Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Öpücükler!
Tatlı, şefkatli, tutkulu...
Diğer kişi hakkında bilmen gereken her şey ilk öpücüktedir.
İşte tam o an... Tanrım, biraz yavaş!
Birini öptüğünde sana uygun olup olmadığını hissedersin.
Birbiriniz için yaratılmış olup olmadığınızı.
- Bu sanki... - Aşkım, geciktiğim için üzgünüm.
Patron zıvanadan çıktı ve son dakika bir ton şey yapmamı istedi.
"Hey, bugün cuma. Mesai bitmek üzere. Bunu niye dün istemedin ki?"
Çok ciddisin.
- Ben mi? - Evet.
Bir sorun mu var?
Ne sorunu olacak?
- Fıstıklara hiç dokunmamışsın. - Ne?
Fıstıklar.
Genelde tüm kâseyi silip süpürürsün.
Selam.
- Nasılsın Silvia? - Ne haber?
- Merhaba. - Merhaba.
- Berta, Silvia. - Memnun oldum.
Şey... Ne iyi biri, öyle değil mi?
Başta çok tatlıdır.
Sonra suratına tuhaf tuhaf bakmaya başlar.
Sanki bilmediğin bir şeyi biliyormuş gibi.
Derken seni bir anda terk eder.
- Ne yapıyorsun Silvia? - Ne? Bu doğru.
- Beni ansızın terk ettin. - Pardon.
- Beni terk etmedi. -Üstelik tam da burada.
- Beni terk mi ediyorsun? - Hayır.
- Fıstıklara dokundu mu? - Ne?
Seninle cuma günü, kalabalık bir barda buluşuyor ki mesele çıkarmayasın.
Hatta kaçabilmek için hesabı ödemiştir bile.
- Haddini aşıyorsun. - Para üstü.
Ama biz iyiyiz.
- Her şey iyi gidiyor, değil mi? - Evet.
Ama ona göre ilişkiniz gelecek vadetmiyor.
Bunu herkese söylüyor. Bağlanmaya korkuyor.
Öyle olmalı.
- Geleceğimiz olmadığını nasıl anladın? -Çünkü...
İlk öpücüğümü hâlâ hatırlıyorum.
Öp! Öp! Öp!
Öp!
Her şey tam o anda başladı.
Zamanı gelmişti!
O zaman hiçbir şey anlamamıştım...
Ama çok geçmeden anladım.
Her şey aynen böyle oldu.
Her şey derken
her şeyi kastediyorum.
Hayatımın altı ayı boşa geçti. Onunla çıktığım altı ay.
Ama en büyük korkumu doğrulamak için son bir randevuya ihtiyacım vardı.
Yani, aslında...
Yazmak mı istiyorsun?
Çok isterdim ama öz disiplinim yok.
Kendi yayınevimi kurmak istiyorum. Sadece yeni yetenekleri yayınlayacağım.
"Kalite budur" dedirten bir logosu olacak.
- Ben serbest dalışı seviyorum. - Sahiden mi?
İmdat!
-Çok su yutmuş. - Yardım edin!
Hafta sonu plaja gidiyorum. Gelmek ister misin?
- Gelemem. - Belki önümüzdeki hafta sonu.
Ben bir kahve alayım.
Peki.
İlk öpücükten sonra ne olacağını biliyorum.
Güzel günler.
- Kötü günler. - Geleceğimiz olmadığını nasıl anladın?
İkimiz için de en iyisi bu. İnan bana, biliyorum.
Yani, işler kötüleşene dek keyif almaya bakıyorum.
Pislik herif.
Çünkü hep kötüleşiyor.
Bunu beklemiyordun.
İLK ÖPÜCÜKTE AŞK
Yerinde olsam Gran Via'da bir şov yapar, eski manitalara %15 indirim uygulardım.
Tabii, sessiz konuş.
Yeteneğini bir sonraki çok satanı bulmak için kullansana.
Keşke. O işler öyle yürümüyor.
Yürümeyen ne, biliyor musun?
Biliyordum.
-İflas ettik, değil mi? - Hayır.
İşler yürümüyormuş, arkadaşın öyle dedi.
Bir podolog kitaplardan ne anlar?
Bir kamyon geldi.
Tavukçunun Günlüğü'nün 500 kopyasını iade etmek istiyor.
- Ne yapalım? - Kimin aklına gelirdi ki?
- Bir tavukçunun anıları. - Boş İspanya portresi.
Boş İspanya'yla ilgili kaç kitap var?
- Boş İspanya'yı dolduracak kadar. - Bak, ekibimde alaycı istemiyorum.
Bu projeye inanmıyorsan git.
- Yürü Simón, sana yardım edeyim. - Peki.
- Neşelen. Akşam yemeğine ne dersin? - Olur.
- Lucía'ya söylerim. - Yarın erken kalkmam lazım, unuttum.
- Dışarı çıkalım. - Hayır.
- Uzun zaman oldu... - Hayır.
Beni dinle. İşin güzel tarafı, Lucía'nın bir arkadaşı gelebilir.
- Evet ama... - Aması falan yok. Görüşürüz.
- Hoşça kal. - Güle güle.
Bunları nereye koyalım?
- Selam. - Ne üzerinde çalışıyorsun?
Vampirler. Mauthausen'de.
- Seri mi? - Tek.
Kulağa hoş geliyor.
- Selam, ne haber? - Bakın kim gelmiş.
- Seni burada görmek ne hoş. - Suşi için mi geldin?
Artık etkinliklerde suşi yemiyorum. Nadal Ödülü'nde enfeksiyon kaptım.
Nasıl gidiyor? Zorlandığını duydum.
- Bir yıla batacağını. - Yanlış duymuşsunuz.
Çok güçlü yatırımcılarla görüşüyorum.
Kimmiş onlar?
Çeçence bilmediğim için isim veremem.
Büyük bir yatırım bekliyoruz. Ofisi falan taşıyabiliriz.
Isıtması olan bir yere mi?
- Eylül'de böyle gülemeyeceksiniz. - Eylül'de ne olacak?
Sonsoles Durán'ın yeni kitabını basacağım. İlk dönem edebiyatını aratmayacak.
Feminen, yalın bir dil... İronik bakış açısıyla yani.
- Karşımızda. - Evet, öyle.
-Şu an evde, çalışıyor. - Hayır, karşımızda.
Bak, şurada.
- Mantı. - Hayır, teşekkürler.
- Bir kadeh şarap alabilir miyim? - Tabii.
Yok, bir bira alsam daha iyi.
Dur, gitme.
Votka olsun.
Votka.
Teşekkür ederim.
- Sonsoles. - Javier.
Javier, nasılsın?
İyiyim. Senin şu an evde çalışıyor olman gerekmiyor mu?
Çok fenayım. Bir saat önce evde öyle bunaldım ki âdeta kilitlendim.
Hiçbir şey yazamadım.
Sonra kendi kendime dedim ki "Yapma, çık şu kafadan."
Çekmeceyi açtım,
bir diazepam aldım ve partiye gelmeye karar verdim.
Ve işte buradayım.
-Ödül almasam da olur. - Peki.
Hayatın bana verdiği ödül ne, biliyor musun?
Haysiyet.
Bak, şu kel herifle yattım.
Kitap nasıl gidiyor?
-İyi. - Ne kadar iyi?
Yani, iyi işte.
- Yakında bir şeyler okursun. - Ne zaman?
- Kitap yapıyorum, sosis değil. - Pardon.
Ama bir programımız var ve epey zaman oldu...
Javier, Anagrama'yla çalışabilirdim.
Ama çalışmıyorum. Neden biliyor musun?
-Çünkü Anagrama seni istemiyor. - Teşekkürler.
Kimse seni istemiyor.
Sonsoles'in ilk romanları çok başarılıydı.
Herkes onu kendi kuşağının sesi olarak gördü.
Bununla baş edemedi.
Merhaba Sonsoles.
Harikasın.
-Şu an rüyada gibiyim. - Bu benim ilk kitabım.
Evet, Panter Yılı en sevdiğim kitap.
Ama yeni bir kitabım var. Kaplan Yılı.
Evet ama ilkinde kendini aştın.
- Bence yazdıklarının en iyisi. - Kendimi mi aştım? Nasıl?
Zekâ açısından mı, güzellik açısından mı? Ne?
María José için.
Teşekkürler.
"María José'ye, bokumu ye."
Evet, bokumu ye. Defol buradan.
- Sana hayrandım. -Öyle mi? Git, Bakire Meryem'e hayran ol.
İlk kitabımı imzalatmak isteyenler varsa
şimdi gidebilirsiniz.
Buraya son kitabımı imzalamaya geldim.
Ne büyük kabalık...
Teşekkürler. Yazara biraz saygı gösterin.
Kültüre biraz saygı gösterin. Peki, gidin bakalım.
Sonsoles 10 yıldır başarılı olamadı.
Tuhaf, zor bir dönemden geçiyorum.
Neden ben?
Neden bahçeme bir yıldız düştü?
Hadi ama, eşlik etsenize!
Vergi dairesi peşinize düştü herhâlde.
Gerçi yarınız bunu hak ediyor.
Bahçe...
Seninle ne yapacağımı biliyorum.
Onun son şansıyım.
- Seni yakalayacağım... - O da benim.
Kitabını bitirmesini sağlayamazsam hayalime veda edeceğim.
Gökyüzü...
Çubukları kullanmakta zorlanıyorum.
Çok leziz, değil mi?
-Çok... Evet. - Güzel, evet.
- Ne zamandır birlikte çalışıyorsunuz? - Bir ay mı?
-Üç. Üç, değil mi? Şeyden beri... - Aynen, evet.
Dinle. Roberto, yayınevinde işlerin nasıl gittiğinden bahsetti.
- Gayet iyiyiz. - Bence...
Bir odak grubu şart.
- Benim için mi? - Hayır. Kötü puan alırdın.
- Sağ ol. - Kitapların için.
Farklı kişilerle bir grup kurarız.
Kitaplarını okurlar ve fikirlerini söylerler.
Hayır, sağ ol.
- Yardıma ihtiyacın yok mu? - Kitap yapıyorum, sosis değil.
Bunu sevdim.
Bu sayede tüketiciye etkin bir şekilde ulaşırsın.
- Edebiyat tüketilmez. - Doğru, seninki öyle.
Hey, keyfimizi kaçırmayalım. Biraz...
Lütfen.
- Madrid'li misin Esther? - Hayır, Valencia.
Madrid'e şeyden sonra geldim...
Hey! Cheesecake sipariş etmeliyiz. Buranınki enfestir.
Konuşmasına izin verir misin?
Sevgilimle ayrıldıktan sonra.
Gardiyan olarak işe girmeye çalıştığı yedi yıl boyunca onunla birlikteydim.
Picassent'te iş buldu ve bir ay sonra beni terk etti.
Aşk ve iş arasında kaldı. İşi tercih etti.
Kek söyleyecekseniz yerim.
Esther ne istiyorsa. İstediğini söyle tatlım.
Pekâlâ, tanıştığıma memnun oldum.
Birer içki daha içmeyelim mi?
Yarın batık tırnak operasyonum var.
Batık tırnak mı? Her gün yaptığın şey yani.
Haftayı iyi kapatmak için cumaları yapıyorum ya aşkım.
Roberto. En son ne zaman dışarı çıktık?
- Kız kardeşinin 40'ıncı yaş gününde mi? - Bu yıl 43 yaşına giriyor.
-Üzgünüm, gitmeliyim. - Ben de gidiyorum.
Hayır, sen kal. Sonra mesaj atarsın.
- Hayır. - Ne mesajı?
-İyi geceler. Kusura bakmayın. Görüşürüz! - Hey!
Hey!
Biz yine de içeriz, değil mi?
Buraya yakın bir yer biliyorum, yani...
- Olur. - Olur mu?
- Birer bira içeriz. - Bu tarafta mı?
Evet.
İyi bir çiftsiniz.
Ya, ne demezsin!
- Biramı bitirip gidiyorum. - Hayır.
- Evet. - Ona bir flört ayarlayacağıma söz verdim.
Araya giremem. Şu an Eurovision'da.
Aslında onunla takılmamı istemiyorsun.
- Niye? -Çünkü bana katlanamıyorsun.
Eskiden beri.
Gönül eğlencesi olacaksın, o kadar.
- Ben bu muyum yani? - Bağlanmaktan korkan bencil bir pisliksin.
İşte geldi.
- Ne oldu? Dans etsenize. - Ben gidiyorum.
- Hayır! - Esther, tatlım. Geç oldu.
- Gidelim. - Dans edelim!
Ne yapıyorsun?
Buraya gel.
Şimdi siz ikiniz!
Sürpriz!
- Güzel. - 200 avro mu?
Pekâlâ, ne yapıyoruz? Onu böyle bırakamayız.
Evine götürsene.
Harika, çok sağ ol.
Asansörsüz bir apartmanın 6. katında oturuyor. Dik dur, tut.
Hey, buraya!
Peki.
Nerede oturuyor?
Nane çayı. Tek bulabildiğim bu.
Teşekkürler.
Ne durumda?
Fena değil, iyi. Sakin.
Yarını bilemem.
Söylediğim sözler için özür dilerim.
Kulüpte.
Sorun değil.
Dürüst davrandın.
Roberto yanındayken daha çekilmezsin.
- Peki ya sen? - Ne olmuş bana?
Her konuştuğumda çeneni sıkıyorsun.
- Bende bruksizm var. - Tabii ya.
Roberto'nun yanında geçiyor herhâlde.
Söylediği her saçmalığa gülüyorsun. Ben onunla yaşıyorum.
- O kadar komik değil. - Hatırlamıyorum.
Birlikte yaşadığınız için onu pek göremiyorum.
Bu benim suçum mu?
Bak, bir yanlışlık olmasın.
Arkadaşın hiç kimseyle bir şey yapmıyor.
Tek derdi işten çıkıp bir bira içmek, koltukta uzanıp Mandaloryalı'yı izlemek
Sana bir sır vereyim mi?
Bebek Yoda'dan bıktım.
Gitmeliyim.
Sonuncular.
- Javier. - Evet.
Şuna bir bak.
Santiago Doñate mi?
- Neden bu adamın konuşmasına gideyim? - Yayıncısıyla arası bozuk.
Ve de dünyayla.
- Popüler biri. - Kaliteli yayınlarımız var.
Evet ama satmıyor. Neden yeni bir tür denemiyorsun?
Savaş yazarları, bir hafta otelden izledikleri savaşı
yıllarca ahkâm keserek anlatan lavuklardır.
- Kitapları ilginç. - Bana savaşı anlatma.
Bugün işe gelişini anlat, merak uyandır.
Quevedo durağından otobüse bindim.
- Kahvaltıda... - Simón, yeter!
Merhaba.
Yardım edebilir miyim?
- Selam. - Merhaba.
Kahve ister misin?
Hayır, teşekkürler.
İyi, kapsülüm yoktu zaten. Çok pahalılar.
Dünkü yardımın için teşekkür etmek istedim.
Hayır, bu yüzden gelmedim. Yani, o da var tabii ama...
Burası, işe giderken yolumun üstünde
ve...
Şimdiye kadar selam vermeye gelmediğim için kötü hissettim.
Söylemek istediğim bu da değil.
Geldim çünkü dün gece bir şey oldu.
Yanlış mıyım?
Yani, rahat ol...
İçkiliydik sonuçta. Ama... Biz...
Yani, yetişkin insanlarız.
Aslında hiçbir şey olmadı. Umarım...
Bunu kafanda büyütmezsin.
Asla. Önemsemedim bile.
Baksana. Hem de hiç.
- Dediğim bir şeye mi kızdın? - Hayır.
En iyi arkadaşımın sevgilisiyle görüşmem yasak.
Ne? Ne alakası var?
Tek istediğim aramızın bozulmaması.
Eskisi gibi. Sen yoluna, ben yoluma.
-İstediğim o da değil. - Ne istiyorsun?
Arkadaş olmak istiyorum.
İşin tuhafı, iyi birisin. Ben de iyi olabilirim.
Yeter ki kimseye... Vay canına! Santiago Doñate'ye bayılırım.
- Sahi mi? - Evet, hepsini okudum.
- Neden? - Erkek kardeşimden çalardım.
Sofistike olduklarını söyleyemem.
Ama epey sürükleyici.
Demiştim.
- Onunla çalışacak mısın? - Hayır.
Çalışmalısın.
- Bilmiyorum. - Sonuçta
kârını, kendini Foster Wallace sanan birine yatırabilirsin.
- Kitaplarını bile bilmiyorum. - Ben biliyorum.
Bu soruyu sormana çok sevindim.
Dehşeti gördüm mü?
Elbette gördüm.
1998'de, Kosova'da.
Noel'de.
2013'te de Sudan'da gördüm.
Gölgede 50 derece sıcaklık.
Kan kurur.
Aynı olaylar tekrarlanıp durur.
Kurtarıcı, bir haine dönüşür.
Arkadaşın, bir tabak mercimek için seni satar.
Ya da ailesini kurtarmak için.
Kendinize sorun,
"Ailemi kurtarır mıydım?"
İlk önce kendi kıçını kurtaracaksın.
Savaşın ne olduğunu bilmiyorsunuz.
İnsan hayvana dönüşüyor.
Alkışla.
Hadi, gidiyor.
Santiago, nasılsın? Ben Javi. Javier Castaños.
Bir yaz Escorial'de tanışmıştık.
- Konuşmacı mıydın? - Hayır.
- Partide süt domuzu yiyordum. - Hatırlamıyorum.
Öyle. Yazın süt domuzu. Kötü seçim.
Bak, bu Lucía.
- Memnun oldum. - Hanımefendi.
- Büyük hayranınız. - Sadece o mu?
Hayır, ben de tabii. Aslında bunu konuşacaktım.
- Küçük bir yayınevim var ve... - O kadar da küçük değil.
Orta büyüklükte. Yeni bir yayınevi aradığını duydum.
Kitaplarımı isteyen, beni nerede bulacağını bilir.
Bu yüzden buradayım.
- Yayınlamak mı istiyorsun? - Evet.
En sevdiğin kitap ne?
O kadar çok ki.
- Nabokov'dan Solgun Ateş. - Benimkilerden, evlat.
- Musul'da Gün doğumu. - Musul'da Gün doğumu. Kesinlikle.
Ama sanki şey daha iyi.
-Kabil'de Gün batımı. - Kabil'de Gün batımı.
Ya da Liverpool'da Akşam.
Çok büyük değiliz.
Büyük yayınevlerini sevmem. Sağlam kazık atarlar.
Doğru.
Bana İdra'da tanıştığım bir kadını hatırlatıyorsun.
"İşler kötüleştiğinde
yapabileceğin tek şey, sevdiğin kadına sarılıp
fırtınanın dinmesini beklemektir."
Onu bırakma sakın evlat.
- Yok, hayır. Olmaz. - Hayır biz...
- O ve ben... - Bir imza alabilir miyim lütfen?
Sormana gerek yok.
Lucía.
- Yayınevinin adı ne evlat? - Mon FORTE Yayınları.
Ofis, Redondilla 17'de. Bir ara kahve içip...
Hayatta olmaz.
O yayıncının herkese borcu var.
- Bunu annem bile biliyor. - Ne?
Beni duydun.
- Rezaletti. - Hayır, iyiydi.
Hem de nasıl! Düştüğümü görmek hoşuna gidiyor.
-Çamura! - Bir bakalım...
Berbattı ama denemeliydik. Kötü bitse bile.
-Öyle mi? Kim demiş? - Ben.
Her zaman istediğini elde ettiğini düşün.
- Ne sıkıcı. - Bence harika olurdu.
- Nasıl öğreneceksin? - Bilmem. Bence acıya fazla önem veriyoruz.
- Hedonist seni. - Evet.
Sonuçta hepimiz aynı şeyleri istiyoruz. Sevmek ve sevilmek.
Bunu bu kadar zorlaştırmak niye?
Çünkü işin zevki orada.
Neyin işe yarayıp yaramadığına bakarsın.
Bence odak gruplarında çok fazla vakit geçiriyorsun.
Bence sen de söylediklerine inanmıyorsun.
GÜZEL VE LANETLİ
- Okudun mu? - Hayır.
Çok iyidir.
Fitzgerald'ın Zelda'yla New York'taki hayatı.
-İlişkileri kötü bitti, değil mi? - Evet. Ama ondan öncesi harikaydı.
Sonunu bilselerdi yine de birlikte olurlar mıydı?
Sanırım.
- Gördün mü? - Aşk bazen kaçınılmazdır.
- Başın belada, değil mi? - Benim mi?
Kızlarla yani.
İstediğimden fazla, evet.
İşle de öyle. Telefondaki konuşmanı duydum.
- Beni mi gözetliyorsun? -İşimi yapıyorum.
Hayır.
Öyle. Yoksa müşteriye ne zaman bira alacağımı bilemezdim.
Gördün mü?
- Benim ikramım. - Bana uyar.
Şerefe!
Ne iş yapıyorsun?
Bu gerginlikle takım elbise giyemezsin.
- Bir yayınevim var. - Yakışır.
Teşekkür ederim.
Ben oyuncuyum.
Yakışır.
Teşekkür ederim.
Oyuncu, şarkıcı, ressam, dansçı.
Performansçı.
Performansçı mı?
Evet.
Gel bakalım.
- Ellerimi mi koyayım? - Evet.
Ne?
Bu gerçekten çok garip.
Bunu bir buçuk saat düşün.
- Performansın bir buçuk saat mi? - Kişi başı.
Bazen daha da uzun. Olana kadar.
Ne olana kadar?
O kişi açılana kadar.
Duygularını gösterene kadar.
Az kaldı.
- Neye? - Duygularını göstermene.
- Hiç de bile. -Öyle.
Sorun ne?
- Hiç. - Görebiliyorum.
Orada. Bırak gitsin.
- Sorun ne? - Hiç.
-Çok yumuşaksın. - Hayır.
- Bırak. - Bırakacak bir şeyim yok.
İhtiyacın olduğu sürece buradayım.
Yemek yemedim. Acıktım.
Krep sever misin?
- Davul da mı çalıyorsun? - Nerede bu krep makinesi?
Bir yıl davul çalıştım. Çok iyiydim.
Çok zahmet olacaksa unut gitsin.
Krepimin tadına bakmalısın.
Otantik Fransız tarifi.
- Tartufo, krep makinesi nerede? - Fransa'da mı yaşadın?
Evet, feribot hattında çalıştım. Marsilya ve Tunus arasında.
Falafel de yaparım, parmaklarını yersin.
Falafele bayılırım.
İşte burada!
- Siktir! - Ev arkadaşın mı var?
- Hayır. - E?
- Ariana. - Selam, nasılsın?
- Ne yapıyorsun? - Sakin ol, gidiyoruz.
- Burada yaşamıyor musun? Selam. - Taşındım. Bu piç makinemi geri vermiyor.
- Kim bu sersem? - Adı Javier.
Bir yayınevi var ve canı krep çekti.
Aslında tuzlu severim.
Ariana, onu yerine koy ve defol buradan.
Toz olacağım ama bunu yanıma alırım.
O makine annemin! Kuponları toplaması yıllarını aldı.
Duygu sömürüsü yapma. Antonia benim zayıf noktam. İyi mi?
İyi. Makineyi ver. Sen de bagetleri.
Piç.
Krep makinesi! Ver onu!
Koş!
Sence bu komik mi?
Perşembe günü için fena değil.
- Sigarayı bırakmalısın. - Sigara içmem.
Hadi, gidelim. Artık bizi takip ettiğini sanmıyorum.
Aslında...
- Kimse bizi takip etmiyordu. - Ne yani?
- Seni bir binaya sokmak istedim. - Dur.
Birinden hoşlanıyorum.
Gördün mü?
Bir buçuk saat.
- Açılman bir buçuk saat sürdü. - Haklıydın.
-Âşık oldum. - Tebrikler.
- En iyi arkadaşımın sevgilisine. - Bu çok kötü.
Ama onunla mutlu olmayacak.
Nedenmiş o?
İlişkilerinin geleceği yok. Biliyorum.
- Bunu niye söylemiyorsun? - Ona mı?
Hayır, arkadaşına.
Olmaz.
- Arkadaşın mı? - Evet.
İyiliğini istiyor musun?
Elbette.
Arkadaşına de ki "Bu kız seninle mutlu olmayacak."
Teşekkürler.
Buraya oldukça yakın yeni bir çatı katı gördük.
Nerede?
Alcobendas'ı geç. 20 dakika sonra oradasın.
- Ve... - Bir şeyler içelim mi?
Daha 10.000 adım bile atmadık.
- Kroketler çok lezzetli. - Evet.
Bu muhitte yemekler enfes.
- Satın mı alacaksın? - Evet, klasik işte.
Ev al, evlen, çocuk yap...
- Klasik. - Doğru.
Ne?
- Emin misin? - Ne konuda?
- Eskiden planların vardı. - Ne planı?
Plan işte.
Gezmek, dünyayı görmek, macera yaşamak...
- Javi, ben podologum. - Ne olmuş?
Bazı podologlar gezer. Sınır Tanımayan Podologlar.
- Açık Ayaklar. - Evet.
Doğru. O tür planlarım vardı.
Ama artık bir kliniğim var.
Lucía'ylayım.
-İyi misiniz peki? - Evet, iyiyiz.
- Ne oldu? - Hiç.
Söylesene, sorun ne?
- Anlamıyorum. Ne oldu? - Senin için en iyisini istiyorum.
- Biliyorum. - Aynı görünmüyorsunuz.
Nasıl yani?
Farklısınız işte. Eskiden hep gülerdiniz, mutluydunuz...
Artık sürekli atışıyorsunuz. Bu normal. Alışkanlık, bıkkınlık yaratır.
Bilmiyorum. Rutine bağlamış gibisin.
- Rutini severim. - Evet ama belki de o sevmiyor.
- Bir şey mi dedi? - Hayır.
Ama belli oluyor.
Kadınları iyi tanıyorsun, değil mi?
- Evet. - Lucía'yı tanımıyorsun.
Hayır.
Pardon, işgüzarlık ettim.
Aslında biraz tembel sayılırım.
Babam da aynı.
Annemle piyangoyu vurdu ve tembelleşti.
Bu gören annem onu postaladı.
Şimdi tüm gün kanepede, The Mentalist'i izleyip bira içiyor.
Baban gibi olma.
Değişmek senin elinde.
- Haklısın. -Öyle mi?
Kesinlikle haklısın Javi.
- Javi, teşekkürler. - Tabii ki.
Hayır.
Teşekkür ederim.
Javi, teşekkürler.
Yeni ton balığı turşusunu denediniz. Nasıl buldunuz?
Kutuyu açamadım. Çok zor.
Tamam. Başka sorun yaşayan oldu mu?
Ben.
Yara bandına ihtiyacım var.
Esther.
Balığın tadına bakabilenler. Ne düşünüyorsunuz?
Güzel. Çok beğendim. Yediğim en iyi ton balığı.
Harika.
- Diğer markaları sevmiyor musun? - Hayır, alerjim var.
- Doktor çağırın lütfen. - Gelince bana da bakabilir mi?
Hayır, gayet iyisin.
- Lu... - Devam edelim.
Ziyaretçin var.
- Affedersiniz. - Ne oldu? Niye geldin? Şu an çalışıyorum.
Hadi, bitirelim şu işi. Klasik yoldan tabii.
Sürpriz!
- Ne yapıyorsun? - Uzun zaman önce yapmam gerekeni.
Çok hoş!
- Evet! - Evet.
Evet!
- Hadi ama Roberto, dışarı çık lütfen. - Hayır.
- O zaman beni içeri al. - Olmaz!
Dünyanın sonu gibi hissetsen de atlatacaksın, inan bana.
Bunu nasıl atlatacağım?
- Hadi! - Hayır, dedim!
Roberto, lütfen. Amaya'nın seni terk edişini hatırla.
Onu Lucía kadar sevmezken üç yıl acı çektim.
Bunun olacağı belliydi. Bir süre sonra göreceksin ki tüm bunlar...
Sen.
Ne olmuş bana?
Bunu biliyordun.
- Pek sayılmaz. - Ben bunu beklemiyordum. Görmedim.
Bana ipuçları verdi.
Çünkü Lucía iyi olmadığında mobilyaların yerini değiştirir ve...
Parke döşemenin canı çıkmıştı.
-Üzülme. - Siktir.
- Hâlâ evde mi? - Hayır.
Esther'e gitti.
Ama bu hafta sonu eve gelip eşyalarını alacak
ve ben de gidip...
...babamla yaşayacağım.
The Mentalist'ten nefret ediyorum.
Üzülme.
Bunu tekrar yaşamak istemiyorum.
- Onu bırakamazsın. - Neden?
Çünkü birbirinizi seviyorsunuz.
- Hey, bunu yapmak benim için kolay değil. - O zaman yapma.
Tut şunun ucundan. Lütfen.
Hayır, bırak.
Seni o mu gönderdi?
Ihlamur çayı alacağım, dedim.
-İçemez. Tansiyonu düşer. - Kendim için.
- Beğenmedim. - Onunla evlenmek istemediğine emin misin?
Siktir.
Bilmem ki. Şimdi sen böyle sorunca, acaba sakince düşünürsem...
Hayır!
- Ama ev alacaktınız. - Hayır.
O alacaktı. Ben merkezde kirada oturmaktan memnunum.
Burgos'tan 10 dakika uzakta yaşamak için borçlanmak istiyor.
Evlenme fikri de nereden çıktı, anlamadım.
- Onunla konuştum. - Evlen mi dedin?
Tam tersine. Ama kafası karıştı.
Olanları unutsak, aynen devam etseniz?
Aynen devam etmek istemiyorum ki.
Kahretsin. Hepsi benim suçum.
Bunun seninle bir ilgisi yok.
Bin kere konuşmak istesem de
- arkadaşın sallamadı. - Cidden mi?
- Ona Calamaro'yu kapattırabildin mi? - Hayır.
Benimle ilgisi olmadığından emin misin?
Eminim.
Merhaba!
- Merhaba. - Merhaba.
- Merhaba, nasılsın? -İyi.
- Seni gördüğüme sevindim. - Ben de gidiyordum.
Olmaz, neden gidiyorsun ki?
Lucía çıkacak zaten, değil mi?
Unuttun mu yoksa? Konuşmuştuk ya hani.
İzninle. Evet, şey...
Şey hakkında...
- Ne? - Lu, yürüyüşe çıksan olmaz mı?
- Hayır. - Evet.
Lu, kötü durumdasın biliyorum ama ben daha kötüyüm.
Çünkü uzun zamandır kötüyüm.
- Bu iyi bir fikir değil, Esther. - Niye?
Mükemmel bir gönül eğlencesiydi hani?
Yeter artık. Geçiş sürecim bitmeli. Ülke nasıl ayağa kalktı, hatırla.
- Esther. - Ne?
Boşuna zaman kaybı.
Hayır.
Ya ondan hoşlanırsan ne olacak?
- Bunu o zaman düşünürüz. - Hayır.
Öyle, Lucía. Hadi, yürüyüşe.
Javi.
Jav!
Javi.
Sevgili Javier, taslağı sana e-postayla gönderdim.
Haftalarca gecikme için üzgünüm
ama sonuçta kitap yapıyoruz, sosis değil.
- Kocaman öptüm. Umarım beğenirsin. - Sosis olmaz.
Biz yemeğe çıkıyoruz.
Javi, iyi misin?
Evet.
O Sonsoles'in taslağı mı?
E?
Fena değil.
Hoşuna gitmedi.
Hayır, beğendim.
Bana ilk romanlarını hatırlattı.
-İyi yani, değil mi? - Evet.
- E? - Bilmiyorum. İyi başlıyor.
Hem de çok iyi.
Ama sonu fos. Sanki bin kere okumuşum gibi.
Javier, bence biraz kafan karışmış.
Olabilir.
- Daha taze bir görüşe ihtiyacın olabilir. -Öyle mi?
Daha modern bir görüşe.
Genç bir kızdan. Ön yargısı olmayan.
Potansiyel okuyucu profiline uyan.
Sonsoles'in muhteşem son romanı için sizleri burada ağırlamak
büyük bir zevk.
Adı çok çekici, değil mi? Hepiniz romanı okudunuz mu?
- Bence bu hiç... - Bana güven.
Fikirlerinizi duymak istiyoruz.
Ne düşündünüz? Beğendiniz mi? Evet, buyurun.
- Bana biraz uzun geldi. - Bana da.
200 sayfa çok uzun. Biraz resim mi eklesek?
- Biraz. Evet, biraz. - Evet.
- Peki... - Ben birkaç yazım hatası buldum.
Not almak isterseniz diye sayfaları işaretlemiştim.
Olur.
Bu konularda daha dikkatli olmalıyız.
Tamam. Evet.
Sayfa 49.
- Evet. - Sayfa 73.
73.
Sayfa 51.
Bu çok komikti.
Tanrım, şimdi tüm kitabı düzeltecek.
Ama çok beğendim doğrusu.
Tamam, bence bu kadar yeter.
Acaba başka bir şey söylemek, eklemek isteyen var mı?
Ben bağımlısı oldum, açıkçası elimden...
Bana çocukluğumu hatırlattı.
Ne güzel.
Evet, aslında ben de...
Evet, sonuna kadar merakla okuyorsun.
- Sorun sonda. -Öyle mi? Neden?
- Evet. Çünkü nasıl desem... - Ben buna katılmıyorum.
Sonu fos çıkıyor.
-Öyle mi? - Bir şey eksik, değil mi?
- Evet... - Sürpriz yok.
Sonu beni şaşırtsın istedim ama hiç şaşırtmadı.
- Kesinlikle. - Değil mi?
Sanki bin kere okumuşum gibi.
- Peki. - Aynen.
Başka bir sonla bitse hoşunuza gider mi?
- Elbette. -Öyle mi?
- Daha anlamlı olur. - Evet.
Peki. Kaçınız tavsiye eder?
- Ben. -Öyle mi?
- Ben de. - Bu harika!
Süper. Hediye etmek için de harika bir roman, değil mi?
Teşekkür ederim.
-İyi misin? - Evet.
Şimdi ne yapacağız?
Esther gelmeden giyinelim.
- Umursadığım Esther değil. - Biliyorum.
- Kendimi bok gibi hissediyorum. - Ben de.
- Bunun olacağı belliydi. - Galiba.
Kesin.
Bir düşünelim...
Bunu kimsenin bilmesi gerekmiyor. Ciddi bir şey yok.
Değil mi?
Öyle.
İlişkimi, yeni bir ilişkiye girmek için bitirmedim zaten.
Evet, anladım.
Ciddi bir ilişkinin zamanı değil.
Bir şey söylemeyelim.
- Baskı yok. - Sadece...
Sen ve ben, olacak şey mi?
Bu çok tuhaf.
Akışına bırakmak daha iyi.
Bu sadece bir gönül eğlencesi. Hiçbir yere varmayacak.
Oysa varacaktı.
Nereye varacağını biliyordum.
- Buraya gelmediğine inanamıyorum. - Gelmedim.
Peki, daire 4A.
Tamam mı? Kapı açık.
Harika fotoğraf.
Yeter, sıkıldım artık. Elinde 500 fotoğrafım var. Şurada dur.
- Ne düşünüyorsun? -Şahane bir daire.
-Çok iyi iş çıkardın. - Gerçekten öyle.
- Nedir o? - Bunu kutlamamız gerekmiyor mu?
Bir oturma grubu, projektör...
Hiç sahip olmadığım kadar büyük bir masa.
Gerisi bitki. Orada, burada.
Şurada. Bir sürü bitki. Her yerde bitki.
Yatak odasını görmek ister misin?
- Güle güle. - Hoşça kal.
Günaydın.
-Üstüne çıksana. - Böyle iyi.
- Daha hoş görünür. - Böyle iyi.
Neden çıkmıyorsun ki? Yani bu...
Merhaba!
- Hey! - Ne haber?
-Şaşırdım. - Bence o anahtarları geri vermelisin.
Yatağı aldıktan sonra vereceğim.
Evet, tabii.
- Ne iş? İyi görünüyorsun. - Evet, iyiyim.
- Bir bira ısmarlayayım. - Barda mı?
Yok, oradan kovuldum.
- Tartufo. - Bunu unuttun.
Teşekkürler.
- Başka bir eski sevgili evi mi? - Görürsün.
Evine hoş geldin. Özgür ol, mutlu ol.
Al.
Ne yapıyorsun? Nereye gidiyorsun?
Gel.
- Güzel, değil mi? - Evet, çok güzel.
Güvenli mi, bilmiyorum.
Benim için biraz küçük.
-İskele mi? - Hayır, Madrid.
Param olunca Avustralya'ya döneceğim.
- Avustralya'da mı yaşadın? - Avustralya'yı seviyorum.
- Birçok yerde mi yaşadın? - Evet.
Tayland'da kuaförlük yaptım. Lima'da taksi şoförlüğü.
- Bir günlüğüne modellik bile yaptım. - Hadi ya!
Getafe'de. Ortopedik ayakkabılar için.
Hayat sana güzel.
Bir bilsen...
- Burası senin evin mi? - Hayır.
Korkma. Benim sayılır. Neredeyse bir yıldır buradayım.
- Tanrım! - Hayır! Aslında bir arkadaşın evi.
Altı ay tırmanış kamplarına gidiyor,
altı ay Madrid'de kalıyor.
- Ama bir yıldır buradasın. - Evet.
Aynen.
İyi hatırlattın. Bana en son Matterhorn'a tırmanmadan önce mesaj atmıştı.
Duş sızdırıyor ama tesisatçıya para vermem.
- Belirsizlikle iyi başa çıkıyorsun. - Umurumda değil demenin kibarcası mı bu?
Arkadaşının sevgilisi nasıl?
Artık sevgilisi değil.
Süper. Senin mi yoksa?
Henüz değil. Ama olacak.
Vay canına, iddialısın.
Hayır, bazen her şey gün gibi açıktır.
Aşkta öyle değil.
Aşk konusunda üstüme yoktur.
Cidden. Biriyle tanıştığında duygusal bir bağ hissetmez misin?
Hissederim. Ama genelde yanılırım.
Ben asla yanılmam. Bilirim.
-İlk buluşmada mı? -İlk öpücükle.
-Çok arsızsın. - Neden ki?
Beni öpmek istiyorsan söyleyebilirdin.
- Seni öpmek istemiyorum! - Tabi canım!
Az hin değilsin. Beni iskeleye çıkar, bira içir...
- Ben mi? - Yakaladım seni!
- Bir hikâye uydur. - Hikâye değil.
Çok tatlısın!
Madem hikâye değil, kanıtla o zaman.
Peki.
E?
- Hiç. - Nasıl yani?
Hiç. Çok tuhaf, bu asla olmaz.
Bir daha deneyeyim.
Olur, dene hadi.
Hiçbir şey.
Sanırım hayatının aşkını bulunca böyle oluyor.
Artık bitti, sonsuza dek.
Vay canına. Hayatının aşkı benmişim meğer.
- Hayır... - Yani, senden hoşlanıyorum ama...
Hayır...
Benim bağlanma fobim var. Bak, şovun harika.
- Yaptığın her şey... Vay canına! - Hayır, sen değilsin.
Sen değilsin.
İşte bu.
Bitti.
- Teşekkür ederim. - Ne?
- Teşekkürler! - Rica ederim.
Teşekkürler!
Roberto.
- Selam, ne haber? - Neden buradasın?
Lucía'nın en sevdiği çiçek değil mi o?
Bakması kolay.
Ne haber dostum? Nasılsın? Seni defalarca aradım.
Yalan söyleme. Birkaç kez aradın.
- Affet, konuşmaya hazır değildim. - Asıl sen beni affet, çok yoğundum.
Kötüyüm. Bunu bir türlü atlatamıyorum.
İşe konsantre olamıyorum, uyuyamıyorum. Kâbus gibi.
Evet, bütün ayrılıklar travmatiktir.
- Seninkiler değil. - Kesinlikle öyle. Karşı taraf için.
Bu hafta sonu bir yerlere gitmeye ne dersin?
Nereye?
Granada'ya.
Amaya seni terk edince gitmiştik hani.
Evet, aslında hiç fena olmamıştı ama...
Daha da iyi olacak. Çok daha iyi.
Ama şimdi doğru bir zaman değil. Sonra planlarız.
Biriyle buluşacağım.
- Kiminle? - Bir kızla.
Esther mi?
Hadi dostum!
Üzgünüm, çok işim var.
- Tamam. Önemli değil. - Meşgulüm.
Bitkiyi güneşten uzak tut.
Bekle!
- Rober, lütfen bekle! - Artık bu kadarı fazla.
- En azından ayrılmamızı bekledin. - Yemek gecesi öpüştük.
O gece hâlâ birlikteydik.
İstemeden oldu ve gördüm.
O benim hayatımın aşkı.
- Durumumu anlamalısın. - Nesini?
Beni enayi mi sandın?
Yalan söylemeyi bırak!
- Bana hep inandın. -İnanıyor gibi yaptım.
Çünkü bence eğlenceliydi.
Ve de arkadaştık.
Bekle.
Benim de bir öngörüm var.
Sen iflah olmaz bir adisin.
Ben de embesil.
En üzücü olan da her zamanki gibi, onu da mutsuz edeceksin.
Roberto yanılıyordu.
Sonrası, hayatımın en mutlu aylarıydı.
Mezgit var mı?
Izgaraya hazır olması için temizleyelim mi?
Evet, lütfen.
- Sakin ol, çok kıyafetim yok. -Öyle mi?
- Hayır, ona bakma. - Giysene!
- Bana da. - Hepsini kullandın, değil mi?
Ne yapıyorsun?
- Yakından görsün. - Hayır.
Canlı görünüyor.
Aptal...
- Ne oldu? - Hiç, sakin ol, her şey kontrol altında.
Sakin mi olayım? Musluğu kapat!
Ortak gardırop mu?
- Merhaba! - Merhaba.
- Yeni bir barış çiçeğimiz var! - Ne hoş.
Hey, bugün hava çok güzel...
Thyssen sergisine gidelim mi?
Hoşuna gitmeyecek.
Hangisine olduğunu söylemedim ki.
Magritte. Ölümüne sıkılacaksın.
Biri keyifsiz galiba.
Pardon aşkım, işim var.
Bir saniye.
Söyle Carla.
Sonsoles'in kitabını tekrar okudum.
Klasik gibi ha?
Zaten klasik.
Bin kere okumuş gibi hissettiğini hatırlıyor musun?
- Kapağına bayıldım! - Sevindim.
3.000 tane daha var. Her birinin parasını ödeyeceksin.
- Neden? - Neden mi? İntihal yapmışsın!
-İntihal mi? - En az beş kitaptan.
Yapma, lütfen! Neden söz ediyorsun?
Beni aptal mı sanıyorsun?
Hayır. Sorun şu ki bana inanmıyorsun.
Bak, bana mağduru oynama.
Tabii ya! Bu yüzden Doñate'yle çalışmak istedin.
Evet. Çünkü kitapları satıyor. Ayrıca çalışması zor biri değil.
- Hayır, Doñate çekilmez biri. - En azından kopyalamıyor.
O ihtiyar bunak 20 yıldır kendini kopyalıyor.
Sonsoles, sence bunu yayınlayabilir miyim?
Hayır.
Tabii ki kopyaladım.
Ama gençlerin dünyasını hiç bilmiyorum.
Niye özellikle gençler?
Çünkü anlatacak başka bir şeyim yok.
Eskiden...
Hayatım olaylıydı.
Şimdi de öyle.
Hayır, ilginç bir şey yok.
Okurların seni istiyor.
Peki ya sen?
Gördün mü?
Demek hayatın olaylı değil. Onunki fazlasıyla ilginç.
Kim bu kız?
Dünyayı gezen, yeni insanlarla tanışan uçuk biri.
- Karıncayiyen bile yedim. - Ne?
Fenomen olmasın sakın.
Yok, kamera önünde konuşmakta iyi değilim.
Ben Ariana, ilham perin.
Ceketini beğendim.
- Beğendin mi? - Evet.
Ben de evine bayıldım.
Sürpriz.
Ne oldu?
Hiç.
Sürpriz mi dedin sen?
Hayır.
- Neden? - Sebebi yok.
Neden orada duruyorsun? Yemek salonda.
Sürpriz!
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar, sevgili Javi.
Mutlu yıllar sana
Hayır! Dur... Dilek tutmalıydın!
-Şerefe. Hadi. -Şu ifadeye bak!
- Bunu beklemiyordun, değil mi? - Hem de hiç.
Sana küçük bir sürprizimiz daha var.
Senin için.
Ne gereği vardı?
- Tebrikler patron. - Teşekkürler.
TAVUKÇUNUN GÜNLÜĞÜ
- Paramızı boşa harcamayalım dedik. - Muhteşem bir konusu var.
- Pilici parçaladıklarında ağladım. - Ben de.
- Dramatik. - Müthiş.
Harika jestti, Lu. Çok teşekkürler.
Bir fikrin vardı ama.
- Hayır. -Öyledir...
Kabul, evet.
Sokağın köşesinde Ruben'in aracını gördüm.
Gerçekten mi?
Buraya park etmemelerini söylemiştim. Yan tarafta bir park yeri var.
Önemli değil.
Her şey çok güzeldi.
Javi.
Doğum günün kutlu olsun.
Bak şu işe!
Bakalım.
Marakeş'e iki bilet. Roberto'ya derken duymuştum,
ailenle gittiğin özel yerlerden biriymiş.
Bayıldım.
- Ne? - Ne olduğunu biliyor muydun?
Ben mi? Hayır.
- Evet. İfadenden belli oluyor. - Nereden bileyim?
- Telefonuma mı bakıyorsun? - Hayır!
Çok banalim yani. Sıkıcı mıyım?
Deli misin? Hiç bu kadar mutlu olmamıştım.
Hep böyle diyorsun...
Ama ne zaman bir şey yapsak sanki...
- Sanki ne? - Ne olacağını biliyormuşsun gibi.
- Saçmalama. - Seni hiç şaşırtamıyorum.
- Kim sürpriz ister ki? - Herkes.
Sürprizler neye neden olur?
- Kalp krizine. - Javi, bu benim için çok önemli.
Tekdüze ilişkiler yürümez, tecrübeyle sabit.
-İlişkimiz sıkıcı mı? - Beni sıkıcı buluyorsun.
Baş belası olmak istemiyorum Javi.
Marakeş'e gidelim.
- Yıllardır La Mamounia'da kalmadım. - Orayı tuttuğumu nasıl bildin?
Çünkü zevkli birisin.
Sezgi diyelim. Ayrıca Marakeş hiç değişmeyen bir yer.
Çarşıda gezeceğiz, pazarlıkla 100'e alabileceğim halıyı,
kaçırma korkun yüzünden 200'e alacağım.
Sana dünyanın en iyi kuskusunu önersem de Sezar salatası sipariş edeceksin.
Marakeş'te Sezar salatası mı?
Sos mideni bozacak ve tatilimizi otelde geçireceğiz.
Havaalanında da Hello dergisi alacaksın.
Carlota Casiraghi, adı neyse, sevgilisinden ayrılacak.
- Gelmek istemiyorsan söylemen yeterli. -İstiyorum.
-Çok geç, Esther'le gideceğim. - Bu benim hediyem.
Bak Javi, ilişkimizin yarısını Roberto'dan saklanarak geçirdik.
Diğer yarısını da yapışık ikiz gibi.
Biraz ara vermek iyi olacak sanki.
Sonunda, saksılarla kazandığımı bostanda kaybettim
çünkü marullar tahmin edilemez.
Evet, marullar tahmin edilemez.
Ama biraz daha şiirsel bir şey bulmak istiyorum.
- Tabii. - Acaba şöyle mi desek...
"Doğanın belirsizliği beni kaosa sürükledi."
Oldu mu? Sevdin mi?
-Öyle oldu. - Tamam.
- Bir de belediye başkanı olmam var. - Doğru.
"Avustralya'da Belediye Başkanı."
Fallas festivalini tanıttığım küçük bir kasabanın.
Az kalsın kasabayı yakıyordum.
- Sahi mi? - Yemin ederim!
O zaman "Avustralya'daki Piromanyak."
- Geri dönmeme izin vermeyecekler gibi. -Şaşırmadım.
- Siktir, tiyatroya gitmeliyim. - Seni götüreyim.
Harika. Sonunda göreceksin.
Bu kız başka bir şey.
- Bravo. - Hoşlanman ne güzel.
- Sen de hoşlanıyorsun. - Hayır.
Sevgilim var.
Ne?
- Hiç. - Gidelim mi?
- Sağ ol Sonsoles. - Rica ederim.
Yarın sana Peru'yu ve ölü yunusları anlatacağım, tamam mı?
- Tamam, güzel. - Umarım iyi gider.
Görüşürüz.
Sıradaki, Peru ve...
- Javi! - Tatlım! Marakeş nasıl?
Alo.
Motosiklete dikkat et!
Seni duyamıyorum, şu an çarşıdayız.
- Lucía. - Bakalım...
Sonra bakarız... Şu an çarşıdayız.
Ne?
Halılar!
- Buna bayıldım. - Beni duyuyor musun?
Çok fena, değil mi?
- Javi, seni duyamıyorum. - 250.
50.
Ne? 50 mi? Bekle. Javi, seni sonra ararım.
Hayır, pazarlık etmelisin. 50.
- Sadece sana ve sana. - Evet.
- 200 ve küçük olanı hediye edeceğim. - 200 çok iyi.
100 olmaz mı?
- 100 mü? - Onu küçük düşürüyorsun.
Hiç de bile. Bu işler böyle.
Sadece sizin için, 100 avro.
Harika!
Shukran. Bu harika. Bayıldım.
Tamam, düşüneceğiz. Tamam mı? Teşekkürler.
Hanımefendi, daha iyisi yok. Pazarda daha iyisini bulamazsınız.
Bravo!
Görüşürüz.
Yakışır.
Bana ne yaptın öyle?
Gösteri sanatı.
- Barda da yapmıştım, hatırlamıyor musun? - Bardaki böyle değildi.
Bazı değişiklikler yaptığım doğru.
- Beğenmedin mi? - Bu yıkayınca çıkar, değil mi?
- Nedir bu? - Kan.
- Ne? - Sen delisin.
- Hayır. - Evet.
Delinin tekisin. Keçileri kaçırmışsın.
Daha fazla kan mı istiyorsun? Ver şunu bana.
Bakalım.
Yavaş!
Ne yapıyorsun?
Pardon.
- Affedersin. - Ama...
- Sevgilin var, değil mi? - Evet, özür dilerim. Affet beni.
Gerçekten, üzgünüm. Nasıl desem...
Hiç anlamıyorum.
Bilmiyorum. Onunlayken her şey çok net, bundan memnunum.
Seninleyken hiçbir şey net değil, yine memnunum.
Tabii.
Bir karar vermen gerekiyor yani.
Bilmiyorum.
Ben biliyorum.
Seni bu dertten kurtaracağım.
Götlük yapmayı bırak.
En ufak bir şüphe varsa o gece silinip gitti.
Bunca zaman Lucía'nın hayatıma girmesini beklemiştim.
Artık benimleydi, onu kaybedemezdim.
Ona sürpriz yapmak istedim.
Doñate'ye, kitaplarından birini imzalatacaktım.
Birlikte yaptığımız ilk şey, o adamla tanışmaktı.
Hoş bir jest olur diye... Tanrım!
Kana buladım, eski sevgilimle tanıştırdım, bira ısmarladım,
tüm Madrid'i görmesini sağladım,
iskelemi gösterdim...
Bende bir sorun var.
Yani, bir bak...
Söyle Ariana,
sen ne zaman birinin peşine düştün ki?
Açıkla. Asla!
- Yapma. - Ne öyleyse?
- Peşinden gitmeyeceğim. - Hayır.
Burada ne yapıyoruz?
Bir kitap yazıyoruz,
acaba bu kitap aşktan hiç bahsediyor mu?
Hayır. Kitap başka bir şey...
...anlatıyor.
Kitap...
Ne hakkında Sonsoles?
Konusu ne?
Genel olarak mı? Özel olarak mı?
Kitap aslında...
Şey...
Konuştuğumuz her şey hakkında.
Dünyayı gezen bir kızla ilgili. Bu kız...
Garson ve taksi şoförü olarak çalışmış.
- Melbourne'da maymunlara bakmış. - Evet.
Ve umursamadığım bir ton şey daha yapmış.
- Ne? - Affet beni.
- Hayır... - Yani...
Bana anlattığın her şeyi yaşadım zaten.
Seni seviyorum Sonsoles ama Papa'yı protesto ettiğini sanmıyorum.
Hayır, bunu yapmadım. Doğru.
Ama bunu yapmayı düşünemeyecek kadar tembelim.
- Peki. - Artık o noktada değilim.
- Hayatın başka bir evresindeyim... - Ve...
O zaman söyle, hangi evredesin?
Mesela yazmaya başladığımda
bloke olmuş hissediyorum çünkü yazmak yerine
internetten bir şeyler satın alıyorum. Hiç işime yaramayacak şeyler.
Sonra hepsini iade ediyorum çünkü param yok.
Aptalın tekiyim.
Başım dertten kurtulmuyor. Bir etkinliğe katıldığımda
sarhoş oluyorum çünkü normalde hiç içmiyorum.
Bir tane içince 20 tane içmiş gibi oluyorum.
Bilmiyorum...
Tanımadığım insanların olduğu bir yere
gitmek istiyorum. Yazarlar, editörler...
Hepsinden usandım.
Bir de biri var.
Pardon.
Çok hoş bir Rumen.
- O, şey... - Evet.
Babam bana dağda bir ev bıraktı.
Bazen hafta sonları oraya gidiyorum. Tadilat işleri için.
Bana yardımcı oluyor.
Söylediği hiçbir şeyi anlamıyorum,
o da benim dediğim hiçbir şeyi anlamıyor.
Konuştuğumuz tek şey alçıpan ama sorun değil.
Geçen gün eve gittiğimde bir baktım, tuvalet mutfağın içinde.
"Lütfen, en azından tost makinem için küçük bir raf yap."
Yok, cidden...
Lanetlenmiş bir yazar olmak istemiyorum.
Tek istediğim karakter olmayı bırakıp
normal ve mutlu bir kadın olmak.
Ne yapıyorsun?
Ne oldu?
Ne yapıyorsun?
O notları almak çok zamanımı aldı.
Hayır, yapma. Lütfen...
Yazman gereken şey bu.
Cehennemi yaşamış olanlar,
birbirlerini gözlerinden tanırlar.
Ve Roberto Molina...
Sen Roberto,
bir kahramansın.
Gelişmekte olan bir ülkeye gittiğinde ne hissediyorsun?
Büyük bir sorumluluk sonuçta.
Çünkü topuk çatlağı, nasır
ya da Tanrı korusun, topuk dikeni...
Burada veya Kamboçya'da rahatsız edici şeyler.
Yani, rahatlıkla söyleyebilirim ki
ayaklar, uluslararası iş birliğinde unutulmuş değerler.
Hiç şüphe yok. Evet.
Elbette, en yakın kuyuya 15 kilometre yürümeniz gerektiğinde
bunu nasıl yapıyorsunuz? Ellerinizle mi? Hayır.
Kesinlikle.
Sorusu olan?
- Merhaba. - Merhaba.
Basit bir podologken nasıl oldu da
uluslararası iş birliği için bir referans hâline geldiniz?
O kadar da önemli...
Pardon. Evet.
Aslında rahat bir hayatım vardı,
kliniğimle, sevgilimle.
Bir daire için ön ödeme bile yapmıştım. Evet.
Ama kalbimi kırdılar.
Aşk, napalmden çok daha yıkıcıdır.
Roberto, bize ne olduğunu anlatır mısın?
Sevgilim en iyi arkadaşıma gitti.
Öyle birine "arkadaş" denirse tabii.
Evet. Merhaba, nasılsın?
Ben soru sormak yerine fikrimi söyleyeceğim.
Bir çiftin arası iyiyse bunu kimse bozamaz.
Yerinde bir gözlem, öyle değil mi? Evet.
Hoş olmayan şey,
sevgilinin en iyi arkadaşınla aylarca gizlice kırıştırması.
OIabilir, bilmiyorum. Atıyorum...
Odun gibi davranmayıp onu dinleseydin hâlâ birlikte olabilirdiniz.
- Evlenecektik! - Evlenmek istemiyordu.
-Öyle demiştin! - Hayır, her şeyi yanlış anladın!
- Planın çok iyi işledi. -Çok üzgünüm!
Yanlış yaptım.
Dürüst olmalıydım.
Seni incitmek, istediğim son şeydi.
Özür dilerim.
Şey...
Aslında o zamandan beri gayet iyiyim.
Görüyorum.
Sık seyahat ediyorum, hayır işi yapıyorum...
Ama onu hâlâ seviyorum.
Bu yüzden seninle mutlu olmasına sevindim.
Evet.
Evet, ne?
Oh olsun, demeyecek misin?
İmza almaya gelmiştim.
Affet beni.
Buraya gel.
TAKSİ - DOLU
LUCÍA'YA. İDRA ADASI'NDA NİCE YILLARA.
- Aşkım. - Merhaba!
- Nasılsın? -İyi.
Nasıl gitti?
İyi.
Ne?
Hiç.
Anlatsana.
Şey...
İlk gün ne oldu biliyor musun?
Pazarda çok güzel bir halı buldum,
fiyatını 100 avroya kadar indirttim,
sonra almaktan vazgeçtim.
İkinci gün berbat bir bara gittik,
iğrenç ötesi,
Sezar salatası söylememek için kendimi zor tuttum.
- Ne oldu, biliyor musun? -İshal.
Sipariş etmedim.
- Ama Esther etti. -İshal.
İshal olmadı, salata da iyiydi.
Ama ben Sezar salatamı yemedim.
Üzgünüm, seyahatini mahvettim.
Hayır.
Hayatımın yolculuğuydu.
Anlamıyorum.
Evet, üçüncü gün dedim ki
"Yeter artık. Salla gitsin.
O ne derse desin,
sakın dinleme ve istediğin şeyi yap."
Bir sürü şey oldu.
Soyulduk.
Esther...
Esther, bir kumuldan yuvarlandı
ve ayak bileğini incitti.
Çamur banyosu yaptım, meğer çamur değilmiş.
- Neymiş? - Hiç sorma. İğrenç.
Ama uçakta gülmekten kırıldık.
İnanılmazdı.
Bu arada, bekle.
Carlota sevgilisiyle evleniyor.
İyi vakit geçirmene sevindim.
Kendini bırakırsan kolay oluyor.
Duş alacağım, tamam mı?
Yarın kanepelerin yerlerini değiştireceğim
çünkü bu evin değişikliğe ihtiyacı var.
Söylemeyi unuttum, Roberto'yu gördüm.
Roberto'yu gördüm.
Çok değişmiş.
Farklı görünüyor.
Gerçekten mi?
Onunla buluşup işleri yoluna koyabiliriz.
Olur.
Çok yorgunum. Işığı kapatacağım, tamam mı?
Lucía, işler karıştı. Ben gelemiyorum.
Roberto'yla iyi eğlenceler.
Öptüm.
Nasılsın? Merhaba.
Javier az önce ulaştı, bir işi çıkmış.
- Javier gelmeyecek mi? - Evet.
Bilmiyorum acaba...
-Özür dilerim. -Özür dilerim...
Ne kadar samimi ve dokunaklı söyledin.
Tüm içtenliğinle.
Ben gidiyorum.
- Kötü bir fikirdi zaten. - Hayır.
Seni görmek istedim ama bunu çekmek zorunda değilim.
Ne dememi bekliyorsun? "Üzgünüm.
Arkadaşına âşık olduğum için bok gibi hissediyorum." Bu mu?
Mesela. Bu daha iyi, değil mi?
Pardon.
Özür dilerim, kendimi kaybettim.
- Javier burada olacak sanıyordum. - Evet, ben de.
Hadi, otur.
Hâlâ mutlu olduğunu söylemedin.
Bence konuşmamız gereken daha ciddi bir şey var.
Sakalın.
- Ne? - Hoş olmamış mı?
Neler yapıyorsun?
Neler yapıyorum? Eskiden yaptığımdan farklı şeyler.
- Kliniği kapattın mı? - Kapattım.
Kapattım ve defolup gittim.
Ama buna bayılacaksın. Gelecek ay nereye gideceğimi tahmin et.
Nereye?
- Madagaskar'a. - Ne?
Evet, üzgünüm.
Benden önce nasıl yaparsın?
Baktığımız o boktan çatı katında yalnız başıma kalmayacaktım.
Berbattı.
- Daireyi de almadın yani. - Hayır.
Hiçbir şey almadım. Kök salmak istemiyorum.
Artık ben...
-İyi misiniz, değil misiniz? - Evet, iyiyiz.
Javi nasıldır, bilirsin.
Şey var...
Bazen onu şaşırtmak
çok zor oluyor.
Sürpriz seviyorsun diye
sana sürprizin âlâsını yapmıştım. Evlilik teklifi ederek.
Lütfen, o günü anımsamasak olur mu?
İyi bir fikir olduğuna, filmlerdeki gibi evet diyeceğine emindim.
- Bir tokat yedim. - Diz çökmüştün.
- Hayır. - Evet, hafiften.
- Bir hamle yaptım. - Evet. Tanrım.
Tokadın acısı geçmedi. Siktir! Hâlâ dangalaklık ediyorum.
- Tanrım... - Bak.
Aslında çok hoştu
ama zamanı değildi.
Zamanı değildi. Doğru zaman değildi. Evet.
Tanrım...
Çişim geldi.
Git işe.
Düzgünce sarılabilir miyiz?
İsterim.
- Seni özledim. - Ben de seni.
Hayatımın yarısını destansı bir aşk hikâyesi arayarak geçirdim.
Onu buldum
ama benim değildi.
Merhaba!
Bekleyin.
Onun için mi? Teşekkürler.
Bak, sana ne verdi.
Hayatının aşkını bulmaya kafayı takmayınca
yapabileceklerine şaşırırsın.
Şişkosun.
YOLCU BİNİŞ KARTI ARIANA MONTEO MUNCIA
Tanıtımlara gitme amacım, bedava bira olmaktan çıktı.
- Haftaya! - Tabii.
Diğer yayıncıların kitaplarını okudum, çalışmalarını inceledim.
Fikirlerimi söyledim.
Çok geçmeden anladım ki...
...kimse ne yaptığını bilmiyor.
Hayatımda ilk kez kendime ve başkalarına karşı dürüst oldum.
Sevgili kitapçılar,
okuyucular ve meslektaşlarım.
Mon FORTE'nin gücüne güç kattığını söylesem de yalan.
İşler çok kötü...
Matbaaya.
...ve hepsi benim suçum.
Henüz iyi bir kitap basamadım...
Aslında hiç iyi bir kitap basmadım.
Bence Sonsoles Navarro'nun yeni kitabı bir şaheser.
Umarım ikinci baskıya girişini kutlarız.
- Merhaba. - Merhaba.
- Selam. - Nihayet!
- E? - Seni bekliyorlar.
- Geldim. Şunu buza koy. - Tamam.
- Ne haber? Sağ ol. - Tebrikler!
- Geldiğiniz için teşekkürler. - Asla kaçırmayız.
- Sana bir şey getirdik. -Öyle mi?
Sürpriz!
Düğün davetiyesi mi?
- Hayır. - Saçmalama, ne düğünü?
Vakfımdan. Senin adına birkaç ayağa sponsor olduk.
Çok teşekkürler.
50 avro.
Bende sadece 25 var. Hak edene veririm, tamam mı?
Dinleyin lütfen.
Lütfen bir dakika dinleyin.
Teşekkürler.
Kitap başarılı oldu
ve bunu mümkün kılan adam da burada.
Javier'in bir yeteneği var.
Bende, uzun zamandır görmediğim bir şeyi gördü.
Bir yazarı.
Bana katlandığın için teşekkürler.
- Bu doğru. -Özellikle de beni gördüğün için.
Hadi, kutlayalım. Hesabı Javier ödüyor.
Hayır, kitap ödüyor.
Teşekkür ederim.
Ben teşekkür ederim.
- Nasılsın? -Çok mutluyum.
Peki ya aşk hayatın?
Durmuş durumda.
- Cidden mi? - Evet.
Sana bir sürprizim var.
-Öyle mi? - Bak.
- Selam! - Selam!
- Dönmüşsün. - Nereden?
- Avustralya'dan. - Gitmedim ki.
Tabii. Hayır, gitmedim çünkü...
Çünkü kendime dedim ki
"Orada tekrar ne halt edeceksin?" Canım istemedi.
Endişelenme, parayı bir podcast için harcadım.
İyiyim yani.
- Eminim öylesindir. - Evet.
Pekâlâ...
Umarım mutlu olursun.
- Gidiyor musun? - Evet.
Buradaydın, buluşabilirdik.
Doğru.
- Hayır. - Hayır mı?
Bak Javi, ben...
Gerçek şu ki pek çok şey hakkında emin değilim ama...
Birinden hoşlandığımı bilirim.
Adım atmak için geleceği görmem gerekmez.
Doğru.
Gidiyorum.
Hoşça kal.
Ben gittim. Hoşça kal.
Bekle.
Seninle geleceğim.
Nereye?
Bilmiyorum.
Neresi olursa.
Alt yazı çevirmeni: Filiz Kart