Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
So, pumunta si Alisdair sa Berlin ng isang linggo
at bumalik na panay ang kuwento tungkol sa sining niya ro'n.
Bilang supportive partner, tinanong ko kung nasaan.
Aniya, "Ang alin?"
Sabi ko, "Nasa mixed media ka, may gallery ako,
gusto kong makita ang art mo."
- Okay. - Short film niya iyon
at ng mabuhok na matandang Cuban na...
na nagsisiping sa malangis na tarp sa loob ng walang taong sapatusan.
- Ayoko nang uminom. - Marc, may pito silang short films.
- Nag-sex sila sa lahat ng iyon? - Tungkol sa pagkaerotiko ng kasakiman,
o kapitalismo o kung anong pagnanasa.
Tanga ako kung maniwala ako.
So, makikipaghiwalay ka?
Hindi. Masyadong hassle.
Hahayaan kong siya mauna.
May disente pa bang lalaki rito?
Thomas, ilang beses ko bang sasabihin sa 'yo?
Wala kang karapatang magsalita dahil may sarili kang eggnog.
At ang guwapo't mayaman mong asawa
ay makikipagkantahan na sa fireplace.
Kaya, talagang inilabas ko lang 'yong tanong na 'yon sa hangin.
Iyan lang ang may pangalan mo.
Di ko alam na may palitan ng regalo.
Nakalimutan ko ang wine. Wag mong sabihin kay Terrance
dahil nag-away kami tungkol doon.
Sige. Dahil naghahati tayo sa asawa ko,
palagay ko, tama.
Di ka nababagay kay Marc. Alam mo 'yon, di ba?
At ganito, pag nagkalabuan kayo,
hindi ako lalayo. Narito lang ako.
Sige. Siguradong matutuwa ro'n si Terrance.
Mauunawaan niya.
Kung tseke 'to para sa renta ko, naku...
PARA KAY SOPHIE NA DI KUMAKANTA
Heto na siya.
Ano 'to?
Maracas na gawang-kamay.
Matapos ang nakaraang taon, baka magandang
sumali ka pa rin sa pangangaroling.
Alam mo? Pang-aabuso 'to.
Hindi bagay sa akin 'yong kantang pinili mo noon. Di ko kasalanan.
Mahal, ang boses mo, parang hinagis na church organ.
Kakasuhan ko kayo para sa emotional damages.
Puro satsat.
- Hindi. - Sino na namang kakasuhan?
Panahon na para unahin ang sarili ko.
Para sa mga panahong di mo inuna ang sarili mo?
- Salamat. - Mula sa asawa mo.
Pinatatahimik ako.
Bakit mo ginawa sa kanya 'yon?
Napakaganda kaya.
- Salamat. - Sa totoo lang,
pambihira ang gaslighting sa pagkanta ko.
Hindi. Tone-deaf ka talaga.
At maingay.
Sobrang ingay kaya gustong-gusto kita.
Nakailang baso ka na?
Wala kang pakialam. Akin na 'yan.
Okay.
Maaari ko bang makuha ang atensiyon ng lahat?
Daddy.
Alam natin kung ano'ng oras na.
Halikayo. Jackie, puwedeng pakuha ng sheet music sa piano
at pakipasa sa lahat?
Natanggap n'yo na siguro, alam kong oo,
ang email ko na may audio files ng mga parte n'yo...
Pag narinig ko ulit 'yang audio files...
...na in-arrange ng mahusay na Peter Finley,
dating mangingibig na ngayo'y kaibigan, at Academy Award-nominated composer...
na sa kabila ng kanyang busy schedule
ng pag-score ng bagong Victoria Valentine film...
ay kasama natin ngayong gabi.
Mahal ka namin, Petey.
Pero totoo,
salamat sa inyo, isa na ito sa pinakamagagandang gabi ng taon.
At sa aking darling, Marcus.
Mahal, sana maging worthy ako balang-araw.
Okay, Petey!
Malakas at maingay.
Araw-araw
Magiging parang holiday
Ang ganda!
Kapag ang mahal ko
- Kapag ang mahal ko'y dumating - Kapag ang mahal ko'y dumating
Sobrang tagal na niyang wala
- Mula nang umalis ka - Ang ganda!
Nasa isip ko na siya
May natanggap akong sulat
Bago mag-tanghali
Ang sabi "Wag kang mag-alala"
Mala-anghel!
"Uuwi na ako"
Araw-araw
Magiging parang holiday
Ang huhusay n'yo!
Kapag ang mahal ko
- Kapag ang mahal ko'y dumating - Kapag ang mahal ko'y dumating
Palit ng key!
Araw-araw
Magiging parang holiday
Kapag ang mahal ko
Kapag ang mahal ko'y dumating
- Kapag ang mahal ko'y dumating - Kapag ang mahal ko'y dumating
Kapag ang mahal ko'y dumating
Maningning na tagumpay ulit.
Sinisinok na si Sophie.
Ano'ng punto mo?
Sige lang. Deserve mo 'to, at sobra-sobra ang ginagawa mo.
Landiin mo ang barman. Tinitingnan ka niya.
Siguro ngayon lang siya nakakita ng matakaw sa sausage rolls.
At mas gusto kita, kung ayos lang.
Ngayon na?
Para magpapulis ulit si Mrs. Bandini
ng mga bading sa tapat niya.
Babalik ako sa susunod na linggo.
Marami tayong pag-uusapan.
Aalis na ako. Magpakapariwara kayo.
Sige na. Mahal na mahal kita.
Mahal kita.
Ako kaya, kailan?
'Yong boyfriend ko?
Parang nag-experiment siya sa drama school, ayoko no'n.
Talaga?
Gaya ng disenteng tao. Kasi puwede naman.
Naghiwalay tayo, tapos 15 taon ka sa ganito.
- E, ako? - Honey.
Gusto ni Terrance na mag-live-in kami.
Noon pa dapat.
Oo, di pa ako sumasagot.
Bakit?
Malinis masyado.
Parang di ako magiging ako ro'n, alam n'yo 'yon?
Hindi.
Maging ikaw? Mamuhay nang salaula?
- Magkalat sa sahig? - Siguro.
Kung iyon ang gusto ko, di ba?
Uy, babe.
Pinag-uusapan ka namin.
Ayos. Pinag-uusapan ka rin namin.
Kung alam mo lang ang hitsura mo mula sa malayo.
Makapigil-hininga.
Sa malapit? Ang gulo.
Nga pala, Marc, ang sarap ng eggnog.
Salamat. Ikaw lang ang tumikim.
Merry Christmas.
Lintik.
Mukhang may nakarami ng inom bago umuwi.
Diyos ko.
Ang taxi ni Oliver.
Pinagawa ni Lily Kayne ang dede niya.
At nagkakagulo sa studio
dahil may bagong implants si Victoria Valentine.
Ano'ng gagawin ko?
Ako nagsulat ng libro, sila sa pelikula,
at ikaw, mahal, aayusin ang kusina.
Ang kusina?
Kasabay ng pag-illustrate sa mga libro mo,
at paggawa ng covers,
at pagpapalayas sa mga umiiyak na teenager
na kumakatok, nagtatanong kung kailan matatapos
ang dalawang librong pinangako mo.
Utang ko ang buhay ko sa 'yo.
Alam ko.
At salamat sa teenagers na 'yon.
Huwag ngayong kukunin ka nila sa sarili mong party nang maaga.
Party natin ito,
dahil pinlano mo ito kahit alam mong
may book signing ako sa Paris sa umaga.
Signing 'yon. Sana inurong mo na lang.
Di mo maiuurong ang Christmas signing sa Louvre.
Nasabi ko na bang ang guwapo mo?
Di masyado, sa totoo lang.
Ipatono mo ang piano.
Naitono na iyon.
Kahit 'yong sira?
Napalitan na.
Dati akong nag-asam ng mga tao
Dati akong nagmahal ng mga tao
Pero hindi ganito
Hindi ganito
Bigyan mo ako ng mundo Kinuha mo na 'yong akin
Naisip mo lang ba 'yon?
Hindi, Anne Carson 'yon.
Isusuko ko ang bahay, makasulat lang no'n.
Huwag naman. Kakaayos lang ng kusina.
Siya nga naman.
Salamat sa party.
Maraming buhay na binago si Oliver.
Lalo na ang akin.
Noong una kong nabasa si Victoria Valentine
para sa audition sa pelikula, naisip ko...
"Ang karakter na ito...
ang dahilan kung bakit gusto kong maging aktres."
Malakas siya.
Matalino.
Hangad ay katotohanan.
Literal.
Telepathic siya.
Pero alam n'yo na 'yon.
At ngayon, wala na siya.
Nasasaktan ako.
Para sa pamilya niya.
At sa pelikula namin.
Iniisip nating lahat, "Bakit? Bakit kailangang mangyari 'to?"
Marami pa siyang ikukuwento.
Pero buwisit ang buhay.
Ewan kung tuloy pa ang ikalima at ikaanim na pelikula,
dahil sinusulat pa niya iyon.
Kaya naman...
Oliver...
malandi ka.
Okay.
Sana ituloy ng studio sa ngalan mo,
para maipagpatuloy naming maikuwento ang istorya mo sa mahabang panahon,
dahil kailangan namin...
ang mga 'yon.
Ang unang salitang sinabi ni Oliver ay "tabi."
Pinatabi niya talaga ako.
Mga isang taon pa lang siya noon.
Nakaharang ako sa daan niya sa hardin namin
at determinado siyang makalapit sa snapdragons.
Gusto niyang pinipisil ang mga 'yon para umingay.
Di niya alam iyon noon,
pero nagkukuwento na siya bago pa man siya nakapagsalita.
Habang lumalaki siya, ibabahagi niya ang isinulat niya sa amin ng mama niya.
Laging tungkol sa mga prinsesang may hinahanap na kung ano.
Lagi kong iniisip nitong nakaraan
ang mga panahong hinimok ko siyang magsulat tungkol sa ibang bagay.
Ibang bagay na isusulat ng lalaki.
Matigas ang ulo niya.
"Lalaki ako."
"At ito ang gusto kong isulat."
Naririnig ko siya ngayon, pinapagalitan ako sa pagkuwento ko.
May ugali akong gawin iyon,
at tama siya.
Hindi iyon...
simpleng bagay...
ang malamang nagtagumpay ang anak mo sa kabila ng ginawa mo.
Sana lang nasabi ko sa kanyang
pinagsisisihan kong hinarangan ko ang daan niya patungo sa snapdragons.
Sana nagtatawanan kayo ng mama mo riyan sa taas.
Gagawin ko ang lahat para ako na lang sana ang nauna, anak.
Mahal kita.
At ipinagmamalaki kita.
Sobrang...
ipinagmamalaki kita.
Gustong-gusto ko ang sketches mo.
Ilang beses kang nangako ng bagong trabaho?
Laging may space sa 'yo pag handa ka na.
Salamat sa pananatili.
Ang hirap masanay sa kusina mo
at matulog sa mamahaling memory foam mattress, pero kailangan mo ng kasama.
Ayos ka lang?
So, oo 'yan.
- Nandito lang siya. - Salamat.
Salamat sa pagpunta.
Siyempre.
Bago tayo magsimula,
gusto kong ipaalam
na umaayaw na ang mga publisher ni Oliver,
dahil wala nang susunod sa libro niya.
Isang buwan pa lang.
Nakakasuka sila.
Malaki iyon.
Pero, oo, di kilala ang mga Amerikano sa kabutihan.
Inaayos na ng mga abogado. Babalitaan ka namin.
Okay.
At ikaw?
Di ka makatulog?
May nabasa akong parang muscle ang utak.
Kaya mahirap makabangon sa kamatayan
dahil sanay ang utak mo sa mga damdamin mo para sa tao.
At pag nawala sila, gumagana ang isip mo
sa paraang dapat nitong maramdaman ang mga ito
para sa taong iyon. Parang...
muscle memory.
Sinusubukan ko lang sanayin ang utak kong wag makaramdam ngayon.
Hanggang susunod na taon lang,
para di ko laging maalala na bukod sa pagiging ulila ko,
balo na rin ako.
Bakit, mukha ba akong puyat?
Wag muna nating pag-usapan ang will.
- Papatayin kita. - Kaya mo 'to.
Kaya mo 'to, naniniwala ako sa 'yo.
Sige, guys. Naka-set up na ang bars.
Halikayo rito,
simulan na natin ang gagawin.
Mag-squat kayo.
Ayos. Sa third rep, mag-pause sa ibaba.
Ipasok ang braso sa tuhod.
Ayos. Maganda. Sa posisyong 'to, umubo kayo.
Damhin ang tiyan.
- Sige. Ayos ka lang? - Mali ang ginagawa niya.
Hindi, tingnan mo ang pose mo,
buhatin ang dibdib mo. Naku.
Dahang-dahang bumaba.
- Ayos. Isa pa. - Mahal kita.
Inhale sa pagbaba.
Baba.
At tayo.
Gaya ng iyo ang buhok ko? Gusto kong maging gaya mo?
Gusto kong maintindihan.
Gusto kong makipag-ano sa iba-ibang lalaki hanggang 5:00 ng umaga?
Alam mo, halos Shakespearean kung iisipin
'yong mga lebel ng pagtatraydor
pero pumupunta pa rin sila sa mga kainan.
Anong pipili ako ng kanta? Dating app 'yan.
Tutugtog 'yon sa montage ng pictures mo.
Puwede bang, salamat. Puwede bang wala n'on?
Ano ba'ng madalas na pinipiling kanta?
Radiohead. Maraming creative directors, Radiohead ang pinipili.
Anim na buwan pa lang, di niya kailangang gawin 'to.
Maraming salamat.
Toni Braxton, "You're Makin' Me High." Walang kupas.
Pa'no mo nalaman?
Nakuha ko 'to, di ba?
Dahil 'yon sa mga picture.
Pictures talaga 'yon.
Pero kung alam ko lang...
Basta ang lupit ng slideshow ko.
Mahilig sa thong strap ang mga lalaki.
Tinago mo ang nudes niya.
Ang sweet naman.
Ano? Ang romantic kaya.
Sorry, naghahanap lang ako ng photos,
at wala akong makitang di siya kasama...
Parang mali na i-crop out siya.
Mukha ba akong tumanda? Parang tumanda ako.
- Hindi... - Oo. Namatay ang asawa mo.
Ayos lang, Diyos ko.
Sa kanya ako.
Hi.
Labas tayo.
At, wala na kami ni Terrance.
Ano? Bakit?
Dati pa dapat, Marc.
Alam mo, masaya ako. Masaya talaga.
Hinahatak ako no'n pababa. Lahat 'yon.
Ayoko lang ma-trap sa sistema, alam mo 'yon?
Ayoko ng mga patakaran. Ng mga banta.
Binantaan ka niya?
Ang pagkatao niya ang banta, Marc.
Di ko kayang maging asawa niya.
- Asawa? - Sabi ko, di ko kaya 'yon.
Nag-propose siya?
Nag-propose si Terrance?
Hindi. Kahihiwalay lang nila.
Ano?
Hindi. Umayaw ang puso ko. Magbihis ka.
Sabi ko kay Alisdair, pupunta ako sa
parang group exhibit Christmas party sa warehouse.
Parang bangungot.
Thomas.
Nakipaghiwalay si Alisdair sa 'yo.
Sa kaarawan mo. Bakit ka ganiyan sa sarili mo?
Kasi iniisip kong kunin siya sa gallery.
At true love ko ang kaguluhan.
Ako rin. Marc, tara na, bihis na.
Hindi, di ako puwede. May trabaho ako.
Anong trabaho ang ginagawa nang Friday night?
Binigyan ako ng trabaho ng therapist ko
bilang paghahanda sa anibersaryo
nang panoorin ko ang asawa kong hinugot sa sasakyan na parang suso.
Okay, sige...
Babasahin niya ang Christmas card ni Oliver.
Babasahin ko nga.
Diyos ko, di pa nabubuksan iyon.
- Sabi ko nga. - Puwedeng kumalma kayo?
Marcus...
Marc,
lagi kaming nasa tabi mo kapag kailangan mo kami
nang halos isang taon na.
Tinayuan ka namin ng pugad,
at isang taon ka naming sinamahan.
Oras na para mapisa, mahal kong kaibigan.
Buksan mo na ang card.
Ilabas mo lahat.
Magsuot ka ng mamahalin at kitain mo kami ro'n.
Mahal ka namin.
Heto kami, na nagmamahal sa 'yo.
Darling Marcus,
Dahil sa paparating na weekend,
sana mas makatulong kung isulat muna.
Nakakagulat man, may nakilala akong iba.
Isa itong direksiyong nais kong tahakin.
Alam kong kailangan mo ng oras para mag-isip at damdamin ito
bago tayo mag-usap.
At umaasa akong mag-uusap tayo. Uuwi ako agad. Nagmamahal, O
Hindi, salamat.
Bakit? Takot ka ba?
Palagi. Ikaw?
- Takot na takot. - Saan?
Sa lahat ng lampas dito.
Dapat lang.
At sa karanasan ko, mahihilo at mapapahiya ka lang dito.
Gago.
Dalawang red wine.
Salamat.
Libre ko ito.
Okay.
Hilig mo bang mambuwisit ng mga performance artist?
Di man bago ang gawa nila, sinubukan naman nila.
Gano'n tayong lahat.
Baka naghahanap lang sila ng kasama.
Di gaya mo, siguro.
Binilhan mo ako nito.
Hindi mo ako pinapili.
Puwede kong ibigay sa iba.
May nagpipinta gamit ang etits sa ibaba.
Ibig bang sabihin, gusto mo akong samahan?
Kasi tinitiyak kong malaking pagkakamali iyan.
Sa art ba trabaho mo?
Dati akong nagpipinta.
Nito lang, children's books ang ini-illustrate ko.
Bakit ka tumigil?
Mabigat na tanong mula sa estranghero.
Pasensiya na.
Puwede kong pansinin ang jacket mo.
Namatay ang nanay ko, masyadong masakit iyon. Kaya ako tumigil.
Gandang usapan 'to.
At di mo naisip na ipinta ang damdamin mo?
Sawa na 'kong maging masokista.
Ewan ko...
Ayokong magtunog mapagkunwari,
pero di ba't pag-alala sa pasakit ang sining?
Saan ito pupunta kung hindi?
Mapalad ka at French ka.
Siguro dinala ko 'yon sa pag-aasawa, na mali ko.
May asawa ka na?
Dati.
Namatay rin siya.
Paumanhin.
Ni hindi kita kilala.
Theo.
Marc.
Dapat ba pinuri ko na lang ang jacket mo?
Hindi.
Puwede kitang ayain ngayong linggo?
Ilang araw ako rito bago bumalik sa Paris.
Huwag siguro.
Pero ibibigay ko ang number ko sa 'yo.
Bili ito ng magulang nila para maabala sila.
Parang malaki at mahal na sandbox.
Ang nakakalungkot, alam nilang di magaling ang mga 'to.
Marcus.
Masaya akong makilala ka.
Pareho tayo, Marc.
Saan ka galing?
45 minuto na ako rito.
Sino iyon?
Ewan ko.
Kumusta?
May bagong boyfriend si Alisdair.
Sinama niya ngayon.
Ipinangalandakan kay Thomas
na parang ribbon sa gymnastics.
Grabe 'yon.
- Di mo alam na may karelasyon siya? - Hindi. Ayos lang ako. Okay?
Hindi iyon grabe.
Wala akong pakialam.
Grabe talaga.
Samantala, baka single at unemployed na ako ngayon,
pero wala na akong piring at nakakakita na.
Teka, nawalan ka ng trabaho?
Gusto ko 'yong inisip mong nasisante ako.
Tingnan mo ang mga 'to.
Ang mga kalyo ko sa pagle-lace sa corset ng 25 puting babae araw-araw.
Tapos ka ng costume design.
Pelikula ni Keira Knightley 'yan.
Mismo. Kailangan kong gumawa ng akin mismo.
Guys, malinaw na talaga ang nararamdaman ko. Malayang-malaya.
Naka-ecstasy siya at nakainom.
Ayos lang ako.
Ang sarap ng pakiramdam ko.
Baka makitira ako sa inyo nang dalawang linggo o anim na buwan,
hanggang alam ko na ang gagawin ko.
Magiging masaya 'yon.
Pasensiya na sa restaurant.
Bumaha sa opisina kahapon. Amoy-septic tank doon.
Salamat.
Sana nakuha mo 'yong cheese basket na ipinadala ko.
Oo naman.
Tuwang-tuwa 'yong kapitbahay ko.
Kakainin ko iyon kung wala akong Crohn's.
Hi. Ano'ng sa inyo?
Tsaa. Green tea.
Tubig, salamat.
Ngayon, alam na nating
tinapos na ang publishing contract ni Oliver
nang di niya magawa ang obligasyon niya.
Dahil namatay.
Malaki ang in-invoice nilang reimbursement sa pagtatapos ng taon.
Naisip kong pag-usapan kung paano poprotektahan ang estate.
May napansin pala kaming paggastos sa food delivery.
Ako iyon.
Nakakamangha.
Parang makakatulong kung paghihiwalayin ang mga investment n'yo ni Oliver,
para maingatan ang ipon n'yo mula ngayon.
Okay.
Ngayon, ang renta sa pied-à-terre sa Paris
ay due na sa pagtatapos ng buwan at...
Anong pied-à-terre sa Paris?
Nirentahan simula Disyembre ng nakaraang taon.
Akala ko, alam mo
dahil ilan sa charges ay pandalawahan.
Hindi ikaw 'yong isa.
Hindi.
Hindi ako.
Nabanggit ba niyang may iba siya?
Sinisiguro kong huwag makialam, hangga't maaari.
Ano'ng sasabihin ko sa mga kaibigan ko?
Sinayang nila ang isang taon ng buhay nila sa pagtulong sa akin dito.
Isang taon ng buhay ko ang nawala.
Di yata magandang lugar ito para...
Trenta'y otso na ako!
Nasa prime ng buhay ko.
Puwedeng paki-email ang mga detalye sa Paris?
Sige.
Pasensiya na.
Pasensiya at nakita mo pa 'to. Pasensiya na.
Diyos ko.
Salamat. Sorry.
Sorry, salamat.
Ano?
Pinag-impake ako ni Terrance.
Ayos ka lang?
Oo. Gusto kong umalis, nakaalis na ako kaya ayos ako.
Sorry, di ko alam ang nangyayari.
Wala siya roon nang umalis ako.
Tinulungan man lang sana akong magbuhat.
Magkuwento kayo ng iba, pakiusap. Kahit ano.
Sigurado ka?
Oo, Marc, utang na loob. Sige lang.
Okay.
Gusto ko kayong pasalamatan pareho para sa taong ito.
Gusto kong isama kayo sa Paris sa weekend, gastos ni Oliver.
Gastahin natin ang pera niya.
'Yon ang gagawin niya kung nando'n siya ngayon.
At wala akong maisip na ibang paraan para gunitain ang unang anibersaryo.
Oo.
Kailangan nating sumaya.
Oo. Maganda 'yon.
Tingin ko, maganda 'tong inaalok mo sa 'min.
Oo, salamat. Sa'n tayo tutuloy?
May bahay kami ro'n.
- Ano? - Ano? Kailan pa?
Kinuha ni Oliver noong isang taon.
- Plano kong bitawan na. - Ano'ng pakiramdam
na kaswal na banggiting may bahay kayo sa Paris?
Grabe.
Humahanap pa rin siya ng paraan para regaluhan tayo.
Diyos ko.
Ano?
Diyos ko, matagal na walang tao rito?
Hindi, kuha ko na.
Ang sexy nito.
Dito pumupunta ang mga tao para makipag-sex.
Di na dapat maalala ni Marc lahat ng sex na nangyari sa kanila rito.
Parang masyadong magarbo.
Ano'ng iniisip niya?
Na maganda ang taste niya.
At marunong siyang gumawa ng matinding sensual vibe.
Puwede ka bang magmahal ng sofa?
Kinuha ni Sophie ang guest bedroom
at nanghihingi ng privacy bilang 35-anyos na single na babae.
Di ba tumira siya sa tent sa Burning Man?
Oo, 'yong logic niya kasi, parang pagsusuot ng handbag
na di naman magamit sa liit.
- Ayos ka lang? - Oo.
Oo.
Maganda.
May date ako mamaya.
Ano?
Thomas, bago ka manghusga,
sasama ka, magdadala siya ng gays.
Magdadala ng gays!
Bakit iniisip ng mga straight na gusto agad
ng mga gay na makipagsiping sa isa't isa?
Na-set up ko na kayo at gumana, di ba?
Oo, isang taon, 15 taon na.
Sebastian ang pangalan, nasa advertising, 6'1".
Laging nasa mamahaling bangka,
ayon sa profile niya.
Ikaw ang pipili at ikaw ang magbabayad.
Di ako magbabayad.
Marcus.
Gusto kong malimot ni Sebastian ang pangalan niya
pag nakita ako mamaya, okay?
Tingin ko, dapat gawin natin iyon.
Ngayon na.
ASAP.
- Nagbago na. - Oo.
Tinaktakan pa ang counter.
- Hi. - Hi.
Papapalitan ko sana 'to. Salamat.
Para kay Oliver Alston?
Oo. Binili ito ni Oliver Alston.
Gumastos siya sa store na 'to. Baka nilandi ka pa nga.
Alam mo ang nangyari sa kanya?
Nakakalungkot.
Dinadalhan niya kami ng kape rito.
Naaalala n'yo ba kung pumunta siya ritong may kasamang ibang lalaki?
Minsan, may binata. Mas bata. Mas bata sa 'yo.
Baka boyfriend niya, ewan ko.
Assistant ka niya?
Asawa niya ako.
At binili ito ni Oliver para sa binatang iyon, bago siya mamatay.
Mamatay sa harap ko, hindi sa boyfriend.
May mga kaibigan ako sa taas na gustong bumili sa inyo,
babayaran ko iyon gamit ito.
Baka magawan n'yo ng paraan.
Maliban kung gusto n'yo akong makitang mag-breakdown.
Sige.
Salamat.
Intellectual masyado?
O, sapat lang?
Balanse naman.
Ayos lang.
Suot mo rin kasi.
Balang-araw, may darating na lalaking tutunaw sa malamig mong puso.
Tatapatan niya lang ng hair dryer iyan, promise.
Gusto ko ang shades.
At scarf. Kunin mo pareho. Bakit hindi?
Gusto ko 'yong apartment.
- Gusto mo 'yon? - Oo, gusto ko.
Limang buwan, naghiwalay na kayo.
Alam ko. Tingnan mo.
Lagi ko ngang naiisip 'yon.
E, no'ng lumipat tayo roon?
- Diyos ko. - Ano 'yong nahanap mo?
Homemade dildo sa likod ng kama.
- Ano nga iyon? Shampoo... - Bote ng pabango.
Bote ng pabango na binalutan ng condom.
May reputasyon naman daw kasi sila
bilang makalat at makakalimuting bayarang babae.
Mga alamat.
Ikukuwento mo ba si Terrance?
'Yan ang problema. Gusto ng lahat na pag-usapan siya.
Ako dapat ang pag-usapan.
Okay.
Mag-usap tayo.
Salamat.
Buweno...
Gusto kong makasakay sa gano'n.
At gusto kong magsaya ngayong gabi.
Gusto kong tingnan ako na parang fresh ako.
Mahirap ba 'yon?
Hindi.
Gusto mo iyon?
Tanda ko 'yong isang gabing kauuwi lang ni Sophie mula sa bar
kung saan siya nagtrabaho, at maayos ang relasyon natin,
at napanalunan natin ang Elton John CD sa pub quiz sa tapat,
at isinalang natin iyon, binuksan lahat ng bintana,
dahil napakainit do'n,
at nakahiga tayo sa kama, umaasang magkahangin.
At noong 'yong bass ng mga lalaki sa baba,
tamang-tama ang remix sa "This Train Don't Stop There Anymore."
- Ano ba 'yang naaalala mo? - At akala natin,
hallucination lang ang lahat dahil sa init.
Pero hindi.
Magandang alaala 'yon sa apartment na 'yon.
Iyon ba 'yong natapon ko ang alak ko
sa matulis na pangit na sapatos na lagi mong sinusuot at umiyak ka?
Manahimik ka.
Kumusta hitsura ko?
Mukhang galing sa iba ang damit mo.
Heto na siya.
Bonjour!
Iyon lang ang alam ko.
Mga kaibigan ko, si Marc...
- Bonjour. - ...et Thomas.
Thomas. Thomas na lang.
- Si Esme... - Hi.
- ...at Remi. - Bonjour!
- Bonjour. - Bonjour.
Bonjour.
- Ano'ng iinumin natin? - Wine.
Excusez-moi.
Paano kayo nagkakilala?
Magkatrabaho kami.
Simula ko kahapon.
Isang araw pa lang?
Oo, pero tinanong ni Seb kung sino'ng gustong maka-score
at naisip ko, "Bakit hindi? Masaya 'yon."
- Gusto mo? - Sige. Oo.
Okay.
Sabi ni Seb, patay na ang asawa mo.
Oo.
Na napatay siya.
Oo.
Pero hindi pinatay.
- Pinatay 'yong tiyo ko. - Diyos ko.
Nasa construction siya.
Nalaman na lang naming sangkot siya sa mafia.
Sinunog nang buhay.
Ikinalulungkot ko.
Oo.
Miss mo na siguro siya.
- Komplikado kasi. - Oo.
Pag-ibig kasi.
Handa na kayong umorder?
Oo, karne sa akin.
Malakas ang punto de bista ko, alam mo?
At di ako manghihingi ng tawad para doon.
Ayokong magtrabaho para sa iba.
Dapat pangunahan ko ang buhay ko.
Ano 'yan?
Gawin mo ang nagpapasaya sa 'yo.
- Mismo. - Ikaw lang ang may alam no'n.
Ako lang ang may alam.
Okay. Sige.
Kung teorya lang,
akala ko, may sarili na akong gallery ngayon.
Minsan, gagawa ka ng ayaw mo para maabot ang gusto mo.
Hindi. Di mo naiintindihan.
Hindi ba, o ayaw mo siyang pakinggan?
Sabi ng nagtrabaho sa asawa niya.
Okay, di sasama ang loob ko sa pagtatrabaho kasama ang asawa ko.
Walang career si Lily Kayne
kung di dahil sa gawa ko, kaya...
Babes, papatay ako para sa kung ano'ng meron kayo.
Angkinin n'yo.
Sino'ng nag-order nito?
- Okay. - Ikaw kaya.
- Akin na. - Kailangan mo 'yan.
Okay.
Sa paggawa ng makapagpapasaya sa 'yo.
Malalaman mo kung gaano ako kagaling kumanta.
Di na ako makapaghintay.
Ayos.
Ikaw ba?
2:00 a.m. na,
ibig sabihin, isang taon nang opisyal na namatay ang asawa ko.
Para sa metikulusong tao, laking gulo ng iniwan niya.
Para sa kanya 'to.
At para sa 'yo.
At sa kanya.
Baka di ka maniwala Pero di na ako naniniwala sa himala
At kapag naiisip ko ito Parang di ko naman ito pinaniwalaan noon
Lahat ng mga sinabi ko sa kanta Lahat ng malalalim na salitang binili mo
Ang katotohana'y itim at puti lang Ang madadamdaming isinulat ko
Wala namang halaga sa 'kin
- Dati ako ang nangunguna - Dating nangunguna
- Lahat ng usok at busina pakanluran - Lahat ng usok at busina pakanluran
- Dinadampot ang sakit sa kada pinto - Dinadampot ang sakit sa kada pinto
- Sumasakay sa kuwento - Sumasakay sa kuwento
Ang apoy patuloy sa pagliyab
- Pero ang tren na 'to... - Pero ang tren na 'to ay di hihinto
Hindi hihinto
- Ang tren na 'to ay di hihinto - Ang tren na 'to ay di hihinto
- Ang tren na 'to'y di na hihinto do'n... - Ang tren na 'to'y di na hihinto do'n ulit
Ulit
Blue ang dila mo.
Blue 'yong inumin.
At ngayon ko lang naisip 'yong hitsura no'n sa kakikilala ko lang.
Di ako laging ganito.
Bukod sa pagpasok ng blue mong dila sa lalamunan ko
at pag-uuntog sa 'kin sa pader...
ayos ka naman.
Ewan ko kung ano 'yon.
Parang sexy. Parang ang sexy gawin.
Gusto mong mahanginan ang dila mo?
Sige.
Sandali.
Ayos ka lang?
Hindi.
- Uy. - Ano 'yon?
Sa'n ka pupunta?
Maglalakad-lakad.
Hindi, maupo ka.
Hindi. Babalik ako.
Babalik ako. Sige lang.
Sige na.
Akala ko, di ka na sasagot.
Akala ko rin.
Pero nagbabago lahat.
- Ano'ng nagbago? - Marami.
Pakiramdam ko lang mag-isa ako.
Di yata tamang sabihin 'yon sa 'yo.
Bakit di tama?
Baka lang ma-offend ako sa gano'n. Tipong,
ang tanging rason kung bakit ako kinontak
ay dahil gusto ng tao ng kasama.
Parang 'yong dahilan kaya ka kinontak ay hindi...
romantiko, praktikal lang.
At ano'ng mali ro'n?
Naisip mo ako sa pag-iisa mo. Tingin ko, medyo romantiko 'yon.
Ngayon, ipinapangalandakan
ang pagpapahalaga ng lahat sa isa't isa.
Maraming tao ang insecure.
Tipong di ka magiging confident
kung di ka arogante, na mahirap gawin.
May pinatutunayan ang mga arogante.
Ganoon naman tayong lahat, di ba?
Oo. Mas gusto ko lang diretsahan.
Tingin ko, maraming gusto ng diretsahan sa mga bagay-bagay.
Pero di lang basta lumalabas ang katapatan sa maraming tao.
Dapat.
Ito pa rin ang recipe pagkatapos ng 65 taon.
Kumusta ka na?
Ayos lang.
Pag dumaan ang waiter at kinumusta ang soup
at sinabi mong, "Okay,"
paaalisin nila tayo.
Hindi, baka tanungin nila tayo
kung ba't soup ang order natin sa date.
Date ba 'to?
Ewan ko, ikaw ba?
Mukhang transparent kang tao.
Ano iyon?
Ibig sabihin, di ka sinungaling.
Sinusubukan kong wag magsinungaling.
Matagal na akong nagsisinungaling.
Sa maraming tao.
At napakabigat no'n.
Parang lumalangoy akong nakadamit at hindi ko mahubad iyon.
Ayoko na sa trabaho ko, pero nando'n ako dahil sa sahod.
At nasusuka ako ro'n.
Pero di sapat para mag-resign.
Kaya lalo akong nasusuka.
- Mag-resign ka na. - Oo nga.
Ano 'yan?
Sinusubukan kitang hubaran.
May ikinuwento akong totoo sa 'yo.
Ikaw naman ang magsabi ng totoo.
Di kita huhusgahan.
Parang inabandona ko ang nanay ko nang makilala ko ang asawa ko.
Pumili ako ng distraction, sa halip na magluksa sa kamatayan niya.
Di ako nagluksa
o...
tinanggap na wala na siya.
Di ko ginawa 'yon.
Tumakas ako.
Di na ako nagpinta. Iniwasan ko ang mga alaala niya, kahit...
gusto ko lang na maalala siya.
At ramdam ko ang sarili kong inuulit iyon pagdating kay Oliver.
Pumayag ako sa open marriage...
dahil sa takot, di sa tiwala.
Nagtanong siya,
at ang bigyan siya ng rason para umalis
ay mas nakakatakot kaysa sa pagpapasaya sa kanya. Kaya 'yon.
May mga patakaran. Mga work trip, gano'n.
Ayokong marinig 'yan.
Pero binali niya 'yon.
At ako...
Dama kong pinipili ko ang galit...
para ma-distract sa, sa pangungulila ko sa kanya.
Sana lang natuloy 'yong away namin.
Dapat magpinta ka ulit. Sa tingin ko.
Pakialamero nga rin daw ako.
Ang pangit nito.
- Sayang, pangit ang lugar n'yo. - Oo.
- Oo. Problema talaga. - Alam ko. Oo nga.
Lilipat na ako.
Ano 'to?
Surprise.
- Sandali. - Okay.
Merci.
Nakapunta ka na rito?
Hindi pa. Matagal ko nang gusto, pero...
Merci.
Nawalan ng anak at dalawang asawa si Monet.
At nabubulag na siya nang gawin ito.
Nakatayo tayo sa lugar ng kawalan.
Panalo na siya.
Ito ang pinili niya sa pag-alala sa mahal niya.
Espesyal, tama?
Napakaganda.
Isipin mong nagawa mo 'to.
Kaya mo 'to.
Ako, hindi ko kaya 'to.
Hindi nga, kasi nagawa na 'to ng iba.
Nagtagumpay siya.
May iba kang magagawa.
Ang bait mo sa 'kin.
Sadya 'yon.
Ikinalulungkot ko 'yong sa asawa mo. At sa mama mo.
Hello?
- Sa'n ka galing? - Ikaw?
Kalma, Thomas.
Sa'n ka galing?
Naglakad-lakad ako. Bakit ba?
Ang habang lakad.
Oo, mahaba nga. Ano'ng problema roon?
Binayaran ko 'yong bill sa karaoke.
Sige, babayaran kita ro'n.
Di sa ganon.
Isa na rin 'yon.
Sabi mo, babalik ka, di ka bumalik.
Paos na si Sophie pagkatapos.
- Tapos? - At habang nagbabayad ako ng €1,500,
umalis siya at di sinagot ang phone niya.
Naiwan ko nga sa bar.
Di ko alam ang tinutumbok mo.
Sumama siya sa di natin kilala.
Wala ka. Kahit nakatira ako, nakainom ako,
pag wala akong balita sa best friend ko
matapos no'n, matatakot ako.
Okay. Tama nga naman.
Pero sana inuwi mo siya
at dito kayo natulog.
- Ayos lang naman tayo. - Talaga ba?
Soph, sabihin mo kung saan ka napadpad.
Hello?
Thomas, sorry na, okay? Salamat. Puwedeng mag-move on na tayo?
Naaresto siya ng pulis.
Nakita siyang tulog malapit sa mga bus, 30 minuto ang layo sa siyudad.
Habang umiidlip ka, iyon ang iniintindi ko.
Ayos ka lang?
Oo.
Nandito na ako, di ba?
Di ko alam na ako lang pala ang kaibigan dito.
- Okay. - Diyos ko.
Thomas, pasensiya na at pinagdaanan mo 'yon.
May tama ka pa ba?
Sinusubukan ko lang.
Bakit lalo kang naging spoiled brat nang mamatay ang asawa mo?
Hello?
Pasensiya na.
Mali yata ang napasok ko.
Bakit mo nabuksan ng susi mo 'to?
Pasensiya na, akala ko, walang tao.
Ano'ng nangyayari? Sino ka?
Ako si Luca.
Sasabihin mo, o ako ang magsasabi?
May nakilalang iba si Oliver.
- Ano? - Siya 'yon.
Teka. Binigay ni Oliver sa batang 'to ang susi sa apartment n'yo.
- Di kita kilala noon. - Di sa amin ito.
Apartment ito ni Oliver.
At iyo rin, siguro?
Hindi.
Nito ko lang nalaman ang lahat ng 'to,
kung magpapakatotoo ako,
kaawa-awa talaga.
Pero gusto kong makita 'to bago ko bitawan, at...
Gusto kong pasiyahin kayo...
Nakakaawa 'yong pagsisinungaling.
- Thomas. - Aalis na ako.
Sandali lang.
May kaya ka bang gawin nang mag-isa?
Dinala mo kami rito para, ano, samahan ka
habang inaalam ang pagkukunwari ng asawa mo?
Sa Christmas card ni Oliver.
Sabi niya, may nakilala siyang iba. Nawasak ako. Nagpadalos-dalos ako.
Gusto ko talaga kayong makasama. Di naman...
- Di 'yon gano'n. - Sinulat niya 'yon?
Nagkunwari kang nakarating ka na rito.
Thomas, ang sakit n'on dito.
Ang alin?
Ang mawalan.
Parang ulcer dito na di nawawala.
At umiisip ka na lang ng mga paraan
para malimot iyon at hindi gaanong maramdaman.
Pero oo, minsan di mo nakikita
ang mga nangyayari sa paligid dahil...
Gusto mo lang huminga gaya ng dati.
Kaya, oo, nagkamali ako.
At sorry sa pagiging spoiled brat. Sinusubukan ko lang alamin
kung paano mabuhay sa realidad na wala ang asawa ko...
na iniwan ako...
para mabalikan ito.
Pasensiya na...
pinagdaraanan mo 'yan, pero puwede rin akong magdamdam.
Umalis ka na.
Wala akong uuwian.
Puwede bang dito muna ako hanggang may mapuntahan ako?
Puwede ako sa banyo.
Diyos ko, di siya puwede ro'n.
Teka, di ka ba tagarito?
Taga-Berlin ako.
Paano mo nakilala ang asawa ko? Kung may apartment pa sa Berlin...
Dancer ako rito sa Paris.
Nanalo ako sa scholarship ni Oliver.
Nag-perform ako sa Paris,
nagpakilala si Oliver sa backstage pagkatapos ng palabas.
Sigurado 'yon.
Nag-usap kami, at...
Saan ka pupunta?
Di puwede rito.
- Wala siyang pupuntahan. - Alam ko...
Di ako ang masama sa sitwasyong ito.
At ano, sasamahan niya tayo?
Puwede bang tumulong?
Hindi.
Sa labas ka magyosi, puwede?
Pasensiya na, nakakasakal ang hangin dito sa kuwarto.
Pahipak?
Kunin mo na lang.
Ayos lang?
Yosi habang kumakain? Nagising pala ako sa taong 1988.
Pasensiya na. Ni di ko alam kung ano 'to.
Pasensiya na. Nagkamali ako.
May magsasalita bago kumain?
Thomas, tingin ko, di dapat malapitan ng Diyos ang pagkaing ito.
Tungkol yata kay Oliver.
Oo. Pasensiya na.
Pasensiya na.
Ayos lang.
Marc, lintik.
Puwede bang wala munang "ayos lang"?
Wala munang maayos.
Hayaan mo akong manghingi ng tawad.
Kasi kung hindi, palilipasin lang natin 'to gaya ng dati.
Thomas, patawad sa kagabi.
At patawad sa pagbalewala sa damdamin mo.
At patawad talaga dahil natakot kita.
Di kita kilala, pero patawad at napakikinggan mo 'to.
Marc, patawad.
Dapat nagsasayaw tayo ngayon.
Iyon ang gugustuhin niya.
At alam kong tinarantado ka niya,
pero dapat mong malamang minahal ka nang sobra ni Oliver.
Nang napakatagal.
At nalulungkot ako na wala na siya.
At nami-miss ko siya.
Lintik.
Di ito ang inasahan niya sa atin.
Para sa sakit.
At ikaw. Halika.
Iniwan ako ni Terrance.
Dapat lang sa akin.
Magpapahangin ako.
Nasa Ferris wheel na tayo. Ano ba'ng nangyayari?
Thomas, grabe ka naman.
Napagod na si Terrance sa kakahintay magising ako.
Di ko siya masisisi.
Pasaway ako.
Akala ko, masyadong safe si Terrance para sa akin.
Pero hindi.
Safety siya.
At iyon ang di ko maintindihan noon.
Kasi pasaway ako.
Trenta'y singko, may mabuting boyfriend na minahal siya at pinili ko ang bus stop.
Kung makakagaan ng loob mo,
tingin ko, wala namang maayos talaga sa atin.
Okay. Diyan ako di sang-ayon.
Kayang maging maayos ng mga tao
at di mabuhay nang magulo.
At maging mabuti, maging matulungin,
at maghangad ng kabutihan.
Hindi, kalokohan 'yan.
Kaya di n'yo mapagtantong nakasakit kayo ng iba.
Noong nagtanong ako...
Dahil ba umalis ako nang maaga kagabi?
Hindi, higit pa roon.
Ano 'yong higit pa roon?
'Yong...
Ano ang higit pa roon, Thomas?
Walang hihigit doon, okay? Puwedeng bumaba na?
Bakit pumutok ang butse mo nang biguin ka niya?
Bakit siya lang?
Nakakadama ang mga tao ng magugulong damdamin, Thomas.
Puwede 'yon.
Masaklap, pero puwede.
Ayos lang 'yon.
Di kasi ako 'yon.
Ewan ko kung bakit.
Di lang sa 'yo, laging di ako napipili.
Laging hindi ako.
Parang naaamoy nila sa akin.
Ang dali sana kung tayo.
Alam ko.
Pero hindi.
Di mo kasalanan 'yon.
Sa 'min 'yon.
Uuwi muna siguro ako at magpapahinga.
- Ano? - Ayokong maging
drama ito sa Ferris wheel sa Paris.
Tama ka, wala talagang maayos na tao.
Pero para sa atin...
mas subukan pa natin.
Hindi, hindi.
- Hindi. - Ano? Uulit tayo?
- Uulit tayo. - Hindi.
Baka nilibre niya tayo.
Buwisit.
Ano'ng oras mo balak umuwi?
Oras-oras may tren, kaya kahit kailan.
Sasamahan kita.
May mga gagawin ako. Puwera kung gusto mo ako rito?
Hindi, ayos lang. Sige lang.
Sasagutin ko ito.
Sige.
Sa London na lang.
- Ite-text kita. - Sige.
Mahal kita.
À plus tard.
Turo sa akin ni Sebastian nang umalis akong umiiyak.
Huling tingin n'yo na 'to sa magandang pasaway na 'to, friends.
Lubos niya tayong napagsilbihan.
- Hi. - Hi.
Pasok.
Magpapaa ba ako?
- Di na. - Sige.
So...
Buweno...
Nailabas ko na lahat, pauwi na mga kaibigan ko.
Naging maayos ba?
Sobra. Oo.
Pasensiya na.
Di naman yata maiiwasan.
Puno ng pagmamahal at
wala sa lugar na lungkot.
Inilarawan mo lang ang Paris.
Hi.
May regalo siya sa 'yo.
Kinuha ko.
Pasensiya na.
Minahal ka niya.
Ewan ko ano'ng ginawa namin.
Ayaw ka niyang iwan.
Ayaw niyang kumalas sa asawa niya.
Plano niyang makipag-usap sa 'yo tungkol dito...
Sa relasyon namin.
Oo, pasensiya na.
Alam kong di sulit ang lahat.
Alam mo...
Noon lang ako nakakilala ng taong interesado sa akin.
Interesado siya kahit kanino. Sa lahat.
Kaya masarap sa pakiramdam na makuha ang interes niya.
Nami-miss ko 'yon.
Sobra.
- Dito ka naglalagi o... - Hindi.
Di, kakakuha niya lang nito. Para yata sa trabaho.
At di 'yon gaya ng iniisip mo.
Di kita masisisi na nagkagusto ka sa asawa ko.
Mahirap pigilan.
Sobra na siguro kong magyayakapan pa tayo.
Oo. Naiintindihan ko.
Tumawag ang estate agent,
ibebenta raw nila ang bahay sa London next week.
Sige.
Ayos lang sa 'yo?
Oo.
Di sa akin 'yon. Kanya 'yon.
Parang ayaw mo.
Walang halaga ang opinyon ko.
Inaayos mo ang gastusin ko
at ibebenta ko ang bahay ko, mahalaga ang opinyon mo.
Hindi ka naman tatakas?
Sa kanya.
Ngayong buwan, 12 taon nang patay ang asawa ko.
Tumakas ako.
Sa kanya.
Sa amin.
Matalino ang katawan sa pagprotekta sa atin
sa mga iniisip nitong mga panganib sa pangangatawan.
Kaya habang lalo tayong lumalayo...
mas namamanhid tayo.
Noon, nakatulong sa akin 'yon. Nakabawi ako. Bumalik ako sa school.
Nag-aral ng finance.
Nagtayo ng negosyo.
Nagkabahay.
Magagarang damit.
Wala na akong ginustong iba.
At mabubuhay ka nang gano'n.
Hanggang sa mabagabag ka ng pagiging karaniwan no'n.
At ang buhay na tinayo mo bilang kanlungan...
magiging tila kawalan.
Dahil, 'yon pala...
para makaiwas sa lungkot...
iiwas ka sa pag-ibig.
Habambuhay mong mapagkakamalan na iyon ay dahil di ka lang natunawan.
Sinusubukan kong ibalik ang tiwala,
pinahihirapan niya ako.
Pinaglalaruan ka?
Hindi.
Nandoon pa rin ang damdamin.
Sabi niya, gusto pa rin niya akong pakasalan... balang-araw.
Kung mangyayari iyon...
dapat malaman niyang mabuti na ako.
At kuha ko na.
Milagrong mabait siya.
Parang sa bibliya.
Mas okay kaysa dati?
Nakausap mo na si Thomas?
Oo.
Na-set up ko na siya sa mga app.
Puwede na.
Talaga.
May offer na sa bahay.
Gago ka.
Maghahanda ako ng guest room mo sa bago.
Kung iniisip mong bibiyahe ako para sa 'yo,
baliw ka.
Kailangan kong lumayo.
Gusto kong magpinta mag-isa sa kuwartong tanaw ang dagat
na parang malungkot na tibo sa period drama.
Naku, Diyos ko.
Parang-awa mo na.
Wakas na, ha?
Oo.
Proud ako sa 'yo.
Pero seryoso.
Ikaw ang pupunta rito, di ako bibiyahe ro'n.
Sober nga, makasarili naman.
Oh, my God, 'yan ang title ng memoir ko.
Mahal kita.
Para sa 'yo.
Dapat lang.
Ang guwapo niya, ano?
Oo, nakakainis nga.
Magugustuhan niya 'to, Marc.
Salamat.
Totoo.
Manahimik ka nga.
Pambihira.
Tingnan mo!
Gusto ko 'to. Isa kang henyo.
- Buti at nagustuhan mo. - Diyos ko, mahusay.
Nakakatuwa, okay na ulit kayo.
Patingin ng singsing.
Hindi magiging okay ang isang 'to, pero nagbalikan na kami.
At heto na.
Di porke't nandito ang mukha mo,
di ibig sabihin mahahawakan o mauuwi mo na ang paintings.
Moi?
Wala siyang gagalawin.
May masarap kaming sparkling water para sa 'yo.
Salamat, darling.
Maganda talaga. Astig.
Buti nakapunta ka.
Ilang beses akong nakiusap na magpinta ka uli,
buti at hindi ako galit sa 'yo.
May cameo raw ako rito? Nang wala ang written consent ko?
Ayos sa akin ang regalong demanda.
Mas magaling ka pa sa dati.
Umpisa na 'yan.
Narito boyfriend ko. Sana ayos lang.
Boyfriend, hindi partner? Pusta ko pa naman, partner.
Gago.
Ben.
- Ben, nice to meet you. - Hi. Kumusta?
Salamat sa pagpunta.
- Nandito si Ben. - Hi.
- Kumusta ka? - Uy, friend.
Nakita mo 'yong singsing?
- Nabalitaan ko nga. - Nakita mo ako?
Oo, kita ka namin.
Tagapagsalin ng Subtitle: Jessica Ignacio