Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dorastając w Irlandii,
miałem poczucie, że przyszłość jest gdzie indziej.
W Dublinie nie dostrzegałem teraźniejszości,
a tym bardziej przeszłości i przyszłości.
Przez ostatnie dwa lata U2 pracowało nad swoimi utworami.
W naszym zespole
nie czuliśmy więzi z tradycjami, którym moglibyśmy hołdować.
Coraz częściej zadawaliśmy sobie pytanie:
„Jaką rolę odgrywamy w tej historii?”.
Bono i The Edge zaprosili starego kompana na występ,
podczas którego po raz pierwszy zaprezentowali utwory w nowej aranżacji.
Szukam czekoladek z masłem orzechowym.
Co tam masz?
Nie chcę dotykać twojego jedzenia.
Teraz ty go dotknąłeś. Dzięki.
...na pokład. Dziękujemy.
- Jak masz na imię? - Felix.
Jestem Dave.
Miło mi. Lecę do Dublina.
Trzymaj się. Dziękuję.
Wiecie, dlaczego dzisiejszy występ jest wspaniały?
Zagra dla was największa, najwspanialsza,
najbardziej ekscytująca i wpływowa kapela rock'n'rollowa na świecie.
Ponownie przed państwem, U2.
U2, panie i panowie.
- Cześć, Dave. - Mój Boże.
- Miło cię znów widzieć. - Wzajemnie.
Dzięki, że o mnie pomyśleliście.
Mój Boże. Wysoko postawiłeś sobie poprzeczkę.
Pisarz, poeta, prozaik, muzyk.
O czymś zapomniałem?
Moje poczucie wartości nigdy nie było tak niskie.
Chcę ci powiedzieć, że klamka zapadła.
Nie zostaniemy przyjaciółmi.
Podoba ci się, jaki byłeś kiedyś?
Lubisz spoglądać w przeszłość?
Nie.
Dobra, to by było na tyle. Dzięki.
Porozmawiajmy o muzyce.
Lata przemyśleń skłoniły was do zmiany słów w niektórych piosenkach.
Pewnie uważaliście niektóre z nich za niedokończone.
Tak, zgadza się.
Nie chcieliśmy uciekać się do sztuczek,
których, siłą rzeczy, nauczyliśmy się z biegiem czasu.
Podczas izolacji w czasie pandemii pojawiło się pytanie:
„Co pozostanie, gdy wyzbędziemy się wszystkiego?”.
W którym kierunku podążać?
Zagrajmy od początku.
Wiesz, co robiłem podczas pandemii?
- Co? - Kaligrafowałem.
- Serio? - Tak.
Jestem w tym dobry.
Bono & The Edge A SORT OF HOMECOMING z Dave’em Lettermanem
Budujemy most Nad wodą i lądem
Na wieczór...
Pomiędzy trasami, gdy Larry był niedysponowany,
a Adam kręcił artystyczny film...
Wracam do domu
...ja i Edge zaprosiliśmy Davida Lettermana do Dublina na pogawędkę o piosenkach.
Dwa, trzy, cztery.
Część mnie chciała je usłyszeć tak,
jakbym słyszał je po raz pierwszy.
Próba koncertu
Zadajemy sobie stresujące pytanie:
„Czy w tych utworach jest jakaś wartość,
jeśli odejmiemy siłę rażenia rockowej kapeli U2?”.
Chwileczkę.
Trochę za cicho.
Przez nieobecność Adama i Larry'ego Bono i The Edge poprosili o pomoc
znajomych, uczniów i muzyków z Dublina.
Uda się podgłośnić? Spróbujemy?
Nie ma ich
Odrobinę głośniej.
Nie ma ich
Wybacz.
Gotowe.
Nie ma ich
Jesteśmy tylko my
Użyjmy arpeggiatora.
Nie zmieniaj swojego sposobu gry.
Pięknie.
Nie ma ich
Gdy wszystko ucichło...
Jesteśmy tylko my
Tylko ty i ja
Tylko my
Ty i ja
Nie ma ich
Gdy śpiewacie na koniec,
zróbcie to nastrojowo, dobrze?
Jesteśmy tylko my
Świetnie.
Co za aula!
Akustyka jest przepiękna.
Udało nam się zaprosić Wielmożnego Dave'a do Dublina.
Gdzie jest Dave?
O rany! One jeszcze żyją.
- David Letterman! - David.
- Cześć. - Siema.
Cześć.
- Dzień dobry. - Jak leci?
Co powiecie na to?
- To pana pierwszy raz w Dublinie? - Tak.
I pierwsze wyjście z domu.
Opowiedz nam o tym miejscu.
InDub Reggae Store.
- Jedyny sklep reggae w Irlandii. - Tak?
Tak, jedyny w Irlandii.
Chciałbym kupić krąg sera.
Pierwszy raz go kupuję.
Chcę kupić przyjaciołom kapelusze.
- Rozumiem. - Ich głowy...
Jeden ma taką, a drugi taką.
Czy ktoś może pomóc starcowi nieść krąg sera?
Witajcie na wycieczce poświęconej U2.
Gdy słucham niektórych kapel,
mam przed oczami miasta.
Dublin i U2 są ze sobą połączone.
W październiku 1977 roku brytyjska kapela punkowa The Clash
zagrała dwa koncerty
w Examinations Hall Trinity College w Dublinie.
Wśród publiczności był podatny na wpływy Bono.
Gdy usłyszał ich przepełnione złością teksty,
coś się w nim obudziło.
Gdy stali się największą kapelą na świecie,
nie zapomnieli o tej części Dublina
ani tego, co dla nich zrobiła.
Mieliśmy dostać ciepły poczęstunek.
Zróbmy w tył zwrot.
Właśnie tego nie chcesz robić.
Ile mieliście lat, gdy się poznaliście...
W 1976 roku miałem 15 lat.
Piętnaście?
Tutaj.
Gdy miałem 11 lat przez rok chodziłem do tej szkoły.
Kazali mi zmienić szkołę.
Gdybym w niej został, nie poznałbym go.
- Serio? - Tak.
Opowiedz o swojej relacji z kapelą.
Kiedy zaczęliście?
W lutym 1982 roku.
FOTOGRAF
- Zbliżyliście się do siebie? - Dość.
Odwróć twarz w stronę słońca.
Zawsze wolałeś cień, nie?
Jesteś częścią rodziny.
Widzisz, jakie zaszły w nich zmiany, od kiedy ich poznałeś?
To nadal ci sami ludzie.
- Przysuńcie się. - The Edge.
To będzie zdjęcie do kalendarza.
W poniedziałkowy poranek
Po 18 latach świtania
Zapytałem: „Ile jeszcze?”
Pytam: „Ile jeszcze?”
To był...
Kapela powstała w środowisku osób
z jednego liceum.
Byłem zadowolony
To był eksperyment społeczny w naszym kraju.
Jest bezwyznaniowe. Może do niego uczęszczać każdy,
a co ważniejsze, chłopcy i dziewczęta.
Chłopcy i dziewczęta Chodzą do szkoły
Rocznik 1978
Dziewczyny mogą mieć dzieci
Ale nie takie
Stworzyliśmy ze znajomymi własną kulturę.
Nazywaliśmy się Lypton Village.
Nie pamiętam czemu.
Każdy z członków miał własny przydomek.
Tam otrzymałem przydomek „The Edge”.
W Village Bono miał przydomek „Bono Vox z O'Connell Street”.
- Jak sklep z aparatami słuchowymi? - Tak.
To był rodzaj buntu
przeciwko konserwatywnemu społeczeństwu, w którym żyliśmy.
- To The Edge. - Tak.
Bono.
Adam.
I Larry.
Jak usłyszysz, jakie mieli ksywy w Village,
zrozumiesz, czemu je porzucili.
Larry był znany jako „Słoik Dżemu”.
Słoik Dżemu?
Adam to „Pani Burns”.
Basista nazywa się „pani Burns”.
Tak.
Mamy ducha, mamy duszę
Ja i moi bracia jesteśmy nieokiełznani
Jedyne, czego chcieliśmy,
to dobra zabawa w niedzielne popołudnie.
Ale gdy zaczęliśmy grać,
na początku okropnie źle,
poczuliśmy chemię.
Ja miałem ksywę „Idiota”.
Tak.
„Idiota”
Ostatni raz widzieliśmy się jakoś na początku lat 2000.
Tak. Byliśmy w twoim programie.
PIOSENKARZ-TEKŚCIARZ
Kolejni goście to piosenkarze-tekściarze z filmu Once...
Chyba w tamtych czasach nie wychodziliśmy w naszych rozmowach
poza kurtuazyjne powitania i pożegnania.
Tak. Pojawiałeś się i znikałeś.
To było coś.
Powtarzano nam: „Unikajcie Davida”.
- I nie patrzcie mi w oczy. - Tak.
Glen, to było super. Przepraszam.
Swoją drogą masz piękne oczy.
Dzięki.
Powiedz, gdzie jesteśmy.
W Greystones pod Dublinem.
Jesteśmy na południu, przy „wygięciu wybrzeża do zakola zatoki”.
Tak mawiał Joyce. Jesteśmy... tak.
Ledwo przyszliśmy, a ty już cytujesz Joyce'a.
Mój Boże.
Nie jesteś byle kim. Muszę cię oczarować moją irlandzkością.
Pogadamy o twoich kumplach z U2.
Znam ich całe życie.
Gdy miałem dziesięć lat, wujek zabrał mnie na koncert Police,
ale supportowało ich U2.
- Mój Boże. - Tak.
Wszyscy, cała sala...
Gdy pojawił się na scenie, był niczym opętany.
Każdy był ich ciekaw.
Do tego byli Irlandczykami z Dublina.
Z mojego miasta.
Oszaleliśmy na ich punkcie.
Mieli inne brzmienie.
PISARZ I DZIENNIKARZ
Nie tylko od tego w Irlandii, ale w USA i Brytanii.
U2 było zupełnie inne.
Byłem na zewnątrz, gdy powiedziałaś
Że mnie potrzebujesz
Czemu ludzie z całego świata
tak emocjonalnie reagują na ich muzykę?
Gdy „I Will Follow” puszczono w radiu po raz pierwszy,
w czasach, gdy ludzie chcieli wyrazić bunt wobec wszystkiego,
U2 stawiało na szczery przekaz.
Zespół miał swój cel, a ich muzyka charakteryzowała się szczerością.
W Bono było coś... nieskalanego.
Czemu?
Pierwszy album pojawił się, gdy miałem 18 lat.
Zaczynaliśmy jako dzieci.
Miałeś wizję swojej przyszłości,
czy żyłeś z dnia na dzień?
Dzięki koncertom i publiczności podczas występów na żywo
mieliśmy poczucie, że nieustannie idziemy naprzód.
To wszystko zmieniło.
U2 zdominowało konkurencję.
Nagle znalazło się w centrum uwagi.
Spoglądałem przez okno Byłem zagubiony
Nikt nie podejrzewał, że tego dokonają.
Grupa U2 była dziwna...
Ale mieli to coś.
W ich utworach był przekaz.
Dzięki. Niech Bóg wam błogosławi.
Idziemy jutro na koncert U2?
Jest za darmo.
Tak.
Znasz U2?
- Tak. - Widziałeś ich na żywo?
Nie, jeśli dasz wiarę.
- Zagrają tutaj koncert. - Tak.
- Jutro wieczorem. - Tak.
Przyjdź.
Powołaj się na mnie i cię wpuszczą.
Powiedz: „Dave powiedział, żebym wpadł”.
Chętnie. Z przyjemnością.
Powinieneś przyjść na koncert. Tak.
Zrobiłem swoje.
Uważam, że to interesujące,
że postanowili wrócić do korzeni.
Twoją największą konkurencją jest chęć poczucia bezpieczeństwa.
Wspaniale jest sprzedać 20 milionów płyt, czy ile ich tam było.
PRODUCENT I WSPÓŁPRACOWNIK OD 1983 R.
Wiecie, jak to brzmi.
Ale stwierdzili: „Nie. Zmieńmy coś.
I pokażmy to publiczności”.
Jak leciała ta melodia na rozśpiewanie?
Niech zgadnę.
Twoim największym wrogiem jest strach przed pójściem naprzód.
Nikt nie powie ci, gdzie masz iść.
Znajdziemy drogę.
Spokojnie.
Co za dzień, nie?
Cudownie.
Zobaczę ich po raz pierwszy.
- Ale miejsce. - Tak.
- Fantastyczne. - Tak.
Czy pozostajesz w swojej strefie komfortu?
Rzadko.
Rzadko w niej pozostaję.
Pewnie to uciążliwe dla zespołu,
bo im też na to nie pozwalam.
Muzyka i tworzenie piosenek są dla mnie jak operacja serca.
O nie.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Wiemy, co nas dziś czeka?
Będziecie zadowoleni z tego doświadczenia.
Gotowi?
Bono i the Edge.
Światła gasną
Wokół mrok
Twój umysł niczym dżungla Nie zawładnie twym sercem
To uczucie jest silniejsze Niż myśl
Oczy szeroko otwarte
Mimo że twej duszy Nie da się kupić
Możesz się zastanawiać
Witajcie
Hola!
To istny zawrót głowy
Dónde está?
Nie chciałem tego wiedzieć
Dajesz mi coś, co mogę poczuć
Tak!
Nocne niebo pełne jest dziur
Po złotych kulach Które przeszyły jego mrok
Migocą, gdy chłopcy Grają rock'n'rolla
Wiedzą, że nie umieją tańczyć
Chociaż tyle
Nie mogę znieść beatów
Proszę o rachunek
Dziewczę o krwistych paznokciach Ma naszyjnik z Jezusem
Buja się do rytmu
Witam
Hola!
To istny zawrót głowy
Dónde está?
Nie chciałem tego wiedzieć
Dajesz mi coś, co mogę poczuć
Poczuć
Dime con quién andas Y te diré quién eres
Entendemos?
Tak
Wszystko to
Wszystko może być twoje
Wszystko to
Wszystko może być twoje
Daj mi to, czego pragnę A nikomu nie stanie się krzywda
Witam
Hola!
To istny zawrót głowy
Dónde está?
Nie chciałem tego wiedzieć
Lecz podarowałaś mi coś
Czuję, że twoja miłość uczy mnie
Jak, jak
Twoja miłość uczy mnie, jak
Jak ustąpić
Ustąpić
Geneza zespołu nieodzownie jest związana z religią chrześcijańską.
To brzmi dość nietypowo.
W USA kapele rock'n'rollowe
są powiązane z paleniem trawki w garażu i chęcią wyrwania lasek.
Dojdziemy do tego.
Irlandia miała na to wpływ?
Narysuję ci mapę.
Dobra...
Daj mi chwilę. Zrobię obrys Irlandii.
Może być.
Mieszkamy na tyciej wyspie na Morzu Północnym,
którą sporadycznie nawiedza kiepska pogoda i tacy sami sąsiedzi.
A w Irlandii Północnej...
Północ – Irlandia
...było więcej protestantów niż katolików.
Co doprowadziło do wyznaczenia granicy?
Wojna o niepodległość.
Kogo mam nie lubić w tej wojnie?
Chcę kogoś nie lubić.
Jestem rozdarty.
Powinienem nie lubić Brytyjczyków?
- Nie. - Dobra.
Pójdę za twoim głosem.
Więc głównie poróżniła ich religia?
Cóż, tak.
WITAMY NA TERENIE WOLNEGO DERRY
W dzieciństwie miał miejsce Konflikt w Irlandii Północnej.
Brytyjska armia chciała zakończyć protest i zabiła 13 katolików.
W czasie, gdy powstawał nasz zespół, nieustannie dochodziło do konfliktów.
ODWRÓT BRYTYJCZYKÓW
Chcieliśmy wyrazić naszą wiarę tak, żeby nie było oczywiste,
że chodzi o religię.
Pod koniec lat 70. w Irlandii pojawił się ruch
pod nazwą Charyzmatyczna Odnowa.
Poznaliśmy oddanych wiernych.
Nie posiadali dobytku.
Żyli w dyscyplinie.
Uważaliśmy, że są punk rockowi.
Akceptowali nas takimi, jakimi byliśmy.
Ale zbytnio zaczęli przypominać zwykły kościół.
Wtedy przywódca duchowy powiedział nam:
„Powinniście w pełni poświęcić się Bogu, a nie rozpraszać się rock'n'rollem”.
Musieliśmy porzucić muzykę,
bo uważali, że rock'n'roll to nonsens.
A prawdziwą pracą jest naprawa zepsutego świata.
Edge był w pewnego rodzaju...
agonii.
Zatem poważnie myśleliście, by rozwiązać kapelę.
Tak.
Jeśli mieliśmy się na coś przydać w muzyce, to...
Jak miałoby to wyglądać?
Spędziłem kilka tygodni na przemyśleniach, co chciałem zrobić.
Nie dawało nam to spokoju,
a odpowiedź przyszła
w formie piosenki, którą zaczął Edge.
Pewnego dnia daliśmy upust złości.
Czułem frustrację, że nie mogę tworzyć
i nie wiedziałem, czy powinienem być muzykiem.
Nie wiedziałem, co mnie czeka.
Ile miałeś lat?
Może 21.
Nie wierzę w to, co słyszę
Zamykam oczy Odganiam myśli
To była alchemia.
Obserwowałem ją. Stałem obok.
Widziałem, jak wewnętrzna wściekłość ustępuje tej zewnętrznej.
Jak długo? Jak długo mamy śpiewać tę piosenkę?
Jak długo?
Wieczorem Możemy być jednością
Wieczorem
Powiedziałem: „Przecież dlatego jestem w kapeli”.
- Tak. - „Dlatego z nim jestem”.
- I ta piosenka „Sunday Bloody Sunday”. - Tak.
W ten sposób poczuliśmy, że nasza muzyka może znaczyć coś więcej.
1983 – Red Rocks, Kolorado
RTÉ pokazała występ U2 w Red Rocks.
Tak.
Od samego początku widać, że chcą zrobić show.
Jazda!
Koleś śpiewa w USA o katolikach i protestantach
na północy Irlandii.
U2 przedstawiło nasze stanowisko przed milionami Amerykanów.
A my mogliśmy zachwycać się występem w telewizji.
Zaśpiewajcie: „Nigdy więcej”
Nigdy więcej
Otrzyj łzy
- Wytrzyj przekrwione oczy - Krwawa Niedziela
Otrzyj łzy
- Piosenka stała się hymnem... - Tak.
...hymnem rozpaczy, pragnienia...
Krwawa Niedziela
Możliwość wyrażenia tego, nawet w tak mdły sposób,
dodało ludziom odwagi i było pocieszeniem.
Mam dość
Teraz w Irlandii panuje pokój.
Mam nadzieję, że kiedyś,
może za mojego życia, granica zniknie.
To niedorzeczne, by na tak małej wyspie była granica.
Oby północ i południe miały do siebie więcej szacunku.
Byłoby miło.
Zanim powstało tu kino, mieścił się tutaj szpital Rotunda.
Urodziłem się w nim.
Brendan Behan mawiał:
„Jeśli nie urodziłeś się w Rotundzie, nie jesteś dublińczykiem”.
Proszę.
Kolejna piosenka jest pierwszą, którą napisaliśmy o Dublinie.
W latach 70. Dublin był zupełnie inny.
Kraj również.
Było źle.
Dlatego tytuł kawałka to „Bad”.
Jeśli nagle ucieknę
Znów rozedrę się na dwoje
Gdybym mógł Wiem, że bym to zrobił
Gdybym mógł
Mógłbym
Odpuścić
Poddać się
To piosenka o poddaniu się
Czy mogło do tego dojść poza Dublinem?
Nie tylko dlatego, że się znaliście, ale dlatego, że to Dublin.
Byliśmy w Irlandii, gdy z czarno-białej stawała się kolorowa.
POKÓJ SPRAWIEDLIWOŚĆ
Gdybym mógł rzucić na wiatr Słowa, że pomogę
IRLANDIA PÓŁNOCNA
Kraj szukał swojej tożsamości.
Kim jesteśmy?
Wierzymy w to, że nas sprzedano?
Czy staniemy się wyjątkowi?
W stronę światła
Właśnie to muzycy U2 mieli wspólnego z krajem.
Możesz mieć wszystko
Jeśli wszystko oddasz
Możesz mieć wszystko
Jeśli wszystko oddasz
By odpuścić
I nie zniknąć
By odpuścić
I nie zniknąć
Jestem przebudzony
Przebudzony
Nie śpię
Nie
Nie śpię
Nie
Nie myliłem się, prawda? To cudowny wieczór.
Wiecie, kto dziś gra na stadionie Croke Park?
Adam i Larry.
Podobno tu super koncert.
- To dobrze. - Nie wątpię.
Mam pytanie odnośnie tworzenia piosenek.
Gdy piszecie utwór, w którym jest...
Skąd ta inspiracja?
Słuchajcie, huczenie sowy jest super, ale kto to wymyślił?
Sowa to symbol mądrości, a my lubimy zadawać mądre pytania jak: „kto?”.
A czasem: „dlaczego?”.
- Będziecie o to pytać w piosenkach? - Tak.
Również: „kiedy?”.
Te pytania zajmą całą noc, nie?
Jeśli chcemy poznać powód powstania U2, musimy zapytać „dlaczego”.
Zespół chyba jest tego samego zdania.
Chcieli tworzyć coś więcej niż muzykę rozrywkową.
Chcieli zrobić coś ekstra.
Coś, co wpłynie duchowo na ludzi.
No więc to jest powód.
Dorastaliśmy jako zespół, grając na żywo.
Tak nauczyliśmy się fachu.
Gdy stworzyłem muzykę do „Where the Streets Have No Name”,
zastanawiałem się nad tym,
co chciałbym usłyszeć, będąc na widowni.
Co by mnie oczarowało?
Proszę, zrób to ponownie, bo nigdy więcej tego nie doświadczę...
„Where the Streets Have No Name” to nietypowa piosenka.
Tekst nie jest do końca klarowny.
Ale sugestia zawarta w słowach jest potężna.
Kawałek mówi o miejscu przekraczającym granice umysłu,
do którego wszyscy możemy się udać.
Pójdziemy tam razem?
Chcę biec
Chcę się schować
Chcę zburzyć mury Które są mym więzieniem
Chcę dosięgnąć I dotknąć płomienia
Tam, gdzie ulice nie mają nazw
Nasz zespół to zestaw małego chemika.
Tam, gdzie ulice nie mają nazw
Między nami a publiką dochodzi do chemicznej reakcji.
To wyróżnia świetne kapele.
Wciąż buduję miłość I w popiół ją obracam
W popiół ją obracam
A gdy tam pójdę
Zabiorę cię ze sobą
Tylko tyle mogę zrobić
Wyjaśnij mi, co łączy „Where the Streets Have No Name”
z Super Bowl XXXVI sześć miesięcy po ataku z 11 września.
Próbowałem zrozumieć, czym jest Ameryka,
co oznacza dla mnie i co może znaczyć dla świata.
Trzeba było postępować taktownie.
11 września 2001 roku
Chciałem nadać koncertowi inny charakter. Nie chciałem, by to było zwykłe widowisko.
W tle miały przewijać się nazwiska.
Lot 11 American Airlines
Występy w przerwie Super Bowl to widowiska.
Lecz największym widowiskiem są emocje.
Zrozumiałem, co łączy duchowość z religijnością.
Czujesz to połączenie, ale ono cię nie ogłusza.
Lecz na pewno jest wyczuwalne.
Tyle możemy zrobić
Dla mnie też. Chcę je czuć.
To mój wybór.
Nie chcę czuć pisania utworu, ale chcę czuć, że piosenka mnie prowadzi.
Brzmi patetycznie, ale tak nie jest...
Czujesz, że przez ciebie przenika.
Brian Eno powiedział:
„Nie przejmuj się byciem spoko.
Bo to nie byłoby spoko.
- Bądź sobą”. - No tak.
Teraz dostrzegam, że charakterystyczną muzyką dla U2
jest muzyka ekstatyczna.
Będąc w studio,
musisz mieć odwagę skoczyć z budynku i uwierzyć, że możesz latać.
Serce jest w rozkwicie
Przebija się przez skamieniałą ziemię
Lecz nie ma miejsca
By coś wynająć w tym mieście
Nie masz szczęścia
Ani powodu, dla którego ci zależało
Jesteś w bezruchu
Stoisz w miejscu
Myślałeś, że znalazłeś przyjaciela
Który cię stąd zabierze
Kogoś, kto ci pomoże
W zamian za łaskę
Cóż za piękny dzień
Niebo spada, a ty czujesz Że to piękny dzień
Jesteś w drodze
Lecz nie obrałeś celu
Ugrzęzłeś w błocie
W labiryncie jej wyobraźni
Kochasz to miasto
Nawet jeśli nie wydaje się prawdziwe
Znasz je na wylot
A ono zna ciebie
- Cóż za piękny dzień - Dzień
Nie pozwól, by wyślizgnął ci się z dłoni
- Cóż za piękny dzień - Dzień
Dotknij mnie
Zabierz mnie do drugiego miejsca
Naucz mnie miłości
Wiem, że jest dla mnie szansa
Właśnie to jest ciekawe.
Kiedy zaczęli być ironiczni?
Uważam, że to ocaliło U2.
Byli gwiazdami rocka,
a do tego byli zabawni.
Byli pielgrzymami.
Wyjechali do USA jako chrześcijanie,
a zostali gwiazdami rocka.
Obrali inną ścieżkę i to zadziałało.
Widzę ptaka z liściem w dziobie
Powódź wydobyła Morze barw
Dzień
- To był piękny dzień - Dzień
Nie pozwól, by wyślizgnął ci się z dłoni
- Piękny dzień - Dzień
Dotknij mnie
Zabierz mnie do drugiego miejsca
Dosięgnij mnie
Wiem, że jest dla mnie szansa
To, czego nie masz Nie jest ci teraz potrzebne
To, czego nie wiesz Możesz poczuć
To, czego nie masz Nie jest ci teraz potrzebne
Jak wspaniale byłoby być ptakiem
Potrzebuję pomocy, bo Irlandia to młody kraj.
Samotnie lecieć nad morzem
Gdy dorastałem, wiedziałem, że Irlandia jest kontrolowana religijnie.
A potem doszło do szybkiej zmiany.
A jak jest teraz?
Świat, do którego zmierza U2,
składa się z liberalnego społeczeństwa,
ale widać echa przeszłości.
Ludzie boją się i nie wiedzą, czy chcą się zmieniać.
Czy chcą być nowocześni.
To realia, w których jest U2.
Uważam, że stworzyli ważny most...
między konserwatywnym społeczeństwem a współczesnym,
które jest otwarte i tolerancyjne.
Boże. To prawdziwe diamenty?
Mój Boże.
Dave.
Nie możesz z nimi wyjść.
Można się nieźle wzbogacić na modzie kobiecej.
DRAG QUEEN I AKTYWISTA
- Jesteś w Irlandii pierwszy raz? - Tak.
Musisz więcej wychodzić.
To pasuje do większości aspektów mojego życia.
Jak w większości przypadków,
działam z pozycji ignoranta.
Nie mam tajemnic.
- Pytaj, o co chcesz. - Dobrze.
- Nic mnie nie zdziwi. - To dobrze.
Czy to prawda, że Irlandia była jednym z krajów, które stosowały
najwięcej środków represji wobec homoseksualizmu?
Tak.
Dorastałem w kraju, który walczył z seksualnością.
W latach 80. Dublin był szary i do bólu normalny,
jeśli wiesz, o czym mówię.
Nie słyszano o homoseksualizmie.
Gdy byłem w liceum w latach 80.,
albumy U2... pokazywały, kim jesteś.
Trafiały do ciebie?
Nie.
Byłem do nich źle nastawiony, bo w tamtym okresie
byli częścią kultury, która opierała się na heteroseksualnych rockowych muzykach,
a ja czułem się przez nią odtrącony.
Więc wyjechałem.
Poleciałem do Japonii, by uczyć się, pracować i robić... to.
Gdy tam mieszkałem, U2 dało koncert w Japonii.
Zacząłem dostrzegać,
że to nie ten sam zespół, który niesprawiedliwie źle osądziłem.
W Tokio zobaczyłem, że mają otwarte podejście.
Występ był seksowny i zabawny.
Jesteś kamieniem szlachetnym
Może przesadzam, ale byli jednym z powodów,
- dla których wróciłem. - No proszę.
365 stopni
Dom płonie
Widziałem twoje nagranie z Bono i kapelą.
W porządku.
Miłość
Po referendum w sprawie małżeństw jednopłciowych.
TAK! WYGRALIŚMY!
Irlandia, jako pierwsza na świecie,
dokonała tej zmiany na podstawie referendum.
Mam pytanie.
Bono podał ci mikrofon. Co powiedziałeś?
Nie pamiętam.
Chcesz im coś powiedzieć?
Chyba nigdy nie śpiewałem
dla tylu hetero.
Musiałbym sprawdzić.
To brzmi jak praca, a ja nie lubię pracować.
Chciałbym podziękować w imieniu takich jak ja.
Doceniamy to.
Weźmy ślub.
Wróciłem po latach,
ale nie dlatego, że się zmieniłem.
Jestem tak samo głupi jak dawniej.
To kraj się drastycznie zmienił.
U2 pomogło Irlandii stanąć na własnych nogach.
Mamy coś swojego.
Bardzo to doceniam.
To dobrze. Masz do mnie jakieś pytania?
Nie wychylasz się, a jesteś ikoną mody.
Wyglądasz bardzo spoko.
Spoko jak na... Ile masz lat?
- Mam 75 lat. - Masz 75.
Spoko jak na 75 lat.
- Wyglądasz spoko... - A co z bólem w klatce?
Dave, jeśli tu teraz zejdziesz, będę ustawiony na lata.
Na zewnątrz wywieszę tabliczkę: „Tutaj zmarł Dave Letterman”.
Jasne.
Zmarłem w kilku teatrach na świecie.
Ale to będzie zaszczyt umrzeć tutaj.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Twoja praca wiąże się z trudnym wyborem.
Jesteś rozdarty w obliczu możliwego ultimatum.
Którą drogę obrać?
Tę czy tamtą?
Dajcie nam swoją piosenkę
Swoją piosenkę
Chyba wspominałeś, że właśnie to napięcie
sprzyjało kreatywności.
To prawda.
Keith Richards mawiał...
Powtarzał, że był dobry w dualizmie.
Mówił: „Dualizm. To Mona Lisa. Jej twarz”.
Jest smutna, a może radosna?
Odkryj
Dualizm to łzawa piosenka, do której tańczę.
To specjalność U2.
Jesteś pośrodku.
Otworzyłem się jako artysta, gdy pojąłem,
że nie muszę dokonywać wyborów między sprzecznościami.
Moje miejsce jest pośrodku.
Czy jest lepiej?
Czy czujesz to samo?
Czy teraz będzie ci łatwiej?
Masz kogo obwiniać
Mówisz o jednej miłości
O jednym życiu
O jednym pragnieniu nocą
Ta jedna miłość
Którą przyszło nam dzielić
Opuści cię, skarbie
Jeśli o nią nie zadbasz
Zawiodłem cię?
Został po mnie niesmak?
Zachowujesz się Jakbyś nigdy nie zaznała miłości
I chcesz bym i ja odszedł z pustymi rękami
Dziś już za późno
By wyciągać brudy
Jesteśmy jednością A jednak tak różni
Możemy się wspierać
Wspierać
Jedna
Przyszłaś po wybaczenie?
Przyszłaś wskrzesić umarłego?
Chcesz się bawić w Jezusa
Uzdrowić trędowatych w swoim łóżku?
Prosiłem o zbyt wiele?
O więcej niż dużo
Nic mi nie dajesz
Tylko to mi pozostało
Jesteśmy jednością A jednak tak różni
Ranimy się nawzajem
Zataczamy koło
Mówisz, że miłość jest świątynią
Dla wyznawców wyższego prawa
Miłość jest świątynią
Dla wyznawców wyższego prawa
Prosisz, bym do niej wszedł
A potem każesz mi się czołgać
Nie mogę się kurczowo trzymać
Tego, co masz
Skoro dajesz mi jedynie cierpienie
Jedna miłość
Jedna krew
Jedno życie
Trzeba czynić swą powinność
Jedno życie
Ze sobą
Siostro
Bracie
Irlandia ma około 100 lat, a kapela około 50.
Co jest bardziej nieprawdopodobne:
że Irlandia ma 100 lat i ma się dobrze czy to, że kapela ma 50 lat?
Wydaje mi się,
że na większy podziw zasługuje to, że nasza kapela się nie rozpadła.
Dorastaliśmy, pracując razem
i ucząc się, jak być obywatelami świata właśnie dzięki kapeli.
Przez tak długi staż
U2 stało się swojego rodzaju instytucją.
Nie wiem, czy mógłbym pracować z moimi przyjaciółmi
w branży rozrywkowej.
Wydaje mi się, że wielokrotnie
za bardzo ryzykowaliśmy.
Przyjaźń jest naszym fundamentem.
Lecz można ją stracić. Dlatego musimy nad nią pracować.
Przynosisz wstyd swojej kapeli?
Tak.
Moja działalność aktywistyczna
nie jest uważana za modną.
Będąc w rock'n'rollowej kapeli,
nie chcesz mieć zdjęcia z osobami,
których wartości diametralnie różnią się od twoich.
A ja to zrobiłem.
To niesamowite na kilku płaszczyznach...
REPUBLIKAŃSKI SENATOR
...bo źle wpływa na nasz wizerunek.
Gdy pracowałem z Jessem Helmsem, a robiliśmy kawał dobrej roboty...
Helms chce dodatkowe 500 milionów na walkę z HIV
...Edge powiedział: „Rób z nim, co chcesz, ale proszę,
nie przyprowadzaj na nasz koncert człowieka,
który rozwiązał organizację wspomagającą artystów”.
A ja go przyprowadziłem.
- Nie było łatwo. - Jasne.
Sytuacja stała się napięta.
Nie zrobiłbym tego. Tak sądzę.
To była niezręczna sytuacja.
Obracam to, co tworzymy jako zespół,
w walutę, którą przekazuję na dane cele.
W większości mnie wspierają.
Ale wiem, że igram z ich cierpliwością.
Czy wasza relacja się zacieśnia wraz z wiekiem?
Tak. Przyjmujemy do wiadomości swoje dziwactwa
i nie uważamy, że są niebezpieczne.
Nie rywalizujemy ze sobą.
Tacy już jesteśmy. Po prostu okazujemy sobie szacunek.
Rozumiem.
Mamy nietypową relację.
Często wyjaśniam publiczności, że Edge jest z przyszłości.
Często go pytam: „Jak tam jest?”.
Odpowiada: „Lepiej”.
- Cześć. - To technologia cyfrowa.
To nie jestem ja, a to nie jest filmik.
- Nie rozumiem. To nie ty? - Nie.
- To nie jest człowiek? - Nie.
To mój awatar.
...wirtualna wersja mnie. Replika. Wiesz, co by...
Obiecaj, że będziesz go używać w dobrych celach.
To, czego nie lubię...
To, czego w tobie nie lubię...
Nie lubię w Edgu tego, że mnie nie potrzebuje.
Mógłby to wszystko robić sam.
Pisać, śpiewać, występować, grać, produkować.
Ale tego nie robi.
Bo to marna zabawa.
Niczego się nie boję Na tym świecie
Niczym mnie nie zaskoczysz
Wszystko już słyszałem
Próbuję znaleźć Odpowiednią melodię
Piosenkę, którą zaśpiewam
Gdy będę sam
Tylko z najlepszymi przyjaciółmi można mieć najlepsze kłótnie.
A z nikim nie mam takich, jak z nimi.
Chcesz stać wyprostowana
Być samowystarczalna
Nie pozbędziesz się łez, skarbie
Powierzyłbym mu swoje życie.
W sumie to zrobiłem.
To była dobra decyzja.
„Stuck in a Moment”.
Musisz wziąć się w garść
Utknąłeś
I nie możesz się wydostać
Nie mów, że później będzie lepiej
Teraz utknąłeś
I nie możesz się wydostać
Gdyby noc trwała dłużej
A dzień był niewystarczający
A ty opadłbyś z sił
Obok kamiennej ścieżki
Gdyby noc się skończyła
A dzień był niewystarczający
A ty opadłbyś z sił
Obok kamiennej ścieżki
To tylko chwila
Która minie
Czuć, że jest się w Irlandii, nie?
Jak się nazywa to miejsce? Forty Foot?
- Tak. - Forty Foot.
Czemu tu jesteście?
Przyszłam popływać.
- Bo przegrałaś zakład? - Nie.
Wyjaśnij mi to.
Codziennie rano spotykamy się, by popływać.
- O każdej porze roku? - Tak.
- Latem, wiosną, zimą i jesienią? - Tak.
Jak się czujecie?
Wspaniale.
- Jeden facet ma czapkę Mikołaja. - Codziennie tu pływa.
- Powiemy, że to ja. - Dobra.
Tam jestem. To Dave.
Mam płynąć z Dave'em i udawać, że to ty?
Tak, proszę. Bo ja zamarzam.
Wejdziesz?
Nie. Mogę wydawać dźwięki i bez tego.
Czy to wodorosty?
Mój Boże!
To wygląda, jakby rozbił się statek, a oni ocaleli z katastrofy.
- Jak było? - Bardzo fajnie.
- Podobało ci się? - Tak. To super uczucie.
- Cieszysz się, że żyjesz? - Tak.
Po wyjściu z wody jesteś odmieniony.
- Ładnie powiedziane. - Sam spróbuj.
Spróbuję w basenie hotelowym.
Tak.
To było kąpielisko dla mężczyzn.
DLA MĘŻCZYZN
- Do 1974 roku... - Tak.
...a potem i dla kobiet.
Byłem tu, gdy kobiety wbiegły na pomost,
wskoczyły do wody i pływały nago.
Panuje tu świetna atmosfera.
Po pływaniu zawsze jesteś uśmiechnięty.
A jeśli masz zmartwienia...
- Jeśli je masz, to znikają. - Już rozumiem, skąd ten uśmiech.
- Przymroziło ci usta. - Pewnie tak.
Sprawdźmy temperaturę wody.
Lepiej się nie zbliżać.
- Lepiej nie podchodź. - Dalej nie podejdę.
Miałeś mi nie pozwolić podejść za blisko.
Muszę uciekać. Mam mokre buty.
Powitajmy faceta z Forty Foot.
- Był w Forty Foot... - Tak.
- ...i pływał w zatoce. - Dziękuję.
Mówili o tym w dzienniku. Pluskałem się nago 45 minut.
W trzy dni zobaczył więcej miejsc w Dublinie
niż my w rok.
To była wspaniała okazja.
Wjechaliśmy na autostradę
i spędziliśmy z Glenem dwie godziny.
Proszę, proszę.
Więc porównywaliście, kto ma bujniejszą brodę.
Ma piękną brodę, ale...
Jeśli będziecie mieć okazję stanąć blisko niego,
oczaruje was swoimi błękitnymi oczami.
Mój Boże, panie i panowie.
Moya Cannon w swoim wierszu
opisała proces towarzyszący piosenkom
oraz co się z nimi dzieje, gdzie wędrują i gdzie wędruje melodia.
Nosi tytuł „Carrying the Songs”.
Ci, którzy nic nie posiedli,
nieśli ze sobą pieśń.
Rytmy pełne, k****.
Wszystkie wiersze kończę słowem „k****”.
- Chyba dam radę. - Dobra.
Jeszcze raz.
Ci, którzy nic nie posiedli,
nieśli ze sobą pieśń
do Babilonu, Mississippi...
a ci, którzy mieli mniej niż nic,
nie posiadali nawet swoich ciał,
ale trzysta lat później zabrali w swoich sercach i kościach
afrykańskie rytmy pełne pasji,
piosenki świata.
Dla tych, którzy opuścili mój kraj,
dla dziewcząt z Downings i Rosses,
które podążyły za kutrami na północ od Szetlandów,
które przecinają srebrzystą taflę morza,
czy dla chłopców z Horn Head i Ranafast,
którzy popłynęli łodzią do Derry i spali w szałasie,
piosenki były walutą ich duszy,
metalem ich serc,
który wymieniali na inne złoto,
inne piosenki, które rozbrzmiewały,
gdy nastały gorsze dni.
Więc mamy przy sobie piosenki...
- Tak. - ...nawet, gdy nie mamy nic innego.
TRADYCYJNY IRLANDZKI PUB
Zwycięzcy zapisują karty historii.
Tak.
A cierpiętnicy pisali piosenki.
Więc w Irlandii mamy wiele piosenek.
Czasem budzę się rano
Obok łóżka jest rudowłosa kobieta
- Ile już nie pijesz? - Od 34 roku życia.
Trzymam kciuki.
- Pokazać ci chód? - Tak.
Patrz.
Tak chodzą dublińczycy. Gotowy?
Tak. W porządku.
- Nieźle, - Dublin.
- Podoba ci się? - Właśnie tak.
- Jesteśmy na miejscu? - Tak.
Dawno mnie tu nie było.
Dzień dobry.
Cześć.
Jak leci?
Jak masz na imię? Oliver. Jestem Dave.
Przepięknie.
Glen!
- Cześć. - Dobrze cię widzieć.
Chyba podobają ci się moje oczy.
Było super. Dziękuję.
To powinien być hymn narodowy, nie?
Powiedz, że chcesz
Złoty pierścionek z diamentem
Zachować swoje tajemnice
Aby twoja miłość nie słabła
Łamiemy dane słowo
Od kołyski aż po grób
Pragnę tylko ciebie
To było coś.
BIBLIOTEKA MARSHA
Mówiłeś, że nagrywasz fragmenty muzyki...
- Tak. - Na urządzenie.
Czasem budzę się w środku nocy
i mam jakiś pomysł.
Wtedy wstaję, biorę telefon i gitarę.
Dziś rano miałem na telefonie 6000 notatek głosowych.
Robicie niesamowite rzeczy. To niczym magia.
Dla ciebie też mamy odrobinę magii.
Stworzyliśmy dla ciebie „Forty Foot Man”.
Kiedy to zrobiliście? Ile...?
- Gdy byliśmy na dole. - O 3.00 rano.
- Zaczęliśmy o 3.00. - Serio?
Więc dopiero co ją skończyliście?
Tak.
- Niesamowite. - Spróbuj jeszcze raz. Ja spróbuję.
- Chcesz spróbować? - Jasne.
- Kiedy mam zacząć? - Nawet jest tekst.
Tak.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Pokochaliśmy faceta z Forty Foot
Daje z siebie wszystko
Mogliśmy go stracić Na Sandymount Strand
Chciał dać się porwać
Gdy ze stresu się śmieje
Pokazuje, jaki jest naprawdę
Spróbuj ten fragment.
Nie jest taki ekscytujący
Ani taki straszny
Szybki jak błyskawica
Facet z Forty Foot
O rany.
Podróżuje...
- O rany. - Nie podoba ci się.
- Dobra. - Rany.
Jeden z wersów to sama prawda: „Daje z siebie wszystko”.
Muszę to sobie powtarzać każdego dnia.
W życiu spotkało mnie wiele dobrego.
A to... na pewno jest w czołówce.
To szyta na miarę piosenka od U2.
No nie wiem.
Chodzi o inspirację.
- To zbyt wiele. - Zainspirowałeś nas.
Może pogadamy o wydaniu tej piosenki?
- Wydaniu? Miarkuj się. - Dobra.
Miarkuj się, Letterman.
„Proces pisania piosenek nie może być rozstrzygający...
lecz stanowić poszukiwania rozstrzygnięcia”.
Jak długo Jak długo mamy śpiewać?
Jak długo?
Bo wieczorem
Możemy być jednością
Wieczorem
Przyspieszmy.
Otrzyj łzy
Tekst został zmieniony na potrzeby nowej aranżacji piosenki.
Właśnie tak.
Wspaniale móc ukończyć „Sunday Bloody Sunday” po tylu latach.
Powrócić do Derry i ją uwspółcześnić.
Wtedy nie dałbym rady tak jej napisać.
Na miejscu zbrodni
Gdzie rozpoczyna się fikcja
Fakty same się nie przedstawią
Czemu tyle matek płacze?
Czy religia jest wrogiem Ducha Świętego?
Prawdziwa bitwa przed nami
Gdzie zwycięstwo Jezusa?
Dziękuję.
Chcę poznać odpowiedź na pytania: „Jak tworzysz piosenki?”.
Jeszcze jej nie poznałem.
Nie chcę się zagłębiać,
ale akordy są podstawą melodii.
Zanim powstanie melodia,
musimy znaleźć akordy.
Nie zgadzam się.
Sam zobacz, co zrobiłeś z „One”.
Zmieniłeś akordy.
Melodia i słowa są takie same.
- Po prostu je zmieniłeś. - Nie.
Zmieniliśmy tonację, ale nie akordy.
Długo pociągnęliśmy. Prawie 50 lat,
- a w bibliotece Marsha się rozstaniemy. - Kapela się rozpada.
Tak, ale samo to, że nadal to robicie
i nie macie dość
i nadal...
Myślałem, żeby odejść z U2.
- Jak każdy z nas. - Nie.
- Tak... - Nie.
Wszyscy o tym myśleliśmy...
Ale na myślach się skończyło.
Instynkt podpowiada, żeby zadać sobie pytanie,
czy należy się tym martwić
i czego to wymaga od członków U2.
Chcę iść naprzód,
bo mój głos i śpiew chcą więcej.
Chcę stworzyć piosenkę, jakiej jeszcze nie mamy.
Daremnie chcemy poczuć to, co czuliśmy po napisaniu pierwszego utworu.
INŻYNIER DŹWIĘKU
- Chcecie usłyszeć kolejną? - Tak.
Kocham Bono
Spróbujmy „Breaking Wave”, bo wokal nam nie wychodzi.
Zróbmy coś zupełnie innego.
Tworzymy ją od dekady.
Każda fala rozbijająca się o brzeg
Mówi następnej Że za nią jest kolejna
A każdy hazardzista wie Że przegrana
Jest prawdziwym celem
Latem byłem nieustraszony
A teraz rozmawiam Z automatyczną sekretarką
Nie ruszaj liści
Które niesie bryza
Jeśli pójdziesz
Jeśli pójdziesz w swoją stronę A ja w moją
Czy to oznacza
Że nie damy rady pływom?
Kochanie, każdy pies na ulicy
Wie, że zakochaliśmy się w porażce
Czy jesteśmy gotowi dać się ponieść
I przestaniemy gonić fale?
Na początku powstaje szkic piosenki.
Czasem jest tak,
że tworzysz piosenkę przez 20 lat.
Ale zdajesz sobie sprawę, że czekała na właściwy moment.
Tak.
Morze wie, gdzie się zatrzymać Tonięcie nie jest grzechem
Wiesz, że moje serce Jest zaraz obok twojego
Znamy lepsze początki Kończymy na linii startu
Na linii startu
Jeśli pójdziesz
Jeśli pójdziesz w swoją stronę A ja w moją
Czy to oznacza
Że nie damy rady?
Kochanie, każdy pies na ulicy
Wie, że zakochaliśmy się w porażce
Czy jesteśmy gotowi dać się ponieść
I przestaniemy gonić fale?
Rozbijające się fale
Czuję się odmieniony. Muszę się położyć.
- Przepraszam. - Ja też.
Serio?
Rozbijające się fale
Myślę, że to zasługa Dublina,
że jesteśmy połączeni z naszym codziennym życiem.
Mamy tych samych przyjaciół, których mieliśmy w wieku 15,16 lat.
Wszyscy członkowie kapeli
byli chronieni przed rock'n'rollową sodówką
dzięki temu miejscu.
- A szkoda. - Tak...
Dwa, trzy, cztery.
Dym ulotnił się z pokoju
Nawet nie chciałaś serca Które złamałaś
Weź je sobie
Może ci się przydać
W końcu odnalazłem swoje prawdziwe imię
Gdy znów mnie spotkasz Będę odmienionym człowiekiem
Nie popełnię błędów ojca
Nie wiesz o mnie wszystkiego
Nie widzisz całego mnie
Jestem kimś więcej Niż pozwolisz mi być
Jestem kimś więcej Niż myślisz
Ciało w duszy
Nie dostrzegasz mnie Ale ujrzysz
Nie jestem niewidzialny
Nie mam marzeń Jako takich
Nawet o tobie za bardzo nie myślę
Chyba że zacznę wspominać
Mroźne dni
Twoje lodowate zachowanie
Roztapiają twoją twarz Niczym śnieg
Nie wiesz o mnie wszystkiego
Nie widzisz całego mnie
Jestem kimś więcej Niż pozwolisz mi być
Jestem kimś więcej Niż myślisz
Ciało w duszy
Nie dostrzegasz mnie Ale ujrzysz
Nie jestem niewidzialny
Mam pomysł.
Zaśpiewam: „Nie ma ich. Jesteśmy tylko my”.
Będziecie częścią występu.
Nie ma ich
Jesteśmy tylko my
Nie ma ich
Jesteśmy tylko my
Trochę głośniej.
Nie ma ich
Jesteśmy tylko my
Nie ma ich
Jesteśmy tylko my
Nie ma ich
Dziękuję,
Ale jestem pijany.
Chcę coś powiedzieć.
Dziękuję wam wszystkim.
Nigdy nie doświadczyłem czegoś takiego.
I dziękuję Irlandii.
Co za lekcja, mój Boże.
Glen, niech Bóg błogosławi twoją brodę.
Dziękuję moim gospodarzom, Bono i the Edge.
Dziękuję za gościnę.
Niech Bóg wam błogosławi.
Dziękujemy.
Dave, podoba mi się twoja nowa stylówka.
Tak tylko mówię.
A jak myślisz, czemu ją kupiłem?
Skopiowałem ciebie.
Patrząc wstecz, to wydaje się oczywiste,
ale cudem U2 jest to,
że nigdy nie brakowało nam rzeczy ani osób,
których potrzebowaliśmy.
Tutaj zaczęliśmy.
- Nie do wiary. - Tak.
Spotkaliśmy Faceta z Forty Foot
Prawdziwy olbrzym Na naszej małej wyspie
Mogliśmy go stracić Na Sandymount Strand
Ale...
Chciał dać się porwać
A potwora nie ma pod wodą
Potwór siedzi koło mnie
I nie wie, co to strach
Nawet nie gryzie
Jego język niczym błyskawica
Facet z Forty Foot
By dostrzec siebie samego Przyda się pomoc obcego
Druga para oczu może bardzo pomóc
On ma tylko jedno Ale użyczy je na zawołanie
Jest opiekuńczym i wylewnym cyklopem
Bez dwóch zdań
Nie jest taki straszny
Nawet nie gryzie
Jego język niczym błyskawica
Facet z Forty Foot
Cóż za wspaniałe odkrycie
Nerwowo się śmiejemy
A on nie jest taki straszny
Nawet nie gryzie
Język niczym błyskawica
Napisy: Małgorzata Banaszak