Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Michelle!
ZAMĘT
Cześć, misiaczki.
To tutaj. Nasz nowy dom.
No, nie całkiem nowy. Spędziłem tu całe dzieciństwo.
Liv znowu oddaje się lenistwu, czytając jakieś czasopismo.
I?
- I co? - Nieźle, co?
Nie jest za duży.
Chodźcie zobaczyć.
To nasz piękny salon.
Z moją najpiękniejszą pamiątką z domu.
Matthias. Trochę pulchny.
Tutaj przygotowuję swój catering. Na razie.
- Powinienem trzymać się od tego z daleka. - Zdecydowanie.
- Musimy się tego pozbyć. - Tego? Dlaczego? Lubię to.
Moja jedyna prawdziwa miłość.
- Głuptasku. - Robię coś nie tak?
Jasne, że nie.
Idealne wyczucie czasu.
A teraz idziemy spać, kolego.
Ja pójdę.
Ta mi się nie podoba.
Podoba ci się?
To sukienka babci.
- Uwaga. - Przestraszyłeś mnie!
Hej, maluchu. Cześć. A kuku.
Spójrz tutaj.
- To wujek Timme i tatuś. - Patrz.
Powiedz: „Cześć”.
Przywitaj się z tatą.
Pospiesz się.
Powiedz, co będziesz jadł, kiedy nas nie będzie?
Dowozicie?
Jakie słodkie.
Powiedziałem, że możesz chodzić z moją siostrą, a nie wywozić ją na pustkowie.
Nie, naprawdę, tu jest fajnie, ale czy nie znudzi wam się po miesiącu?
Nie...
Zobaczymy. Nie chcesz wina?
Nie, dzięki. Zapomniałem, że mam coś dla Juliusa.
Czekajcie.
Mały quiz. Co kupił wujek Timme?
A, zwierzak kupiony pod wpływem impulsu, którym nie może się zajmować albo...
B, 200 euro, które jest mi winny?
Albo C, ten drogi ergometr wioślarski, z którego nigdy nie korzysta?
Nie!
Belly.
Belly?
- Tak. - Jak słodko. Jesteś pewien?
- Tak. Będzie ci o mnie przypominał. - Przeżyjesz bez niego?
Tak sądzę. Oczywiście, że tak.
- Dziękuję, braciszku. - Nie ma za co.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- Jest taki milutki. - Prawda?
Tylko popatrz, jaki słodziutki. Ku ku.
- Odłóż to. - Chwilę.
Ilu masz followersów?
196 000.
Oznacza to, że dostaje mnóstwo towaru. Codziennie wysyłają mu coś do promowania.
- Super. I nic z tego ci się nie przydaje? - Przydaje.
Cały pokój dziecka został zasponsorowany. Mamy nawet roczny zapas pieluch.
- Spodoba mu się. - Tak.
Oto on, przyczyna moich bezsennych nocy.
Musisz mnie tak trzymać na nogach?
Masz szczęście, że jesteś taki śliczny.
Chodź, napijemy się.
- Ciężka noc? - Miły czas w towarzystwie syna.
Przepraszam.
- Naprawdę go nie słyszałam. - W porządku.
- To chyba żart. - Co się stało?
Popatrz tylko.
Tato!
- Pol. - Co tu robisz?
Halo, dom opieki Parelhof.
Znalazłam.
Dziękuję. Nareszcie ktoś, kto chce mi pomóc.
Nie za dużo? Zęby ci wypadną.
Sam wykopałem ten staw.
Naprawdę?
Jestem pod wrażeniem. Wiedziałeś o tym, Matt?
I chciałeś mieć pewność, że się go nie pozbędziemy.
Michelle zawsze chciała mieć staw.
Dobra. Chodź, czekają na ciebie.
Chodziłem tędy prawie codziennie, idąc do pracy.
I czasami po południu, kiedy wracałem do domu.
Do Michelle.
Michelle zawsze chciała mieć staw.
Prawie codziennie.
Chodź, musimy iść dalej.
Tędy kilkoro uciekło, ale woda przyszła zbyt szybko.
- O czym ty mówisz? - Udało nam się zataić dużo przed prasą.
Tato.
Tato!
Nawet nie masz pojęcia, jak duże pieniądze były w to zaangażowane.
W co?
Ostrzegano ich co i rusz, ale nie słuchali.
Kiedy było już za późno, musiałem oczywiście wszystko posprzątać.
Wydarzyło się tu więcej, niż przypuszczasz.
Może czas, żeby ludzie się o tym dowiedzieli.
Naprawdę? Pol...
Przepraszam, ale nie mamy dziś pełnej obsady. Dwa zgony.
A czyja to wina?
W porządku. Poszedł do naszego domu.
Robi to na autopilocie. Wiesz, że nie możesz tak sobie iść.
Chcesz jeszcze jedną kawę?
- Potrzebujesz coś jeszcze? - Nie, dziękuję.
- Hej. - Hej.
Jak było u taty?
Porozmawialiśmy. Nawet się odzywał.
To dobrze.
- Był znośny? - W jakim sensie?
Wiesz...
Ma wysokie oczekiwania.
Nie zostaje się prezesem firmy tak po prostu.
Kiedyś może tak.
Mam pyszne truskawki.
- Chcesz trochę? - Tak, poproszę.
Google, co możesz mi powiedzieć na temat Soubaylo?
Znaleziono pięćdziesiąt trzy artykuły.
Pierwszy artykuł: „Zakłady chemiczne sukcesem.
Mieszkańcy zadowoleni z zatrudnienia”.
SOUBAYLO INWESTUJE W CHEMICZNE INNOWACJE
Spałeś tutaj?
Nie. Nie mogłem zasnąć.
Sprawdzam coś dla taty. Jakiś wypadek w jego fabryce.
- Pol ma mętlik w głowie. - Jest o tym dużo w Internecie.
Chcę to dla niego zrobić.
Nie lepiej skupić się na czymś innym? Czymś, co możecie zrobić razem.
Tak, to. To możemy zrobić razem.
- Nie jestem pewna, czy to dobry pomysł. - Moi followersi uważają, że tak.
W porządku.
Dzień dobry.
- Czym mogę pani służyć? - Ma pani piękny sklep.
Właśnie się tu wprowadziliśmy, a ja prowadzę własną firmę cateringową.
Szukam lokalnego dostawcy mięsa, więc pomyślałam...
byłoby miło nawiązać współpracę.
Biznesową?
Może zostawię kilka wizytówek?
Nie bierzemy wizytówek.
Dobrze.
Dobrze. Miłego dnia.
Już. A po umyciu rąk, przechodzimy do drugiego kroku.
Wlewamy wodę do butelki.
O tak.
A teraz najważniejsze. Krok trzeci, mleko dla niemowląt.
Ja używam mleka BabyJoy. Jestem z niego zadowolony, podobnie jak maluszek.
Oczywiście ważne jest, aby użyć odpowiedniej ilości,
w tym przypadku dwie miarki...
W porządku. Już.
BIO MARKET
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Chyba nie widziałam pani wcześniej.
To prawda. Właśnie się tu sprowadziliśmy.
Wprowadziliście się do domu Pola.
Tak, zgadza się. On mieszka teraz w domu opieki.
Tak, wiem.
Chłop z wozu..., nie?
Gdyby to ode mnie zależało, sami byśmy się nim zajęli.
Nie przepadam za domami opieki.
A kto przepada?
A kim pani jest?
Jestem Liv.
Jestem dziewczyną Matthiasa.
Matthiasa...
Nie sądziłam, że tu wróci.
Tak, zatęskniliśmy za odrobiną ciszy i spokoju.
Czy będzie mógł to tu znaleźć?
- Dlaczego? - Pewne rzeczy lepiej zostawić w spokoju.
Cóż, ja...
Pomyślałam, że mogłabym zostawić kilka wizytówek mojej firmy cateringowej.
Jasne. Proszę je wrzucić tam, razem z innymi.
- Tutaj? - Idealnie.
Fabryka nadal tu jest?
W dużej części. I nie sądzę, żeby ktoś zauważył, jak wejdziemy do środka.
- W porządku. Będę za pół godziny. - Świetnie. Dziękuję.
- Widzimy się wkrótce. - Jasne. Do zobaczenia.
Potrzymaj to.
- To jest to miejsce? - Tak. Chodź.
Jak wejdziemy do środka? Brama jest zamknięta.
Jasne. Górą.
Czekaj. Matt, pomóż mi.
- Cała fabryka należała do twojego taty? - Tak.
Szycha.
Tu jest jak w dżungli.
Chodź.
Możemy tędy wejść do środka?
Chodź, tędy.
Chryste, to miejsce jest ogromne.
Ożeż ty.
Niezły bajzel.
- Co chcesz tutaj znaleźć? - Nie wiem. Po prostu chcę się rozejrzeć.
To jest jak labirynt. Wszystko wygląda tak samo.
Co, do diabła, się tu stało?
Jeszcze więcej rupieci.
Tu też nic nie znajdziesz.
Nie wiesz tego.
Coś znalazł.
- Zabierasz to? - Chodźmy, chcę już iść.
Nie szliśmy tędy wcześniej.
O mój Boże.
Obrzydlistwo. Śmierdzi tu.
Jezu, to ohydne.
O mój Boże.
Chcę stąd iść. Chodź.
Matti, chodźmy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Właśnie zrobiłam kawę. Napije się pani?
Tak, brzmi wspaniale. Dziękuję.
Miło. Napijemy się kawy.
Chodź tu, pączusiu.
Proszę bardzo.
A co my tu mamy.
Wygląda trochę jak Pol.
Pol z dawnych czasów.
Mam nadzieję.
- Skąd się znacie? - Przez Michelle.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
I zanim się zorientujesz, nie rozmawiacie ze sobą już rok.
- To potrafi się zakraść niepostrzeżenie. - Tak.
- Matthias nigdy nie opowiada o matce. - To mnie nie dziwi.
Nie?
Nie da się opowiadać o czymś, czego się nie zna.
Nie.
WODA Z SOUBAYLO POWODUJE OGROMNE ZNISZCZENIA
PIWNICE W POBLISKICH WIOSKACH ZALANE
Matthias?
NIEPOKOJĄCE ZAGROŻENIE DLA ZDROWIA PUBLICZNEGO
Matthias, obiad na stole.
PROBLEMY Z ODDYCHANIEM PODRAŻNIENIA OCZU
Co się stało? Źle pachnie.
Może się zepsuło.
Jeśli tak, to dlatego, że odłączyłeś zamrażarkę.
- Na szczęście wróciłam w samą porę. - Nie możesz temu ufać.
Smakuje dobrze.
Żadnych telefonów przy stole.
- Co cię ugryzło? - Nie jestem głodny. Przepraszam.
Poszłam do sklepu z Juliusem. Zajrzyj do lodówki. L.
Chwileczkę.
Przepraszam, właśnie...
- Julius, jak sądzę? Synek Matthiasa. - Tak.
Wieści rozchodzą się szybko. Jest też, oczywiście, moim synkiem.
Tak, tak to zazwyczaj działa.
Pracowałam kiedyś dla Pola.
Dawno temu. Byłam bardzo młoda.
Potem...
nie przyjeżdżał do wioski zbyt często.
Cześć, Pierre.
Więc, co dla pani?
- Kilogram mielonej wołowiny. - Kilogram?
Ale te korytarze biegły dużo dalej.
Tutaj też.
Tylko kilku ludzi potrafiło znaleźć tam drogę.
Inni używali map.
Ale kiedy zabrakło prądu, nie mogli ich odczytać.
Czasami ktoś gubił się na kilka godzin.
- Zbadali te korytarze? - Nie wszystkie.
Niektóre odcinki były niedostępne z uwagi na wysoki poziom wody.
Masz jeszcze te mapy?
Tak, są na strychu.
Cześć, słodziaczku.
I jeszcze raz.
- To pomieszczenie było jeszcze w użyciu? - Tak, zdecydowanie.
Masz jeszcze gościa, Pol?
Tak nie można, jest już zbyt późno. Proszę pana, czas już iść.
A ty powinieneś wziąć swoje lekarstwa.
- Chodźmy. - W porządku.
Dobra robota, synu.
Dzięki, tato.
Matthias?
Gdzie byłeś?
- Miałeś przyjść na obiad. - Byłem z tatą.
Tak późno?
Przepraszam, mogę przejść?
- Mogłeś mnie uprzedzić. - Byłem zajęty.
RODZINY OFIAR SKŁADAJĄ POZEW PRZECIWKO CHEMICZNEMU GIGANTOWI
(+) = ZMARLI?
OFICJALNA LICZBA OFIAR?
ŚWIADKOWIE? OCALALI? ZARZUTY?
Nie wiem dokładnie co się stało, ale jest...
Jedna, dwie, trzy, cztery, pięć. Oficjalnie pięć ofiar.
Ale było o wiele więcej i mój ojciec o tym wiedział.
Ale nie mógł nic powiedzieć, bo był w to wplątany.
Ale zamierzam mu pomóc.
Bo mam dowody. Tutaj.
- Dzień dobry. - Tata miał rację.
Chodź, śpiący królewiczu.
Tata miał rację.
Witaminy?
Potrzebujesz ich, skoro tak ciężko pracujesz. Prawda?
Muszę później wpaść do taty. Chcę omówić z nim kilka rzeczy.
Dobra, jasne.
Co to niby ma znaczyć?
Mam dwóch nowych sponsorów, a tata lubi, kiedy zaglądam do niego.
Brakuje mi ciebie.
Jestem tutaj.
Drogie panie.
Wszystko w porządku?
Nie za gorzkie?
- Cześć, Pol. - Proszę, częstuj się.
Dzięki. Dzień dobry.
Idę do łazienki.
Co pan robi?
- Co pani ma na myśli? - Z pańskim ojcem.
Najwyraźniej dobrze mu to robi.
Dzięki.
Hej, kochanie.
- Co? - Po prostu się witam.
- Jak było u taty? - Świetnie.
Wyluzuj. Chyba mogę zapytać?
- Nic, tylko pytasz jak się czuję. - Przepraszam?
Chcę przez chwilę pobyć sam.
Sam? Prawie cię nie widujemy.
Albo cały dzień leżysz w łóżku, albo jesteś w podłym nastroju.
A dlaczego tak jest?
Nie widzę, żebyś zajmowała się w nocy dzieckiem.
Nie myl swoich nocnych akcji w poszukiwaniu lajków na Instagramie
ze świadomym rodzicielstwem.
Kiedy zaczniesz traktować mnie poważnie?
Nie wiem. Może kiedy znajdziesz coś prawdziwego do roboty.
W porządku, też zacznę piec ciasteczka.
- Nie miałeś dotąd z tym problemu. - A teraz mam!
Dupek.
A tak przy okazji, zarabiam o wiele więcej niż ty.
- Mam już tego dość. - Co masz na myśli?
Muszę iść.
Pewnie zapomniałeś. Posprzątaj, zanim wrócę.
I nie zapomnij o butelce Juliusa.
Jebany kretyn.
Rzeczy, z których rezygnujemy dla naszych dzieci.
- To, co powiedziałaś o Matthiasie... - Mówisz o tym bezczelnym draniu?
Tak, o nim.
Który nie toleruje hałasu.
Dzieci potrafią być głośne.
Nie byłby pierwszym, który chce wyrzucić dzieciaka przez okno.
- Lau. - Też tak miałam czasami.
- Może za dużo wymagam od niego. - Co?
Nie, głuptasie. Dobrze, że spędzają ze sobą tyle czasu.
Tak.
A jeśli tak bardzo się martwisz, powinien z kimś porozmawiać.
Daj spokój.
Tak. Tak.
- Tęskniłam. - Też tęskniłam.
Hej, skarbie. Hej, kochanie, co się dzieje?
Już dobrze.
Och, skarbie.
Przepraszam, wiem, że jest późno.
- Hej. - Hej.
Dzień dobry.
Usiądź. Timme przyniósł z piekarni bułki, croissanty i inne pyszności.
A ja zrobiłam tzatziki.
Soku?
A może chcesz bułeczkę? Okrągłą, z rodzynkami.
Nie wiedziałem, że będziemy mieli gości.
- Timme, możesz podać dżem? - Matthias, Ja... my...
martwimy się o ciebie.
Jesteś przemęczony lub przebodźcowany, bądź... prze-wszystko.
Oczywiście, że tak. Ten gówniarz ciągle płacze.
Co?
Koleś, po prostu porozmawiaj z nami.
Albo porozmawiaj z kimś innym, jeśli będzie ci łatwiej.
Nie da się zaprzeczyć, że nie jesteś sobą.
Skarbie?
Kochanie.
- Te badania, które prowadzisz z tatą... - On ledwo cię poznaje.
Wiesz co? Wyjdź.
Nie będę powtarzał.
Dobrze. Jak chcesz.
Ale potrzebujesz pomocy.
Zadzwonię.
Przepraszam. Postaram się bardziej, obiecuję.
Później zadzwonię do twojego brata.
- Dasz sobie radę? - Tak.
- Dobra. Widzimy się wieczorem. - W porządku.
PREZES OSKARŻONY - SOUBAYLO MILCZY PODEJRZENIA O KORUPCJĘ
Mój ojciec był szantażowany.
Nie mógł nic powiedzieć, bo zostałby wyrzucony. Lub...
Nie wiem, co by się stało.
Ale nie mógł mówić.
Znalazł się pod ścianą. Nie miał szans.
Nie miał szans.
Mój ojciec znalazł się pod ścianą, nie mógł nic powiedzieć.
Ale ja wszystko ujawnię.
Wszystko.
Oczyszczę imię ojca.
Pokażę wszystkim, że ojciec miał rację... Bo tak było.
ZOBACZ, CO U JULIUSA WSTYDŹ SIĘ!
Przestań.
Przestań!
- Halo, dodzwoniłeś się... - Cholera.
Halo, dodzwoniłeś się do Liv. Zostaw wiadomość po sygnale.
Liv oddzwoń, kiedy to odsłuchasz.
Chcę, żebyś przestał.
- Hej! Zajrzałeś chociaż dzisiaj do niego? - Oczywiście. Nie tak dawno temu.
- Idę na spacer. Tak dalej być nie może. - Liv...
Matthias!
Matti!
Halo?
Matthias będzie się zastanawiał, gdzie jestem.
A w ogóle, to co u niego?
W porządku.
Nigdy tu nie przychodzi. Tylko ty i dziecko.
Dużo czasu spędza z Polem.
Coś mówi, w ogóle?
Są momenty, kiedy jest przytomny.
- Mam nadzieję, że dobrze je wykorzystuje. - Co masz na myśli?
Chyba im obu nie było łatwo, sami w tym wielkim domu.
Dobrze, że znowu mówi. Nikt go przedtem nie odwiedzał.
Tak.
Dziękuję.
- Hej. - Hej.
- Zostawię go tutaj. Śpi. - Dobrze.
Tak. To ja chciałem teraz dla odmiany ugotować coś dla ciebie.
Wstawię do lodówki.
Dobrze poszło?
Gotowanie.
Nie było łatwo.
- To nie tylko pieczenie ciasteczek. - Nie.
Miło z twojej strony.
Ale to nie wynagrodzi wszystkiego.
Wiem.
Smacznego.
Ble. Nie jest zbyt smaczne.
Matthias?
Hej, Matthias?
Muszę coś odebrać, ale wrócę tak szybko, jak będę mogła.
Julius jeszcze śpi, więc też możesz pospać.
Zadzwoń, gdyby coś się działo, dobrze?
- Hej. - Hej.
Jak blisko byłaś tak naprawdę z Michelle?
Byłyście najlepszymi przyjaciółkami, tak?
Tak.
A kiedy umarła?
Nie martwiłaś się o Matthiasa i Pola?
Straciłam z Polem kontakt. Tak to bywa.
Co masz na myśli?
Dla Pola nikt nie był dość dobry.
Nawet jego własny syn.
To zostawia swoje piętno.
Ty też nie byłaś dla niego dość dobra.
Szczerze...
Już, odejdź. Wynoś się z mojego sklepu.
Idź!
To chyba żarty.
Patrz. Tu są dowody. Miałeś rację.
Zginęło o wiele więcej ludzi.
Patrz.
To jest fabryka.
Część podziemna była pięć razy większa. Rozciągała się aż do naszego domu.
Jeśli znajdę te ciała, wszyscy poznają prawdę.
Wtedy nikt cię nie tknie.
Hej, mały człowieku.
- Nie, czekaj. - Obudziłeś się?
Tato.
Zaczekaj. Słyszysz mnie? Patrz.
Sprawdziłem, że jest 16 kilometrów korytarzy.
Posłuchaj mnie!
Zrobiłem to, o co prosiłeś.
W porządku. Jeśli nie chcesz słuchać...
Udowodnię, że zginęło 15 ludzi.
I jeśli nie chcesz pomóc, zrobię to sam.
Odsuń się.
Zrobię to sam!
Pol?
Michelle.
Michelle...
Pol?
Pol, to ja, Liv. Hej, jestem Liv.
Czekaj.
Mówię to każdemu i nie przestanę mówić.
Mam rację, a oni nie.
Nic ci nie jest. Nic.
Zanim urodziłaś, byłaś taką silną kobietą.
Taką silną.
Znam cię lepiej niż oni.
Powinni byli mnie słuchać.
ZABURZENIA LĘKOWE
BEZSENNOŚĆ, PARANOJA, PSYCHOZA POPORODOWA, DZIEDZICZNE
Zawsze wiedziałem. Będzie dobrze, będzie dobrze.
Nie mogłem się doczekać dziecka.
Aż się urodziło.
Michelle...
Jesteś idealną kobietą.
Powinienem był więcej ci pomagać.
Powinienem być przy tobie.
Michelle?
Michelle!
Nie mogłem cię znaleźć.
Michelle!
Wszędzie woda. Nie mogłem cię znaleźć.
Nie mogłem cię znaleźć.
Powinienem ratować cię w pierwszej kolejność.
Ty...
Ty.
Muszę iść.
Dodzwoniłeś się do Timme. Zostaw wiadomość...
Dobrze, kochanie, połóż się na chwilę. Zaraz wrócę. Dobrze?
- Cholera. - Co, do diabła, wyprawiasz?
Wyciągam ich wszystkich.
Nie ma tu nikogo do wyciągania, skarbie. Wychodź.
Przestań. Przestań! Przestań mi przeszkadzać!
- Wyciągnę ich wszystkich! - Matthias!
Matthias!
Michelle!
Dalej. Chodź.
Matthias.
Chodź.
Chodź, synu.
Napisy: Jacek Mackiewicz