Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ALEMAÑA, PRIMAVERA DE 1945
Aí está!
Dálle!
Vale.
Acabáronse os xogos.
Merda!
Movédevos! Ide a por ese fillo de puta!
Os demais tamén!
Seguide!
Pilleite, soldado.
Quéroo vivo.
A nosa misión pode esperar.
Sarxento…
Desertar considérase traizón, soldado.
Traizón contra o Führer, traizón contra a patria…
Traizón.
"Polonia, Francia, Italia, Rusia." Si que te moviches.
Hostia, Köhler. Ten coidado, pámpano.
"Cruz de Ferro.
Insignia de Destrución de Tanques."
Broche de combate corpo a corpo.
E, aínda por enriba, unha cara digna dunha escultura de Arno Breker.
Tes sangue ario polas veas, mais o corazón dun covarde.
Es unha deshonra.
Cal foi a túa razón para traizoares a patria?
Nunca quixen esta guerra.
Ninguén me preguntou.
Puxéronme este uniforme e, aínda así, loitei.
Durante seis anos. Seis anos sen sentido.
Estou farto desta tolemia.
Todos temos levado moitos paus, e si, estamos afundidos na miseria,
mais seguimos en pé.
Alzarémonos de novo e contraatacaremos.
Levámolo no sangue!
Loitamos, sufrimos, sangramos e morremos.
Mais somos un pobo de vencedores.
Somos un pobo de asasinos.
Admito que es un cabrón ben duro.
Tardará en romperche o pescozo.
Así, sufrirás un pouquiño máis.
Cando mexes e cagues por ti
e teñas a lingua inchada e colgando coma un farrapo,
aledaraste de espichala por fin.
Dörfler, que puto sádico!
Todo listo.
- Agora, a polo ouro. - Non era sen tempo!
Velaí está papá!
Papá, ven con nós.
Non pode, Karl. Papá ten que quedar aquí.
Agora ten que coidar de Lottchen.
- Adeus. - Mamá, Karl! Agardade por min!
Lottchen…
Papá?
Papá, non me deixes aquí soíña.
AQUÍ XACE O NOSO QUERIDO FILLO FRIEDHELM MOSNER
Soldados!
Papá, soldados!
O que? Aquí, na nosa vila? Brigitte, chegaron os estadounidenses!
Non, papá. Son dos nosos. As SS, creo.
Como?
Ai, meu Deus. Colle o retrato no soto e pendúrao de novo.
Non son unha criada, Robert.
Elisabeth…
Chámome Elsa, soldado.
Ei! Sóltaa!
Non pasa nada, Paule.
Ese é o meu irmán.
Esta pasta alivia.
Preparouna Elsa.
Paule ten un don moi especial.
Es bastante forte, igual que o Mariscal Gustav.
Era o noso boi.
Ala, agora xa te podemos atar ao arado.
Iso non che é boa idea. Precisas descansar.
Has de ter fame, soldado.
Chámome… Heinrich.
Heil Hitler!
Tenente coronel!
Robert Schlick,
alcalde e xefe da vila. Ao seu servizo.
Johannes Löwenstein.
Dille algo ese nome, alcalde?
Si, era un xudeu que vivía aquí na vila.
Os pais e os irmáns, digo.
Löwenstein vivía en Essen, pero viña visitalos a miúdo.
Lévenos á casa dos Löwenstein.
Pero xa non viven aquí.
Esta vila está libre de xudeus desde novembro do 38…
Lévenos á casa.
Como desexe.
Sígame pola nosa bonita vila, por favor.
Era unha casa ben fermosa, pero tamén o foi o lume.
Foi uns días despois de botarmos esa escoura.
Se xogas con lume…
Que pasou coas pertenzas dos xudeus? Levaron algo con eles?
Deixámoslles levar algo de roupa, máis nada.
Saquearon a casa?
Pois Möller colleu algúns mobles
e algunhas mulleres levaron pratos, roupa de cama e así,
pero nada máis.
Avións americanos.
Levan días por aquí zoando coma mosquitos. Cada vez hai máis.
Pode retirarse.
- Se o precisamos, mandareino chamar. - Por suposto, tenente coronel.
Ah, só quería dicir
que tamén rexento a pensión Kronprinz Rudolf aquí na vila.
Non temos moita cousa,
mais compartirémolo con gusto con vostede e os seus homes…
- Iso por descontado. - Claro.
Haberá que desmontala pedra por pedra. Que pesadelo.
Se se controlase un pouco máis,
o xudeu diríanos onde o agachou exactamente.
Queren o ouro.
- Dimo, Robert. - Si, si, si.
Pois lisquemos de aquí. Podemos empezar de cero noutro sitio.
E como pensas facer iso? Non che é tan sinxelo.
Eu teño fillos.
Xa, éche ben raro tendo en conta que non tes collóns.
Sonja!
Por que me axudas?
Porque odio eses putos nazis.
Eses cabróns matáronnos o pai.
Levárono hai dous anos por afirmacións subversoras.
Nunca volveu.
Logo, os mesmos que o delataron expulsáronnos da nosa granxa.
Non quero que ninguén repare moito en Paule.
Xa, porque son moi guapo!
Si, estamos aquí desde aquela.
Quiteiche o apetito, non?
- Cóntoche un chiste de papá sobre Hitler? - Si!
Veña, Brigitte. Bule, que estes señores teñen sede.
Pois terás que apurar, logo.
"Querida pendanga ianqui miña…"
- Aquí ten… - Que hostia dis, Dörfler?
Que? Cómella a calquera por unhas medias de nailon.
Contrólense, cabaleiros.
Non tedes nada mellor que esta bazofia?
Laméntoo, sarxento.
Nós tamén estamos dos nabos até as orellas.
Para pasar fame, o teu rapaz estache en boa forma.
- Pois si. - A ver.
Un rapaz graúdo coma ti e non estás na fronte
defendendo a patria. Como é iso?
Micha, a pelar patacas á cociña.
Organice unha expedición a todos os currais mañá pola mañá.
Precisamos víveres canto antes.
Quen sabe cando poderemos conseguir máis.
Heil Hitler.
Tres cervexas.
Desde agora, esta pensión é o meu cuartel xeral.
Os civís non teñen permitido o acceso.
Mira.
Creo que é Dresden.
Merda. A miña tía vive alí.
Vamos! O tempo é ouro!
Falando de ouro…
O desfigurado ese non pensará levarllo ao Führer, non?
Un segundo.
Reunín a todos os que podían usar unha pa. Estamos facendo progresos.
Non hai tempo que perder.
Os franceses cruzaron o Rin
e os americanos achéganse polo sur e o oeste.
Tenente coronel!
Que?
De verdade daremos atravesado as liñas inimigas?
Buscaremos unha forma.
Os homes están exhaustos.
Recuperarán as forzas na Fortaleza Alpina.
Nas montañas tamén estaremos rodeados.
Cuestiona vostede o Führer, sarxento?
- Perdeu a fe na vitoria final? - Non…
Ou está pensando en desertar tamén?
Coma aquel soldado.
Claro que non!
A vitoria…
ou a morte.
Non hai outra opción.
Pedinlle que conseguise provisións.
Rogge, bule. Vai buscar provisións.
Ocuparase vostede mesmo.
- Non sería mellor que quedase aquí nas…? - É unha orde, sarxento.
Ás súas ordes!
Es a mellor, Rita.
Bo día.
Debo marchar.
Precisabas durmir.
E imaxino que un bo almorzo, tamén.
Paule foi por ovos frescos.
Non fai falta.
E esa présa por marchar?
Debo marchar.
Recupera as forzas primeiro.
Grazas.
Viríame ben unha axuda.
A miña muller e o meu fillo morreron nun bombardeo en Hagen.
Elisabeth estaba de sete meses.
Lottchen sobreviviu.
Os veciños escribíronme que a acolleran.
Nese caso, cambia a roupa, polo menos.
Se non, hante colgar de novo en calquera esquina.
Elsa, vén xente aí! Nun camión!
As SS.
Son os mesmos?
Son.
Krause, Niemann, aos currais.
Á orde!
Vide aquí, pitas.
Churras, churras. Ven aquí. Veña!
Que pámpano.
Colle dunha vez a puta galiña, Niemann!
Que pasa aquí?
Estou collendo provisións para as miñas tropas. Algún problema?
Ben, Niemann. Coma un raposo!
Ben, pero non as levedes todas. Nós tamén temos que comer.
Ti es das perigosas, non si?
Paule.
Por que matan os nosos animais? Non poden facer iso.
Tranquilo.
Axiña marchan.
Pensei que xa erradicaran eses parasitos hai tempo.
- Parade de matar os animais. - Cala, subnormal.
Non son subnormal!
- Quen máis vive aquí? - Ninguén, só o meu irmán e mais eu.
Hai tres cuncas.
Non lle gusta beber dúas veces da mesma.
Entón é subnormal.
Sucedáneo de café. Que noxo.
O que eu daría por un bo café en grans!
Non tes home?
Vai na guerra.
Ai, si? Cando foi a última vez que che escribiu?
Hai moito xa, non si? Non vai volver.
Sábelo tan ben coma min.
É ben guapo,
pero xa o están comendo os vermes.
Devólvemo.
Ven por el.
Elsa!
Veña, sacádeo de aquí!
Pendanga miserábel!
Queda aí fóra, subhumano.
Non, non, non, non.
Que fas aí parado coma un parvo? Terma da puta esta!
- Dörfler, non podes facer isto. - Veña, amiga.
Para!
Sóltame, porco!
Rapaces, parade, por favor.
Veña, ho. Ti tamén levas a hostia sen foder.
Pero vou eu primeiro.
- Non somos o Exército Vermello. - Cala a boca, maricón!
- Se isto sae á luz, vannos executar. - Se isto sae á luz, execútote eu a ti.
Mira, imaxina que son el.
Baixa esas calzas!
Estás morta!
Que pasa aí?
Ah, hostia.
Puta que me pariu!
Paule.
Non pasa nada.
Grazas pola roupa.
Están de vacacións en Sonnenberg.
Chamábase Hans.
Coñeciámonos desde nenos.
Temos que marchar.
Hai que levar a Rita con nós!
Agora non.
Pasaremos a noite aquí.
- Que tes? - Temos que volver.
Non podemos.
Teño que muxir a Rita. Se non, berrará.
Deixa a parva da vaca!
Rita non é parva. Vai ter un xatiño!
Querían matarnos. Non o entendes?
Xa está. Este era o último punto.
- Como puido sobrevivir o soldado? - Nin idea.
Debeuno baixar da árbore a rapaza da granxa.
- Aínda teño que pórlle as vendas. - Vai tomar polo cu!
Ten máis feridas?
Non.
Tranquilo.
Mañá pola mañá volvo á puta granxa.
Para deixalo escapar por terceira vez?
Collerei a ese cabrón.
Veña, Paule, tes que comer algo.
Descansa.
Todo ben?
Paule estraña a vaca.
Referíame a ti.
Si, todo ben.
Grazas.
Só vin unha vez a miña filla desde que naceu.
Non ten nin idea de quen son.
Se cadra, está mellor sen min.
Estás de broma?
Corres semanas polo bosque e agora acollóaste?
Para que te baixei da árbore? Xoguei a vida por ti.
Ei… A túa filla é a razón pola que segues vivo.
Seguro que es un bo pai.
Elsa?
Acouga, Paule.
Que fas?
Nada. Vai durmir.
Bo día.
Aínda segues aí sentado?
Pechei os ollos un anaco.
Pestanexaches, ou?
Aínda non deu un chío Paule?
Aínda non.
Paule? E o meu café?
Paule?
Merda.
Hai que marchar axiña, Rita.
Como corre.
Mirade para ese subnormal.
Onde están? Onde anda o soldado?
Fíxenos desaparecer.
Merda de subnormal.
Podes matalo, Dörfler. Non vai cantar.
Rita!
Sube a besta ao camión. E a vaca tamén.
Esta noite temos goulash!
Rita!
Paule!
Ímolo salvar.
Rexistrámolo todo, até debaixo das pedras. Non hai ouro.
- Tráeme o alcalde. - Si, señor.
Atopou o ouro?
Que é iso?
O irmán da granxeira.
E o soldado?
- Nin rastro. - Tenente coronel…
Tenente coronel, como podo axudalo?
E o ouro?
O ouro?
O xudeu Löwenstein quixo pagar para que o soltasen.
- Do campo de concentración. - Non sei nada.
Sabemos que o xudeu agochou unha caixa con 31 lingotes nesta casa.
Todos os habitantes desta vila de mala morte, á praza.
Ás 12 en punto.
Preparados…
- Sieg… - Heil!
Ti non mires.
Veña, por aí.
Alto, no nome de Deus!
Vida indigna?
Ningunha vida é indigna.
Apártese.
O teu querido Xesús, santón do carallo, non era máis que o fillo dunha puta xudía
e non te vai protexer.
Que lle van facer?
- Hai outra entrada? - Por aí.
Vós, os da casa, saíde!
- Á praza. - Elsa?
A SS ten a Paule.
Veña, bulide!
Que ocorre?
Veña con nós.
Apura!
Sabes facer un nó para aforcar?
A ver se lle arranca a cabeza ou se colga.
Señores e señoras, preséntolles o Chepudo de Sonnenberg!
O chepudo tiña chepa, subnormal!
Corre!
Vida indigna?
Vouvos ensinar quen si que non merece vivir!
Fóra! Buscade outro sitio.
Levaron a Paule arriba.
Non me deixedes aquí!
O meu fusil!
Vamos, Köhler. A ver que aprendiches na Napola.
Veña, movédevos!
Ides ver!
Quen é o subnormal agora?
Paule!
Elsa?
Non!
Paule!
Paule…
Temos que saír de aquí.
Xa o levo eu.
Dígame xa onde está o ouro do xudeu
ou empezo a dispararlle a todos, un a un,
até que fale!
Non o faga!
- Empezando polo papán do seu fillo! - Elsa.
- Non, por favor! - Por favor!
Elsa, non…
Non disparen!
Soldado!
Bulide, cabróns!
Subiu polas escaleiras. Entrade!
- Si! - Axiña!
Veña, collédeo!
Coidado!
Merda!
- Veña, seguimos! - E Schröder?
Soldado!
Dáme a túa arma!
Soldado! Que pasa, quedaches sen munición?
Está atrapado.
Vamos, a por ese fillo de puta!
Move ese cu, covarde do carallo.
Velo por algures?
Hostia!
Morre, cabrón!
Merda, xa!
Vai entrar na casa. Collédeo!
Ola, soldado.
Soldado!
A cuberto!
Vamos! Todo o mundo por aquí!
Correde, panda de camándulas!
Vós os dous por aí!
Ti ven comigo!
Rexistrade todo. Ese verme debe andar por algures.
Ai, meu Deus.
Xa miramos nas cortes. Non está.
Acordoade as rúas para que non escape polos campos.
Si, señor.
- Ti ven comigo. - Á orde.
Listo. Espero que resista un tempo.
Grazas.
É soldado?
Era soldado.
Os meus fillos.
Friedhelm morreu en Italia e Peter en Stalingrado.
Irmgard?
Agarde.
Onde estabas? Busqueite por todas as partes.
Que pasou?
Este é Heinrich. Intentou axudar a Elsa a liberar o seu irmán.
Xa enterrei a Paule.
E Elsa?
As SS levárona á pensión.
Pare.
É mellor que non force a perna.
Podería volver sangrar en calquera momento. Ten que descansar.
Sabe que fan aquí as SS?
Ouro.
Viñeron polo ouro.
Van en serio.
É unha situación complicada.
Xa os oístes. Van dispararlle a todos, un por un.
E que imos facer?
Estás tolo. Non fixen isto para perdelo todo agora.
Robert, a guerra axiña vai rematar e despois seremos ricos.
Íanlle disparar ao meu fillo. Fóisenos das mans.
Robert, agarda!
Vas ter a boca ben pechada, estamos?
Non o entendedes. Vós non tedes familia!
Para aí. Nin se che ocorra irlles co conto!
Robert, podemos conseguilo!
Acabouse.
Que pasa aquí? Andades a xogar a indios e vaqueiros sen a vosa Sonja?
Coma de nenos, que tampouco me deixabades xogar?
Non deixes que sufra moito.
Trae aquí.
Non, Wilhelm, por favor!
Xa está.
Agora que?
Agora imos polo ouro.
…chegou ás aforas da capital.
Berlín pasa a estar na fronte de batalla.
Defensores de Berlín,
as esperanzas das súas mulleres, nais e fillos están postas en vostedes!
Por que non comes?
A carne está moi tenra.
Debeu ser unha vaca moi feliz.
- Hofer. - Si, señor.
Retire isto.
Agarde.
Leve isto tamén.
Non tes por que terme medo.
Lémbrasme a unha rapaza que coñecía.
Queríaa moito.
Pero non puiden facela a miña esposa.
Rebecca era xudía.
Non podía estar con ela…
así que lle disparei.
Non quería que a mandasen a un campo.
Quería…
que fose rápido.
Pero agora vou emendalo.
Non te abandonarei nunca.
Sempre te protexerei.
Ven comigo…
Rebecca.
Os Löwenstein eran a única familia xudía da vila.
Eran moi boas persoas.
Entón, empezaron a levantar odios.
O alcalde era o que máis baza metía nas reunións.
Disque debiamos cumprir o noso deber como nacionalsocialistas.
"Esta escoura xudía non debe estar aquí."
…queren ir á guerra contra os alemáns. Andan pegándolle tiros aos oficiais.
Iso é!
Por iso esixo vinganza para Rath!
Vinganza para Rath!
E no outono do ano 38, pouco despois do pogrom de novembro,
o seu fillo Johannes volveu á vila.
El vivía en Essen.
Casara alí cunha moza dunha familia adiñeirada de comerciantes.
Fixéranse cargo da empresa.
E veu a Kristallnacht.
Saíde! Rápido! A vosa peste xa contaminou abondo a nosa vila!
A vosa vila? Os meus antepasados axudaron a construír a vosa vila.
Ou xa o esqueceu, señor Robert Schlick?
Non vos entendo.
Nunca vos fixemos mal ningún.
Vós! Vós fostes os que matastes a Xesús!
A escoura coma ti! Si!
Desde cando che importa Deus, Wilhelm Reinkober?
Levas anos sen vir á igrexa.
Preocúpame o benestar do pobo alemán.
Exacto! Morre, xudeu!
Johannes sabía que aquí se enfrontarían a un futuro terríbel.
El e a súa muller venderon a empresa.
Querían emigrar a Palestina cos Löwenstein,
pero… os seus pais non querían ir.
Negáronse.
O seu fogar era aquí.
Eles eran alemáns.
Puta xudía!
Pero vós toleastes? Que facedes? Polo amor de Deus!
O ouro debía vir da venda da empresa.
A turba non reparou nel,
agás Sonja e eses outros canallas.
Ven aquí!
Como é posíbel iso?
Algunha vez viches alguén cegado pola ira?
Levo seis anos na guerra.
Eu mesmo estiven cegado pola ira.
Morre, porco!
Vinme paralizado.
Non podía crer que estivese a pasar aquilo.
Ninguén volveu falar daquela noite.
É coma se nunca ocorrese.
Coma se os Löwenstein nunca existisen.
Rumoreouse que arrestaran a Johannes Löwenstein e a súa muller
antes de embarcaren a Palestina.
Iso explicaría por que as SS non deixaron pedra sen mover na casa dos Löwenstein.
E o ouro?
Agochárono o alcalde, Reinkober e Wirtz.
Quererían esperar a que se calmase a cousa. Logo veu a guerra.
- E, agora, as SS levarán o ouro. - Non, diso nada.
Non pode ser.
Aquí…
non hai nada.
Onde está?
Que pasa? Pensas que o colleu un de nós?
Ti dirás.
Robert. Só puido ser Robert.
E está morto.
Onde vai o ouro?
Estás moi trabucada.
Ai, si? E de onde sacaches o diñeiro para arranxar o tellado?
Pero isto que é? Agora vésme ti co mesmo conto? Pois se cadra telo ti!
Non te me achegues, aproveitado!
Cala a boca, tollido!
Parvo do carallo. Devólveme a perna agora mesmo!
Agarda, aquí hai algo!
Que é? O ouro?
"Non roubarás.
Non matarás."
O puto corvo negro.
Onde está agora?
Na igrexa.
Non queriamos que eses asasinos o levasen.
Móstreme onde está.
Que pensa facer?
Darlles ás SS o que queren.
Se a xente soubese que levaba aquí todo este tempo…
Que fas aí tirada?
Saíuseme o anel do dedo. Éme un pouco grande.
Axustarémolo.
Iso que dixeches ía en serio?
O que?
O de que sempre me protexerás.
Até o fin das nosas vidas.
Grazas.
Que fixeches?
Eu quería o meu irmán, fillo de puta.
Veña, que durmades ben, si?
Diso nada! Sacaremos o corvo da cama agora.
Non fará falta.
A este non o malles, que o precisamos.
Ha de aguantar ben.
Non si, santón?
Velaquí ten.
- Tome. - Grazas.
Merda!
Os ianquis atravesaron a fronte. Chegarán en cousa de horas.
- Non marcharemos sen o ouro. - Perdemos a guerra.
E que? Mentres ese tolo vestido de desenfeluxador estea…
Ao chan!
Ei, vós!
O carallo do soldado.
Que queres?
A moza.
A cambio, dareivos o ouro.
Ten o ouro.
Non me digas.
Vouna buscar, soldado!
Que sexa rápido!
Tenente coronel!
Tenente coronel! Está aquí o soldado!
Ten o ouro!
Tenente coronel?
Que pasa?
Merda.
E von Starnfeld?
O moi cagón tomou a cápsula de cianuro
tras o sermón da vitoria final.
Puto imbécil.
- E a rapaza? - Desapareceu.
E agora que?
Agora estou ao mando.
Que pasa coa moza?
Está aquí comigo!
Vou saír con ela agora!
Para!
Que veña soa.
Veña, move o cu, granxeira!
Máis rápido, Elsa. Bule.
Saca a chaqueta.
Ao chan!
Braun! Que fai?
Nin idea.
Cúbreme.
Entendido.
Grazas a Deus!
E Heinrich?
- Que? - Quería pagar para que te liberasen.
Oín unha explosión e disparos.
Teño que volver.
Así non.
Ven comigo.
Quen pensas que os cazou?
Cervos, corzos, xabaríns… Tívenos todos a tiro.
Se só feres o animal, pode ser perigoso.
Nese caso, tes que sacar o coitelo e achegarte.
Unha vez, un xabarín ferido viña cara a min.
- Pareino con isto. - Encantaríame oílo.
Pero hai uns porcos nazis que cazar.
Onde está o ouro?
Que pasou con aquela rapaciña tan boa?
A que bauticei eu.
Non roubarás?
Fala, ladrón de merda!
Oístes ese estalido? Que foi iso?
Bátelle co pico no xeonllo.
Sonja, para, por favor. Vai espertar a toda a vila cos seus berros.
Fai o que queiras.
Vamos onda Irmgard.
Sei que compartes cama con esa viúva.
Que foi do celibato?
Estanlle a pór vendas.
Non imos cancelar a cacería por iso.
"Querido Heinrich:
Dóeme na alma ter que escribirche estas palabras.
Lisbeth e Karl non sobreviviron ao ataque.
Quedaron sepultados no soto.
Porén, Lotte está sa e salva.
Acollémola na casa.
Cóidate moito.
Grete."
Rómpelle a un o corazón, non si?
Voume botar a chorar.
Que ben terte aquí, soldado.
Por sorte, somos do mesmo grupo sanguíneo.
Agora dime onde está o ouro.
Se non, irei a Hagen
e atoparei a túa mocosa. Xúrocho.
Despois afogareina nun caldeiro.
En fin…
Onde está o ouro?
Vale, onde?
No altar.
A cuberta de mármore móvese.
Veña, a que esperades?
Si…
Que pensabas facer?
Ter unha boa vida coa viúva?
Se cadra non todos somos coma ti, Sonja.
Déixate de leccións.
Móvete, soldado.
Non finxas estar canso.
Á igrexa!
Agarda.
Van levar unha boa sorpresa.
Si!
O ouro está aquí.
Isto que é?
Fillo de puta.
Que carallo foi iso?
A saber. Igual foi a ira de Deus.
Bo día, corvo!
Xusto a tempo para a misa da mañá!
A cona que me pariu.
Que par de desalmados fillos de puta.
Unha bomba trampa?
- Heinrich. - Elsa!
Elsa, para.
Braun, colle unha caixa no camión.
Á orde.
E ti…
ven aquí.
Igual ao final lle fago unha visita á túa filla. Que che parece?
Soldado?
Non te oio.
A cuberto!
Tremendo.
Merda.
Corre!
A cona que me botou.
- Que foi iso? - Quen disparou?
Non!
Heinrich.
Dáme unha arma!
Puta merda!
Non es máis que unha vella puta.
Díxencho. Os xabaríns feridos son os máis perigosos.
Hostia.
Non!
Elsa.
Merda!
Elsa.
Que, parelliña?
Estouvos estragando a voda?
Ai, soldado.
Ti es das perigosas.
Queres o ouro?
Come ouro!
Vamos.
En directo desde Londres.
Noticia de última hora:
a radio alemá acaba de anunciar que Hitler morreu.
Repito:
a radio alemá acaba de anunciar que Hitler morreu.
Diana!
Non deberiamos dar un tiro de advertencia ou algo?
Quero dicir, a guerra xa rematou. Renderíanse, non?
Que tes, Baker? Vaste pór sentimental
porque uns kartoffels levaron o seu merecido?
- Non, só digo… - Cala a boca, Baker.
Hostia!
Sarxento, veña ver isto.
Que é?
Ten que velo cos seus propios ollos!
Hai un monte deles.
Alguén vai bañarse en ouro.
A cona.
Premio.
Haberá que informar disto, non?
Si, claro.
Ou, se cadra, non…
Boa decisión.
- Collede un par de caixas do tanque. - Á orde!
Recollede os lingotes.
Colle ese de aí, tío. Ah, e esoutro tamén.
Veña, máis rápido! Hai que liscar de aquí!
Encántame Alemaña, meu. É o mellor sitio do mundo.
HAGEN, ALEMAÑA
Sr. Wahrlich?
Heinrich?
Grete, mira.
Veu Heinrich.
Mira, Lottchen. É o teu papá.
Ola, Lottchen.
Papá!
Papá.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso