Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Halo?
Callum.
Spotkajmy się za 15 minut.
Co? Dzisiaj? Teraz?
W tym miejscu.
Chyba nie zdążę.
Spoko.
Jeśli wolisz, mogę wysłać zrzuty ekranu twojej dziewczynie.
Albo twojej mamie.
Nie. Proszę nic nie mówić mamie.
W takim razie bądź tu za 15 minut
albo wszyscy z twojej listy kontaktów dostaną zrzuty ekranu.
Cholera.
Nie teraz.
- Numer alarmowy. Co przysłać? - Halo?
Straż, policję czy karetkę?
Poproszę karetkę.
I może policję.
Doszło do wypadku.
Na drodze ktoś leży.
Mężczyzna.
Może ktoś jest w aucie.
Oni chyba...
Tak.
Tak, sprawdzę.
Mężczyzna na ziemi...
Nie, chyba nie.
Proszę się nie rozłączać. Nie chcę być sam.
Cholera.
Nie, pasażerka...
naprawdę źle wygląda.
Zdaje się, że oni...
Cholera.
- Dzień dobry. - Proszę.
Cerys Jones,
finansistka i kobieta sukcesu, zniknęła siedem lat temu.
Podejrzewano samobójstwo.
Więc gdzie była?
Z tego, co udało nam się ustalić:
na lodzie.
Przez siedem lat?
Dowiemy się, jak długo, po przeprowadzeniu badań.
A samochód?
Na południu Londynu zgłoszono jego kradzież.
Dziesięć dni temu.
A chłopak, który to zgłosił? Jak się nazywa?
Aldrich?
Callum.
Co tu robił?
Oto jest pytanie.
Urwał się z pracy i przyjechał tu bez żadnego wyraźnego powodu.
Zobaczył to miejsce, zadzwonił pod 999 i wyparował.
Nie znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie, prawda?
Ktoś go tu ściągnął.
Nie możemy pani przepuścić.
Proszę. To trwa za długo.
Kto to?
Jego matka.
Corinne.
Corinne, witam.
Inspektor Luther. Odpowiadam za poszukiwania syna.
Gdzie on jest?
Tego jeszcze nie wiemy.
Całe zajście jest dość...
nietypowe.
Mój syn gdzieś tam jest. Proszę go odnaleźć.
- Zrobię, co w mojej mocy. - To za mało.
Proszę mi obiecać.
Że odnajdzie pan Calluma.
Obiecuję.
Sprowadzę syna do domu.
Proszę się nie martwić.
Nie, spokojnie. Nie chodzi o ciebie i twoje skłonności.
Jest taki gość, inspektor Luther.
Ma za zadanie odnaleźć tego chłopaczka Calluma,
a ja niestety nie mogę do tego dopuścić.
Posłuchaj.
Z tego, co słyszałem, inspektor to niezłe ziółko.
Problem w tym, że bardzo analogowe.
Nie ma żadnej obecności w sieci, dlatego dzwonię do ciebie.
Masz znaleźć na niego wszyściutko.
Każdy najmniejszy sekrecik,
każdą najmniejszą kompromitację.
Chcę jego deprawacji.
Dowodów na najmniejszy błąd.
Najmniejszy występek.
Czy przekroczenie granicy.
Chcę...
jego hańby.
Przed sądem Old Bailey rozgrywają się niezwykłe sceny.
Po przekazaniu mediom ewidentnie obciążających akt
Johnowi Lutherowi, legendarnemu policjantowi,
przedstawiono wiele poważnych zarzutów karnych.
Oskarżono go o całą serię szokujących przestępstw,
w tym włamanie, zastraszanie podejrzanych,
manipulowanie dowodami i korupcję.
Ta litania samowolnych działań według krytyków świadczy o kimś,
kto czuł się upoważniony do wymierzania sprawiedliwości...
W momencie aresztowania inspektor John Luther
nadzorował poszukiwania londyńskiego nastolatka Calluma Aldricha.
Od tamtej pory policja znajduje się pod ostrzałem krytyki
za brak postępów w sprawie.
Inspektor Luther schwytał małżeństwo seryjnych morderców,
Jeremy’ego i Vivian Lake’ów,
podczas prowadzenia poszukiwań Calluma Aldricha.
...londyńskiej policji podkreślił, że poszukiwania Aldricha
pozostają ich priorytetem.
Powodzenia, stary.
...zobaczymy, jak furgonetka z Lutherem przejedzie przez bramę sądu.
Czeka go długa odsiadka w więzieniu o zaostrzonym rygorze.
Możemy sobie tylko wyobrażać, jak były policjant będzie tam traktowany.
No dobra.
Chyba możemy zaczynać.
Wstań, jeśli nie znosisz policji!
Pospiesz się.
Wstań, jeśli nie znosisz policji!
Dalej, idziemy.
Z drogi. Chodź. Przesunąć się.
- Chodź. - Pierdol się, glino.
Z drogi.
Cofnąć się.
Dalej.
Uważaj na siebie, glino.
Spierdalaj.
Chodźmy.
NA PODSTAWIE SERIALU BBC AUTORSTWA NEILA CROSSA
Halo?
Mamo?
Kto mówi?
- Mamo, przyjedziesz po mnie? - Kto mówi?
Mamo, to ja.
Callum?
To naprawdę ty? Callum?
Callum?
Tu Callum. Niestety nie mogłem odebrać.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Halo?
To ja, mama.
Tu Callum. Niestety nie mogłem odebrać.
Tu Callum.
Inspektor Raine.
Tak. Dobra.
Proszę się odsunąć.
Na miejscu jest nasz reporter John Cunningham.
Na tym etapie szczegóły nie są jasne.
Miejsce odgrodzono taśmą,
ale dotarły do nas informacje, że w domu podobno znaleziono ciała.
Czekamy na potwierdzenie, że jedno z nich należy do zaginionego Calluma Aldricha.
Policja nie wydała jeszcze oświadczenia.
Osiem ofiar.
Do wczoraj wszystkie były zaginione.
Dom należy do Saudyjczyka, którego nie było tu od pięciu lat.
Zabójca o tym wiedział. Tylko skąd?
Pierwsza zbrodnia - 11 lat temu.
Ostatnia w zeszłym roku.
Gdzie w międzyczasie przechowywano ciała?
I kto miałby na to czas, miejsce i środki?
Planowano to starannie przez wiele lat, musimy więc przeanalizować dużo danych.
Ale wystarczy, że znajdziecie chociaż jedną rzecz łączącą ofiary,
- a zabójca będzie nasz. - Tak jest.
Do roboty.
Znajdźcie powiązanie.
65,8
Cholera.
Nie!
Mamo! Proszę...
Mamo! Proszę przestać!
Witaj ponownie, John.
Wiesz, kto to był?
Założę się, że tak.
Biedny Callum.
Miałem go.
Tak, ukryłem go
i stałem obok ciebie na przystanku.
Zaoferowałem ci miętówkę, a ty ją wziąłeś.
Spojrzałem ci prosto w oczy,
ponieważ byłem ciekaw.
Chciałem wiedzieć, czy to we mnie dostrzeżesz.
Bo to ty, prawda?
Człowiek, który podobno zna się na ludziach takich jak ja.
Ale mnie nie dostrzegłeś.
A teraz siedzisz w klatce, bo ja cię do niej wsadziłem.
Ciekawe, jak się poczujesz, widząc, co będzie dalej.
W porządku?
Najlepszym.
Masz gościa.
Kogo?
Barbrę Streisand. Skąd mam wiedzieć?
Corinne?
Przynajmniej pamiętasz moje imię.
Oczywiście, że tak.
Co tu robisz?
- Tak mi przy... - Wiesz, co mu zrobili?
Nie.
Opowiesz mi?
Po co?
Żebyś mógł mi pomóc?
Już raz mi to obiecałeś.
Patrząc mi prosto w oczy.
Ale miałeś ważniejsze sprawy na głowie.
Oby ktoś ci powiedział, co mu zrobili.
I obyś już nigdy nie zasnął.
Corinne, zaczekaj.
Kłamca.
Bardzo ci dziękuję za pomoc.
Sama nie dałabym rady.
Naprawdę nie ma o czym mówić.
Gdybyś czegoś potrzebowała,
czegokolwiek...
mów śmiało.
Policja nie ujawniła żadnych oficjalnych informacji,
ale poinformowano nas o wielu ofiarach śmiertelnych pożaru,
do którego doszło przed północą.
Czekamy na dalsze informacje od władz na temat okoliczności...
- Żadnych sąsiadów, dużo miejsca... - Przepraszam.
Telefon do pani. Mówi, że to pilne.
Dziękuję.
Inspektor Raine.
Inspektor Raine, mówi inspektor John Luther.
To znaczy nie.
Były inspektor waszego wydziału.
Oczywiście. Słyszałam o tobie.
- Jak się tu dodzwoniłeś? - Callum Aldrich. To była moja sprawa.
Wiem o tym.
Zabójca się ze mną skontaktował i przesłał nagranie śmierci Calluma.
Oraz prywatną wiadomość.
Przepraszam.
Wiem, jak się musisz czuć, ale ze wszystkimi się skontaktował.
Co takiego?
Wysłał nagrania z morderstw
do wszystkich ośmiu rodzin.
Czemu to obwieszcza?
I to akurat w tym momencie?
Powiem ci czemu. Bo coś się szykuje.
I cokolwiek to jest, potrzebuje publiczności.
To ten typ osobowości.
Ogarnij się. John, przestań.
Zamiast główkować, skąd przybył, zastanów się, dokąd zmierza.
- Powiedziałam: dość. - Jezu.
Myślisz, że obchodzą mnie twoje niedokończone sprawy?
Że potrzebuję twojej rady?
Nie możesz pomóc ani mnie,
ani Callumowi Aldrichowi.
To nadal moja sprawa.
Nie. Moja.
Sam do tego doprowadziłeś.
I szczerze mówiąc, cieszę się.
Cieszę się, że jest ci wstyd.
I że to dla ciebie bolesne, bo tak właśnie powinno być.
Nie dzwoń więcej do naszego biura.
Jeśli to zrobisz, każę cię zamknąć w izolatce, jasne?
Brawo, Raine.
Nadal jestem gliną.
Nie.
Nie jesteś.
Już nie.
Zadzwoń do naczelnika. Niech mu zabiorą telefon.
Nie wiem w ogóle, po co do mnie dzwonisz.
To nie moja działka.
Jestem złodziejem.
Przecież nie proszę cię o rękę.
Masz wykonać robotę.
Robota jak robota. Problem w tym, dla kogo.
Do kurwy nędzy.
Nie ufałem ci, gdy byłeś gliniarzem. Czemu miałbym ufać ci teraz?
Oglądałeś wiadomości?
Sprawa z Bishops Avenue. Widziałeś, co ten kutas zrobił?
Tak.
Więc rozumiesz, dlaczego muszę się stąd zawinąć.
Żartujesz.
Wiem, co przydarzyło się tobie i mamie.
I że miałeś wtedy osiem lat.
Dlatego dzwonię do ciebie. Bo nienawidzisz takich chujów.
Jak ja.
Więc o co prosisz?
Nie ruszaj się!
Siedząc tutaj...
bardzo utrudniam wam życie.
Pozbądźcie się problemu.
Przenieście mnie dziś.
Niby jak? Obowiązuje nas pewien system.
Doskonale o tym wiem. Dlatego dajcie im to, czego chcą.
Niech zaatakują mnie z takim hukiem, że system będzie musiał zadziałać.
I mnie przenieść.
- Mają cię zaatakować? - Tak.
Ale dlaczego?
Bo jestem gotowy.
Dacie radę?
Teoretycznie tak, ale...
jeśli coś pójdzie nie tak, wymknie się spod kontroli, to cię zabiją.
Tak. Mogę z tym żyć.
Niech przyjdą.
Cholera.
Spójrz. Cholera.
Weź apteczkę!
Szybko! Cały personel!
Weźcie to na niego!
Nie ruszaj się, kurwa!
Na ziemię!
Otwieraj drzwi!
Ruchy! Otwieraj!
Trzymaj ręce nieruchomo.
Wstawaj! Ruszaj się!
Ruchy!
Szybciej!
Bu.
Nie zabawię długo.
Chciałem tylko wpaść
i coś ci pokazać.
Nie mówiła, co ją trapi.
Ale kogoś się bała.
ZAGINIĘCIE KOLEJNEJ MŁODEJ KOBIETY
Jak myślisz, kogo się boi?
Biedna Brigidka.
...niepokojący wzrost liczby zaginięć młodych osób...
Nie, kochanie.
Otwórz...
Otwórz oczy.
...okoliczności jej zaginięcia wykazują podobieństwa do tych,
w których zniknęła francuska studentka Camille Fontaine
i chorwacki nastolatek Jakov...
Wiesz...
Zawsze mi radziłaś...
bym z kimś o tym porozmawiał.
I to właśnie czynię...
ponieważ...
Ujawniam się
Niech cały świat wie Nie kryję dłużej się
Ujawniam się
Niech cały świat wie Nie kryję dłużej się
Chryste Panie.
To bryka, którą kupiłeś od grubego Thommo?
No.
Pięć stów i piracki album Bowiego.
Niebieski winyl. Auto nigdy mnie nie zawiodło.
I nie zawiedzie.
Jeśli o nie zadbasz.
Dla odmiany.
No cóż.
Dzięki, Den.
Mam to, o co prosiłeś.
Świetnie.
Słuchaj, Luther.
Jak już złapiesz tego fiuta,
przetrąć mu ode mnie gnaty.
Zrób mu krzywdę.
Trzymaj się.
Inspektor Raine.
Kiedy?
Dobrze, dziękuję.
Co tam, szefowo?
Luther nawiał.
Co zrobił?
Nawiał.
Nadinspektorze Schenk.
Wystarczy Martin.
Przeszedłem na emeryturę. Chcąc nie chcąc.
Inspektor Raine.
Moja następczyni.
Co tam na komisariacie?
Duży ruch. Mogę się przysiąść?
Pewnie chodzi o sprawę Aldricha, ale o to będziesz musiała zapytać...
Wiem, kogo musiałabym zapytać, i w tym cały problem.
Wiem, że jest w więzieniu, ale jeśli chodzi tylko o informacje,
nie widzę problemu etycznego.
Nie jest w więzieniu.
Ale...
Oczywiście, że nie.
Posłuchaj. To twój przyjaciel?
- Tak. - Znasz go na wylot.
Wiesz, jak myśli.
A więc go znajdziesz i przekonasz, by nie mieszał się do śledztwa.
Jeśli jednak pojawi się i nie podda,
co zapewne uczyni, jednostka specjalna go zastrzeli.
Więc...
Martinie...
nie proszę, byś go złapał.
Sami możemy.
Proszę, byś uratował mu życie.
65,8 WYSZUKIWANIE
Nie!
Mamo!
Mamo! Proszę przestać!
Witaj ponownie, John.
Wiesz, kto to był?
Założę się, że tak.
Biedny Callum.
Zabójca skontaktował się z nim za pomocą radia. Częstotliwość 65,8.
Znajdźcie źródło częstotliwości, a znajdziecie Johna.
Zajekurwabiście.
Dziękuję, Martin.
Sprowadźcie go.
Co dziś robisz?
Dobry.
Jeszcze zamknięte.
Jestem z policji.
Mogę zobaczyć odznakę?
Zostawiłem w drugim płaszczu.
Przepraszam.
Jak masz na imię?
Derek.
Wiesz, kim jestem?
Nie sądzę.
Naprawdę nie wiesz, kim jestem?
Naprawdę nie.
To czemu nadajesz mi nagranie z morderstwa?
Czekaj, nie!
Zaczekaj!
Pierdolony...
Siadaj.
I wyświadcz mi przysługę.
Nie rób żadnych głupstw, jasne?
Tak.
Archie, namierzyliśmy sygnał. Wysyłam współrzędne.
Gdzie to jest?
- Gdzie? - W szafie.
W szafie. Idioci.
- Słuchałeś tego? - Nie.
- Serio? Nie? - Nie!
No i dobrze, bo to okropne. Wiesz, co to jest?
Ostatnie chwile młodego człowieka o nazwisku Callum Aldrich.
Okropieństwo, kurwa.
Chcę znaleźć kutasa, który to nagrał.
Pomożesz mi, mówiąc, skąd tu się wziął ten nadajnik.
- Nie mogę. - Nie?
Dobra. To moment, w którym robię ci coś straszliwego,
na przykład tatuuję gałkę oczną.
Jak to się włącza? Dalej, włączaj.
No proszę.
Nie ruszaj się!
Już dobrze.
Nie zrobię tego. Wiesz dlaczego?
Mam pewien dar.
Od dziecka.
Swego rodzaju instynkt.
Patrzę na kogoś i go rozszyfrowuję.
Czy jest dobry, czy zły.
I widzę, że jesteś przyzwoitym facetem.
Tak.
Zapytam więc raz jeszcze. Skąd masz nadajnik?
Kurier go przywiózł.
- W kulki lecisz? - Nie!
Miałem go włączyć na 24 godziny i wyrzucić.
Mów dalej.
- To wszystko. - Co?
Zrozum, że gra skończona!
Policja już tu jest.
Mów.
- Poznałem w sieci gościa. - Tak.
Lubił porno z ekstremalną uległością.
Miesiącami wymienialiśmy się fantazjami. Postanowiliśmy spotkać się w realu.
Miał bardzo specyficzne potrzeby.
- Chciał, żeby go zaskoczyć. - Tak.
Podał mi swoje dane.
Nazwisko, adres, godzinę powrotu z pracy, kod do alarmu.
Streszczaj się, kurwa.
Pewnej nocy czekałem na niego w domu.
Mieliśmy hasło bezpieczeństwa, ale go nie użył.
Więc nie przestawałem.
Nie przestawałem...
Bo tak naprawdę to nie z nim rozmawiałem.
Ktoś się pod niego podszył.
Ktoś się za niego podał i sprawił, że zaatakowałem tego biedaka.
Nie wiedział, kim jestem i co tam robię.
Policja! Cofnąć się!
A potem?
Szantaż.
Oszust nagrał wszystko, co robiłem.
Kto to był?
- Nie wiem. - Nie?
Nie wiem. Po prostu... Posłuchaj...
Nie znam go. Nigdy go nie spotkałem. Robię, co mi każe.
Muszę to naprawić.
- Naprawdę. - Dobrze.
Oberwie ci się.
- Wiem. - Ale nie tak mocno, jak myślisz.
Jeśli pomożesz mi go złapać.
Nie mogę.
Możesz.
Ja pierdolę. Co to jest?
Pisze do mnie.
Uzbrojona policja!
Codziennie zmienia telefon.
- Trzeba było dać mi to wcześniej. - Wiem.
Uzbrojona policja!
Czysto.
Idziemy!
Czysto!
Miejsce gotowe?
Tak.
A ostatni z żywego inwentarza?
W drodze, bez opóźnień.
Więc możemy zaczynać?
Tak.
Za początek mojego nowego życia.
Szkoda, że nie będzie cię na imprezie inauguracyjnej.
CELE
BEZBRONNA SKOMPROMITOWANY
JOSEPH MARINOS URZĄDZENIA
KAMERA MONITORINGU
Gdzie się spotkamy?
CZUJNIK ANTYWŁAMANIOWY
TELEWIZOR NIANIA ELEKTRONICZNA
KOMPUTER 1
Tak. Tak dobrze. Teraz.
PORNOGRAFIA
ROMANS
NARKOTYKI - OSZUSTWA - HAZARD
RASIZM OSZUSTWO
O Boże! Co robisz?
EWENTUALNY CEL
Schenk.
- Siema. - Zastanawiałem się, kiedy zadzwonisz.
Tak. Widzę, że wróciłeś na posterunek.
Jako doradca.
Pomagam im cię złapać.
Jak udało ci się mnie znaleźć?
Powęszyłem w twojej celi.
Znalazłem radio nastawione na nieczynną stację.
A ty przecież lubisz czwórkę.
Tak, i krykieta. Dobra robota.
Stary pryk jeszcze coś tam potrafi.
Nigdy w to nie wątpiłem.
Podsłuchują?
Jeszcze nie.
Mam go.
Co masz na myśli?
Prawie.
Mam numer.
Skąd?
Nieważne, ale na razie nie przyda się waszym ludziom.
To nie moi ludzie.
A biorąc pod uwagę fakt, że zdobył go zbiegły przestępca,
wątpię, by wystarczył na nakaz sądowy.
Zrobisz coś dla mnie? Namierzysz go?
Wiesz, że tego nie zrobię.
No weź, szefie. Co zrobią? Wyleją cię?
Ze względu na stare czasy.
Gość zmienia karty. Jutro numer będzie bezużyteczny.
Zadzwoń za kwadrans.
Zakład o dwie dyszki?
O co?
Że go dorwę, zanim ty dorwiesz mnie.
Pięć dyszek.
Ma chłopak jaja. Tego nie można mu odmówić.
Wiem, jak to jest.
Siedziałem na tym krześle i miałem takie same odczucia,
ale prowadź podwójną grę.
Zrób, co każe.
Namierz telefon i podaj mu lokalizację.
Odciąga nas od sprawy.
Posłuchaj. W najgorszym wypadku aresztujecie go przed podwieczorkiem.
A w najlepszym?
Ma rację i doprowadzi cię prosto do mordercy.
Gdybym była Lutherem, wiedziałabym, że o tym porozmawiamy.
Oczywiście, że o tym wie, ale ma to gdzieś.
Chce tylko, by tego człowieka złapano i powstrzymano.
Trzeba by z grubej rury.
Najlepiej z jak najgrubszej.
Nie przyjaźnicie się?
Owszem, ale to nie znaczy, że powinnaś mu ufać.
Dobra, szefie. Co w ofercie?
- Umowa stoi? - Telefon jest na Piccadilly Circus.
Super.
Szukamy czarnoskórego mężczyzny w okolicy Piccadilly Circus.
Nie zbliżać się do niego. Odbiór.
Przepraszam.
Żona na mnie czeka. Mogę zadzwonić?
Zgubiłem telefon. Dwie minutki.
Dziękuję. Ratujesz mi życie. Wielkie dzięki.
Gdzie jest teraz?
Nieruchomy od 20 minut.
Nadal Piccadilly Circus.
Coś tu nie gra.
Na co czeka?
John, zidentyfikuj cel, ale nie zbliżaj się do niego.
Też cię kocham.
- Dzięki. - Dziękuję.
Dobra. Luther jest pieszo w Soho i zmierza w kierunku Piccadilly Circus.
Pilnujcie go.
Ruszać.
Potwierdzam. Mamy pierwszego podejrzanego.
Mamy potwierdzenie. Luther jest na Piccadilly Circus.
Bierzemy go? Przygotujcie się do interwencji.
Niech Luther go zidentyfikuje, a potem zgarnijcie obu.
Przyjąłem.
Pierwszy podejrzany używa telefonu. W pogotowiu. Odbiór.
Kto mówi?
Dobrze wiesz.
Z drogi!
Przepraszam.
Z drogi! Policja!
- Ruszać! - Wchodzimy.
Przestań!
- Cofnij się. - Spójrz na mnie.
Cofnij się!
Dalej!
- Dobra. - Cofnij się.
- Spokojnie. Przestań! - Cofnij się.
Gra skończona, jasne?
Ach, tak? Po czym wnosisz?
Gra dopiero się zacznie.
Co się dzieje?
Cierpliwości.
Bim.
Co ty wyprawiasz? Przerwij to.
Bom!
- Z drogi! - Policja, cofnąć się!
Teraz mnie widzisz?
Uzbrojona policja! Cofnąć się!
Na ziemię!
Nie ruszać się.
Na ziemię!
Nie ruszać się!
Obaj na ziemię!
W porządku.
Na ziemię!
Z drogi!
Przepraszam. Odsunąć się.
Z drogi!
Pociąg gotowy do odjazdu. Proszę uważać na drzwi.
Ja pierdolę.
Dostrzeżenie podejrzanego. Próba zatrzymania.
Uzbrojona policja! Policja!
- Nie ruszać się! - Chodź tu.
Chodź tu i załóż mu kajdanki.
Policja!
Najpierw załóż kajdanki jemu, a potem mnie.
- Nie ruszaj się! - Dobra.
- Twarzą do ziemi. - Dobra.
Cholera!
Czekaj. Wracaj!
Cholera.
- Już dobrze, stary. - Cholera.
- Dobra. Jak ci na imię, kolego? - Jamal.
Jamal? Posłuchaj. Spójrz mi w oczy.
- Spójrz na mnie. - Tak.
Spokojnie, przyjrzę się nodze.
- Policja! - Spokojnie.
- Odsuń się! - Zrób coś dla mnie i posłuchaj.
Założysz mi kajdanki, ale muszę pomóc Jamalowi.
Pomóż mi. Dalej, chodź tu.
- Freddie! - Masz przy sobie gazę?
- Tak. - Zranił mnie, Freddie.
Spokojnie, stary.
- Przeciął tętnicę. - Cholera!
Spróbuję tam wszystko upchnąć.
- Serio, stary. Nie ruszaj się. - Inspektorze Luther.
- Tak. - Przepraszam, że pana uderzyłem.
Zrobiłeś to, bo jestem poszukiwany.
To zrozumiałe.
Jezu!
Kiedyś z panem pracowałem.
Tak? Nad czym? Uciskaj tu.
- Cameron Pell. - Cameron Pell?
- Szkolny autobus i tak dalej. - Tak?
Pamiętam cię. Dobrze się spisałeś.
Naprawdę świetna robota.
- Szybko słabnie. Musisz pomóc. - Niech pan biegnie!
- Co? Nie zostawię cię. - Dalej!
Niech pan leci! Nic mi nie jest.
Freddie się mną zajmie, prawda?
- Tak, proszę iść. - Dalej.
- Freddie? - Niech go pan spierze.
- Proszę już iść. - Jesteś dobrym gliną.
Jamal, spokojnie. Pomoc jest w drodze.
Ranny funkcjonariusz!
Obudź się, do diaska!
Ranny funkcjonariusz!
MAMA
Myślałem, że skurwiel jest w kiciu.
Już nie.
To będzie duży problem?
Nie wiem.
- Jak na razie jest spory. - Więc...
Zajmij się tym.
To dla mnie ważny dzień, Archie.
A co to niby, kurwa, znaczy?
Po prostu się nim zajmij.
Inaczej wiesz, co będzie.
Wyobraź sobie minę twojej żony, gdy się dowie, co zrobiłeś.
Miny kolegów z pracy.
Sędziego.
Boże, minę twojej mamy.
Wszystko w porządku?
Nie.
Twój kumpel mnie wkurza.
Tak.
Nie dziwię się.
RED BUNKER SPÓJRZ, JEŚLI MASZ ODWAGĘ
ZAPROSZENIE DO ZABÓJSTWA
DARMOWY ZWIASTUN
DOŁĄCZ JUŻ TERAZ!
Tak?
Arkady.
Musisz zacząć działać i dopiąć wszystko na ostatni guzik.
Spóźnię się kilka godzin.
Jasne.
Jakiś problem?
Nie, bynajmniej.
Muszę tylko zgarnąć jeszcze jedną.
Jak wygląda reszta?
RED BUNKER NA ŻYWO
Stronka działa i odliczanie trwa.
Mamy tłumy.
Nieźle.
Do zobaczenia.
Na razie.
Cisza, proszę.
Cicho!
John, gdzie jesteś?
Daj ją do telefonu, szefie.
Czego chcesz?
Co z nim?
Zmarł.
Nie mogłeś...
Nie mogłeś odpuścić, a teraz dobry człowiek nie żyje.
Jesteś z tego dumny?
Jeśli chcecie go złapać, musicie go trzymać na linii
i wysłać po niego ekipę.
Dobrze, John.
Dokończ, co chciałeś powiedzieć.
Co wiemy o tym, jak wybiera ofiary?
Guzik. Nie możemy znaleźć żadnego powiązania.
Żadnego schematu.
Ale ofiary musi coś ze sobą łączyć.
Jeśli tak, tylko on to widzi.
No właśnie.
Co wiemy o skoczkach?
Żaden z nich nie był bezbronny.
Wszyscy mieli pracę,
wsparcie emocjonalne i finansowe i należeli do najlepiej zarabiających.
Tak.
To byli dobrzy ludzie, prawda?
Dobra, rozwiń to.
Nieważne, kim jesteś.
Każdy ma tajemnicę, o której inni nie mogą się dowiedzieć.
Coś wstydliwego. Być może związanego z seksualnością.
Albo finansami czy przestępstwem.
Problem w tym, że w dzisiejszych czasach ludzie prowadzą sekretne życie w necie.
Myślę, że ich podpatrywał,
polując na jakieś sekrety.
Ale nie szedł do nich, bo nie jest głupi. Wiedział, że by go złapano.
Używa więc...
szantażu, żeby sami do niego przyszli.
Jezu, John.
Wszyscy?
Tak, wszyscy.
Bo pewnie zrozumiał, że w pewnych okolicznościach
strach przed wstydem i zdemaskowaniem,
przed byciem złapanym, jest silniejszy niż strach przed śmiercią.
Jak mamy złapać kogoś, kto może dotrzeć do każdego?
To pasożyt.
Karmi się tym.
Jest na Millfield Avenue SE1.
John, jesteś tam? Coś nam przerwało...
Cześć, mamo.
Anya Raine, spałaś?
Nie.
Cały dzień leżałaś w łóżku?
Nie.
Mam tu dziś urwanie głowy,
więc chyba nie będę mogła cię jutro podwieźć.
Nie ma problemu. Spoko.
Zamów sobie Ubera z mojego konta. Tylko nie SUV, bo nie jesteś Rihanną.
Jeśli nie zdążymy się usłyszeć,
życzę ci powodzenia.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
A jeśli w kuchni będzie bałagan, to się nieźle wkurzę.
- Kuchnia aż lśni. - Dobra.
Kocham cię. Pa.
Anya.
Manda, to ty?
Anya.
Corinne, miałem go.
Miałem go.
Myślę, że ten człowiek coś wiedział.
Wiedział o Callumie coś,
czego twój syn nie chciał ujawnić przed innymi.
Na przykład co? Nie rozumiem.
Nie wiem. Może...
ukradł pieniądze albo kogoś oszukał.
- Nie zrobiłby tego. - Nie.
I pewnie nie było to nic wielkiego, ale dla niego miało znaczenie.
I zgodził się spotkać z tym człowiekiem.
By go spłacić.
Wiem, że to dla ciebie bardzo trudne.
I z góry przepraszam za to, co powiem.
Chyba znasz tego mężczyznę.
Jest obecny w twoim życiu.
Nie rozumiem.
Muszę wiedzieć, czy po śmierci Calluma pojawił się w twoim życiu ktoś nowy.
To może być przyjaciel...
Ktoś, kogo poznałaś w grupie wsparcia.
W towarzystwie.
Jest miły.
Ciepły.
Niczego od ciebie nie chce.
- On... - Jest Tommy.
Ale to nie on.
Tommy?
Opowiesz mi o nim?
Poznałam go w grupie wsparcia.
Stracił żonę w strasznych okolicznościach.
Naprawdę okropnych.
Podwiózł mnie do więzienia, gdy...
Niemożliwe.
To by było...
Był tutaj. Brał te zdjęcia.
Dotykał ich.
Współczuł mi.
Powiedz, że nie jest aż tak okrutny.
John, proszę.
Muszę skorzystać z telefonu. Mogę?
Tak, jest tam.
Rozmawialiśmy z rodzinami ofiar.
John miał rację.
Przynajmniej pięć osób zaprzyjaźniło się z mężczyzną po czterdziestce.
Imiona były różne,
ale zgadzał się przybliżony wiek, wzrost i opis.
Jakieś nazwiska?
Nie.
Nie, ale każdy z tych mężczyzn twierdził,
że miał żonę, która spłonęła w pożarze domu na Eccleston Square.
Podawał daty od 2007 roku do dzisiaj.
Dobra robota.
PODEJRZENIE PODPALENIA / ECCLESTON SQ. 2007-2023
Anyu, skarbie. Nie mogę rozmawiać.
Mamo!
ANYA ZAŁĄCZNIK: 1 ZDJĘCIE
Mamo...
Nie waż się jej, kurwa, dotknąć. Zabiję cię, gnoju.
- Jeśli spadnie jej z głowy... - Cicho. Sza!
Znasz moje imię, Odette?
Tak.
Zdradziłaś je komuś?
- Nie. - Dobrze. I niech tak zostanie.
Chcesz odzyskać córkę?
Wal się! Tak.
W takim razie zajmij się problemem Luthera.
Zrobisz to dla mnie, żeby odzyskać Anyę?
Bo chciałbym, żebyś coś sobie wyobraziła
z łaski swojej, Odette.
Chciałbym, żebyś wyobraziła sobie...
ból, który mógłbym ci zadać,
zabawiając się z nią.
Archie ma rację. To ślepy zaułek.
Mylisz się.
- To ma ręce i nogi. - Nie, to urojenie.
Nie trzyma się kupy. Posłuchaj...
Bardzo nam pomagasz, ale nie wyszło.
Możesz więc już iść. Masz naszą wdzięczność.
Zadzwonię, jeśli będziemy cię potrzebować.
- Odette... - To wszystko. Dziękuję.
Co mamy?
Miałeś rację. Pojawił się w ich życiu i zaprzyjaźnił się z nimi.
Dobra.
Mamy nazwisko?
Tak.
Kto to?
Nie powiem ci.
Bo z aresztowania zrobisz cyrk.
- Nie chcę tego. - Dobra, jestem ci to winna.
Spotkamy się w miejscu, które wybiorę.
Założę ci w moim aucie kajdanki. Bez żadnych gierek.
Boże.
Będziesz przy aresztowaniu, zanim cię wydam.
To jednorazowa oferta, którą wycofam za pięć sekund.
Mogę ci ufać?
Serio o to pytasz?
Dobra, ale ja wybiorę miejsce.
WITAJCIE W PORCIE DOVER
Co podać?
No nie wiem. To był długi dzień.
Co proponujesz?
- Długi dzień prosi się o martini. - Nie.
Whisky?
Mamy 18-letnią Glenmorangie, Tullamore Dew.
Poproszę szklankę wody.
Jeśli cię to uszczęśliwi, możesz dać z bąbelkami.
Inspektor Raine.
Kim on jest?
- Powiem ci w aucie. - Nie.
Zgoda.
David Robey, spekulant giełdowy.
Sześć lat temu podejrzany o napaść na tle seksualnym.
Nie było dowodów.
Żona chciała go potem zostawić, ale została ranna w pożarze.
Podejrzenie podpalenia. Nie było dowodów.
Żona przeżyła?
Jeśli można to tak nazwać.
Gdzie auto?
Za rogiem w prawo.
Odette.
Idź do samochodu.
Co on na ciebie ma?
- Co on na ciebie ma? - Moją córkę.
- Wsiadaj. - Raine...
- Dalej. - Zrobisz to, a nigdy jej nie odzyskasz.
- Chyba o tym wiesz. - Powiem ci, co wiem.
Nie zabrałby jej, gdybyś się nie wtrącał.
Zabrałby, gdybyś się zbliżyła.
- W ten sposób cię kontroluje. - Dość! Wsiadaj.
Ona nadal żyje.
Ale zabije ją, jak tylko będzie mu to pasowało.
- Dość. - Ty będziesz żyć.
- A on będzie się cieszył...
- Zamknij się. - Odłóż to.
- Do auta. - Odłóż to.
Będzie wiedział, że nigdy się do tego nie przyznasz.
- Ze wstydu. Posłuchaj. - Cicho.
Koleś potrzebuje teraz ciebie i córki.
- Jezu! - Wsiadaj, kurwa!
- Wsiadaj! - Możemy to wykorzystać.
I sprowadzić ją do domu. Razem możemy ją odzyskać.
Jeśli to zrobimy, nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Ani Schenk, ani nikt inny, bo ma u nas jakiegoś kreta.
- Wiem o tym. - Skąd?
Po prostu wiem. Przejrzałem go.
Wyłaź.
To co teraz?
Jest bardzo słaba. Trudno jej mówić.
Dziękuję.
Georgette, jestem inspektor Raine, a to...
Inspektor John Luther.
- Chyba wiesz, co robi David. - Zostawcie mnie w spokoju, proszę.
Obawiam się, że nie możemy.
Archie, gdzie szefowa?
Nie wiem. Czemu?
Cholera.
Nie można jej złapać.
Pewnie sprawdza trop. Dlaczego?
Bo Luther miał rację. Coś się szykuje.
RED BUNKER TĘDY
WKRÓTCE ZRZUT
Jezu Chryste.
Ludzie na ekranie to osoby,
które zaginęły w Europie w ostatnich sześciu tygodniach.
Można namierzyć tę stronę?
Nie.
ZOBACZ, JAK SIĘ PALĄ
Więc...
co się dzieje?
Ludzie mogą to oglądać
i głosować na sposób zabicia ofiary.
Daj mi chwilkę. Zaraz wracam.
PATRZ. JAK. UMIERAJĄ.
To dobry człowiek.
Nie jest dobrym człowiekiem.
I nie przysłał nas tu, by sprawdzić twoją lojalność.
Spójrz na mnie.
Proszę. Spójrz na mnie.
Nie ma najmniejszego powodu, by się bać.
Już nie.
Wiem, że chciałaś go powstrzymać.
Dlatego ci to zrobił.
Musimy wiedzieć, gdzie jest.
Na pewno możesz mi to powiedzieć, bo wiem, że lubi ci się zwierzać.
On ma moją córkę.
Szefie.
John.
Gdzie jesteś?
W kościele.
Pewnie podają tam niezłe piwo?
W rzeczy samej.
Dzwonię, by powiedzieć, że nie szukamy tylko jednego mężczyzny.
To większa operacja.
To znaczy?
Prowadzą czerwony pokój.
Czerwone pokoje nie istnieją.
To legenda miejska.
W tym cały sęk.
On chyba chce, by ludzie
mieli go za koszmar, który się ziścił, i wiedzieli, że może dosięgnąć każdego.
Gdzie jest ten czerwony pokój?
Nie mogę powiedzieć.
Rozumiem.
Ostatni wyczyn, co?
Ostatnia szansa, by spełnić marzenie o śmierci,
które od jak dawna w sobie nosisz?
Szefie, przepraszam. Wiem, że zawodziłem cię...
zbyt często.
Nie mnie.
Tragedia polega na tym,
że jesteś lepszym człowiekiem, niż sobie na to pozwalasz.
Nie będę prosił, żebyś mi zaufał.
Ale poproszę cię o ostatnią przysługę.
Jasne, że tak.
O co?
Sprawdź wiadomości.
Zrobisz to?
Oczywiście, że tak.
Świetnie.
WITAJCIE W DOVER
Prosiłeś, żebym ją znalazł, i znalazłem.
Dostałem alert, że użyła paszportu.
Gdzie?
Na promie pasażerskim do Norwegii.
I śledczy nic o tym nie wiedzą?
To nie będzie trwało w nieskończoność.
No dobrze.
Posłuchaj, Archie.
Nie, ty posłuchaj...
Słuchaj.
Tylko jedna osoba mogła doprowadzić tu inspektor Raine.
Kobieta, rzecz jasna.
Chcę, żebyś złożył jej wizytę.
I dopilnował, by zamilkła.
Nie.
- Proszę. - Archie.
Nie możesz zostawić mnie w spokoju?
Stary, zaszedłeś już tak daleko.
Nie ma odwrotu.
Chcę, żebyś zrobił dla mnie tę jedną małą rzecz.
I na tym koniec.
To twoja przepustka.
Przepustka do przyszłości beze mnie.
Odette, jesteś na to gotowa?
Przecież tu jestem.
Tak? Nieważne, co będzie?
Masz dzieci?
Nie.
Jasne, że nie. Inaczej byś nie pytał.
Auć.
Przepraszam.
To było niemiłe.
Nigdy nie mieliśmy z żoną czasu.
A potem czas...
się skończył.
Wiem, że ją straciłeś.
Nie rozumiem.
Czego?
Wydajesz się porządnym człowiekiem.
Nie rozumiem, czemu tak postępowałeś.
Cóż...
Nie było innego sposobu.
Na co?
Na to, co było konieczne.
Tak mi przykro.
John mówił, że ktoś po nią przyjdzie...
ale nie wiedział, kto to może być.
Ale ja wiedziałem.
Co ten człowiek na ciebie ma?
I jak okropne musiało to być, skoro pozwoliłeś na to wszystko?
Zabawne jest to...
że to nie było nic strasznego.
W sumie nie.
Jeszcze jakieś pięć kilometrów.
Dwa i pół kilometra.
Musimy iść.
Mamo!
- Mamo, pomóż mi! - Odette, czekaj.
- Boże! - Nie!
Mamo! Niech ktoś mi pomoże!
Na pomoc!
O Boże!
O nie!
To powinieneś być ty!
O Boże!
Wynoś się!
To nie ona. John?
Cześć.
Wszystkie kamery włączone?
Nadajemy na żywo?
Dobra, zaczynamy.
Trzy, dwa, jeden.
Witamy w Red Bunker.
Wszystkie wasze głosy zostały policzone
i pewnie oczekujecie, że zaczniemy od Brigidy.
Właściwie jeden z was zapytał, czy nasz uroczy Jakov
nie mógłby obedrzeć jej ze skóry jak węża, co naprawdę mnie rozbawiło.
Ale tak się składa,
że na początek mamy dla was niespodziankę,
bo naszym gościem specjalnym jest dziś inspektor...
Nie, nie jest już inspektorem.
John Luther.
Więc, John.
Pomyślałem, że na początek zapytam cię o jedną rzecz,
skoro jesteś w tych sprawach ekspertem.
Czy uważasz...
że mogę poradzić coś na to, kim jestem?
Myślisz, że ktokolwiek z nas może?
Stary...
lata mi to koło chuja.
Jasne, że tak.
Bo nie masz pojęcia,
jak to jest urodzić się takim jak my.
Kurwa.
Przez całe życie nie mogąc wyrazić swojej prawdziwej natury.
Ze strachu przed ludźmi jak ty.
Którzy nas pilnują.
Ale już nikt nie musi być sam, prawda?
Nawet my,
bo możemy stworzyć przestrzeń, w której się spotkamy, by wyrazić siebie.
I w której nie musimy obawiać się ludzi twojego pokroju.
Mamo!
- Skarbie! - Mamo!
- Boże. Tak mi przy... - Proszę!
- Nie! Przestań! - Mamo!
Proszę, nie!
Ale z ciebie kawał gnoja.
Zostaw ją!
Nie.
- Nie! - Przestań!
Nie dotykaj jej, kurwa. Zostaw ją!
Posłuchaj.
- Jest dla niej ratunek. - Wal się.
Zostaw mnie. Przestań!
Naprawdę chcesz to przerwać?
Bo masz taką moc.
Wypowiedz tylko magiczne słowo.
Przestań.
Proszę.
Nie sądziłem, że którekolwiek z was
pojawi się tu dzisiaj,
ale skoro już jesteście...
Mamo, wydostań nas stąd!
Chciałbym, żebyś zrobiła następującą rzecz...
Chciałbym, żebyś...
go dźgnęła.
Zrobisz to dla mnie?
Mamo, nie rób tego. Mamo!
Nie mogę tego zrobić.
Nie możesz. No to wiesz, co się stanie.
Przestań! Przestań, proszę.
Powiedz mu, żeby przestał. Proszę!
Mamo!
- Dobra. - Mamo!
A masz jakiś lepszy pomysł?
Mamo, nie. Mamo!
Anya, zamknij oczy.
Przestań, proszę.
Zamknij oczy.
Proszę.
Zrób to już.
- Tak mi przykro. - Nie przejmuj się.
Zrób to.
Przepraszam.
Zrób to.
Dalej.
Już dobrze.
No i proszę.
Pomimo ich ckliwej przemądrzałości
jedynym, co odróżnia nas od nich, jest to,
kogo i w jakich okolicznościach wolno nam krzywdzić.
Jak to sobie usprawiedliwiają?
Ci wszyscy „dobrzy ludzie”?
Mówią sobie, że to my jesteśmy źli.
Tak.
Wszystkie te potwory wmawiają wam i mnie,
że to my jesteśmy potworami.
Zuch dziewczynka.
Mamo.
Zostaw ją w spokoju, ty kutasie!
A teraz...
twoja kolej, stary.
Chciałbym, żebyś...
zmiażdżył jej tym lewe kolano.
Zrób to szybko.
Nie.
- Musisz. - Nie mogę tego zrobić.
Mamo!
Zabiją ją. Proszę.
Do tych, którzy to oglądają:
właśnie namierzamy wasze adresy IP,
a policja już do was jedzie.
Na waszym miejscu bym wiał.
W porządku.
To były gliniarz po wyroku.
- Nie ma pojęcia, o czym mówi. - Nieprawda.
Wszystkie dowody zostaną spalone po występie.
Jesteście w bezpiecznym miejscu i nikt o nas nie wie.
Poza Georgette.
Tak, ona żyje. Jest cała i zdrowa.
I opowiedziała o tym miejscu policji.
Już tu jadą i są na ciebie nieźle wkurwieni.
A żona pewnie ogląda to teraz, by zobaczyć twoją głupią mordę
po tym, jak zdradziła nam twoje wstydliwe sekrety.
Wszyscy cię widzą, ale nie tak jak my.
Davidzie Robey.
Wiemy, kim jesteś i czego się wstydzisz.
Nadal zgrzytasz zębami?
Na skutek lęków. Nadal to robisz?
- Tak powiedziała? - Tak.
Przez większość życia zgrzytałeś zębami
i nigdy nad tym nie zapanowałeś, bo jesteś lękliwy.
Lękliwy, słaby i żałosny.
- Tak mówiła? - Tak.
Teraz też to robisz.
Przez kamerę nie widać, ale właśnie zgrzyta zębami.
W sumie pamiętam, jak stałeś obok mnie na przystanku
i poczęstowałeś balonówką.
Pomyślałem: „Co za spocona, zestrachana cipa.
Co z nim nie tak?”.
John! Biegnij!
DRZWI ZAMKNIĘTE
Leć!
ZAMKNIĘTE ODMOWA DOSTĘPU
Już dobrze, kochanie. Wracamy do domu.
Wracamy do domu, dobrze?
ROZPOCZĘCIE ETAPU SPALANIA
Musimy uciekać. Chodź.
W porządku.
Odsuń się od zaworu. To nafta.
Odsuń się, bo wszyscy spłoniemy.
Wolę się spalić.
Na kolana i ręce za głowę. Dalej!
- Cofnij się! - Na kolana.
Nie! Zablokowane!
Nie! Nie dotykaj jej!
- Otwórz drzwi! - Otwórz, proszę!
Pomocy!
Mamo, nie mogę przekręcić!
Nie!
Odsuń się.
Podaj to.
Nie!
POMIESZCZENIE GŁÓWNE
Dobrze. Pryskaj.
DRZWI ODBLOKOWANE
- Tędy. - Dziękuję.
- Nic mi nie jest. - Zabierz ją.
Nic mi nie jest.
Siema.
Wygląda na to, że wiszę ci 20 funtów.
Pięćdziesiąt.
- Ach, tak. - Tak.
- Liczyłem, że zapomnisz. - Nie.
Dziękuję.
Wiesz, co musimy zrobić.
...okazał się John Luther, były detektyw londyńskiej policji,
który doznał zagrażających życiu obrażeń po rzekomym namierzeniu podejrzanego...
- Siema. - Siema.
Gdzie jestem?
W kryjówce, jak widać.
- Rząd? - Tak.
Sprali większość plam z krwi.
No i ładnie zacerowali.
Co to za jedni?
Szczerze mówiąc, nie jestem pewien.
Chyba nie wrócisz za kratki.
Może jakaś oferta pracy?
Jeśli mogę.
Nieoficjalnie...
Wspaniale się pan spisał.
Co teraz?
Szef prosi na słówko.
Napisy: Monika Bartz