Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΕΪ ΜΑΡΤΙΝ: SAP
-Χριστέ μου! Μάμα μία, Μέι! -Συγγνώμη.
Καλά.
-Μάρσμελοου; -Όχι, ευχαριστώ.
-Λαστιχάκι; -Ναι, δώσ' το.
-Εντάξει. -Ευχαριστώ.
Ώρα για ιστορία.
-Ωραία, θα βολευτώ. -Εντάξει.
Μέι, μόλις πήρα καινούριο.
Ελπίζω να έχεις τις φωτογραφίες του γάμου σου.
-Θα με παρουσιάσεις; -Εντάξει.
-Θα πεις "Και τώρα"; -Ναι, εντάξει.
Ευχαριστώ.
Και τώρα, παρακαλώ χειροκροτήστε
και υποδεχτείτε στη σκηνή έναν από τους πιο μοναδικούς ανθρώπους.
Μέι Μάρτιν!
Γεια!
Πώς είμαστε;
Γεια.
Χαίρομαι που σας βλέπω.
Θεέ μου. Αυτό είναι ό,τι καλύτερο.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Τι… Εντάξει.
Έχω πολλά να σας πω, ειλικρινά.
Πώς σας λένε; Να ξεκινήσουμε από…
Με το τρία, πείτε όλοι τα ονόματά σας. Έτοιμοι; Ένα, δύο, τρία.
Γεια σας, με λένε Μέι.
Έχω ενθουσιαστεί που είμαι στον Καναδά. Πραγματικά…
Είμαι από τον Καναδά. Και φαίνεται αυτό.
Αλλά μένω στην Αγγλία εδώ και 12 χρόνια.
Ζω στο Λονδίνο. Οπότε, μιλάω λίγο μαλακισμένα.
Έχω μια κάποια
ελαφριά προφορά που θυμίζει Μαντόνα. Το παλεύω.
Λυπάμαι πολύ.
Ο μπαμπάς μου είναι Βρετανός. Είναι υπερβολικά Βρετανός.
Ο μπαμπάς μου είναι ένας Βρετανός μυστικιστής.
Είναι ένας μαγικός άνθρωπος.
Ακολουθεί τις φάσεις της Σελήνης. Είναι άνθρωπος της Σελήνης.
Ξέρει όλα τα πουλιά στον κήπο του
και έχει συγκεκριμένη σχέση με το καθένα.
Όλη μου η παιδική ηλικία ήταν πολύ μυστικιστική.
Το καλύτερο παράδειγμα που μου έρχεται…
Λοιπόν, όταν ήμουν οκτώ,
ο μπαμπάς πήγαινε εμένα και τον αδερφό μου στο καράτε.
Πολύ καναδέζικο σκηνικό.
Ήταν πέντε το απόγευμα κι ο ήλιος έδυε ήδη.
Χιόνιζε, ήμασταν στην εθνική οδό. Πηγαίναμε για καράτε.
Εγώ κι ο αδερφός μου καθόμασταν πίσω. Εκείνος ήταν 12.
Εγώ είχα πράσινη ζώνη στο καράτε κι ο αδερφός μου κίτρινη.
Τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος, δύο ζώνες κάτω.
Δεν έχει σημασία αυτό, αλλά είπα να το αναφέρω.
Οδηγούμε στην εθνική οδό και ξαφνικά ο μπαμπάς μου κάνει ελιγμό
και σταματάει πανικόβλητος στην άκρη του δρόμου.
Τα λάστιχα έτριζαν, ο κόσμος κόρναρε.
Πολύ επικίνδυνο. Σταματάει πανικόβλητος και λέει
"Λυπάμαι, παιδιά, αλλά πρέπει να βγούμε από το αμάξι".
Εμείς αναρωτιόμασταν. Βγαίνουμε από το αμάξι.
Στεκόμαστε στην άκρη, μες στο χιόνι.
Ο αδερφός μου, που ήταν 12, ντρεπόταν πολύ.
Φορούσε τη στολή καράτε. Ο κόσμος αναρωτιόταν "Κίτρινη ζώνη έχει;
Για ένα λεπτό. Φαίνεται πιο μεγάλος…
Πάμε πίσω να δούμε".
Εμείς αναρωτιόμασταν. Κι ο μπαμπάς λέει
"Μόλις είδα τη νέα Σελήνη μέσα από το τζάμι".
Είχε δει τη νέα Σελήνη μέσα από το παρμπρίζ
και έπρεπε να βγούμε από το αμάξι.
Μας έβαλε να κάνουμε υπόκλιση τρεις φορές.
Κάναμε ολόκληρο τελετουργικό.
Έπρεπε να πούμε "Καλησπέρα, κυρία Σελήνη".
Ήταν μυστικιστική εμπειρία. Το λατρεύει το φεγγάρι.
Πρόσφατα είχα πάει να τους επισκεφτώ.
Ζουν στο σπίτι στο οποίο μεγάλωσα.
Το είχαν από πολύ πριν γεννηθώ.
Είμαστε όλοι στην κουζίνα
κι ο μπαμπάς μού λέει "Έλα στο γραφείο το σούρουπο".
Πάω στη μαμά και τη ρωτάω "Τι ώρα είναι το σούρουπο;"
Ούτε εκείνη ήξερε.
Και πάω στο γραφείο που…
Ήταν κι άλλα πράγματα ανά τα χρόνια το δωμάτιο.
Ο μπαμπάς πίνει κρασί και κοιτάει έξω.
Ήθελε να μου δείξει
μια οικογένεια ρακούν που ζούσε σε ένα δέντρο στην αυλή του γείτονα.
Εμφανίζονται κάθε σούρουπο. Έχει σχέση με όλα.
Οπότε, περιμένουμε τα ρακούν
και μες στην ονειροπόλησή του λέει
"Ήξερες ότι η σύλληψή σου έγινε σ' αυτό το δωμάτιο;"
Κι εγώ έκανα…
Δεν μ' αρέσει να τον αποθαρρύνω στις ευάλωτες στιγμές του.
Και του λέω "Θυμάσαι τη συγκεκριμένη νύχτα της σύλληψής μου;"
Και είπε μια πρόταση που με στοιχειώνει
από τότε. Είπε
"Ναι, φυσικά και τη θυμάμαι. Τη θυμάμαι καλά".
Αυτό είπε.
"Το σεληνόφως έπεφτε στον πισινό της μαμάς".
"Στον πισινό…"
Μάλλον δεν καταλαβαίνετε πλήρως…
Ξέρω πλέον τη στάση στην οποία με έκαναν.
Έχω φρικάρει.
Κανείς δεν θέλει αυτή η στάση να είναι το πισωκολλητό.
Είναι τελείως θλιβερό.
Θέλεις να σε κάνουν πρόσωπο με πρόσωπο.
Με οπτική επαφή.
Τη στιγμή της εκσπερμάτωσης…
"Επιλέγουμε μαζί
να δημιουργήσουμε μια ζωή".
Κι όχι "Δάγκωσε το μαξιλάρι". Φριχτό.
Είναι θλιβερό. Είναι…
Έχει αλλάξει το πώς βλέπω τον εαυτό μου, το πώς…
Είμαι μωρό πισωκολλητού.
Βγάζει πολύ νόημα, βασικά.
Εξηγεί πολλά.
Επηρέασε και τη στάση μου. Είμαι λίγο πιο…
Καμπουριάζω λίγο.
Και πιστεύω ότι εντοπίζω και τα άλλα μωρά πισωκολλητού
όταν είμαι έξω, 100% υπάρχει…
Μπαίνω στο μετρό και είναι κάποιος…
Καπνίζει στο μετρό. "Ναι, εντάξει".
Ή σε ένα μπαρ ο μπάρμαν λέει
"Κάποιος σε κέρασε ποτό". Κοιτάζω και…
Κι άλλο μωρό πισωκολλητού.
Υπάρχουν κι εδώ μερικά. Μας βλέπω. Πολλά.
Κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, γίνεται κάτι τέτοιο.
Κάτι που αλλάζει το πώς αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα.
Οι γονείς μου έχουν μια ιστορία
που τη λένε όλη μου τη ζωή.
Μία φορά τον χρόνο, κάνουν τραπέζι και λένε αυτήν την ιστορία.
Και με τρελαίνει,
γιατί σκέφτομαι "Δεν μπορεί να είναι αλήθεια".
Γιατί μου το κάνουν; Τι γίνεται;
Εγώ κι ο αδερφός μου εκνευριζόμαστε.
Θα σας πω την ιστορία και κρίνετε εσείς αν είναι αληθινή ή όχι. Εντάξει;
Εντάξει. Λοιπόν, οι γονείς μου ορκίζονται
ότι, όταν ήταν κοντά στα 30, οδηγούσαν στο Βόρειο Οντάριο,
σε έναν φιδογυριστό δρόμο σε ένα δάσος,
και πέρασαν με το αμάξι κάτω από μια άλκη.
Το ορκίζονται.
Η μαμά μου λέει ότι οδηγούσαν στον φιδογυριστό δρόμο,
η άλκη ήταν οριζοντίως στον δρόμο,
και πέρασαν κάτω από την κοιλιά της.
Με τρελαίνει…
"Μα τι λέτε;"
Είναι… Είναι τόσο…
Κάνει και ηχητικό εφέ για τον ήχο της γούνινης κοιλιάς
της άλκης που έξυνε απαλά την οροφή του αμαξιού.
Κάπως έτσι…
Το φαντάζεστε;
Με τρελαίνει κανονικά.
Ο αδερφός μου εξοργίζεται.
Οπότε, την τελευταία φορά που πήγαμε, αποφασίσαμε να βάλουμε ένα τέλος.
Να μάθουμε αν είναι καν πιθανό.
Οπότε, κάναμε έρευνα και μάθαμε το ύψος ενός Toyota Tercel.
Το αμάξι που οδηγούσαν.
Βρήκαμε το ύψος της οροφής.
Ψάξαμε και τη μεγαλύτερη άλκη που έχει καταγραφεί.
Και είναι εξοργιστικό,
γιατί θα μπορούσε να περάσει ίσα ίσα.
Θα μπορούσε να περάσει ίσα ίσα.
Αν έτυχε να πέσουν πάνω στην μεγαλύτερη άλκη που έχει καταγραφεί,
μάλλον είναι πιθανό.
Με τρελαίνει.
Φωνάξτε αν λέτε ότι έγινε.
Σοβαρά;
Τώρα αν λέτε ότι δεν παίζει.
Βλέπετε;
Δεν ξέρω.
Λέει πολλά για την κοσμοθεωρία σας.
Αν πιστεύετε στην άλκη, είστε νέοι στην καρδιά.
Έχετε διατηρήσει ένα μικρό κομμάτι παιδικού ενθουσιασμού
για τη ζωή.
Αν δεν πιστεύετε στην άλκη… Περάσαμε δύο δύσκολα χρόνια.
Δεν ήταν πολύ δύσκολα; Θεέ μου.
Πραγματικά. Πρέπει να κάνουμε ό,τι χρειάζεται.
Ό,τι σας κάνει να νιώθετε καλά.
Ο πατέρας μου μου έστειλε ένα άρθρο πρόσφατα.
Είπε ότι πίστευε ότι θα μου άρεσε.
"Νομίζω ότι θα ταυτιστείς". Έτσι μου είπε.
"Νομίζω ότι θα ταυτιστείς".
Το άρθρο δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι.
Ακούστε τι έλεγε.
Συνέβη στην Ολλανδία.
Σε μια μικρή πόλη στην Ολλανδία.
Μια οικογένεια παρατήρησε ότι δεν λάμβανε αλληλογραφία.
Είπαν "Καιρό έχουμε να λάβουμε κάτι".
Περνούσαν εβδομάδες.
"Δεν έρχονται ούτε λογαριασμοί
ή φυλλάδια. Είναι πολύ παράξενο".
Πήγαν στους γείτονες. "Λαμβάνετε γράμματα;"
Είπαν "Όχι, είναι πολύ παράξενο. Εδώ και καιρό".
Πηγαίνουν στο ταχυδρομείο και μιλάνε στο αφεντικό.
Το αφεντικό της αλληλογραφίας.
Το ξέρετε.
Πρέπει να το νικήσεις,
για να περάσεις το επίπεδο 10.
Είναι έτσι…
Του λένε "Δεν λαμβάνουμε αλληλογραφία".
Λέει "Θα το ψάξω".
Πάει να μιλήσει με τον ταχυδρόμο τους.
Δεν θυμάμαι το όνομά του, οπότε ας τον πούμε Γκάρι.
Του λέει "Γκάρι, αυτοί εδώ λένε ότι δεν λαμβάνουν αλληλογραφία.
Τι συμβαίνει;"
Κι ο Γκάρι γίνεται περίεργα αμυντικός.
"Δεν ξέρω τι να σας πω. Εγώ τα πάω τα γράμματα.
Αν δεν λαμβάνουν κάτι, δεν θα τους γράφουν".
Λένε "Εντάξει".
Το αφεντικό λέει "Εντάξει, Γκάρι".
Όμως, πάει στους συναδέλφους του και λέει "Τι έχει ο Γκάρι;"
Φέρεται πολύ παράξενα.
Αποφασίζουν να παρακολουθήσουν τον Γκάρι και να το ερευνήσουν.
Οπότε, την άλλη μέρα,
ο Γκάρι πάει στη δουλειά και γίνεται το πρώτο παράξενο.
Παίρνει τα γράμματα και μπαίνει στο όχημά του.
Όχι στο όχημα της δουλειάς.
Και πάει εκτός πόλης.
Λένε "Σκατά". Και τον ακολουθούν.
Πάει σε ένα δάσος στην Ολλανδία.
Τον ακολουθούν από απόσταση.
Παρκάρει. Παρκάρουν. Τον παρατηρούν από μακριά.
Βγαίνει από το αμάξι.
Παίρνει τα γράμματα και πάει στο δάσος. Λείπει 45 λεπτά.
Γυρίζει χωρίς τον σάκο.
Μπαίνει στο αμάξι και φεύγει.
Οι άλλοι πηγαίνουν στο δάσος να δουν.
Φανταστείτε αυτό. Τους περιμένει αυτό το θέαμα.
Το πανέμορφο και λαμπερό φως του ηλίου.
Ομίχλη αναδύεται από τα βρύα.
Και μια άλκη. Μια τεράστια άλκη στο βάθος.
Που υψώνεται πάνω από τα δέντρα.
Και βλέπουν, μέχρι εκεί που μπορούν,
εκατοντάδες βουναλάκια φρεσκοσκαμμένου χώματος.
Σε σειρές που εκτείνονται σε όλο το δάσος.
Σκάβουν λίγο με τα χέρια τους.
Ο Γκάρι έθαβε τα γράμματα.
Τα έθαβε πολύ καιρό.
Το έκανε πολύ καιρό και πλέον είχε ξεφύγει.
Λένε "Σκατά".
Πάνε να του μιλήσουν την άλλη μέρα.
Με το μαλακό.
Λένε "Γεια σου, Γκαρ.
Παρατηρήσαμε ότι θάβεις τα γράμματα.
Κι απλώς αναρωτιόμασταν γιατί το κάνεις".
Στο άρθρο, αυτή ήταν η ακριβής απάντηση του ταχυδρόμου
στην ερώτηση "Γιατί θάβεις τα γράμματα;"
Αυτό είπε. Είπε
"Το έκανα μία φορά και ένιωσα ωραία.
Και τώρα είναι απλώς αυτό που κάνω".
Τον λατρεύω.
Είναι ο ήρωάς μου…
Παιδιά, ο Γκάρι μπήκε φυλακή.
Μπήκε φυλακή για οκτώ μήνες. Ναι.
Είναι αδίκημα να κλέβεις γράμματα.
Μπήκε φυλακή. Ήθελα να του στείλω γράμμα.
Μα δεν ήθελα να τον αγχώσω.
Θα έλεγε "Θέλω να το θάψω".
Πραγματικά, δεν έχω ξανανιώσει τέτοια κατανόηση από τον πατέρα μου.
Είναι…
Είναι δύσκολο. Προσπαθώ να γυρίσω στην παλιά ζωή μου
και να νιώσω τον ενθουσιασμό που υπήρχε πριν την πανδημία.
Πιο συγκεκριμένα, με παιδεύει η ερωτική μου ζωή.
Δεν ξέρω αν το νιώθει κανείς άλλος.
Ερωτική ζωή μετά την πανδημία.
Γιατί είμαι 35 και…
Μετά τα 20 μου, όλα ήταν ρομαντικά.
Έψαχνα τον άνθρωπό μου.
Οι γονείς μου είναι πολύ ερωτευμένοι. Ήταν το πρότυπό μου.
Έλεγε κάποιος "Έχεις ώρα;" Και απαντούσα "Κι εγώ σ' αγαπώ.
Είναι…
Και…
Και θέλω να έρθω μαζί σου.
Πού πάμε;"
Και τώρα είμαι λίγο… Δεν ξέρω.
Το περασμένο καλοκαίρι έβγαινα με έναν υπέροχο άντρα… Ξέρω, απίστευτο.
Περιμένετε, όχι απίστευτο…
Όχι απίστευτο που υπάρχουν υπέροχοι άντρες.
Φυσικά και υπάρχουν.
Αλλά απίστευτο που εγώ…
Βγαίναμε για έξι μήνες με αυτόν τον τύπο και…
Ήταν πολύ ωραία, αλλά εγώ είμαι 35 κι εκείνος 36.
Σε αυτήν τη φάση, είχαμε και οι δύο σημαντικούς πρώην.
Δεν θα γινόμασταν σημαντικοί πρώην ο ένας για τον άλλο.
Δεν θα προκαλούσαμε τραύμα ο ένας στον άλλο, οπότε…
Τι νόημα έχει;
Και…
Ήμασταν στο κρεβάτι ένα βράδυ και τα λέγαμε.
Ήταν μια χαλαρή κουβέντα. Δεν ήθελε να τη βαρύνει.
Είπε "Αν κάνουμε παιδιά κάποτε, πώς θα τα πούμε;"
Είπα "Δεν…"
Δεν ξέρω.
Είχα κάνει αυτήν τη συζήτηση με πολύ κόσμο.
Του είπα "Δεν ξέρω.
Κάτσε να περάσω το νεκροταφείο με τα νεκρά υποθετικά παιδιά,
για να φτάσω στα νέα υποθετικά παιδιά".
Περνάω τα φαντάσματα. "Κοίτα!
Η Όλιβ κι ο Μπάζιλ, τα δίδυμα".
Είναι εκεί και λένε "Μας ξέχασες εμάς".
Λέω "Πάρτε δρόμο, γαμώτο".
Να και η μικρή Κλέμενταϊν. Την έστειλα σε ιδιωτικό σχολείο.
Έχει ένα κλαρινέτο στο κεφάλι της.
"Έλα να παίξεις μαζί μου". Εγώ λέω "Όχι".
Και βρίσκω επιτέλους τα νέα υποθετικά παιδιά.
Και λέω "Δεν μου έχει μείνει δημιουργική ενέργεια
για να τα ονομάσω. Να τα πούμε και τα δύο Ίαν;"
Το ξέρατε αυτό; Είναι αλήθεια.
Το 2018 δεν γεννήθηκε κανένας Ίαν. Κανένας…
Είναι αλήθεια. Το 2018 δεν ονόμασαν κανένα παιδί Ίαν
σε όλο τον πλανήτη. Αλήθεια.
Κι αν βλέπετε την παράσταση
και δεν σας αρέσει, τουλάχιστον κρατήστε αυτό.
Μισό λεπτό, ξέρετε τι εννοώ όταν λέω "σημαντικός πρώην";
Όλοι έχουμε πρώην.
Εντάξει. Σοβαρά τώρα.
Σκέφτεστε "Ναι, ξέρουμε".
Όλοι έχουμε τους απλούς πρώην μας και τους σημαντικούς πρώην.
Όταν φτάνεις σε μια σελίδα στο μυθιστόρημα της ζωής… Όχι.
Πιστεύω ότι φτάνεις σε μια ηλικία και πρέπει να αποδεχτείς
ότι για το υπόλοιπο της ζωής σου
όλα σου τα όργανα θα λιώνουν όταν θα ακούς συγκεκριμένα ονόματα.
Και θα πέφτουν από τον κόλπο σου.
Ή από τον κώλο σου αν δεν έχεις…
Θα πρέπει να έχεις μαζί σου μια πλαστική σακούλα για να μαζεύεις…
Είναι αηδιαστικό.
Έχω μερικούς σημαντικούς πρώην, αλλά έχω μία…
Θέλω να σας την πω την ιστορία.
Ήμουν, λοιπόν, σε μια έντονη σχέση με αυτήν την πρώην για τέσσερα χρόνια.
Και ήταν μυστική σχέση,
επειδή ήταν η πρώτη μη ετεροφυλόφιλη σχέση της.
Δεν ήθελε να το πούμε σε κανέναν. Ζούσαμε μαζί.
Ήταν πολύ αγχωτικό. Και με χώρισε εκείνη, κάτι ανεπίτρεπτο.
Νόμιζα ότι το είχα κάνει ξεκάθαρο.
Ήταν ένας μακρύς χωρισμός.
Τέλος πάντων, όταν έγινε αυτή η ιστορία
είχα να τη δω ή να της μιλήσω ενάμισι χρόνο.
Είχα παράσταση στο Λονδίνο και ένιωθα καλά εκείνο το βράδυ.
Μόλις είχα κουρευτεί κιόλας.
Ξέρετε πώς είναι.
Φορούσα ένα καλοσιδερωμένο μαύρο μπλουζάκι και…
Πιο καλοσιδερωμένο από αυτό. Λυπάμαι γι' αυτό.
Αυτό είναι μες στη ζάρα.
Ζαροστίλτσκιν έγινα.
Θυμάστε τον Ρουμπελστίλτσκιν;
Τι απέγινε; Παλιά ήταν παντού.
Όλο γι' αυτόν μιλούσαμε. Όταν ήμασταν παιδιά,
ο Ρουμπελστίλτσκιν ήταν παντού.
Τώρα δεν ακούς ποτέ γι' αυτόν.
Καταλαβαίνω.
Δύσκολα μένεις σχετικός.
Έχει ξεπέσει στην αφάνεια.
Τέλος πάντων, ένιωθα καλά με το καλοσιδερωμένο μπλουζάκι.
Και το νέο κούρεμα.
Κι ήταν μαζί μου κι ο κολλητός μου, ο Τζο.
Ήταν στο κοινό της παράστασης.
Μ' αρέσει να είναι στο κοινό, γελάει συνέχεια.
Είναι αληθινός άγγελος ο κολλητός μου.
Τελειώνω την παράσταση. Έχει πάει καλά.
Βγαίνω από τα παρασκήνια μετά, για να βρω τον Τζο.
Και λέω "Ωραία παράσταση, φίλε".
Εκείνος είναι καταπράσινος.
Δεν έχει καθόλου χρώμα στο πρόσωπό του και λέει
"Είναι εδώ εκείνη".
Και λέω "Σκατά".
Ξέρω αμέσως για ποια μιλάει και λέω "Εντάξει".
"Είναι επάνω.
Δεν ξέρει ότι είσαι εδώ.
Ήρθε για ένα ποτό με κάτι κοινούς φίλους μας".
Λέει "Ας φύγουμε από πίσω.
Πάμε να διασκεδάσουμε. Θα πάμε σε άλλο μπαρ".
Κι εγώ το σκέφτηκα.
Και μετά σκέφτηκα "Όχι.
Δεν θέλω να περάσω καλά".
Λέω "Όχι, πάμε επάνω".
Ανεβαίνουμε. Νιώθω αυτοπεποίθηση. Τη βλέπω με τους κοινούς φίλους και…
Θα νιώθατε μεγάλη περηφάνια για μένα. Πάω εκεί πολύ χαλαρά.
Τι σημαίνει αυτό;
Πάω και…
Όχι, πάω εκεί νιώθοντας αυτοπεποίθηση.
Έχω και το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Δεν ξέρει ότι είμαι εκεί.
Και νομίζω ότι αυτό θα βοηθήσει. Πάω και χαιρετάω.
Οι κοινοί φίλοι μας
ήξεραν πόσο άσχημος χωρισμός ήταν. Με βλέπουν.
Πάω και λέω "Πώς πάει;"
Λέει "Θεέ μου, γεια". Σηκώνεται κι αγκαλιαζόμαστε.
Είναι πολύ ωραία. Λέω "Χαίρομαι που σε βλέπω.
Έμαθα ότι πήρες τον ρόλο. Τέλεια".
Λέει "Ναι. Συγχαρητήρια για όλα". Λέω "Ναι, τέλεια".
Πάει καλά και σκέφτομαι "Ξέρεις κάτι;
Εγώ πρέπει να τελειώσω την κουβέντα.
Πρέπει να διατηρήσω τον έλεγχο της κατάστασης".
Μιλάμε λίγο και λέω "Άκου, χάρηκα που σε είδα…"
Και λέει "Θες να κάτσεις;"
Λέω "Όχι, πάω στο μπαρ με τις φίλες μου,
αλλά χάρηκα". Αγκαλιαζόμαστε ξανά και κάθεται.
Πάω προς το μπαρ κι εκείνη μου ρίχνει ματιές
όσο προχωράω προς το μπαρ.
Κι όσο προχωράω προς το μπαρ, ξαφνικά συνειδητοποιώ
"Ποιες φίλες στο μπαρ;"
Δεν υπάρχουν φίλες στο μπαρ.
Ο Τζο κάθισε στο τραπέζι της.
Είναι φίδι.
Έχει πεθάνει για μένα.
Πανικοβάλλομαι γιατί ακόμα κοιτάει.
Πάω στο μπαρ και ξαφνικά…
Ευτυχώς, λίγο πριν κάτσω, βλέπω τρεις κοπέλες που ήταν στην παράσταση.
Κάθονταν στην πρώτη σειρά.
Πλησιάζω, λοιπόν, στο μπαρ.
Ευτυχώς η μια λέει "Φοβερή παράσταση".
Οπότε, σκέφτομαι…
Νομίζω ότι αυτό που ήθελε από αυτήν την κουβέντα,
αυτό που περίμενε από αυτήν την κουβέντα ήταν αυτό.
"Φοβερή παράσταση". "Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε".
Αυτό που την περίμενε
ήταν κάτι πολύ έντονο.
Είπα "Γεια, τι κάνετε; Πώς σας λένε, τι δουλειά κάνετε;"
Και τις έπιανα κιόλας. Με παράξενο τρόπο.
Έβαζα το χέρι μου στους ώμους τους, το κεφάλι μου στους ώμους τους.
Εκείνες παραξενεύτηκαν λίγο. Τα λέγαμε.
Αλλά ευτυχώς πήγαινε καλά. Τα βρήκαμε.
Η κρίση αποφεύχθηκε.
"Θες ένα ποτό;" Δέχτηκα και πίναμε παρέα.
Ξαφνικά, ένιωσα κάτι στον ώμο μου και ήταν η σημαντική πρώην μου.
Αυτήν τη φορά, με αιφνιδίασε εκείνη. Δεν την περίμενα.
Λέει "Συγγνώμη που διακόπτω. Φεύγω και ήθελα να σε χαιρετήσω".
Λέω "Ναι". Αγκαλιαζόμαστε.
Είπε κάτι φριχτό. Κάτι σαν…
"Είμαι σίγουρη ότι θα ανταμώσουμε ξανά".
Κάτι τέτοιο.
Όλα μου τα όργανα λιώνουν. Βγάζω την πλαστική σακούλα.
Αγκαλιαζόμαστε και φεύγει.
Ακόμη αποχαιρετάει κόσμο,
οπότε εγώ γυρίζω στις "φίλες" μου.
Ξαφνικά δεν μπορώ να κρατηθώ.
Νιώθω τα δάκρυα να έρχονται.
Κι αρχίζω να κλαίω.
Το πρόσωπό μου διαλύεται, οι ώμοι μου…
Στην κυριολεξία είμαι έτσι…
Και λένε "Θεέ μου, είσαι καλά;" Κι εγώ λέω
"Γελάστε!
Γελάστε!"
Η συμπεριφορά μου ήταν τελείως ψυχωτική.
Εγώ λέω "Γελάστε, γαμώτο".
Κι εκείνες…
Δεν υπάρχει αστείο τέλος στην ιστορία.
Είναι μια απλή ιστορία.
Για να σας δείξω το συναισθηματικό επίπεδο στο οποίο δρω.
Έχω πολλά συναισθήματα. Έχετε κι εσείς πολλά;
Είναι εξαντλητικό.
Έχω γεμίσει με συναισθήματα.
Πάντα φαντάζομαι
ένα τενεκεδάκι ντοματόσουπας Campbell.
Καταλάβατε;
Ντοματόσουπα Campbell. Είμαι γεμάτο τενεκεδάκι.
Μέχρι την κορυφή του κεφαλιού μου. Προσπαθώ να μη χυθώ.
Να μη χυθεί τίποτα από τις οπές μου
όσο ζω τη ζωή μου. Έτσι βλέπω τα συναισθήματά μου.
Αρκεί μόνο κάποιος να ρωτήσει "Πώς είσαι;" Και μετά…
Ξεχύνεται από το αυτί μου.
Λέει "Θεέ μου". Εγώ ζητάω συγγνώμη.
"Δεν φταις εσύ".
Όχι, καλά είμαι. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία.
Ναι.
Ναι, πρέπει, παιδιά. Πρέπει.
Αν παραπονιέστε όσο κι εγώ,
δυστυχώς πρέπει να ξεκινήσετε κι εσείς.
Ναι.
Οι φίλοι μου ήταν έτοιμοι να πουν
"Να πληρώνεις κάποιον να κάνει ό,τι περιμένεις από εμάς".
Είπα "Ναι, εντάξει".
Βρήκα έναν πολύ έξυπνο ψυχολόγο. Κάνουμε Zoom.
Είπε κάτι ενδιαφέρον. "Να θυμάσαι, δεν είσαι το συναίσθημα.
Μπορεί να νιώθεις ότι σε κατακλύζει, αλλά δεν είσαι το συναίσθημα.
Μέσα σου και μέσα σε όλους υπάρχει ένας ουδέτερος, παντοτινός εαυτός.
Θα νιώθεις τα συναισθήματα, αλλά δεν θα σε κατακλύζουν.
Αντί να ταυτίζεσαι τόσο με το συναίσθημα…"
Αντί να λέω όλο "Έχω άγχος"… Είπε "Μην το αφήνεις να σε κατακλύζει.
Να παρατηρείς τα συναισθήματα όταν έρχονται με περιέργεια".
Το έχετε ξανακούσει; Απ' ό,τι φαίνεται είναι…
Νομίζω ότι πρέπει να λες…
"Βιώνω
οργή.
Πόσο περίεργο.
Πόσο περίεργο".
Πέρασα κάτι πολύ περίεργο…
Κατά την πανδημία… Πέρασα την πανδημία στο Λονδίνο.
Ήμουν στο διαμέρισμά μου, μες στη βροχή, στο Λονδίνο για τέσσερα χρόνια.
Και παρατήρησα να γεννιέται ένα απροσδόκητο συναίσθημα.
Σκεφτόμουν "Γιατί νιώθω ντροπή;"
Ξυπνούσα και ντρεπόμουν.
Προφανώς περνούσα πολύ χρόνο στο διαμέρισμά μου.
Στο σαλόνι μου. Και στο δωμάτιό μου, συγκεκριμένα.
Και είπα "Κάτσε, ίσως να είναι αυτό".
Ακούστε.
Δεν πιστεύετε ότι είναι λίγο ντροπιαστικό που είμαστε ενήλικες
κι έχουμε ακόμη δωμάτια;
Εντάξει, περιμένετε.
Που λέμε "Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
Αυτό είναι το δωμάτιό μου.
Μην μπεις στο δωμάτιό μου".
Είναι ντροπιαστικό. "Πρέπει να καθαρίσω το δωμάτιό μου".
Σας παρακαλώ. Φυσικά και καταλαβαίνω ότι χρειαζόμαστε δωμάτια.
Χρειάζεσαι τέσσερις τοίχους, μέσα στους οποίους θα ξαπλώνεις το βράδυ.
Μα αυτό που με κάνει να νιώθω ντροπή
είναι ότι διακοσμούμε τα δωμάτιά μας για να εκφράζουν την ατομικότητά μας.
Και λέμε "Εγώ είμαι". Σωστά;
"Είμαι ο εαυτός μου στο δωμάτιό μου".
Είναι πολύ ντροπιαστικό.
"Έχω λάμπα σε σχήμα αλατιού Ιμαλαΐων.
Ναι, και είμαι ο εαυτός μου.
Έχω τη φωτογραφία μου στον τοίχο και…"
Όταν τελειώνεις ένα βιβλίο, δεν το πετάς.
"Το έβαλα στο ράφι.
Εκθέτω την προσωπικότητά μου, για να τη δουν όλοι.
Δεν είναι κανείς άλλος εγώ".
Και μετά σκεφτόμουν… Αυτό είναι λίγο αφηρημένο,
αλλά δεν πιστεύετε ότι, κατά έναν τρόπο, τα μυαλά μας,
είναι σαν τα δωμάτιά μας;
Ότι διακοσμούμε τα μυαλά μας με τις εμπειρίες που μαζεύουμε,
ώστε μετά να δημιουργήσουμε την ταυτότητά μας;
Αυτό κάνουμε.
Είμαστε κυνηγοί εμπειριών. Τις συλλέγουμε στα ράφια του μυαλού
και λέμε "Εγώ είμαι".
Και πάντα φαντάζομαι ότι κάθε εμπειρία που συλλέγουμε
είναι μια γυάλινη χιονόμπαλα.
Και μετά πάμε και λέμε
"Μια φορά είδα τον Μπαντέρας στο αεροδρόμιο. Ναι, τον είδα.
Είμαι ο εαυτός μου. Και μόνο εγώ".
Και μετά
όλες οι ανθρώπινες συζητήσεις…
Το παρατήρησα ειδικά μετά την πανδημία. Όλες οι συζητήσεις είναι
μια συνεχής εναλλάξ επίδειξη της χιονόμπαλάς μας.
Είναι αξιολύπητο το πώς το πάμε εναλλάξ.
Κάποιος σου δείχνει τη χιονόμπαλά του και προσπαθείς να είσαι καλός ακροατής.
Ακούς ιστορία για πάρτι που πήγε προ πενταετίας.
Και λες "Ναι, κι εσύ είσαι εσύ.
Ναι, ακριβώς.
Τι υπέροχο που είσαι ο εαυτός σου".
Αλλά όσο σου μιλάει, τα μάτια σου κοιτάνε το δικό σου ράφι.
Εκατό τοις εκατό, όλη την ώρα. Λες "Ναι. Βασικά, όχι. Ναι".
Περιμένεις τη στιγμή σου
για να πεις "Κι εγώ επίσης. Κι εγώ έχω…"
Σας ευχαριστώ.
Είναι συναρπαστικό. Ξέρετε κάτι;
Σκεφτόμουν…
Βλέπω πολύ σταντ απ.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το σταντ απ μιας φίλης και έβγαλαν το τρέιλερ.
"Σκατά, είναι πολύ δυναμικό".
Κινείται πολύ στη σκηνή και κάνει…
"Εγώ δεν κουνιέμαι πολύ". Είμαι πολύ…
Κι αν…
Θέλω πολύ να είναι δυναμικό το τρέιλερ.
Σκεφτόμουν μήπως…
Έχω στο μυαλό μου όλα όσα θέλω να δω στο τρέιλερ.
Απλώς δεν έχω γράψει αστεία για αυτές τις κινήσεις.
Είπα "Ίσως απλώς να κάνω τις κινήσεις".
Και μετά θα τις έβαζα στο τρέιλερ και…
Δεν θα ήταν τέλειο να ήταν στο τρέιλερ; "Πρέπει να το δω".
Θα έπρεπε να έχω εκατό εκπαιδευμένα σκυλιά.
Θα έβγαιναν όλα στη σκηνή έτσι.
Θα πηδούσαν στα πίσω πόδια τους. Και θα ήταν μόνο στο τρέιλερ
κι όχι στο ίδιο το σόου.
Συναισθήματα. Έχω πολλά συναισθήματα.
Λοιπόν, οργή, ντροπή. Αυτά είναι μερικά από τα συναισθήματα.
Άλλο ένα συναίσθημα που…
Είναι κυρίαρχο στη ζωή μου και ταυτίζονται πολλοί.
Η νοσταλγία. Έχω πολλή νοσταλγία.
Συμφωνείτε; Και ξέρω ότι είναι κάπως άχρηστο συναίσθημα…
Νοσταλγώ τον καιρό προ πανδημίας που δεν ξέραμε πόσο καλά ήμασταν.
Νοσταλγώ πολύ τα προεφηβικά χρόνια μου, για να μιλήσω ειλικρινά.
Τότε στράβωσε όλη η κατάσταση.
Δηλαδή…
Ναι, οι φίλοι μου λένε "Σου λείπει η δεκαετία του '90.
Πολύ πρωτότυπο.
Σου λείπει που οι γονείς μας είχαν πολλά λαστιχάκια στο σπίτι;"
Θυμάστε που είχαν όλοι λαστιχάκια;
Τα έβρισκες γύρω από χερούλια.
Είχαμε ολόκληρη μπάλα από λαστιχάκια. Γιατί;
Τώρα δεν έχω λαστιχάκια.
"Σου λείπει που όλοι οι γονείς είχαν ένα κοχύλι στο μπάνιο;"
Λέω "Ναι, μου λείπει".
Ναι.
Όπως και οι ευκολότερες αμβλώσεις και η έλλειψη λαϊκισμού.
Συμφωνείτε; Ναι.
Πάντως πιστεύω ότι δεν ξεπέρασα ποτέ την εφηβεία.
Για διάφορους λόγους.
Η εφηβεία μού ήρθε σαν κεραμίδα.
Πρώτ' απ' όλα, ανήκω ακριβώς στη γενιά
για την οποία η εφηβεία συνέπεσε με την άφιξη του ίντερνετ
και τη διάδοσή του.
Είχα πολλή τύχη. Άλλαξαν όλα ξαφνικά.
Δεν είχαμε ίντερνετ.
Είχαμε έναν υπολογιστή στην τάξη που είχε ίντερνετ.
Και από τη μια μέρα στην άλλη, άλλαξε όλος ο κόσμος, ήταν σαν…
Κάναμε όλοι το πρώτο μας μέιλ.
Το δικό μου ήταν χοτ-μέι-λ@hotmail.com.
Ευχαριστώ.
Τότε κατοχύρωνες τις καλές διευθύνσεις.
Ξαφνικά, όμως, ο κόσμος που διαχειριζόσουν εύκολα έγινε…
Ό,τι χρειαζόταν να ξέρω ήταν σε μια εγκυκλοπαίδεια
στο υπόγειό μας.
Ήταν πολύ χαλαρωτικό. Υπήρχε συγκεκριμένη ποσότητα γεγονότων.
Αυτό ήταν.
Το ωραίο λεπτό χαρτί. Θυμάστε;
Το διαχειριζόσουν εύκολα. Δεν ήταν…
Και ήταν η αντικειμενική αλήθεια.
Κανείς δεν έβγαζε εγκυκλοπαίδειες που έλεγαν τα αντίθετα.
Καταλαβαίνετε; "Λοιπόν…
Σίγουρα η Λίμα είναι η πρωτεύουσα του Περού;"
Κι από τη μια στιγμή στην άλλη…
Είχα εμμονή. Οι φίλοι μου έλεγαν
"Πάμε έξω να παίξουμε. Θα έρθεις;"
Κι εγώ έλεγα "Όχι, έχω πολλά να κάνω στο ίντερνετ.
Γίνονται πολλά. Πρέπει
να αντιγράψω εικόνες από το Buffy the Vampire Slayer
σε ένα έγγραφο Word.
Μετά πρέπει να εκτυπώσω αυτό το έγγραφο.
Το χαρτί θα είναι μούσκεμα από το μελάνι.
Μες στο μελάνι.
Πρέπει να κόψω τις εικόνες. Θα είναι σαν να κόβω υγρό χαρτί υγείας.
Μετά πρέπει να τις κολλήσω στο τετράδιό μου.
Έχω δουλειά".
Νομίζω ότι έχω δουλειά από τότε.
Είμαι πτώμα.
Άλλος ένας λόγος που ήταν έτσι η εφηβεία μου…
Συνηθισμένα πράγματα της εφηβείας.
Μετά ήρθε το ίντερνετ και όσα έφερε μαζί του.
Και για μένα, η εφηβεία έφερε μαζί και έντονη δυσφορία φύλου.
-Με πιάνετε; -Ναι.
Νεκρική σιωπή.
Αλλά σοβαρά, πριν από την εφηβεία, ένιωθα ότι ήμουν ένα ανδρόγυνο παιδί.
Είχα πολλή αυτοπεποίθηση. Έκανα μιμήσεις από τον Ντετέκτιβ Ζώων.
Και ξαφνικά άρχισε να αλλάζει το σώμα μου
κι ένιωθα… Κι ήταν η δεκαετία του '90.
Η εποχή των girl και boy band.
Ήταν το δίπολο της ποπ κουλτούρας.
Πήγαινα σε σχολείο θηλέων που…
Η σημαντική ερώτηση για την οποία έπρεπε να είχες απάντηση
ήταν ποια Spice Girl ήσουν.
Και υπήρχαν μόνο πέντε πιθανές απαντήσεις.
Έπρεπε να ξέρεις. Σου την έπεφταν παντού κορίτσια
και ρωτούσαν "Ποια είσαι;"
Γιατί κανόνιζαν πλέιμπακ.
Ήθελαν να ξέρουν. Δεν έκριναν. Απλώς ήθελαν να ξέρουν
τι ρόλο είχες.
Ρωτούσαν ποια ήμουν κι εγώ έλεγα "Δεν ξέρω, ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ.
Ο Νικ Κάρτερ;"
Νομίζω πως ακόμη και να μην περνάς τέτοια,
η εφηβεία είναι ένας εφιάλτης. Νιώθεις σαν εξωγήινος
κι ό,τι καλό είχες γίνεται ξαφνικά άχρηστο.
Για παράδειγμα, έκανα ένα κόλπο.
Μπορώ να κάνω έναν ήχο με το χέρι μου.
Και το ορκίζομαι, ήταν πολύ δημοφιλής.
Ήθελαν όλοι να τον κάνω. Στα πάρτι έκλεβε τις εντυπώσεις.
Θα τον κάνω για εσάς τώρα.
Ίσως κάποιοι να τον θυμάστε. Αυτός είναι.
Τον θυμάστε;
Παιδιά, το ορκίζομαι, στα πάρτι έσκιζε.
Μου έλεγαν όλοι "Κάνε τον ήχο".
Και τον έκανα.
Τον έκανα μια φορά σε σχολική συνέλευση. Το παρατράβηξα λίγο, αλλά…
Ήταν πολύ ωραίο, αλλά ξαφνικά ήρθε η εφηβεία.
Ξαφνικά είμαι σε ένα πάρτι, σε μια ντουλάπα
με έναν σπυριάρη 13χρονο με στύση κι εγώ κάνω…
Και λέει "Τι σκατά;
Νόμιζα ότι θα μου τον έπαιζες". Του λέω "Όχι.
Είπα ότι θα έκανα κάτι κουλ με το χέρι μου".
Με αφήνει μόνη στην ντουλάπα. Κάθομαι μόνη στο σκοτάδι και…
Πολύ πένθιμο.
Είναι δύσκολη ηλικία. Είναι πολύ…
Ο μόνος τρόπος να φλερτάρεις στα 13
δεν είναι να πεις "Πόσο μεγάλα χέρια έχεις;"
Έτσι δεν είναι; Το θυμάστε;
"Πόσο μεγάλα χέρια έχεις;" Νομίζω ότι είναι τέλεια κίνηση
για να αγγίξεις το άτομο που σ' αρέσει.
Μόνο που ήμουν σε σχολείο θηλέων
και δεν το έκανα και πολύ καλά. "Ναι, τα χέρια μου είναι τεράστια.
Ναι, τα δικά σου είναι μικρά".
Τριγυρνάς στην παιδική χαρά και λες "Ξέρεις τι λένε.
Μεγάλα χέρια, τεράστια κάτω χείλη".
Όμως…
Με όλα αυτά που γίνονταν, και νομίζω ότι έτσι ήταν για όλους…
Στην εφηβεία
αναπτύσσεις κριτική σκέψη
και ξαφνικά σου την πέφτουν τα δύσκολα της ζωής.
Νομίζω ότι αν διαφέρεις σε οτιδήποτε…
Αν η κυρίαρχη αφήγηση που σου λένε όλοι
δεν ταιριάζει με την εμπειρία σου…
Όπως με το φύλο. Ο κόσμος λέει "Υπάρχουν δύο.
Είσαι γυναίκα και έτσι πρέπει να είναι". Λες "Εντάξει".
Αλλά βιώνεις κάτι πολύ διαφορετικό.
Τότε έχεις δύο επιλογές.
Είτε αμφισβητείς τον εαυτό σου και την εμπειρία σου
είτε αμφισβητείς όσα σου λένε οι άλλοι και όλο το σύστημα.
Κι αν το κάνεις αυτό, τη γάμησες.
Μονογαμία.
Να φέρω δύο άτομα στον χορό; Γιατί όχι; Δεν καταλαβαίνω.
Και ένιωσα πραγματικά…
Ξεκίνησα την κωμωδία όταν ήμουν 13
και ανακάλυψα… Κόλλησα με τα ψυχεδελικά ναρκωτικά.
Κι αυτό επιδείνωσε το γενικότερο υπαρξιακό κύμα.
Ένιωθα ότι αφαιρούσα την ταπετσαρία της πραγματικότητας
και έβλεπα μια πολύ λεπτή σκαλωσιά που κρατούσε τα πάντα.
"Τι συμβαίνει;"
Ξαφνικά βλέπεις ότι οι γονείς σου έχουν ελαττώματα,
ότι οι καθηγητές σου νιώθουν μοναξιά ή κάτι.
Θυμάμαι να λέω "Η κα Μπιουκάναν είναι μόνη.
Νιώθω πολλή πίεση να γελάω με τα αστεία της. Δεν ξέρω".
Και, ναι, θυμάμαι να αγχώνομαι πολύ
που, ως κοινωνία, δεν συζητούσαμε το γεγονός
ότι οι ταινίες Τα Μυρμήγκια και Ζουζούνια
βγήκαν την ίδια χρονιά.
Προφανώς παίζει κάτι εξωπραγματικό
κι εμείς δεν το συζητάμε καν; Τι στο…
Ναι.
Οπότε, ναι, αγχωνόμουν πολύ και…
Και μάλλον τα ναρκωτικά ήταν τρόπος να βγω από το σώμα μου.
Ένιωθα πολύ άβολα στο σώμα μου και ήταν μια καταπακτή.
Έπεσα στα ναρκωτικά και, εν συντομία, πέρασα από τα ψυχεδελικά στα πολύ βαριά.
Με έδιωξαν από το σπίτι. Παράτησα το σχολείο.
Τελικά κατέληξα στην αποτοξίνωση.
Όταν ήμουν 19, μπήκα σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης
για εννιά μήνες.
Τα προγράμματα αποτοξίνωσης για εφήβους είναι, αντικειμενικά, κακή ιδέα.
Κατά κάποιον τρόπο. Μαζεύεις ένα μάτσο εφήβους.
Το κοινό τους; Λατρεύουν τα ναρκωτικά.
Κάθε μέρα στις τρεις το μεσημέρι χτυπά το κουδουνάκι.
Και λένε "Πήγαινε με τους νέους φίλους σου.
Τρέξτε. Δεθείτε στα δρομάκια.
Με τον μόνο τρόπο που ξέρετε".
Αλλά μου άνοιξε τα μάτια. Ήταν σημαντικό σημείο καμπής.
Μπήκα στο πρόγραμμα και ήταν άλλα 12 παιδιά εκεί.
Ξαφνικά είπα "Σκατά".
Αυτά τα παιδιά είχαν περάσει δύσκολες ζωές.
Είχαν περάσει δύσκολα με τις οικογένειές τους.
Ενώ εγώ ήμουν ένα προνομιούχο παιδί. Κατά τι επαναστατούσα;
Μα έπρεπε να είμαι εκεί και ήταν ωραία.
Ήθελα να ταιριάξω. Οι άλλοι ήταν εκεί καιρό.
Είχαν δεθεί. Και είχαν παρατσούκλια μεταξύ τους.
Δεν είχα ποτέ παρατσούκλι και ήθελα να μπω στην ομάδα.
Είχα ενθουσιαστεί πολύ, γιατί μετά από δύο μήνες,
ένα πρωί ένας τύπος είπε "Τι λέει, Νερό Μπάνιου;"
Εγώ είπα "Νερό Μπάνιου;"
Κι άρχισαν να με αποκαλούν Νερό Μπάνιου.
Και μετά και οι καθηγητές. Και έμεινε.
Έλεγαν "Γεια, Νερό Μπάνιου".
Αναρωτιόμουν τι γινόταν.
Το δέχτηκα. Δεν παραδεχόμουν ότι δεν ήξερα γιατί με έλεγαν έτσι.
Έλεγα "Τίποτα νέο, όλα καλά".
Ναι. Και τελικά άρχισα να νιώθω πολύ άνετα μαζί τους και δεθήκαμε.
Λέω "Παιδιά, μήνες τώρα θέλω να σας ρωτήσω.
Γιατί με λέτε Νερό Μπάνιου;"
Και είπαν "Όταν πρωτοήρθες, το συζητήσαμε όλοι μαζί
και αποφασίσαμε ότι έμοιαζες με παιδί που έκανε μπάνιο και έπινε το νερό".
Είναι…
τόσο συγκεκριμένο.
Τόσο προσβλητικό.
Και δημιουργικό, ναι.
Πίνει το νερό του μπάνιου… Κοιτάξτε, έχω πιει νερό κάνοντας μπάνιο.
Φυσικά.
Όλοι δεν έχουμε πιει;
Όχι έτσι…
Όχι με καλαμάκι. Απλώς…
Όχι, όλοι έχουμε…
Όλοι δεν έχουμε πιει λίγο;
Θυμάστε την ώρα του μπάνιου;
Θυμάστε; Πήρατε ποτέ το πανάκι σας…
Πανάκι το λέτε ή πετσέτα προσώπου;
Πανάκι; Ναι. Καναδάς, ναι!
Το βάλατε ποτέ όσο ήταν υγρό
στο πρόσωπό σας για να αναπνέετε από μέσα του;
Και ξαφνικά είναι σαν να βασανίζετε τον εαυτό σας.
"Όχι".
Ή ρουφήξατε ποτέ το νερό από το πανάκι σας;
Ναι;
Ένιωθες μια τέλεια αίσθηση καθαριότητας.
Η ώρα του μπάνιου.
Με πιάνετε;
Αυτό που μου λείπει…
θα περάσω σε άλλο θέμα, αλλά θα πω στα γρήγορα
ότι αυτό που μου λείπει πιο πολύ
είναι ότι μία φορά τη μέρα έλεγαν "Ώρα για μπάνιο".
Δεν είναι τέλειο; Δεν νομίζω ότι το εκτιμάμε πολύ.
Φανταστείτε ότι είστε σε χάλια ραντεβού
και έρχεται ο σερβιτόρος και λέει
"Συγγνώμη που διακόπτω, αλλά είναι ώρα για μπάνιο".
Θα φεύγατε κατευθείαν.
Η νιότη χαραμίζεται στους νέους.
Χαραμίζεται στους νέους.
Ναι, γι' αυτό…
Νομίζω ότι ο λόγος που έχω εμμονή με τα εφηβικά χρόνια
και τα σκέφτομαι συνέχεια είναι ότι τώρα είμαι άλλος άνθρωπος.
Είχα πολύ χαοτικά εφηβικά χρόνια.
Πολύ σκοτεινά. Ήταν τρελό.
Τώρα νιώθω σαν άλλος άνθρωπος.
Τώρα απεχθάνομαι τον κίνδυνο.
Που… Ναι.
Που να με δείτε σε κυλιόμενες σκάλες. Είναι τρελό.
Κρατάω πολύ σφιχτά το κάγκελο.
Είμαι πολύ…
Όσο πλησιάζω… "Θεέ μου.
Ένα, δύο τρία, πάμε".
Περιμένω τη στιγμή μου.
Αν δεν έχω ετοιμαστεί, προχωράω ανάποδα.
Κάνω… Εντάξει.
Ναι.
Αλλά νιώθω διαφορετικά.
Μάλλον έχω ακόμη το αυτοκαταστροφικό συναίσθημα.
Την πίεση που συσσωρεύεται.
Νομίζω ότι έχουμε όλοι παρορμήσεις
και πρέπει να βρούμε τον υγιή τρόπο να τις χειριζόμαστε.
Πάω σε πολλά δωμάτια απόδρασης.
Όλο κάνω απόδραση από κάποιο δωμάτιο.
Διαρκώς.
Πρόσφατα ήμουν σε περιοδεία. Οι περιοδείες είναι σκληρές.
Συνήθως είμαι μόνο εγώ. Δεν έχω άλλον να ανοίγει
ή υπεύθυνο περιοδείας και λοιπά.
Ταξιδεύω χωρίς κανέναν.
Περνάω πολλές μέρες σε πόλεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Είχα παράσταση στο Εδιμβούργο.
Ήμουν στο Εδιμβούργο όλη τη μέρα
κι ένιωθα μια κάποια πίεση να συσσωρεύεται.
Με πιάνετε;
Και μόλις είχα δει και το Trainspotting, οπότε ήμουν σε επικίνδυνη ζώνη.
Αναρωτιόμουν τι να κάνω.
Βρήκα στο ίντερνετ το μπουντρούμι του Εδιμβούργου.
Είναι σαν το μπουντρούμι του Λονδίνου, μια διαδραστική εμπειρία τρόμου,
όπου ηθοποιοί με βικτωριανά ρούχα σε τρομάζουν.
Περνάς από τον λαβύρινθο της κόλασης. Και είπα "Τέλεια".
Πήρα και VIP εισιτήριο. Πληρώνεις άλλα 20 δολάρια
και όταν φτάνεις, σε βγάζουν φωτογραφία μπροστά σε πράσινη οθόνη.
Προβάλλουν ένα νεκροταφείο από πίσω και σου δίνουν τα κλειδιά…
Τότε ήταν που σκέφτηκα "Αυτό θα έπρεπε να το κάνω με φίλους".
Φίλους ή αγαπημένα πρόσωπα.
Τώρα έχω μόνο τα κλειδιά και είμαι…
Οπότε,
κατεβαίνω και είμαι με κάτι ξένους.
Ήμασταν ομάδα και θα μπαίναμε μαζί στον λαβύρινθο.
Τουρίστες και οικογένειες. Είμαστε δέκα.
Ετοιμαζόμαστε να περάσουμε και έρχεται ένας τύπος
ντυμένος βικτωριανός χασάπης.
Είναι μες στα αίματα. Έχει έναν μπαλτά και μεγάλη γενειάδα.
Είναι Σκοτσέζος και λέει "Είμαι ο χασάπης!"
Δεν μπορώ να κάνω καλά την προφορά.
"Καλώς ήρθατε στο μπουντρούμι.
Θα σας σφάξουμε". Κι εγώ λέω "Ναι!
Ναι, προσευχόμουν να πεθάνω!"
Και μετά λέει "Πρώτα όμως, μερικές ανακοινώσεις ασφάλειας.
Αν είστε έγκυος ή αν έχετε επιληψία, μην μπείτε στο μπουντρούμι".
Λέω "Εντάξει". Και μετά λέει
"Δεν θα σας αγγίξει κανένας ηθοποιός στο μπουντρούμι".
Είπα "Ωραία".
Κανείς δεν θέλει να του αγγίζουν τα μπουντρούμια.
"Μια χαρά".
Οπότε, ξεκινάμε, και πραγματικά είναι πολύ τρομακτικό.
Τρέμω από τον φόβο μου.
Είμαι με ξένους.
Σε κάποιες φάσεις κλείνουν τα φώτα και μένουμε στα σκοτάδια.
Κι όταν τα ανάβουν ξανά, βλέπεις μια γυναίκα μπροστά σου να κάνει…
Είναι πολύ τρομακτικό, αλλά μ' αρέσει.
Και υπάρχει και μια ιστορία. Στην αρχή
ο χασάπης είπε "Θα γνωρίσετε τον θρυλικό κανίβαλο Σόνι Μπιν".
Ξέρει κανείς τον Σόνι Μπιν; Προφανώς είναι θρυλικός κανίβαλος και…
Εμείς να λέμε "Δεν θέλουμε να τον γνωρίσουμε. Φοβόμαστε".
Εκείνος λέει "Όχι, θα σας λατρέψει".
Μας ετοιμάζει για κάτι.
Φτάνουμε σε ένα υπόγειο σημείο όπου υπάρχει μια βάρκα.
Είμαστε στα έγκατα του Εδιμβούργου.
Και μπαίνουμε όλοι στη βάρκα.
Ακούμε τον Σόνι Μπιν στο σκοτάδι, προς τα κει που πάμε.
Λέει "Είμαι ο Σόνι Μπιν". Εμείς λέμε "Όχι!"
Κι ο χασάπης λέει "Εντάξει, είστε μόνοι σας τώρα, σας αφήνω".
"Όχι, περίμενε, σε αγαπήσαμε, σε χρειαζόμαστε".
Λέει "Άντε γαμηθείτε" και φεύγει.
Τώρα είμαι με την ομάδα στη μικρή βάρκα.
Τα φώτα σβήνουν και είναι θεοσκότεινα.
Ούτε τα χέρια σου δεν βλέπεις.
Έχει υγρασία και κρύο.
Ακούμε ακόμη "Είμαι ο Σόνι Μπιν". Φρικάρω.
Και τότε νιώθω κάτι χέρια στην πλάτη μου.
Ανεβαίνουν προς τα πάνω και έρχονται γύρω από τον λαιμό μου.
Και φρικάρω γιατί θυμάμαι ότι δεν επιτρέπεται να σε αγγίξουν. Σωστά;
"Τι συμβαίνει;" Ανάβουν τα φώτα, γυρίζω
και βλέπω μια μεσήλικη γυναίκα από την ομάδα.
Και κάνει…
Ήταν…
τρελό.
Ήταν με τις δύο έφηβες κόρες,
οι οποίες ήταν δίπλα της.
"Μαμά, τι σκατά κάνεις;"
Κάνει…
Τη σκέφτομαι συνέχεια.
Είναι σαν τον ταχυδρόμο. Είναι ηρωίδα.
Ηρωίδα για όλους μας.
Αλλά κάνω διάφορα τέτοια για να νιώθω ότι ζω πραγματικά και…
Προσπαθώ να είμαι σε εγρήγορση για το μυαλό μου,
γιατί ντρέπομαι αρκετά για τα εφηβικά χρόνια μου.
Φέρθηκα πολύ άσχημα. Είχα αυτοκαταστροφικές τάσεις και…
Το περίεργο είναι ότι ένιωθα πολύ θυμό.
Το περίεργο είναι ότι από το 2016…
Θυμάμαι όταν εκλέχτηκε ο Τραμπ. Είπα "Δεν μπορούμε να το αρνηθούμε πια,
ο κόσμος έχει ξεφύγει. Έχει γαμηθεί λίγο".
Έχουμε τόσες πληροφορίες διαθέσιμες.
Είναι ολοφάνερο ότι το σύστημα δεν δουλεύει για όλους.
Οι δισεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν φόρους κλπ.
Οπότε σκέφτομαι ότι ο θυμός μου ήταν βάσιμος.
Πολλοί έφηβοι νιώθουν αυτήν την ηθική αγανάκτηση.
Αλλά η μέθοδος της επανάστασής μου ήταν για τα μπάζα.
Ήταν τόσο αυτοκαταστροφική και τόσο εγωιστική.
Στην τελική, ήταν άχρηστη. Έκανα αυτό το τατουάζ
όταν ήμουν 16. Λέει "Βρώμη".
Λέει "Βρώμη" δύο φορές.
Θυμάμαι να σκέφτομαι "Γάμα τα αφεντικά".
Τι φάση;
Θα μείνει εκεί για πάντα.
Θυμάμαι…
Θυμάμαι να νιώθω…
Ένιωθα ότι ο κόσμος ήταν ένα σπίτι που μου είχαν πουλήσει
σε πολύ μικρή ηλικία, όταν δεν θα έπρεπε να παίρνω δάνεια.
Ένα σπίτι που μου το πούλησε ένας άθλιος μεσίτης.
Ένας λιγδιάρης. Μεσίτης που ήταν μωρό πισωκολλητού.
"Υπόγραψε εδώ, μικρή". "Εντάξει".
"Θα εκπληρωθούν τα όνειρά σου". Υπογράφω και είμαι στο σπίτι.
Αναπτύσσεις κριτική σκέψη. Ξυπνάς στο σπίτι στην εφηβεία σου.
Σκέφτεσαι "Περίμενε".
Τα θεμέλια του σπιτιού είναι σάπια,
η πίσω αυλή καίγεται γιατί οι πρώην ιδιοκτήτες
τη ζέσταιναν με ορυκτά καύσιμα.
Η αντίδρασή μου ήταν να κατεδαφίσω το σπίτι και μαζί κι εμένα.
Και φυσικά τώρα ξέρω ότι αυτό που έπρεπε να κάνω
ήταν να προσπαθήσω να φτιάξω το σπίτι.
Αυτό πρέπει να κάνουμε…
Κι ελπίζω αυτό να προσπαθούμε. Έτσι δεν πρέπει;
Να προσπαθούμε να κάνουμε το σπίτι καλύτερο.
Γιατί δεν θα το κάνει… Ναι.
Πρέπει να το κάνουμε συνειδητά.
Αλλιώς δεν θα γίνει.
Και γι' αυτό λατρεύω πραγματικά…
Νιώθω ότι η Γενιά Ζ είναι απίστευτη.
Δεν είναι μόνο στο TikTok. Είναι φοβεροί.
Κάνουν πράγματα για τον κόσμο.
Διαμαρτύρονται για την κλιματική αλλαγή, καταρρίπτουν το δίπολο του φύλου.
Εγώ τι έκανα;
Σερνόμουν και έλεγα "Έχει κανείς LSD;"
Πολύ άχρηστη συμπεριφορά.
Αυτοί είναι φοβεροί.
Θέλω να μιλήσω…
Θέλω να μιλήσω για το όλο θέμα του φύλου για λίγο.
Λοιπόν…
Επειδή ήμουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τώρα στις ΗΠΑ.
Και στα δύο μέρη επικρατεί υστερία για το φύλο και την ταυτότητα φύλου.
Και νομίζω ότι μέρος της προέρχεται από την παρανόηση
ότι είναι τάση της Γενιάς Ζ. Ή των μιλένιαλ.
Αυτή η ρευστότητα του φύλου…
Από την απαρχή του ανθρώπινου πολιτισμού, υπήρχαν αποκλίσεις στο φύλο.
Έχουν υπάρξει πολιτισμοί που αναγνώριζαν τρίτο και τέταρτο φύλο.
Και δεν τα αναγνώριζαν μόνο, τα λάτρευαν.
Θα μπορούσαν να με λατρεύουν.
Είναι χάλια.
Αντ' αυτού ρωτάω "Ποιο μπάνιο μπορώ να χρησιμοποιήσω;"
Και είναι πρόσφατη αποικιοκρατική τάση αυτό το άκαμπτο δίπολο του φύλου.
Είναι σαν να γυρίσαμε τον κόσμο και να κατεδαφίσαμε τις μικρές διαφορές
όλης αυτής της ομορφιάς.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ζω, θυμάμαι το 2018
πόσο ωραία ήταν όταν η Ινδία αποποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία.
Το γιόρταζαν παντού και ήταν τέλεια. Το εξοργιστικό, όμως,
ήταν η ξιπασιά του Ηνωμένου Βασιλείου στις ειδήσεις.
"Επιτέλους, Ινδία".
Εντωμεταξύ, η Αγγλία πήγε στην Ινδία και ποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία
το 1896. Είναι…
Είναι η απόλυτη πλύση εγκεφάλου.
Σαν να βάζεις φωτιά στο σπίτι κάποιου και να λες
"Πολύ άβολο το πόσο σου παίρνει να τη σβήσεις.
Ντρέπομαι για σένα".
Ναι. Ευχαριστώ.
Ναι.
Και το ενοχλητικό είναι
ότι δεν θέλω να μιλήσω για το φύλο, γιατί δεν υπάρχει καλό αποτέλεσμα.
Ειδικά αν σε επηρεάζει προσωπικά, είναι δύσκολο να το συζητάς.
Το βλέπεις συναισθηματικά, και έχεις ήδη χάσει.
Είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να το συζητήσω,
γιατί το κάνουν όλοι οι άλλοι κωμικοί.
Μεγάλοι πολυεκατομμυριούχοι κωμικοί κάνουν σταντ απ
και μιλάνε προσβλητικά για το θέμα,
την εποχή που τα δικαιώματα των τρανς υπονομεύονται
και γίνονται βήματα προς τα πίσω. Δεν είναι… Ναι.
Όχι, νομίζω…
Γίνονται βήματα προς τα πίσω.
Πλάκα κάνω.
Ξαφνικά σκέφτηκα "Σκατά".
Βλέπω αυτά τα σταντ απ για να έχω τη σωστή ενημέρωση
όταν με ρωτάνε σε κάθε συνέντευξη για τα σταντ απ τους.
Αυτό που επαναλαμβάνεται συχνά είναι ότι το φύλο είναι γεγονός.
Αυτό ήταν το ρεφρέν ενός από αυτούς.
Μετά δείχνουν το κοινό. Το λατρεύουν όλοι. Και βασικά…
Νομίζω ότι μιλάω σε ανθρώπους που συμφωνούν ήδη,
αλλά μια στα γρήγορα… Φυσικά και υπάρχει βιολογικό φύλο.
Σε αυτό, όμως, υπάρχει μεγάλη ποικιλία…
Δεν είναι το δίπολο που νομίζουμε. Υπάρχουν ίντερσεξ άτομα,
ορμονικές διακυμάνσεις, διάφορα.
Αλλά, ναι, κανείς δεν αρνείται το βιολογικό φύλο.
Το κοινωνικό φύλο, όμως, είναι πιο εφήμερο και έχει να κάνει
με ό,τι έχουμε εδώ κι εδώ.
Είναι μια κοινωνική κατασκευή.
Και πιο ρευστό.
Να πώς το εξηγώ σε όσους θέλουν να καταλάβουν
τη διαφορά μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου.
Φαντάζομαι το φάσμα των φύλων.
Ξέρετε την Πεντάμορφη και το Τέρας;
Ωραία.
Φανταστείτε ότι στη μια άκρη του φάσματος έχουμε τον Γκαστόν.
Τον θυμάστε; Έλεγε "Είμαι άντρας θεριό"…
Είναι κούκλος.
Παράδειγμα ακραίας αρρενωπότητας.
Στην άλλη άκρη, έχουμε την Μπελ,
που πάσχει από Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Πολύ σκοτεινό…
Εξακολουθεί να είναι εξαιρετικό πρότυπο, αφού ξέρει να διαβάζει.
Τα λατρεύει τα βιβλία.
Αυτό της το δίνω.
Και στη μέση του φάσματος έχουμε το κηροπήγιο.
Τον Λουμιέρ.
Ταυτίζομαι πολύ με τον Λουμιέρ.
Τον καταλαβαίνω τον Λουμιέρ.
Όσο περισσότερη δύναμη δίνουμε στον Λουμιέρ,
η Μπελ κι ο Γκαστόν διασκεδάζουν πιο πολύ.
Ο Λουμιέρ κάνει πάρτι. Εκείνοι λένε "Ελάτε για λιχουδιές".
Ναι.
Έχω μια φαντασίωση.
Έχω μια φαντασίωση που…
Μια καθαρή εικόνα στο μυαλό μου…
Έχουμε τον Ντέιβ Σαπέλ, τον Ρίκι Ζερβέ και τον Λούις Σι Κέι.
Ας προσθέσουμε και τον Τζο Ρόγκαν. Τρώνε ψητό αγριογούρουνο.
Είναι ένα τεράστιο αγριογούρουνο και του ξεσκίζουν την πέτσα.
Πίνουν υδρόμελο σε κύπελλα.
Το μεσαιωνικό ποτό. Πετάνε τα λεφτά τους.
Και μετά ανοίγουν την τηλεόραση
και με βλέπουν να μιλάω για την Πεντάμορφη και το φύλο.
"Και το κηροπήγιο…"
Και το βλέπουν και λένε "Θεέ μου, παιδιά…
Κάναμε λάθος".
Και μετά… Αυτή είναι η φαντασίωσή μου.
Και μετά ξέρετε τι θέλω;
Να πάρουν ο ένας τον άλλο αγκαλιά. Να κουνάνε ο ένας τον άλλο.
Θέλω να αποκτήσουν νέους γονείς.
Να δώσουν φιλάκι.
Γιατί καταλαβαίνω κιόλας. Είναι δύσκολο να μαθαίνεις νέες λέξεις.
Αν και… Είναι;
Μάθαμε την Όμικρον.
Τη μάθαμε αρκετά γρήγορα.
Αλλά το…
Το αστείο που ακούω πάντα…
Το ακούγαμε σε σταντ απ από το '90.
Επέστρεψε πιο δυνατό από ποτέ στο σταντ απ.
Είναι το "Αυτοπροσδιορίζομαι ως κάκτος
ή ως φανοστάτης ή κάποιο άψυχο αντικείμενο". Και είναι…
Είμαι μη δυϊκό άτομο, κάτι που εμπίπτει στην τρανς ταυτότητα.
Το φύλο που μου αποδόθηκε όταν γεννήθηκα δεν είναι…
Και…
Μα δεν θέλω να αυτοπροσδιορίζομαι ως μη δυϊκό ή τρανς άτομο.
Είναι αυτό που είμαι και θα ήταν παράξενο να πω κάτι άλλο.
Θα ήταν σαν βία προς τον εαυτό μου.
Έτσι θα ήταν.
Θα ήταν η καυτή ντοματόσουπα πάλι, αλλά εκατό φορές χειρότερα.
Είναι δύσκολο γιατί…
Μπορείτε μόνο να πιστέψετε ότι ξέρω τον εαυτό μου.
Είναι δύσκολο να το λέω σε κόσμο.
Μπορείτε μόνο να με πιστέψετε.
Το λέω με απόλυτη σιγουριά.
Μπορεί να μην ξέρω με σιγουριά αν ένα Tercel χωράει κάτω από άλκη.
Καμία σιγουριά.
Αλλά αυτό το ξέρω.
Και δεν χρειάζεται καν να το καταλαβαίνετε.
Έτσι δεν είναι;
Δεν καταλαβαίνω το Wi-Fi. Πώς δουλεύει; Τι είναι;
Αλλά ξέρω ότι είναι αληθινό. Ότι υπάρχει ανάμεσά μας.
Απλώς δέχομαι ότι υπάρχει.
Δεν το αφήνω να μου πάρει τον ύπνο.
Δεν είμαι σαν…
Ναι.
Έκανα χειρουργείο για να αφαιρέσω το στήθος μου τον Δεκέμβριο
και παίρνω μικρή δόση τεστοστερόνης τον τελευταίο χρόνο.
Και ήταν η καλύτερη χρονιά της ζωής μου. Ειλικρινά.
Είμαι 35 χρονών και ήταν η καλύτερη χρονιά της ζωής μου.
Ευχαριστώ.
Και είναι…
Το περίεργο είναι ότι δεν χαίρομαι καν τόσο.
Δεν πετάω από τη χαρά μου. Απλώς δεν νιώθω την οδύνη.
Αυτό είναι όλο.
Τόσο χαμηλά είναι ο πήχης…
Ποιοι είμαστε που θα αρνηθούμε σε κάποιον την έλλειψη οδύνης;
Έτσι θα ονομάσω τον δίσκο μου.
Ναι, εντάξει.
Και νιώθω επίσης
μεγάλη ευγνωμοσύνη που έχουμε πια τη γλώσσα.
Όταν μεγάλωνα, δεν την είχα.
Πάντα ένιωθα έτσι και θυμάμαι να…
Θυμάστε που οι γονείς σας σας έλεγαν την ιστορία της γέννησής σας;
Νομίζω ότι οι γονείς μου…
Ακούγεται σαν να μιλούσαν όλο για τη σύλληψη και τη γέννησή μου.
Κάναμε και φυσιολογικές συζητήσεις.
Θυμάμαι τον μπαμπά να μου λέει
"Έσπασαν τα νερά της μαμάς και πήγαμε στο νοσοκομείο".
Έλεγε ότι κάποτε ίσως κάνω κι εγώ παιδιά.
Και με φανταζόμουν με παιδιά.
Όταν φανταζόμουν να έχω παιδιά, δεν τα έκανα ποτέ εγώ.
Ήταν πολύ συγκεκριμένη φαντασίωση. Ήμουν επιχειρηματίας μπαμπάς από το '50.
Πήγαινα πέρα δώθε στο νοσοκομείο.
Θύμιζε πολύ Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας.
Μετά μια νοσοκόμα έλεγε "Είναι αγόρι!"
Κι εγώ "Στην υγειά μας, κύριοι.
Θα τον ονομάσω Μπάστερ.
Θα τον στείλω στα ορυχεία".
Ναι, πλησιάζουμε στο τέλος.
Έχω κάτι ακόμη. Θα φέρω τη βάση του μικροφώνου.
Ναι. Φαντάζεστε να την έχανα;
Νιώθω σαν…
Παρεμπιπτόντως, σας ευχαριστώ πολύ. Ήσασταν υπέροχοι.
Νιώθω ότι έχουμε περάσει…
Η κοσμοθεωρία μας έχει περάσει από απαισιοδοξία κι αισιοδοξία.
Και θέλω να κλείσω με κάτι θετικό.
Θέλω να σας πω μια βουδιστική παραβολή που λατρεύω.
Είναι… Ακούστε με.
Τη λατρεύω αυτήν την ιστορία.
Και μετά λέω να φύγω.
Διαδραματίζεται στο δάσος. Πάμε πίσω στο δάσος.
Και, βασικά, σε αυτήν την παραβολή είναι ένας άντρας
που τον κυνηγάει στο δάσος
κάτι που μπορώ να περιγράψω μόνο ως τέρας της Κόλασης.
Ένα πολύ τρομακτικό τέρας
με σαγόνι λιονταριού και ένα τερατώδες σώμα.
Ξέρει μόνο να πεινάει. Θέλει να τον καταβροχθίσει.
Τον κυνηγά μέρες τώρα κι εκείνος τρέχει.
Αρχίζει να εξαντλείται.
Κάποια στιγμή ετοιμάζεται να τα παρατήσει.
Κι εκεί που νομίζει ότι θα λιποθυμήσει και θα τον πιάσει,
βλέπει ένα πέτρινο πηγάδι στη μέση του δάσους. Ένα στρογγυλό πηγάδι.
Και πάει να κρυφτεί στο πηγάδι.
Πηδάει μέσα. Το τέρας δεν τον ακολουθεί.
Σταματάει από πάνω και…
Λέει "Τέλεια". Πέφτει στο πηγάδι και όσο πέφτει,
νιώθει νερό να πιτσιλά τα πόδια του.
Λέει "Παράξενο αυτό". Και κοιτά κάτω.
Κι από κάτω του, εκεί όπου πήγαινε, το νερό είχε ταραχτεί.
Συνειδητοποίησε… Τι ήταν στον πάτο;
Κι άλλο τέρας.
Ναι, του έτυχαν δύο τέρατα.
Πολύ άσχημα νέα.
Τέρας από πάνω, τέρας από κάτω.
Κάπως έτσι. Την τελευταία στιγμή βλέπει ένα κλαδί
που έβγαινε από τον τοίχο. Ένα στραβό…
Το αρπάζει, και με όση ενέργεια του απομένει
ανεβαίνει πάνω στο κλαδί.
Οι μύες του τρέμουν.
Λέει "Τα κατάφερα". Τέρας επάνω, τέρας κάτω.
Το κλαδί τρίζει από το βάρος του.
Δεν είναι μόνιμη λύση.
Κάποια στιγμή το κλαδί θα σπάσει.
Και ιδρώνει και σε αυτό το σημείο του χεριού του.
Αν ιδρώνεις εκεί, την έβαψες.
Ξαφνικά, κοιτάει στην άκρη του κλαδιού και βλέπει
κάτι να λάμπει.
Λέει "Τι είναι αυτό;" Κάνει ισορροπία
και απλώνει ένα του δάχτυλο στην άκρη του κλαδιού και το πιάνει.
Είναι χρυσός χυμός δέντρου που λαμπυρίζει.
Χυμός δέντρου.
Τον βάζει στο στόμα του και λέει
"Είναι πεντανόστιμος".
Παιδιά, είναι θετικό. Περιμένετε.
Είναι… Αυτό είναι. Όχι.
Ακούτε;
Εντάξει.
Πιστέψτε με, το βρίσκω πολύ θετικό.
Σας παρακαλώ. Ονόμασα την παράσταση SAP, χυμό δέντρου.
Πρέπει να το δεχτείτε.
Πραγματικά,
αυτό δεν ήταν καθόλου φτηνό.
Αλήθεια, το βρίσκω θετικό. Κοιτάξτε.
Η ζωή μπορεί να είναι σαν τη φάση με τα δύο τέρατα.
Κατά κάποιον τρόπο, αυτό δεν είναι η ζωή;
Ευτυχώς, υπάρχει πολύς χυμός
και πρέπει απλώς να βρίσκουμε χρόνο να τον απολαμβάνουμε
και να τον καλλιεργούμε.
Ευτυχώς, νομίζω ότι υπάρχει άφθονος χυμός.
Όπου κι αν ψάξετε, αν προσπαθήσετε λίγο.
Έχουμε τα σκυλιά.
Κάθε σκυλί σ' αυτήν τη Γη.
Ένα καλό τζιν παντελόνι. Μπορεί να είναι χυμός.
Οι Beatles είναι για μένα χυμός.
Τα φιλαράκια. Η σειρά Τα Φιλαράκια. Όχι, οι αληθινοί φίλοι.
Το σεξ είναι καλό. Το σεξ με φίλους.
Το να τρομάζεις άλλους… Ναι, είναι…
Μ' αρέσει να κάθομαι στη φωτιά, να ψήνω μάρσμελοου,
το Bennie and the Jets του Έλτον Τζον.
Οι αγκαλιές, τα βεγγαλικά, τα χριστουγεννιάτικα φώτα, όλα αυτά.
Αληθινός χυμός.
Όλα αυτά μπορούν να είναι χυμός.
Ίσως να είναι λίγο γλυκανάλατο,
αλλά, ειλικρινά, αυτό εδώ είναι χυμός για μένα. Μου δίνει πάρα πολλή χαρά.
Είναι χυμός για μένα.
Σας ευγνωμονώ όλους που ήρθατε.
Ευχαριστώ πολύ.
Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ πολύ.
Γαμώτο!
Θεέ μου.
Περίμενε. Κλαις;
Ναι, ήταν πολύ στενάχωρο.
Υποτίθεται ότι ήταν αστείο.
-Δεν ήταν. -Ήταν. Ήταν όλο αστείο.
Αλήθεια;
Μάλλον το χιούμορ μας διαφέρει.
Ευχαριστώ που μ' άκουσες.
Ωραία ήταν που τα έβγαλα από μέσα μου.
Όχι, είναι…
Εγώ είμαι. Εγώ είμαι εγώ.
Εσύ είσαι εσύ.
Υπέροχα.
-Να ξεκινήσουμε, λοιπόν; -Ναι.
-Ανυπομονείς; -Ναι. Και έχω αγχωθεί και λίγο.
Λογικό. Είναι βαρύ.
Οι Μπιουκάναν έλαβαν πολλά γράμματα.
-Είναι δημοφιλείς. -Θα σ' αρέσει.
-Εντάξει. -Φτυάρια;
Ναι.
-Χαίρομαι που ήρθες. -Ευχαριστώ.
Απίστευτο που ήταν αστείο.
-Ναι, λοιπόν… -Τρελό.
Κάποια σημεία ήταν σκληρά μάλλον.
Ναι. Λοιπόν, εδώ είμαστε. Ας σκάψουμε μια τρύπα εδώ.
Ορίστε. Σκάψε βαθιά. Θα το λατρέψεις, Μέι.
-Ναι. -Να σε βοηθήσω;
-Έτοιμος; -Ένα, δύο, τρία. Ναι!
-Ωραία δεν ήταν; -Τέλειο.
Πάρε μερικά γράμματα.
Τι προτιμάς; Αυτό κάνει;
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης