Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(เม มาร์ติน: หนืด)
- ให้ตายสิ แม่เจ้า เม! ตกใจหมด - โทษที
ดี
- มาร์ชแมลโลว์ไหม - ไม่ดีกว่า
- หนังยางไหม - เอาสิ ขอเส้นนึง
- โอเค - ขอบคุณ
ได้เวลาเล่าเรื่องแล้ว
- เจ๋งเลย ฉันจะนั่งให้สบายนะ - โอเค
เม ฉันเพิ่งเปลี่ยนเครื่องใหม่เองนะ
หวังว่านายจะเก็บรูปงานแต่งนายไว้แล้วนะ
- ช่วยแนะนำฉันหน่อยสิ - ได้
- พูดว่า "และบัดนี้" ด้วยนะ - "และบัดนี้" นะ ได้ รู้เรื่อง
ขอบคุณ
และบัดนี้ ขอเสียงปรบมือ
ต้อนรับหนึ่งเดียวคนนี้ขึ้นสู่เวที
เม มาร์ติน!
หวัดดี
เป็นไงกันบ้าง
ไง
หวัดดี
ดีใจที่ได้เจอนะ
ให้ตายสิ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดเลย
ขอบคุณมากที่มาที่นี่
นี่มัน… โอเค
ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟังเยอะมากจริงๆ
ทุกคนชื่ออะไรกันบ้าง เราควรเริ่มจาก…
นับหนึ่งถึงสามแล้วทุกคนพูดชื่อตัวเองนะ พร้อมไหม หนึ่ง สอง สาม
สวัสดี ฉันเม
ฉันตื่นเต้นมากที่ได้อยู่ที่แคนาดาตอนนี้ ฉัน…
ฉันเป็นคนแคนาดานะ ฉันมีความเป็นแคนาดามาก
แต่ฉันอยู่ที่อังกฤษมาตลอด 12 ปีที่ผ่านมา
อยู่ที่ลอนดอน สำเนียงฉันเลยฟังดูเหมือนคนงี่เง่า
ฉันติดสำเนียงอังกฤษ
แบบมาดอนน่านิดๆ และฉันกำลังพยายามอย่างหนักที่จะไม่พูดแบบนั้น
ฉันขอโทษจริงๆ
แต่… พ่อฉันเป็นคนอังกฤษ อังกฤษสุดๆ เลย
เขา… พ่อฉันเหมือนสุภาพบุรุษชาวอังกฤษผู้ลึกลับ
เขาเป็นผู้ชายที่มีมนตร์ขลัง
เขาชอบเรื่องข้างขึ้นข้างแรมมาก เขาเป็นมนุษย์ดวงจันทร์ เขาชอบ…
เขารู้จักนกทุกตัวที่เคยบินมาที่สวนของเขา
และเขามีความสัมพันธ์ที่พิเศษกับนกแต่ละตัว
และวัยเด็กของฉัน ตลอดวัยเด็กของฉัน ก็ค่อนข้างลึกลับ
ตัวอย่างที่ดีที่สุดที่ฉันนึกออก…
โอเค ตอนฉันประมาณแปดขวบ
พ่อฉันขับรถพาฉันกับพี่ชายไปเรียนคาราต้
และฉากมันก็แคนาดามากๆ
เป็นช่วงห้าโมงเย็น พระอาทิตย์ตกไปแล้ว
หิมะตก เราอยู่บนทางหลวง เรากำลังจะไปโรงเรียนคาราเต้
ฉันกับพี่ชายนั่งอยู่เบาะหลัง ฉันแปดขวบ พี่ชายฉันอายุ 12
ตอนนั้นฉันเป็นนักคาราเต้สายเขียว พี่ฉันสายเหลือง
เขาแก่กว่าฉันสี่ปี แต่อยู่ต่ำกว่าฉันสองระดับ
ซึ่งไม่สำคัญหรอก แต่ฉันคิดว่าจะพูดถึงมัน
แล้วเราก็ขับรถไปตามทางหลวง แล้วอยู่ๆ พ่อฉัน
ก็หักพวงมาลัยไปที่ริมทางหลวง ด้วยท่าทางตื่นตระหนก
ยางรถดังเอี๊ยด คนบีบแตรกันใหญ่
อันตรายมาก พ่อจอดรถ และตัวสั่นมาก แล้วพูดว่า
"พ่อขอโทษนะเด็กๆ แต่เราต้องลงจากรถ"
เรางง "ฮะ" แล้วเราก็ลงจากรถ
แล้วก็ยืนอยู่ริมทางหลวงท่ามกลางหิมะ
พี่ชายฉันอายุ 12 เขาอายมาก เขา…
ใส่ชุดคาราเต้อยู่ แล้วคนก็ขับรถผ่านไป
พูดว่า "เขาสายเหลืองเหรอ"
"เดี๋ยวนะ เขาดูโตกว่านะ…"
"เราจะกลับรถกัน ดูสิ"
แล้วเราก็ถาม "เกิดอะไรขึ้น" แล้วพ่อก็บอกว่า
"พ่อเพิ่งเห็นจันทร์ดับทางกระจก"
คือเขาเห็นเศษเสี้ยวของจันทร์ดับทางกระจกรถ
และเราต้องจอดรถ ลงมาจากรถ
และเขาให้พวกเราโค้งคำนับพระจันทร์สามครั้ง
เราต้องทำพิธีทั้งหมดนี้
เราต้องพูดว่า "สวัสดีตอนเย็น คุณพระจันทร์"
มันลึกลับมาก เขาเป็นมนุษย์ดวงจันทร์ เขาชอบพระจันทร์มาก
และฉันเพิ่งกลับไปเยี่ยมบ้านเมื่อเร็วๆ นี้
มันคือบ้านในวัยเด็กของฉัน ฉันโตที่นั่น
และพวกเขาอยู่กันมานานมากก่อนฉันเกิด
ฉันอยู่ในครัวกับพ่อแม่
แล้วพ่อฉันก็เข้ามาหาฉันและพูดว่า "ไปเจอพ่อที่ห้องทำงานตอนโพล้เพล้นะ"
ฉันแบบ "แต่หนู…" ฉันไปหาแม่และถามว่า
"โพล้เพล้คือกี่โมง"
แม่บอก "แม่ไม่รู้"
แล้วฉันก็ขึ้นไปห้องทำงาน ซึ่งเหมือนกับ…
มันเป็นมาหลายอย่างตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันเคยเป็นห้องว่าง
พ่อฉันอยู่ที่นั่น ถือแก้วไวน์ มองออกไปนอกหน้าต่าง
พ่ออยากให้ฉันดูว่า มีครอบครัวแร็กคูนอาศัยอยู่บนต้นไม้
ในสวนของเพื่อนบ้าน
และทุกคืนตอนโพล้เพล้ พวกมันจะโผล่มา และพ่อมีความสัมพันธ์กับทุกตัว
เราก็ยืนรอแร็กคูนกัน
แล้วพ่อก็พูดออกมาอย่างเพ้อฝันสุดๆ ว่า
"รู้ไหม ลูกปฏิสนธิในห้องนี้นะ"
ฉันเลยแบบว่า "โอ้…"
และฉันไม่อยากให้พ่อเสียกำลังใจ ตอนที่เขากำลังเปิดเผยสุดๆ ฉันเลย…
ฉันถามว่า "พ่อจำได้เลยเหรอ ว่าหนูปฏิสนธิคืนไหน"
แล้วพ่อพูดประโยคนี้ที่ทำให้ฉันหลอนจริงๆ
ตั้งแต่นั้นมา พ่อพูดว่า
"แน่นอนอยู่แล้ว พ่อจำได้ พ่อจำได้แม่นเลยละ"
เขาพูดแบบนี้
"แสงจันทร์ส่องเข้ามาบนก้นของแม่ลูก"
บน…
ฉันว่าคุณคงไม่ค่อยเข้าใจว่า…
ตอนนี้ฉันรู้ท่าที่ฉันปฏิสนธิแล้ว
ฉันสยอง
ไม่มีใครอยากปฏิสนธิด้วยท่าหมาหรอก
มันเดียวดายมาก
เราไม่… เราอยากปฏิสนธิแบบหันหน้าเข้าหากัน…
สบตากัน
ในจังหวะที่หลั่งน้ำอสุจิ เแบบว่าเรา…
"เรากำลังเลือก
ที่จะสร้างชีวิตนึงขึ้นมา"
ไม่ใช่แบบว่า "กัดหมอนสิ" มันแย่มาก
มันเดียวดาย มันเหมือนกับว่า…
มันเปลี่ยนวิธีที่ฉันมองตัวเองไปเลย คือฉัน…
ฉันเป็นหนูน้อยท่าหมา
แต่ที่จริงก็มีเหตุผลมากเลยละ
ทำให้เข้าใจทุกอย่างเลย
มันส่งผลต่อท่าทางของฉัน ฉันค่อนข้างจะ…
หลังค่อมนิดๆ
และฉันว่าฉันดูออกด้วยว่าใครเป็นหนูน้อยท่าหมา
เวลาฉันออกไปข้างนอก ร้อยทั้งร้อยเลย จะมี…
เวลาฉันขึ้นรถไฟใต้ดิน และมีคน…
สูบบุหรี่อยู่ในรถไฟใต้ดิน ฉันก็แบบ "ใช่เลย"
หรือเวลาไปบาร์ และบาร์เทนเดอร์พูดว่า
"มีคนฝากเครื่องดื่มให้คุณครับ" ฉันมองไปที่ปลายเคาน์เตอร์ และ…
เจอหนูน้อยท่าหมาอีกคนและ…
คืนนี้ที่นี่ก็มี ฉันเห็นอยู่ หลายคนเลย
พวกเขา… ทุกครั้งที่ฉันกลับไปเยี่ยมบ้าน จะมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้น
อะไรที่ทำให้ การเข้าใจความจริงของฉันหยุดชะงัก
พ่อแม่ฉันมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยู่เรื่องนึง
และมันเป็นเรื่องที่พวกเขาเล่ามาตลอดชีวิตฉัน
พวกเขาจะดื่มนิดหน่อย และเล่าเรื่องนี้ในงานเลี้ยงมื้อค่ำปีละครั้ง
และมันทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิด
เพราะฉันคิดว่า "มันไม่มีทางเป็นเรื่องจริง"
แล้วทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน นี่มันอะไรกัน
และฉันกับพี่ชายก็หงุดหงิดมาก
ฉันจะเล่าให้พวกคุณฟัง และพวกคุณลองตัดสินดู
ว่าคิดว่ามันจริงรึเปล่า โอเคไหม
โอเค พ่อแม่ฉันสาบานว่า
ตอนพวกเขาอายุ 20 ปลายๆ พวกเขาขับรถผ่านออนแทรีโอตอนเหนือ
ไปตามถนนที่คดเคี้ยวผ่านป่าไป
และพวกเขาขับรถลอดท้องกวางมูส
พวกเขาสาบาน
แม่ฉันบอกว่าพวกเขากำลังขับรถ ไปตามถนนที่คดเคี้ยว
กวางมูสยืนขวางถนนอยู่
และพวกเขาขับรถลอดท้องมันไป
มันทำให้ฉันรู้สึกบ้า…
ฉันแบบ "พ่อกับแม่พูดอะไรกันน่ะ"
มัน… และมันก็…
แม่ทำเสียงประกอบ เป็นเสียงของขนที่ท้อง
ของกวางมูสที่สีไปกับหลังคารถเบาๆ
แบบว่า…
นึกออกไหม
มันทำให้ฉันรู้สึกบ้าบอ มันทำให้ฉันรู้สึกบ้า
และมันทำให้พี่ชายฉันโมโหด้วย
ครั้งสุดท้ายที่ฉันไปเยี่ยมบ้าน ฉันกับพี่คิดว่า
"เราต้องหาความจริงเรื่องนี้ให้ได้"
เราต้องหาคำตอบว่ามันเป็นไปได้ไหม
เราเลยหาข้อมูลกันและเราเจอ ความสูงของรถโตโยต้าเทอร์เซล
นั่นคือรถที่พวกเขาขับกัน
นั่นคือความสูงของหลังคารถ
เรากูเกิลหากวางมูสตัวใหญ่ที่สุด ที่เคยถูกบันทึกไว้
และสิ่งที่น่าโมโหคือ
มันอาจเกิดขึ้นได้จริงๆ
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
ถ้าพวกเขาบังเอิญเจอกวางมูส ตัวใหญ่ที่สุดที่เคยถูกบันทึกไว้
ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้
มันทำให้ฉันรู้สึกบ้า
คิดว่าจริงไหม ขอเสียงหน่อยถ้าคิดว่าจริง
จริงดิ
ขอเสียงหน่อยถ้าคิดว่าไร้สาระ
เห็นไหม
ไม่รู้สิ
ฉันคิดว่ามันบอกอะไร เกี่ยวกับโลกทัศน์ของคุณเยอะเลย
นึกออกไหม ถ้าคุณเชื่อเรื่องกวางมูส แปลว่าใจคุณยังไม่แก่
คุณรักษาเศษเสี้ยว ของความกระตือรือร้นที่เหมือนเด็ก
เกี่ยวกับชีวิตไว้ได้
ถ้าคุณไม่เชื่อเรื่องกวางมูส คุณก็… คืองี้ สองสามปีที่ผ่านมามันลำบากมาก
มันลำบาก ใช่ไหมล่ะ พระเจ้าช่วย
ลำบากจริงๆ เราต้องทำทุกอย่าง เพื่อให้ผ่านมาได้
นึกออกไหม อะไรก็ตามที่ทำให้เรารู้สึกดี
เมื่อไม่นานมานี้พ่อฉันส่งข่าวมาให้อ่าน
พ่อส่งข่าวมาให้ฉันและบอกว่า "พ่อคิดว่าลูกน่าจะชอบข่าวนี้"
"พ่อคิดว่าลูกคงเข้าใจมัน" เขาใช้คำพูดพวกนั้น
"พ่อคิดว่าลูกคงเข้าใจมัน"
เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ และฉันยังไม่หยุดคิดเรื่องนี้เลย
ฉันจะเล่าให้พวกคุณฟัง
มันเกิดขึ้นที่เนเธอแลนด์
ในเมืองเล็กๆ ในเนเธอแลนด์
ซึ่งครอบครัวนี้สังเกตว่า พวกเขาไม่ได้รับจดหมายเลย
พวกเขาคิดว่า "เราไม่ได้รับจดหมายมานานแล้วนะ"
เวลาเริ่มผ่านไปหลายสัปดาห์
พวกเขาคิดว่า "เราไม่ได้รับใบแจ้งหนี้
หรือใบปลิวทางไปรษณีย์ด้วยซ้ำ มันแปลกจริงๆ"
พวกเขาไปหาเพื่อนบ้าน "พวกคุณได้รับจดหมายบ้างไหม"
เพื่อนบ้านตอบ "ไม่ มันแปลกมาก ไม่ได้มานานแล้ว"
พวกเขาเลยไปที่ไปรษณีย์และคุยกับหัวหน้า
หัวหน้าไปรษณีย์น่ะ นึกออกไหม
หัวหน้าไปรษณีย์น่ะ
ที่คุณต้องปราบ
เพื่อให้ผ่านด่านที่สิบ
เขาแบบว่า…
พวกเขาบอกว่า "เราไม่ได้รับจดหมายเลย"
เขาบอกว่า "ได้ ผมจะดูให้"
แล้วเขาก็ไปคุยกับบุรุษไปรษณีย์ ที่รับผิดชอบบล็อกนั้น
ฉันจำชื่อบุรุษไปรษณีย์ไม่ได้ เราจะเรียกเขาว่าแกรี่แล้วกัน
เขาบอกว่า "แกรี่ คนพวกนี้บอกว่า ไม่ได้รับจดหมายเลย
เกิดอะไรขึ้น"
แล้วแกรี่ก็แก้ตัวอย่างประหลาดทันที
เขาบอกว่า "ผมไม่รู้จะบอกอะไรคุณ ผมส่งจดหมาย
ถ้าพวกเขาไม่ได้รับจดหมาย ก็แปลว่าไม่มีใครส่งถึงพวกเขา"
พวกเขาแบบว่า "โอเค"
หัวหน้าไปรษณีย์เลยบอกว่า "โอเค แกรี่"
แต่เขาแอบไปพูดกับเพื่อนร่วมงานว่า "แกรี่เป็นอะไรของเขา"
แกรี่ทำตัวแปลกมาก
พวกเขาเลยตัดสินใจว่า จะจับตาดูแกรี่และตรวจสอบสถานการณ์
แล้ววันต่อมา
แกรี่ก็มาทำงานและสัญญาณผิดปกติอย่างแรกคือ
เขาหยิบจดหมายมาแล้วขึ้นรถส่วนตัวของเขา
ไม่ใช่รถส่งจดหมายอะไรพวกนั้น
แล้วก็ขับรถออกนอกเมือง
พวกเขาแบบว่า "เชี่ยละ" แล้วพวกเขาก็ตามแกรี่ไป
แลแกรี่ขับรถเข้าไปในป่า ในประเทศเนเธอแลนด์
พวกเขาตามแกรี่ไปห่างๆ
พวกเขาดูแกรี่จอดรถ พวกเขาจอดรถ พวกเขาจับตาดูแกรี่
พวกเขาเห็นแกรี่ลงจากรถ
แกรี่หยิบกระเป๋าใส่จดหมาย เดินเข้าไปในป่า หายไป 45 นาที
เขากลับออกมาโดยไม่มีกระเป๋า
ขึ้นรถแล้วก็ขับออกไป
พวกเขาเลยตามเขาไป เข้าไปในป่า
ลองนึกภาพนะ นี่คือภาพที่พวกเขาเห็น โอเคไหม
แดดสาดแสงแต้มลงบนพื้นอย่างงดงาม
หมอกลอยขึ้นมาจากมอสส์
มีกวางมูสหนึ่งตัว กวางมูสตัวใหญ่อยู่ด้านหลัง
สูงตระหง่านอยู่เหนือต้นไม้จริงๆ
และพวกเขาเห็น เท่าที่จะมองเห็นได้
มันมีกองดินถูกขุดขึ้นมาใหม่ๆ เป็นร้อยๆ กอง
เรียงเป็นแถวเป็นระเบียบไปทั่วป่า
แล้วพวกเขาก็ปัดดินขึ้นมา
แกรี่ฝังจดหมายมาตลอด
เขาฝังมันมานานมากแล้ว
เห็นได้ชัดว่ามันเกิดขึ้นมานานแล้ว และตอนนี้มันเพิ่มขึ้น
พวกเขาแบบว่า "เวรเอ๊ย"
วันรุ่งขึ้นพวกเขาเข้าไปหาแกรี่ที่ทำงาน
อย่างสุภาพ
พวกเขาพูดอย่างสุภาพว่า "นี่ แกร์…
เรารู้มาว่าคุณฝังจดหมายมาตลอด
เราแค่สงสัยว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น"
และในข่าว นี่คือคำพูดที่ยกมา จากบุรุษไปรษณีย์โดยตรง
กับการตอบคำถามที่ว่า "ทำไมคุณถึงฝังจดหมาย"
นี่คือสิ่งที่เขาพูด เขาพูดว่า
"ผมทำไปครั้งนึง แล้วมันรู้สึกดี"
"และตอนนี้มันเป็นสิ่งที่ผมทำเป็นปกติ"
ฉันรักเขา
เขาเป็นฮีโร่ของฉัน ฉัน…
ทุกคน แกรี่ติดคุกนะ
เขาติดคุกแปดเดือน ใช่
คุณยุ่งกับจดหมายไม่ได้ มันเป็นความผิดอาญา
เขาติดคุก ฉันอยากเขียน จดหมายจากแฟนคลับหาเขาในคุกเลย
แต่ฉันไม่อยากทำให้เขาเครียด
เดี๋ยวเขาจะ "ฉันอยากฝังมัน"
แต่ไม่ ฉันไม่เคยรู้สึกว่า พ่อเข้าใจฉันขนาดนั้นมาก่อนเลย
มัน…
มันยากมาก ฉันพยายามกลับมามีชีวิตชีวา
และรู้สึกถึงความกระตือรือร้นของชีวิต ก่อนเกิดโรคระบาดอีกครั้ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฉันมีปัญหากับการรู้สึก ถึงความกระตือรือร้นในชีวิตรักของฉัน
ไม่รู้ว่ามีใครเป็นเหมือนกันรึเปล่า
การเดตกันหลังโรคระบาด
เพราะฉันอายุ 35
ตอนฉันอายุ 20 ต้นๆ มันโรแมนติกมาก
หมกมุ่นกับการตามหาคนที่ใช่
พ่อแม่ฉันรักกันมาก และนั่นคือต้นแบบของฉัน
บางคนถามว่า "เธอมีเวลาเหรอ" ฉันจะตอบว่า "ฉันก็รักคุณเหมือนกัน"
นั่นใช่…
และฉัน…
และฉันก็อยากไปกับคุณ
เราจะไปไหนกันก่อน
และตอนนี้ฉันก็ค่อนข้าง ไม่รู้สิ
ฤดูร้อนที่แล้วฉันเดตกับผู้ชายคนนึง ผู้ชายที่น่ารัก ถ้าคุณเชื่อนะ
เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่า…
ไม่ใช่ถ้าคุณเชื่อว่าผู้ชายน่ารักได้นะ
พวกเขาน่ารักได้อยู่แล้ว
แต่ถ้าคุณเชื่อว่าฉัน…
ใช่ เราเดตกันประมาณหกเดือน ฉันกับผู้ชายคนนี้ และ…
มันดีมากเลยละ แต่ฉันอายุ 35 เขา 36
ณ จุดนี้ เราต่างก็มีแฟนเก่าเบอร์ใหญ่ในอดีต
เข้าใจที่ฉันพูดไหม เราจะไม่มีวัน เป็นแฟนเก่าเบอร์ใหญ่ของกันและกัน
เราจะไม่มีวันทำร้ายกันอย่างเหมาะสมได้ มันก็เลยแบบว่า…
เพื่ออะไร
และ…
มีคืนนึงเราอยู่บนเตียง และเราก็แค่คุยกัน
เราคุยกันเรื่องเบาๆ เขาไม่ได้พยายามจะคุยเรื่องหนักๆ
เขาแค่พูดว่า "ถ้าวันนึงเรามีลูกกัน เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร"
ฉันก็แบบว่า "ฉันไม่…"
ฉันไม่รู้
ถึงตอนนี้ ฉันคุยเรื่องแบบนั้นกับคนมาเยอะแล้ว
ฉันบอก "ฉันไม่รู้"
"ฉันขอค่อยๆ ดูสุสาน ของเด็กในมโนที่ตายไปแล้วนี้
เพื่อให้ได้เด็กในมโนคนใหม่ก่อนนะ"
ฉันเดินผ่านผี… ฉันบอก "ดูสิ
มีโอลิฟกับเบซิล เป็นฝาแฝด"
พวกเขาอยู่ตรงนั้น พวกเขาบอกว่า "คุณลืมเราไปแล้ว"
ฉันแบบ "โอ๊ย ไปให้พ้น"
มีคลีเมนไทน์น้อย ฉันส่งเธอไปโรงเรียนเอกชน
มีคลาริเน็ตเสียบทะลุหัวเธออยู่
"มาเล่นกันเถอะ" ฉันแบบ "ไม่"
แล้วในที่สุดฉันก็เจอเด็กในมโนคนใหม่
ฉันแบบว่า "ฉันไม่เหลือพลังความคิดสร้างสรรค์
ที่จะตั้งชื่อเด็กพวกนี้แล้ว เราเรียกทั้งคู่ว่าเอียนได้มะ"
พวกคุณรู้ไหม นี่เป็นเรื่องจริงนะ
ในปี 2018 ไม่มีคนชื่อเอียนเกิดใหม่เลย ไม่มี…
นี่เรื่องจริงนะ ในปี 2018 ไม่มีการแจ้งเกิดคนชื่อเอียน
บนโลกนี้เลย มันเป็นเรื่องจริง
และถ้าคุณดูโชว์นี้อยู่
และคุณไม่ชอบ อย่างน้อยก็ฟังข้อมูลนี้ไว้นะ
เดี๋ยวนะ ตกลงพวกคุณเข้าใจไหม ที่ฉันพูดว่าแฟนเก่าเบอร์ใหญ่
อย่างเช่นคุณมีแฟนเก่า
โอเค เข้าใจจริงๆ
คุณแบบว่า "เออ เราเข้าใจ"
เราจะมีแฟนเก่าทั่วไป แล้วก็มีแฟนเก่าเบอร์ใหญ่
เมื่อคุณไปถึงหน้านึงในนิยายชีวิตของคุณ… ไม่
ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าเมื่ออายุเราถึงจุดนึง และเราต้องยอมรับว่า
ชีวิตที่เหลือ มันจะมีบางชื่อ
ที่ทุกครั้งที่คุณได้ยินมัน ตับไตไส้พุงเรามันจะละลายเลย
แล้วก็หลุดออกมาทางช่องคลอด
หรือรูก้นถ้าคุณไม่มี…
และคุณต้องพกถุงก๊อบแก๊บไว้ เผื่อว่าต้องเก็บ…
มันน่าอ้วกเนอะ
ฉันมีแฟนเก่าเบอร์ใหญ่คนสำคัญอยู่สองสามคน แต่มีคนนึงที่…
ฉันอยากเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟัง
พูดง่ายๆคือ แฟนเก่าคนนี้ เป็นความสัมพันธ์ที่จริงจังมาก คบกันสี่ปี
และเราแอบคบกัน
เพราะเธอเพิ่งคบกับคนเพศเดียวกันเป็นครั้งแรก
เธอบอกว่า "เราบอกใครไม่ได้" และเราอยู่ด้วยกัน
มันเครียดมาก แล้วเธอก็ขอเลิกกับฉัน
ซึ่งฉันไม่ได้ยอมเลิก
ซึ่งฉันคิดว่าฉันพูดไว้ชัดเจนแล้ว
มันเป็นการเลิกกันที่ยืดเยื้อนานมาก
แต่นั่นแหละ ตอนที่เรื่องนี้เกิดขึ้น
ฉันไม่ได้เจอเธอมาปีครึ่ง และไม่ได้ติดต่อกันเลย
ฉันอยู่ที่ลอนดอนและฉันกำลังทำการแสดง และคืนนั้นฉันรู้สึกดี
นึกออกไหม ฉันตัดผมมาใหม่
เพิ่งตัดผมมาหมาดๆ เข้าใจความรู้สึกนั้นไหม
ฉันใส่เสื้อยืดสีดำอย่างเนี้ยบและ…
เนี้ยบกว่านี้ ต้องขอโทษด้วย
นี่มัน… ยับ
ยับเพิลสติลสกินทีเดียว
จำรัมเพิลสติลสกินได้ไหม
เกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาเคยอยู่ทุกที่
เราเคยพูดถึงเขาตลอด ตอนเราเด็กๆ
รัมเพิลสติลสกินอย่างนั้น รัมเพิลสติลสกิน…
เดี๋ยวนี้เราไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย
ฉันเข้าใจ
มันยากที่จะยังร่วมสมัย
เขาเหมือนจางหายไปในความคลุมเครือ
แต่นั่นแหละ คืนนั้นฉันรู้สึกดี รู้สึกเท่
รู้สึกตัดผมใหม่ และ…
และคืนนั้นโจเพื่อนซี้ฉันก็อยู่กับฉันด้วย
เขานั่งอยู่ในกลุ่มคนดูในโชว์ของฉัน
ฉันชอบที่มีโจอยู่ในกลุ่มคนดู เขาเป็นคนที่หัวเราะสะใจมาก
เขาเป็นเพื่อนรักของฉันที่เป็นเทวดาตัวจริง
และฉันก็แสดงไป ราบรื่นดี
หลังจากนั้นฉันก็ไปที่ห้องพักนักแสดง ออกมาจากห้องพักเพื่อเจอกับโจ
และฉันก็แบบว่า "ไงพวก โชว์สนุกเนอะ"
แต่หน้าเขาซีดมาก
หน้าเขาซีดเป็นไก่ต้มเลย แล้วเขาก็พูดว่า
"นางอยู่ที่นี่"
แล้วฉันก็แบบ "เวร"
ฉันรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงใคร ฉันเลยแบบ "โอเค"
แล้วเขาก็บอกว่า "นางอยู่ข้างบน"
"นางไม่รู้ว่าเธออยู่ในตึกนี้ นางแค่มาดื่มที่บาร์
กับเพื่อนเราบางคน"
เขาบอก "แอบย่องออกด้านหลังกันเถอะ
ไปสนุกกัน เราควรจะสนุก เราจะไปบาร์อื่นกัน"
แล้วฉันก็คิดๆ ดู
แล้วฉันก็คิดว่า "ไม่"
"ฉันไม่อยากสนุก"
ฉันบอก "เราจะขึ้นไปข้างบน"
แล้วเราก็ขึ้นไป ฉันรู้สึกมั่นใจ เธออยู่กับเพื่อนของเราและ…
พวกคุณจะต้องภูมิใจในตัวฉันมาก ฉันเดินไปแบบเท่มากๆ
หมายความว่าไงเนี่ย
ฉันเดินไปแบบ…
ไม่ ฉันเดินไปด้วยความรู้สึกมั่นใจ
และฉันก็… ฉันจู่โจมเธอโดยไม่ทันตั้งตัว เธอไม่รู้ว่าฉันอยู่ในตึกนั้น
ฉันเลยคิดว่างานนี้ฉันได้เปรียบแน่ ฉันเดินไปและพูดว่า "ไง"
เพื่อนของเรา
ทุกคนรู้ว่าเราเลิกกันแย่แค่ไหน พอเห็นฉันมาก็เลิ่กลั่ก
ฉันถาม "ไง เป็นไงบ้าง"
เธอแบบ "โอ้พระเจ้า หวัดดี" เธอลุกขึ้น เรากอดกัน
มันดีมาก ฉันบอก "ดีใจที่เจอนะ
ได้ข่าวว่าเธอได้บทนั้น เจ๋งมากเลย"
เธอบอก "ใช่ ยินดีด้วยกับเรื่องนั้น" ฉันก็บอก "ใช่ เยี่ยมมาก"
และมันราบรื่นดี แล้วฉันก็คิดว่า "เฮ้ย
ฉันต้องเป็นฝ่ายจบการปฏิสัมพันธ์ครั้งนี้" ถูกไหม
ฉันต้องรักษาการควบคุมสถานการณ์ไว้
เราคุยกันสักพักแล้วฉันก็บอกว่า "นี่ ดีใจที่ได้เจอนะ…"
เธอถามว่า "อยากนั่งไหม"
ฉันบอก "ไม่ๆ ฉันจะไปอยู่กับเพื่อนฉันที่บาร์
แต่ดีใจมากที่ได้เจอเธอ" เรากอดกันอีกรอบ เธอนั่งลง
ฉันกำลังเดินไปที่บาร์ และเธอก็ยังหันมามอง
เหลียวหลังมามองระหว่างที่ฉันเดินไปที่บาร์
และระหว่างที่ฉันเดินไปที่บาร์ อยู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้
"เพื่อนคนไหนที่บาร์เหรอ"
ไม่มีเพื่อนอยู่ที่บาร์
โจนั่งอยู่ที่โต๊ะเธอแล้ว
เขาคืองูพิษ
เขาตายไปแล้วสำหรับฉัน
ฉันลนไปหมดเพราะเธอยังมองอยู่
และฉันกำลังเดินไปที่บาร์
และขอบคุณพระเจ้า ในวินาทีสุดท้าย ฉันเห็นผู้หญิงสามคนที่อยู่ในโชว์ของฉัน
พวกเขานั่งดูแถวหน้าเลย
ฉันเลยเดินเข้าไปที่บาร์
ขอบคุณพระเจ้า หนึ่งในพวกเขาพูดว่า "นี่ คืนนี้โชว์เจ๋งมาก"
ฉันคิดว่า…
ฉันคิดว่าบางทีสิ่งที่เธอต้องการ จากปฏิสัมพันธ์ครั้งนั้น
สิ่งที่เธอคาดหวังจากปฏิสัมพันธ์ครั้งนั้นคือ
"โชว์คืนนี้เจ๋งนะ" "ขอบคุณ ขอบคุณที่มานะ"
แต่สิ่งที่เธอได้รับมันจริงจังมาก
ฉันแบบว่า "ไง เป็นไงบ้าง พวกคุณชื่ออะไรทำงานอะไรกัน"
มีการถูกเนื้อต้องตัวกันด้วย แบบประหลาดมาก
ฉันเอาแขนไปโอบไหล่พวกเขา เอาหัวไปพิงไหล่พวกเขา
พวกเขาแบบว่า "โอ้ โอเค" เราคุยกัน
ขอบคุณพระเจ้า เราเริ่มคุยกัน มันไปได้สวย เราเข้ากันได้ดี
หลีกเลี่ยงวิกฤตได้
พวกเขาถาม "คุณอยากดื่มไหม" ฉันบอก "อยากสิ" แล้วเราก็ดื่มกัน
แล้วอยู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่ามีคนมาแตะไหล่ ฉันหันไปดู เป็นแฟนเบอร์ใหญ่ของฉันเอง
และคราวนี้เธอจู่โจมฉันแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะฉันคาดไม่ถึงเลย
เธอพูดว่า "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ ฉันแค่อยากบอกลา ฉันจะกลับแล้ว"
ฉันแบบ "ได้สิ" แล้วเราก็กอดกัน
และเธอพูดบางอย่างที่แย่มากว่า…
"ฉันเชื่อว่าสักวันเส้นทางของเรา จะมาบรรจบกัน" คุณนึกออกไหม
อะไรทำนองนั้น
ตับไตไส้พุงฉันละลาย หยิบถุงก๊อบแก๊บออกมา
เรากอดกันแล้วเธอก็ไป
และเธอยังบอกลาบางคนที่นั่นอยู่
แล้วฉันก็หันกลับไปหา "เพื่อน" ของฉัน
แล้วอยู่ๆ ฉันว่าฉันคงไม่ไหวแล้ว
ความรู้สึกมันล้นทะลัก
แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้
หน้าฉันแหลกละเอียด ไหล่ฉัน…
ฉันแบบว่า…
พวกเขาก็แบบว่า "ตายแล้ว คุณโอเคไหม" แล้วฉันก็บอกว่า
"หัวเราะสิ หัวเราะ"
"หัวเราะ!"
มันเป็นพฤติกรรมที่โรคจิตมาก
ฉันแบบว่า "หัวเราะสิ"
และทุกคนก็แบบว่า…
เรื่องนั้นไม่มีมุกเด็ดอะไร มันเป็นแค่…
ละครฉากสั้นๆ จะเรียกอย่างนั้นก็ได้
เพื่อแสดงให้เห็นถึงระดับความรู้สึกที่ฉันเป็นอยู่
ฉันมีความรู้สึกเยอะมาก พวกคุณมีความรู้สึกเยอะไหม
มันเหนื่อยนะรู้ไหม
ฉันมีความรู้สึกเยอะจนเต็มปริ่มเลย
ฉันมักจะนึกภาพ
ซุปมะเขือเทศของแคมป์เบลล์
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
ซุปมะเขือเทศของแคมป์เบลล์ และฉันก็เต็มจนปริ่ม
ขึ้นมาจนถึงหัวกะโหลก และฉันพยายามเก็บมันไว้ในตัว
พยายามไม่ให้มันกระฉอก ออกไปทางรูต่างๆ ของฉัน
ระหว่างที่ฉันค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านชีวิตไป ฉันรู้สึกแบบนั้นกับความรู้สึกของฉัน
ถ้าแค่เจอคนทักว่า "เป็นไงบ้าง" มันก็แบบว่า…
มันพุ่งออกมาจากหูฉันเลย
พวกเขาแบบว่า "พระเจ้าช่วย" ฉันแบบ "โทษที"
"มันไม่เกี่ยวกับคุณเลย"
ฉันไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวนี้ฉันพบนักบำบัดแล้ว
ใช่ๆ
ใช่ คุณก็ต้องพบเหมือนกันนะ พูดจริงๆ
ถ้าคุณจะบ่นพอๆ กับที่ฉันบ่น
แต่โชคไม่ดี คุณต้องมีนักบำบัดจริงๆ
ใช่
ฉันรู้สึกว่าเพื่อนฉันเริ่มจะแบบว่า
"เธอควรจ้างใครสักคน มาทำสิ่งที่เธอคาดหวังจากเรานะ"
ฉันก็แบบ "อ้อ ก็ได้"
ฉันเจอนักบำบัดคนนี้ และเขาเก่งมากและเราซูมกัน
เขาพูดบางอย่างที่น่าสนใจ เขาบอกว่า "จำไว้นะว่าคุณไม่ใช่ความรู้สึก
แน่นอนว่าคุณรู้สึกว่าถูกความรู้สึกกลืนกิน แต่คุณไม่ใช่ความรู้สึก"
เขาบอกว่า "ในตัวคุณและในตัวทุกคน มีตัวตนที่นิ่ง เป็นกลาง ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่"
และคุณเผชิญกับความรู้สึกต่างๆ แต่คุณไม่ได้ถูกมันกลืนกินหรอก
เขาบอกว่า "แทนที่จะระบุตัวตนด้วยความรู้สึก
เช่น 'ฉันกังวล ฉันเป็นแบบนี้'" เขาบอกว่า "อย่าปล่อยให้ความรู้สึกกลืนกิน"
"แค่สังเกตความรู้สึกเมื่อมันเกิดขึ้น ด้วยความสงสัย"
เคยได้ยินมาก่อนไหม ดูเหมือนว่านั่นจะ…
ฉันคิดว่าคุณคงจะแบบว่า "เฮอะ"
"ฉันกำลังเผชิญกับ
ความโกรธแค้น"
"น่าสงสัยจัง"
ฉันเคยมีความรู้สึกที่แปลกมากๆ
ตอนเกิดโรคระบาด… ฉันใช้เวลาช่วงเกิดโรคระบาดอยู่ที่ลอนดอน
ฉันอยู่แต่ในอะพาร์ตเมนต์ฉัน ท่ามกลางสายฝน ในลอนดอน… เป็นปีๆ
แล้วฉันก็สังเกตเห็น ความรู้สึกที่คาดไม่ถึงผุดขึ้นมาซึ่ง
ฉันคิดว่า "ทำไมฉันถึงรู้สึกอับอาย"
ฉันจะตื่นขึ้นมาโดยที่รู้สึกอับอาย
และฉันก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ อยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของฉัน
ในห้องนั่งเล่นของฉัน และโดยเฉพาะในห้องนอนฉัน
และฉันก็แบบ "เดี๋ยวนะ โอเค อาจเป็นเพราะเรื่องนี้"
โอเค ฟังฉันนะ
คุณไม่คิดว่ามันน่าอายเหรอที่เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว
และเรายังมีห้องอยู่
โอเค เดี๋ยวนะ
ที่เราแบบว่า "นี่คือห้องฉัน"
"นี่คือห้องฉัน"
"อย่าเข้าไปในห้องฉัน"
มันน่าอาย "ฉันต้องทำความสะอาดห้องฉัน"
เดี๋ยวนะ แน่นอนว่าฉันยอมรับ และเข้าใจว่าเราต้องมีห้อง
เราต้องการกำแพงสี่ด้าน เพื่อซุกหัวที่เหนื่อยล้าในแต่ละคืน
แต่ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันอายมากเกี่ยวกับมัน
คือวิธีที่เราตกแต่งห้อง เพื่อสะท้อนความเป็นตัวเรา
แล้วเราก็แบบ "ฉันคือตัวฉัน" ใช่ไหม
"ฉันคือตัวฉันในห้องฉัน"
มันน่าอายมาก
"ฉันมีโคมไฟเกลือหิมาลายัน"
"ใช่ ฉันมี และฉันคือตัวฉัน"
"ฉันมีรูปฉันอยู่บนผนัง และฉัน…"
เวลาคุณอ่านหนังสือจบ คุณไม่เคยทิ้งมัน
คุณจะแบบว่า "ฉันวางมันไว้บนชั้น
นั่นคือบุคลิกของฉันที่แสดงให้ทุกคนเห็น"
"คนอื่นไม่ใช่ตัวฉัน"
แล้วฉันก็คิดว่า… โอเค อันนี้ก็นามธรรมนิดหน่อย
แต่คุณไม่คิดเหรอว่าในแง่นึง สมองเราและความคิดเรา
ก็เหมือนห้องเรา
และเราตกแต่งความคิดเรา ด้วยประสบการณ์ที่เราสั่งสมมา
เพื่อสร้างสิ่งที่เราคิดว่า เป็นเอกลักษณ์และตัวตนของเราขึ้นมา
นั่นคือสิ่งที่เราทำกันอยู่
เราเป็นนักล่าผู้มีประสบการณ์น้อยนิด ที่เก็บสิ่งเหล่านี้เพื่อเอาไปวางบนชั้นวางสมอง
และบอกว่า "ฉันคือตัวฉัน"
และฉันมักจะนึกภาพทุกประสบการณ์ ที่เราเก็บรวบรวมมา
ว่าเป็นเหมือนลูกแก้วหิมะที่แปลกใหม่
และเราก็เดินไปทั่วและ
"มีครั้งนึงฉันเจอแอนโตนิโอ แบนเดอรัส ที่สนามบิน ใช่ ฉันเคยเจอ"
"ฉันคือตัวฉันเอง คนอื่นไม่ใช่ฉัน"
แล้ว
ปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์มันช่าง…
ฉันสังเกตเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นช่วงโรคระบาดจริงๆ ปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์มัน…
มันคือการผลัดกัน เอาลูกแก้วหิมะให้กันและกันดูดีๆ นี่เอง
และผลัดกันอย่างน่าสมเพช
และจะมีคนเอาลูกแก้วหิมะของพวกเขามาให้คุณดู
และคุณพยายามจะเป็นผู้ฟังที่ดี
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับปาร์ตี้ ที่พวกเขาไปเมื่อห้าปีก่อน
และคุณก็แบบ "ใช่ และคุณก็คือตัวคุณเหมือนกัน"
แบบว่า "ใช่ ใช่เลย ใช่"
"การที่คุณเป็นตัวคุณก็วิเศษมากเหมือนกัน"
แต่ตลอดเวลา สายตาคุณพุ่งไปที่ชั้นวางของของคุณ
ร้อยเปอร์เซ็นต์ ตลอดเวลา คุณพูดว่า "อืม ใช่ ไม่ ใช่"
รอช่วงเวลาของคุณ
เพื่อจะพูดว่า "ฉันก็เหมือนกัน ฉันมี…"
ขอบคุณ
น่าตื่นเต้นจัง รู้อะไรไหม
ฉันกำลังคิดว่า…
ฉันดูเดี่ยวไมค์เยอะมาก
แล้วเดี่ยวไมค์ของเพื่อนฉันก็เพิ่งฉายไม่นานนี้
และพวกเขาปล่อยเทรลเลอร์
ฉันแบบว่า "เข้ มันมีพลังมาก"
เธอเป็นธรรมชาติมากบนเวที และทำ…
ฉันแบบว่า "ฉันไม่ค่อยเคลื่อนไหวเลย" แบบว่าฉัน…
ถ้าสมมติ…
เพราะฉันอยากให้เทรลเลอร์ของฉันมีพลังบ้าง
ฉันเลยคิดว่า "สมมติว่าฉัน…"
ฉันมีภาพที่อยากเห็นในเทรลเลอร์อยู่ในหัวฉัน
ฉันแค่ไม่ได้เขียนมุก ที่เข้ากับการเคลื่อนไหวพวกนั้น
ฉันเลยคิดว่า "ฉันอาจจะแค่เคลื่อนไหว"
แล้วก็ใส่ไว้ในเทรลเลอร์ และมันจะแบบ…
นั่นจะอยู่ในเทรลเลอร์ ดีไหมล่ะ คุณจะคิดว่าฉันต้องดูให้ได้
ฉันน่าจะใช้หมาที่ผ่านการฝึกมาสักร้อยตัว
พวกมันจะออกมาหน้าเวทีแบบนี้
และพวกมันจะกระโดดอยู่บนขาหลัง แล้วเราจะใส่ภาพนั้น
ไว้ในเทรลเลอร์ แต่ไม่อยู่ในโชว์เลยนะ
ความรู้สึก ฉันมีความรู้สึกเยอะมาก
ก็… ความโกรธแค้น ความอับอาย นี่คือบางส่วนของความรู้สึก
อีกความรู้สึกที่ฉัน…
มันมีบทบาทสำคัญในชีวิตฉัน และฉันคิดว่าหลายๆ คนเข้าใจ
นั่นคือการคิดถึงอดีต ฉันคิดถึงอดีตมาก
นึกออกไหม และฉันรู้ว่ามันเป็นความรู้สึกที่
ไร้ประโยชน์ คือฉัน…
ฉันคิดถึงช่วงเวลาก่อนโรคระบาด และเราไม่เคยรู้ว่ามันดีแค่ไหน
ฉันคิดถึงอดีตสมัยก่อนเป็นวัยรุ่นมาก นี่พูดจริงๆ นะ
ทุกอย่างมันผิดพลาดตอนนั้นแหละ
แบบว่า…
ใช่ และเพื่อนๆ ฉันก็พูดว่า "เธอคิดถึงยุค 90"
เป็นยุคที่ไม่เหมือนใครมากๆ
"คิดถึงที่พ่อแม่เรา ชอบมีหนังยางในบ้านเยอะๆ ไหม"
จำได้ไหมว่าทุกคนมีหนังยาง
คุณจะเจอมันอยู่ตามที่จับลิ้นชัก
หนังยางมัดกันเป็นก้อนกลมเลย เอาไว้ทำอะไรก่อน
เดี๋ยวนี้ฉันไม่มีหนังยางแล้ว
"คุณคิดถึงที่พ่อแม่ทุกคนมีเปลือกหอยสังข์ อันใหญ่ๆ ในห้องน้ำไหม"
ฉันแบบว่า "ฉันคิดถึงมันมาก"
ใช่
และฉันคิดถึงการทำแท้งที่ง่ายกว่านี้ และประชานิยมน้อยกว่านี้ด้วย
เข้าใจใช่ไหม นั่นแหละ
ฉันรู้สึกจริงๆ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนที่
ฉันไม่เคยก้าวข้ามช่วงวัยรุ่นมาได้จริงๆ
ด้วยเหตุผลสองสามข้อ
ฉันคิดว่าช่วงวัยรุ่นมีผลกระทบกับฉันรุนแรงมาก
ก่อนอื่นเลย ฉันเป็นกลุ่มประชากรที่
สำหรับฉัน ช่วงวัยรุ่นเกิดขึ้น ไล่เลี่ยกับการมาถึงของอินเทอร์เน็ต
และการทำให้อินเทอร์เน็ตแพร่หลาย
ฉันโชคดีมาก ช่วงหนึ่งขวบถึง 13 ขวบ
ยังไม่มีเน็ต และฉันจำตอนที่ คอมพิวเตอร์เครื่องเดียว
ในห้องเรียนเรามีอินเทอร์เน็ตได้
และในชั่วข้ามคืน โลกก็ระเบิดเลย ทุกอย่างเปลี่ยนไป มันแบบว่า…
เราทุกคนมีอีเมลแอดเดรสอันแรก
ของฉันคือฮอต-เม-เอลแอดฮอตเมลด็อตคอม
ขอบคุณ
นั่นคือยุคที่คุณตั้งอีเมลแอดเดรสดีๆ ได้
แต่มันเหมือนกับว่าชั่วข้ามคืน โลกเปลี่ยนไปจากโลกที่สามารถจัดการได้มากๆ…
ทุกอย่างที่ฉันเคยอยากรู้ มีอยู่แค่ในสารานุกรมบริแทนนิกา
ในห้องใต้ดินของพ่อแม่ฉัน
มันผ่อนคลายมาก มันเป็นข้อเท็จจริงที่มีจำกัด
มันคือแบบนั้นเลย
กระดาษบางๆ สวยๆ เข้าใจที่พูดใช่ไหม
มันจัดการได้ มันไม่ได้…
และมันก็เป็นความจริงที่เป็นรูปธรรมด้วย
ไม่มีใครเสนอข้อโต้แย้งจากสารานุกรมหรอก
เข้าใจใช่ไหม แบบว่า "อืม…"
"แน่ใจเหรอว่าลิม่าเป็นเมืองหลวงของเปรู"
แล้วชั่วข้ามคืนมันก็…
ฉันหมกมุ่นกับมันมาก ฉันจำได้ว่าเพื่อนฉันพูดตอนพักเที่ยงว่า
"เราจะออกไปเล่นกัน อยากไปไหม"
ฉันบอกว่า "ไม่ มีงานต้องทำ บนอินเทอร์เน็ตเยอะมาก"
"มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะมาก" ฉันบอกว่า "ฉันต้อง
คัดลอกและแปะรูปจากเรื่องมือใหม่ปราบผี
ลงไปในเอกสารเวิร์ด"
แล้วฉันก็ต้องพิมพ์เอกสารเวิร์ดนั่น
กระดาษจะเปียกชุ่มไปด้วยหมึก
น้ำหมึกเยอะมาก
ฉันต้องตัดรูปพวกนั้น และมันจะเหมือนตัดกระดาษทิชชู่เปียกๆ
แล้วฉันก็ต้องแปะรูปพวกนั้น ลงไปในสมุดบันทึกการบ้าน
ฉันยุ่งน่ะ
ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าฉันงานยุ่งตั้งแต่นั้นมา
ฉันเหนื่อยมาก
และอีกเหตุผลที่ฉันคิดว่าช่วงวัยรุ่น มีผลกระทบกับฉันหนักมากก็คือ
โอเค ใช่ ก็เหมือนเรื่องวัยรุ่นทั่วไป
แล้วอินเทอร์เน็ตก็มาถึง และสิ่งที่มาพร้อมกับมัน
และสำหรับฉัน ช่วงวัยรุ่นกระตุ้น ความทุกข์ใจในเพศสภาพอย่างมาก
และเรื่องเพศด้วย
- เข้าใจใช่ไหม - เข้าใจ
เงียบกริบ
ไม่ แต่จริงๆ นะ ก่อนวัยรุ่น
ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นเด็กกะเทยที่ลั้นลา
มั่นใจมาก เลียนแบบเอซ เวนทูร่าเยอะมาก
แล้วอยู่ๆ ความเป็นวัยรุ่นก็จู่โจม แล้วร่างกายฉันก็เปลี่ยนไป
และฉันรู้สึก… และนี่ก็เป็นยุค 90 เหมือนกัน
เป็นยุคของเกิร์ลกรุ๊ปและบอยแบนด์ใช่ไหม
เป็นสองสิ่งที่มีความเป็นป๊อปมากๆ
และฉันเรียนโรงเรียนหญิงล้วน ซึ่งฉัน…
คำถามที่พบได้ทั่วไป คำถามที่คุณต้องรู้คำตอบ
ที่โรงเรียนฉันคือคุณเป็นสไปซ์เกิร์ลคนไหน
และมีคำตอบที่เป็นไปได้แค่ห้าคำตอบ
คุณต้องรู้ คุณจะอยู่ในห้องโถง
และสาวๆ จะมาต้อนคุณเข้ามุม "เธอเป็นคนไหน"
เพราะพวกเขาจัดแจงการลิปซิงก์กันอยู่
พวกเขาจำเป็นต้องรู้ อย่าไปว่าเลย พวกเขาจำเป็นต้องรู้จริงๆ
ว่าคุณเหมาะจะอยู่ตรงไหนของกลุ่มดาว
"เธอเป็นคนไหน" ฉันบอก "จัสติน ทิมเบอร์เลก ไม่รู้สิ"
"นิค คาร์เตอร์มั้ง"
ฉันคิดว่าต่อให้คุณไม่มีปัญหาเรื่องเพศ
ยังไงช่วงวัยรุ่นแม่งก็เป็นฝันร้ายอยู่ดี คุณรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเอเลี่ยน
แล้วทุกอย่างที่คุณเคยเจ๋ง ก็กลายเป็นสิ่งไร้ค่าในชั่วข้ามคืน
โอเค ฉันเคยมีลูกเล่นนี้
มันคือเสียงที่ฉันใช้มือทำได้
และสาบานได้ว่าสมัยนั้นคนชอบมาก
คนชอบเวลาฉันทำ มันเท่มากในปาร์ตี้
ฉันจะทำให้พวกคุณดูเดี๋ยวนี้แหละ
พวกคุณบางคนอาจจำได้ เสียงเป็นแบบนี้
จำได้ไหม
ทุกคน สาบานได้ว่าเมื่อก่อนมันเท่มากในปาร์ตี้
คนจะขอให้ทำเลย "ทำเสียงหน่อย"
ฉันก็จะแบบ "ได้สิ"
ฉันเคยทำในการประชุมโรงเรียนครั้งนึง มันเลยเถิดไปหน่อย แต่…
มันเท่มาก แล้วอยู่ๆ ความเป็นวัยรุ่นก็จู่โจม
ฉันอยู่ในปาร์ตี้ตามบ้าน ฉันอยู่ในตู้
กับเด็กผู้ชายอายุ 13 สิวเกรอะที่จู๋โด่นิดหน่อย…
และเขาแบบว่า "อะไรวะเนี่ย"
เขาบอก "นึกว่าเธอจะชักว่าวให้ฉันซะอีก" ฉันบอก "ไม่…
ฉันบอกว่าฉันใช้มือทำอะไรเจ๋งๆ ได้"
เขาทิ้งฉันไว้ในตู้คนเดียว ฉันอยู่ในความมืดคนเดียว แล้วก็…
เศร้ามาก
การใช้ชีวิตในวัยนั้นมันยาก มัน…
ไม่คิดเหรอว่าวิธีเดียวในการจีบกันตอนอายุ 13
วิธีเดียวที่ยอมรับได้คือการพูดว่า "มือเธอใหญ่แค่ไหนเหรอ"
มัน… ไม่คิดงั้นเหรอ จำได้ไหม
"มือเธอใหญ่แค่ไหน" ฉันยังคิดว่านั่นเป็นวิธีที่ดีในการ
ถูกเนื้อต้องตัวคนที่คุณชอบ
เว้นแต่ว่าฉันเรียนโรงเรียนหญิงล้วน
เลยมีการเข้าใจผิดเล็กน้อย "ใช่ มือฉันใหญ่ทีเดียว"
"เออ มือเธอเล็กจริง"
เดินไปรอบสนามเด็กเล่นและพูดว่า "รู้ไหมเขาว่ากันว่าไง"
"มือใหญ่แปลว่าแคมใหญ่"
แต่…
เรื่องทั้งหมดนั้นเกิดขึ้น และฉันคิดว่าทุกคน
ตอนเป็นวัยรุ่น คุณจะ…
คุณเริ่มมีความคิดเชิงวิเคราะห์ แล้วจู่ๆ
ความจริงของชีวิตก็จู่โจมคุณ
ฉันคิดว่าถ้าคุณแตกต่างในแง่ใดแง่หนึ่ง
อย่างถ้าเรื่องเล่าเด่นๆ ที่ทุกคนเล่าให้คุณฟัง
ไม่ตรงกับที่คุณกำลังเจออยู่…
อย่างเรื่องเพศ คนบอกว่า "มีสองเพศ
คุณเป็นผู้หญิงและนี่คือสิ่งที่มันเป็น" คุณแบบว่า "โอเค"
แต่คุณกำลังเจอสิ่งที่ ต่างจากคำพูดพวกนั้นโดยสิ้นเชิง
คุณก็มีสองทางเลือก
คุณจะสงสัยความถูกต้องของตัวเอง และประสบการณ์ของคุณก็ได้
หรือคุณจะสงสัยความถูกต้องของเรื่องอื่นทั้งหมด
และระบบทั้งหมดก็ได้
พอคุณเริ่มไปยุ่งกับปัญหาปุ๊บ คุณก็เริ่มฉิบหายแล้ว
การมีคู่ครองคนเดียว
ฉันควงไปงานพรอมสองคนได้ไหม ทำไมล่ะ ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ได้
และฉันรู้สึกจริงๆ อีกอย่าง…
ตัวฉันเนี่ย ฉันเริ่มเล่นตลกตอนอายุ 13 และ
ฉันค้นพบว่า… ฉันติดยาหนักมาก ยาหลอนประสาทน่ะ
นั่นทำให้คลื่นของการดำรงอยู่ทั่วไปรุนแรงขึ้น
ฉันรู้สึกเหมือนฉันกำลังดึงวอลล์เปเปอร์ ที่ปิดความเป็นจริงอยู่ออกมา
และฉันเห็นนั่งร้านที่บอบบางมากๆ กำลังประคองทุกอย่างอยู่
แบบว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
อยู่ๆ เราก็รู้ว่าพ่อแม่เรามีข้อบกพร่อง
ครูของเราเหงาหรืออะไรสักอย่าง
จำได้ว่าแบบ "ฉันว่าครูบูแคนันเหงานะ
ฉันรู้สึกกดดันมาก ที่ต้องหัวเราะกับมุกของครู ไม่รู้สิ"
และใช่ ฉันจำได้ว่าเครียดมากว่า
ทำไมเราที่เป็นชุมชนถึงไม่พูดถึงความจริงที่ว่า
หนังเรื่องเปิดโลกใบใหญ่ของนายมด กับตัวบั๊กส์ หัวใจไม่บั๊กส์
ออกมาในปีเดียวกันให้มากกว่านั้น
แน่นอนว่ากองกำลังที่ทรงพลังกำลังเกิดขึ้น
แล้วเราจะไม่พูดถึงมันเหรอ มันคืออะ…
นั่นแหละ
ก็นั่นแหละ ฉันเครียด และ…
และฉันคิดว่าการใช้ยา ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากร่างกายตัวเองได้
ฉันรู้สึกอึดอัดในร่างกายตัวเอง และมันเป็นเพราะประตูกลนี่แหละ
ฉันเลยติดยาหนักมาก แต่ประเด็นสำคัญคือ
ฉันเปลี่ยนจากการใช้ยาหลอนประสาท ไปใช้ยาที่แย่มากๆ
ฉันโดนไล่ออกจากบ้าน ฉันลาออกจากโรงเรียน
กรอภาพไปข้างหน้า สุดท้ายฉันต้องไปบำบัด
ตอนฉันอายุ 19 ฉันไปเข้าโครงการบำบัดช่วงกลางวัน
เป็นเวลาเก้าเดือน
โครงการบำบัดช่วงกลางวันสำหรับวัยรุ่น
เป็นความคิดที่ไม่ดีเลย
ในแง่นึงน่ะ คุณเอากลุ่มวัยรุ่นมารวมตัวกัน
สิ่งเดียวที่พวกเขาเหมือนกันคือชอบยาเสพติด
ทุกวัน ตอนบ่ายสาม เสียงกริ่งดัง
แล้วพวกเขาก็แบบ "ไปกับเพื่อนใหม่ของเธอเลยจ้ะ"
"วิ่งไปเลย ไปสนิทกันในตรอกนะ"
"วิธีเดียวที่คุณทำเป็น"
แต่มันเปิดหูเปิดตาฉันมาก มันเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่
ฉันไปเข้าโครงการนั้น และมีเด็กอีก 12 คนในนั้น
ฉันคิดทันทีเลยว่า "แม่เจ้า"
เด็กพวกนี้มาจากวิถีชีวิตที่ยากลำบากจริงๆ
และสภาพครอบครัวที่ยากลำบาก
ฉันเป็นเด็กชนชั้นกลางที่มีอภิสิทธิ์ จริงๆ แล้วฉันกำลังต่อต้านอะไรอยู่กันแน่
แต่ฉันต้องไปที่นั่นและมันก็ดี
ฉันอยากเข้ากับคนอื่นได้ พวกเขาอยู่ที่นั่นมาสักพักแล้ว
พวกเขาสนิทกันมาก
และพวกเขาตั้งฉายาให้กัน
ฉันไม่เคยมีฉายา และฉันอยากมีส่วนร่วม
และฉันตื่นเต้นมาก เพราะหลังจากบำบัดไปได้สองเดือน
เช้าวันนึงฉันเข้าไป และมีคนนึงพูดว่า "โย่ น้ำอาบ ว่าไง"
ฉันแบบ "น้ำอาบเหรอ"
แล้วทุกคนก็เริ่มเรียกฉันว่าน้ำอาบ
แล้วครูก็เริ่มเรียกตาม มันติดหู
พวกครูแบบว่า "อรุณสวัสดิ์ น้ำอาบ"
ฉันงง "เกิดอะไรขึ้น"
แต่ฉันเข้ากับที่นั่นได้แล้ว ฉันไม่อยากยอมรับ ว่าฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงเรียกฉันแบบนั้น
ฉันเลยแบบว่า "ก็โอเคค่ะ ดีอยู่"
นั่นแหละ แล้วในที่สุด ฉันก็สบายใจกับพวกเขามากพอ
และเราทุกคนสนิทกัน
ฉันบอก "เพื่อน ฉันอยากถามพวกเธอ มาหลายเดือนแล้ว
ทำไมถึงเรียกฉันว่าน้ำอาบ"
พวกเขาตอบว่า "อ๋อ เพราะตอนเธอมาที่นี่ พวกเราทุกคนคุยกัน
และตัดสินใจว่าเธอดูเหมือน เด็กที่จะดื่มน้ำที่ตัวเองอาบ"
มัน…
เฉพาะเจาะจงมาก
เย้ยหยันกันมากๆ
และสร้างสรรค์ ใช่
ดื่มน้ำที่… คืองี้ ตอนเด็กๆ ฉันก็เคยดื่มน้ำที่อาบจริงๆ แหละ
ใช่
ไม่ได้ดื่มกันทุกคนหรอกเหรอ
คือไม่ได้ถึงกับ…
หรือใช้หลอดดูด ก็แค่…
ไม่ แต่เราทุกคน…
เราทุกคนเคยดื่มใช่ไหม
เดี๋ยวนะ จำเวลาอาบน้ำได้ไหม
จำเวลาอาบน้ำได้ไหม เวลาอาบน้ำ คุณเคยเอาผ้าสักหลาดเปียกๆ…
คุณเรียกผ้าสักหลาดหรือผ้าเช็ดหน้า
ผ้าสักหลาด ใช่ แคนาดา ใช่
คุณเคยเอาผ้าสักหลาดเปียกๆ
มาวางบนหน้า และหายใจผ่านมันไหม
แล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังทรมานตัวเองไหม
แบบว่า "ไม่นะ"
หรือคุณเคยดูดน้ำจากผ้าสักหลาดไหม
ใช่มะ
รู้สึกสะอาดมาก รู้สึกดีจริงๆ
เวลาอาบน้ำ
เข้าใจใช่ไหม
สิ่งที่ฉันคิดถึงที่สุด…
ฉันจะเลิกพูดเรื่องเวลาอาบน้ำแน่ แต่ขอพูดสั้นๆ ว่า
สิ่งที่ฉันคิดถึงที่สุดเวลาอาบน้ำคือ
จะมีคนพูดวันละครั้งว่า "ได้เวลาอาบน้ำแล้ว"
มันดีใช่ไหมล่ะ ฉันคิดว่า เราไม่ชอบหรอกตอนเรายังเด็ก
แต่ลองนึกภาพว่า คุณไปออกเดตสุดห่วยกับคนในทินเดอร์
แล้วบริกรก็เดินเข้ามาบอกว่า
"ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ แต่ได้เวลาอาบน้ำแล้ว" คุณจะเด้งเลย
คุณจะออกไปจากที่นั่น
หนุ่มสาวไม่เห็นคุณค่าความเยาว์วัย
ใช่ ก็เลย…
ฉันว่าเหตุผลที่ฉันหมกมุ่นกับช่วงวัยรุ่นของฉัน
และทำความเข้าใจมันอยู่ตลอดเวลาเป็นเพราะ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
และฉันก็เคยมีช่วงวัยรุ่นที่วุ่นวาย
และมันหดหู่มาก มันบ้าบอ
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันกลายเป็นอีกคนไปแล้วจริงๆ
ตอนนี้ฉันไม่ชอบความเสี่ยงเลย
คุณ… ใช่
คุณน่าจะเห็นฉันบนบันไดเลื่อน มันบ้ามาก
ฉันจับราวไว้แน่นมาก
ฉันแบบว่า…
พอบันไดมันเลื่อนเข้ามา "โอ้พระเจ้า"
ฉันแบบ "หนึ่ง สอง สาม ไป"
รอจังหวะของฉัน
ถ้าฉันไม่พร้อมและมันมาแล้ว ฉันจะเดินถอยหลัง
ฉันจะ "โอเค…"
นั่นแหละ ใช่
แต่ใช่เลย ฉันรู้สึกเปลี่ยนไป
ฉันคิดว่าฉันยังรู้สึกถึง ความรู้สึกของการทำร้ายตัวเองอยู่
ไอ้ความกดดันที่เพิ่มขึ้นนั่น
ฉันรู้สึกว่าเราทุกคนมีแรงกระตุ้นพวกนั้น
และคุณต้องหาวิธีที่ดีต่อสุขภาพ เพื่อจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้น
ฉันเล่นเกมไขห้องปริศนาบ่อยมาก
ฉันเล่นเกมไขห้องปริศนาตลอด
ตลอดเวลาเลย
ฉันเพิ่งออกทัวร์เมื่อเร็วๆ นี้ และการออกทัวร์มันจริงจัง
อีกอย่างฉันออกทัวร์คนเดียว ไม่มีการแสดงเปิดก่อน
หรือผู้จัดการทัวร์อะไรทั้งนั้น
ฉันเดินทางคนเดียว
และฉันเหนื่อยมากกับการแสดง ในเมืองต่างๆ ในสหราชอาณาจักร
และฉันไปแสดงที่เอดินเบอระ
วันนั้นฉันอยู่ที่ที่เอดินเบอระคนเดียว
และฉันรู้สึกว่าความกดดันมันเพิ่มขึ้น
เข้าใจใช่ไหม
และฉันเพิ่งดูหนังเรื่องแก๊งเมาแหลก พันธุ์แหกกฎ ฉันเลยรู้สึก
ว่าเราอยู่ในแดนอันตราย
แล้วฉันก็พูดว่า "ฉันควรทำยังไง"
ฉันเลยเข้าเน็ตแล้วเจอว่า คุกใต้ดินของเอดินเบอระเปิดอยู่
มันค่อนข้างเหมือนคุกใต้ดินในลอนดอนที่สยอง
เป็นประสบการณ์ที่สยองสุดๆ
มีนักแสดงแต่งตัวแบบยุควิกตอเรีย มาทำให้คุณตกใจ
และคุณเดินผ่านเขาวงกตแห่งนรก ฉันคิดเลยว่า "แจ่ม"
และฉันมีแพคเกจวีไอพีด้วย ซึ่งจ่ายเงินแค่ 20 เหรียญ
และที่ต้องทำก็แค่ พอไปถึง พวกเขาจะถ่ายรูปเรา
บนฉากสีเขียว
แล้วพวกเขาก็เอากุญแจให้เรา แล้วก็ฉายภาพสุสาน
และเอาพวงกุญแจให้เรา
ตอนนั้นแหละที่ฉันคิดว่า "นี่คือสิ่งที่เราควรทำกับเพื่อน"
เพื่อนหรือคนที่เรารัก
ตอนนี้ฉันมีพวงกุญแจที่…
แล้ว
ฉันเดินไป และเป็นฉันกับกลุ่มคนแปลกหน้า
และเราจะเดินไปด้วยกันเป็นกลุ่ม ผ่านเขาวงกตสุดสยองนั่น
พวกเขาเป็นนักท่องเที่ยวและครอบครัว เรามีกันสิบคน
เรากำลังจะเดินเข้าไป แล้วก็มีผู้ชายคนนึงโผล่มา
แต่งตัวเหมือนนักฆ่าสมัยวิกตอเรีย
ตัวเปื้อนเลือดเต็มไปหมด และถือมีดแล่เนื้อเล่มใหญ่ เครายาวเฟื้อย
เป็นคนสกอตต์ เขาพูดว่า "ข้าเป็นนักฆ่า"
ฉันเลียนแบบสำเนียงไม่เก่ง
เขาบอกว่า "ยินดีต้อนรับสู่คุกใต้ดินเอดินเบอระ
เราจะฆ่าพวกเจ้า" และฉันแบบว่า "สุดยอด!"
"เจ๋งเลย ฉันอยากตายมานานแล้ว"
แล้วเขาก็พูดว่า "แต่ก่อนอื่น ต้องขอแจ้งเรื่องความปลอดภัยนิดหน่อย
หากกำลังตั้งครรภ์หรือเป็นโรคลมบ้าหมู อย่าเข้าไปในคุกใต้ดิน"
ฉันก็แบบ "โอเค" แล้วเขาก็พูดว่า
"ไม่ว่าตอนไหน นักแสดงทุกคนในคุกใต้ดิน จะไม่สัมผัสตัวคุณหรือจับตัวคุณเลย"
ฉันก็แบบว่า "ดีเลย"
ไม่มีใครอยากโดนจับตัวในคุกหรอก ฉันเลยแบบว่า
"แจ่ม"
แล้วเราก็เริ่มเดินเข้าไป และทุกคน มันน่ากลัวมาก
มันแบบว่า… ฉันกลัวจนตัวสั่นเลย
ฉันอยู่กับคนแปลกหน้าพวกนี้ที่เดินเข้าไป
พวกเขาทำสิ่งที่พวกเขาชอบทำ นั่นคือปิดไฟมืดสนิท
แล้วพอไฟสว่างก็มีผู้หญิง ยืนอยู่ห่างจากหน้าเราหนึ่งนิ้ว
และทำแบบ…
น่ากลัวมาก แต่ฉันชอบมาก
และมันมีโครงเรื่องหลักด้วย ซึ่งในตอนต้นๆ
นักฆ่าบอกว่า "เจ้าจะได้พบซอว์นีย์ บีน มนุษย์กินคนในตำนาน"
มีใครรู้จักซอว์นีย์ บีนไหม ดูเหมือนจะเป็นมนุษย์กินคนในตำนาน และ…
พวกเราบอกว่า "เราไม่อยากเจอเขา เรากลัว"
เขาบอก "เขาจะรักพวกเจ้า"
เรารู้ว่ามันกำลังปูทางไปสู่อะไรสักอย่าง
แล้วเราก็ไปถึงส่วนนี้ที่มีเรืออยู่ใต้ดิน
เราอยู่ในเมืองเอดินเบอระใช่ไหม
และมันมีเรืออยู่บนราง แล้วเราทุกคนก็ลงเรือ
เราได้ยินเสียงซอว์นีย์ บีนในความมืด ตรงที่ที่เรากำลังมุ่งหน้าไป
พูดว่า "ข้าคือซอว์นีย์ บีน" เราก็แบบ "ไม่"
แล้วนักฆ่าก็พูดว่า "เอาละทุกคน พวกเจ้าต้องพึ่งตัวเองแล้ว ข้าไปละ"
เราแบบ "ไม่ เดี๋ยว เราเริ่มรักคุณแล้ว เราต้องการคุณ"
เขาบอกว่า "ไปตายซะ" แล้วเขาก็ไป
ตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับกลุ่มของฉัน และเราอยู่ในเรือลำเล็กๆ
ไฟก็ดับและมันมืดสนิท
มองไม่เห็นมือที่อยู่ตรงหน้าตัวเองเลย มันมืดมาก
และชื้นและเย็น
และเราได้ยิน "ข้าคือซอว์นีย์ บีน" ฉันสติแตกเลย
แล้วฉันก็รู้สึกว่ามีมือบนหลังฉัน
ไต่ขึ้นมาบนหลังฉัน
แล้วก็ขึ้นมาแถวๆ คอ
และฉันกลัวมากเพราะฉันจำได้ว่า
พวกเขาไม่ได้รับอนุญาต ให้โดนตัวเราในคุก ใช่ไหม
ฉันแบบ "เกิดอะไรขึ้น" แสงไฟก็กลับมาสว่าง ฉันหันไปด้านหลัง
ปรากฏว่าเป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่อยู่ในกลุ่มเรา
และเธอทำท่า…
มัน…
บ้ามาก
และเธอมากับลูกสาววัยรุ่นสองคน
ซึ่งนั่งอยู่ข้างเธอทั้งสองด้าน พวกเขาแบบว่า
"แม่ ทำบ้าอะไรน่ะ"
เธอก็แบบ…
ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา
เธอเหมือนบุรุษไปรษณีย์ เธอเป็นฮีโร่นะ
ฮีโร่ของเราทุกคน
แต่ฉันต้องทำอะไรแบบนั้น เพื่อให้รู้สึกมีชีวิตชีวาและ…
ฉันพยายามเฝ้าระวังสมองของฉันมากๆ
เพราะฉันมีเรื่องอับอาย เกี่ยวกับช่วงวัยรุ่นของฉันเยอะ
ฉันเคยทำตัวแย่มาก ฉันชอบทำร้ายตัวเองมาก และฉัน…
ที่แปลกก็คือฉันโกรธมาก ฉันโกรธมากๆ
ที่แปลกคือตั้งแต่ประมาณปี 2016…
ฉันจำได้ว่าตอนที่ทรัมป์ชนะเลือกตั้ง ฉันแบบว่า "เราปฏิเสธไม่ได้แล้วจริงๆ สินะ
ว่าโลกเริ่มไม่อยู่ในแกนโลกเดิม" มันแย่นิดๆ นะ ว่าไหม
ตอนนี้เรามีข้อมูลเยอะมาก
มันยากที่จะปฏิเสธว่าระบบไม่ได้ดีสำหรับทุกคน
อย่างพวกมหาเศรษฐีไม่เสียภาษี และทุกอย่างที่เรารู้
ฉันเลยคิดว่า "โอเค ความโกรธของฉันมันมีเหตุผล"
ฉันคิดว่าวัยรุ่นหลายคน รู้สึกถึงความโกรธแค้นที่ชอบธรรมนี้
แต่วิธีการก่อกบฏของฉันมันกาก
เหมือนมันเป็นการทำร้ายตัวเองมาก และเกี่ยวข้องกับตัวเองมาก
สุดท้ายแล้วมันก็ไร้ประโยชน์ ฉันไปสักนี่มา
ตอนอายุ 16 เขียนว่า "ข้าวโอ๊ต"
เขียนว่า "ข้าวโอ๊ต" สองครั้ง
ฉันจำได้ว่าคิดว่า "ช่างหัวมันสิ"
คือแบบ อะไรเนี่ย
มันเลยอยู่ตรงนั้นตลอดไป
ฉัน…
ฉันจำได้ว่ารู้สึก…
ฉันรู้สึกเหมือนโลกนี้เป็นบ้านที่ถูกขายให้ฉัน
ตอนเด็กมากๆ ตอนที่ฉันยังเด็ก เกินกว่าจะเซ็นสัญญากู้บ้านได้
บ้านที่ขายให้ฉันโดยนายหน้าที่ไม่น่าไว้ใจสุดๆ
ออกแนวน่าสงสัย เหมือนนายหน้าหนูน้อยท่าหมา
"เซ็นตรงนี้เลยไอ้หนู" แล้วฉันก็แบบ "โอเค"
"ความฝันของเธอจะเป็นจริง" ฉันเซ็นชื่อ แล้วอยู่ๆ ฉันก็อยู่ในบ้านหลังนี้
เราพัฒนาความคิดเชิงวิเคราะห์ เราตื่นขึ้นมาในบ้านตอนวัยรุ่น
เราคิดว่า "เดี๋ยวนะ"
เดี๋ยวนะ รากฐานของบ้านมันผุพังนี่
สนามหลังบ้านไฟไหม้เพราะเจ้าของเก่า
ให้ความร้อนมันด้วยเชื้อเพลิงฟอสซิลอยู่ได้
ปฏิกิริยาของฉันคือ "ฉันจะเอารถแทรกเตอร์ พังบ้านโดยที่ตัวเองอยู่ในบ้านซะ"
และแน่นอนว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่ฉันควรทำ
คือทุ่มพลังสุดตัวในการซ่อมบ้านต่างหาก
นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ…
หวังว่านั่นคือสิ่งที่เราพยายามทำกันอยู่ เราต้องทำ ใช่ไหม
ทุ่มเทพลังในการทำให้บ้านน่าอยู่ขึ้น
เพราะมันทำเองไม่ได้ ใช่
ฉันรู้สึกว่าเราต้องทำอย่างมีสติ
ไม่งั้นมันจะไม่เกิดขึ้น
และนั่นคือเหตุผลที่ฉัน… ฉันชอบ…
ฉันรู้สึกว่าคนเจนแซดน่าทึ่งมาก
อย่าเชื่อว่าพวกเขาอยู่แค่ในติ๊กต็อก ฉันว่าพวกเขาเจ๋งมาก
พวกเขาไม่ธรรมดา พวกเขาทำนั่นทำนี่
เช่นการประท้วงเรื่องภูมิอากาศเปลี่ยน และการรื้อความคิดเรื่องการมีแค่สองเพศ
แล้วเมื่อก่อนฉันทำอะไร
ฉันเลื้อยถามไปเรื่อยว่า "ใครมีแอลเอสดีมั่งไหม"
เป็นพฤติกรรมที่ไร้ประโยชน์
แต่พวกเขาเจ๋งมาก
ฉันอยากพูดถึง
ฉันอยากพูดถึงเรื่องเพศสักแป๊บ
คือ…
แค่เพราะฉันเคยอยู่ที่สหราชอาณาจักร และตอนนี้ฉันอยู่ที่อเมริกา
และตอนนี้ในทั้งสองประเทศก็มีความหวาดผวา เรื่องเพศและอัตลักษณ์ทางเพศมาก
และฉันคิดว่าส่วนนึงมาจากความเข้าใจผิด
ว่านี่คือแฟชั่นล่าสุดของคนเจนแซด หรือแฟชั่นยุคมิลเลนเนียล ใช่ไหม
ที่มีความลื่นไหลเรื่องเพศ มันเหมือนกับ…
ตราบใดที่มีอารยธรรมของมนุษย์
เรารู้ว่าย่อมมีการเปลี่ยนแปลงในเรื่องเพศ
มีหลายวัฒนธรรมที่ยอมรับเพศที่สามและเพศที่สี่
ไม่ใช่แค่ยอมรับ แต่ให้เกียรติเลย
ฉันอาจได้รับการให้เกียรตินะ
ฉันอาจได้รับการให้เกียรติ
มันแย่มาก
แต่ฉันกลับทำตัวแบบว่า "ฉันเข้าห้องน้ำห้องไหนได้เหรอ"
และมันคือแฟชั่นยุคอาณานิคมใหม่จริงๆ ไอ้การบอกว่าเพศมีแค่สองเพศเนี่ย
มันเหมือนเราเดินทางไปทั่วโลก เพื่อทำลายความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ
ของสิ่งสวยงามเหล่านี้
ในสหราชอาณาจักร ที่ฉันเคยอยู่ ฉันจำได้ว่า
ในปี 2018 อินเดียกำหนดให้การรักร่วมเพศ เป็นเรื่องถูกกฎหมาย ซึ่งเยี่ยมมาก
มีการฉลองใหญ่ น่าตื่นเต้นมาก แต่มันก็น่าหงุดหงิดมาก
เพราะการรายงานข่าวในสหราชอาณาจักร มันใจแคบมาก ข่าวพูดประมาณว่า
"ซะทีนะ อินเดีย"
ซึ่งแบบ อังกฤษไปอินเดีย และทำให้ การรักร่วมเพศเป็นเรื่องผิดกฎหมายเองนะ
เมื่อปี 1896 น่ะ คือแบบ…
มันเป็นอะไรที่สับขาหลอกสุดๆ
เหมือนไปเผาบ้านใครสักคนจนไฟไหม้แล้วพูดว่า
"แปลกมากที่คุณใช้เวลานานมากในการดับไฟ
น่าอายมาก"
นั่นแหละ ขอบคุณ
ใช่
และสิ่งที่น่ารำคาญคือ
ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องเพศจริงๆ
เพราะมันมีแต่แพ้กับแพ้
โดยเฉพาะถ้ามันกระทบกับเราเป็นการส่วนตัว
และเราแคร์มัน มันก็เถียงไม่ค่อยออก
ถ้าคุณมีอารมณ์ร่วม คุณก็แพ้แล้ว เพราะคุณแบบว่า…
มันยาก แต่ฉันรู้สึกว่าฉันควรพูดถึงมัน
เพราะทุกคนที่เป็นนักแสดงตลก
นักแสดงตลกระดับมหาเศรษฐีเบอร์ใหญ่ ในโชว์เดี่ยวไมค์ของพวกเขา
พยายามพูดจาดูถูก
ในยุคที่สิทธิของคนข้ามเพศแทบจะไม่มีความหมาย
และติดอยู่กับอดีต มันไม่… นั่นแหละ
ไม่ๆ แต่ฉันรู้สึก…
พวกคุณบอก ใช่ พวกเขาติดอยู่กับอดีต
ล้อเล่นน่า
ฉันรู้สึกทันที่ว่า "แย่แล้ว"
ประเด็นคือ ฉันดูเดี่ยวไมค์พวกนั้น เพื่อที่จะได้มีข้อมูล
เวลาโดนขอให้พูดถึงเดี่ยวไมค์ ของคนพวกนั้นในทุกการสัมภาษณ์
แต่สิ่งที่คิดมาตลอดคือ
"เพศสภาพคือความจริง"
นั่นคือสิ่งที่ถูกพูดถึงซ้ำๆ " เพศสภาพคือความจริง"
แล้วพวกเขาก็ตัดไปที่ผู้ชม พวกเขาถูกใจ และมันเหมือนกับ…
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังพยายาม โน้มน้าวคนที่เห็นด้วยอยู่แล้ว แต่
ขอพูดสั้นๆ… แน่นอนว่า เพศสรีระมีอยู่จริง มันมีอยู่จริง
แต่ในนั้นมันมีความหลากหลายอยู่เยอะมาก มันเหมือนกับ…
ในทางวิทยาศาสตร์ มันไม่ไีด้มีแค่สองเพศ อย่างที่เราคิด มีทั้งคนที่มีภาวะเพศกำกวม
ความแปรปรวนของฮอร์โมน มีทุกอย่าง
แต่แน่นอนว่าเพศสรีระ ไม่มีใครปฏิเสธว่ามีอยู่จริง
แต่เพศสภาพนั้นมันไม่จีรังกว่ามากๆ และเป็นเรื่องของ
สิ่งที่อยู่ในนี้และในนี้มากกว่า
เหมือนโครงสร้างทางสังคม
และลื่นไหลมากกว่า
วิธีที่ฉันอธิบายให้คนที่อยากเข้าใจ
ความแตกต่างระหว่างเพศสรีระกับเพศสภาพคือ
ฉันบรรยายภาพของสเปกตรัมเพศสภาพ
คุณรู้จักหนังเรื่องโฉมงามกับเจ้าชายอสูรไหม
โอเค
ลองนึกภาพว่าที่ปลายด้านนึง ของสเปกตรัมเพศสภาพ เรามีแกสตอง
จำเขาได้ไหม เขาบอกว่า "ไม่มีใครสู้เหมือน…"
เขาเซ็กซี่
เขามีความเป็นชายสุดๆ
ส่วนปลายอีกด้านของสเปกตรัม คุณมีเบลล์
ซึ่งมีอาการหลงรักผู้ร้าย
หดหู่มาก แต่…
แต่ทุกคน เธอก็ยังเป็นต้นแบบที่ยอดเยี่ยมนะ
เพราะเธออ่านหนังสือออก
เธอรักหนังสือ
คุณต้องส่งหนังสือให้เธอ
แล้วตรงกลางของสเปกตรัม คุณมีเชิงเทียน ใช่ไหม
คุณมีลูเมียร์
และฉันก็เข้าใจหัวอกลูเมียร์มาก
ฉันเข้าใจลูเมียร์
และเห็นได้ชัดว่า ยิ่งเราให้อำนาจกับลูเมียร์มากเท่าไหร่
เบลล์กับแกสตองก็จะยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น
ลูเมียร์จะจัดปาร์ตี้ พวกเขาบอกว่า "เอาเลย จัดไป"
ใช่
ฉันมีจินตนาการเรื่องนึง
ฉันมีจินตนาการเรื่องนึงที่…
มันเป็นภาพที่ชัดเจนในหัวฉัน…
มีเดฟ แชปเปลล์, ริคกี้ เจอร์เวส, หลุยส์ ซี.เค.
ใส่โจ โรแกนลงไปด้วย และพวกเขากำลังกินหมูย่าง
ในจินตนาการนี้ มันเป็นหมูตัวใหญ่ และพวกเขากำลังฉีกเนื้อมันออกมา
พวกเขาดื่มเหล้าน้ำผึ้ง
เครื่องดื่มยุคกลางนั่น พวกเขาโยนเงินไป
แล้วพวกเขาก็เปิดทีวี
และเห็นฉันพูดเรื่องเพศสภาพ ของโฉมงามกับเจ้าชายอสูร…
แบบว่า… "และเชิงเทียน"
และพวกเขาดูมัน และแบบว่า "พระเจ้า เรา… พวก"
"เราคิดผิด"
แล้วพวกเขาก็… นั่นคือจินตนาการของฉัน
แล้วพวกเขาก็… รู้ไหมว่าฉันต้องการอะไร ฉันอยากให้พวกเขา…
ฉันอยากให้พวกเขาไกวเปลให้กัน
ฉันอยากให้พวกเขาอุ้มกันและกันอย่างอ่อนโยน และเขย่าเบาๆ
พูดง่ายๆ คือ ฉันอยากให้พวกเขาเลี้ยงดูตัวเองใหม่
แล้วก็จุ๊บนิดหน่อย
เพราะฉันก็เข้าใจนะ ฉันเข้าใจ การเรียนรู้ภาษาใหม่มันยาก นึกออกไหม
ถึงแม้จะ… ยากเหรอ คือแบบ…
โอมิครอน นึกออกไหม
เราก็เรียนรู้มันได้เร็วมากนะ
แต่…
มุกที่ฉันมักจะได้ยิน… นี่เคยเป็นมุกที่…
มุกนี้เคยฮิตมากในยุค 90
มันกลับมาพร้อมกับการล้างแค้นในวงจรเดี่ยวไมค์
แบบว่า "ฉันระบุตัวเองว่าเป็นกระบองเพชร หรือฉันระบุตัวเองว่าเป็น
เสาไฟ หรือวัตถุที่เคลื่อนไหวไม่ได้" และมันแบบว่า…
ใช่ ฉันเป็นนอนไบนารี ซึ่งอยู่ภายใต้ธงของอัตลักษณ์ข้ามเพศ
ก็คือเพศที่ฉันได้มาตอนเกิดมันไม่ใช่…
และ…
แต่ฉันไม่ได้อยากระบุตัวเองว่า เป็นนอนไบนารีหรือคนข้ามเพศเสมอไป
ฉันแค่เป็นตัวฉัน และการพูดว่าฉันเป็นอย่างอื่นมันประหลาด
มันจะเหมือนการใช้ความรุนแรงกับตัวฉันเอง
มันจะรู้สึกแบบนั้น มันจะเป็นซุปมะเขือเทศร้อนๆ
คูณร้อย เต็มไปด้วยซุปมะเขือเทศ
มันยากเพราะมันเหมือนกับว่า…
คุณแค่ต้องเชื่อคำพูดฉันว่าฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร
และการพูดแบบนั้นกับใครๆ มันยาก
คุณแค่ต้องเชื่อคำพูดฉัน
ฉันมั่นใจ
ฉันอาจไม่มั่นใจว่าโตโยต้าเทอร์เซล จะลอดใต้ท้องกวางมูสได้ไหม
ไม่มั่นใจสุดๆ
แต่เรื่องนี้ฉันรู้ดี
อีกอย่าง คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจมันด้วยซ้ำ
เข้าใจใช่ไหม
ฉันไม่เข้าใจไวไฟ มันทำงานยังไง มันคืออะไร
แต่ฉันรู้ว่ามันมีอยู่จริง ฉันรู้ว่ามันมีอยู่ในหมู่พวกเรา
ฉันแค่ยอมรับว่ามันอยู่ตรงนั้น
ฉันไม่ยอมให้มันทำให้ฉันนอนไม่หลับ
ฉันไม่ใช่…
นั่นแหละ
ฉันผ่าตัดช่วงบนมาเมื่อธันวาคมปีที่แล้ว
และฉันรับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนปริมาณต่ำๆ ตลอดปีที่ผ่านมา
และมันเป็นปีที่ดีที่สุดของฉันเลย จริงๆ นะ
ฉันอายุ 35 ปี นี่เป็นปีที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน
ขอบคุณ
และมัน…
ที่แปลกคือฉันไม่ได้มีความสุขขนาดนั้น
ฉันไม่ได้กระโดดไปมา ก็แค่ความทุกข์ทรมานมันหายไป
แค่นั้นเลย
ซึ่งเป็นมาตรฐานที่ต่ำมาก และ…
เราเป็นใครถึงจะเที่ยวปฏิเสธใคร ใช่ไหม ความทุกข์ทรมานมันหายไป ใช่
นั่นจะเป็นชื่ออัลบั้มของฉัน
อืม โอเค
และฉันก็รู้สึก
ดีใจมากที่ตอนนี้มีภาษาแล้ว
ตอนเด็กๆ ฉันไม่มีภาษานั้น
ฉันรู้สึกแบบนั้นมาตลอด และจำได้ว่า…
จำตอนที่คุณอายุสี่ห้าขวบ และพ่อแม่เล่าเรื่องตอนที่คุณเกิดได้ไหม
ฉันรู้สึกเหมือนพ่อแม่ฉัน…
ดูเหมือนพวกเขาชอบพูดถึงการปฏิสนธิของฉัน และการเกิดของฉัน
สาบานได้ว่าเราก็คุยเรื่องทั่วไปเหมือนกัน
แต่ฉันจำได้ว่าพ่อบอกฉันว่า
"แม่ไปคลอดลูก เราไปโรงพยาบาลกัน"
พ่อบอกว่าวันนึงลูกอาจจะมีลูกเป็นของตัวเองก็ได้
และฉันนึกภาพว่าฉันมีลูก
ในจินตนาการของฉันที่ฉันมีลูก ฉันไม่เคยเป็นฝ่ายที่ตั้งท้องเลย
มันเป็นจินตนาการที่เฉพาะเจาะจงมาก ฉันเป็นพ่อนักธุรกิจยุค 50
กำลังเดินไปตามทางเดินของโรงพยาบาล
ให้ความรู้สึกแบบเรื่อง 101 ไอ้จุดมหาสนุก
แล้วพยาบาลก็จะโผล่มา "คุณได้ลูกชายค่ะ"
และฉันก็จะ "ไชโย คุณสุภาพบุรุษ
ผมจะตั้งชื่อเขาว่าบัสเตอร์
ส่งเขาไปที่เหมือง"
ใช่ โอเค โชว์ใกล้จบแล้ว
มีอีกเรื่องที่ฉันจะเล่าให้คุณฟัง ขอไปหยิบขาตั้งไมค์ก่อน
ถ้าฉัน… ใช่ นึกภาพว่าฉันทำมันหายสิ
ฉันรู้สึกว่า…
และขอบคุณมากนะ วันนี้ช่าง… พวกคุณสุดยอดมาก
ฉันรู้สึกว่าเราผ่าน…
ในแง่ของโลกทัศน์ของเรา เราผ่านการมองโลกแง่ร้ายและแง่ดีมาแล้ว
และฉันอยากปิดท้ายด้วยความรู้สึกดีๆ
ฉันอยากพูดถึงเรื่องเล่าของชาวพุทธ ที่ฉันชอบให้คุณฟัง
นี่คือ… ฟังฉันก่อนนะ
ฉันชอบเรื่องนี้มาก
เล่าจบแล้วฉันจะไป
มันเกิดขึ้นในป่า เรากลับมาในป่าแล้ว
และในเรื่องเล่านี้ ชายคนนึงถูกตามล่า
ถูกตามเข้าไปในป่าโดย…
ฉันอธิบายได้แค่ว่ามันคืออสูรร้ายจากนรก
เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวมาก
มีขากรรไกรเหมือนสิงโต และร่างกายที่ใหญ่โตน่ากลัว
มันเป็นจอมตะกละโดยสันดาน มันอยากกินผู้ชายคนนี้
และมันไล่ตามเขามาหลายวันแล้ว และเขาก็วิ่งหนี
และเขาเริ่มเหนื่อยแล้ว
ถึงจุดนึง เขาจะยอมจำนนต่อสัตว์ร้าย
แล้วพอเขาคิดว่าเขาจะหมดสติ และสัตว์ร้ายจะกินเขา
เขาก็เห็นบ่อน้ำหินอยู่กลางป่า
บ่อน้ำเล็กๆ กลมๆ
เขาคิดว่า "ฉันจะลงไปหลบสัตว์ร้ายในบ่อน้ำ"
แล้วเขาก็โดดลงไป แน่นอนว่าสัตว์ร้ายไม่ได้ตามเขาลงไป
มันหยุดอยู่ปากบ่อและแบบว่า…
เขาคิดว่า "เยี่ยม" เขาตกลงไปในบ่อน้ำ และระหว่างที่ตกลงไป
เขารู้สึกว่ามีน้ำกระเซ็นขึ้นมาบนเท้าเขา
เขาคิดว่า "แปลกจัง" แล้วเขาก็ก้มดู
และข้างใต้เขา ที่เขากำลังลงไป
น้ำกำลังปั่นป่วน
แล้วเขาก็คิดได้… อะไรอยู่ใต้บ่อน้ำ
สัตว์ร้ายอีกตัว
ใช่ มันคือสถานการณ์ที่มีสัตว์ร้ายสองตัว
ข่าวร้าย ข่าวร้ายสุดๆ
สัตว์ร้ายที่ปากบ่อ สัตว์ร้ายที่ก้นบ่อ
แบบนี้ และในวินาทีสุดท้าย เขาเห็นกิ่งไม้
งอกออกมาจากบ่อน้ำ กิ่งไม้ตะปุ่มตะป่ำ…
เขาเลยคว้ามันไว้ และใช้พลังเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่
ปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้กิ่งนี้
และกล้ามเนื้อเขาสั่นไปหมด
เขาคิดว่า "ฉันรอดแล้ว" สัตว์ร้ายบนนั้น สัตว์ร้ายข้างล่าง
และกิ่งไม้ก็เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดใต้น้ำหนักของเขา
นี่ไม่ใช่ทางแก้ปัญหาที่ยั่งยืน
เมื่อถึงจุดนึง กิ่งไม้ก็จะหัก
และเขาเหงื่อออกตรงรอยพับตรงนี้ นึกออกไหม
ถ้าคุณเหงื่อออกที่รอยพับนี่ คุณซวยแล้วละ
แล้วทันใดนั้น เขาก็มองไปที่ปลายกิ่งไม้และเห็น
อะไรบางอย่างที่แวววาวตรงปลายกิ่งไม้
เขาคิด "อะไรน่ะ" เขาเลยทรงตัว
และเอื้อมนิ้วไปที่ปลายกิ่งไม้
แล้วเอานิ้วแตะมันมา มันคือยางไม้หนืดๆ สีทองแวววาว
มันคือยางไม้หนืดๆ
แล้วเขาก็เอาเข้าปาก และแบบว่า
"อร่อยแฮะ"
ทุกคน มันเป็นเรื่องดีๆ นะ เดี๋ยวนะ
นั่น… แค่นั้นแหละ ไม่
คุณขา
โอเค
เชื่อฉันสิ ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีมาก
คุณต้องเห็นด้วยนะ ขอร้อง ฉันตั้งชื่อโชว์ว่าหนืดนะ
คุณต้องเห็นด้วยจริงๆ
คือ… ของพวกนี้ไม่ใช่ถูกๆ นะ
แต่ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องดีๆ จริงๆ เพราะคืองี้
ชีวิตอาจจะอยู่ในสภาวะสัตว์ร้ายสองตัวได้
ชีวิตอาจจะเป็นแบบนั้น… ในแง่นึง ใช่ไหมล่ะ
แต่โชคดีที่มียางไม้หนืดๆ อยู่เยอะมาก
และเราก็แค่ต้องใช้เวลา มันคุ้มค่าที่ได้เพลิดเพลินกับยางไม้
และปลูกมันในที่ที่เราปลูกได้
และฉันคิดว่าโชคดีที่มียางไม้เยอะมาก
ทุกที่ที่คุณมองไป ถ้าคุณดูให้ดีๆ
คุณมีหมา
หมาทุกตัวบนโลกนี้
กางเกงยีนส์ดีๆ สักตัว นั่นก็เป็นยางไม้ได้
เดอะบีเทิลส์เป็นยางไม้สำหรับฉัน
เพื่อนคุณ ซีรีส์เรื่องเฟรนส์ ไม่สิ… การมีเพื่อน
เซ็กซ์เป็นเรื่องดี มีเซ็กซ์กับเพื่อนคุณก็ดีนะ
การทำให้คนกลัว… ใช่ ถ้ามัน…
ฉันชอบตั้งแคมป์ไฟ ย่างมาร์ชแมลโลว์
เพลงเบนนี่แอนด์เดอะเจ็ตส์ของเอลตัน จอห์น
ใช่ การกอดและดอกไม้ไฟ ไฟคริสต์มาส อะไรพวกนั้น
ยางไม้ทั้งนั้น
ทั้งหมดนั้นเป็นยางไม้ได้
จริงๆ แล้วพูดแบบนี้อาจฟังดูเลี่ยน
แต่จริงๆ นะ นี่คือยางไม้ของฉัน การทำแบบนี้ทำให้ฉันมีความสุขมาก
และมันคือยางไม้สำหรับฉัน
และฉันรู้สึกขอบคุณพวกคุณทุกคนที่มามากๆ
ขอบคุณมาก
ขอบคุณมาก ขอบคุณมากเลย
ให้ตายสิ
โอ้พระเจ้า
เดี๋ยวนะ นายร้องไห้เหรอ
ใช่ มันเศร้ามากเลย
มันควรจะตลกนะ
- มันไม่ตลกเลย - ตลกสิ ทั้งหมดน่ะ
จริงเหรอ
อารมณ์ขันของเรามันคงต่างกัน
ยังไงก็ขอบคุณที่ฟังนะ
มันดีที่ได้ระบายเรื่องพวกนั้นออกไป
ไม่ มัน…
นั่นฉัน ฉันคือตัวฉัน
เธอคือตัวเธอ
มันวิเศษมาก
- เริ่มกันเลยดีไหม - เอาสิ
- ตื่นเต้นไหม - ตื่นเต้นสิ ฉันกังวลนิดหน่อย ฉันตื่นเต้น
ไม่แปลกหรอก ไอ้นี่หนักนิดหน่อยนะ
ฤดูกาลนี้พวกบูแคนันได้รับจดหมายเยอะมาก
- จริงเหรอ เนื้อหอมนะ - เธอต้องชอบแน่
- โอเค - เอาพลั่วไหม
เอาสิ
- ฉันดีใจมากที่เธอมา - อืม ขอบคุณที่ชวนนะ
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันควรจะตลก
- ใช่ ก็… - บ้ามาก
บางส่วนมันคงสะเทือนอารมณ์มั้ง
ใช่ เอาละ เริ่มเลยนะ มาขุดหลุมเล็กๆ ตรงนี้กัน
อย่างนั้นแหละ เจาะลงไป เธอต้องชอบแน่ เม
- ใช่ - อยากให้โยนข้ามไหล่ไหม
- เอาสิ พร้อมนะ - หนึ่ง สอง สาม นั่นแหละ!
- รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ - เจ๋ง
ใช่ หยิบจดหมายมา
ปกติทำยังไง แบบนี้โอเคไหม
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล