz?
Palant.
Myślałem, że umrzesz.
Hej...
Nie płacz. Bądź mężczyzną.
Sama nim bądź.
- Słuchaj. - Co?
Czy mogłabyś mi powiedzieć, co się stało?
No...
Nie pamiętam.
Do niczego nie doszło. Ale... A może...
Nie. Do niczego nie doszło. Spoko.
- Jesteś pewna? - Tak.
Dobra.
Alexander?
Książę Danii Alexander?
- Ten Alexander? - Tak.
Podrywa cię?
Nie podrywa mnie. Jest tylko miły.
- Tak! Też tak myślę! - Tak?
- Oczko i czerwone serce? - Tak...
„Miło byłoby cię niedługo zobaczyć”.
Okropnie mówisz po duńsku.
Sorki. Nie znam duńskiego.
Serce oznacza, że mu się podobasz. Tak tylko mówię.
...a potem. Tak.
Myślę, że to miłe. Pasują do siebie. Dopełniają się.
- Jak leci? - Cześć, Jens!
- Cześć, Jens. - Miałyście dobry dzień?
- Tak. - Margrethe ma sympatię.
- Przestań. - Fajnie.
Nieprawda.
Jest przystojny? A może to ona? Ono?
- On. - Książę Danii Alexander.
- O rany. - Tak.
Ingrid przesadza. Tylko wysłał mi wiadomość.
- Ale bardzo miłą wiadomość. - Bardzo miłą.
Widziałyście nowe zdjęcia Alexandra z plaży?
Jest dość symetryczny.
Nie oglądam zdjęć paparazzi.
- Tylko zajrzę. - Jasne.
- Przyjdę. - Spoko.
Proszę...
Razi mnie w oczy.
Jest czwarta, mamo.
Tak sobie myślałam...
Jutro otwarcie szpitala.
Muszę iść?
Margrethe...
Wiem.
Będzie dziwnie, jak nie pójdę.
Bez dyskusji.
Dawno to ustalono.
Musisz to zrobić.
Jesteś najsilniejsza z nas.
Margrethe?
Tak?
Zamknij za sobą drzwi.
„Znajdź liczbę A”, ale „A” to nie liczba.
To litera.
Jak się czuje?
Jak zwykle.
Hej...
Będzie dobrze.
A jeśli nie?
To będzie do bani.
Głębokie.
Powinnaś zacząć prowadzić
szkolenia motywacyjne,
jesteś taka inspirująca i motywująca.
Muszę mieć plan awaryjny, jeśli obleję matmę
i zawalę liceum...
Przestań. Nie zawalisz.
Obiecuję.
Które to było zadanie?
Chyba siódme.
Jak się czuje księżniczka w szpitalu, w którym niedawno była?
Jestem niezmiernie wdzięczna za pomoc.
Szanuję norweski system opieki zdrowotnej.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Czy księżniczka może nam powiedzieć, dlaczego była hospitalizowana?
Rodzina królewska nie odpowie dziś na osobiste pytania.
- Witam. - Dziękuję.
To nasz nowy oddział. Rozwiniemy go później.
Jasne.
...benzodiazepina i kokaina...
Więcej tak nie rób.
Margrethe?
Wszystko gra?
- Wasza Wysokość? - Tak.
Dzięki.
Przestań!
- Świetnie. - Przestań!
- Gotowi na imprezę? - Tak!
Zobacz, co mam.
Czad!
Będzie zadowolona. Chcesz jednego?
Zobaczmy. Może tego.
- Chcesz? - Nie, dziękuję.
- Wziąłeś dwa? Tak! - Mam dwa. Chcesz?
Cześć!
- Cześć, skarbie. - Hej.
- Proszę. - Dzięki.
- Hej, Lena! - Dzięki.
Musisz trzymać za nóżkę.
Spokojnie.
Jeśli chcesz zostać królową, musisz o tym myśleć.
Idzie. Zajmijcie pozycje.
Niespodzianka!
...sto lat...
Sto lat, Tess
Sto lat
ODWAL SIĘ!
- Nie tańczysz już? - Nie...
Po prostu się boję.
Tak.
Rozumiem. Ale wszystko gra?
- Tak. - Dobrze.
A co u ciebie?
- Wszystko dobrze. - Tak? Dobrze.
To dobrze.
- Co? - Konfetti we włosach.
- Konfetti? - Tak.
- A ty masz we włosach? - Możesz rzucić okiem?
Masz kawałek.
- Tak? - Tak.
Mam gniazdo na głowie. Niezła szopa.
Proszę. Dużo lepiej.
Idealnie.
- A ja? - Jeszcze kawałek.
Tak!
- Przepraszam. Myślałem, że... - Nie...
- Chyba źle zrozumiałem. - DJ Arni!
Musisz zapuścić nutę.
Ta się nie skończyła.
Już praktycznie tak. Wszystko jedno.
Miło cię widzieć. Jak tam? Wyglądasz świetnie.
- Cześć! - Zaraz wrócimy.
- Hej! - Cześć.
- Możesz chodzić po wybiegu. - Dla ciebie zawsze.
- Już to robiłem. - Tak?
- Jesteś modelem. - Wiem, co robię.
- Gotowa? - Tak, gotowa.
O tak!
Czekaj.
A to ci. Ktoś zostawił tu torebkę z białym proszkiem.
- Żartujesz sobie? - Powącham i sprawdzę...
Sprawdzę, co to jest. Dla pewności.
Myślę, że to dobry pomysł.
Tak dla pewności. Zobaczmy.
- Powąchałem no i... - Mogę ciut?
- Wszystko poleciało mi do nosa. - Mogę?
Tak. Nie wiedziałem, że grasz w białe.
Co teraz czujesz?
Jestem kompletnie nieszczęśliwa, ale czuję się świetnie.
Jest nieszczęśliwa, ale czuje się świetnie. Wracamy do studia.
Nie jesteś taka, jak myślałem. Ani trochę.
- A co myślałeś? - Że umiesz tylko...
Machać do tłumu...
- Tylko machać? - Tak.
- To maska, Gustavie. - Czyżby? Dobra.
- Co masz na myśli? - Mogę ją założyć w każdej chwili.
- Dobra. - Pokazać ci?
- Pokaż. - Muszę?
Tak.
- I co? To już? - Nie. Chwileczkę.
Jestem niezmiernie wdzięczna, że mogę stanąć
przed obecnym tutaj Gustavem Hegerem.
Na pięknym balu, na którym wszystko poszło w diabły.
- No i... - Rany!
Jestem sztuczna i obleśna...
Nieprawda, jesteś nieziemsko seksowna.
Mega seksowna.
- Poważnie? - Poważnie.
- Totalnie. - Też możesz być.
- Mogę być? Rozumiem. - Nie...
Nagranie.
- Musisz to skasować. - Później.
Musisz skasować teraz.
- Gdzie twój telefon? - Sam to zrobię.
Romantycznie.
Co w tym złego, że chcę skasować?
Nie, tylko...
Co robisz?
- Kasuję... - Co robisz?
- Oddaj mi telefon! - Powaliło cię?
Tak nie wolno!
Powaliło?
Cholera!
Pokaż.
Czego się spodziewałeś?
Chodź!
Powiedz tylko słowo.
- Hej. - Hej.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Wszystko gra? - Jak leci? Dobrze się bawisz?
- Jest fajnie. - Świetnie.
Słuchaj, a to nagranie...
- Z balu. - No tak.
Zastanawiałam się, czy je skasowałeś, czy...
- Tak. - Tak?
- Skasowałem. Spoko. - Tak?
- Tak. - Skasowałeś?
- Tak, skasowałem. - Dobra.
- O to chodziło? - Tak.
Dobra.
- Tak. - Super.
- Tak. - Dziękuję.
Skasowałem je. Ale z drugiej strony...
Jest w chmurze i... Mam wiele różnych urządzeń.
Nie rozumiem.
Jeśli kiedyś do mnie wpadniesz, możemy razem to sprawdzić.
To bywa skomplikowane.
Świetnie byłoby, gdybyś wpadła.
Żeby na pewno je skasować.
Tak?
I wisisz mi nowy telefon.
Więc...
Tak.
Załatw to...
Nie dzwoń do mnie, nie mam sprawnego telefonu. Zadzwoń do drzwi.
Nie.
DO GUSTAVA
SKASUJ NAGRANIE Z BALU, PIEPRZONY PSYCHOPATO!
Nie, upuścisz mnie!
Upuścisz mnie!
Przestań!
- Totalna kontrola. - Nie masz kontroli!
- Nie masz. - Mam.
Dzięki.
Dzień dobry.
Uzgodniliśmy, że niedziele
są dla rodziny.
O jakiej rodzinie mówisz?
Wczorajsza impreza była spoko.
Bardzo.
Tak.
Fanny poszła do domu z Arnim.
- Nie. Gdzie? Oni? - Tak!
Nigdy bym nie pomyślał.
Co ty na to, Margrethe?
Nie wiem...
Byłoby miło.
- Mielibyśmy kolejną parę w ekipie. - Tak.
Spoko.
Otrzymaliśmy prośbę od duńskiej rodziny królewskiej.
Chcą przyjechać na Wielkanoc.
- Mama nie powinna tu być? - Powinna, ale musiała odpocząć.
Dobrze. Chcą was odwiedzić w Norwegii.
Książę Alexander kocha norweską przyrodę, więc to dobry pomysł.
Tak!
Mama uwielbia spędzać czas z Louise,
a my z nimi.
Upieczemy dwie pieczenie na jednym ogniu. Zaczerpniemy świeżego powietrza
i zrobimy coś miłego dla mamy.
- Może... - Tak!
Bardzo miło.
Tak zrobimy.
- Wspaniale! - Świetnie.
Dobre spotkanie.
Pamiętajcie o butach narciarskich dla Kalle.
To bardzo ważne. A Margrethe potrzebuje nowego kasku.
Też dużo o tobie myślę.
Tak. Chwileczkę.
Widzę, że jesteście gotowi. Pojadę zaraz za wami.
Miłej podróży.
Miłego!
Miłej podróży.
- Królowa wygląda pięknie. - Dziękuję.
Królowa i ja weźmiemy volvo, a Kalle i Margrethe...
Musisz pojeździć ze mną na nartach.
Tak, ale jeśli Lena nie będzie chciała, to...
A co, boisz się?
- Że ja się boję? - Tak.
Z kim tata miał się spotkać?
Musicie tego posłuchać.
Posłuchaj, dobra?
Nie!
- Czy to Arni? - To DJ Arni!
Naprawdę?
Sofie?
- Hej! - Karl Johan?
- Jesteśmy! - Cudownie!
Hej!
- Hej! - Hej.
Jak tu ładnie. Cieszymy się, że tu jesteśmy.
- Alexander... - Jest na tarasie.
- Wiesz, co dla ciebie mam? - Nie?
- Nie wiem. - Mam dla ciebie małą niespodziankę.
- Niespodziankę? - Tak.
Milusi i mięciutki, co?
Tak, podoba mi się.
- Miło cię widzieć! - Cześć, Alexandrze.
Kopę lat!
Miło cię widzieć. Kopę lat.
Rozgościłeś się już.
Czuję się wspaniale. Cieszę się norweskim krajobrazem.
To duża różnica w porównaniu z Danią, z której pochodzisz.
- Jest trochę płaska. - Troszeczkę.
Dopiero przyjechaliście?
Co?
Dopiero przyjechaliście?
Właśnie przyjechaliśmy. Świetnie mówisz po norwesku.
- Do końca tygodnia będę mówić idealnie. - Jasne.
Świetnie ci idzie.
Powiedziałam Christianowi, że świetnie...
Świetnie...
Świetnie jeżdżę na nartach, żeby mu zaimponować.
- Dopiero się poznaliśmy. - Też się stresowałem.
Ledwo umiałem jeździć na nartach. Wyciąg krzesełkowy zabrał mnie na górę.
Na szczycie wzgórza cały zacząłem się trząść.
Sverre sfrunął na dół jak prawdziwy Norweg.
- Tak! - O rety, zupełnie o tym zapomniałam.
Zawstydzają mnie.
Tak.
- Nie, dziękuję. - Alexander jest wegetarianinem.
Tak.
Ktoś musi dawać przykład.
Mamo.
Te dzisiejsze dzieciaki.
- Nieważne. - Świetnie.
Jakimś cudem zaplątałam się w narty i Sofii, i Christiana.
- Naraz? - Tak.
Pamiętam, co było później. Leżeliśmy wszyscy na kupie.
Wszędzie sterczały narty i kijki.
To były czasy!
- Cześć! - Hej.
Jesteś!
W końcu. Cześć, chłopaki, Louise.
- Więc przyjechałeś. - Tak.
Dobrze cię widzieć.
- Hej. - Ciebie też.
- Jak leci? - Dobrze. Wyglądasz świetnie.
Ty też.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi. Byłeś na jednej ze swoich przygód?
Na rybach? Masz kupę roboty.
To fakt.
Wzniesiemy toast?
- Oczywiście. Zdrowie! - Zdrowie!
- Miło... - Zdrowie.
- Miło nam. - Zdrowie.
- Dobrze was widzieć. - Zdrowie.
Miło nam.
Zdrowie.
Halo?
- Dzień dobry. - Dzień dobry!
- Obudziłem cię? - Co?
Obudziłem cię?
Czy obudziłeś? Nie. Nie spałam. Od dawna nie śpię.
Idealnie. Może chcesz mnie dziś zabrać na wzgórza?
Pójdę z tobą. Kiedy byś chciał?
Nie wiem. Niedługo?
- Niedługo. - Tak.
- Daj mi pięć minut... - Luz.
Przygotuję się.
- Tak. - Idealnie.
- Do zobaczenia. - Tak.
Pa.
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
Arystokraci muszą trzymać się razem. Niewielu nas zostało.
To prawda, nie mamy łatwej roboty.
Wszyscy zakładają...
że musimy być tacy idealni, prawda?
To trudne.
Zwłaszcza że monarchia jest dziś tak krucha.
Wyobraź sobie być osobą, która zburzy ten domek z kart.
Jeden mały skandal i setki lat historii...
ot tak znikają!
Ot tak.
Pisano by to o tobie w podręcznikach do historii.
A daj spokój.
Jest w chmurze i... Mam wiele różnych urządzeń.
Nie rozumiem.
To bywa skomplikowane. Ale skasowałem nagranie.
Tak. Mam wiele urządzeń.
Pisano by to o tobie w podręcznikach do historii.
Jestem kompletnie nieszczęśliwa, ale czuję się świetnie.
Margrethe?
Wszystko w porządku? Co się dzieje?
Hej? Będzie dobrze...
Co się dzieje? Hej?
Daj spokój. Będzie dobrze.
- Siedź spokojnie. Nie mogę. - Daj mi rękę.
Dobra. Nie patrz w dół.
Spójrz na mnie. Możesz spojrzeć?
Nie mogę.
Odwrócisz się do mnie? Tylko troszkę.
Dziękuję. Troszeczkę. Dobra. Rób, co mówię.
Czy kiedykolwiek oddychałaś po kwadracie?
Nie. Wyobraź sobie kwadrat.
Spójrz na mnie. I wyobraź sobie kwadrat.
Dobra. Widzisz swój kwadrat? Weź głęboki oddech.
Tak. Wdech i wydech.
Tak. Świetnie. Tak jest.
Jesteś dobra w oddychaniu.
To pomaga.
Gotowy?
Mamy z tego zjechać?
Tak, dawaj.
Jesteś cały?
Nic mi nie jest!
To było celowe.
Dobra. Jasne.
Właściwie to mam coś dla ciebie.
Naprawdę?
- Dobra. Zamknij oczy i zrób tak. - Dobra.
Otwórz.
Nie ma mowy!
Bardzo norwesko.
- Jadłeś to już kiedyś? - Nie.
- Zawsze musi być ten pierwszy raz. - Tak.
Zobaczmy...
- Dobra... Właśnie tak. - Proszę bardzo.
- To najlepsza czekolada. - Zgadzam się.
Naprawdę?
Czujesz się lepiej?
Tak.
Mam lęk wysokości.
Ale teraz nic mi nie jest. Wszystko gra.
- Przepraszam za to. - Nie przepraszaj.
Często ci się to zdarza?
Na szczęście tylko wtedy, gdy jestem wysoko.
Nie chodziło mi o lęk wysokości,
ale twoje lęki i napady paniki.
Co?
Nie mam lęków.
Dobra.
- Nie mam. - Jasne. W porządku.
Moja mama ma lęki.
Nie płaczę. To przez wiatr.
Mówimy, że ma zespół chronicznego zmęczenia.
Ale ma lęki.
Paraliżujące lęki.
I dlatego...
nie spędza z nami dużo czasu.
Pewnie...
To musi być trudne.
Wyobrażam sobie.
Dla ciebie, ale też...
Dla niej też.
Jest jak jest.
Wiesz, że jesteśmy na wysokości 1379 metrów?
Nie zrozumiałam liczebnika po duńsku. Ale spoko.
- Skąd wiesz, jaka to wysokość? - Wiem wszystko.
- Dobra. Jasne. - Ale nikomu nie mów.
Tam chyba siedzi Kalle.
Zgadza się.
Idziemy do niego?
Myślałam, że zjedziemy jeszcze raz.
Zrobimy to później.
Przywitajmy się. Co ty na to?
Dobra.
Chodź.
- Dalej! - Tak.
Cześć.
- Dobrze cię widzieć! - Nawzajem. Siadaj.
To książę Danii Alexander.
Miło was poznać. Zdejmę to.
- Cześć. Alexander. - Ingrid.
- Ingrid? - Tak.
- Miło mi. - Mnie też.
Mogę piwo? Dzięki. Zdrowie!
- Zdrowie. - Zdrowie.
Rozmawiałam z DJ-em i ogarnęłam muzykę.
- To jego piosenka. - Jego?
- Ciężko się tańczy w butach narciarskich. - Tak!
Wiesz, gdzie mogę się odlać?
Łazienka jest tam.
O mój Boże!
Jesteście tacy słodcy razem.
- Jest idealny. - Wiem.
- Jest taki przystojny na żywo. - Posłuchaj.
Nie bądź negatywną księżniczką.
- Postaram się. - Tak?
Masz fajnych przyjaciół.
Dokąd teraz?
Jedziemy do Ingrid.
A potem pomyślimy.
Może wezmę prysznic, a potem razem pójdziemy do Ingrid?
Jasne.
- Do zobaczenia. - Tak.
Cholera.
Dobra, to...
Co robisz?
Myślałam, że...
Jeśli...
Myślałaś, że będziemy...
Wysyłałeś mi miłe wiadomości, a potem pomogłeś na wyciągu.
Więc... Tak.
Jasne.
Tak. Przepraszam.
- Nie... - Przepraszam.
To najgłupsza rzecz, jaką w życiu zrobiłam.
To...
- Przepraszam. - Nie. Nie musisz przepraszać.
Margrethe. To...
To po części moja wina.
Pewnie wysyłałem ci...
jakieś niejasne sygnały...
Czy coś. Nie wiem. Ale nie chciałem.
Dobrze, Margrethe?
Bo...
jesteś dla mnie jak młodsza siostra.
Rozumiem.
Dobra. Wiesz co, Margrethe? Mam pomysł.
Zapomnijmy o wszystkim, co się tu wydarzyło.
Margre...
Margrethe?
Chciałem tylko powiedzieć, że już idę.
Mam nadzieję, że się spotkamy.
OD INGRID JAK BYŁO?
Jasna cholera!
Ja pierdzielę!
Cholera!
Zostało ci pięć sekund.
Korale koloru koralowego.
Chyba mi się udało!
Nie! Nie!
- Cześć, Margrethe! - Hej.
Alexander mówił, że poszłaś spać.
- Musimy porozmawiać. Możemy u ciebie? - Dobra.
- Co tam? Coś się stało? - Tak, coś się stało. To twoja wina!
Co? O czym ty mówisz?
Cały czas powtarzałaś, że...
„Musisz spróbować, leci na ciebie.
Nie bądź negatywną księżniczką”.
Przepraszam. Chciałam pomóc.
„Pomóc”? Wiesz, jak bardzo namieszałaś mi w głowie?
Powiesz mi, co się stało?
Oczywiście!
Oczywiście, że tylko o tym myślisz!
Czy bzykałam! Czy kogoś przeleciałam!
Czy uprawiałam z nimi seks. Czy mnie rozdziewiczył.
Myślisz, że tylko to mnie obchodzi?
A co mam myśleć?
Zawsze gadasz tylko o tym.
Jesteś zbyt głupia,
żeby myśleć o czymś innym?
Wszystko wlatuje ci jednym uchem, a wylatuje drugim?
O to chodzi? Bo...
Cholera, daj mi trochę przestrzeni!
Odczep się! Nie mogę oddychać!
No dobra!
Dam ci trochę przestrzeni.
OD GUSTAVA
SŁYSZAŁEM, ŻE JESTEŚ W HEMSEDAL. JESTEM W STAVKRZE, WPADNIJ!
- ...w twarz. - Cześć.
- O cholera. Co tam? - Cześć.
- Dobrze cię widzieć. - Tak.
Fajnie, że wpadłaś.
Porozmawiamy?
Jasne.
- Chcesz wejść do środka? - Nie.
No dobra.
Nie do końca rozumiem...
Nie wiem, czego ode mnie chcesz. Co mam zrobić,
żebyś skasował to nagranie?
Nie musisz nic robić.
Ale może...
Pojedziemy do mnie taksówką i dokończymy to, co zaczęliśmy?
Czy zmuszanie dziewczyn do seksu cię podnieca? O to chodzi?
Nie.
O to chodzi?
Nie o to chodzi. Powaliło cię? Oszalałaś!
- To o co chodzi? - Chodzi o to, że ci odbiło.
Dobra, może.
Wolę być szaloną dziewicą do końca życia,
niż spać z takim żałosnym dupkiem jak ty.
Popieprzone.
- Hej. - Przepraszam.
- Nie możesz wejść. - Jak to?
Po pierwsze, jest kolejka.
- Wiem. - Po drugie, jesteś zbyt pijana.
- Ale... - Nie. Posłuchaj.
Wiesz, kim jestem?
Wiem, kim jesteś, Wasza Wysokość.
Ale jesteś zbyt pijana.
Więc lepiej będzie, jeśli księżniczka
wróci do domu i napije się wody.
Dobra. Popieprzone... To nie w porządku.
Hej!
Wszystko gra?
Zgubiłaś się?
Czekaj.
Jesteś księżniczką Norwegii?
Co tutaj robisz?
To znaczy... Wasza Wysokość.
Księżniczka potrzebuje pomocy?
Tak.
Odwieźć cię do domu?
Nie, możesz jechać do siebie.
I się pobzykamy.
Co?
Dobrze słyszałeś.
Nie, żartujesz sobie.
Nie.
Muszę jechać do domu i mogę cię podrzucić...
Dobra.
Nie możesz iść tak sama, Wasza Wysokość...
Wasza Wysokość!
Nie możesz tak uciekać!
- Ostrożnie, tu jest woda i kamienie. - Kurde!
- To niebezpieczne. - Wariactwo.
- Taka dziewczyna nie może... - Nie.
Mogę cię zabrać do domu.
DO JENSA
NOCUJĘ U INGRID. POWIESZ MAMIE I TACIE?
OD JENSA DOBRZE. MIŁEJ ZABAWY.
Co jest...
To nie jest dobry pomysł.
Mam tu trochę bałaganu.
Możesz spać na łóżku, a ja na kanapie.
Pościelę ci.
Więc...
Hej!
Nie chcę być chamski, ale jesteś pijana.
Nieprawda.
Prawda. Łóżko jest gotowe.
Napijesz się wody?
Czy pijana osoba mogłaby zrobić tak?
Nie. Proszę, uważaj. Nie upuść tego, dobrze?
- Chwilka. Spokojnie. - Ostrożnie...
Musisz się ze mną przespać, wiesz?
Musisz.
To twój konstata...
Konsyst...
Kontesta...
- Konstytucyjny. - Obowiązek.
Niczego nie muszę robić, wiesz?
Dobra.
Nie kusi cię to?
Robię coś nie tak?
Posłuchaj.
Bez wątpienia jesteś najpiękniejszą
kobietą w Norwegii.
Ale to nie w porządku...
Wszystko gra?
Potrzebujesz wody?
Czekaj. Potrzymam ci włosy.
- Cześć. - Hej.
- No to... - Nie pytaj.
Dobra.
- Mam na tym z tobą stanąć? - Jedziesz ze mną.
To nie wystarczy?
- Nie o to chodzi. - Nie?
Wystarczy.
- To wskakuj. - Tak.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Mówię poważnie. Bardzo ci dziękuję.
Miło, że to zrobiłeś.
To nie moje.
To czemu je masz?
Dasz mi...
Wiesz, jak uzależniające są benzodiazepiny?
- To niebezpieczne. - Tak.
Możesz przestać się wtrącać?
Dobra.
- Cześć. - Pa.
Arni!
- Wpadnijcie do nas. - Do zobaczenia. Pa.
- Stary. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Miło było.
- Dzięki. - Cześć.
- Pa.
Dzięki za przejażdżkę na nartach.
Do zobaczenia.
A teraz czas na...
film!
Wybaczcie, że przeszkadzam, ale dostałem wiadomość.
Chodzi o nagranie, które wyciekło.
Pałac Królewski zwołał konferencję prasową z księżniczką.
Musimy natychmiast jechać.
Margrethe?
Co się dzieje?
Nie musisz mówić dosłownie. Mów swoimi słowami.
Najważniejsze, że musisz się pokajać.
Wiem, że to trudne, ale trzymaj się.
Myśl o czymś miłym.
O czym?
O szczeniakach, kotkach, o czym chcesz.
O czymkolwiek.
- Wszystko dobrze, Margrethe? - Chwila.
Cześć, kochanie.
Denerwujesz się?
Bardzo.
Rozumiem to.
Wydaje ci się, że świat się wali, ale...
Wszystko będzie dobrze.
Jestem pewien.
Nasi dziennikarze wiedzą, co robią.
Czy to...
sobie powtarzasz,
gdy jesteś ze swoją kochanką?
Że spece od PR-u się tym zajmą?
Z kochanką?
Nie jestem głupia, tato.
Wiem, co robisz.
Nie mam kochanki.
Jasne.
Mam kochanka.
Mężczyznę.
A raczej miałem kochanka.
Chłopaka.
Ma na imię Martin.
Ostatnio często wyjeżdżam,
bo on umiera.
Ma raka.
Czy mama wie?
Tak.
Dlatego...
Dlatego jesteście tacy popieprzeni?
Jesteście kompletnie...
- Bo tata jest gejem, a... - Margrethe.
Dlatego ja jestem taka popieprzona?
Bo mnie okłamywaliście? Okłamywaliście mnie!
- Nie okłamywaliśmy cię. - Okłamywaliście mnie!
Całe życie!
Kochamy się z twoją mamą.
Próbujemy ci pomóc, Margrethe.
Tak, ale...
Szpital. Kiedy mnie przyjęli. To...
To bardzo pomogło.
Pewnie mogliśmy załatwić to lepiej, ale...
Zrozum, jesteśmy pod wielką presją.
Nie jesteśmy jak zwykli ludzie.
Nie możemy żyć jak inni.
Dasz radę.
Kochanie.
Jesteś najsilniejsza z nas.
W porządku.
Ale muszę...
Pójdę z tobą.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Oddychaj głęboko i rób to, co ćwiczyłyśmy.
- Księżniczko! - Co u ciebie?
Księżniczka jest uzależniona?
Czy księżniczka przeprosi Norwegów?
Czy nagranie ma związek z pobytem w szpitalu?
Chwileczkę, księżniczka zaraz odpowie na państwa pytania.
Przede wszystkim muszę powiedzieć, że bardzo mi przykro.
Przepraszam
Norwegów i moich bliskich.
Obiecuję, że coś takiego nigdy się nie powtórzy...
Po prostu...
Jestem zestresowana...
Może nie zestresowana, ale...
Boję się.
Cały czas się boję.
Wszystkiego.
Jestem cholernie samotna.
Narkotyki i alkohol
sprawiają...
że czuję się jak wszyscy inni.
Chciałabym być
fajniejsza, lepsza i mądrzejsza, ale...
nie jestem.
Próbowałam, ale...
Jestem tylko sobą.
Jestem Margrethe.
To wszystko...
co mam do powiedzenia.
Dziękuję.
- Księżniczko? - Czy księżniczka jest uzależniona?
Jak już mówiliśmy,
księżniczka ma za sobą trudne chwile.
- Cześć! - Hej!
Jak się czujesz?
Bałam się, ale jest dobrze.
To było super.
Dzięki.
- Brawo. - Dzięki.
Odbierz.
- Jesteś... - Halo?
Zdarza się, że mówią na mnie DJ Arni.
Boję się. Specjalistka od PR-u mnie nienawidzi.
Tak sądzisz?
- Ludziom się podobało. - Tak.
Tak.
Co jest grane?
Co tam?
Mam grać support na imprezie TÖS.
- Co? - Serio?
Żartujesz?
- Nie. Mówię serio! - Naprawdę?
- Arni! - Boże.
- Ale zajebiście! - Gratuluję!
Możemy wpaść?
Tak, mam przepustki za kulisy.
Będzie super.
Hej.
- Chciałam powiedzieć... - Brawo Arni, nie?
Sorki...
Co mówiłaś?
Przepraszam za Hemsedal.
Nie martw się. W porządku.
To nie w porządku.
To było naprawdę...
Nie jesteś głupia.
Może, ale nie jestem też najmądrzejsza.
Powiedziałam to...
i tak się wywyższałam, bo...
- Jesteś lepsza ode mnie. - Nie!
Jesteś.
Nieprawda.
- Prawda. - Nie.
Jesteś dobrą przyjaciółką. Jesteś cierpliwa.
Wszyscy cię kochają. Jesteś miła.
Jesteś kreatywna i troskliwa. Masz...
wszystko, co chciałabym mieć.
Wybaczysz mi?
Oczywiście.
- Serio? - Tak.
- Matma... - Matma...
Wagarujemy?
Co?
Jestem najgorszym wzorem na świecie.
I tak już zawalasz matmę.
Słuszna uwaga.
- Słyszałaś wieści? - Nie, co tam?
Fanny ma dziewczynę.
Rany.
Z trzeciej klasy.
Myślałam, że kręci z Arnim.
Nie.
Nie?
Nie. Albo przynajmniej już nie kręcą.
Rozumiem.
Myślę, że to było tylko jednorazowe...
Też chcę cię przeprosić.
Za co?
Za zrzędzenie.
Nie. Daj spokój.
Nie szkodzi. Wybaczam ci.
Dzięki.
Wiem,
że miałaś ostatnio ciężki okres.
Pomyślałam, że pomoże ci, jeśli znajdziesz chłopaka.
Teraz słyszę, jak głupio to brzmi, gdy mówię to na głos.
Nie, przestań.
Ale...
ciężko jest dusić wszystko w środku.
Hej.
Wiem, że cię rozczarowałam,
ale musiałam.
Nie rozczarowałaś mnie.
Nie?
Nie...
Więc o co chodzi?
O Martina.
Martin...
Nie żyje?
Hej...
Jutro będzie jego pogrzeb.
Musisz iść.
Nie mogę.
Możesz.
Teraz twoja kolej na odwagę.
To nie takie proste.
Właśnie że tak.
Chodź tu.
Przepraszam.
Za co?
Że jesteśmy z mamą tacy do dupy.
- Nie jesteście. - Jesteśmy.
No dobra, może czasami.
Nie zawsze, tylko czasami.
Ale nie szkodzi.
Panuję nad tym.
Na pewno?
Raczej tak.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie, dzięki. Pilnuję niskiego poziomu alkoholu.
- Dawaj, Lena! - Brawo.
Dzięki.
Kto załatwił nam miejsce w autobusie?
Margrethe.
- Serio? - Tak.
Margrethe ma znajomości.
Nie to miałam na myśli. Tylko...
- Nie jesteś osobą... - Osobą, która co?
Która...
Nie wiem, umie wrzucić na luz.
Myślałam, że imprezowanie w autobusie nie jest dla ciebie.
Nie ma tu eleganckich kieliszków.
To dobrze.
I tak nikt tu nie umie z takich pić.
Mam coś dla ciebie.
KRÓLOWA
Proszę bardzo. Pasuje idealnie. Zasłużyłaś na to.
Zostało tylko jedno wyzwanie.
Trzymaj mojego brata w ryzach.
A poza tym wszystko gra.
Dziękuję.
Dobra, ludziska. Tańczymy. Jazda!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Halo?
Hej, Arni! Co tam? Wszystko w porządku? Próba dźwięku poszła dobrze?
Nie dam rady zagrać.
Sorki, nie ma szans. Nie nadaję się na scenę.
Spokojnie. Będzie super.
A jeśli nie?
To będzie do bani.
Ale jestem za kiepski. Schrzanię to.
Jesteś dobry. Jesteś zajebisty.
Jesteś zajebisty, Arni. Pokochają cię.
Nie mogę. Powiedz innym, że nie muszą przychodzić.
Nie.
Arni?
Słucham?
Szukam przyjaciela. Ma dziś zagrać. Jest twoim supportem.
- DJ... - DJ Arni. Tak.
- Widziałeś go? - Jest uroczy.
A widziałeś go?
Czy ja cię skądś znam?
Może.
Czy my...
- Czy my... Nie. - Jesteś pewna?
Margrethe?
Co tutaj robisz?
Chociaż raz to ja uratuję ciebie.
Nie możesz się wycofać.
To tylko koncert.
Dobra, to tylko koncert,
możesz się wycofać, jeśli chcesz, ale...
Jeśli nie masz odwagi...
Jesteś na to za dobry.
Ale to poważna sprawa.
Grałem dla zabawy. Nie mogę dzielić sceny z TÖS-em.
To niespodziewane. Ludzie myślą, że umiem jeździć...
Dasz czadu.
Jesteś sto razy bardziej czarujący
niż ten cały TÖS.
Mówisz poważnie?
Tak.
Dobra.
Wyjdę z tobą.
Jesteśmy prawie gotowi na gwiazdę.
TÖS jest gotowy na szaloną imprezę.
Ale najpierw młody, obiecujący artysta.
Brawa dla DJ-a Arniego!
Arni! Arni!
Cześć! Jak się bawicie?
Hej! Przepraszam.
Mamy małe problemy techniczne, ale zaraz wracamy.
Wybacz, jestem popieprzony Wiem, mam na to wywalone
Co tam? Podnoszę telefon Życie do mnie dzwoni, ale się rozłączam
Imprezuję i poguję W dżinsach daję czadu i się dobrze czuję
Jestem gwiazdą rocka Jestem popieprzony!
Ludzie dzwonią do mnie I raz, i dwa, i trzy
Jestem ranny, potrzebuję bandaży
Mówią, że musi być Jakaś inna ścieżka
Ale nie zabijesz we mnie dziecka
Bo we mnie mieszka diabeł...
Nie zabijesz we mnie dziecka
Bo we mnie mieszka diabeł
Nie zabijesz we mnie dziecka
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz