Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Μεγαλώνοντας στην Ιρλανδία,
ένιωθα ότι το μέλλον ήταν πάντα κάπου αλλού.
Στο δικό μας Δουβλίνο, νιώθαμε ότι δεν υπήρχε παρόν,
πόσο μάλλον παρελθόν ή μέλλον.
Οι U2 πέρασαν τα δύο τελευταία χρόνια ξαναπιάνοντας τα τραγούδια τους.
Στην μπάντα μας,
νιώθαμε αποκομμένοι από πολλές παραδόσεις που θα μπορούσαμε να έχουμε διατηρήσει.
Και το ερώτημα που άρχισε να μας απασχολεί ήταν
"Πώς ταιριάζουμε εμείς σ' αυτήν την ιστορία;"
Ο Μπόνο κι ο Ετζ κάλεσαν έναν φίλο να τους δει να παίζουν
αυτά τα αναθεωρημένα τραγούδια ζωντανά για πρώτη φορά.
Ψάχνω κύπελλα με φιστικοβούτυρο.
Τι είναι αυτά;
Δώσε... Δεν θέλω να πιάσω το φαΐ σου.
Κοίτα, τώρα έπιασες... Εντάξει. Ευχαριστώ.
...για επιβίβαση. Ευχαριστώ.
-Πώς σε λένε; -Φίλιξ.
Φίλιξ; Είμαι ο Ντέιβ.
Χάρηκα. Προσπαθώ να πάω στο Δουβλίνο.
Να 'σαι καλά. Ευχαριστώ.
Θα σας πω τι άλλο είναι φοβερό στην εκπομπή απόψε.
Είναι η μεγαλύτερη, η σπουδαιότερη,
η πιο συναρπαστική, η πιο σπουδαία ροκ μπάντα στον κόσμο.
Κυρίες και κύριοι, ξανά εδώ οι U2.
Οι U2, κυρίες και κύριοι.
-Γεια, Ντέιβ. -Θεούλη μου.
-Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω. -Κι εγώ.
Ευχαριστώ που με βάλατε σ' αυτό.
Θεέ μου. Τι υψηλές προσδοκίες έχεις από τον εαυτό σου.
Συγγραφέας σε ποίηση και πρόζα, μουσικός.
Κάτι άλλο που ξεχνάω.
Η αυτοπεποίθησή μου δεν ήταν ποτέ χαμηλότερη.
Απλώς θέλω να σου πω ότι η πόρτα έκλεισε τώρα.
Εσύ κι εγώ δεν θα γίνουμε κολλητοί.
Σ' αρέσουν οι αναδρομές στο παρελθόν σου;
Να κοιτάς πίσω σ' αυτήν τη φάση της ζωής σου;
Όχι.
Καλά. Αυτό ήταν. Ευχαριστούμε πολύ.
Ας μιλήσουμε για τη μουσική.
Χρόνια αναστοχασμού σάς έκαναν να αλλάξετε στίχους σε κάποια τραγούδια.
Κάποια απ' αυτά ίσως τα θεωρούσατε ημιτελή εξαρχής.
Ναι, σωστά.
Θέλαμε κατά κάποιον τρόπο να αφαιρέσουμε τα τεχνάσματα
που αναπόφευκτα χρησιμοποιείς όταν δουλεύεις πολύ καιρό.
Στην απομόνωση της πανδημίας, το ερώτημα έμοιαζε να είναι
"Τι μένει όταν όλα τα άλλα αφαιρούνται;"
Αλλά πού να το πάμε;
Εντάξει, ναι. Ας το πάμε απ' την αρχή.
Θες να μάθεις τι έκανα εγώ στην πανδημία;
-Τι έκανες; -Καλλιγραφία.
-Αλήθεια; -Ναι.
Έγινα πολύ καλός.
Ναι.
Bono & The Edge A SORT OF HOMECOMING with Dave Letterman
Θα χτίσουμε μια γέφυρα Ανάμεσα σε θάλασσα και στεριά
Για απόψε...
Ανάμεσα στις περιοδείες, όσο ο Λάρι ήταν τραυματίας
κι ο Άνταμ έλειπε επειδή έκανε μια ταινία...
Γυρίζω σπίτι
...φέραμε τον Ντέιβιντ Λέτερμαν στο Δουβλίνο για να μιλήσουμε για τα τραγούδια μας.
Δύο, τρία, τέσσερα.
Σίγουρα υπήρχε ένα κομμάτι μου που ήθελε να τα ξανακούσει
σαν να ήταν η πρώτη φορά.
Πρόβα για τη συναυλία
Και κάνουμε στον εαυτό μας την αγχωμένη ερώτηση
"Έχουν αξία αυτά τα τραγούδια,
αν τους αφαιρέσεις την τρομερή δύναμη μιας ροκ μπάντας όπως οι U2;"
Σταθείτε.
Εδώ είναι χαμηλά.
Χωρίς τους Άνταμ και Λάρι, ο Μπόνο κι ο Ετζ έφεραν μουσικούς απ' το Δουβλίνο.
Εντάξει.
Να προσπαθήσουμε να το ανεβάσουμε.
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Ξέρεις, για να το ανεβάσουμε.
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Συγγνώμη.
Αυτό είναι.
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Μόνο το "εμείς"
Το αρπέτζιο.
Μπορεί να σε βολέψει να παίξεις απαλά το όργανο.
Υπέροχο.
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Όταν όλα χαμηλώσουν...
Μόνο το "εμείς"
Μόνο εσύ κι εγώ
Μόνο το "εμείς"
Εγώ κι εσύ
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Εσείς, όταν τραγουδάτε στο τέλος,
κάντε το σαν αύρα, έτσι;
Μόνο το "εμείς"
Τέλεια.
Τι αίθουσα!
Η ακουστική είναι υπέροχη,
και φέραμε την Ντεϊβότητά του στο Δουβλίνο.
Πού είναι ο Ντέιβ;
Χριστέ μου! Είναι ζωντανά.
-Ο Ντέιβιντ Λέτερμαν. -Ντέιβιντ.
-Γεια σας. -Γεια.
Γεια.
-Γεια. Πώς είστε; -Πώς είστε;
Τι λες τώρα!
Ναι.
-Πρώτη φορά εδώ; -Πρώτη φορά στο Δουβλίνο.
Πρώτη φορά έξω απ' το σπίτι, βασικά.
Πες μας λίγα πράγματα για το μέρος.
Το InDub Reggae Store.
-Το μόνο μαγαζί ρέγκε στην Ιρλανδία. -Το μόνο;
Το μόνο στην Ιρλανδία.
Ενδιαφέρομαι για ένα κεφάλι τυρί.
Δεν έχω αγοράσει ποτέ κεφάλι.
Θα ήθελα δύο καπέλα για φίλους μου.
-Εντάξει. -Τα κεφάλια τους...
Το ένα είναι έτσι και το άλλο είναι περίπου έτσι.
Μπορεί κανείς να βοηθήσει έναν ηλικιωμένο που κουβαλά τυρί;
Σας καλωσορίζω στην περιπατητική ξενάγηση των U2.
Όταν ακούω κάποιες μπάντες,
βλέπω αστικά τοπία μπροστά μου.
Το Δουβλίνο με τους U2 έχουν βαθιά σχέση.
Τον Οκτώβριο του '77, μια σπουδαία βρετανική πανκ μπάντα, οι Clash,
έκανε δύο συναυλίες στο κολέγιο Trinity στο Δουβλίνο.
Στο ακροατήριο ήταν ο νεαρός, ευεπηρέαστος Μπόνο.
Βλέποντας τους Clash να τραγουδούν αυτά τα οργισμένα τραγούδια,
εκείνη τη στιγμή αφυπνίστηκε.
Αργότερα, όταν πια ήταν η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο,
δεν ξέχασαν ποτέ αυτό το μέρος του Δουβλίνου
κι όλα όσα έκανε γι' αυτούς.
Μου είπαν ότι θα είχαμε γεύμα.
Πάμε πίσω.
Ακριβώς αυτό που δεν θες να κάνεις.
Πόσων ετών ήσασταν όταν βρεθήκατε και...
Λοιπόν, το '76 πρέπει να ήμουν 15.
Δεκαπέντε;
Αυτό.
Όταν ήμουν 11, πήγα σ' αυτό το σχολείο για μία χρονιά.
Μου είπαν να φύγω. Αν δεν το είχαν κάνει, δεν θα τον είχα γνωρίσει.
-Αλήθεια; -Σωστά.
Πες μου για τη σχέση σου με την μπάντα. Πότε ξεκίνησε;
Τον Φεβρουάριο του '82.
Α. ΚΟΡΜΠΕΪΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
-Είχατε στενή σχέση; -Αρκετά στενή.
Να έχετε λίγο ήλιο στα πρόσωπά σας.
Όλο τις σκιές έχεις στον νου σου, έτσι;
Μα είσαι μέλος της οικογένειας.
Τους έχεις δει, προφανώς, να αλλάζουν από τότε που τους γνώρισες;
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι. Πρέπει να το πω.
-Πιο κοντά. -Εντάξει, Ετζ.
Φωτογραφία για ημερολόγιο.
Δευτέρα πρωί
Δεκαοκτώ χρόνια συνειδητοποιώ
Είπα "Πόσο καιρό;"
Λέω "Πόσο καιρό;"
Ήταν ένα...
Η μπάντα γεννήθηκε απ' την κουλτούρα
ενός συγκεκριμένου λυκείου μια συγκεκριμένη εποχή.
Χαιρόμουν πολύ
Σχολείο Mount Temple
Ήταν ένα κοινωνικό πείραμα στη χώρα μας.
Δεν είχε θρησκευτικό χαρακτήρα, έρχονταν άτομα από κάθε θρησκεία,
και, πιο σημαντικό για μένα, κορίτσια και αγόρια.
Αγόρια και κορίτσια Πηγαίνουν στο σχολείο
Τάξη του 1978
Και τα κορίτσια κάνουν παιδιά
Όμως, όχι όπως αυτό
Εφηύραμε μια δική μας κουλτούρα, εμείς με τους φίλους μας.
Λεγόμασταν Lypton Village.
Δεν θυμάμαι γιατί.
Μέσα στους Lypton Village, όλοι οι φίλοι είχαν το δικό τους ψευδώνυμο.
Εκεί απέκτησα το όνομα "Ετζ".
Το όνομα του Μπόνο ήταν "Μπόνο Βοξ της οδού Ο'Κόνελ".
-Το μαγαζί με τα ακουστικά; -Σωστά.
Κι αυτό ήταν μέρος μιας αντίδρασης
προς τη συντηρητική κοινότητα στην οποία ανήκαμε.
-Οπότε, εδώ είναι ο Ετζ. -Ναι.
Ο Μπόνο.
Μετά είναι ο Άνταμ.
Κι έχουμε τον Λάρι.
Αν ακούσεις τα ψευδώνυμά τους στους Village,
καταλαβαίνεις γιατί δεν τα κράτησαν.
Ο Λάρι ήταν γνωστός ως "Βάζο Μαρμελάδας".
Βάζο Μαρμελάδας;
Ο Άνταμ ήταν η "Κυρία Μπερνς".
Ο μπασίστας λέγεται "Κυρία Μπερνς".
Ναι.
Έχουμε πνεύμα, έχουμε ψυχή
Τα αδέρφια μου κι εγώ Είμαστε εκτός ελέγχου
Δεν είχαμε φιλοδοξίες πέρα από κάτι διασκεδαστικό που κάναμε τα Σάββατα.
Μα μετά, παραδόξως, ξεκινώντας να παίζουμε μαζί,
και στην αρχή παίζαμε φριχτά,
είδαμε ότι υπήρχε κάποια χημεία.
Το δικό μου ψευδώνυμο ήταν "Βλήμα".
Ναι.
Ντέιβιντ Λέτερμαν "Βλήμα"
Σε είδα τελευταία στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Τότε. Ήμασταν στην εκπομπή σου.
ΓΚ. ΧΑΝΣΑΡΝΤ ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ
Επόμενοι είναι δύο τραγουδοποιοί, πρωταγωνιστές στο Once...
Εκείνο τον καιρό δεν νομίζω ότι είπαμε κάτι άλλο
πέρα από "Καλώς τον", "Ευχαριστώ" και "Καληνύχτα".
Έβαλες το κεφάλι στο καμαρίνι. Χαιρετηθήκαμε. Ήταν σημαντικό.
Πέρα από αυτό, μας έλεγαν "Αποφύγετέ τον".
-Μη με κοιτάτε στα μάτια. -Αυτό μας είπαν.
Γεια, Γκλεν. Υπέροχο. Με συγχωρείς.
Τα δικά σου μάτια είναι εντυπωσιακά.
Ευχαριστώ, Ντέιβιντ.
-Εξήγησε πού βρισκόμαστε. -Στο Δουβλίνο. Στο Γκρέιστοουνς.
Είμαστε στο νοτιότερο άκρο της "καμπυλωτής στροφής της παραλίας",
όπως γράφει ο Τζόις. Είμαστε... Ναι.
Είσαι εδώ ένα λεπτό κι ήδη μιλάς για τον Τζόις.
Θεέ και Κύριε.
Για σένα. Πρέπει να σε εντυπωσιάσω με την ιρλανδικότητα.
-Θα πούμε για τους φίλους σου, τους U2. -Ναι. Τους ξέρω σχεδόν όλη μου τη ζωή.
Όταν ήμουν δέκα ετών, ο θείος μου με πήγε να δω τους Police,
μα η μπάντα που άνοιγε ήταν οι U2.
-Θεέ μου. -Ναι.
Και όλοι, όλοι...
Αυτός ο τύπος ανέβηκε στη σκηνή κι ήταν σαν δαιμονισμένος.
Όλοι έφυγαν κι έλεγαν "Ποιοι ήταν αυτοί;"
Και ήταν Ιρλανδοί. Από το Δουβλίνο.
Από την ίδια πόλη μ' εμένα.
Οπότε, πωρωθήκαμε όλοι.
Δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο.
Φ. Ο'ΤΟΥΛ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Στην Ιρλανδία, μα και με όσα έρχονταν από Αμερική ή Βρετανία.
Οι U2 διέφεραν εντελώς.
Ήμουν απ' έξω όταν είπες
Είπες ότι με χρειαζόσουν
Άρα, όχι μόνο στην Αμερική, αλλά παγκοσμίως,
γιατί ο κόσμος αντιδρά συναισθηματικά σ' αυτήν τη μουσική;
Την πρώτη φορά που άκουσες το "I Will Follow" στο ραδιόφωνο,
εκείνο τον καιρό ήθελες να δείξεις μια αντίδραση στα πάντα.
Οι U2 προσπαθούσαν να εκφράσουν κάτι με τη δύναμη της ειλικρίνειας.
Είχαν έναν σκοπό, μια ευθύτητα στη μουσική τους,
που εύκολα θα απέρριπτες.
Επειδή ο Μπόνο... Η κραυγή του είχε κάτι αγνό.
Γιατί;
Όταν έγινε ο πρώτος δίσκος, θα ήμουν 18.
Ήμασταν παιδιά, όντως, όταν το ξεκινήσαμε.
Είχατε όραμα για το μέλλον ή προχωρούσατε μέρα τη μέρα, βδομάδα τη βδομάδα;
Ήταν οι συναυλίες μας και, ξέρεις, το ζωντανό κοινό των U2
που μας έδωσαν μια συνεχή αίσθηση ότι ανεβαίναμε και προχωρούσαμε.
Ήταν κάτι που άλλαξε το τοπίο.
Οι U2 ξεκαθάρισαν το τοπίο.
Λες κι όσες μπάντες υπήρχαν μέχρι να έρθουν οι U2, ξαφνικά...
Κοιτούσα έξω απ' το παράθυρο Ήμουν χαμένος
Κανείς δεν περίμενε να πετύχουν οι U2, επειδή ήταν κάπως ατσούμπαλοι και...
Μα είχαν κάτι. Κάτι σαν... Είχαν ένα μήνυμα στα τραγούδια τους.
Ευχαριστούμε. Να 'στε καλά.
Θα δείτε τους U2 αύριο;
Είναι μια δωρεάν συναυλία τους.
Ναι.
Ξέρετε την μπάντα U2;
-Ναι. -Τους έχετε δει ζωντανά;
Όχι, αν το πιστεύετε.
-Έχουν μια συναυλία εδώ. -Ναι.
-Αύριο βράδυ. -Ναι.
Να έρθεις στη συναυλία.
Πείτε το όνομά μου και θα μπείτε.
Πες "Ο Ντέιβ είπε ότι μπορώ να έρθω".
Ναι, θα χαρώ πολύ.
Ναι, πρέπει... Για όνομα του Θεού, να πάτε. Ναι.
Δεν έχω κάτι άλλο εδώ.
Νομίζω ότι το ενδιαφέρον τώρα είναι ότι επιστρέφουν πάλι στην αρχή.
Ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός είναι να θες την ασφάλεια.
Είναι ωραίο να πουλάς 20 εκατομμύρια δίσκους
ή κάτι τέτοιο.
ΤΖ. ΑΪΟΒΙΝ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Ξέρεις πώς ακούγεται αυτό.
Μα το να πεις "Όχι, θα το αλλάξουμε.
Και το κοινό θα μας ακολουθήσει".
Πώς τραγουδάς το ζέσταμα, Ετζ;
Να μαντέψω.
Ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι ο φόβος της προόδου.
Το πρόβλημα μ' αυτά είναι ότι δεν λένε πού να πας.
Θα το βρούμε.
Μην ανησυχείτε.
ΘΕΑΤΡΟ AMBASSADOR ΔΟΥΒΛΙΝΟ
Είναι ωραία μέρα, έτσι;
Υπέροχη.
Ναι. Τους βλέπω για πρώτη φορά.
-Φοβερό μέρος. -Ναι.
-Φανταστικό. -Ναι.
Όλα όσα κάνεις ακόμη σε κάνουν να νιώθεις άνετα;
Σπάνια.
Σπάνια νιώθω άνετα.
Μάλλον ήταν δύσκολο για την μπάντα. Ούτε αυτούς τους αφήνω να είναι άνετοι.
Για μένα, η μουσική και η σύνθεση είναι εγχείρηση καρδιάς.
Όχι.
Ευχαριστούμε πολύ.
Ευχαριστούμε.
Ξέρουμε τι μας περιμένει απόψε;
Θα χαρείτε πολύ που ζήσατε αυτήν την εμπειρία.
Είστε έτοιμοι;
Ο Μπόνο και ο Ετζ.
Ναι!
Τα φώτα χαμηλώνουν
Είναι σκοτεινά
Η ζούγκλα είναι το κεφάλι σου Δεν ορίζεις την καρδιά σου
Ένα αίσθημα πιο δυνατό Από μια σκέψη
Τα μάτια σου ανοιχτά Κι ενώ η ψυχή σου δεν αγοράζεται
Το μυαλό σου γυρίζει
Γεια
Γεια!
Είμαστε σε ένα μέρος που λέγεται Ίλιγγος
Πού είναι;
Είναι όλα όσα δεν ήθελα να ξέρω
Μου δίνεις κάτι που μπορώ να νιώσω
Ναι!
Η νύχτα είναι γεμάτη τρύπες
Σφαίρες σκίζουν τον μελανό ουρανό Με χρυσάφι
Γυαλίζουν όσο τα αγόρια Παίζουν ροκ εντ ρολ
Ξέρουν ότι δεν χορεύουν
Τουλάχιστον ξέρουν
Δεν αντέχω τον ρυθμό
Ζητάω τον λογαριασμό
Ένα κορίτσι με άλικα νύχια Με τον Ιησού στον λαιμό της
Κουνιέται στη μουσική
Γεια
Γεια!
Είμαστε σε ένα μέρος που λέγεται Ίλιγγος
Πού είναι;
Είναι όλα όσα δεν ήθελα να ξέρω
Μου δίνεις κάτι που μπορώ να νιώσω
Να νιώσω
Δείξε μου τον φίλο σου Να σου πω ποιος είσαι
Καταλαβαίνουμε;
Ναι
Όλα αυτά
Μπορούν να γίνουν δικά σου
Όλα αυτά
Μπορούν να γίνουν δικά σου
Δώσε μου αυτό που θέλω Και κανείς δεν θα πάθει τίποτα
Γεια
Γεια!
Είμαστε σε ένα μέρος που λέγεται Ίλιγγος
Πού είναι;
Είναι όλα όσα δεν ήθελα να ξέρω
Μα μου δίνεις κάτι
Νιώθω την αγάπη σου να μου δείχνει πώς
Πώς
Η αγάπη σου μου δείχνει πώς
Πώς να γονατίζω
Να γονατίζω
Η γέννηση της μπάντας πάντα συνδέεται με θρησκευτικές, χριστιανικές επιρροές.
Μου ακούγεται ασυνήθιστο.
Αν το συγκρίνεις με μια ροκ μπάντα στις ΗΠΑ.
Εκεί έχεις νεαρούς που καπνίζουν χόρτο και θέλουν να γνωρίσουν κορίτσια.
-Θα φτάσουμε κι εκεί. -Είναι λόγω της Ιρλανδίας;
Βασικά, να σου κάνω έναν χάρτη.
Λοιπόν...
Δώσε μου ένα λεπτό να σου σκιτσάρω την Ιρλανδία.
Κάπως έτσι.
Μένουμε σε ένα μικρό νησάκι στη Βόρεια Θάλασσα,
τρώγοντας ξύλο από τον κακό καιρό και τους δύσκολους γείτονες.
Στη χώρα της Βόρειας Ιρλανδίας,
οι βόρειοι προτεστάντες ήταν περισσότεροι από τους καθολικούς.
Τι προκάλεσε να βάλουν το σύνορο;
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας μας.
Ποιον να μισήσω εδώ;
Θέλω να μισήσω κάποιον.
Είμαι μέρος του μεγάλου χάσματος. Να μισήσω τους Βρετανούς;
-Όχι. -Καλά.
Μισώ όποιον μισείς εσύ.
Πρωταρχικό ρόλο στις διαφορές εδώ παίζει η θρησκεία;
Ναι.
ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ ΣΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΝΤΕΡΙ
Όταν ήμασταν παιδιά, βρεθήκαμε στο επίκεντρο των Επεισοδίων.
Ο βρετανικός στρατός, για να διαλύσει μια διαδήλωση, σκότωσε 13 καθολικούς.
Ήταν κάτι που ακούγαμε συνεχώς όταν φτιάχναμε την μπάντα.
ΕΞΩ ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ
Θέλαμε να εκφράσουμε την πίστη μας με έναν τρόπο όχι φανερά θρησκευτικό.
Υπήρχε κάτι σαν κίνημα στην Ιρλανδία στα μέσα της δεκαετίας του '70
που λεγόταν Χαρισματική Αναζωπύρωση.
Γνωρίσαμε κάποιους θρησκευόμενους.
Δεν είχαν ιδιαίτερη περιουσία.
Ζούσαν με πολλή πειθαρχία. Τους βρίσκαμε λίγο πανκ ροκ.
Φάνηκε να μας δέχονται όπως ακριβώς ήμασταν.
Αλλά άρχισαν να γίνονται σαν μια συμβατική εκκλησία.
Και τότε ήρθαν απ' τη διοίκηση και μας είπαν
"Πρέπει να αφιερώνετε όλο τον χρόνο σας στον Θεό, όχι στο ροκ εντ ρολ".
Έπρεπε να παρατήσουμε τη μουσική,
επειδή αυτοί οι άνθρωποι ένιωθαν ότι το ροκ ήταν μια ανοησία,
ότι η πραγματική δουλειά ήταν να διορθώσουμε τον χαλασμένο κόσμο.
Κι ο Ετζ κάπως...
Ναι, περνούσε δύσκολα.
Άρα, ήταν κάτι τόσο σοβαρό που θα διέλυε την μπάντα.
Ναι.
Επειδή, αν είναι να είμαστε χρήσιμοι στη μουσική, τότε τι...
Πώς θα είναι αυτό;
Οπότε πέρασα δύο βδομάδες προσπαθώντας να καταλάβω ποιο θα ήταν το σωστό.
Ακόμη μας βασάνιζε,
και η πραγματική απάντηση ήρθε με τη μορφή
ενός τραγουδιού που ξεκίνησε ο Ετζ.
Και τότε, μια μέρα, αυτή η οργή ξεχείλισε.
Αυτή η αγανάκτηση ότι δεν μπορούσα να γράψω,
ότι δεν ήξερα αν έπρεπε να είμαι σε ροκ μπάντα,
τι επεφύλασσε το μέλλον.
Πόσων χρονών ήσουν τότε;
Ίσως 21.
Δεν πιστεύω τις ειδήσεις σήμερα
Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια Και να τις κάνω να εξαφανιστούν
Αυτό ήταν αλχημεία. Την παρακολουθούσα. Στεκόμουν δίπλα της.
Είδα τη μεταμόρφωση της εσωτερικής οργής σε εξωτερική.
Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα θα τραγουδάμε αυτό το τραγούδι;
Πόσο ακόμα;
Απόψε Μπορούμε να γίνουμε ένα
Απόψε
Και είπα "Γι' αυτό είμαι σε μπάντα".
-Ναι. -"Γι' αυτό είμαι μ' αυτόν".
-Το τραγούδι "Sunday Bloody Sunday"... -Ναι.
...μας έκανε να νιώσουμε ότι η μουσική μας σήμαινε κάτι πέρα απ' τον εαυτό της.
1983 - Red Rocks, Κολοράντο
Είδαμε στην κρατική τηλεόραση τους U2 στο Red Rocks.
Ναι.
Έβλεπες από την αρχή ότι πήγαιναν να εκτοξευθούν.
Δώστε το!
Έχουμε έναν τύπο που τραγουδά για καθολικούς και προτεστάντες
της Βόρειας Ιρλανδίας στην Αμερική.
Οι U2 πήγαν και μίλησαν εκ μέρους μας μπροστά σε εκατομμύρια Αμερικανούς.
Το είδαμε στην τηλεόραση και μείναμε άναυδοι.
Τραγουδήστε "Όχι άλλο"
-Όχι άλλο -Όχι άλλο
Όχι άλλο Σκούπισε τα δάκρυά σου
-Σκούπισε τα κόκκινα μάτια σου -Ματωμένη Κυριακή
Σκούπισε τα δάκρυά σου
-Επειδή γίνεται ύμνος. -Ναι.
Ένας ύμνος απόγνωσης, λαχτάρας...
Ματωμένη Κυριακή
Ακόμα και ότι το εκφράζεις, αν και είναι μια θλιβερή σκέψη,
το ότι το εκφράζεις δίνει στον κόσμο κουράγιο και παρηγοριά.
Το έχω σιχαθεί
Αυτήν τη στιγμή έχουμε ειρήνη στην Ιρλανδία.
Κάποια στιγμή, δεν ξέρω πότε θα γίνει, ελπίζω να το δω, θα φύγουν τα σύνορα.
Είναι γελοίο να έχεις σύνορα σε ένα τέτοιου μεγέθους νησί.
Οι βόρειοι και οι νότιοι ελπίζω να σέβονται περισσότερο ο ένας τον άλλο.
Θα ήταν καλό.
Πριν γίνει κινηματογράφος, ήταν μέρος του νοσοκομείου Rotunda.
Εδώ γεννήθηκα. Αλήθεια.
Ο Μπρένταν Μπίαν είπε
"Αν δεν γεννήθηκες εδώ, δεν είσαι κανονικός Δουβλινέζος".
Έτσι μπράβο.
Το επόμενο είναι το πρώτο τραγούδι που γράψαμε για το Δουβλίνο.
Τη δεκαετία του '70, το Δουβλίνο ήταν πολύ διαφορετικό απ' ό,τι σήμερα.
Πολύ διαφορετική χώρα.
Πολύ άσχημο.
Κι ο τίτλος του είναι "Bad".
Αν κάνω στροφή και απομακρυνθώ
Αν σκίσω τον εαυτό μου στα δύο πάλι
Αν μπορούσα Ξέρεις ότι θα το έκανα
Αν μπορούσα
Θα το ξεχνούσα
Αφέσου
Ένα τραγούδι για να αφεθείς
Θα μπορούσε αυτό να συμβεί αλλού, όχι στο Δουβλίνο;
Όχι επειδή γνωριζόσασταν, μα στο Δουβλίνο.
Ήμασταν εκεί όσο η Ιρλανδία προχώρησε από ασπρόμαυρη σε έγχρωμη.
ΕΙΡΗΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Αν πετούσα ένα σωσίβιο στον άνεμο
Β. ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟ '98
Η χώρα έψαχνε την ταυτότητά της.
Ποιοι είμαστε;
Πιστεύουμε το παραμύθι που μας πούλησαν;
Ή θα γίνουμε κάτι εξαιρετικό;
Μέσα στο φως
Αυτό είναι που όλα τα μέλη των U2 είχαν κοινό με τη χώρα.
Θα αποκτήσεις τα πάντα
Μόνο αν παρατήσεις τα πάντα
Θα αποκτήσεις τα πάντα
Μόνο αν παρατήσεις τα πάντα
Να τα αφήσεις πίσω
Κι έτσι να μη χαθείς
Να τα αφήσεις πίσω
Κι έτσι να μη χαθείς
Είμαι εντελώς ξύπνιος
Εντελώς ξύπνιος
Δεν κοιμάμαι
Δεν έκανα λάθος, έτσι; Μια υπέροχη βραδιά.
Επ' ευκαιρία, ποιοι παίζουν απόψε στο στάδιο Croke Park;
Ο Άνταμ κι ο Λάρι.
Ναι. Άκουσα ότι είναι φοβερό.
-Μπράβο. -Σίγουρα είναι.
Να σας ρωτήσω κάτι για τη σύνθεση. Γράφετε ένα τραγούδι και καταλήγετε στο...
Ποιος είχε αυτήν την έμπνευση;
Δηλαδή, είναι υπέροχο, μα ποιος λέει "Άκου, εδώ θα κάνεις"...
Μας αρέσουν οι ζόρικες ερωτήσεις. Ξεκινάμε με το "ποιος;"
Και καταλήγουμε στο "γιατί".
-Θα ακούσουμε "γιατί" αργότερα; -Ναι.
Κι ακολουθεί το "πότε".
Είναι γεμάτη βραδιά, έτσι;
Επιστρέφοντας στο "γιατί" των U2. Πρέπει να μείνεις στο "γιατί".
Νομίζω ότι η μπάντα συμφωνεί σ' αυτό.
Ναι, ήθελαν να ψυχαγωγήσουν, αλλά όχι μόνο να ψυχαγωγήσουν,
μα να κάνουν κάτι σπουδαίο.
Κάτι που θα επηρέαζε τον κόσμο πνευματικά.
Κι αυτό είναι το "γιατί".
Ωριμάσαμε ως μπάντα στη σκηνή.
Έτσι μάθαμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε.
Κι όταν έγραφα τη μουσική του "Where the Streets Have No Name",
έβαλα στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη σκέψη,
"Τι θα ήθελα να ακούσω αν ήμουν στο ακροατήριο;
Τι θα με άφηνε άναυδο;"
Σε παρακαλώ, ξανακάν' το. Είναι μια εμπειρία που δεν θα ξαναζήσω.
Το "Where the Streets Have No Name" είναι ένα ασυνήθιστο χαρμάνι.
Οι στίχοι δεν είναι πολύ ξεκάθαροι.
Μα οι υπαινιγμοί που περιέχονται εκεί είναι γιγάντιοι.
Αυτό που φαίνεται να υπαινίσσονται είναι
ότι υπάρχει ένα υπερβατικό μέρος στο οποίο μπορούμε να πάμε μαζί.
Θες να έρθεις;
Θέλω να τρέξω
Θέλω να κρυφτώ
Θέλω να ρίξω τους τοίχους Που με κρατούν μέσα
Θέλω να απλώσω τα χέρια Και να αγγίξω τη φωτιά
Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα
Η μπάντα μας είναι ένα χημικό εργαστήριο.
Εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν όνομα
Χημική αντίδραση ανάμεσα σ' εμάς και το κοινό.
Αυτό κάνει μια καλή μπάντα σπουδαία.
Ακόμη χτίζουμε και καίμε την αγάπη
Καίμε την αγάπη
Κι όταν πηγαίνω εκεί
Πηγαίνω εκεί μαζί σου
Αυτό μόνο μπορώ να κάνω
Εξήγησέ μου τη σχέση του "Where the Streets Have No Name"
με το Super Bowl XXXVI, έξι μήνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου.
Θυμάμαι να με προβληματίζει η ιδέα της Αμερικής,
το τι σήμαινε για μένα και για όλο τον κόσμο.
Είναι μια ευαίσθητη στιγμή.
11 Σεπτεμβρίου 2001
Ήθελα να κάνω μια προτροπή,
να αφαιρέσω το κανονικό θέαμα
και να το μετατρέψω σε ένα μνημείο ονομάτων.
American Airlines Πτήση 11
Τα ημίχρονα του Super Bowl είναι όλο θέαμα.
Μα τα σπουδαιότερα θεάματα είναι μέσα στα συναισθήματα.
Αρχίζω να καταλαβαίνω
τη σχέση με την πνευματικότητα και τη θρησκεία.
Το νιώθεις, αλλά δεν είναι τόσο προφανές.
Αλλά είναι αισθητό, σίγουρα.
Αυτό μόνο μπορούμε να κάνουμε
Και για μένα. Κι εγώ θέλω να το νιώσω. Είναι το ναρκωτικό μου.
Όχι το αίσθημα του να γράφω ένα τραγούδι, μα να με τραγουδάει εκείνο.
Ακούγεται κουλτουριάρικο, μα δεν...
Το νιώθεις να σε διαπερνά ισχυρά.
Κι ο Μπράιαν Ίνο μάς είπε
"Δεν πρέπει να σας απασχολούν πράγματα όπως το να είστε κουλ.
Αυτό δεν θα ήταν κουλ για εσάς.
-Να είστε αυτοί που είστε". -Σωστά.
Κοιτάζω πίσω τώρα και καταλαβαίνω ότι αυτό κάνουν οι U2, εκστατική μουσική.
Επειδή είσαι στο στούντιο,
πρέπει να έχεις το θάρρος να πηδήξεις απ' το κτίριο και να πιστέψεις ότι πετάς.
Η καρδιά είναι ένα λουλούδι
Φυτρώνει από το πέτρινο έδαφος
Μα δεν υπάρχει χώρος
Δεν υπάρχει μέρος να νοικιάσεις Σ' αυτήν την πόλη
Σου τελείωσε η τύχη
Κι ο λόγος που είχες να σε νοιάζει
Η κίνηση έχει κολλήσει
Δεν κινείσαι καθόλου
Νόμιζες ότι είχες βρει έναν φίλο
Να σε πάρει απ' αυτό το μέρος
Κάποιον στον οποίο θα έδινες ένα χεράκι
Ανταποδίδοντας τη χάρη
Είναι μια υπέροχη μέρα
Ο ουρανός πέφτει, έτσι νιώθεις Είναι μια υπέροχη μέρα
Είσαι στον δρόμο
Μα δεν έχεις προορισμό
Είσαι μέσα στη λάσπη
Στον λαβύρινθο της φαντασίας της
Αγαπάς αυτήν την πόλη
Ακόμα κι αν φαίνεται απίστευτο
Έχεις πάει παντού
Κι εκείνη είναι παντού πάνω σου
-Είναι μια υπέροχη μέρα -Μέρα
Μην την αφήσεις να ξεφύγει
-Είναι μια υπέροχη μέρα -Μέρα
Άγγιξέ με τώρα
Πήγαινέ με σ' εκείνο το άλλο μέρος
Μάθε μου την αγάπη
Το ξέρω ότι δεν είμαι χαμένη υπόθεση
Αυτό είναι το ενδιαφέρον. Πότε ήρθε το καλαμπούρι;
Νομίζω ότι αυτό έσωσε τους U2.
Κάπως κατάλαβαν το θέμα με το ροκσταριλίκι και μπήκε το χιούμορ σ' αυτό που έκαναν.
Επειδή ήταν οι προσκυνητές,
οι τύποι που πήγαν στην Αμερική με τη νοοτροπία των χριστιανών
και ξαφνικά έγιναν ροκ σταρ.
Ξαφνικά έκαναν κάτι άλλο, κι αυτό πραγματικά δούλεψε.
Δες το πουλί με ένα φύλλο στο στόμα του
Μετά την πλημμύρα Βγήκαν όλα τα χρώματα
Μέρα
-Ήταν μια υπέροχη μέρα -Μέρα
Μην την αφήσεις να ξεφύγει
-Μια υπέροχη μέρα -Μέρα
Άγγιξέ με τώρα
Πήγαινέ με σ' εκείνο το άλλο μέρος
Φτάσε με
Το ξέρω ότι δεν είμαι χαμένη υπόθεση
Αυτό που δεν έχεις Δεν το χρειάζεσαι τώρα
Αυτό που δεν ξέρεις Μπορείς κάπως να το νιώσεις
Αυτό που δεν έχεις Δεν το χρειάζεσαι τώρα
Πώς θα ήταν να ήσουν πουλί
ΝΤΕΡΜΟΤ ΚΕΝΕΝΤΙ
Χρειάζομαι λίγη βοήθεια. Η Ιρλανδία είναι μια νέα χώρα.
Που περιφέρεται μοναχικό Πάνω απ' τον θαλασσινό αέρα
Αυτό που ήξερα μικρός για την Ιρλανδία είναι ότι ελεγχόταν θρησκευτικά.
Και μετά άλλαξε γρήγορα.
Πώς έγινε εδώ;
Ο κόσμος στον οποίο ήρθαν οι U2
είναι μια κοινωνία που κάπως γινόταν πιο φιλελεύθερη,
μα τώρα γυρίζει πίσω. Καταλαβαίνεις;
Αναρωτιέται "Χρειάζεται στ' αλήθεια ν' αλλάξουμε;
Να γίνουμε πιο μοντέρνοι;"
Κι η μπάντα έρχεται μέσα σ' αυτό.
Νιώθω ότι έστησαν μια κρίσιμη γέφυρα...
ανάμεσα στην παλιά συντηρητική κοινωνία και το πώς είναι τώρα,
μια ανοιχτή κι ανεκτική κοινωνία.
Θεέ μου. Είναι αληθινά διαμάντια;
Θεούλη μου.
Ντέιβ.
Δεν φεύγεις από εδώ μ' αυτά.
Το να ντύνεσαι γυναίκα φέρνει πολλά λεφτά εδώ.
Π. ΜΠΛΙΣ ΑΚΤΙΒΙΣΤΡΙΑ
-Πρώτη φορά στην Ιρλανδία; -Ναι.
Πρέπει να βγαίνεις περισσότερο.
Είναι αλήθεια για κάθε πράγμα στη ζωή μου.
Όπως καθετί στη ζωή μου,
λειτουργώ από μια θέση άγνοιας.
Είμαι ανοιχτό βιβλίο.
-Ρώτα ό,τι θες. -Εντάξει.
-Δεν σοκάρομαι. -Ναι, καλό αυτό.
Μπορούμε να πούμε πως η Ιρλανδία ήταν καταπιεστική προς την ομοφυλοφιλία
και τώρα έγινε ακριβώς το αντίθετο;
Ναι.
Μεγάλωσα σε μια χώρα που κατέπνιγε κάθε ίχνος σεξουαλικότητας.
Το Δουβλίνο τη δεκαετία του '80 ήταν ένα γκρίζο, βίαια κανονικό,
αν με καταλαβαίνεις, μέρος.
Η ομοφυλοφιλία ήταν άγνωστη.
Όταν ήμουν μαθήτρια λυκείου το '80,
οι δίσκοι των U2 σε εξέθεταν.
-Ανταποκρινόσουν σ' αυτούς μικρή; -Όχι.
Κακολογούσα άδικα τους U2, επειδή για μένα, εκείνη την εποχή,
ήταν βασικό κομμάτι αυτής της κουλτούρας, των στρέιτ αγοριών της ροκ,
στην οποία ένιωθα εντελώς μη αποδεκτή.
Έτσι, έφυγα.
Πήγα στην Ιαπωνία για να ζήσω, να δουλέψω και να κάνω αυτό.
Όσο έμενα εκεί, ήρθαν οι U2 για συναυλία.
Κι άρχισα να βλέπω
ότι αυτοί οι U2 δεν είναι εκείνοι που κακολογούσα άδικα.
Αυτό που είδα στη σκηνή στο Τόκιο ήταν εξωστρεφές, καταλαβαίνεις;
Ήταν σέξι, διασκεδαστικό.
Είσαι ένα πολύτιμο πετράδι
Ίσως το πουλάω υπερβολικά, μα αυτοί ήταν ο λόγος που τελικά
-επέστρεψα κάποια στιγμή. -Ναι.
Τριακόσιοι εξήντα πέντε βαθμοί
2015 - Δουβλίνο
Καίμε το σπίτι
Είδα ένα βίντεο όπου ήσουν στη σκηνή με την μπάντα.
Σωστά.
Αγάπη
Ήταν λίγο μετά το δημοψήφισμα για γάμο μεταξύ ομοφύλων.
Η Ιρλανδία ήταν η πρώτη χώρα που ψήφισε τον γάμο μεταξύ ομοφύλων.
Ένα πράγμα. Ο Μπόνο σού έδωσε το μικρόφωνο. Θυμάσαι τι είπες;
Βασικά, όχι.
Έχεις κάτι να πεις στον λαό σου;
Θα πω ότι αυτό ίσως είναι το πιο στρέιτ κοινό στο οποίο έχω παίξει.
Θα το δω, Ντέιβ. Μάλλον θέλει δουλειά, και δεν μ' αρέσει.
Θέλω μόνο να πω, εκ μέρους των ατόμων σαν εμένα, ευχαριστούμε πολύ.
Το εκτιμούμε πολύ.
Έλα να παντρευτούμε.
Ναι, επέστρεψα μετά από χρόνια,
μα όχι επειδή εγώ άλλαξα.
Είμαι η ίδια χαζή που ήμουν και τότε.
Μα αυτή η χώρα άλλαξε δραματικά.
Οι U2 έπαιξαν ρόλο στο να σταθεί η Ιρλανδία στα πόδια της.
Οπότε, έχουμε κάτι δικό μας.
Το εκτίμησα τότε και ακόμη το εκτιμώ.
Μπράβο σου. Θες να ρωτήσεις εμένα κάτι;
Ναι, νομίζω ότι πάντα ήσουν ένα διακριτικό ίνδαλμα της μόδας.
Φαίνεσαι πολύ κουλ τύπος τώρα.
Πολύ κουλ... Πόσο είσαι τώρα;
-Εβδομήντα πέντε. -Εβδομ... Είσαι ένας κουλ εβδομηνταπεντάρης.
-Είσαι ένας... -Τι κάνω με τον πόνο στο στήθος;
Αν έχεις πόνο και πεθάνεις εδώ, θα πιάσω την καλή.
Θα βάλω μια πλακέτα. "Ο Ντέιβ Λέτερμαν..."
"...πέθανε εδώ".
Ναι.
Σε πολλά θέατρα στον κόσμο πέθανα.
-Ναι. -Μα θα ήταν τιμή μου να πεθάνω εδώ.
Σ' ευχαριστώ γι' αυτό.
Σ' ευχαριστώ πολύ.
Η δουλειά σας, συγκεκριμένα, παρουσιάζει μια δύσκολη επιλογή.
Είστε διχασμένοι και ίσως υπάρχει ένα τελεσίγραφο.
Προς τα πού θα πάμε;
Θα γίνει το ένα ή το άλλο;
Δώσε μας το τραγούδι σου
ΛΟΑ
Το τραγούδι σου
Και νομίζω ότι σκεφτήκατε ότι αυτή η ένταση
σας χρησίμευσε δημιουργικά.
Ακριβώς.
Αν μιλούσες με τον Κιθ Ρίτσαρντς...
Κάτι στο οποίο ήταν πάντα σπουδαίος είναι η διττότητα.
Έλεγε "Διττότητα. Είναι η Μόνα Λίζα. Το πρόσωπό της".
Είναι λυπημένο; Είναι χαρούμενο;
Γυμνό
Η διττότητα είναι το τραγούδι που φέρνει δάκρυα, αλλά χορεύω.
Αυτό κάνουν οι U2.
Είσαι ακριβώς στη μέση.
Η ζωή μου ως καλλιτέχνης φανερώθηκε
όταν κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να λύνεις κάθε αντίφαση.
Βασικά, στο μέσο της αντίφασης πρέπει να βρίσκεσαι.
Καλυτερεύει;
Νιώθεις το ίδιο;
Θα σου γίνει πιο εύκολο τώρα;
Έχεις κάποιον να κατηγορήσεις
Λες μία αγάπη
Μία ζωή
Μία ανάγκη μέσα στη νύχτα
Μία αγάπη
Μπορούμε να τη μοιραστούμε
Σ' αφήνει, μωρό μου
Αν δεν τη νοιάζεσαι
Σε απογοήτευσα;
Άφησα άσχημη γεύση στο στόμα σου;
Κάνεις σαν να μην είχες ποτέ αγάπη
Και θες εγώ να μείνω χωρίς
Λοιπόν, είναι πολύ αργά απόψε
Να σύρουμε τη βρομιά έξω στο φως
Είμαστε ένα, μα δεν είμαστε ίδιοι
Κουβαλάμε ο ένας τον άλλο
Ένα
Ήρθες εδώ για συγχώρεση;
Ήρθες για να αναστήσεις τους νεκρούς;
Ήρθες για να παραστήσεις τον Ιησού
Στους λεπρούς στο κρεβάτι σου;
Ζήτησα πολλά;
Πολύ περισσότερα
Δεν μου έδωσες τίποτα
Τώρα είναι το μόνο που έχω
Είμαστε ένα, μα δεν είμαστε ίδιοι
Ναι, πληγώνουμε ο ένας τον άλλο
Και μετά το ξανακάνουμε
Λες ότι η αγάπη είναι ένας ναός
Η αγάπη είναι ανώτερος νόμος
Η αγάπη είναι ένας ναός
Η αγάπη είναι ανώτερος νόμος
Μου ζητάς να μπω
Και μετά με βάζεις να συρθώ
Δεν μπορώ να κρατιέμαι
Απ' αυτό που έχεις
Αν αυτό που έχεις είναι να πληγώνεις
Μία αγάπη
Ένα αίμα
Μία ζωή
Να κάνεις αυτό που πρέπει
Μία ζωή
Ο ένας με τον άλλο
Αδερφή
Αδερφός
Η Ιρλανδία είναι περίπου 100 ετών, κι η μπάντα περίπου 50 ετών.
Τι είναι πιο απίστευτο;
Ότι η Ιρλανδία είναι 100 κι είναι καλά ή ότι η μπάντα είναι εδώ επί 50 χρόνια;
Γι' αυτό το ερώτημα θα πω
πως μάλλον το ότι είμαστε μπάντα επί τόσα χρόνια είναι το πιο αξιοσημείωτο.
Μεγαλώσαμε παίζοντας μαζί.
Μάθαμε πώς να είμαστε άνθρωποι λόγω της μπάντας μας.
Άρα, κατά κάποιο τρόπο
έχουμε πάθει ιδρυματισμό με το να είμαστε στους U2 τόσο καιρό.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να δουλεύω με φίλους δημιουργικά
για οποιοδήποτε διάστημα.
Πολλές φορές στο παρελθόν νιώθω ότι ίσως προκαλούσαμε την τύχη μας.
Η φιλία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς μας.
Μα μπορεί να χαθεί στην πορεία, πρέπει να προσπαθούμε γι' αυτήν.
Ντροπιάζεις την μπάντα;
Ναι.
Ο ακτιβισμός μου, όπως θα παραδεχόταν η μπάντα,
δεν είναι καθόλου κουλ δουλειά.
Αν είσαι σε μια ροκ μπάντα,
δεν θες να φωτογραφείσαι με κόσμο
που ίσως είναι το ακριβώς αντίθετο από τις αρχές που θεωρείς σημαντικές.
Κι εγώ τους το έκανα αυτό.
Θα πω ότι είναι εξαιρετικό σε πολλά επίπεδα, επειδή...
ΤΖ. ΧΕΛΜΣ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΟΣ
...είναι κακό για την εικόνα μας.
Όταν δούλευα με τον Τζέσι Χελμς και κάναμε σπουδαία δουλειά μαζί...
Ο Χελμς ζητά αύξηση προϋπολογισμού για τον HIV
...ο Ετζ είπε "Σε παρακαλώ, κάνε ό,τι θες, απλώς μη φέρεις τον Τζέσι Χελμς,
αυτόν που διέλυσε το Εθνικό Κληροδότημα για τις Τέχνες,
μην τον φέρεις σε συναυλία των U2".
Και τον έφερα σε συναυλία.
-Ήταν πολύ δύσκολο για εμάς. -Ναι.
Αυτό δημιούργησε μεγάλη ένταση.
Εγώ μάλλον δεν θα το είχα κάνει.
Ναι, είναι δύσκολο.
Ξέρεις, μετατρέπω αυτό που δημιουργούμε ως μπάντα
σε νόμισμα που επιλέγω να ξοδεύω σ' αυτούς τους τομείς.
Κι αυτοί, σε γενικές γραμμές, με υποστηρίζουν.
Μα ξέρω ότι παίζω με την υπομονή τους.
Νιώθεις ότι αυτή η σχέση δυναμώνει όσο μεγαλώνετε;
Ναι. Νομίζω ότι αναγνωρίζουμε τις ιδιοσυγκρασίες των υπολοίπων
και δεν είναι... Δεν είναι κάτι απειλητικό.
Δεν είμαστε σε ανταγωνισμό.
Είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο δείχνουμε σεβασμό στους άλλους.
Ναι.
Έχουμε μια ασυνήθιστη σχέση.
Όπως συχνά εξηγώ στο ακροατήριο, ο Ετζ είναι από το μέλλον.
Και συχνά τον ρωτάω "Πώς είναι;"
Στο οποίο πάντα απαντά "Καλύτερα".
-Γεια, παιδιά. -Είναι ψηφιακό.
Δεν είμαι εγώ. Δεν είναι βίντεο.
-Μπερδεύτηκα. Όχι εσύ. -Όχι.
-Δεν είναι άνθρωπος; -Όχι.
Είναι μια απεικόνισή μου σε άβαταρ.
...εικονική εκδοχή μου. Αντίγραφο. Φανταστείτε να...
Υποσχέσου μου ότι θα το χρησιμοποιείς για καλό, όχι για κακό.
Αυτό που δεν μ' αρέσει...
Αυτό που δεν μ' αρέσει σ' εσένα...
Αυτό που δεν μ' αρέσει στον Ετζ είναι ότι δεν με χρειάζεται.
Θα μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά,
να γράφει, να τραγουδά, να παίζει, να κάνει παραγωγή, μόνος του.
Μα δεν το κάνει.
Επειδή δεν έχει τόση πλάκα.
Δεν φοβάμαι Τίποτα σ' αυτόν τον κόσμο
Δεν υπάρχει κάτι να μου πεις
Που δεν έχω ήδη ακούσει
Προσπαθώ απλώς να βρω Μια μελωδία της προκοπής
Ένα τραγούδι για να τραγουδάω
Για τον εαυτό μου
Με τους καλύτερους φίλους σου κάνεις τους καλύτερους καβγάδες.
Κι έχω τον καλύτερο καβγά που μπορείς να βρεις ακριβώς εδώ.
Θες να σταθείς όρθιος
Να κουβαλήσεις το βάρος σου
Αυτά τα δάκρυα δεν φεύγουν, μωρό μου
Θα εμπιστευόμουν τη ζωή μου στον Ετζ.
Βασικά, το έχω κάνει.
Ναι. Ήταν καλή απόφαση.
Το "Stuck in a Moment".
Ναι
Πρέπει να συνέλθεις
Κόλλησες σε μία στιγμή
Και τώρα δεν μπορείς να βγεις από εκεί
Μη λες ότι αργότερα θα είναι καλύτερα
Τώρα κόλλησες σε μία στιγμή
Και δεν μπορείς να βγεις
Κι αν η νύχτα τελειώσει
Κι αν η μέρα δεν κρατήσει
Κι αν ο δρόμος σου είναι λάθος
Σ' αυτό το πέτρινο πέρασμα
-Κι αν η νύχτα τελειώσει -Κι αν η νύχτα τελειώσει
-Κι αν η μέρα δεν κρατήσει -Κι αν η μέρα δεν κρατήσει
Κι αν ο δρόμος σου είναι λάθος
Σ' αυτό το πέτρινο πέρασμα
Είναι μόνο μία στιγμή
Κι αυτό θα περάσει
Εδώ νιώθεις ότι είσαι στην Ιρλανδία, έτσι;
ΦΟΡΤΙ ΦΟΥΤ
Πώς το λένε αυτό; Είναι το Φόρτι Φουτ;
-Ναι. -Το Φόρτι Φουτ.
Πείτε μας γιατί είστε εδώ; Και ύστερα, γιατί;
Για να κολυμπήσω.
-Έχασες κάποιο στοίχημα; -Όχι.
ΣΙΟΜΠΑΝ - ΓΚΑΡΙ
Ποια είναι η ρουτίνα;
Κάθε πρωί έρχονται κολυμβητές, συναντιόμαστε.
-Κάθε εποχή; -Κάθε εποχή.
-Καλοκαίρι, άνοιξη, χειμώνα; -Ναι.
Χαίρετε, πώς είστε;
Εξαιρετικά.
-Ένας άντρας με καπέλο Άγιου Βασίλη. -Κολυμπά εδώ κάθε μέρα.
-Θα πούμε ότι είμαι εγώ. -Εντάξει.
Εκεί είμαι. Εκεί είναι ο Ντέιβ.
Να κολυμπήσω με τον Ντέιβ σαν να είσαι εσύ;
Ναι, σε παρακαλώ. Έχω ξεπαγιάσει τώρα.
Θα μπείτε;
Όχι. Κάνω τέτοιο ήχο και χωρίς να μπω.
Αυτά είναι κέλπιες;
Θεέ μου!
Είναι σαν να έγινε ναυάγιο, αλλά βρήκαμε τους επιζώντες.
-Πώς ήταν; -Βασικά, ήταν πολύ ωραία.
-Το χάρηκες; -Νιώθω υπέροχα.
-Χαίρεσαι που ζεις; -Υπέροχο.
Μπαίνεις στη θάλασσα και βγαίνεις άλλος άνθρωπος.
-Καλό που τ' ακούω. -Φοβερή αλλαγή. Δοκίμασε.
Θα πάω στο ξενοδοχείο και θα το δοκιμάσω στην πισίνα.
Ναι.
Παλιά ήταν μόνο για άντρες.
ΜΠΑΝΙΟ ΓΙΑ ΚΥΡΙΟΥΣ
-Ως το 1974. -Ναι.
-Μετά επετράπη σε γυναίκες. -Ήμουν εδώ όταν ήρθαν,
πήδηξαν μέσα και κολύμπησαν γυμνές.
Έχει υπέροχη ατμόσφαιρα εδώ.
Δεν βγαίνεις απ' τη θάλασσα χωρίς χαμόγελο.
Αν έχεις έγνοιες...
-Αν έχεις έγνοιες, φεύγουν. -Καταλαβαίνω το χαμόγελό σου.
-Έχει παγώσει πάνω σου. -Πιθανότατα.
Να δω τι θερμοκρασία έχει το νερό.
Δεν θα πλησίαζα.
-Δεν θα πλησίαζα. -Όχι, δεν πλησιάζω άλλο.
Σας είπα να μη με αφήσετε να πλησιάσω.
Πρέπει να φύγω τώρα. Βράχηκαν τα παπούτσια.
Θέλουμε να καλωσορίσουμε τον άντρα του Φόρτι Φουτ.
-Πήγε στο Φόρτι Φουτ... -Ναι.
- ...και πιτσιλίστηκε στην παραλία. -Ευχαριστώ. Εγώ...
Το είπαν στις ειδήσεις. Γδύθηκα και μπήκα μέσα για 45 λεπτά.
Είδες πιο πολλά στο Δουβλίνο τις τελευταίες τρεις μέρες
απ' ό,τι εμείς τον τελευταίο χρόνο.
Ξέρεις, κι αυτό ήταν ένα δώρο.
Πήγαμε κάπου, μπήκαμε στο τρένο
και περάσαμε δύο ώρες με τον Γκλεν.
Τώρα μάλιστα.
Δηλαδή κάνατε διαγωνισμό γενειάδας ο Γκλεν Χάνσαρντ κι εσύ.
Έχει υπέροχη γενειάδα, αλλά...
Αν μπορέσετε να πάτε πολύ κοντά του,
θα υπνωτιστείτε από τα γαλανά μάτια του.
Θεέ μου, κυρίες και κύριοι.
Υπάρχει ένα ποίημα της Μόγια Κάνον
που μάλλον λέει πολλά για την ιδέα του να παίρνεις τραγούδια,
τι συμβαίνει σ' αυτά, πού πάνε και πού πάει η μουσική,
το "Κουβαλώντας τα Τραγούδια".
Αυτοί που δεν είχαν τίποτε άλλο ήταν που κουβαλούσαν τα τραγούδια.
Βαθιοί ρυθμοί... ****.
Κάθε ποίημα που γράφω τελειώνει με ****.
-Νομίζω ότι το έχω. -Ωραία.
Μία φορά ακόμα.
Αυτοί που δεν είχαν τίποτε άλλο ήταν που κουβαλούσαν τα τραγούδια
στη Βαβυλώνα, στον Μισισιπή...
Οι τελευταίοι είχαν λιγότερα απ' το τίποτα,
δεν τους ανήκαν καν τα σώματά τους.
Κι όμως, τρεις αιώνες μετά, βαθιοί ρυθμοί από την Αφρική,
φυλαγμένοι στις καρδιές, στα οστά τους, κουβαλούν τα τραγούδια του κόσμου.
Για όσους έφυγαν απ' την κομητεία μου,
κορίτσια απ' το Ντάουνινγκς, το Ρόσις,
που ακολούθησαν τις τράτες βόρεια,
σχίζοντας το ασήμι της θάλασσας στον δρόμο τους,
ή αγόρια από το Ράναφαστ,
που κοιμόντουσαν πάνω από ένα σκοινί σ' ένα καλύβι,
τα τραγούδια ήταν το νόμισμα της ψυχής τους,
το πολύτιμο μέταλλο της καρδιάς τους,
που θα αντάλλασσαν για άλλο χρυσάφι,
για άλλα τραγούδια που θα ακούγονταν τίμια και λαμπρά
όταν θα πετάγονταν πάνω στις σανίδες των ημερών τους.
Η ιδέα ότι κουβαλάμε τα τραγούδια,
ακόμα κι αν δεν έχουμε τίποτα άλλο.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΙΡΛΑΝΔΙΚΗ ΠΑΜΠ
Οι νικητές γράφουν την ιστορία.
Ναι.
Όσοι υπέφεραν έγραψαν τραγούδια.
Έχουμε πολλά τραγούδια στην Ιρλανδία.
Κάποιες φορές ξυπνάω το πρωί
ΓΚΡΙΑΝ ΤΣΑΤΕΝ
Μια κοκκινομάλλα δίπλα στο κρεβάτι μου
-Πόσο καιρό είσαι νηφάλιος; -Από τα 34 μου.
"Από τα 34". Καλά, ας ελπίσουμε.
-Θες να δεις ένα περπάτημα; Δες. -Ναι.
Έτσι περπατούν στο Δουβλίνο. Έτοιμος;
Ναι. Εντάξει.
-Πολύ καλό. -Δουβλίνο.
-Έτσι; -Ναι, αυτό είναι.
-Φτάσαμε; -Εδώ είναι.
Έχω πολύ καιρό να έρθω.
Γεια.
Γεια, πώς είσαι;
Πώς σε λένε; Όλιβερ; Είμαι ο Ντέιβ.
Υπέροχο, ρε.
Γκλεν!
-Γεια. -Ωραία που σε βλέπω.
Σ' αρέσουν τα μάτια μου.
Καλά.
Ήταν υπέροχο. Σ' ευχαριστώ.
Πρέπει να γίνει ο εθνικός ύμνος.
Πες ότι θέλεις
Ένα διαμάντι σε χρυσό δαχτυλίδι
Την ιστορία σου να μείνει ανείπωτη
Την αγάπη σου να μην παγώσει
Όλες οι υποσχέσεις που χαλάμε
Από την κούνια ως τον τάφο
Το μόνο που θέλω είσαι εσύ
Αυτό ήταν φοβερό.
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΡΣ
Είπες ότι ηχογραφείς μουσικές φράσεις...
-Ναι. - ...σε μια συσκευή.
Μπορεί να είναι στη μέση της νύχτας.
Ξυπνάω με μια ιδέα.
Πρέπει να σηκωθώ, να βρω το κινητό, μια κιθάρα.
Όπως είδα στο κινητό μου το πρωί, έχω 6.000 ηχογραφημένες σημειώσεις.
Για να μπορείτε να το κάνετε αυτό, ειλικρινά, είναι σαν να κάνετε μαγικά.
Σου έχουμε λίγη μαγεία.
Ένα τραγούδι για σένα, "Ο Άντρας του Φόρτι Φουτ".
Πότε έγινε αυτό; Πόσο...
-Έγινε κάτω. -Στις 3:00 το πρωί σήμερα.
-Ξεκίνησε τότε. -Σοβαρά;
Άρα αυτό που κάνετε για μένα μόλις βγήκε από τον φούρνο;
Ναι.
-Τρελό. -Να το ξαναδοκιμάσω.
-Θες να το πάμε; -Ναι.
-Πες μου πότε να μπω. -Γράψατε στίχους, τα πάντα.
Ναι.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Τελικά αγαπήσαμε τον άντρα του Φόρτι Φουτ
Εξακολουθεί να κάνει Το καλύτερο που μπορεί
Πήγαμε να τον χάσουμε Στο Σαντιμάουντ Στραντ
Το να παρασυρθεί Ήταν μέρος του σχεδίου του
Μπορεί να γελάς νευρικά
Έτσι βλέπουμε τι υπάρχει από κάτω
Πες το εσύ αυτό.
Δεν είναι και τόσο συναρπαστικός
Δεν είναι και τόσο τρομακτικός
Γρήγορος σαν αστραπή
Ο άντρας του Φόρτι Φουτ
Ναι
Φίλε.
Ταξιδεύει...
-Φίλε. -Δεν σ' αρέσει...
-Εντάξει. -Φίλε.
Η φράση που ταιριάζει απόλυτα είναι "Κάνει το καλύτερο που μπορεί".
Πρέπει να το λέω στον εαυτό μου κάθε στιγμή κάθε μέρας.
Πολλά καλά έχουν συμβεί στη ζωή μου.
Αυτό θα ήταν στην κορυφή της λίστας.
Δηλαδή, είναι σαν να μπορούσε κανείς να παραγγείλει τραγούδια των U2.
Δεν ξέρω γι' αυτό.
Βλέπεις, το θέμα είναι η έμπνευση.
-Μας έδωσες έμπνευση. -Με κολακεύετε.
Πότε θα μιλήσουμε για τα δικαιώματα;
-Δικαιώματα; Κάνε πέρα. -Ναι.
Κάνε πέρα, Λέτερμαν.
HAIZ & CO. Δουβλίνο
"Τα σπουδαία τραγούδια δεν συμπεραίνουν κάτι...
μα αναζητούν το συμπέρασμα".
Πόσο ακόμα; Πόσο ακόμα θα τραγουδάμε αυτό το τραγούδι;
Πόσο καιρό;
Επειδή απόψε
Μπορούμε να γίνουμε ένα
Απόψε
Πάμε.
Σκούπισε τα δάκρυα απ' τα μάτια σου
Οι στίχοι του ξαναγράφτηκαν για τη νέα έκδοση.
Ναι, σωστά.
Τι ευτυχία να ολοκληρώνεις το "Sunday Bloody Sunday" τόσο καιρό μετά.
Να επιστρέφεις στο Ντέρι και να το φέρνεις στο παρόν.
Δεν θα το είχα γράψει ποτέ με τέτοιο τρόπο τότε.
Εδώ, στον τόπο της δολοφονίας
Η αρχή μιας ιστορίας
Τα γεγονότα δεν θα ξεκαθαριστούν
Γιατί κλαίνε τόσες μητέρες;
Είναι η θρησκεία τώρα ο εχθρός Του αγίου πνεύματος;
Η πραγματική μάχη, όμως, ξεκίνησε
Πού είναι η νίκη που έφερε ο Ιησούς;
Ευχαριστούμε.
Το μόνο που θέλω είναι η απάντηση στο "Πώς γράφεις ένα τραγούδι;"
Δεν την έχω ακόμη.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, μα τα ακόρντα είναι η βάση της μελωδίας.
Οπότε, βασικά, πριν φτάσουμε στη μελωδία, πρέπει να βρούμε τα σωστά ακόρντα.
Δεν συμφωνώ με τον Ετζ σ' αυτό.
Γνώμη μου. Επειδή, σκέψου τι έκανες στο "One".
Άλλαξες τα ακόρντα.
Ίδια μελωδία. Ίδια λόγια.
-Το έκανες. -Βασικά, όχι.
Αλλάξαμε τον τόνο, όχι τα ακόρντα.
Τα πήγαμε καλά. Σχεδόν 50 χρόνια,
-και στη βιβλιοθήκη του Μαρς όλα χάλασαν. -Διαλύονται.
Ναι, μα το θέμα είναι ότι ακόμη το κάνετε. Δεν έχετε κουραστεί να το κάνετε.
Κι ακόμη...
Ξέρεις, εγώ σίγουρα έχω σκεφτεί να φύγω από τους U2.
-Ξέρω ότι όλοι το έχουν σκεφτεί. -Όχι.
-Ναι, έχουμε... -Όχι.
Όλοι το έχουμε σκεφτεί, κι είναι...
Το σκεφτήκατε, μα δεν φύγατε.
Μα η σωστή σκέψη είναι να αναρωτηθείς
αν αυτό θα είναι επιτυχημένο
και τι θα απαιτήσει από τα τέσσερα μέλη των U2.
Ο λόγος για τον οποίο θέλω εγώ να προχωρήσω
είναι επειδή κάτι βράζει στη φωνή μου και στο τραγούδι μου.
Αυτή η επιθυμία να γράψουμε το τραγούδι που δεν έχουμε ακόμη.
Σαν να κυνηγάμε τον δράκο, που είναι το τραγούδι που δεν έχουμε.
Τ. ΕΛΜΧΕΡΣΤ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΗΧΟΥ
-Θες ν' ακούσεις άλλο ένα; -Ναι.
Αγαπώ τον Μπόνο
Να δούμε το "Breaking Wave". Δεν πετύχαμε τη φωνή εδώ.
Να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Το τραγούδι φτιάχνεται δέκα χρόνια.
Κάθε κύμα που σκάει στην ακτή
Λέει στο επόμενο Ότι θα υπάρξει κι άλλο ένα
Και κάθε χαρτοπαίκτης ξέρει ότι η χασούρα
Είναι αυτό για το οποίο βρίσκεσαι εκεί
Το καλοκαίρι ήμουν ατρόμητος
Τώρα μιλάω σ' έναν τηλεφωνητή
Κάθε πεσμένο φύλλο στο αεράκι
Άσ' το ήσυχο
Αν φύγεις
Αν πάρεις τον δρόμο σου Κι εγώ τον δικό μου
Είμαστε τόσο
Είμαστε τόσο αβοήθητοι κόντρα στο ρεύμα;
Αγάπη μου, κάθε σκυλί στον δρόμο
Ξέρει ότι λατρεύουμε την ήττα
Είμαστε έτοιμοι να παρασυρθούμε
Και να σταματήσουμε να κυνηγάμε Κάθε κύμα που σκάει;
Στην αρχή, όταν γράφεις ένα τραγούδι, είναι κάπως σαν να σκιτσάρεις.
Κάποιες φορές, ξέρεις, ξεκινάς το τραγούδι
και μπορεί να πάρει 20 χρόνια για να το τελειώσεις.
Μα τότε καταλαβαίνεις ότι το τραγούδι περίμενε αυτήν τη στιγμή.
Ναι.
Η θάλασσα ξέρει πού να σταματήσει Δεν είναι αμαρτία να πνιγείς
Ξέρεις πού βρίσκεται η καρδιά μου Στο ίδιο μέρος με τη δική σου
Έχουμε ξεκινήσει και καλύτερα Σταματάμε εκεί όπου αρχίζουμε
Εκεί όπου αρχίζουμε
Αν πάρεις
Τον δρόμο σου Κι εγώ τον δικό μου
Είμαστε τόσο
Είμαστε τόσο αβοήθητοι κόντρα σ' αυτό;
Μωρό μου, κάθε σκυλί στον δρόμο
Ξέρει ότι λατρεύουμε την ήττα
Είμαστε έτοιμοι να παρασυρθούμε
Και να σταματήσουμε να κυνηγάμε Κάθε κύμα που σκάει;
Κάθε κύμα που σκάει
Νιώθω άλλος άνθρωπος. Πρέπει να ξαπλώσω.
-Συγγνώμη. -Κι εγώ.
Αλήθεια;
Κάθε κύμα που σκάει
Νομίζω ότι αυτό που το Δουβλίνο χάρισε σε όλους μας
είναι μια αληθινή σύνδεση με τις κανονικές ζωές μας.
Οι φίλοι μας είναι οι ίδιοι που είχαμε όταν ήμασταν 15, 16.
Όλα τα μέλη της μπάντας
προστατεύτηκαν από τις άσχημες κραιπάλες της δόξας του ροκ, επειδή ήταν εδώ.
-Είναι κρίμα. -Ναι...
Δύο, τρία, τέσσερα.
Είναι σαν ο χώρος Να καθάρισε απ' τον καπνό
Δεν ήθελες καν Την καρδιά που ράγισες
Είναι δική σου, κράτα την
Μπορεί να σου χρειαστεί μία
Επιτέλους βρήκα το πραγματικό μου όνομα
Δεν θα είμαι εγώ όταν με ξαναδείς
Όχι, δεν θα είμαι γιος του πατέρα μου
Είμαι πιο πολλά απ' όσα ξέρεις
Είμαι πιο πολλά απ' όσα βλέπεις εδώ
Είμαι πιο πολλά Απ' όσα με αφήνεις να είμαι
Είμαι πιο πολλά απ' όσα ξέρεις
Ένα κορμί μέσα σε μια ψυχή
Δεν με βλέπεις, μα θα με δεις
Δεν είμαι αόρατος
Δεν ονειρεύομαι Όχι έτσι
Δεν σε σκέφτομαι καν τόσο πολύ
Εκτός αν αρχίσω να σκέφτομαι
Όλες τις παγωμένες μέρες
Και τον παγωμένο τρόπο σου
Λιώνουν στο πρόσωπό σου σαν χιόνι
Είμαι πιο πολλά απ' όσα ξέρεις
Είμαι πιο πολλά απ' όσα βλέπεις εδώ
Είμαι πιο πολλά Απ' όσα με αφήνεις να είμαι
Είμαι πιο πολλά απ' όσα ξέρεις
Ένα κορμί μέσα σε μια ψυχή
Δεν με βλέπεις, μα θα με δεις
Δεν είμαι αόρατος
Ας δοκιμάσουμε κάτι.
Θα τραγουδήσουμε "Δεν υπάρχει το 'αυτοί'. Μόνο το 'εμείς'".
Για να συμμετέχετε σ' αυτό.
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Μόνο το "εμείς"
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Μόνο το "εμείς"
Λίγο πιο δυνατά.
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Μόνο το "εμείς"
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Μόνο το "εμείς"
Δεν υπάρχει το "αυτοί"
Ευχαριστούμε πολύ.
Είμαι σταφίδα τώρα.
Έχω κάτι να πω.
Σας ευχαριστώ όλους εδώ.
Δεν είχα ποτέ τέτοια εμπειρία.
Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω την Ιρλανδία.
Θεέ μου, φοβερή εκπαίδευση.
Γκλεν, να 'σαι καλά μ' αυτά τα γένια.
Ευχαριστώ τους οικοδεσπότες, Μπόνο και Ετζ.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία σας.
Να 'στε καλά όλοι εδώ μέσα.
Ευχαριστώ, κύριε.
Παρεμπιπτόντως, Ντέιβ, μ' αρέσει το νέο λουκ. Γνώμη μου.
Γιατί λες να το αγόρασα;
Από σένα το πήρα.
Φαίνεται προφανές τώρα, κοιτάζοντας πίσω,
μα το αληθινό θαύμα των U2 είναι
πως ό,τι χρειαζόμασταν, όλοι οι άνθρωποι που χρειαζόμασταν,
ήταν πάντα εκεί.
Εκεί το ξεκινήσαμε αυτό.
-Είναι απίστευτο. -Ναι.
Συναντηθήκαμε Με τον άντρα του Φόρτι Φουτ
Έναν κολοσσό στο μικρό μας νησί
Πήγαμε να τον χάσουμε Στο Σαντικόουβ Στραντ
Αλλά
Το να παρασυρθεί Ήταν μέρος του σχεδίου του
Και το τέρας Δεν είναι μέσα στη θάλασσα
Το τέρας κάθεται δίπλα μου
Και δεν είναι τρομακτικός
Ούτε καν δαγκώνει
Η γλώσσα του είναι σαν αστραπή
Ο άντρας του Φόρτι Φουτ
Χρειάζεται ένας ξένος Για να δεις τον εαυτό σου
Ένα τρίτο μάτι μπορεί να βοηθήσει πολύ
Έχει μόνο ένα Μα θα το πετάξει έξω
Είναι ένας στοργικός, τρυφερός κύκλωπας
Καμία αμφιβολία γι' αυτό
Δεν είναι και τόσο τρομακτικός
Ούτε καν δαγκώνει
Η γλώσσα του είναι γρήγορη σαν αστραπή
Ο άντρας του Φόρτι Φουτ
Τι υπέροχη ανακάλυψη
Και βρίσκω ότι γελάμε νευρικά
Δεν είναι και τόσο τρομακτικός
Ούτε καν δαγκώνει
Μια γλώσσα σαν αστραπή
Ο άντρας του Φόρτι Φουτ
Υποτιτλισμός: Μαίρη Λεφάκη