Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ach, pocałunki.
Słodkie, czułe, namiętne...
Pierwszy pocałunek powie ci o drugiej osobie wszystko.
Bo to wtedy... Jezu, spokojnie.
Dzięki pocałunkowi wiesz, czy ta osoba jest dla ciebie.
Czy jesteście dla siebie stworzeni.
- To jakby dowiedzieć się... - Wybacz spóźnienie.
Szefowa szaleje i chce nie wiadomo czego.
„Przecież jest piątek, koniec tygodnia. Mogłaś mówić wczoraj”.
Jesteś poważny.
- Ja? - Tak.
Coś nie tak?
Co miałoby być nie tak?
- Nie spróbowałeś orzechów. - Czego?
Orzechów.
Zwykle wciągasz je jak odkurzacz.
Cześć.
- Jak się masz, Silvia? - Dobrze, a ty?
- Cześć. - Cześć.
- Berta, Silvia. - Miło mi.
Fajny jest, prawda?
Początkowo jest cudowny.
Potem zaczyna patrzeć na ciebie jakoś dziwnie.
Jakby wiedział coś, czego ty nie wiesz.
I ni stąd, ni zowąd cię rzuca.
- Co ty wyprawiasz, Silvia? - No co? To prawda.
- Rzuciłeś mnie ot tak. - Wybacz.
- Mnie nie rzucił. - Zrobił to tutaj.
- Rzucasz mnie? - Nie.
- Jadł orzeszki? - Co?
Umawia się z tobą w piątek
w barze pełnym ludzi, żebyś nie zrobiła sceny.
Pewnie już zapłacił, żeby móc się ulotnić.
- Przeginasz. - Reszta dla pana.
Ale jest dobrze.
- Układa wam się świetnie, co? - Tak.
Ale on nie widzi dla was przyszłości.
- Wszystkim to mówi. Boi się zaangażować. - To na pewno dlatego.
- Skąd wiesz, że nie mamy przyszłości? - Bo...
Pamiętam mój pierwszy pocałunek.
Gorzko! Gorzko!
Gorzko!
Zaczęło się dokładnie w tym momencie.
No wreszcie!
Wtedy nic nie rozumiałem...
ale wkrótce to pojąłem.
Wszystko działo się tak po prostu.
Kiedy mówię „wszystko”,
to mam na myśli wszystko.
Straciłem pół roku życia. Tyle z nią chodziłem.
Ale wystarczyła ostatnia randka, by potwierdzić najgorsze.
Jak się nauczysz...
A więc chcesz pisać?
Z chęcią, ale brakuje mi dyscypliny.
Chciałbym założyć własne wydawnictwo.
Wydawać nie bestsellery, ale młodych i zdolnych. Z logo świadczącym o jakości.
- Ja lubię nurkować. - Serio?
Na pomoc!
- Nałykał się wody. - Pomóżcie nam!
Jadę w weekend nad morze. Chcesz dołączyć?
- Nie mogę. - Może w następny weekend?
Pójdę po kawę.
Dobrze.
Wiem, co nastąpi po pierwszym pocałunku.
Chwile dobre.
- I złe. - Skąd wiesz, że nie mamy przyszłości?
Tak będzie najlepiej dla nas obojga. Wiem to.
Dobrze się bawię i znikam, nim zaczyna być niemiło.
Gówniarz.
Bo zawsze robi się niemiło.
Tego nie przewidziałeś.
MIŁOŚĆ OD PIERWSZEGO POCAŁUNKU
Z twoim talentem wystawiłbym sztukę teatralną i dawał 15% zniżki byłym.
Jasne, ciszej.
Może wykorzystasz go, żeby znaleźć kolejny bestseller?
Chciałbym. Ale to tak nie działa.
Wiesz, co nie działa?
Wiedziałam.
- Jesteśmy spłukani, prawda? - Nie.
- Powiedział, że to nie działa. - To podiatra. Od stóp, nie od książek.
Przyjechał.
Zwrot 500 egzemplarzy Dziennika hodowcy drobiu.
- Co z nimi zrobić? - Kto by pomyślał?
- Pamiętnik hodowcy drobiu. - Portret pustej Hiszpanii.
Ile jest książek o pustej Hiszpanii?
- Dość, by ją napełnić. - Nie toleruję cyników.
Nie wierzysz w nas, odejdź.
- Pomogę ci z pudłami. - Tak.
- Rozchmurz się. Kolacja wieczorem? - Dobra.
- Powiem Lucíi. - Jutro muszę wcześnie wstać.
- Wyjdźmy gdzieś. - Nie.
- Już dawno nie... - Nie.
Posłuchaj. Jeszcze lepiej. Wpadnie koleżanka Lucíi.
- Tak, ale... - Żadnych „ale”. Widzimy się.
- Cześć wam. - Ciao.
Gdzie położyć?
- Witam. - Nad czym pracujesz?
Wampiry. W Mauthausen.
- Sequel? - Prequel.
Dobry pomysł.
- Witam, jak leci? - Kogo ja widzę.
- Miło cię widzieć. - Wpadłeś na sushi?
Nie w takim miejscu. Na wręczeniu nagrody Nadala złapałem nicienie.
Jak leci? Podobno ciężko przędziesz.
- Podobno nie przetrwacie roku. - To plotki.
Rozmawiam z wpływowymi inwestorami.
Opowiesz nam o nich?
Nie podam nazwisk, bo nie mówię po czeczeńsku.
Spodziewamy się sporej inwestycji. Może przeniesiemy biuro.
Do ogrzewanego budynku?
- We wrześniu nie będziesz się śmiać. - Tak? A czemu?
Wydaję nową książkę Sonsoles Durán.
Powrót do jej wczesnego pisarstwa.
Kobiecego, surowego... Z ironiczną wizją świata.
- Oto i ona. - Tak.
- W domu, pracuje. - Nie, przyszła.
Patrz, tam.
- Gyoza z cielęciną? - Nie, dzięki.
- Mogę prosić o kieliszek wina? - Tak.
Nie. Może lepiej piwo.
Nie, chodź no tutaj.
Przynieś mi wódkę.
Wódkę.
Dziękuję.
- Sonsoles. - Javier.
Jak się miewasz?
Dobrze, a czy ty nie powinnaś teraz pisać?
Idzie mi fatalnie. Godzinę temu w domu miałam totalną blokadę.
Nie mogłam pisać
i w końcu powiedziałam: „O nie, weź się w garść”. Otworzyłam szufladę,
zażyłam diazepam i uznałam, że pójdę na imprezę.
No i jestem.
Mam gdzieś, czy dostanę nagrodę.
Wiesz, jaką nagrodę dostałam od życia?
Godność.
Pieprzyłam się z tym łysym facetem.
Jak ci idzie pisanie książki?
- Dobrze. - Jak dobrze?
No wiesz, dobrze.
- Niedługo coś przeczytasz. - Kiedy?
- To książki, nie kiełbasa. - Wybacz.
Ale mamy grafik, a minęło trochę czasu...
Javier, mogłam współpracować z Anagramą.
A nie robię tego. Wiesz czemu?
- Bo Anagrama cię nie chce. - Dziękuję.
Nikt cię nie chce.
Pierwsze powieści Sonsoles odniosły wielki sukces.
Ogłoszono ją głosem pokolenia.
- Nie dała sobie z tym rady. - Witaj, Sonsoles.
Jesteś wspaniała.
- Co za spotkanie. - To moja pierwsza książka.
Tak, Rok pantery to moja ulubiona.
Ale mam nową. Rok tygrysa.
W pierwszej przeszłaś samą siebie.
- To najlepsze, co napisałaś. - Przeszłam samą siebie?
Za mądra? Głupia? Ładna? Brzydka?
Dla Maríi José.
Dziękuję.
- „Dla Maríi José, wyliż mi cipkę”. - Tak, wyliż mi cipkę, I spierdalaj stąd.
- Podziwiałam cię. - Idź podziwiać Marię Dziewicę.
Jeśli ktoś chce podpisać pierwszą książkę, może od razu wyjść.
Dziś podpisuję moją ostatnią powieść.
Co za brak szacunku...
Dziękuję. Co za brak szacunku dla pisarki.
Brak szacunku dla kultury. No już, wychodzić.
Sonsoles nie napisała bestsellera od 10 lat.
Znajduję się w dziwnym i trudnym momencie.
Czemu ja?
Czemu gwiazda wpadła do mojego ogrodu?
Dalej, śpiewać, do cholery!
Wyglądacie, jakbyście mieli cholerną kontrolę ze skarbówki.
Połowie z was by się przydała.
Ogród...
Wiem, co z tobą zrobić
Jestem jej ostatnią szansą.
A ona moją.
Jak nie zmuszę jej, by skończyła, pożegnam się z marzeniem.
Niebo...
Ciężko mi idzie jedzenie pałeczkami...
Bardzo dobre, prawda?
- Bardzo... Tak. - Dobre, tak.
- Jak długo razem pracujecie? - Miesiąc?
- Trzy. Prawda? Od... - Tak.
Posłuchaj, Roberto mówił mi, jak się sprawy mają w wydawnictwie.
- Wszystko gra. - Cóż...
Spróbuj grupy fokusowej.
- Ja? - Nie, nie ty.
- Dostałbyś marną ocenę. - Dzięki.
Twoje książki.
Można stworzyć zróżnicowaną grupę.
Ludzie czytaliby i mówili, co do nich trafia, a co nie.
Nie, dzięki.
- Nie potrzebujesz pomocy? - To książki, nie kiełbasa.
Ładne.
To sposób na dotarcie do konsumenta.
- Literatury się nie konsumuje. - Twojej na pewno.
Przestańcie, miła atmosfera, co? Niektóre...
No dobrze.
- Jesteś z Madrytu, Esther? - Nie, z Valencii.
Przyjechałam tu po...
Hej! Musimy zamówić sernik. Mają tu bardzo dobry.
Pozwolisz jej mówić?
Po rozstaniu z moim chłopakiem.
Byłam z nim siedem lat. Uczył się wtedy na strażnika więziennego.
Dostał pracę w Picassent i po miesiącu mnie zostawił.
Mając wybór między więzieniem a mną, wybrał więzienie.
Spróbuję ciasta, jak zamówicie.
Jeśli ona chce. Jak chcesz, skarbie.
No dobrze, miło było cię poznać.
Chodźmy się czegoś napić.
Jutro mam wrastające paznokcie.
Wrastające paznokcie? Dzień jak co dzień, co?
Mam je tylko w piątki. Kończę tydzień z przytupem.
- Wiesz o tym, kochanie. - Kiedy ostatnio gdzieś byliśmy?
- Na 40. urodzinach twojej siostry. - W tym roku kończy 43 lata.
- Wracam, pa. Wybacz. - Ja też pójdę.
Zostań. Przyślij mi potem SMS-a, jak było.
- Nie. - SMS-a?
- Dobranoc. Przepraszam. Ciao! - Hej!
Hej?
Pójdziemy się czegoś napić?
Znam fajne miejsce niedaleko stąd...
- Tak. - Tak?
- Kameralne. - To blisko?
Tak.
Pasujecie do siebie.
Jasne.
- Kończę piwo i idę. - Nie.
- Idę. - Miałam jej kogoś znaleźć. Ty nim jesteś.
Nie mogę się wcinać. Jest na Eurowizji.
Nie chcesz, żebym był z twoją kumpelą.
- Czemu nie? - Bo mnie nie znosisz. Od zawsze.
Masz być tylko przejściowym facetem do łóżka.
Ja taki jestem?
Samolubny facet do ruchania bojący się zaangażować.
- Co jest? Nie tańczycie? - Ja właśnie wychodzę.
- Nie! - Esther, kochana, jest późno.
- Chodźmy. - Tańczmy!
Co robisz?
Chodź tutaj.
Teraz wy!
Niespodzianka!
- Dobrze. - 200?
- Dobra, co robimy? - Nie możemy jej tak zostawić.
Ty ją weź.
Super, dzięki.
Mieszka na szóstym piętrze bez windy. Stój. Trzymaj ją.
Halo, tutaj!
Dobra.
Gdzie mieszka?
Herbata miętowa. Tylko to znalazłem.
Dziękuję.
Jak ona się czuje?
Nic jej nie jest. Ma się dobrze.
Jutro – kto wie?
Przepraszam za to, co mówiłam.
W klubie.
Spoko.
Byłaś szczera.
Wolę to niż te twoje docinki przy Robercie.
- A ty? - Co ja?
Zawsze jak rozmawiamy, zaciskasz szczęki.
- Cierpię na bruksizm. - Jasne.
Ale przy kumplu ci przechodzi.
Śmiejesz się z tego, co wygaduje, a ja z nim mieszkam.
- On nie jest zabawny. - Już zapomniałem.
Odkąd mieszkacie razem, prawie go nie widuję.
I to moja wina?
Nie, z pewnością.
On nie spędza czasu z tobą, ze mną, z nikim.
Przychodzi z pracy, otwiera piwo i leżąc na sofie, ogląda The Mandalorian.
Zdradzić ci sekret?
Mam cholernie dość Baby Yody.
Muszę już iść.
Ostatnie.
- Javier? - Tak?
Zobacz to.
Santiago Doñate?
- Czemu mam iść na jego wykład? - Ma kłopoty z wydawcą.
I z całym światem.
- Jest popularny. - Wydajemy dobrą literaturę.
Ale się nie sprzedaje. Może spróbować czegoś innego?
Dziennikarze wojenni to palanty.
Obserwują z hotelu ataki moździerzowe przez tydzień i zanudzają nas tym latami.
- On pisze z pasją. - Nie chcę o bitwach.
Napisz o drodze do pracy i zrób to z pasją.
Wsiadłem do autobusu,
- zjadłem śniadanie... - Simón, dość!
Cześć.
Mogę jakoś pomóc?
- Hej. - Cześć.
Kawy?
Nie, dzięki.
To dobrze, nie mam kapsułek. Są strasznie drogie.
Dziękuję ci za pomoc z Esther.
Nie, nie chodzi o to. To znaczy, chodzi, ale to nie powód...
Mijam twoje biuro w drodze do pracy
i...
źle się czułam z myślą, że nie wejdę i się nie przywitam.
Nie to chciałam powiedzieć.
Przyszłam tu, bo zeszłej nocy coś się wydarzyło.
To znaczy, spokojnie...
Piliśmy alkohol, prawda? Ale...
To znaczy, jesteśmy dorośli. Do niczego nie doszło. Chcę się upewnić,
że nie przywiązujesz do tego wagi.
Nie. Skąd. To nic ważnego.
Widzisz? Żadnej wagi.
- Czy coś źle powiedziałam? - Nie.
Tylko że mam się nie spotykać z dziewczyną kumpla.
Co ty mówisz?
Chcę tylko, żeby między nami grało.
Jak zwykle. Chodzimy swoimi drogami.
- Tego też nie chcę. - A czego chcesz?
Żebyśmy byli przyjaciółmi.
Jesteś zaskakująco miły. Też będę miła.
Nie muszę mówić, że... Rany, kocham Santiago Doñate.
- Serio? - Czytałam wszystko.
- Czemu? - Podkradałam je bratu.
Wiem, nie są zbyt przeintelektualizowane.
Ale są wciągające.
Mówiłem.
- Zamierzasz go wydawać? - Nie.
Powinieneś.
- Nie wiem. - No bo...
mógłbyś zainwestować zyski w jakiegoś nowego Fostera Wallace’a.
- Nawet go nie czytałem. - A ja tak.
Cieszę się, że padło to pytanie.
Czy widziałem potworności?
Oczywiście, że tak.
W Kosowie w 1998 roku.
W Boże Narodzenie.
W Sudanie w 2013 roku.
Pięćdziesiąt stopni w cieniu.
Krew wysycha.
W kółko dzieją się te same rzeczy.
Wyzwoliciel staje się łajdakiem,
przyjaciel zmienia się w Judasza za talerz soczewicy.
Lub po to, aby ocalić rodzinę.
Spytajcie siebie:
„Czy ocaliłbym rodzinę?”.
A może najpierw własny tyłek.
Nie macie pojęcia, czym jest wojna.
Człowiek staje się zwierzęciem.
Bij brawo.
No już, bo wychodzi.
Santiago, miło mi. Javi. Javier Castaños.
Poznaliśmy się latem w Escorial.
- Przemawiał pan? - Nie. Jadłem prosiaka.
- Nie pamiętam. - Ja tak. Prosiak latem. Zły wybór.
To jest Lucía.
- Miło mi. - Mnie też.
- Jest wielką fanką. - Tylko ona?
Ja oczywiście też. Chciałem o tym pomówić.
- Mam małe wydawnictwo... - Nie takie znów małe.
Cóż, średnie. Słyszałem, że szuka pan nowego wydawcy.
Kto chce moje książki, wie, gdzie jestem.
Dlatego tu jestem.
- Chce mnie pan wydawać? - Bardzo.
Pańska ulubiona książka?
Tyle ich mam.
- Blady ogień Nabokowa. - Moja, dzieciaku.
- Wschód słońca w Mosulu. - No tak. Bez wątpienia.
Choć nie jest tak dobra jak...
- Zachód słońca w Kabulu. - Tak.
Lub Zmrok w Liverpoolu.
Nie jesteśmy duzi.
Nie lubię dużych wydawnictw. Kantują, jak tylko mogą.
To prawda.
Przypomina mi pani kobietę spotkaną na Hydrze.
„Kiedy robi się źle,
można tylko objąć ukochaną kobietę
i czekać, aż burza ustąpi”.
Trzymaj się jej, dzieciaku.
- Nie, my nie. - Nie, my...
- Ona i ja nie jesteśmy... - Podpisze pan?
Nie musi pani prosić.
Lucía.
- Jak nazywa się pańskie wydawnictwo? - Mon FORTE.
Biuro jest przy Redondilla 17. Na kawie...
Nie ma mowy.
Ten wydawca nie płaci.
- Nawet moja matka to wie. - Co?
Słyszał pan.
- Kompromitacja. - Nie, było super.
Po prostu świetnie. Lubisz patrzeć, jak upadam.
- W błoto! - Zobaczymy...
Było fatalnie, ale trzeba próbować. Mimo wszystko.
- Kto tak mówi? - Ja.
Gdyby zawsze dostawać to, czego się chce.
- Co to byłaby za nuda. - Dla mnie bomba.
- A lekcja? - Nie wiem.
Za bardzo cenimy cierpienie.
- No proszę. Hedonista. - Tak.
Wszyscy chcemy tego samego. Kochać i być kochanym.
Czemu to musi być takie trudne?
Bo w tym cała zabawa, prawda?
Analizujesz, co działa, co nie.
Za dużo czasu spędzasz w grupach fokusowych.
Chyba nie wierzysz w to, co mówisz.
PIĘKNI I PRZEKLĘCI
- Czytałaś? - Nie.
Bardzo dobra.
Życie Fitzgeralda i Zeldy, gdy byli w Nowym Jorku.
- To źle się skończyło, prawda? - Tak. Ale wcześniej było świetnie.
Gdyby wiedzieli, jak to się skończy, zrobiliby to?
Chyba tak.
- Widzisz? - Czasami to jest nieuniknione.
- Pakujesz się w kłopoty, co? - Ja?
Mam na myśli kobiety.
Częściej niż bym chciał.
I pracę. Słyszałam rozmowę przez telefon.
- Szpiegujesz mnie? - To moja praca.
Nie.
Tak. Inaczej nie wiedziałabym, kiedy postawić klientowi piwo.
Widzisz?
- Ja stawiam. - Brzmi dobrze.
Zdrowie.
Czym się zajmujesz? Za dużo stresu jak na brak garnituru.
- Mam wydawnictwo. - Pasuje do ciebie.
Dziękuję.
Ja gram.
Pasuje do ciebie.
Dziękuję.
Gram, śpiewam, maluję, tańczę.
Robię performance.
Performance, co?
- Mam tu położyć ręce? - Tak.
Co?
Czuję się niezręcznie.
I tak półtorej godziny.
- Twój performance tyle trwa? - Na osobę.
Czasem nawet dłużej. Aż to się stanie.
Co się stanie?
Aż osoba się otworzy.
Okaże emocje.
Zaraz to zrobisz.
- Co zrobię? - Okażesz emocje.
- Nie. - Tak.
Co jest nie tak?
- Nic. - Widzę to.
Jest tam. Wypuść to.
- Co jest nie tak? - Nic.
- Jesteś miękki. - Nie.
- Wypuść to. - Nie mam co wypuszczać.
Będę tu tak długo, jak potrzebujesz.
- Nie jadłem kolacji. Jestem głodny. - Lubisz naleśniki?
- Grasz też na perkusji? - Gdzie ta cholerna naleśnikarka?
Uczyłem się grać rok. Wymiatałem.
To za dużo kłopotu. Daj spokój.
Nie próbowałeś moich naleśników.
Autentyczny francuski przepis.
- Tartufo, gdzie naleśnikarka? - Mieszkałaś we Francji?
Tak, pracowałam na promie. Między Marsylią a Tunezją.
Robię też świetne falafele.
Uwielbiam falafele.
Tutaj jest.
- Cholera! - Masz współlokatorkę?
- Nie. - A więc?
- Ariana? - Hej, jak leci?
- Co wy wyprawiacie? - Już wychodzimy.
Nie mieszkasz tu? Cześć.
Już nie. Ale ten drań nie chce mi oddać naleśnikarki.
- Co to za pieprzony idiota? - Javier.
Ma wydawnictwo i ochotę na naleśniki.
Wolę słone przekąski.
Ariano, odłóż to i spadaj.
Więcej mnie nie ujrzysz, ale ją biorę.
Ona jest mojej matki! Latami zbierała cholerne kupony.
Bo poczuję się winna. Mam do Antonii słabość. Co u niej?
Super. Dawaj naleśnikarkę. A ty – pałeczki.
Drań.
Naleśnikarka! Dawaj ją.
Uciekaj!
To cię śmieszy?
Nieźle jak na czwartek.
- Musisz rzucić palenie. - Nie palę.
Możemy wyjść. Chyba już nas nie ściga.
Właściwie to...
- Nikt nas nie ścigał. - Jak to?
- Chciałam cię złapać w drzwiach. - Przestań.
Interesuję się kimś.
Widzisz?
Półtorej godziny.
- Otwierałeś się półtorej godziny. - Miałaś rację.
- Zakochałem się. - Moje gratulacje.
- To dziewczyna mojego przyjaciela. - A to pech.
Ale nie będzie z nim szczęśliwa.
Czemu nie?
To nie ma przyszłości. Wiem o tym.
- Czemu tego nie powiesz? - Jej?
Nie, jemu.
Nie ma mowy.
- To kumpel? - Tak.
Życzysz mu jak najlepiej?
Jasne.
Ma prawo wiedzieć, że ona nie będzie z nim szczęśliwa.
Dziękuję.
Oglądaliśmy nowe mieszkanie całkiem blisko stąd.
Gdzie?
Za Alcobendas. Dojazd to jakieś 20 minut.
- I... - Wejdziemy na drinka?
Nie ma jeszcze 10 000 kroków.
- Te krokiety są przepyszne. - Tak.
Mają tu świetne jedzenie.
- Zamierzasz kupić mieszkanie? - Tak, tak zwyczajnie.
Kupić mieszkanie, ożenić się, mieć dzieci...
- Normalne życie. - Tak.
Co?
- Jesteś pewien? - Czego?
- Dawniej miałeś plany. - Jakie plany?
Plany.
Podróżować, zobaczyć świat, mieć przygody...
- Javi, jestem podiatrą. - No i?
Oni też podróżują. Podiatrzy Bez Granic.
Otwarta Stopa.
To prawda. Miałem takie plany.
Ale teraz mam klinikę. Jestem z Lucíą.
- Jak jest między wami? - Dobrze.
- Coś nie tak? - Nie.
Powiedz, co jest nie tak.
- Nie łapię. O co chodzi? - Chcę dla ciebie jak najlepiej.
- Wiem. - Jesteście jacyś inni.
Co masz na myśli?
Jesteście inni. Zawsze byliście radośni, szczęśliwi...
A sobie dogryzacie.
Normalka. Znajome się lekceważy.
Mam wrażenie, że popadłeś w rutynę.
- Lubię rutynę. - Ale może ona nie lubi.
- Coś ci mówiła? - Nie.
Ale to widać.
Dobrze znasz kobiety, co?
- Tak. - Lucíi – nie.
Nie.
Wybacz, mieszam się w nie swoje sprawy.
Po prawdzie bywam leniwy.
Ojciec jest taki sam.
Wygrał na loterii moją mamę i stał się leniwy. Dlatego go wyrzuciła.
Cały dzień leży na sofie, ogląda Mentalistę i pije piwo.
Nie bądź jak swój ojciec.
Wciąż możesz się zmienić.
- Masz rację. - Tak?
Masz absolutną rację, Javi.
- Dziękuję ci. - Spoko.
Nie.
Dziękuję.
Javi, dziękuję.
Próbowaliście marynowanego tuńczyka. Jakie wrażenia?
Otwarcie puszki było zbyt skomplikowane.
Dobrze. Czy jeszcze ktoś miał problem z opakowaniem?
Ja.
Potrzebny mi plaster.
Esther...
Ci, co próbowali tuńczyka. Smakował wam?
Mnie bardzo. Najlepszy tuńczyk, jakiego w życiu jadłam.
Świetnie.
- Nie lubisz innych marek? - Mam alergię.
- Zadzwoń po lekarza. - Może mnie też zbada?
Tobie nic nie jest.
- Lu... - Kontynuujmy.
Masz gościa.
- Przepraszam. - Co się stało?
Co tu robisz? Pracuję.
Zróbmy to, jak tradycja nakazuje.
Tadam!
- Co ty wyprawiasz? - Dawno powinienem był to zrobić.
Ależ to urocze!
- Tak! - Tak.
Tak!
- No weź, Roberto, wyjdź, proszę. - Nie.
- To mnie wpuść. - Nie ma mowy!
Teraz to może koniec świata, ale ci przejdzie, uwierz.
Jak ma mi, do cholery, przejść?
- No wyjdź! - Mówię „nie”!
Proszę. Pamiętasz, jak Amaya cię zostawiła.
To były trzy lata piekła, a nie kochałem jej aż tak.
To się musiało stać.
Za jakiś czas zrozumiesz, że to...
Ty.
Co ja?
Przewidziałeś to.
- Niezupełnie. - Ja się tego wcale nie spodziewałem.
A dawała mi znaki.
Bo gdy Lucía nie czuje się dobrze, przestawia meble i...
Zniszczyła parkiet od przesuwania sofy.
- Już dobrze. - Cholera.
- Ciągle jest w domu? - Nie.
Przeniosła się do Esther.
Ale w weekend wróci po rzeczy i...
A ja...
zamieszkam z ojcem.
Nie cierpię Mentalisty.
Już dobrze.
Nie chcę znów przez to przechodzić.
- Nie możesz go zostawić. - Czemu nie?
Bo go kochasz. I on cię kocha.
- Dla mnie to też nie jest łatwe. - To nie rób tego.
Chwyć z tej strony. Proszę.
Nie, w dół.
Co? On cię przysłał?
Nie, kupiłem herbatę z lipy.
- Nie może jej pić. Ciśnienie. - Dla mnie.
- Źle. - Serio nie chcesz za niego wyjść?
Cholera, sama już nie wiem. Jak o tym mówisz
i kiedy myślę o tym na spokojnie...
Nie!
- Mieliście kupić dom. - Nie.
On miał kupić. Ja wolę wynajmować w centrum.
On chce się zadłużyć, żeby zamieszkać pod Burgos.
Nie wiem, do cholery, czemu on chce się żenić.
- Gadałem z nim. - Ty mu kazałeś?
Nie, przeciwnie, ale to schrzaniłem.
- Udajmy, że tego nie było, i żyjmy dalej. - Nie chcę żyć tak jak wcześniej.
Niech to szlag. To wszystko moja wina.
Tu nie chodzi o ciebie, tylko o mnie. O to, że dopraszam się o rozmowę.
- A on nie słucha. - Serio?
- Prosiłeś go, żeby wyłączył Calamaro? - Nie.
Pytam, czy jesteś pewna, że nie chodzi o mnie.
Jestem pewna.
Cześć!
- Cześć. - Cześć.
- Javi, jak się masz? - Dobrze.
- Dobrze cię widzieć. - Właśnie wychodziłem.
Dlaczego miałbyś wychodzić?
Lucía musi iść, prawda?
Nie pamiętasz, jak mówiłyśmy o...?
Przepraszam. Tak, o...
O...
- Co? - Lu, idź się przejść.
- Nie. - Tak.
Wiem, że z tobą kiepsko, ale ze mną jest jeszcze gorzej.
Bo ja przechodzę przez to dłużej.
- To zły pomysł. - Czemu?
Mówiłaś, że jest idealny na przejściowy seks.
Muszę zakończyć ten przejściowy etap. To nie służy nikomu.
- Esther. - Co?
On tylko niszczy.
Nie.
A jak zacznie ci zależeć? Co wtedy?
- Będziemy się martwić. - Nie.
Dobrze, Lucía? Tak, idź.
Javi?
Jav...?
Javi?
Drogi Javierze, wysłałam ci rękopis.
Wybacz wielotygodniowe opóźnienie,
ale to książki, nie kiełbasa.
- Uściski. Obyś był zachwycony. - Nie kiełbasa.
Idziemy na lunch.
Javi, w porządku?
Tak.
To rękopis Sonsoles?
I jak?
W porządku.
Nie podobało ci się.
Skąd, podobało mi się.
Przypomina jej wczesne powieści.
- To dobrze, prawda? - Tak.
- No i? - Nie wiem. Początek dobry.
Bardzo dobry,
ale zakończenie rozczarowuje. Już to czytałem.
Javier, wydajesz się trochę zdezorientowany.
Może.
Może potrzebna ci świeża opinia.
Tak myślisz?
Nowocześniejszy punkt widzenia.
Jakiejś młodej, bezstronnej dziewczyny,
która pasuje do profilu potencjalnych czytelników.
To przyjemność gościć was tutaj w związku z najnowszą powieścią Sonsoles,
która jest znakomita.
Tytuł jest bardzo przyciągający, prawda? Przeczytaliście powieść?
- Nie wiem, czy... - Zaufaj mi.
Chcemy je usłyszeć.
I jak? Podobała się wam? Tak? Powiedz.
- Jest trochę za długa. - Też tak uważam.
Dwieście stron to za dużo. To może obrazki?
- Trochę, tak. - Tak.
- Dobra... - Znalazłam parę literówek.
Pozwoliłam sobie je zaznaczyć, może wam się przyda.
Tak.
Musimy bardziej uważać na takie rzeczy.
Dobrze. Tak.
Strona 49.
- Tak. - Strona 73.
Siedemdziesiąt trzy.
Strona 51.
Ta była zabawna.
Boże, zrobi korektę całej książki.
Ale mnie się bardzo podobała.
Myślę, że wystarczy. Tak.
Jeśli możemy coś jeszcze... Może coś...?
Prawdę mówiąc, ja się wciągnęłam...
Przypomniało mi się dzieciństwo.
To super.
Tak, ja także...
Problem w tym, że dochodzimy do zakończenia.
- Problemem jest zakończenie. - Zakończenie?
- Tak, bo nie wiem... - Nie zgadzam się.
Tak, rozczarowuje.
- Tak? - Czegoś brakuje, prawda?
- Tak, jakby... - Elementu zaskoczenia.
Chciałam, żeby zakończenie mnie zaskoczyło. A tak się nie stało.
- Właśnie. - Prawda?
Jakbym to już czytała tysiąc razy.
- Tak? - Racja.
Chcielibyście innego zakończenia?
- Oczywiście. - Tak?
- To miałoby więcej sensu. - Tak.
Dobrze. Kto z was by ją polecił?
- Ja. - Tak?
- Ja też. - Świetnie!
Super. Poza tym to świetna powieść na prezent, prawda?
Dziękuję.
- Jesteś cały? - Tak.
Co teraz?
Ubierz się, zanim Esther przyjdzie.
- Nie o Esther się martwię. - Wiem.
- Czuję się beznadziejnie. - Ja też.
- Ale to musiało się stać. - Chyba tak.
Na pewno.
Pomyślmy...
Nikt nie musi wiedzieć, bo z tego nie musi nic być.
Prawda?
Jasne.
Poza tym nie zakończyłam jednego związku, żeby od razu znaleźć się w drugim.
Jasne, rozumiem.
To nie pora na poważną relację.
Nic nie powiemy.
- Nie naciskam. - Po prostu...
Poza tym, ty i ja?
To strasznie dziwne.
Lepiej po prostu płynąć z prądem.
To tylko przejściowy seks. Nie prowadzi donikąd.
Ale ja wiedziałem, że prowadzi. Wiedziałem też dokąd.
- Nie wierzę, że nigdy tu nie byłeś. - Nigdy.
Mieszkanie 4A.
W porządku? Otwarte.
Super zdjęcie.
Dość. To mnie zawstydza. Zrobiłeś mi 500 zdjęć. Stań tam.
- Co o tym myślisz? - Jest świetne.
- Dobra robota. - Naprawdę dobra.
- A to co? - Musimy to uczcić, prawda?
Postawię kanapy, projektor...
Ogromny stół, jakiego nigdy nie miałam.
A reszta to kwiaty. Tam, tutaj.
Kwiaty tutaj, więcej kwiatów. Wszędzie.
Chcesz zobaczyć sypialnię?
- Pa! - Pa.
Dzień dobry.
- Stań na nim. - Tak dobrze.
- Będzie lepiej. - Jest dobrze.
Ale czemu nie? To...
Cześć!
- Hej! - Jak się masz?
- Przestraszyłeś mnie. - Powinnaś oddać klucze.
Wezmę materac, a potem oddam klucze.
Jasne...
- Co jest? Dobrze wyglądasz. - Mam się dobrze.
- Kupię ci piwo. - W barze?
Nie. Zwolnili mnie.
- Tartufo. - Zapomniałaś.
Dziękuję.
- Przywita nas kolejny były? - Zobaczysz.
Witaj w domu. Bądź wolny i szczęśliwy.
Proszę.
Co robisz? Dokąd idziesz?
Chodź.
- Ładnie, co? - Tak, pięknie.
Nie wiem, czy to bezpieczne.
Dla mnie trochę za małe.
- Rusztowanie? - Nie, to miasto.
Jak będę miała kasę, wrócę do Australii.
- Mieszkałaś w Australii? - Kocham Australię.
- Mieszkałaś w wielu miejscach? - Tak.
Byłam fryzjerką w Tajlandii. I taksówkarką w Limie.
- A raz byłam modelką. - No co ty.
W Getafe. Od butów ortopedycznych.
To się nazywa życie.
Gdybyś tylko wiedział...
- To twoje mieszkanie? - Nie.
Bez obaw. Jest jak moje. Mieszkam tu prawie od roku.
- O Boże! - Nie! Należy do kolegi.
Ale on wspina się sześć miesięcy w roku, a resztę spędza w Madrycie.
- Ale ty jesteś tu od roku? - Tak.
No tak.
Skoro o tym mówisz, ostatnio pisał do mnie przed wspinaczką na Matternhorn.
Prysznic przecieka, a ja nie zapłacę hydraulikowi.
Dobrze znosisz życie w niepewności, co?
To uprzejma wersja: „Masz to gdzieś”?
A co z dziewczyną kumpla?
Już nie jest jego dziewczyną.
To super. Jesteś z nią?
Jeszcze nie. Ale będę.
Popisujesz się.
Nie, czasami wszystko jest jasne.
Nie w miłości.
Ja w miłości wymiatam.
Na serio. Jak kogoś spotykasz, nie czujesz, że coś was łączy?
Czuję. Rzecz w tym, że zwykle się mylę.
A ja nigdy. Ja po prostu wiem.
- Na pierwszej randce? - Po pocałunku.
- Co za bezczelność. - Czemu?
Chciałeś mnie pocałować, to trzeba było mówić.
- Nie, nie chcę. - Pewnie, że tak.
Spryciarz. Biorę cię na rusztowanie, kupuję piwo...
- Ja? - Mam cię!
- A ty mamisz mnie bajką. - To nie bajka.
Słodziutko.
Tak? No to już, udowodnij.
Zgoda.
No i?
- Nic. - Jak to?
Nic. Dziwne, nigdy mi się nie zdarza.
Jeszcze raz.
No dalej, próbuj.
Nic a nic.
Pewnie jak się znajdzie miłość życia, to koniec.
Koniec na zawsze.
Rany. Czyli jestem miłością twojego życia.
- Nie... - Lubię cię, ale...
Nie...
Boję się zaangażować. Ten twój show jest super.
- Wszystko, co robisz... Rany. - To nie ty.
Nie ty.
To tyle.
Koniec.
- Dziękuję. - Co?
- Dziękuję! - Nie ma za co.
Dzięki!
Roberto.
- Hej, co tam? - Co tu robisz?
Ulubiony kwiat Lucíi?
Łatwy w uprawie.
Co jest? Jak żyjesz? Dzwoniłem do ciebie sto razy.
Nie kłam. Raptem parę razy.
- Wybacz, nie mogłem gadać. - To ja przepraszam. Byłem zajęty.
Mam się fatalnie. Nie mogę się z tym pogodzić.
Nie mogę się skupić na pracy, nie sypiam... Ja pierdolę.
Stary, wszystkie rozstania są traumatyczne.
- Twoje nie są. - Są, ale dla tej drugiej strony.
Może pojedziemy gdzieś na weekend?
Dokąd?
Do Granady. Byliśmy tam, jak rzuciła cię Amaya. Pamiętasz?
Tak, sam nie wiem. Nie było źle, ale...
A będzie jeszcze lepiej.
To zły czas. Niedługo coś zorganizujemy.
Spotykam się z kimś.
- Z kim? - Z dziewczyną.
Z Esther?
Chodź, stary!
Przepraszam, jestem zajęty.
- Dobra. Zapomnij. - Jestem zajęty.
Kwiatek nie może stać na słońcu...
Czekaj!
- Roberto, zaczekaj! - Przesadziłeś.
- Dobrze, że zaczekałeś, aż zerwaliśmy. - Całowaliśmy się po kolacji.
Wtedy byliśmy razem.
Nie planowałem tego. Zobaczyłem to. To ona!
Jest miłością mojego życia.
- Musisz mnie zrozumieć. - Zrozumieć?
Masz mnie za frajera? Przestań, kurwa, kłamać!
- Zawsze mi wierzyłeś. - Słuchałem cię.
Byłeś zabawny.
I byliśmy kumplami.
Czekaj.
Ja też mam wizję.
Widzę, że jesteś dupkiem.
A ja idiotą.
Najsmutniejsze, że ją unieszczęśliwisz. Jak zawsze.
Roberto się mylił.
Nastały najszczęśliwsze miesiące mojego życia.
Jest morszczuk?
Usuniemy ości, nada się na grilla.
Tak, dobrze.
- Spokojnie, nie mam dużo ubrań. - Tak?
- Nie patrz na to. - Załóż to!
- Daj mi trochę. - Zużyłaś wszystko?
Co robisz?
- Niech zobaczy. - Nie.
Wygląda na żywą...
Idiota...
- Co się stało? - Nic, luz, wszystko pod kontrolą.
Luz? Zakręć kran!
Mamy wspólne ubrania?
- Cześć! - Cześć.
- Nowy skrzydłokwiat! - Cudownie.
Jest piękny dzień...
- Idziemy na wystawę do muzeum Thyssen? - Nie spodoba ci się.
Nie powiedziałam którą.
Magritte. Zanudzisz się na śmierć.
Ktoś tu ma humorek, co?
Wybacz, skarbie, praca.
Sekundę.
Cześć, Carla.
- Przeczytałam ponownie książkę Sonsoles. - Wejdzie do klasyki?
To jest klasyka.
Pamiętasz, jak zdawało ci się, że to już czytałeś?
- Fantastyczna okładka! - Cieszę się.
Mam na składzie 3000 sztuk. Zapłacisz za nie.
- Czemu? - Czemu? Bo to plagiat!
- Co? - Splagiatowałaś pięć książek.
Przestań! Co ty w ogóle mówisz?
Masz mnie za idiotę?
Sęk w tym, że we mnie nie wierzysz.
Nie zgrywaj ofiary, dobra?
Jasne. Dlatego chciałeś wydawać Doñatego.
Chciałem go wydawać, bo on się sprzedaje. Łatwo się z nim pracuje.
- Doñate jest nie do zniesienia. - Przynajmniej nie kopiuje.
Ten stary kutas kopiuje samego siebie od 20 lat.
Naprawdę myślisz, że mogę to wydać?
Nie.
Oczywiście, że skopiowałam.
- Ale nie znam życia młodych. - To po co o tym piszesz?
Bo nie mam nic innego do powiedzenia.
Dawniej, cóż...
Dużo się u mnie działo.
Teraz też się dzieje.
Nie, nic ciekawego.
Ludzie chcą cię czytać.
A ty?
Widzisz?
Mówisz, że u ciebie nic się nie dzieje. U niej przeciwnie.
Kim ona jest?
Podróżuje, poznaje ludzi i pakuje się w kłopoty.
- I jadłam łuskowca. - Co?
Nie jest influencerką?
Skąd, nie umiem mówić do kamery.
Jestem Ariana, twoja muza.
Fajna kurtka.
- Podoba ci się? - Tak.
A mnie podoba się twój dom.
Niespodzianka.
Co się stało?
Nic.
Powiedziałeś „niespodzianka”?
Nie.
- A co? - Nic.
Czemu tak stoisz? Kolacja jest w salonie.
Niespodzianka!
Sto lat
Niech nam żyje Javi
Niech żyje nam
Nie! Musisz... Życzenie!
- Zdrowie. Już. - Twoja mina, stary.
- Nie spodziewałeś się? - Wcale.
Mamy dla ciebie jeszcze jedną niespodziankę.
To dla ciebie.
Niepotrzebnie.
- Gratulacje, szefie. - Dzięki.
PAMIĘTNIK HODOWCY KURCZAKÓW
- Nie zamierzaliśmy wydawać forsy. - Ma fascynującą fabułę.
- Płakałam, jak kroili kurczaka. - Ja też.
- Odlot. - Genialna.
Było super, Lu. Dziękuję bardzo.
Domyśliłeś się, prawda?
- Nie. - Jasne...
Tak, domyśliłem się.
Widziałem auto Rubena na rogu ulicy.
Serio?
Mówiłam im, żeby tu nie parkowali. Obok jest parking.
To nieważne.
Było cudownie.
Hej.
Wszystkiego najlepszego.
Patrzcie no.
Zobaczmy.
Dwa bilety do Marrakeszu. Mówiłeś Robertowi,
że lubisz to miasto, bo byłeś tam z rodzicami.
Kocham je.
- Co? - Wiedziałeś, co to?
Ja? Nie.
- Tak. Widzę po twojej minie. - Skąd miałbym wiedzieć?
- Sprawdzasz mój telefon? - Nie.
- Jestem przewidywalna. I upierdliwa? - Oszalałaś? Jestem szczęśliwy.
Cały czas tak mówisz,
ale wydaje się, że zawsze jak coś robimy, to...
- To co? - Jakbyś wiedział, co się wydarzy.
- Nie bądź niemądra. - Nie zaskakuję cię.
- Kto chce być zaskakiwany? - Każdy.
Nie. Wiesz, co zaskakuje?
- Atak serca. - Javi, to dla mnie ważne. Naprawdę.
Nudne związki się psują, wiem z doświadczenia.
- Nasz jest nudny? - Nie, ale masz mnie za nudną.
Nie będę upierdliwa.
Jedźmy do Marrakeszu.
- Od lat nie byłem w La Mamounia. - Skąd wiesz, że go zarezerwowałam?
Bo masz znakomity gust?
Nazwij to intuicją. Poza tym Marrakesz jest zawsze taki sam, prawda?
Medina, targowanie się o dywan, który kupiłbym za stówę,
ale ty zapłacisz 200, by na pewno go mieć. Polecę ci najlepszy kuskus,
ale i tak zamówisz sałatkę Cezar.
Sałatkę Cezar w Marrakeszu?
Rozchorujesz się po niej i będziemy siedzieć w hotelu.
A na lotnisku kupisz magazyn Hello.
Carlota Casiraghi, czy jakoś tak, zrywa z chłopakiem.
- Jeśli nie chcesz jechać, powiedz. - Chcę.
- Za późno, jadę z Esther. - To mój prezent.
Przez połowę naszego związku ukrywaliśmy się przed Robertem,
a potem byliśmy nierozłączni.
Przyda nam się trochę przestrzeni.
W końcu wszystko, co zarobiłam na garnkach, straciłam w ogrodzie,
bo sałata jest nieprzewidywalna.
To prawda, sałaty nie da się przewidzieć.
Ale chciałabym znaleźć coś bardziej poetyckiego.
- Jasne. - To mogłoby być coś w stylu...
„Niepewność natury doprowadziła mnie do chaosu”.
Tak? Podoba ci się?
- Dokładnie tak. - Dobra.
- I jeszcze o tym, że byłam burmistrzynią. - Racja.
„Burmistrzyni w Australii”.
W małym miasteczku, gdzie urządziłam Święto Ognia.
Prawie je spaliłam.
- Serio? - Przysięgam!
Zatem: „Piromanka w Australii”.
- Chyba już mnie tam nie wpuszczą. - Nic dziwnego.
- Kurde, muszę lecieć do teatru. - Zawiozę cię.
Super. W końcu to zobaczysz.
Ta dziewczyna jest wyjątkowa.
- Gratuluję. - Super, że ci się podoba.
- Tobie też się podoba. - Nie.
Ja mam dziewczynę.
Co?
- Nic. - Idziemy?
- Dzięki. - Nie ma za co.
Jutro opowiem ci o Peru i o nieżywych delfinach.
- Dobrze. - Udanej pracy.
Do zobaczenia.
A więc „Peru i...”
- Javi! - Skarbie! Jak Marrakesz?
Halo?
Nie mogę... Uważaj z tym motorem!
Nie słyszę cię, jesteśmy na pchlim targu.
- Lucía? - Sprawdźmy...
Zobaczysz... Jesteśmy na pchlim targu.
Co?
Dywany!
- Świetne. - Słyszysz mnie?
Straszny zamęt, co?
- Javi, nie słyszę cię. - 250.
Pięćdziesiąt.
Co? Pięćdziesiąt? Czekaj. Javi, oddzwonię.
Musisz się targować. Pięćdziesiąt.
- Tylko dla pani... - Tak.
- I dorzucę mały. - Dwieście to dobra cena.
Sto?
- Sto? - Upokarzasz go.
Nie. To tak działa.
Tylko dla ciebie sto euro. No już.
Świetnie!
Shukran. Świetnie. Uwielbiam to.
Zastanowimy się. Dobrze? Dziękuję.
Nie ma lepszego na tym targu.
Brawo!
Do zobaczenia.
Pasuje ci.
Co ty zrobiłaś?
Performance.
- Już go robiłam w barze, pamiętasz? - Tego nie było w barze.
To prawda, wprowadziłam zmiany.
- Nie podobało ci się? - To się spierze, prawda?
- Co to za krew? - Krew.
- Co? - Jesteś szalona.
- Nie. - Tak.
Ześwirowałaś. Totalnie.
Chcesz jeszcze więcej krwi? Daj mi to.
Pokaż.
Spokojnie.
Co robisz?
Przepraszam.
- Przepraszam. - Ale...
- Przecież masz dziewczynę. - Tak, przepraszam.
Naprawdę przepraszam. Ja nie...
Na serio nic nie rozumiem.
Nie wiem. Z nią wszystko jest jasne i jest nam dobrze,
a z tobą, sam nie wiem, i też jest dobrze.
Jasne.
Po prostu musisz się zdecydować, tak?
Nie wiem.
Ja wiem.
Nie martw się, pomogę ci.
Przestań być dupkiem.
Wszystkie wątpliwości rozwiały się tamtej nocy.
Przypomniałem sobie czekanie, aż Lucía zjawi się w moim życiu.
DLA LUCÍI
Teraz nie zamierzałem jej stracić.
Chciałem ją zaskoczyć.
Zdobyć w końcu autograf Doñatego.
Byliśmy na spotkaniu z nim na samym początku.
To byłoby miłe... Matko Boska!
Oblałam go krwią, przedstawiłam byłemu, postawiłam mu piwo,
oprowadziłam po Madrycie,
pokazałam mu rusztowanie...
Nie czuję się dobrze.
To znaczy...
Kurczę, Ariano.
Kiedy ty w ogóle za kimś się uganiałaś?
Powiedz. Nigdy!
- Nie rób tego. - Nie. Czyli co?
- Nie uganiam się za nim. - Nie.
Co my tu robimy?
Piszemy książkę
i czy ta książka przypadkiem wspomina cokolwiek o miłości?
Nie. Książka opowiada o...
czymś innym.
To książka o...
O czym jest ta książka, Sonsoles? O czym?
Ogólnie? Czy szczegółowo?
Książka jest...
o...
O wszystkim, o czym rozmawiamy.
O dziewczynie, która podróżuje po świecie i...
No cóż, pracowała jako kelnerka i taksówkarka.
- Opiekowała się małpami w Melbourne... - Tak.
...i robiła wiele rzeczy, które ja mam totalnie gdzieś.
- Co? - Wybacz.
- Nie... - Znaczy...
Przeżyłam wszystko, o czym mi opowiadasz.
Kocham cię, ale raczej nie oprotestowałaś papieża.
Nie robiłam tego. Prawda.
Ale jestem zbyt leniwa, żeby nawet o tym pomyśleć.
- Tak. - Nie jestem już na tym etapie życia.
- Jestem teraz gdzieś indziej... - I...
To powiedz. Na jakim etapie jesteś?
Na przykład kiedy zaczynam pisać,
czuję blokadę, bo zamiast pisać,
zaczynam kupować jakieś bezużyteczne rzeczy przez Internet,
które zwrócę, bo jestem spłukana.
Jestem straszną idiotką.
Przytrafia mi się też taka okropna rzecz, że jak wychodzę,
to się upijam, bo nigdy nie piję.
Wypijam jednego drinka, a wygląda, jakbym wypiła 20.
Sama nie wiem...
Chciałabym gdzieś pójść, spotkać ludzi,
których nie znam. Pisarze, wydawcy...
Mam tego dość.
Podoba mi się ktoś.
Przepraszam.
Naprawdę miły Rumun.
- On... - Tak.
Ojciec zostawił mi dom w górach.
Jeżdżę tam w weekendy, żeby go wyremontować,
a on mi pomaga.
Nie rozumiem ani słowa z tego, co mówi, a on nie rozumie mnie.
A rozmawiamy tylko o tynkowaniu.
Pewnego dnia przyjechałam, a on zrobił łazienkę w kuchni.
„Proszę, zrób mi przynajmniej półkę na toster”.
Nie, naprawdę...
Nie chcę być jakąś przeklętą pisarką.
Chcę przestać być postacią
i stać się normalną, szczęśliwą kobietą.
Co ty robisz?
Co jest?
Co robisz?
Hej, spędziłam mnóstwo czasu, żeby zrobić te notatki.
Nie rób tego. Proszę...
Właśnie o tym musisz napisać.
My, którzy byliśmy w piekle,
rozpoznajemy się nawzajem, patrząc sobie w oczy.
A Roberto Molina to...
Roberto,
jesteś bohaterem.
Jak się czujesz, jadąc do kraju rozwijającego się?
To duża odpowiedzialność.
Bo oczywiście suche pięty, odciski
lub, uchowaj Boże, ostroga piętowa...
To irytujące rzeczy, tu i w Kambodży.
Więc można spokojnie powiedzieć,
że stopy to zapomniane elementy we współpracy międzynarodowej?
Bez wątpienia. Tak.
Oczywiście gdy musisz maszerować 15 km do najbliższej studni,
to jak to robisz? Idziesz na rękach? Nie.
Oczywiście.
Jakieś pytania?
- Dobry wieczór. - Witam.
Jak z prostego podiatry
stał się pan wzorem współpracy międzynarodowej?
To nie taka wielka sprawa...
Przepraszam. Tak.
Wiodłem wygodne życie,
miałem klinikę i dziewczynę.
Wpłaciłem zaliczkę za mieszkanie. Tak.
Ale oni złamali mi serce.
Miłość niszczy bardziej niż napalm.
Roberto, powiesz nam, co się stało?
Dziewczyna odeszła z moim przyjacielem.
O ile można kogoś takiego nazywać „przyjacielem”.
Tak. Witam, jak się macie?
Mam pewną refleksję, nie pytanie.
Kiedy związek jest dobry, nikt i nic go nie zniszczy.
- Ładne. Prawda? - Tak.
Ale nie jest ładne,
że twoja dziewczyna pieprzy się z twoim przyjacielem za twoimi plecami.
Może, nie wiem, więc zapytam...
Może nadal bylibyście razem, gdybyś jej słuchał, a nie był palantem?
- Mieliśmy się pobrać! - Ona nie chciała ślubu.
- Mówiłeś, że chce! - Nie zrozumiałeś!
- Twój plan znakomicie się udał. - Bardzo mi przykro.
Wszystko schrzaniłem.
Nie powinienem był kłamać.
Ale nie chciałem cię skrzywdzić.
Przepraszam.
Cóż...
W sumie mam się całkiem dobrze, szczerze mówiąc.
Widzę.
Sporo podróżuję, pomagam ludziom...
Ale nadal ją kocham.
Dlatego cieszę się, że jest z tobą szczęśliwa.
Tak.
Co tak?
Masz zamiar triumfować?
Chciałem autograf.
Wybacz mi.
Chodź tutaj.
DO LUCÍI. ZBYT WIELE LAT NA WYSPIE HYDRA.
- Kochanie. - Cześć!
- Jak się masz? - Dobrze.
Jak było?
Dobrze.
Co?
Nic.
Opowiadaj.
Cóż...
Wiesz, co się zdarzyło pierwszego dnia? Znalazłam piękny dywan,
wytargowałam go na 100 euro
i nie kupiłam, bo nie chciałam.
Na drugi dzień znalazłyśmy okropny bar,
obrzydliwy.
Chciałam zamówić sałatkę Cezar, bo miałam na nią wielką ochotę.
- I wiesz co? - Biegunka.
Nie zamówiłam jej.
- Ale Esther tak. - Biegunka.
Nic jej nie było. Sałatka była pyszna.
Ale ja jej nie jadłam.
Wybacz, że zepsułem ci wyjazd.
Nie.
To była podróż mojego życia.
Nie rozumiem.
Trzeciego dnia powiedziałam sobie:
„Chrzanić go.
Będę robić, co chcę,
nie słuchając non stop jego głosu w mojej głowie”.
I tyle się wydarzyło.
Okradli nas.
Esther...
Esther stoczyła się z wydmy
i zwichnęła nogę.
Kąpałam się w błocie, ale okazało się, że to nie błoto.
- A co? - Nawet nie pytaj. Ohyda.
Ale w samolocie miałyśmy ubaw.
Było fantastycznie.
Zaraz, a tak przy okazji...
Carlota wychodzi za mąż.
Super, że się dobrze bawiłaś.
To łatwe, jak się odpuści.
Wezmę prysznic, dobrze?
Jutro przesunę sofy,
bo trzeba tu coś zmienić.
Zapomniałbym. Widziałem Roberta.
Widziałem Roberta.
Bardzo się zmienił. Wydaje się inny.
Naprawdę?
Może się z nim spotkamy i wszystko wyjaśnimy?
Dobrze.
Jestem zmęczona. Zgaszę światło, dobrze?
Lucía, sprawy się skomplikowały. Nie dam rady.
Baw się dobrze z Robertem.
Całuję.
Jak się masz? Cześć.
Javier napisał, że nie może przyjść.
- Javier nie może przyjść? - Nie.
Nie wiem, czy...
- Przepraszam. - „Przepraszam”.
To brzmiało szczerze i poruszająco.
Jak wypowiedziane z głębi serca.
Wychodzę.
- To nie był dobry pomysł. - Nie.
Chciałam cię zobaczyć, ale jak mam słuchać...
Co mam powiedzieć? „Przepraszam.
Czuję się źle, bo zakochałam się w twoim kumplu?” Nie wiem.
Na przykład. Tak lepiej.
Przepraszam.
Wybacz, sam się pogubiłem.
- Myślałem, że Javier tu będzie. - Ja też.
Chodź, siadaj.
Powiedz, czy jesteś szczęśliwa.
Myślę, że musimy porozmawiać o czymś poważniejszym.
O twojej brodzie.
- Co...? - Fajna, co?
Co u ciebie słychać?
Co słychać? Wszystko jest inaczej.
- Zamknąłeś klinikę? - Tak.
Zamknąłem i olałem.
Ale to ci się spodoba. Zgadnij, dokąd jadę za miesiąc.
Dokąd?
- Na Madagaskar. - Co?
Tak, przykro mi.
Naprawdę to zrobiłeś.
Nie zamierzałem siedzieć w tym gównianym mieszkaniu, które oglądaliśmy.
Było straszne.
- Mieszkania też nie kupiłeś. - Nie.
Niczego nie kupiłem. Nie chcę się ograniczać.
Jestem teraz...
- A więc jest dobrze? - Tak, u nas wszystko gra.
Znasz Javiego.
Są rzeczy...
Czasami trudno
zrobić mu niespodziankę.
Skoro lubisz niespodzianki,
złożyłem ci cholernie zaskakującą propozycję.
Czy możemy więcej nie wracać do tego dnia?
Byłam pewien, że to się uda. Że jak w filmie powiesz: „tak”.
- Spoliczkowałaś mnie... - Uklęknąłeś.
- Nieprawda. - Trochę tak.
- Starałem się. - O tak. Mój Boże.
Policzek nadal boli. Cholera! Wciąż czuję się jak dupek.
- O rany... - Posłuchaj,
to było słodkie,
ale nie w porę.
To nie był najlepszy moment.
O rany...
Muszę się wysikać.
To idź.
Uściskamy się, jak należy?
Tak, chcę tego.
- Brakowało mi ciebie. - Mnie ciebie też.
Pół życia szukałem dobrej historii miłosnej.
I znalazłem ją,
ale ona nie była moja.
Dzień dobry.
Zaraz.
Dla niego? Dziękuję.
Zobacz, co dostałeś.
Byłbyś zdumiony, ile rzeczy możesz zrobić,
gdy nie masz obsesji znalezienia miłości życia.
Grubas z ciebie.
KARTA POKŁADOWA ARIANA MONTEO MUNCIA
Zacząłem bywać na premierach książek nie dla darmowego piwa.
- Za tydzień? - Tak!
Czytałem książki innych wydawców.
Interesowałem się ich pracą.
Wymienialiśmy opinie.
Szybko zrozumiałem,
że nikt nie ma pojęcia, co robi.
I po raz pierwszy byłem szczery
ze sobą i z innymi.
Drodzy księgarze,
czytelnicy i koledzy po fachu,
mówiłem wam, że Mon FORTE ma się świetnie, a to nieprawda.
Ma się bardzo źle...
Do drukarzy.
...i to wszystko moja wina.
Nie wydałem dobrej książki w ciągu...
Chyba jeszcze nigdy takiej nie wydałem.
Uważam, że nowa książka Sonsoles Navarro to perełka.
Mam nadzieję, że pierwsze wydanie uczcimy razem.
- Cześć. - Najwyższy czas.
- I? - Czekają.
- Idę. To do lodu. - Dobra.
- Jak leci? Dzięki. - Gratulacje!
- Dzięki, że jesteście. - Nie przegapilibyśmy tego.
- Mamy coś dla ciebie. - Tak?
Niespodzianka.
Zaproszenie na ślub?
- Nie. - No co ty, zaproszenie na ślub?
To z fundacji. Sponsorujemy stopy w twoim imieniu.
Dziękuję bardzo.
Pięćdziesiąt euro.
Mam tylko 25. To tylko prawą stopę.
Słuchajcie.
Proszę o chwilę uwagi.
Dziękuję.
Książka odniosła sukces,
a oto człowiek, dzięki któremu to było możliwe.
Javier ma dar.
Zobaczył we mnie kogoś, kogo ja nie widziałam od dawna.
Pisarkę.
Dziękuję, że mnie znosiłeś...
- Tak. - ...i że się ze mną spotykałeś.
No to świętujmy. Javier płaci.
Nie, książka płaci.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
- Jak się masz? - Jestem szczęśliwy.
A twoje życie miłosne?
W zastoju.
- Serio? - Tak.
To mam niespodziankę.
- Tak? - Spójrz.
- Hej! - Hej!
- Wróciłaś. - Skąd?
- Z Australii. - Nie pojechałam.
Oczywiście. Nie pojechałam, bo...
Bo pomyślałam:
„Co ja tam znowu będę robić?”. Nie miałam ochoty.
Bez obaw, pieniądze poszły na nagranie podcastu.
Jestem dobra.
- Nie wątpię. - Tak.
Cóż...
Oby ci się wiodło.
- Już wychodzisz? - Tak.
Moglibyśmy się spotkać.
Tak.
- Nie. - Nie?
Posłuchaj, Javi, ja...
Prawda jest taka, że wielu rzeczy nie jestem pewna, ale...
wiem, gdy ktoś mi się podoba.
Nie muszę widzieć przyszłości, by w to wejść.
Tak.
Dobra, idę.
Pa.
Hej, ja już wychodzę. Pa.
Zaczekaj.
Pójdę z tobą.
Dokąd?
Nie wiem.
Dokądkolwiek.
Napisy: Dorota Nowakówna