Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ingrid?
- Han agardar aquí, na sala de espera. - Levo o seu bolso.
Levámola ao quirófano.
- Como está a princesa? - Moi ben.
E o resultado das probas?
Ademais de alcohol, atopamos benzodiacepina e cocaína,
mais os órganos non están danados.
- Cocaína? - Así é, e benzodiacepina.
Áchase en tranquilizantes coma o Sobril.
Maxestades, recomendamos manter a princesa baixo supervisión psiquiátrica.
Non, grazas.
Non será preciso.
Podemos falar despois.
En que pensabas?
Non sei.
Sabes as consecuencias que terá isto?
Se sae á luz.
Non só para ti.
Para todos, para toda a familia.
Que non se repita.
Oíches?
- Oíches? - Oín.
Ben.
Ben, de volta á escola.
Margrethe.
Margrethe, non te estreses, seguro que a xente xa o esqueceu.
Kalle, para. Non preciso unha arenga.
- Estou ben. - Como queiras, desculpa.
Non estás estresada?
Pois non.
- Ei. - Boas.
- Ola. - Ola.
- Como estás? - Ben.
Déronche os resultados?
Souberon de...?
Perdoa, non quero usmar.
Boa cousa.
LEVARON A MARGRETHE EN AMBULANCIA!!!
ALGUÉN SABE POR QUE?
DEULLE UN ATAQUE...
ÍA FINA, FIXÉRONLLE UN LAVADO.
DIXÉRONME QUE ESTABA DESHIDRATADA.
DESHIDRATADA O CARALLO, BEBEU A ESGALLA!
DONA PERFECTA METEUSE NUN LÍO...
FÓISELLE Á FAMILIA REAL?
VAIA UN MODELO A SEGUIR, OU?
MÁGOA QUE NON MORRESE!!!
ACOUGA! Á ALGÚNS DÁNOS PENA!!
Margrethe, ola!
- Ola. - Vaia, por fin.
- Ei. - Ola!
Que ben verte.
- Igualmente. - Puxécheste fina, coma min.
Vaia saída máis dramática, coas luces...
Habería de...
Claro, eu tamén.
Falamos logo.
- Que quería? - Nada.
Ola.
Ola, estarás farta de que a xente che pregunte como estás.
Mais...
como estás?
Parvo.
Pensei que morrías.
Oe.
Non te poñas a chorar, sé un home.
Séo ti.
- Oe. - Que?
Preguntábame se poderías dicirme que pasou.
Eu...
non o lembro.
Non pasou nada, mais...
Non, non pasou nada. Está todo ben.
- En serio, estás segura? - Estou, si, claro.
De acordo.
Alexander?
Alexander coma o príncipe de Dinamarca?
- Ese Alexander? - Si.
Gústaslle?
Non lle gusto, está sendo amable.
- Xa, claro! Era boa. - O que?
- Unha chiscadela e un corazón vermello? - Si.
"Estaría ben vernos pronto."
Tes o peor acento danés que escoitei nunca.
Perdoa, non se me dá ben o danés.
O corazón vermello é que lle gustas. Aí o deixo.
...os dous e logo... pois iso.
Creo que é moi lindo. Pegan moito, compleméntanse.
- Boas, mozas! Como vai? - Ola, Jens!
- Ola, Jens. - Ola, pasastes un bo día?
- Si. - Margrethe anda ás envoltas.
- Para. - Iso é bo.
Boh, quita.
É xeitoso? Xeitosa? Xeitose?
- Xeitoso. - É o príncipe Alexander de Dinamarca.
- Vaia, vaia. - Aha.
Ingrid esaxera, só me mandou unha mensaxe.
- Mais era moi bonita. - Abofé que o era.
Por certo, vistes as últimas fotos de Alexander na praia?
É moi simétrico.
Non, non miro as fotos dos paparazzi.
- Vou... - Claro.
- Volvo agora. - Ben.
Por favor.
Faime dano aos ollos.
Son as catro, mamá.
Estiven pensando...
na inauguración do hospital.
Teño que ir?
Margrethe...
Xa o sei.
Será raro se non vou.
Non hai pero que valga.
Decidiuse hai tempo,
has de facelo.
Es a máis forte de nós.
Margrethe.
Que?
Pecha ao saíres.
Pon "atopa o número A", mais "A" non é un número, contra.
É unha letra.
Como está?
Como de normal.
Ei.
Todo irá ben.
E se non, que?
Entón irá ao carallo.
Que fondo.
Haberías de dar unha desas
charlas motivadoras,
dado que es tan inspiradora e motivadora.
Pois precisarei algo ao que recorrer cando apande matemáticas
e non acabe o instituto.
Achanta, iso non vai pasar.
Prométocho.
Que exercicio era?
O sete punto nonseiqué.
Como se sente a princesa ao volver ao hospital onde ingresou?
Extremadamente agradecida por toda a axuda que me deron e...
admiro enormemente o sistema de saúde noruegués.
- Grazas. - Grazas.
Pode a princesa contarnos máis en detalle por que a ingresaron?
A familia real non responderá preguntas persoais hoxe.
- Benvidos. - Grazas.
Este é o novo departamento, que ampliaremos máis adiante.
Moi ben.
...benzodiacepina e cocaína...
Que non se repita.
Margrethe?
Estás ben?
- Maxestade? - Vou.
Grazas.
Para!
- Xenial. - Para.
- Listos para unha festa sorpresa? - Si!
Mirade.
Que boas!
Encantaranlle. Queres unha?
Déixame ver. Esta mesmo.
Non, grazas.
- Collín dúas, queres? - Si!
Ola!
- Ola, cariño. - Ola.
- Aquí tes. - Grazas.
- Ola, Lena! - Grazas.
Has de sostela así.
Reláxate.
Se vas ser raíña algún día, has de pensar nestas cousas.
Xente, que vén. Aos vosos postos.
Sorpresa!
...para ti.
Desexámoste, Tess,
parabéns para ti.
VAI RAÑALA!
- Xa non bailas máis? - Non, é que...
teño medo ou algo polo estilo.
Xa, enténdote. Pero estás ben?
- Estou, si. - Ben.
E ti estás ben?
- Estou xenial. - Si? Iso é bo.
Pois si.
- Que? - Tes confetes no pelo.
- Confetes, dis? - Si.
- E ti tes algo? - Podes botar unha ollada?
Pois tes un.
- Ai, si? - Aha.
É coma un niño de paxaros.
Agora moito mellor.
Perfecta.
- E eu, xa estou? - Aínda tes un.
Aí!
- Perdoa, pensaba que... - Non, eu...
- Confundiríame. - Ola, DJ Arni!
Has de pinchar o tema.
Aínda non está acabado.
Pero case o está, dá igual.
Alégrome de verte. Todo ben? Estás xenial.
- Ola! - Chicas, agora volvemos.
- Boas! - Vaia, vaia.
- Podes desfilar pola pasarela. - Desfilarei para ti.
- Xa o fixen antes. - Ai, si?
- Sei o que fago. - Es modelo.
- Ben, estás preparada? - Estouno.
Oh, si!
Agarda.
Que misterio, alguén deixou uns pos brancos aquí.
- Estás de broma? - Teño que uliscalos, por verificar.
Hei de asegurarme do que son.
Creo que é unha boa idea, para estar absolutamente seguro. Imos ver.
- Nifrei forte e... - Podo?
- ...coóuseme todo polo nariz. - Podo?
Podes, si. Non sabía que che ía a cocaína.
Como se atopa?
Son absoluta e completamente desgraciada, mais síntome incrible.
É desgraciada pero síntese incrible, devólvovos a conexión.
Non es quen eu cría, para nada.
- Quen crías que era? - Pensaba que eras máis...
de sorrir e saudar.
- De sorrir e saudar? - Así é.
- É unha máscara, Gustav. - Unha máscara? Vaia.
- A que te refires? - Podo poñela en calquera momento.
- Vaia. - Móstrocho?
- Móstramo. - Teño que facelo?
Tes, si.
- Xa estás? - Non, un segundo.
Estou tremendamente agradecida de poder estar
ante o único e inigualable Gustav Heger hoxe aquí,
esta noite, no precioso baile no que todo foi ao carallo.
- E... - Vaites!
Son falsa e noxenta.
Ti o que estás é de moito carallo.
Estás a hostia de boa.
- Dilo en serio? - Abofé.
- Boísima. - Ti non tes dúbida.
- Ai, non? - Non.
Xa vexo.
O vídeo.
- Has de borralo. - Xa o fago logo.
Has de borralo agora.
- Onde está o móbil? - Xa o fago eu.
Que romántico.
- Que hai de malo en que o queira borrar? - Nada, pois iso.
Que estás a facer?
- Intentando borralo. - Que fas?
- Devólveme o móbil! - Que carallo?
Non podes facer iso!
Que carallo?
Merda!
Déixame ver.
Que agardabas?
Veña!
Dío.
- Ei. - Ola.
- Ola, saúde. - Saúde.
- Saúde. Todo ben? - Si, e ti? Estás a pasalo ben?
- Está ben. - Xenial.
Lembras o vídeo?
- O do baile. - Lembro, si.
Preguntábame se o borraras.
- Ah. Non... si. - Si?
- Borreino, si. - Si?
- Si. - Borráchelo?
- Borreino, si. - Ben.
- Por iso vés? - Si!
De acordo.
- Ben. - É xenial.
- Xa, mais... - Grazas.
Borreino, mais está a cousa esa da nube e teño moitos aparellos.
Que queres dicir?
Que se viñeses un día, poderiamos botar unha ollada xuntos.
Esas cousas sonche complicadas,
así que, se viñeses sería xenial.
Para verificar que non está.
De acordo?
Ademais creo que me debes un móbil,
así que...
Pois ben, fai iso.
Non me chames, non me vai o móbil. Chama ao timbre.
Non.
PARA GUSTAV:
BORRA O VÍDEO DO BAILE, PUTO PSICÓPATA.
Non, vasme tirar!
Vasme tirar!
Para!
- Todo baixo control. - De control nada!
- Que vas ter. - Que si.
Grazas.
Bo día.
Pensaba que quedaramos en que os domingos eran para a familia.
De que familia falas?
A festa de onte estivo guai.
Moito.
Abofé.
Vistes que Fanny marchou con Arni?
- Non, a onde? Eses dous? - Abofé!
Nunca o diría. E ti, Margrethe?
Non...
- Estaría ben ter outra parella no grupo. - Estaría ben, si.
Recibimos unha petición da familia real danesa.
Queren viaxar preto na Semana Santa.
- Mamá non debería estar aquí? - Xa, pero precisaba descansar.
Gustaríalles visitalos na súa cabana, Alexander devece pola natureza de Noruega.
Semelloume unha idea estupenda.
Certo!
A mamá encántalle estar con Louise e a nós encántanos
quedar con... eles.
Por que non matar dous paxaros dun tiro? Tomar aire fresco
e facer algo bo por mamá.
- Tes razón e... - Claro!
Que lindo.
Entón faremos iso.
- Excelente! - Xenial.
Unha boa reunión.
Xenial, lembra as botas de slálom de Kalle.
É moi importante, e Margrethe precisa un casco novo.
Eu tamén penso moito en ti.
Si, agarda.
Vaia, vexo que estades listos. Irei detrás de vós, boa viaxe.
Gozade!
Boa viaxe.
- A raíña está preciosa. - Grazas.
A raíña mais eu colleremos o Volvo e Kalle e Margrethe o...
Tes que vir esquiar comigo.
Xa, mais se Lena non quere, non podo...
É que non te atreves, ou?
- Que non? - Iso mesmo.
- Kalle, sabes con quen quedou papá? - Tes que escoitar isto, pon o Bluetooth.
Escoita, queres?
Non será!
- É Arni? - É DJ Arni!
Vai en serio?
Sofie?
- Ola! - Karl Johan?
- Aquí estamos! - Que ben!
Ola!
- Ola! - Ola.
Que casa tan bonita, estamos contentísimos de estar aquí.
- E Alexander? - Está fóra, na terraza.
- Adiviñas que che trouxen? - Non.
- Non che sei. - Teño unha sorpresiña para ti.
- Unha sorpresa? - Así é.
É preciosa e suaviña, non si?
Abofé, é preciosa.
- Que alegría verte! - Ola, Alexander.
Canto tempo!
Alégrome de verte, canto tempo.
Vésete cómodo.
Non podería estar mellor, estou gozando da paisaxe norueguesa.
Difire moito de onde vés, de Dinamarca.
- Só un pouquiño, é un tanto chá. - Un tanto, si.
Acabades de chegar?
Hum?
Acabades de chegar?
Acabamos de chegar, si. Falas moi ben o noruegués.
- Será perfecto cando acabe a semana. - Claro.
Pero xa o falas xenial.
Xa, díxenlle a Christian
- que era boa... - Xenial.
...esquiando para impresionalo.
- Comezáramos a saír. - Eu tamén estaba nervioso.
Apenas sabía esquiar antes de subir á telecadeira que me levou ata a cima.
Cando estaba no cumio do outeiro, comezoume a tremer o corpo.
Sverre voou outeiro abaixo, como un noruegués.
- Abofé! - Mimá, esquecérao por completo.
Estanme avergoñando.
Non, home.
- Non, grazas. - Alexander é vexetariano.
Son, si.
Alguén ha de dar exemplo.
- Vaia cos nenos de agora, eh? - Mamá.
- En fin. - Moi boa.
Non sei como, cruceime cos esquís de Sofía e Christian.
- Cos dous? - Si.
Lémbronos xusto despois, tirados alí feitos unha bóla,
cos esquís e os paus por aquí e acolá.
Foi a monda!
- Ola! - Ola.
Chegaches!
Por fin. Ola, rapaces. Ola, Louise.
- Non sabía que viñas. - Home.
Que alegría verte.
- Ola. - Alégrome de verte.
- Igualmente, como estás? - Ben.
- Estás xenial. - Ti tamén.
Desculpádeme por chegar tarde.
Descoida, fuches nunha das túas aventuras?
Irías pescar, es un home moi atarefado.
Nin que o digas.
Brindamos?
- Por suposto, saúde! - Un pracer vervos.
- O mesmo digo. - Saúde.
- Benvidos, é un pracer. - Saúde.
É un pracer vervos.
Saúde.
Ola?
- Bo día. - Bo día!
- Esperteite? - Eh?
- Esperteite? - O que?
Esperteite?
"Espertarme?" Non, xa levo esperta.
Xenial, preguntábame se che apetecería levarme aos outeiros hoxe?
Claro, irei contigo. Cando pensabas?
Non sei, nun rato?
- Nun rato pois, claro. - Ben.
- Dáme cinco minutos para prepararme. - Xenial.
- Ben. - Perfecto.
- Vémonos fóra. - Si.
Ata logo.
- Estás xenial. - Grazas.
A realeza ha de estar unida, non quedamos moitos.
Non, non se nos deu un traballo doado nin simple.
Todos asumen sempre
que habemos de ser perfectos todo o tempo, non si?
Custa.
Sobre todo estando a monarquía tan fráxil coma hoxe en día.
Imaxina seres a persoa que faga que todo se derrube.
Un pequeno escándalo faría que centos de anos de historia desaparecesen.
Puf! Así.
Imaxina iso xunta o teu nome nos libros de historia.
Esquéceo.
Está a cousa esa da nube e teño moitos aparellos.
Que queres dicir?
Esas cousas sonche complicadas, mais borreino.
Si, teño moitos aparellos.
Imaxina iso xunta o teu nome nos libros de historia.
Son absoluta e completamente desgraciada, mais síntome incrible.
Ei, Margrethe.
Queres que...? Estás ben? Que pasa?
Oe, todo vai ir ben.
Que foi? Oe.
- Veña, todo vai ir ben. Dáme a man. - Non te movas.
- Non podo. - Dáme a man.
Ti non mires abaixo.
Mírame a min, podes?
Non, non podo.
Podes mirar cara a min? Un pouquiño nada máis.
Grazas. Un pouquiño, ti faime caso.
Faime caso. Algunha vez respiraches nun cadrado?
Non? Pois imaxina un cadrado.
Mírame.
Mírame e imaxina un cadrado.
Ben, ves o cadrado? Pois respira fondo.
Así, inspira...
e expira.
Perfecto, iso é.
Dáseche ben respirar nun cadrado. Vese que che axuda.
Estás listo?
Imos baixar iso esquiando?
Si, veña.
Estás ben?
Estou, si!
Foi adrede.
Xa, claro.
Por certo, teño unha cousa para ti.
De veras?
- Ben, pecha os ollos e fai así. - De acordo.
Ábreos.
Non será.
É moi noruegués.
- Probáralo? - Non.
- Sempre hai unha primeira vez. - Abofé.
Imos ver.
- Sabes que...? Está ben. - Aquí tes.
- É o mellor chocolate. - Coincido.
De veras?
Estás mellor?
Estou.
Teño medo ás alturas.
Pero agora estou ben, súper ben.
- Síntoo. - Non te desculpes.
Pásache moito, ou?
Só cando estou moi alto, afortunadamente.
Non me refería ao teu medo ás alturas, senón á ansiedade e aos ataques.
Ah, vaia.
Non teño ansiedade.
De acordo.
- Non a teño. - Tranquila, non pasa nada.
Miña nai ten ansiedade.
Non choro, é que vai vento.
Contamos que ten fatiga crónica...
mais ten ansiedade.
Ansiedade incapacitante.
Por iso non...
xa non pasa moito tempo connosco.
Ha de ser...
complicado.
Non o podo imaxinar.
Por vós, pero tamén
para ela, obviamente.
É o que hai.
Decátaste de que estamos a 1379 metros no aire?
Non cachei nin chisca, pero está chulo.
- Metros sobre o mar dis? Como o sabes? - Seino todo.
- Pois vaia. - Mais non llo digas a ninguén.
Ese que está sentado aí non é Kalle?
Éche el, si.
Imos canda el?
Ben, mais pensaba que iamos baixar outra volta.
Podémolo facer logo.
Vamos saudar antes, ou?
Claro.
Veña.
- Veña! - Vaia, vaia.
Ola.
- Alégrome de vervos! - Igualmente, senta.
Este é o príncipe Alexander de Dinamarca.
Encantado de coñecervos, agardade que deixe isto.
- Ola. Alexander. - Ola. Ingrid.
- Ingrid? - Si.
- Encantado. - Igualmente.
Podo coller unha cervexa? Grazas, saúde!
- Saúde! - Saúde!
Falei co DJ para que pinchase un tema.
- A canción é súa. - É súa?
- É difícil bailar coas botas de esquí. - Certo!
Sabes onde podo facer pis?
Aí dentro.
Mi madriña!
Estades adorables xuntos.
- É totalmente perfecto. - Seino.
- É guapísimo en persoa. - Escóitame,
non te poñas en plan "princesiña do non".
- Intentareino. - En serio?
Encantoume coñecelos.
Onde imos despois?
Imos á casa de Ingrid
e logo podemos ver onde continuar.
Creo que vou darme unha ducha e despois podemos ir xuntos onda Ingrid.
Claro.
- Vémonos dentro. - Ben.
Merda.
Vaites.
Que estás a facer?
Pensaba que...
Pensabas que nolos dous...?
Polas mensaxes e o da telecadeira.
Foi por iso, pero...
Vaia, xa vexo.
Pois síntoo.
- Non. - Síntoo, é...
a maior estupidez que fixen nunca.
É...
- Síntoo. - Non has de desculparte.
Margrethe é...
En parte é culpa miña.
Mandaríache sinais confusas
ou algo, non sei, mais non era a miña intención.
Estás ben, Margrethe?
Eu...
Margrethe, es como a miña irmá pequena.
Xa vexo.
Sabes que, Margrethe? Teño unha idea.
Esquezamos o que acaba de pasar.
Margre...
Margrethe?
É para dicirche que vou indo.
Agardo verte alí.
DE INGRID: COMO FOI...?
Merda carallo!
Maldita puta!
Hostia!
Quédanvos cinco segundos.
Tres tristes tigres.
Teño a vitoria no peto!
Diso nada!
- Margrethe, ola! - Ola.
Ei, Alexander dixo que te deitaras.
- Xa, temos que falar. No teu cuarto? - De acordo.
- Que foi? Pasou algo? - Pasou, si. É culpa túa!
Como? De que falas?
Non parabas de dicir que el...
"Has de lanzarte, gústaslle, está por ti.
Non te poñas en plan 'princesiña do non'".
Perdoa, só quería axudar.
Axudar? Sabes o trastorno que me causa?
Pódesme dicir que pasou?
Como non!
Como non, só pensas niso!
Se fochiquei, trinquei ou tiven sexo con alguén, se me desvirgaron e tal.
Iso pensas? Que é o único que me importa?
Que vou pensar?
É do único que falas.
Dáche toda esa estupidez
para pensar noutra cousa?
Éntrache todo por un oído e sáeche polo outro?
É iso? Porque manda carallo, déixame respirar un pouco!
Déixame respirar, porque así non podo!
De acordo!
Dareiche un respiro.
DE GUSTAV:
SEICA ESTÁS EN HEMSEDAL. EU ESTOU EN STAVKROA, VEN!
- ...na miña cara. - Ola.
- Contra, que tal? - Ola.
- Que alegría verte. - Xa.
Que ben que viñeses.
Podemos falar?
Claro.
Eu...
- Queres ir dentro? - Non.
De acordo.
Non o cacho.
Non sei que hei de facer. Que queres que faga
para que borres o vídeo?
Non tes que facer nada.
Mais estaba pensando
se che gustaría que collésemos un taxi e seguísemos onde o deixamos.
Ponte cacheiro premer as mozas para que se deiten contigo? É iso?
- Non tal. - É iso?
Que non. Que carallo? Estás tola!
- Que pasa? - Que estás tola, iso pasa.
Non! Ou pode que si, mais prefiro ser virxe e tola o resto da miña vida
que deitarme cun cabrón noxento e patético coma ti.
Arre carallo!
- Ei. - Quero pasar.
- Xa, mais non pode entrar. - O que?
Primeiro, hai unha cola.
- Xa o sei. - E segundo, bebeu moito.
- Xa, pero... - Non, escoite.
Sabe quen son?
Seino moi ben, súa Maxestade, pero bebeu de máis.
Se a princesa dese a volta, volvese á casa e bebese auga, sería unha boa idea.
Vaia, manda carallo, non pode ser.
Ola!
Estás ben?
Perdícheste?
Agarda aí,
non es a princesa de Noruega?
Que fas aquí?
Quero dicir... súa Maxestade.
Precisa axuda en algo a princesa?
Preciso, si.
Lévoa á casa?
Non, podes ir á túa casa.
E logo podemos foder.
O que?
O que acabas de escoitar?
Non, está de broma.
Non.
A ver, eu vou á miña casa e podo deixala...
Moi ben.
Non pode saír aí soa, súa Maxestade.
Súa Maxestade!
Non pode marchar así!
- Coidado, haille pedras e rochas. - Contra!
- É perigoso. - É unha loucura.
- Unha rapaza coma vostede non pode... - Boh.
Podo levala á casa.
PARA JENS:
QUEDO DURMIR NA CASA DE INGRID. DISLLO AOS PAPÁS?
DE JENS: DE ACORDO, PÁSAO BEN.
Oh!
Que fas?
Oe!
Oe, creo que non é unha boa idea.
Está todo un pouco patas arriba,
mais ti podes deitarte na cama e eu no sofá.
Vouna preparar.
A ver.
Oe!
Acouga. Non quero ser un mamón, pero estás moi bébeda.
Non o estou.
Si o estás. Por certo, a cama está lista.
Queres un vaso de auga?
Unha bébeda podería facer isto?
Non, ten coidado, por favor. Non o tires, queres?
- Son dous segundos, reláxate. - Ten coidado.
Sabes que tes que deitarte comigo, non?
Tes a obriga.
A obriga consti...
consistu...
sitistucional.
- Constitucional. - En fin, é un deber.
Non teño obriga de nada, sabes?
Xenial.
Non ves nada que che tente?
Estou a facer algo mal?
Escoita,
es a muller máis bonita de Noruega, sen lugar a dúbidas,
mais isto está mal.
Estás ben?
Queres un pouco de auga?
Agarda que che aguante o pelo.
- Boas. - Ola.
- Que foi? - Non preguntes?
De acordo.
- Hei de montarme niso contigo? - Vés comigo.
Non é dabondo, ou?
- Non é iso. - E daquela?
É máis que suficiente.
- Pois monta, logo. - Ben.
Chegamos.
- Grazas. - Descoida.
Non, en serio, moitas grazas.
É todo un detalle pola túa parte.
Ah, non son miñas.
E están no teu bolso?
Dásmas?
Sabes o aditivas que son as benzodiacepinas?
- En serio, son perigosas. - Xa.
Podes deixar de meterte?
Moi ben.
- Vémonos. - Adeus.
Arni!
- Á próxima habedes vir vós. - Adeus.
Mangallón.
Grazas.
- Adeus. - Alegroume vervos.
- Grazas. - Vémonos.
- Adeus.
Grazas polo esquí.
Xa nos veremos.
Claro, vémonos.
E agora é hora de...
unha peli!
Perdón por molestar, mais recibín unha chamada do equipo de comunicación.
É sobre un vídeo que se filtrou.
O Palacio Real convocou unha rolda de prensa coa princesa.
Habemos ir decontado.
Margrethe.
Que foi?
Non ha de ser literal, dío coas túas palabras.
Mais, ante todo, has de humillarte.
Sei que é duro, mais intenta manter a compostura.
Pensa en algo bonito.
Coma que?
En cachorros, gatiños ou calquera cousa.
No que sexa.
- Estás ben, Margrethe? - Un segundo.
Ola, ceo.
Estás nerviosa?
Moito.
Enténdote perfectamente.
Pode que semelle que o mundo vaise esboroar, mais...
todo irá ben.
Estou seguro,
o noso equipo de prensa sabe o que fai.
É iso?
É o que che dis a ti mesmo cando estás coa túa amante?
Que os de comunicación se encargarán?
A miña amante?
Non son parva, papá. Sei a que andas.
Non teño unha amante.
Xa.
Teño un querido.
Un home.
É dicir, tiven un querido,
un noivo.
Chámase Martin.
A razón pola que me ausentei tanto ultimamente é porque está morrendo.
Dun cáncer.
Sábeo mamá?
Sabe, si.
Por iso...
estades de psiquiátrico todo o puto tempo?
Estades totalmente...
- Porque papá é gai e... - Margrethe.
Por iso estou eu de psiquiátrico?
Porque me mentistes?
- Mentístesme! - Non te mentimos.
Toda a miña vida!
Escoita, mamá mais eu querémonos moito.
Intentamos axudarte, Margrethe.
Xa...
O do hospital, cando me admitiron...
axudou un montón, si.
Probablemente o puidemos xestionar mellor, mais...
Has entender a presión que temos.
Non somos como a xente corrente.
Non podemos vivir coma o resto.
Podes facelo.
Amor meu.
Es a máis forte de todos nós.
Non pasa nada.
Mais hei de...
Vou contigo.
- Atópaste ben? - Si.
Respira fondo dende o estómago e fai como practicamos antes.
- Princesa! - Como está?
Ten un problema coas drogas?
Se desculpará a princesa co pobo noruegués?
O contido do vídeo ten algo que ver coa estada no hospital?
Agarden un momento, a princesa responderá as súas preguntas nun intre.
Primeiramente, quero dicir que sinto moito todo o que pasou.
Pido desculpas
ao pobo noruegués e aos meus seres queridos
e prometo que este tipo de cousas non pasarán nunca...
A cuestión é que...
síntome estresada.
Tampouco estresada, senón...
asustada.
Estou asustada todo o tempo, por todo.
Síntome enormemente soa.
E o tema das drogas
e do alcohol...
é que me fan sentir coma os demais.
Oxalá fose...
xebre ou mellor e máis lista, mais...
non o son.
Intenteino, pero eu son como son.
Son Margrethe.
Iso é...
todo o que quería dicir.
Grazas.
- Princesa! - A princesa ten unha adición?
Como lles dixemos, a princesa pasouno moi mal ultimamente.
- Ei, ola! - Ola.
Como te sentiches?
Con medo, mais ben.
- Foi xebre. - Grazas.
- Estamos orgullosos. - Grazas.
Cólleo.
- Es moi... - Ola?
Si, seica algún me chama DJ Arni.
Dá medo, creo que a de comunicación me odia.
Iso cres?
- A resposta da xente foi boa. - Certo.
Que foi?
Que pasa?
Pedíronme que abra o concerto de TÖS.
- O que? - En serio?
Estás de chola?
- Que non! - Dilo en serio?
- Arni! - Mi madriña.
- É a hostia. - Parabéns!
Podemos ir?
Claro, teño entradas para o backstage.
Será xenial.
Ola.
- Quería dicirche... - Non é xenial o de Arni?
Perdoa, que...
querías dicir?
Sinto o que pasou en Hemsedal.
Descoida, non pasa nada.
Si que pasa.
Foi moi...
Non es estúpida.
Talvez non, mais tampouco che son a máis lista da clase.
A razón pola que...
fixen iso e mas dei de superior foi porque...
- es moito mellor ca min. - Non tal!
- Claro que si. - Non o son.
- Abofé que o es. - Boh.
Es unha boa amiga, paciente,
todo o mundo te quere, es amable,
creativa e atenta, todo...
o que me gustaría ser a min.
Poderás perdoarme?
Claro que si.
- En serio? - Claro.
- Matemáticas... - Matemáticas...
Latamos?
O que?
Agora son o peor referente do mundo
e ademais xa estás suspendendo.
Bo argumento.
- Por certo, chegáronche as novas? - Non, que foi?
Fanny ten moza.
Vaites.
Unha de último ano.
Pensaba tiña algo con Arni.
Non tal.
Non?
Pois non, ou polo menos cortaron.
Vaia.
Creo que foi algo esporádico.
Perdóame a min tamén.
Por que?
Por abafarte así.
Non, para.
Esquéceo, estás perdoada.
Grazas.
É que...
sei que o pasaches mal ultimamente.
Pensaba que teres un mozo ou algo podía axudar,
mais, agora que o digo en alto, decátome do estúpido que soa.
Non, para.
Pero...
non sempre é doado gardarte as cousas todo o tempo.
Ola.
Sei que te decepcionei,
mais había facelo.
Non me decepcionaches.
Ai, non?
Pois non.
Daquela que pasa?
É por Martin.
El...
Morreu?
Ei.
O funeral é mañá á noite.
Has de ir.
Non podo.
E tanto que si.
Agora tócache a ti ser afouto, oes?
Non é tan doado.
Claro que o é.
Ven aquí.
Síntoo.
Por que?
Porque mamá mais eu somos penosos.
- Non tal. - Si que o somos.
A ver, pode que un pouco ás veces.
Non sempre, só ás veces.
Pero estou ben.
Teño o control.
Estás segura?
Bastante segura.
- Quérote. - Eu tamén te quero.
Non, grazas, nada de alcohol forte hoxe.
- Dálle, Lena! - Iso é!
Ah, grazas.
Quen nos conseguiu sitio nun discobús?
Foi Margrethe.
- En serio? - Abofé que si.
Margrethe ten contactos, sabes?
Non o dicía nese sentido, é que...
- Non es do tipo de... - Do tipo de?
De...
non sei, en plan de soltarte o pelo.
Pensaba que para ti os festexos Russ de graduación eran un tanto vulgares.
Non é o tipo de festa no que che serven nunha copa.
Boa cousa.
Ninguén sabe como beber en copa, así que...
Teño algo para ti.
A RAÍÑA
Iso é, quédache coma un guante e ben que a mereces.
So che resta unha proba.
Controla a meu irmán.
Á parte diso, estamos ben.
Grazas.
Levantade rapaces, vamos bailar. Veña!
- Saúde! - Saúde!
Ola?
Ola, Arni, como vai? Estás ben? E as probas de son?
Ao final non podo tocar. Síntoo, mais non vai ser. Non pego nese escenario.
Cálmate, irá xenial.
E se non é así?
Entón irá ao carallo.
Non son bo dabondo, cagareina.
Non, es boísimo, a hostia.
Es a hostia, Arni. Encantaraslles.
Síntoo, non podo. Dille aos outros que non veñan.
Non.
Arni?
Ola?
Estou á procura do meu amigo. De feito é quen vai abrir o teu concerto.
- DJ Arn... - DJ Arni, claro.
- Víchelo? - É xeitoso.
Pero víchelo?
Non che coñezo?
Pode ser.
Nós...
- Ah, se nolos dous...? Non. - Estás segura?
Margrethe?
Que fas aquí?
Vin salvarte, por unha vez.
Non te podes retirar.
Tan so é un evento.
Xa, só é un evento e podes botarte atrás se queres, pero...
só se non tes valor.
E ti vales moito.
Isto son palabras maiores.
Fago isto por diversión, non dou para compartir escenario con TÖS.
Sabedes? A xente non o agarda, pensa que sei facer snowboard...
Dáslle mil voltas.
E es cen veces máis encantador
que ese tal TÖS.
Dilo en serio?
Abofé.
Ben,
irei contigo.
Falta pouco para o noso artista principal.
TÖS veu traervos unha festa salvaxe.
Mais antes temos connosco un artista mozo prometedor e de moda.
Un gran recibimento para DJ Arni!
Arni, Arni, Arni!
Boas! Como vai esa xente?
Ei, ei!
Síntoo...
Temos uns problemiñas técnicos, mais agora volvemos.
Síntoo, sei que estou puto chalado mais non me importa un carallo.
Que foi? Ollo o teléfono, chámame a vida, mais cólgolle.
Vaime a festa, os pogos, ir con vaqueiros e volverme tolo.
Son unha estrela de rock e estou puto chalado.
A xente mo di dúas, tres, catro veces.
Estou tocado e preciso un apósito para as feridas.
Dinnos que habemos de atopar outra cousa que facer,
mais non acabaredes co neno que hai en min,
porque aquí dentro vive un pequeno diaño.
Non acabaredes co neno que hai en min,
porque aquí dentro vive un pequeno diaño.
Non acabaredes co neno que hai en min.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita