Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
หนึ่งศูนย์หนึ่ง เทคสี่
ขอบคุณครับ
การสรรหาพนักงานคือทุกสิ่งทุกอย่าง
ผมชื่อโฮเซ่ ซานเชส
โทษที ที่ผมมาคุยด้วย เพราะผมทำงานให้อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ผมเป็นผู้สรรหาพนักงานใหม่ ผมกำลังหาคนไปทำงานพาร์ทไทม์ในร้าน
งานธรรมดาๆ ทำงานอาทิตย์ละห้า สิบ หรือ 15 ชั่วโมง
เราจ้างคนหน้าตาดี
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
ตอนฉันอยู่ม.ปลาย
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ เป็นร้านขายปลีกที่คนฮิตที่สุด
มันเป็นร้านที่
เวลาเดินห้างจะต้องแวะเข้าไปทุกที
เหมือนเป็นปรากฏการณ์ป็อปคัลเจอร์
มันเป็นกระแสที่คนฮิตกันระเบิดระเบ้อ
ถ้าไม่ใส่อะเบอร์ครอมบีแปลว่าไม่เท่
ผมจำความรู้สึกกดดันที่อยากจะเข้าพวก
แบบ "อยากมีอะเบอร์ครอมบีกับเขาบ้างจัง"
ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว
แต่สมัยนั้นน่ะ การแต่งตัวเหมือนคนอื่นเป็นเรื่องที่เท่
มีผู้ชายคนหนึ่ง ผมบลอนด์ ตาสีฟ้า
กล้ามเป็นมัดๆ เหมือนรูปปั้น ที่แกะสลักออกมาจากหินแกรนิตเลย
และเขาสวมเสื้ออะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
- มันขายความเป็นแบรนด์ในฝัน - แบรนด์ในฝัน
แบรนด์ในฝัน
ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ ของความเป็นวัยรุ่นอเมริกันทั้งแท่ง
พอฉันเดินผ่านร้านอะเบอร์ครอมบีก็คิดในใจว่า "ร้านนี้มันมีอะไรพิเศษนะ"
มีแต่คนผอมบางและผิวขาว
สมาคมนักเรียนชาย
โรงเรียนประจำ
พวกวาสป์
ไฮโซ
คุณหนูมีตังค์
ตอนที่ผมใส่เสื้อผ้าอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ผมรู้สึกไม่เหมือนเดิม และคิดว่าทุกอย่างอาจจะไม่เหมือนเดิมด้วย
มีเหตุผลที่คนชอบแบรนด์นี้
เพราะการกีดกันเป็นส่วนหนึ่งของสังคมเรา
ผมว่าครั้งแรกที่ผมเห็นอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
คือตอนที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ถือถุงที่มีรูปผู้ชายผิวขาวถอดเสื้อโชว์หุ่นแซ่บ
เป็นสีขาวดำ
แล้วผมก็คิดว่า "อะไรนั่นน่ะ"
(อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์)
อะเบอร์ครอมบีขายความฝัน
เกือบจะเหมือนภาพที่วาดฝันไว้ เหมือนภาพในฝันของคนหนุ่มสาว
พวกเขาทำเงินได้มหาศาลจากการขายเสื้อผ้า
แต่กลับโฆษณาแบบไม่ใส่เสื้อ…
ยิ่งไปถ่ายกับอะเบอร์ครอมบี
ก็ยิ่งชินกับการถอดเสื้อโชว์ท่อนบน
กับการไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่จะโฆษณา
พอเป็นผู้ใหญ่แล้วมองย้อนกลับไป ก็อาจรู้สึกช็อกอยู่เหมือนกันนะ
แต่ตอนเป็นวัยรุ่นคิดว่ามันเจ๋งมาก
ฉันเก็บเงินจนซื้อเสื้อได้หนึ่งตัว
แล้วฉันก็เอามาใส่บ่อยเท่าที่จะทำได้ โดยที่ไม่ดูประหลาด
ที่แขนมันจะเขียนว่า "อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์" ฉันก็จะแบบว่า…
"ดูสิ ฉันเท่นะ"
อย่างน้อยๆ เลย ที่โรงเรียนฉัน
จะต้องมีพวกผู้หญิงที่ตัดรูปผู้ชายบนถุงกระดาษนั่น
แล้วเอาไปติดไว้ในล็อกเกอร์
(สุดหล่อ)
ฉันชอบโปสเตอร์หรือไม่ก็รูปถ่าย
ฉันจะตัดเอามาหุ้มหนังสือทุกเล่ม
คำว่าอะเบอร์ครอมบีจะอยู่บนสันพอดี
ส่วนรูปก็จะอยู่บนปกทั้งสองด้าน
เสื้อผ้าไม่มีอะไรพิเศษหรอก
แต่ยี่ห้อที่อยู่บนเสื้อกับคำว่า อะเบอร์ครอมบีที่คาดอยู่บนหน้าอกต่างหาก
ที่เป็นเหมือนเครื่องหมายเกียรติยศ
เวลาพูดถึงแบรนด์นี้ ผมมักจะนึกภาพ หนุ่มๆ สมาคมนักเรียนชาย นักกีฬารักบี้
พวกหนุ่มๆ ผิวขาว ที่เล่นกีฬาไม่เหมือนชาวบ้านอย่างลาครอส
มันไม่เหมือนบริษัทอื่นที่ใช้ดารามาโฆษณา
แบบ "โอ้ ฉันอยากเป็นเหมือนแบรด พิตต์จัง"
อย่ามโน
แต่ถ้าหนุ่มอะเบอร์ครอมบีละก็เป็นไปได้
คนธรรมดาใสซื่อที่มาจากเมืองเล็กๆ
(เป็นเอแอนด์เอฟหน้าใหม่คนต่อไป)
คนที่ซื้อเสื้อผ้าก็คือคนที่อยู่ในโฆษณานี่แหละ
คนนั้นน่ะ มาจากไหน
พีเอ อามิชเคาน์ตี พีเอ
- นิวยอร์ก นิวยอร์ก - 719
- พิตต์สเบิร์ก - ดัลลัส เท็กซัส
คอนเนตทิคัต
ผมเรียนที่สแตนฟอร์ดครับ แล้วรูมเมตเมื่อตอนปีหนึ่ง
เขามีแคตาล็อกที่รวมเอาบรรดา
หนุ่มอะเบอร์ครอมบีที่เล่นรักบี้ พายเรือ
แล้วบนตู้เสื้อผ้าในหอ เขาก็เอารูปหนุ่มพวกนี้มาแปะเต็มไปหมด
ผมว่าน่าจะมี
หนุ่มอะเบอร์ครอมบีไม่ใส่เสื้อ ถูกตัดออกมาสัก 50 คนได้
แปะอยู่บนตู้เสื้อผ้าเขาเต็มไปหมด
ตอนนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่า มันเป็นสิ่งที่คนผิวขาวคลั่งไคล้
ฉันโตมาในวอชิงตัน ดี.ซี. และตอนม.หนึ่ง
ฉันเรียนที่โรงเรียนซิดเวลล์เฟรนส์
ที่เดียวกับที่มาเลียกับซาช่า โอบามาเรียน
เชลซี คลินตันก็ด้วย
เป็นโรงเรียนเอกชนของคนชั้นสูง อยู่ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือตอนบนของดีซี
ตอนนั้นฉันชอบฮิปฮอปกับเพลงอาร์แอนด์บีสุดๆ
ก็เลยชอบแบรนด์อย่างฟูบู เมคคา
กับพวกแบรนด์แนวเออร์เบิน
ที่เกิดขึ้นในปลายยุค 80 กับต้นยุค 90
แล้วพอฉันไปเรียนที่ซิดเวลล์
ก็ได้ยินคนพูดถึงอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ฉันไม่รู้ว่าแบรนด์นี้มันพิเศษยังไง
รู้แต่ว่าที่ซิดเวลล์มันคือของที่คนต้องมี
ฉันจำได้ว่าเห็นเด็กที่รวยกว่าฉันแน่ๆ ใส่เสื้อผ้าแบรนด์นี้
และอยากเป็นส่วนหนึ่งของรูปลักษณ์แบบนั้น
กางเกงยีนเอวต่ำสุดๆ
โชว์หน้าท้อง โชว์บริเวณสะดือเป็นอะไรที่อินเทรนด์
ฉันว่าพวกดาราก็ใส่กันนะ สมัยนั้นน่ะ
(โอลิเวีย ไวลด์)
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ ใช้คนตั้งแต่ยังเป็นแค่นายแบบนางแบบ
เทย์เลอร์ สวิฟต์
เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์
แชนนิง เททัม
แอชตัน คุตเชอร์
ไฮดี คลุม
แจนยัวรี โจนส์
เหมือนกับเราดูโฆษณาแบบจัดเต็ม
ที่บอกเราว่าอะไรคือความเท่
สมัยนั้น ใครๆ ก็ต้องอ่านนิตยสาร เพราะยังไม่มีสื่อโซเชียล
เอ็มทีวี งานรางวัลมิวสิกวิดีโอ กับรายการทีวีเฮาส์ออฟสไตล์
ทำให้คนทั่วทั้งประเทศมีโอกาสได้เห็น ในสิ่งที่ไม่ค่อยได้เห็นในชีวิตประจำวัน
ขอเสียงต้อนรับวง 98 ดีกรีส์สู่ทีอาร์แอล
กระแสที่อาจเกิดขึ้นในฝั่งอีสต์หรือเวสต์โคสต์ ถูกถ่ายทอดออกเอ็มทีวี
และผ่านช่องต่างๆ ของเอ็มทีวี
ซึ่งมันทำให้สไตล์ถูกเผยแพร่ทั่วประเทศเร็วยิ่งขึ้น
ในห้างก็เหมือนกัน
วัฒนธรรมเดินห้างคือทุกสิ่งทุกอย่าง
ไปซื้อของกับครอบครัว
ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ
ฉันไปเที่ยวห้างกับเพื่อนทุกสุดสัปดาห์เลยก็ว่าได้
ผมกับเพื่อนๆ จะแอบพ่อแม่
หนีไปเที่ยวห้างกันเป็นประจำ
สะพายกระเป๋านักเรียน ใส่ชุดโรงเรียนคาทอลิกไปเดินห้างเลย
ห้างสรรพสินค้าเป็นที่ที่คนไปเดินฆ่าเวลา
พออายุ 16 ฉันก็รู้ตัวเลยว่าฉันอยากทำงานที่นั่น
ลองนึกภาพเครื่องมือค้นหา ที่คุณสามารถเดินผ่านได้สิ
หรือไม่ก็แคตาล็อกออนไลน์ที่เป็นสถานที่จริงๆ
สมัยนั้น ต้องไปเดินห้าง ถึงจะรู้ว่าต้องแต่งตัวแบบไหน
เท่มากเลยจ้ะ
เมื่อมีห้างเปิดเยอะขึ้น และคนก็หันไปเดินห้างกันมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ใช่เป็นเพียงที่ที่คนไปจับจ่ายซื้อของ
แต่ยังเป็นแหล่งที่สนองต่อ ความต้องการอันหลากหลายอยู่ในที่เดียว
ร้านค้าเฉพาะทางจะช่วยให้คุณ
เลือกเฉพาะเจาะจงได้ว่าอยากซื้ออะไร
ถ้าชอบแนวพังก์ก็ไปฮอตทอปิค
หรือถ้าอยากได้ลุคแบบนักเซิร์ฟ ก็ต้องไปแพคซัน
ถ้าอยากได้ลุคคุณหนูผู้ดี ก็ต้องไปอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
มีหลายแบรนด์ที่ทำแนวคุณหนู แต่ถ้าเป็นดีไซเนอร์แบรนด์
ต้องยกให้ราล์ฟ ลอเรน ทอมมี่ ฮิลฟิเกอร์ นอติกา
หนึ่งในแบรนด์แรกๆ
ที่ผสมผสานวัฒนธรรมคนหนุ่มสาว และความดึงดูดทางเพศ
จริงๆ แล้วก็คือคาลวิน ไคลน์
นั่นมันอะไรน่ะ
- เดรสไง - ใครว่า
คาลวิน ไคลน์
อย่างกับชุดชั้นใน
สิ่งที่อะเบอร์ครอมบีทำก็คือ สร้างจุดกึ่งกลางระหว่าง
เรื่องเพศซึ่งคาลวิน ไคลน์กำลังขาย
กับความเป็นผู้ดีแบบอเมริกันทั้งแท่ง ที่ราล์ฟ ลอเรนพยายามขาย
คุณอยากใส่ชุดเหมือนผู้ชายคนที่คุณคิดว่าเท่
ก็เลยกลายเป็นว่า
"ฉันต้องมีทอมมี่ ฮิลฟิเกอร์ ฉันถึงจะเท่"
หรือกางเกงยีนส์ของเกสส์
พระเจ้า
บางอย่างคือแพงจนซื้อไม่ได้เลย
แต่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์มันพอซื้อได้
มีความเป็นแบรนด์ในฝันมากพอ
แต่ก็ไม่แพงเกินจนเอื้อมไม่ถึง
แนวคิดหลักๆ เลยก็คือ แฟชั่นขายความเป็นส่วนหนึ่ง
ความมั่นใจ ความเท่ เสน่ห์ทางเพศ ในหลายๆ ด้าน
แต่สิ่งสุดท้ายที่มันพยายามขายเรา จริงๆ แล้วก็คือเสื้อผ้านี่แหละ
จำครั้งแรกที่ไปร้านอะเบอร์ครอมบีได้ไหม
จำได้สิ
(โม คาซิค นักข่าว)
ฉันจำได้ว่าพอเดินเข้าไป
ก็สะดุ้งไปด้วยความรู้สึกที่แบบว่า
"ตายแล้ว เหมือนเอามารวมกันไว้เลย
เหมือนเขาเอาทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ฉันเกลียดเกี่ยวกับโรงเรียนม.ปลาย
มาใส่ร้านไว้เลย"
พอไปถึงหน้าร้านก็จะเห็นหนุ่มหล่อสองคน ยืนโชว์กล้ามท้องอยู่ข้างนอก
ถ้าผ่านสองหนุ่มหล่อนั่นเข้าไป
โดยที่ไม่รู้สึกวอกแวกหรือกลัว
ฉันเริ่มงานช่วงประมาณวันหยุดเทศกาล
พวกนั้นก็เลยใส่หมวกซานต้ากันด้วย หมวกซานต้า ไม่ใส่เสื้อ กับกางเกงยีนส์
หนึ่งในสิ่งที่อะเบอร์ครอมบีทำอย่างชาญฉลาด
ก็คือติดบานเกล็ดสีน้ำตาลไว้ที่หน้าต่าง
และติดรูปใหญ่ๆ ไว้หน้าประตูตรงทางเข้า
คนก็เลยไม่เห็นสินค้าในร้าน จนกว่าจะเดินเข้าไปในร้าน
ไม่มีเจ้าอื่นทำแบบนี้เลย
เหมือนบังคับคุณให้เดินข้ามเขตแดนเข้าไป
มันมีบรรยากาศที่เป็นของมันเองเลย
คุณจะรู้ว่าร้านอยู่แถวนั้นถึงจะเพิ่งเคยมาห้าง เพราะจะเริ่มได้ยินเสียงเพลง
เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ซึ่งบรรดาพ่อแม่เกลียดเข้าไส้
เพลงไนท์คลับจังหวะตื๊ดๆ
รูปหนุ่มเปลือยอกขนาดเบ้อเริ่ม
การเข้าไปในร้านเหมือนเป็นการสัมผัส ประสบการณ์ ที่คนเข้าไปเที่ยวเล่นกัน
คนมองว่านี่คือลุคแห่งความเป็นอเมริกันทั้งแท่ง
ส่วนฉันก็มองว่าตัวเองคือสาวอเมริกันทั้งแท่ง
ฉันก็เลยชอบลุคนี้
มันเป็นโคโลญจน์กลิ่นที่ มีเฉพาะที่ร้านอะเบอร์ครอมบีเท่านั้น
คุณจะได้กลิ่นที่ดมดูก็รู้ว่า เป็นกลิ่นของอะเบอร์ครอมบี
จะมีกลิ่นหอมสาบๆ แบบชายชาตรี ตอนที่เดินผ่านหน้าร้าน
ผมจะเห็นพวกพนักงานเดินฉีดกลิ่นนี้ทั่วไปหมด
ผมชอบเป็นไมเกรน ก็เลยจะลำบากหน่อย
ผมจะรีบเข้ารีบออกเพราะไม่งั้นเดี๋ยวปวดหัว
แต่สำหรับวัยรุ่นก็คงไม่เป็นไร
ผมได้มาฟรีๆ เยอะเลย กลิ่นของมัน…
โคโลญจน์ที่นั่นมันหอมเสมอแหละ
แม่ฉันไม่ชอบร้านนี้เลย
ฉันจำได้ว่าแม่ชอบถามว่า "ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชอบไปซื้อของร้านนั้น"
พนักงานคือน่ากลัวมาก พูดตามตรง
เราเคยคุยกันที่บริษัทด้วยนะ
หน้าที่ของพวกเขาคือการไม่สนใจใยดีลูกค้า
จริงๆ แล้วหน้าที่ของพวกเขาคือ ทำเหมือนว่าคุณทำให้เขารำคาญ
ขอโทษนะครับ
ว่าไง
ต้องมีใครที่ทำงานที่แมดทีวี เคยทำงานที่ร้านอะเบอร์ครอมบี
หรือไม่ก็พี่น้องต้องเคยทำมาก่อน
เพราะขยี้เรื่องวัฒนธรรมการทำงาน ที่อะเบอร์ครอมบีได้เจ็บแสบสุดๆ
มีห้องลองชุดแค่ห้องเดียวเอง คนต่อแถวตั้งเยอะ เปิดอีกห้องได้ไหมครับ
ไม่ได้
ไม่ได้แซวเกินจริงเลย
มีกุญแจไหม
ไม่อะ พวก
ดัตช์น่าจะมีนะ เฮ้ ดัตช์ มีกุญแจไหม
พวกเขาทำได้ดีมาก ในการบรรยายความรู้สึกแบบ…
"นี่ฉันอยู่ที่ไหน ที่นี่คืออะไร"
เฮ้ สตอร์ม มีกุญแจไหม พวก
โอ้ อยู่ที่ฉันเอง โทษที
ทุกชิ้นส่วนของอะเบอร์ครอมบี
ล้วนถูกออกแบบมา
โดยไมค์นี่แหละ
(ไมค์ เจฟฟรีส์ อดีตซีอีโอเอแอนด์เอฟ)
ทั้งร้าน สินค้า ทุกอย่างเลย
เขาต้องเป็นคนอนุมัติ
(ไมค์ เจฟฟรีส์ อดีตซีอีโอ อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์)
(ปฏิเสธที่จะออกความเห็นในภาพยนตร์เรื่องนี้)
(ซินดี้ สมิธ-แมคลอยน์ อดีตรองผ.อ.ฝ่ายการค้า)
ฉันอยู่ฝ่ายการค้า ขึ้นตรงกับไมค์
เราทำงานอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลย
ผมน่าจะเป็นพนักงานคนที่สองที่เขาจ้างมา
เขามีภารกิจเพียงหนึ่งเดียว
นั่นก็คือการสร้างอะเบอร์ครอมบี
ไมค์ เจฟฟรีส์เป็นคนที่ค่อนข้างเงียบ
แม้จะอยู่ในวงการที่เต็มไปด้วยผู้คน
แต่เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยให้สัมภาษณ์ออกทีวี
หรือให้สัมภาษณ์ออกสื่อเลย
แต่ฉันคิดว่าตัวจริงเขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก
ไมเคิล เจฟฟรีส์ หนุ่มหล่อจากแคลิฟอร์เนียตอนใต้
หุ่นดี เฉลียวฉลาด
ผมว่าเขามีความเป็นส่วนตัวสูง
ไม่ใช่ขี้อาย แค่ชอบความเป็นส่วนตัว
เขามีภารกิจเพียงหนึ่งเดียว
นั่นคือการสร้างอะเบอร์ครอมบี
และทำให้มันประสบความสำเร็จ
อะไรคือแรงบันดาลใจหลักของเขาคะ
ก็เหมือนทุกคนนั่นแหละ
ผลตอบแทนทางการเงิน
(ช่วงต้นทศวรรษปี 1990)
ไมค์ เจฟฟรีส์มาที่อะเบอร์ครอมบี
ตอนที่มันยังเป็นส่วนหนึ่งของ อาณาจักรร้านค้าปลีกของเลส เว็กซ์เนอร์
ในโคลัมบัส โอไฮโอ
มันก็เลยเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลแบรนด์ลิมิเต็ด
ตอนนั้นผมอายุ 25 ปี
ผมไปหาทุกคนที่มีพื้นที่เปิดร้านค้าปลีกแล้วพูดว่า
"ผมมีไอเดียจะเปิดร้านแบบนี้ ให้ผมเช่าที่ได้ไหมครับ"
และทุกคนก็ปฏิเสธ
ผมไม่มีเงิน ไม่มีร้าน มีแค่ไอเดียในหัว
เลสลี่ เอช เว็กซ์เนอร์เป็นหนึ่งในตำนาน ผู้อยู่เบื้องหลังวงการค้าปลีกของอเมริกา
เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังการวางแผนกลยุทธ์ ให้กับห้างสรรพสินค้าหลายเครือ
ที่มีอยู่ในประเทศเราทุกวันนี้
คนให้ฉายาเขาว่าเป็น พ่อมดแห่งวงการห้างสรรพสินค้า
เลส เว็กซ์เนอร์ใช้อยู่สองวิธีในการสร้างแบรนด์
เขาจะเอาแบรนด์ที่มีอยู่แล้ว มาทดลองทำในคอนเซปต์ใหม่
ที่มีอยู่ในตัวแบรนด์อยู่แล้ว
และต่อยอดถ้าประสบความสำเร็จ
หรือไม่เขาก็จะซื้อกิจการแบรนด์ที่กำลังจะล้ม
อะเบอร์ครอมบีมีมาประมาณ 100 ปีแล้ว
มันเริ่มต้นจากเป็นแบรนด์เสื้อผ้า ทำกิจกรรมนอกบ้านสำหรับผู้ชาย
แบรนด์ที่สื่อถึงวัฒนธรรมชนชาติอเมริกา
อี.บี. ไวท์ บรรยายหน้าต่างร้านไว้ว่า
เป็นเหมือนภาพในฝันของชายชาตรี
และมันเจาะจงไปที่ชายชั้นสูงผู้ชื่นชอบกีฬา
ในการอำลาทำเนียบขาว เขานำคณะล่าสัตว์ไปเยือนแอฟริกา
และพิสูจน์ฝีมือในฐานะนักล่าสัตว์ป่าขนาดใหญ่
ลูกค้ามีทั้งเท็ดดี้ โรสเวลต์
เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์
(ชุดออกค่าย บริษัทเดวิด ที. อะเบอร์ครอมบี)
มีช่วงที่ธุรกิจไปได้ไม่ดี
บริษัทของเลส เว็กซ์เนอร์ซื้ออะเบอร์ครอมบี
พวกเขาพยายามปรับปรุงแบรนด์ใหม่
มันเป็นบริษัทที่ขายครีมโกนหนวด
หนังสือ อุปกรณ์ตกปลา และของประเภทที่
ผู้ชายแก่ๆ อย่างเท็ดดี้ โรสเวลต์คงอยากซื้อ
พอเลสซื้อแบรนด์มา
เขาก็พยายามสร้างจุดขายนี้ขึ้นมาใหม่ แต่เขาทำไม่สำเร็จ
ซึ่งตอนนั้นแหละที่ผมว่า เขาน่าจะเอาไมค์ เจฟฟรีส์เข้ามา
ซีอีโอที่ล้มเหลวของแอลคอตต์แอนด์แอนดรูส์
ซึ่งเป็นแบรนด์ของผู้หญิง
เน้นขายเสื้อผ้าคนทำงานและนักธุรกิจหญิง
เขาเอาไมค์ เจฟฟรีส์เข้ามาช่วย แล้วบอกว่า "มาลองกันดูอีกสักตั้ง"
และนั่นแหละคือตอนที่ความเป็นอะเบอร์ครอมบี แบบที่เราเห็นทุกวันนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
เราตั้งเป้าว่าอยากเป็นแบรนด์ที่เจ๋งที่สุด ในหมู่คนรุ่นอายุ 18 ถึง 22 ปี
ช่วงแรกที่ไมค์ไปถึง เขาใส่รองเท้าหนังหุ้มส้นกับกางเกงกากี
จนสุดท้ายเปลี่ยนมาเป็นลุคเสื้อเชิร์ตติดกระดุม
กางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ
เขาคิดสูตรขึ้นมาซึ่งมันได้ผล
(สูตรของไมค์)
เขาค้นพบวิธีเชื่อมโยงเอา ความเป็นแบรนด์เก่าแก่ของอะเบอร์ครอมบี
ที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1892
ที่เน้นขายชนชั้นสูงที่มีอภิสิทธิ์ทางสังคม
และผสานเข้ากับภาพลักษณ์ ที่เซ็กซี่และมีเสน่ห์เย้ายวนทางเพศ
มันถูกออกแบบมาให้มีความพิเศษ
เขาภูมิใจที่มันเป็นแบรนด์ที่มีความพิเศษ
และสื่อภาพลักษณ์ของสิ่งที่เขาคิดว่าคือความเท่
เราทำโปสเตอร์ขึ้นมา
และเขียนแยกว่า "นี่คืออะเบอร์ครอมบี"
"นี่ไม่ใช่อะเบอร์ครอมบี"
หมาของอะเบอร์ครอมบี ต้องเป็นโกลเดนรีทรีฟเวอร์
ส่วนพูเดิลเนี่ย ไม่ใช่อะเบอร์ครอมบี
เด็กมหา'ลัยอะเบอร์ครอมบีต้องขับรถจีป
ไม่ขับรถเก๋งธรรมดาๆ
แฟชั่นเป็นอุตสาหกรรมที่ได้ชื่อว่า
ไม่ค่อยชอบทำการวิจัยตลาดกันเท่าไร
เป้าหมายไม่ใช่เพื่อให้ในสิ่งที่คนต้องการ
แต่ทำให้คนร้องขอในสิ่งที่คุณนำเสนอ
(ปี 1996)
(ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก)
ในปี 1996 ไมค์ เจฟฟรีส์ นำอะเบอร์ครอมบีเข้าตลาดหลักทรัพย์
พวกเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่ง ของอาณาจักรเลส เว็กซ์เนอร์แล้ว
แบรนด์ติดลมบนแล้ว
เขามักจะจัดประชุมประจำไตรมาส
แล้วก็จะจัดงานชุมนุมรอบกองไฟกัน
เพื่อคุยกันว่าเราทำเงินได้มากเท่าไรแล้ว
"เงินทองไหลมาเทมา" กันเลยจ้า
คนที่มาร่วมในยุคแรกๆ ถือหุ้นกันทั้งนั้นแหละ
ฉันมักจะพูดเสมอว่าฉันมาถูกที่ถูกเวลา
เปิดตัวไลน์อะเบอร์ครอมบีสำหรับเด็กด้วย
แล้วก็มีฮอลลิสเตอร์ ที่ขายภาพชวนฝันแบบแคลิฟอร์เนีย
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ ผูกขาดตลาดเสื้อผ้าแนวไลฟ์สไตล์
และทำให้เลสลี่ เว็กซ์เนอร์ กลายเป็นเศรษฐีพันล้าน
พวกเขาสร้างอาณาเขตที่ทำงาน ใหญ่โตเหมือนมหาวิทยาลัยเลย
เป็นบริษัทใหญ่เจ้าแรกๆ ที่ทำแบบนี้
ภายใต้แนวคิดที่ว่างานคือชีวิตและชีวิตก็คืองาน
พนักงานก็จะอยู่ทำงานกันทั้งวันทั้งคืน
เพราะมันได้มาสนุกกับเพื่อนๆ
ทีมฉันเรียกว่าม.เจ็ด
เพราะมันเหมือนแบบ…
มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ไมค์มักจะจัดงานเลี้ยงมื้อเย็นที่บ้าน
เป็นงานจัดเลี้ยงที่ใหญ่เว่อร์วังอลังการมาก
ปาร์ตี้สุดเหวี่ยง คั่วกันในงานก็เยอะ แล้วก็ปาร์ตี้กับพวกพนักงานเสิร์ฟ
หลังจากที่เขาขึ้นบ้านไปนอนแล้วนะ
เดวิด ลีโนสักคำว่าอะเบอร์ครอมบีไว้บนตัว
แล้วมันก็กลายเป็นสิ่งที่ฮิตทำกัน
เหมือนเชื้อโรคเลย แบบว่า "นี่แหละคือความเป็นอะเบอร์ครอมบี
ถ้าไม่อยู่กับอะเบอร์ครอมบีทุกลมหายใจเข้าออก ก็อย่ามาที่นี่เลย"
มัน… เป็นเหมือนวัฒนธรรมเลย
มันคือชีวิตของเราจริงๆ
แต่ไม่ใช่ชีวิตที่แย่นะ
ได้ออกไปสังสรรค์อาทิตย์ละสาม สี่ ห้าคืน
และจะต้องเริ่มด้วยไอริชคาร์บอมบ์สองแก้ว
เรามักจะเริ่มปาร์ตี้แบบนี้ทุกคืน นั่นแหละคือสิ่งที่อะเบอร์ครอมบีต้องการ
เราถูกมองว่าเป็นกลุ่มที่เท่
ในสัปดาห์แรกที่ฉันทำงาน ที่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ตัวแทนฝ่ายบุคคลบอกกับฉันว่า เอาขี้หมามาเขียนคำว่าอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ไว้บนหมวกเบสบอล
เอาไปขายใบละ 40 ดอลลาร์ยังได้
เธอพูดประมาณว่า
"นี่แหละคือสถานะของเราในตอนนี้ สุดยอดมากๆ"
ไมค์ เจฟฟรีส์ใช้ความสามารถของเขาตั้งแต่ต้น
ผนวกกับสิ่งที่เว็กซ์เนอร์มีให้เขาอยู่แล้ว
ในการเริ่มต้นทำการตลาด
ภาพลักษณ์และสิ่งที่สร้างบริษัทนี้ ให้เป็นรูปเป็นร่างไม่มีอีกต่อไปแล้ว
ถ้าเป็นตอนนี้ก็ต้องผ่านอินสตาแกรม
แต่อะเบอร์ครอมบีคงจะเป็นแนว โอนลี่แฟนส์มากกว่า เข้าใจใช่ไหม
(ซาวาส อบัดซิดิส)
(อดีตบ.ก.ใหญ่ เอแอนด์เอฟควอเทอร์ลี)
ผมเป็นบรรณาธิการใหญ่ตลอดช่วงที่มีการ ตีพิมพ์นิตยสารเอแอนด์เอฟควอเทอร์ลี
ควอเทอร์ลีย์ เดอะควอเทอร์ลี
เอแอนด์เอฟควอเทอร์ลี แมกาล็อก
คนเรียกกันหลายชื่อ
(แพทริค คาโรน)
(อดีตรองบ.ก.ใหญ่ เอแอนด์เอฟควอเทอร์ลี)
ทีมเราเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ
เด็กหนุ่มผิวขาวจากตะวันออกเฉียงเหนือ มาร่วมกันทำสิ่งนี้ให้เกิดขึ้น
ตอนนั้นทุกคนยังเด็กมาก ผมน่าจะอายุประมาณ 21 หรือ 22
ผมโชคดีมากๆ ที่ได้
ทำงานขึ้นตรงกับผู้ทรงอิทธิพลตัวใหญ่ๆ ในวงการแฟชั่นสมัยนั้นเลย
ทั้งๆ ที่เป็นเด็กเพิ่งจบมหาวิทยาลัย
รู้สึกเหมือนต้องทำเองกับมือ
มันเป็นความรู้สึกที่ซาวาส กับบรูซ เวเบอร์ส่งผ่านมาให้เรา
ผมรู้สึกมาตลอดว่าผู้ชายก็เหมือนผู้หญิง
(ซีบีเอสเช้านี้ 2014)
ต้องการการชื่นชมตัวเอง และรูปลักษณ์ภายนอกของตน
ไปเลย
ผมว่าเราไม่อาจพร่ำพรรณนา อิทธิพลของบรูซ เวเบอร์…
ความมีสุนทรีย์ของเขาได้เกินจริงเลย
คือ… ไมค์เดิมพันหมดหน้าตัก
สุนทรียภาพของอะเบอร์ครอมบี ก็คือสุนทรียภาพของบรูซ เวเบอร์
ภาพหมู่ที่ดูสนุกสนาน
คนหนุ่มสาว
เซ็กซ์ ความเป็นอเมริกัน
หมาโกลเดนรีทรีฟเวอร์ บ้านนอกชนบท
ผมว่าบรูซ เวเบอร์ น่าจะเป็นช่างภาพที่ค่าจ้างแพงที่สุด
เขาดังมาก
เขาถ่ายให้คาลวิน ไคลน์ ถ่ายให้ทุกเจ้าเลย
และเขาก็ทำหนังสือที่สวยงามขึ้นมาหนึ่งเล่ม ชื่อแบร์พอนด์
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย และนั่นคือตอนที่ผมรู้ว่าตัวเองเป็นเกย์
ผู้ชายเกย์ทุกคนที่ผมรู้จักต้องมี…
ผมก็… น่าจะมีอยู่หนึ่งเล่มตรงโน้นนะ
อะเบอร์ครอมบีร่วมกับบรูซ เวเบอร์ จัดทำวิดีโอขึ้นมา
(ทดสอบหน้ากล้อง 008 แบรนดอน ทรอสกี)
แบรนดอน เทคหนึ่งครับ เริ่ม
เรากำลังจะทำละครเพลงกัน
(เสียงบรูซ เวเบอร์)
และเราอยากให้คุณเต้น คุณเต้นเป็นไหม
ผมไม่ค่อยได้เต้นสักเท่าไร แต่ผมแกล้งทำเหมือนว่าเต้นเป็น
ซึ่งปกติก็เนียนใช้ได้อยู่นะ
มันชัดเจนมากสำหรับใครก็ตามที่สังเกตดูดีๆ
ว่ามีผู้ชายเกย์อยู่ในทุกกระบวนการเลย
ผมคิดว่าความฉลาดของแบรนด์ก็คือ
ทำให้กลุ่มลูกค้าเป้าหมายมองไม่เห็นสิ่งนี้เลย
พวกนักศึกษามหาลัยสมาคมชายล้วนแมนๆ น่ะ
หลังเรียนจบ ผมย้ายไปซานฟรานซิสโก และทำงานที่นิตยสารเอ็กซ์วาย
ซึ่งเป็นนิตยสารสำหรับเกย์หนุ่มๆ
มีนักเรียนม.ปลายหลายคน ส่งรูปมาให้เราพิจารณา
พร้อมเรียงความหรือเขียนบรรยายประสบการณ์
ว่าการเปิดเผยตัวตน ตอนเรียนม.ปลายมันเป็นไงบ้าง
สมัยปลายยุค 90 ยังเป็นเรื่องธรรมดาที่เด็กเกย์ในไอโอวา
จะคิดว่าตัวเองเป็นอยู่คนเดียว
เด็กพวกนั้นเริ่มใส่อะเบอร์ครอมบีกันมากขึ้น
และโลกแฟชั่น ความเป็นชายชาตรีทั้งหลายแหล่
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร
ทั้งหมดนี่มันเกิดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษปี 1990
(พอได้ผ่านความยากลำบาก ทุกอย่างในชีวิตดูจะง่ายดาย)
สำหรับหลายๆ คน พอได้ดูโฆษณาและวิดีโอพวกนั้น
ก็จะคิดว่า "ความฝันของฉันได้ถูกถ่ายทอดออกมาแล้ว"
สิ่งที่บรูซ เวเบอร์ทำก็คือ คืนสิ่งที่ชาวเกย์ทุกคนต้องการ
เหมือนเป็นการลบล้างความอับอายในอดีต
ระยะห่างจากเรื่องเซ็กซ์ หรือมุกตลกทางเพศ หรือความเป็นเกย์
มันเป็นเหมือนระยะห่าง
บรูซ เวเบอร์ไม่ใช่คนแรก ที่สรรค์สร้างผลงานหนุ่มๆ บรูซ เวเบอร์
มันมีมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณแล้ว
อะเบอร์ครอมบีมาหาผม
และขอให้ผมวาดภาพ จิตรกรรมฝาผนังให้กับร้านอะเบอร์ครอมบี
ภาพชายหนุ่มที่มีความหลงใหลในเพศเดียวกัน หน้าตาหล่อเหลา กำลังมีปฏิสัมพันธ์กัน
ทำให้นึกถึงความเป็นนิรันดร์ และที่ทุกสิ่งคงไว้ซึ่งความดีงามตลอดกาล
เทคหนึ่ง เริ่ม
ผมคือคนที่โชว์รักแร้ครับ
อะเบอร์ครอมบีค้นพบช่องทาง ในการเฟ้นหานายแบบหน้าใหม่ๆ
อเมริกาตอนกลาง
ผู้ชายตัวสูงใหญ่ ที่ดูแข็งแรง
แล้วผมก็แบบ "อ้าว สูบ่ฮู้บ่
ข้อยมาแต่มินเนโซตาพุ่น สิมาถ่ายแบบเด้"
เดาว่าหน้าผมคงออกแนว นายแบบที่เขาชอบเอาไปโฆษณานั่นแหละ
ผมมาจากเนแบรสกา
ผมเคยเป็นกัปตันทีมอเมริกันฟุตบอล แล้วก็ทีมมวยปล้ำ
ได้เป็นเดือนมหา'ลัย อะไรประมาณนี้
ผมไม่ได้ใฝ่ฝันว่า อยากเป็นนายแบบอะเบอร์ครอมบีนักหรอก
ตอนนั้นผมเมาแอ๋อยู่ในร้านเหล้า แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้หญิงสาวที่เป็นแมวมองให้อะเบอร์ครอมบี มาพูดกับผมว่า
"พรุ่งนี้มาที่ร้านได้ไหม ลุคคุณดูดีมากเลย"
ถ่ายรูปโพลารอยด์ไปสองสามใบ
แล้วสามอาทิตย์ถัดมาผมก็ไปบราซิล
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นทะเล และได้ออกไปนอกเนแบรสกา
พวกทีมงานก็บอกให้เป็นตัวของตัวเอง แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา
ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
ปีนต้นไม้ กระโดดลงน้ำ
สำหรับบรูซน่ะ ถ้าคุณทำอะไรเป็นธรรมชาติแล้วสะดุดตาเขา
มีปฏิสัมพันธ์กับป่าเขาลำเนาไพร
แบบนั้นแหละเขาถึงจะถ่ายรูปคุณ
พวกผู้ชายก็จะขึ้นไปปีนต้นไม้
แล้วบอกว่า "เฮ้ บรูซ นี่ต้นไม้ไง ผมอยู่บนต้นไม้แน่ะ"
หรือไม่ก็วิดพื้นบนขอบฟุตบาธ
เจ้าพวกนั้นฮอร์โมนเพศชายพลุ่งพล่านมาก เพราะมีแต่พวกหุ่นล่ำๆ ทั้งนั้นเลย
แล้วพวกผู้ชายก็จะพยายามหว่านเสน่ห์ให้สาวๆ
ก็คือสัญชาตญาณดิบของความเป็นมนุษย์เลยแหละ
น่าจะปีละสักสามหรือสี่ครั้งได้
ที่เราเอารูปของบรูซ เวเบอร์ขึ้นบนผนังในร้าน
ตอนนั้นทุกคนจะตื่นเต้น กับการเผยภาพถ่ายของบรูซ เวเบอร์มาก
พวกเขาเลือกใครเป็นโฉมหน้า ของอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์กันนะ
มีแบรนด์อื่นๆ สำหรับทุกคน
แต่นี่คืออะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ผมจำเป็นที่จะต้องออกไปเฟ้นหาคนเหล่านี้
เพื่อที่พวกเขาจะได้สร้างบรรยากาศขึ้นมา
คิดว่าจะเป็นยังไง
ดีอยู่แล้ว
แต่ละสาขาจะเน้นไปที่มหาวิทยาลัยสักแห่ง
แล้วก็จะพยายามรับ เด็กสมาคมชายล้วนที่หน้าตาดีที่สุด
เพราะถ้าเขาป็อป
คนอื่นๆ ก็จะมามองว่า "ไหนดูซิ ใส่เสื้อผ้าแบบไหน"
แล้วก็อยากใส่เหมือนกัน
เป้าหมายก็คือหาหนุ่มที่ใช่ จากสมาคมชายล้วนที่ใช่
มาใส่เสื้อผ้าและเป็นพรีเซนเตอร์เสื้อผ้าของเรา
และทำให้คนอื่นๆ อยากซื้อใส่ตาม
เหมือนการตลาดที่ใช้ ผู้มีอิทธิพลต่อความคิดยุคก่อนดิจิตัล
ในฐานะผู้จัดการที่อะเบอร์ครอมบี
จะได้รับการอบรมเรื่องการเฟ้นหาพนักงานใหม่ ตั้งแต่ต้นเลยก็ว่าได้
เป็นหน้าที่ของคุณเลย
ไม่ใช่แค่เฟ้นหาพนักงานธรรมดาๆ แต่ต้องเฟ้นหาคนที่หน้าตาดี
ซึ่งคนหน้าตาดีจะต้องเป็นแบบนี้
มีตำราที่กำหนดไว้ด้วย
การมีรูปลักษณ์ตามแบบเอแอนด์เอฟ
เป็นส่วนที่สำคัญยิ่งยวด ต่อประสบการณ์ในการเข้ามาซื้อของ
ในร้านอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
พนักงานในร้านของเรา คือแรงบันดาลใจสำหรับลูกค้า
ควรมีทรงผมที่หวีเรียบแปล้ มีเสน่ห์ เป็นธรรมชาติ ทรงผมสไตล์คลาสสิก
ไม่ควรมีผมทรงเดรดล็อก ทั้งผู้ชายและผู้หญิง
ผู้ชายไม่ควรสวมสร้อยคอที่เป็นโซ่สีทอง
ผู้หญิงอาจใส่สร้อยเงินเส้นบางๆ สั้นๆ ได้
ตัวแทนของแบรนด์ต้องสวมใส่ ชุดชั้นในที่เหมาะสมตลอดเวลา
เป็นธรรมชาติ
แบบฉบับอเมริกัน
คลาสสิก
รูปลักษณ์แบบเอแอนด์เอฟ
ไม่มีแบรนด์ในห้างแบรนด์ไหน ที่สุดโต่งเท่าอะเบอร์ครอมบี
ในเรื่องการควบคุมดูแลทุกอย่างตั้งแต่ร้าน
ไปจนถึงคนที่ทำความสะอาดห้องสต็อก
เจฟฟรีส์เป็นคนสุดโต่ง…
เขาเป็นคนที่ชอบควบคุมดูแลรายละเอียดยิบย่อย
ก็ถ้าดูร้านจะรู้สึกเลยว่ามันไร้ที่ติเลยใช่ไหมล่ะ
คือมัน… ไมค์พิถีพิถันในทุกรายละเอียด
คนรู้กันว่าไมค์ เจฟฟรีส์ ชอบโผล่ไปดูร้านอย่างไม่บอกกล่าว
เขาใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์ของร้านมาก
และเขาต้องการไปเห็นด้วยตาตัวเอง
หลายคนเรียกว่า "มาแบบสายฟ้าแลบ"
สมมติว่าจะมาดูร้านวันศุกร์
จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัส
ทำงานกันทั้งวันทั้งคืนเลยจ้า
ต้องดูให้แน่ใจว่าทุกอย่างเนี้ยบ ไม่มีที่ติ
ทำความสะอาดทุกซอกมุม
ไม่มีฝุ่นให้เห็นเลยสักเม็ด
หัวกวางมูสต้องสะอาดเอี่ยมอ่อง
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ใครจะเป็นคนเข้ากะวันที่เขามาร้าน
ถึงกับมีคนที่เก็บไว้เรียกใช้ เฉพาะตอนเจ้านายจะมาเยี่ยมร้านเลย
เขาจะไม่ว่าเรื่อง "ยอดขายร้านนี้ยังไม่ดี ต้องทำให้ได้เท่านั้นเท่านี้"
แต่จะพูดว่า "ต้องหาคนหน้าตาดีมาเพิ่มอีก"
ช่วงเวลาที่เรารู้สึกว่า เรามาถึงจุดที่ประสบความสำเร็จแล้ว
ก็คือตอนที่แอลเอฟโอ ออกเพลง "ซัมเมอร์เกิร์ลส์"
เพลงแอลเอฟโอเพลงนั้น
"ซัมเมอร์เกิร์ลส์"
"ฉันชอบสาวที่ใส่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์"
"ถ้าขอพรได้ก็อยากจะลองควงดู"
"ฉันว่ามันเท่จริง…" อะไรสักอย่างเกี่ยวกับหน้าร้อน "หน้าร้อน"
เพลงออกมาตอนหน้าร้อนพอดีเลย เราเลยว่า "มาถูกทางแล้ว"
นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่เจ๋งที่สุด ที่เคยเกิดขึ้นกับไมค์ เจฟฟรีส์
ตอนนั้นเขารู้เลยว่าเขาได้ทำในสิ่งที่ต้องการแล้ว
ถ้าเป็นในมุมมองเรื่องความมีหัวคิดสร้างสรรค์
เขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ
เขารู้ว่าเขาทำอะไรอยู่และต้องการอะไร
และคิดประมาณว่า "ฉันไม่สนว่าคนอื่นจะทำยังไง
แต่ฉันจะทำในสิ่งที่ฉันคิดว่า มันสวยงาม มันเท่" อะไรแบบนี้
ซึ่งเขาก็ทำได้จริงๆ ทำได้ดีด้วย
(ปี 2002)
ครั้งแรกที่ผมได้ประสบพบเจอกับอะเบอร์ครอมบี คือตอนที่อยู่ๆ ก็ได้แคตาล็อกมา
ไม่รู้ผมไปอยู่ในรายชื่อผู้รับของเขาได้ไง
ผมจำได้ว่าเห็นภาพคนหนุ่มสาว ยิ้มแย้มเล่นกันอย่างเริงร่า
แล้วผมก็เกิดความรู้สึกว่า "พอเข้ามหา'ลัย…
อาจจะไปอยู่กับเพื่อนๆ ในสนาม แล้วควงแขนกันแบบนี้
กระโดดไปมา แล้วก็
กระโดดทับกันเป็นกอง เหมือนคนพวกนี้ที่อยู่ในแคตาล็อกบ้าง"
ผมชื่อฟิล หยู ผมทำบล็อก
ที่ชื่อ "แองกรี้ เอเชียน แมน"
เพื่อพูดถึงตัวตนความเป็นเอเชียนอเมริกัน ในชุมชนของผม
ผมจำได้ว่ามีผู้อ่านบางคน ส่งรูปมาให้ผมแล้วบอกว่า
"เห็นของพวกนี้ที่อะเบอร์ครอมบีรึยัง"
นั่นแหละ พวกเสื้อยืดน่ะ
เสื้อยืดสกรีนลายเปรียบเสมือน ตัวตนของเราในสมัยนั้น
ตอนนั้นทุกอย่างเปลี่ยนไปเร็วมาก
ธุรกิจเสื้อยืดสกรีนลาย เป็นสิ่งที่ทำขายครั้งเดียวจบ
จึงต้องสรรค์สร้างงานศิลปะใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา
คำคมโง่ๆ ที่เขียนบนเสื้อ และลวดลายทุกอย่างก็ออกแบบกันเองนี่แหละ
เราไม่มีนักเขียนคำโฆษณา
พวกเขาอยากให้เราแหวกแนว
อยากให้เราเขียนอะไรตลกๆ
อะไรที่เกี่ยวข้องกับช่วงวัยรุ่นตอนปลาย 20 ต้นๆ พวกนักศึกษามหา'ลัย
มีธีมหนึ่งเป็นธีมพระพุทธเจ้า
มีรูปพระพุทธรูปตัวเอเชียอ้วนๆ ที่คนชอบใช้กันดาษดื่น
ฉันจำได้ว่ามีอยู่อันหนึ่งที่ฉันชอบมาก เขียนประมาณว่า
"เวสต์เวอร์จิเนีย ในยีนพูลนี้ไม่มีไลฟ์การ์ด"
ตอนนั้นฉันขำนะ
แต่ตอนนี้คิดว่ามันอาจสร้างความขุ่นเคือง และทำให้เกิดปัญหาก็ได้
เสื้อตัวที่สองบนโต๊ะเขียนว่า "อีกหนึ่งฮวนสำหรับตอนเดินทาง"
มีลาถือทาโก้ใส่หมวกซอมเบรโร
ลายที่ทุกคนจำได้ดีก็คือ
พี่น้องหว่อง โฆษณาร้านซักรีดปลอมๆ
สโลแกนก็คือ "สองหว่องทำให้ขาวได้"
การนิยมความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับตะวันออก
ทุกอย่างที่มาจากความเข้าใจของคน ที่มีต่อชาวเอเชีย
ถ้าคุณดูทีวีและหนังอเมริกัน
ไงจ๊ะ คนสวย
ใช้ตัวอักษรเลียนแบบอย่างไร้รสนิยม และยังแฝงการล้อเลียน
ภาพลักษณ์ชาวเอเชียฟันเหยินตาตี่ แล้วก็…
"สองหว่องทำให้ขาวได้"
ชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชีย มักจะถูกสอนให้ก้มหน้ายอมๆ เขาไป
อย่าสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะพวกเราหลายคนเป็นลูกหลานผู้อพยพ
แต่ผมว่า
ตอนนั้นผมคิดนะว่า "ไม่เห็นเป็นไรเลยถ้าเราจะโกรธ"
ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไร
แต่พวกเด็กๆ ลูกค้าเหล่านั้น ชอบใส่เสื้อยืดพวกนี้มาก
เราก็เลยทำออกมาเรื่อยๆ
ต้นทุนผลิตก็ถูก
ขายเอากำไร 85 เปอร์เซ็นต์ยังได้เลย
ทุกครั้งที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
ผมจะชอบนึกภาพสถานการณ์ที่มีใครสักคน…
คือถ้ามีใครสักคนออกมาพูดว่า
"นี่อาจไม่ใช่ความคิดที่ดีก็ได้นะ"
ผมไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นะ แต่ผมจะพูดอะไรให้ฟัง
สองคนในทีมหลักๆ ที่ทำ เป็นคนอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
มันถึงได้รับการอนุมัติตั้งแต่แรก
นี่ เดี๋ยวก่อนนะ นี่มัน… ผมรู้สึกเหมือนคนเอาระเบิดมาปาเลย
เรื่องที่ว่า… อะไรนะ มีดีไซเนอร์ที่เป็นคนเอเชียด้วยเหรอ
อาจจะมีอยู่จริงๆ ก็ได้
แล้วเหมือนกับว่าไม้กันหมาแท่งเดียวที่มี ก็คือเจ้าหนุ่มเอเชียที่นั่งหัวโด่อยู่ในห้อง
คนที่คุณจะเข้าไปถามว่า "นายว่ามันแรงไปไหม"
แล้วหมอนั่นจะพูดเหรอว่า "ไม่"
เอ๊ย "ใช่" หรือเขาจะบอกว่า… หรือเขาจะโพล่งความในใจออกมาว่า
"ผมคิดว่ามันเป็นการโจมตีตัวตนของผมนะ"
ในบริษัทที่มีสภาพแวดล้อมน่าอึดอัด ที่ทุกคนรอบตัวเป็นคนผิวขาวน่ะเหรอ
คุณคงจะแบบ…
คงไม่รู้ว่ามันเป็นที่ที่ปลอดภัยพอ ที่จะพูดแบบนั้นรึเปล่า ใช่ไหม
(ไม่ใช่คนเอเชีย แต่รู้ถ้าเห็นคำเหยียด)
(สองหว่องไม่ทำให้ขาว สองหว่องสู้ตายโว้ย)
สินค้าที่เหยียดเชื้อชาติอย่างโจ่งแจ้ง
ทำให้นักเรียนอเมริกันเชื้อสายเอเชีย โกรธแค้นเป็นพิเศษ
เหมือนมันเจ็บตรงที่
"นี่ควรจะเป็นสิ่งที่ฉันชอบสิ มันควรจะเป็นของฉันไม่ใช่เหรอ"
ถึงได้เห็นปฏิกิริยาแบบนี้ แพร่หลายอยู่ในหมู่นักศึกษามากขึ้นเรื่อยๆ
กลุ่มนักศึกษาอเมริกันเชื้อสายเอเชีย
มันจะมีคนที่อาจจะมองไม่เห็น ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้อะไรแบบนี้
และแค่มองว่ามันเป็นเรื่องตลกที่เกิดขึ้น
การประท้วงปราศจากความรุนแรง และมีระเบียบเรียบร้อย
แต่ถ้าดูที่ลานจอดรถตอนแยกย้ายกันกลับบ้าน
คนละเรื่องกันเลยค่ะ
(อะเบอร์ครอมบีเหยียดชาวเอเชีย)
มาคุยเรื่องเสื้อสองหว่องกันดีกว่า
เสื้อตัวนั้น… เป็นหนึ่งในลายที่ฉันจำได้ดี
ไมค์เรียกคืนจากทุกร้านที่วางขาย
แล้วเราก็เอาไปเผาทิ้ง
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใคร ซื้อหาสินค้าชิ้นนั้นได้อีกต่อไป
แต่ยังเก็บ "หนึ่งฮวนสำหรับเดินทาง" ไว้
ทั้งๆ ที่เห็นชัดเลยว่าเป็นรูปลา
พวกเขาต้องการสื่ออะไรแน่ๆ
(อะเบอร์ครอมบีแสดงท่าที ต่อการประท้วงเสื้อยืด)
น่าสงสารประชาสัมพันธ์ที่โดนสั่งให้เขียน
แต่พวกเขาเขียนว่า "เรานึกว่าชาวเอเชียจะชอบเสื้อยืดพวกนี้ซะอีก"
นี่คือการแถลงข่าวจากอะเบอร์ครอมบีนะ
เรามักจะพยายามทำทุกอย่างอย่างมีไหวพริบ
และฉันรู้ว่ามีเรื่องที่เราทำผิดพลาดไปบ้าง
แต่เราก็รับผิดชอบในสิ่งที่เราทำผิด
ทำให้มันถูกต้องอย่างเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
และเราก็เรียนรู้และก้าวต่อไป
พอมีปัญหาขึ้นมาก็ "อย่าทำอีกนะ
แต่ทำอะไรที่คล้ายๆ กันนี่แหละ"
เห็นได้ชัดว่าต้องเป็นพวกเบื้องบน ที่อนุมัติการผลิตเสื้อแบบนั้น
ใครจะรู้ว่าเบื้องลึกเบื้องหลังเป็นยังไงบ้าง
เหมือนพวกเขาทำงานกันอยู่ในฟองสบู่น่ะ
ทำงานกันอยู่ในที่ที่ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ในระดับลูกค้า เวลาเด็กเอเชียเห็นเสื้อ
แล้วพูดว่า "นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย"
หรือไม่ก็สับสนว่า "แบบนี้มันควรจะเท่เหรอวะ"
เหมือนนี่คือภาพตัวเองแบบเดียวที่เห็น เวลามองไปที่วัฒนธรรมสมัยนิยม
หรือนี่จะเป็นสิ่งที่ผมควรยอมรับ
ในฐานะชาวอเมริกันเชื้อสายเอเชียงั้นเหรอ
ครั้งแรกที่ผมรู้ว่าภาพลักษณ์ของแบรนด์ เริ่มจะเป็นปัญหาสำหรับผม
คือตอนที่ดูสไปเดอร์แมนเวอร์ชั่นแซม เรมี
น่าจะออกฉายประมาณปี 2001 ที่มีโทบี แมไกวร์นำแสดง
แฟลช มันเป็นอุบัติเหตุน่า
ถ้าคุณรู้จักการ์ตูน
เด็กที่ชอบหาเรื่องปีเตอร์ ปาร์กเกอร์ คือแฟลช ทอมป์สัน
และเขาก็เป็นนักเลงตามแบบฉบับเลย ตัวใหญ่ ผมบลอนด์ นิสัยแย่
และในหนังเนี่ย เขาใส่เสื้ออะเบอร์ครอมบีตั้งแต่หัวยันเท้าเลย
ผมเห็นแล้วรู้สึกแย่มาก
ผมคิดในใจว่า "แย่แน่ๆ" ผมรู้เลยว่ามันแย่ เข้าใจใช่ไหม
มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป ก็เลย…
ก่อนหน้านั้นคุณคิดว่าอะเบอร์ครอมบีสื่อถึงอะไรคะ
เด็กเท่ๆ ที่จะไม่มีวันทำอะไรแบบนั้น
(ปี 2003 อะเบอร์ครอมบีห่วยแตก)
ในปี 2003 ฉันเป็นนักข่าวด้านวงการค้าปลีก ของเดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล
และฉันก็เดินดูร้านรวงอยู่ในนิวยอร์ก
ฉันกับเพื่อนร่วมงาน เดินเข้าไปในร้านอเมริกันอีเกิลเอาท์ฟิตเทอร์ส
เพื่อนร่วมงานฉันเริ่มคุยกับผู้จัดการทันที
ถามว่า "คุณมาทำงานที่ อเมริกันอีเกิลเอาท์ฟิตเทอร์ส์ได้ยังไงเหรอคะ"
ผู้จัดการก็ตอบว่า "ฉันเคยเป็น ผู้จัดการเขตของอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
แล้วฉันก็ย้ายมาค่ะ
แล้วเพื่อนร่วมงานฉันก็บอกว่า "โอ้ น่าสนใจจังนะคะ
ออกจะเป็นวัฒนธรรมที่ไม่เหมือนใครหน่อยนะ การพยายามทำให้ทุกคนมีทัศนคติที่ดีกับแบรนด์น่ะ"
และผู้จัดการคนนี้ก็เริ่มร้องไห้
บอกว่า "อยู่ที่นี่ฉันมีความสุขมากเลย ฉันจะจ้างใครก็ได้ที่ฉันอยากจ้าง"
เธอบุ้ยบ้ายไปทางผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังนำทางกลุ่มผู้หญิงไปห้องลองชุด
เป็นผู้ชายคนดำผิวค่อนข้างขาว ที่ทำผมทรงเดรดล็อก
และเพื่อนร่วมงานของฉันก็พยักหน้า ราวกับว่าเข้าใจในสิ่งที่ผู้จัดการพูด
ต้องมีบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจแน่ๆ
ฉันก็เลยเริ่มสัมภาษณ์คน ที่เคยทำงานที่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
และฉันก็ได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง นั่นคือ
คนส่วนใหญ่ได้งานเพราะหน้าตา
และฉันก็เริ่มรู้สึกตะหงิดๆ ว่า เขาน่าจะไล่คนออกด้วยแน่ๆ
นั่นแหละที่ฉันสะดุดใจ
เพราะมันอาจจะไม่ถูกกฎหมายก็ได้
ในที่สุดฉันก็ได้คุยกับผู้จัดการคนหนึ่งที่บอกฉันว่า
"ฟังนะ เราต้องจัดอันดับพนักงาน
จากเท่ไปหาเฉิ่ม และถ้าไม่เท่เป็นอย่างน้อยละก็
ก็จะต้องเริ่มถอดออกจากตารางงาน"
ไม่ว่ายอดขายจะดีเท่าไรก็ตาม
สิ่งสำคัญคือพนักงานที่คุณถ่ายรูป
และส่งไปที่สำนักงานใหญ่จะต้องดูดี
แบบนี้มันผิดกฎหมายชัดๆ
ใช่ไหม
(ผิดกฎหมายหรือเปล่านะ)
ฉันมักจะไม่ถูกจัดให้ทำงานมากสักเท่าไร
ฉันเลยไปหาผู้จัดการคนหนึ่ง
บอกว่า "ขอทำกะกลางวันเพิ่มอีกได้ไหมคะ"
เขาบอกว่า "ไม่มีว่างเลย เต็มหมดเลย
เหลือแค่กะกลางคืน"
ฉันจำได้ว่าบอกเขาว่า "แต่ฉันไม่ชอบงานดูดฝุ่น
ไม่ชอบงานเช็ดกระจกอะไรพวกนี้นะคะ"
แล้วเขาก็บอกฉันว่า "แต่คาร์ลา เธอเช็ดกระจกได้สะอาดมากเลยนะ
เธอเก่งมากจริงๆ"
แล้วฉันก็บอกเขาว่า "ให้ฉันแลกกะกับใครก็ได้
มีเพื่อนบอกว่าจะยอมแลกกะสี่ชั่วโมงด้วย
เธอโอเคที่จะทำกะกลางคืน"
"ไม่ได้หรอก เราไม่ชอบให้พนักงานแลกกะกัน
ถ้าได้กะไหนก็ต้องมาทำกะนั้น"
ฉันเลยเอาไปบ่นให้เพื่อนฟังว่า "ไม่อยากเชื่อเลย มันเป็นยังไงกันเนี่ย"
เธอบอกว่า "ฉันว่าพวกนั้น ไม่ให้กะเธอเพราะเธอเป็นคนดำ
นอกจากเธอ ไม่มีพนักงานผิวดำคนอื่นเลย"
พอเพื่อนฉันพูดแบบนี้ ฉันรู้สึกแบบว่า
เออ ฉันก็รู้แหละ ลึกๆ ในใจฉันก็รู้อยู่
ฉันรู้ว่านั่นคือเหตุผล
แต่ฉันอาจจะทำอะไรที่เอาชนะมันได้ก็ได้
เพราะนี่คือบริษัทนะ ไม่ใช่แค่คนหนึ่งคนที่มาห้ามฉัน
หลังจากนั้น ฉันก็ไม่ถูกใส่ชื่อในตารางงานเลย
ฉันจำได้ว่าฉันไปถามเขาว่า "เอาไงคะเนี่ย ฉันยังเป็นพนักงานที่นี่อยู่ไหม
ฉันไม่ถูกใส่ชื่อในตารางงานมาสองเดือนแล้วนะ"
แล้วเขาก็ว่า "ยังเป็นอยู่สิ โทรมาเรื่อยๆ ก็แล้วกัน"
ฉันรู้เลยว่าฉันถูกไล่ออกแล้ว ฉันก็เลยเลิกสนใจ
ไม่มีการยื่นใบลาออกอะไรทั้งนั้น
ไม่มีใครโทรมา ฉันแค่รู้ว่า… มันจบแล้ว
ร้านของเราอยู่ใกล้ยูซีเออร์ไวน์มาก
ยูซีเออร์ไวน์มีฉายาว่ายูซีไอ ย่อมาจากมหา'ลัยของคนจีนและอินเดีย
มีนักศึกษาเอเชีย 75 เปอร์เซ็นต์
เกาหลี อินเดีย จีน ญี่ปุ่น
ก็เลยไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจที่
พนักงานหลายคนเป็นชาวเอเชีย
พอหมดช่วงเทศกาลวันหยุดปีใหม่
เราก็ได้รับจดหมายโน้ตที่เขียนว่า
"ถ้าคุณยังไม่ได้รับเช็คเงินเดือน แปลว่าคุณถูกปลดจากตำแหน่งงานแล้ว"
ฉันไม่ได้อยู่ในรายชื่อด้วย
ฉันเลยคุยกับเพื่อนๆ คนอื่น
บอกว่า "นี่ ฉันไม่ได้อยู่ในรายชื่อ แล้วพวกเธอล่ะ"
เพื่อนๆ ก็บอกว่า "เหมือนกันเลย"
และฉันก็ว่า "แปลกเนอะ"
เราเลยไปคุยกับรองผู้จัดการ ซึ่งเป็นอเมริกันเชื้อสายเอเชียเหมือนกัน
เขาบอกว่าสาเหตุที่แท้จริงก็คือ หลังการเยี่ยมชมสาขาแบบฟ้าฝ่า
มีคนจากบริษัทเดินดูรอบๆ ร้าน
และเห็นว่ามีคนเอเชียอยู่ในร้านเยอะมาก
พวกนั้นบอกว่า "คุณต้องมีพนักงานหน้าตาแบบนี้เยอะๆ"
และชี้ไปที่โปสเตอร์อะเบอร์ครอมบี
ซึ่งเป็นนายแบบผิวขาว
มันเจ็บปวดนะ เพราะฉันมีประสบการณ์ที่ดี ในการทำงานที่บริษัทนี้
แต่การต้องมารับรู้ว่า
"ไม่ พวกเราไม่ต้องการคุณ เพราะคุณมีหน้าตาแบบนี้"
จริงๆ แล้วมันน่าเจ็บใจมากนะ
แล้วฉันก็แกะโปสเตอร์ทั้งหมดออก
เพราะฉันหน้าไม่เหมือนคนในรูป
ฉันถึงไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้ว
ฉันโกรธมาก
แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ตอนนั้นอายุแค่ 21 กัน จะทำอะไรได้
มันดูโจ่งแจ้งมาก
ผมไปที่ร้าน
คุยกับพนักงานในร้าน
แล้วเธอก็ว่า "ขอโทษนะ เราจ้างคุณใหม่ไม่ได้"
ผมก็ถามว่า "ทำไมไม่ได้ล่ะ"
เธอตอบว่า "ผู้จัดการบอกว่าเราจ้างคุณไม่ได้
เพราะมีพนักงาน ชาวฟิลิปปินส์ในร้านเยอะเกินไปแล้ว"
ผมนี่แบบ "พูดจริงเหรอเนี่ย"
หน้าตาเธอดูกระอักกระอ่วนมาก แล้วเธอก็ตอบว่า "ใช่"
ผมไม่เคยพูดเลยสักคำว่าผมเป็นคนฟิลิปปินส์
พนักงานทึกทักเอาเองมากกว่า
ว่าผมเป็นคนฟิลิปปินส์
ผมจำได้ว่าผมเล่าให้พ่อแม่กับเพื่อนๆ ที่สนิทกันฟัง
พอพวกเขาฟังแล้วก็เห็นด้วยกับผมว่ามันโคตรแย่
คนส่วนใหญ่คงไม่รู้ว่าควรทำยังไง พ่อแม่ผมก็เหมือนกัน
จะบอกลูกว่าไงล่ะ
ถ้ามีคนมาบอกว่า "เราจ้างคุณไม่ได้เพราะสิ่งที่คุณเป็น"
ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างให้แม่ฟัง
แล้วแม่ก็บอกว่า
"แม่ก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน ที่ลูกเคยนึกอยากทำงานที่นั่น"
แม่บอกว่า "ลูกคงทำความสะอาดได้เรียบร้อยดี
แต่ร้านนั้นแสดงออกอย่างชัดเจนมากในสายตาแม่
ว่าพวกเขาไม่ต้องการคนอย่างพวกเรา"
แม่บอกว่า "แม่ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้แหละ
เพราะทุกสิ่งเกี่ยวกับร้านนั้น แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเราเป็นคนนอก
มันไม่ใช่ที่ของเรา"
หากคุณเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าหรูๆ
คุณจะเห็นคนขายที่ดูราวกับว่า หลุดมาจากหน้าหนังสือแฟชั่น
ร้านค้าปลีกมองหาพนักงาน ที่มีรูปร่างหน้าตาที่ดูแล้วว่าน่าจะขายเสื้อผ้าได้
แต่การรักษาภาพลักษณ์แบบนี้ จะทำให้เกิดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติหรือไม่
นี่คือประเด็นที่บริษัทอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ถูกกล่าวหา
โจทก์ทั้งเก้าในคดีฟ้องร้องครั้งใหม่นี้
กล่าวว่าพวกเขาถูกไล่ออก หรือไม่ได้รับการว่าจ้างเนื่องจากขาวไม่พอ
ถ้าฉันได้ถูกจัดให้มาเข้ากะ
เขามักจะจัดให้ฉันมาตอนร้านปิด
ฉันเป็นหนึ่งในตัวแทนโจทก์ ในคดีฟ้องร้องอะเบอร์ครอมบี
ผู้ที่มาร่วมรายการในวันนี้ คือโจทก์สองคนในคดีฟ้องร้อง
แอนโทนี่ โอคัมโพ และเจนนิเฟอร์ หลิว
ผมเป็นหนึ่งในคนที่ฟ้องร้องอะเบอร์ครอมบี
เราอยากเป็นตัวแทนของคนที่เคยเจอเรื่องแบบนี้
เป็นกระบอกเสียงให้พวกเขา และทำให้อะเบอร์ครอมบีรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ
ความเป็นอเมริกันไม่ได้แปลว่าต้องขาว
ผมมีเพื่อนเป็นเม็กซิกันอเมริกัน ทำงานที่มัลเดฟ
กองทุนเพื่อการต่อสู้ทางกฎหมายและการศึกษา ของชาวเม็กซิกันอเมริกัน
ตอนนั้นเขาทำงานให้ทอม ซาเอนซ์
ซึ่งทอมเนี่ยก็เคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง
เรื่องที่คนถูกเลือกปฏิบัติที่อะเบอร์ครอมบี
ในกรณีนี้ ผมสามารถไปห้างสรรพสินค้า
เพื่อตรวจสอบในเรื่องที่ลูกความบอก ซึ่งผมก็ทำแบบนั้น
ผมจะไปที่ร้านเอแอนด์เอฟ
และดูว่าพนักงานเป็นใคร
แล้วผมก็จะเดินไปร้านที่อยู่อีกฟาก
เข้าไปดูในร้านค้าปลีกที่คล้ายๆ กัน
ไม่ว่าจะเป็นร้านโอลด์เนวี
หรือบานาน่ารีพับบลิก หรือแก็ป
ซึ่งเห็นความแตกต่างเป็นที่น่าตกใจมาก
ในร้านอื่นๆ
คุณจะเห็นพนักงานที่ให้ความรู้สึก ว่าเป็นแคลิฟอร์เนียตอนใต้จริงๆ
ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวผิวสี ที่มาทำงานร้านค้าปลีก
แต่ที่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
พนักงานส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาวแทบจะทั้งนั้นเลย
เราไม่ได้แค่จะพูดเรื่องของ คนคนเดียวที่ถูกปฏิเสธการว่าจ้าง
ถึงแม้มันจะเลวร้ายและไม่ชอบด้วยกฎหมายก็ตาม
แต่เรากำลังพูดถึงการปฏิบัติที่เกิดขึ้นทั่วประเทศ
ในร้านค้าหลายร้อยแห่ง ซึ่งส่งผลกระทบต่อนักศึกษาเป็นพันๆ คน
จริงๆ แล้วยากมากนะ ในการที่จะหาคนมาเป็นโจทก์ในการฟ้องร้อง
ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่ค่อยมีคนผิวสี
ได้รับการว่าจ้าง โดยอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์สักเท่าไร
น้องสาวฉันส่งข้อความมา… โทรมาหาฉัน
สมัยนั้นคงไม่ใช้วิธีส่งข้อความเพราะมันยังแพงอยู่
แต่น้องฉันโทรมาบอกว่า
"หนูไปเจอในอินเทอร์เน็ตมาว่า อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
กำลังโดนฟ้องร้องคดีเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติอยู่"
แล้วก็พูดต่อว่า "พี่ก็โดนมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
โทรไปเลยสิ"
แต่ฉันคิดว่า "ไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันเจอมา มัน 'เลวร้ายพอ' หรือเปล่านี่สิ"
เข้าใจใช่ไหม ไม่รู้ว่ามัน…
ถ้าฉันบอกไป เขาจะว่า "ลืมๆ มันไปซะเถอะ" ไหมนะ
ใจหนึ่งฉันก็คิดว่า
"มันไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นนั้น"
ซึ่งถ้าคุณมาดูเรื่องต่างๆ อย่างการเหยียดเชื้อชาติ
หรือการเหยียดเพศ หรือเหยียดคนที่รักร่วมเพศ มัน…
มันไม่จำเป็นต้อง "เลวร้าย" ขนาดนั้นก็ได้ ไม่ต้องถึงขั้นที่มีคนมาด่า…
ไม่ต้องถึงขั้นที่มีคนมาเรียกว่า "ไอ้มืด" กลางร้านอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ถึงจะ "เลวร้ายพอ"
แต่คาร์ลาคนนี้ที่ตอนนั้นอายุ 19 กลับคิดว่า "อืม ไม่รู้สิ"
ผมไม่เคยพบเจอการเหยียดเชื้อชาติ ที่โจ่งแจ้งขนาดนี้
ผมโมโหมากจริงๆ
ผมโกรธ ทำยังไงก็ไม่หายโกรธ
พอผมได้รับเชิญให้เป็นส่วนหนึ่งของคดีฟ้องร้อง
ผมก็คิดว่า "โอ้ โอเค
นี่คือโอกาสที่จะประกาศถึง ความตอแหลของอะเบอร์ครอมบี
ที่พยายามจะบอกว่าตัวเอง เป็นแบรนด์อเมริกันทั้งแท่ง
แต่วิธีการที่พวกเขาใช้ ในการรักษาภาพลักษณ์ความเป็นอเมริกัน
กลับหมายถึงการจ้างงานคนขาวเพิ่ม และไล่คนผิวสีออกเป็นเบือ
เราก็แค่ถามพวกเขาถึงประสบการณ์ ในการทำงานที่อะเบอร์ครอมบี
การพยายามสมัครงานที่อะเบอร์ครอมบี
และเราก็เริ่มเห็นแนวโน้ม ในการเอนเอียงไปทางคนผิวขาว
มากกว่าชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน ละติน หรือเอเชีย
หรือใครก็ตามที่ไม่มีรูปลักษณ์ตามแบบที่กำหนด
(อดีตผจก.ร้านเอแอนด์เอฟ)
ฉันเหลืออดกับการที่ได้ตารางเข้ากะ ที่มีชื่อที่ถูกขีดฆ่าส่งมาทุกอาทิตย์
เหมือนเป็นการบอกคนพวกนั้นว่า
พวกเขาหน้าตาดีไม่พอใช่ไหม
ฉันไม่อาจมองตาคนที่ทำงานให้ฉัน และอยากทำงานที่นั่น แล้วพูดว่า…
เรียกว่าโกหกดีกว่า บอกพวกเขาว่า "ไม่มีชั่วโมงว่างแล้ว"
ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว เหตุผลคือพวกเขาหน้าตาดีไม่พอ
จาฮานพูดกับเรา ถึงเรื่องแนวทางของอะเบอร์ครอมบี
เราไม่ได้ถูกเลือกปฏิบัติเพราะเรื่องเชื้อชาติ
แต่เป็นเพราะเราหน้าตาไม่ดีพอ ที่จะมาทำงานหน้าร้าน
ก็คือขี้เหร่นั่นแหละ
มันเป็นเรื่องน่าหัวเราะนะ พอมาเจอกัน ทุกคนแบบว่า "พูดเล่นหรือเปล่าเนี่ย"
"บ้าบอจริงๆ" ฉันว่ามันคงดีกว่าการพูดว่า
"เราเลือกปฏิบัติกับคนพวกนี้เพราะเชื้อชาติ"
บ้าไปแล้ว บ้าบอจริงๆ
(อะเบอร์ครอมบียุติคดีฟ้องร้อง ด้วยข้อตกลงยอมความ)
(พวกเขาปฏิเสธข้อกล่าวหา)
อะเบอร์ครอมบีถูกฟ้องร้อง โดยการดำเนินคดีแบบกลุ่ม
เพราะให้คนผิวสีกับผิวดำไปทำงานหลังร้าน
(วิดีโอจากห้องสต็อกสินค้าในร้าน)
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ปฏิเสธข้อกล่าวหา
แต่ก็เจรจายอมความ
อะเบอร์ครอมบีรู้ดีว่า พวกเขามีเรื่องที่ต้องปิดบังอยู่เยอะมาก
จึงรีบเสนอเงินจำนวนมาก เพื่อให้อีกฝ่ายยอมความ
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์จะต้องจ่ายเงิน ถึงเกือบ 50 ล้านดอลลาร์
และต้องเปลี่ยนแปลงบางเรื่อง
อะเบอร์ครอมบีตกลงที่จะทำตาม คำตัดสินตามความยินยอม
(นอกจากข้อตกลงยอมความ อะเบอร์ครอมบี ยังลงนามในคำตัดสินตามความยินยอม)
(พวกเขาตกลงที่จะเปลี่ยนวิธีการปฏิบัติ ในการหาพนักงาน การจ้างงาน และการตลาด)
(อะเบอร์ครอมบีต้องรายงานตัวต่อ ผู้ตรวจการณ์ที่ศาลแต่งตั้งเป็นเวลาหกปี)
(ไม่มีบทลงโทษที่ชัดเจน หากทำได้ไม่ถึงเกณฑ์ที่กำหนด)
อะเบอร์ครอมบีต้องสร้างตำแหน่ง เจ้าหน้าที่ความหลากหลายทางเชื้อชาติขึ้นมา
ในแง่หนึ่งมันก็เป็นโอกาสดี ที่จะได้ทำงานให้บริษัทที่ต้องการคุณจริงๆ
"แต่ใจจริงอยากจ้างคุณไหม" นี่เป็นอีกคำถาม
ผมได้รับโทรศัพท์จากบริษัทจัดหางาน บอกว่า "นี่ มีตำแหน่งงานในโอไฮโอแน่ะ
เป็นแบรนด์ที่ชื่อเอแอนด์เอฟ" ผมก็บอกว่า "ผมไม่รู้จัก"
ผมเลยไปที่ห้างและพยายามหาดู
ผมก็ไปเดินซื้อของ ดูรอบๆ แล้วคิดว่า "แบรนด์นี้ไม่เหมือนชาวบ้านนะ"
(ท็อดด์ คอร์ลีย์ อดีตจนท.ความหลากหลายทางเชื้อชาติ)
ผมเริ่มรู้แล้วว่ามันเรื่องอะไรกัน
พวกเขาพยายามหาวิธีสร้างแบรนด์ใหม่
จากแนวคิดการสนับสนุนความหลากหลาย และยอมรับความแตกต่างของพนักงาน
ตอนนั้นไม่มีใครคิดทำกัน
ไม่มีสำนักงาน ไม่มีระเบียบการ ไม่มีผู้ควบคุมดูแล
ผมต้องคิดเองว่าต้องทำยังไง บอกตัวเองว่า "แกขอพรพระเจ้าไง
ขอให้ได้ทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่เหรอ
นี่พระเจ้ากำลังบอกแกอยู่ไง ว่านี่อาจเป็นโอกาสนั้น"
ผมเลยถามว่าผมต้องขึ้นตรงกับใคร
ซึ่งผมต้องรู้ เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับผม
แล้วผมก็ได้รู้ว่า ผมต้องขึ้นตรงกับซีอีโอและประธานบริษัท
(ไมค์ เจฟฟรีส์ ประธานบริษัท ซีอีโอ)
เนื้องานมีความท้าทายอยู่ไม่น้อย
ผมต้องหาทางแก้ปัญหาหลายเรื่อง
หนึ่งในความท้าทายที่มีในตอนนั้นคือ
เราจะสร้างแบรนด์ ที่มีความขัดแย้งน้อยกว่านี้ได้ยังไง
(ก่อตั้งปี 1892 อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ นิวยอร์ก)
(ถามมา ตอบไป)
(บริษัทของคุณไม่ได้เลือกปฏิบัติกับคน เพราะรูปลักษณ์ภายนอกหรอกหรือ)
เราเข้าหาผู้คนทุกวัน ด้วยความคิดยอมรับในความแตกต่าง
และสนับสนุนความหลากหลาย
- มาทำงานกับฉันในนิวยอร์ก - แอริโซนา
- ฟลอริดา - เบลเยียม
- สเปน - ฮ่องกง
- เยอรมนี - สหราชอาณาจักร
คนอย่างผมที่เข้าไปอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น
จะเข้าใจเลยว่ามันอาจจะเป็น "ภาวะสัญลักษณ์นิยม" รูปแบบหนึ่ง
คุณอาจจะพูดว่า "ฉันจะไม่ไปเป็นส่วนหนึ่งด้วยเด็ดขาด"
หรือคุณอาจจะมองว่ามันคือโอกาส
และเปิดโอกาสให้กว้างขึ้นไปอีก สำหรับคนที่เหมือนกับคุณ
และคนอื่นๆ ที่อาจจะเข้าไม่ถึง หรือไม่ได้รับโอกาสนี้
ผมทำงานสรรหาพนักงานอยู่สองสามปี สร้างความสัมพันธ์ที่ดี
กับมหาวิทยาลัยสำหรับคนผิวสีหลายแห่ง
ในฐานะคนผิวสีน้ำตาลที่ดูเหมือนคนขาวอย่างผม
(โฮเซ ซานเชส)
ใส่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ทั้งตัว
เพราะเขากำหนดให้แต่งตัวแบบนั้น เวลาลงพื้นที่มหา'ลัย
แรกๆ ก็โดนเขม่นอยู่บ้าง ซึ่งก็สมควรแหละ
ตอนที่ผมเข้าไปครั้งแรก
สัก 90 เปอร์เซ็นต์น่าจะเป็นคนขาว
แต่พอผ่านไปห้าหกปี
จำนวนคนผิวสีเพิ่มขึ้นไปเป็น 53 เปอร์เซ็นต์
ตอนที่ฉันย้ายตำแหน่งไปทำแผนก บริหารความหลากหลายในองค์กร
ครั้งแรกที่ฉันเข้าพบพวกผู้บริหารระดับสูงของร้าน
พวกเขาพูดเรื่องที่ว่า ต้องการให้ในร้านมีอะไรบ้าง
เป็นการบรรยายถึงความสวยงามอย่างลื่นไหล
ใครหน้าตาดี ใครหน้าตาไม่ดี
หรือจมูกของคนนั้นเป็นแบบนั้นแบบนี้
ฉันนี่แบบว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าเรากำลังพูดถึงคนอื่น
แล้ววิจารณ์รูปลักษณ์ของคนแบบนั้น
หรือไม่มันก็จะถูกเขียนไว้ แบบที่คนถือเวลาสัมภาษณ์
แบบ "ไม่" กาทิ้ง… คือแบบ…
ฉันไม่อยากเชื่อเลย เอาจริงๆ ช็อกมาก
พวกเขาเลิกใช้คำว่า "ตัวแทนแบรนด์"
แต่จะเรียกว่า "อิมแพคต์" แปลว่าต้องไปอยู่เบื้องหลัง
หรือไม่ก็ "โมเดล" พวกนี้ทำงานเบื้องหน้าได้
ฉันคิดว่าเป็นเพราะการเรียกลูกจ้าง ที่รับเงินเดือนขั้นต่ำว่า "โมเดล"
ทำให้อะเบอร์ครอมบีสามารถ เอาตัวรอดได้จากทุกอย่าง
เหมือนกับบริษัทโมเดลลิ่งทั่วไป
พวกเขาไม่เคยเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ว่าพนักงานต้องหน้าตาดี
หลังคำตัดสินตามความยินยอม และผมคิดว่าพวกเขาระวังที่จะไม่ใช้คำนั้น
แต่พวกเขาแก้ปัญหาได้
ตอนที่ได้รับการอนุมัติ ตามคำตัดสินตามความยินยอม
ที่จะเรียกพวกนั้นว่าโมเดล แค่นี้ก็เรียบร้อย
ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรใดๆ ทั้งสิ้น
แล้วถ้าคนหน้าตาขี้เหร่สมัครเป็นโมเดลล่ะ
ก็สัมภาษณ์ไง
ทุกคนจะได้ผ่าน กระบวนการสัมภาษณ์เหมือนกันหมด
แต่หมายความว่าโอกาสได้งานน้อยเท่าเดิม
- ทั้งก่อนและหลังที่จะมีคำตัดสินตามความยินยอม - ใช่ ถูกครับ
ถูกต้องเลย
คำตัดสินตามความยินยอมไม่ได้บังคับ ให้เปลี่ยนแปลงคณะผู้บริหารเลย
เพราะงั้นโครงสร้างคณะผู้บริหารก็ยังอยู่คงเดิม
ตอนนั้นเจฟฟรีส์ยังถือหุ้นอยู่ เกือบสิบเปอร์เซ็นต์ของจำนวนหุ้นทั้งหมด
ก็เลยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้น ไม่มีเลย
การตัดสินใจหลายๆ อย่างลงมาจากเบื้องบน
เราพบว่าเจฟฟรีส์กับบรูซ เวเบอร์ มีพฤติกรรมที่ก่อให้เกิดความไม่สบายใจอย่างมาก
(นี่คือข้อกล่าวหาที่มีต่อบรูซ เวเบอร์)
(เขาไม่ตอบรับคำขอของเรา ที่ขอให้พูดถึงข้อกล่าวหาเหล่านี้)
(และเขาไม่ได้รับการแจ้งข้อหา หรือถูกพิสูจน์ว่ามีความผิด)
บรูซ เวเบอร์ใช้ประโยชน์ จากอำนาจในมือได้มากยิ่งขึ้น
เพราะเขามีชื่อเสียงฉาวโฉ่และเป็นคนสุดโต่ง
เป็นที่รู้กันดีว่าบรูซน่ะ
เขาชอบ…
เด็กหนุ่มๆ
เขาจะชวนไปที่บ้าน แล้วก็เล่นเกม "จับได้แค่ไหน"
เขาจะให้เอามือเราวางบนหน้าอก
แล้วเขาจะวางมือเขาบนมือเรา บอกว่าให้ทำตัวตามสบาย
แล้วก็พูดว่า "ฉันจะเลื่อนมือเธอลงไปเรื่อยๆ
บอกนะว่าให้หยุดเมื่อไหร่"
มือผมไม่ขยับเลย
เขาเลยบอกว่า
"ไม่ ต้องเลื่อนมือเธอลงไปเรื่อยๆ แล้วพอฉัน…"
ผมก็บอกว่า "ไม่ครับ ไม่… แค่นี้แหละ"
มีอยู่คนหนึ่งที่บรูซชอบโทรหาบ่อยๆ
ชวนมากินข้าวเย็นที่บ้านมั่ง
แบบ "ฮัลโหล มาที่บ้านสิ ฉันว่าจะกินข้าวเย็น
เล่นกับหมา นู่นนั่นนี่"
เขาก็จะไป แล้ววันรุ่งขึ้นผมก็จะไม่เห็นเขามาทำงาน
พอผ่านมาวันที่สาม อยู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
แล้วผมก็รู้เลยว่าเป็นอะไร
"ฮัลโหล บ็อบบี้ เดี๋ยวฉันส่งรถไปรับมากินข้าวที่บ้านนะ
ตอนนั้นผมคิดเลยว่าจะได้กลับบ้านไหมวะ
"เอ่อ คือวันนี้ผมไปไม่ได้ครับ"
แล้วเขาก็ว่า "ต้องมาสิ มันจะดีต่ออาชีพการงานนะ"
ผมก็บอกว่า "ไม่ละครับ บรูซ แต่ก็ขอบคุณมากเลยนะครับ"
แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังอีก น่าจะหลังจากนั้นหนึ่งนาที
เอาเป็นว่าไม่ถึงสองนาที โทรศัพท์ดังอีก ผมก็แบบ "อะไรวะ"
ผมก็รับโทรศัพท์ แล้วเขาก็บอกว่า "นี่ บ็อบบี้
น่าเสียดายที่เธอโดนตัดออกแล้ว เตรียมไฟลท์บินกลับให้เรียบร้อยแล้วนะ
แล้วก็กระเป๋า… เก็บกระเป๋าให้พร้อมนะ เธอต้องบินกลับคืนนี้เลย"
แค่นี้แหละ โดนไล่ไม่ทันตั้งตัว
แล้วก็มีไมเคิล เจฟฟรีส์
ที่ดูเหมือนจะแค่มาสนุกเริงร่าอยู่ในกองถ่าย
ดูก็รู้ว่าเขาชอบเด็กหนุ่มๆ เหมือนกัน
แต่เขาเป็นคนแปลกมากซะจน… ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขา…
ไม่รู้ว่าหมอนั่นมันชอบอะไรกันแน่
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเอา
ขั้นตอนใหม่ๆ มาใช้ในกระบวนการอยู่เรื่อย
มีอยู่หนึ่งขั้นตอนที่ให้คนเข้าไปในเต็นท์
ที่ปิดไม่ให้คนอื่นเข้า
มีแค่บรูซ เวเบอร์กับไมเคิล เจฟฟรีส์อยู่ข้างใน
เป็นการสัมภาษณ์เพื่อที่พวกเขาจะดูว่าถูกใจนิสัย
ตัวตน และความสามารถของเราไหม
ตอนที่เขาบริหารอะเบอร์ครอมบี เขามักจะขายเน้นกลุ่มลูกค้าผู้หญิง
แต่ฉันคิดว่าสิ่งที่คนส่วนใหญ่เห็น
และมีปฏิกิริยาตอบสนอง
ก็คือภาพลักษณ์และรูปแบบของเพศชาย
ฉันไม่คิดว่าไมค์รู้ตัวด้วยซ้ำ
ว่าเขาก็เป็นสัญลักษณ์ของชาวเกย์
เป็นที่รู้กันหรือสันนิษฐานกันว่าเขาเป็นเกย์
แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนที่ เก็บชีวิตส่วนตัวไว้เป็นความลับ
ในช่วงปี 2000 ต้นๆ
ไมค์ เจฟฟรีส์ก็ยังไม่เปิดเผยรสนิยมทางเพศ
เจฟฟรีส์เคยแต่งงานแล้ว เขามีลูกชาย
ภรรยาของเขามักไม่ค่อยมีบทบาทเท่าไร
ในที่สุด คู่ชีวิตของเขาที่ชื่อแมทธิว สมิธ
ก็เข้ามาในบริษัท
เกิดเรื่องภายในหลายเรื่อง ที่ไมค์ เจฟฟรีส์มีส่วนเกี่ยวข้อง
ที่คงไม่ค่อยให้ใครรู้
เขาเป็นคนหลุดโลก หลุดโลกจริงๆ เหมือนกับว่า…
เขาน่าจะไปทำศัลยกรรมห่วยๆ มาหลายครั้ง
เขาอยากดูหนุ่ม
เขาก็ไม่อยากแก่เหมือนกันแหละ เรื่องธรรมดา
ผมทึ่งในตัวไมค์แล้วผมก็ทึ่งกับบริษัทมาก
ไมค์เป็นผู้ชายที่แปลก น่าอัศจรรย์ และน่าสนใจมาก
ผมก็เลยอยากเขียนเกี่ยวกับบริษัทนี้มาก
ผมอยากไปให้ถึงสำนักงานใหญ่ของพวกเขา
ที่เรียกกันว่าแคมปัส
(แคมปัสเอแอนด์เอฟ)
(หนึ่งในที่ที่ดีที่สุดในการเริ่มชีวิตการทำงาน)
แล้ววันหนึ่ง ผมก็ได้รับโทรศัพท์ จากบรรณาธิการนิตยสารเดอะนิวยอร์กไทมส์
ที่ผมเขียนคอลัมน์ให้มาหลายปีแล้ว
แล้วเขาก็ถามว่า "อยากเขียนเรื่อง อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ไหม"
ผมก็บอกว่า "อยากสิครับ คุณหาทางเข้าหาพวกเขาได้ยังไง"
เขาก็บอกว่า "พวกนั้นเชิญเรา"
ผมก็ยังไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมก่อนหน้านี้ไมค์ปฏิเสธข้อเสนอ
ที่จะเขียนเกี่ยวกับแบรนด์ของเขา แต่อยู่ๆ ก็ให้ผมไปพบเนี่ยนะ
เขาพูดถึงเรื่องนี้ เขาบอกว่า "ที่นี่เป็นเขตปลอดดีว่าเรื่องมาก"
แต่เขาก็มีความเหมือนดีว่านะ
เขาเป็นคนตัดสินใจทุกเรื่อง
มีร้านตัวอย่างในแคมปัส
ผมดูเขาเดินตรวจตรา
และหมกมุ่นอยู่กับการดูว่า หุ่นแต่ละตัวใส่กางเกงยีนส์แล้วดูเป็นยังไง
การได้เดินดูร้านกับเขา
ทำให้ได้เห็นถึงความคิด ที่โบราณอย่างชัดเจนของเขา
ที่มีต่อความเป็นชายและความเป็นหญิง
พูดประมาณว่า "เราต้องทำให้พ่อหนุ่มนี่ ดูเหมือนผู้ชายมากกว่านี้"
ส่วนหุ่นเนี่ย "อย่าให้หุ่นผู้หญิงดูแมนไป"
นี่คือคำพูดของเขาจริงๆ
เขาเดินผ่านแผนกเสื้อผ้า อะเบอร์ครอมบีสำหรับเด็กผู้หญิง
เขาหยิบกางเกงผ้าสักหลาดขึ้นมา
ซึ่งเขาคงจะมองว่ามันแมนเกินไป
เขาพูดว่า "ออกแบบมาให้ใครใส่วะ
ให้ทอมถึกใส่ขี่สามล้อเหรอ"
คำพูดของเขามันดูจะเลย
จุดที่เคยเป็นข้อกังขา แต่ตอนนี้กลับชัดเจนแล้ว
ซึ่งก็คือความจริงที่ว่า เราไม่ได้ออกแบบเสื้อผ้าสำหรับผู้ชาย ผู้หญิง
วัยรุ่นชายหญิง
แต่เราออกแบบเสื้อผ้าสำหรับ ผู้หญิงเซ็กซี่ ผู้ชายเซ็กซี่
วัยรุ่นหนุ่มสาวเซ็กซี่
เซ็กซี่แบบชายจริงหญิงแท้นะ
ไม่ใช่ "ทอมถึก"
ผมอยากวิเคราะห์จิตวิทยาของเขามากเลย
ผมอยากรู้ให้ได้ว่า
คนคนนี้คือใคร
ผมเลยถามเขาเรื่องข้อพิพาทใหญ่ๆ
คดีฟ้องร้องต่างๆ
แล้วเขาก็เริ่มเถียงอย่างเอาเป็นเอาตาย
และสุดท้ายเขาหลุดปากพูดอะไรที่มัน
ออกจากใจจริงเกินไป
เขาบอกว่า "เราเลือกลูกค้าหรือเปล่า แน่นอน"
บอกว่า "ไม่ใช่ทุกคนที่จะใส่เสื้อผ้าของเราได้"
"ผมไม่อยากให้ทุกคนใส่เสื้อแบรนด์เรา"
เขาพูดถึงการพุ่งเป้าไปที่เด็กเท่ๆ
แล้วก็ใช้คำว่าเด็กเท่ๆ ที่เป็นอเมริกันทั้งแท่ง
เหมือนเขาจะคลั่งไคล้ภาพของ เด็กหนุ่มอเมริกันทั้งแท่งเอามากๆ
เขาไม่ใช่คนเดียวในวงการแฟชั่น
ที่มีความคิดแบบนี้
แต่เขาเป็นคนเดียวที่พูดสิ่งที่คิดในใจออกมาดังๆ
สองวันต่อมาหลังกลับจากโอไฮโอ ผมก็ได้รับอีเมลหนึ่งฉบับ
ว่าพวกเขาไม่ต้องการจะมีส่วนร่วม ในการเขียนบทความเรื่องนี้แล้ว
ซึ่งสำหรับผมก็หมายความว่า เรื่องนี้จะไม่ได้ลงนิตยสารนิวยอร์กไทมส์แล้ว
และผมก็เขียนบทความลงในซาลอน
ตอนที่บทความออกมา มีคนให้ความสนใจไม่น้อย
เพราะเป็นเหมือนประวัติซีอีโอบริษัทแฟชั่น ที่เป็นคนแปลกและประสบความสำเร็จล้นหลาม
ดังนั้นในปี 2006
การออกมาพูดอย่างโจ่งแจ้งว่า "แบรนด์ของเราเลือกลูกค้า"
ไม่ใช่เรื่องที่ผิดแปลกอะไรนัก ในสมัยนั้น
สิ่งที่ฉันคิดว่าทำให้อะเบอร์ครอมบีไม่เหมือนใคร
คือการที่พวกเขาไม่รู้สึกว่าต้องขอโทษใครทั้งนั้น
พวกเขาไปกันสุดทางจริงๆ
เลือกจ้างคน
มีภาพลักษณ์ที่กำหนดไว้ในใจ โฆษณาก็ต้องออกมาตามแบบที่กำหนดไว้
ไม่มีใครคิดเลยว่า
เราต้องมานั่งคุยกันเรื่องความหลากหลาย และการยอมรับในความแตกต่าง
และต้องทำให้ทุกคนรู้สึกมีส่วนร่วมด้วย
พวกเขาทุ่มไปกับการเป็นแบรนด์ที่เลือกคน
ทุ่มไปกับการพูดว่า "เราขายไลฟ์สไตล์"
"เราต้องการให้ตัวแทนในร้าน หน้าเหมือนนายแบบที่อยู่ในโฆษณา"
"เราต้องการให้คนเชื่อมโยง ไลฟ์ไตล์แบบนี้เข้ากับแบรนด์เรา"
"เราจะไม่หยุดเลือกปฏิบัติในการถ่ายทอด รสนิยมและสุนทรียภาพของเราหรอก"
(ปี 2013)
(#มั่นใจในแบบที่ตัวเองเป็น #ทเวิร์ก #เซลฟี่)
หนึ่งในเหตุผลที่ผมไม่ใส่อะเบอร์ครอมบี
นอกจากราคาที่แพงหูฉี่
ก็เพราะผมใส่ไม่ได้จริงๆ
ตอนนั้นผมเป็นเด็กเกย์ตัวอ้วน ฐานะยากจน
คุณสมบัติสามอย่างที่คนชอบบูลลี่
คืนหนึ่ง ผมเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ถึงดึก
สมัยนั้นไม่มีอะไรน่าสนุกนักหรอก
ส่วนมากก็อ่านข่าว ผมเห็นบทความหนึ่ง
เกี่ยวกับผู้ชายชื่อไมค์ เจฟฟรีส์ ผมไม่เคยได้ยินชื่อเขา
ผมอ่านเจอคำพูดหนึ่งที่เขียนว่า
"ทุกๆ โรงเรียนย่อมมีเด็กที่เท่ และเด็กที่ไม่ค่อยเท่เท่าไร
พูดตามตรงเลยว่าเราพุ่งเป้าไปที่กลุ่มเด็กเท่
เรามุ่งขายให้เด็กหน้าตาดี มีความเป็นอเมริกันทั้งแท่ง
และมีเพื่อนเยอะ"
"เราเลือกลูกค้าใช่ไหม
แน่นอน"
แล้วผมก็พบว่ามันเป็นบทความจากเมื่อเจ็ดปีก่อน
ผู้ชายคนนี้พูดแบบนี้เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว
และไม่มีใครทำอะไรเลย
เพราะเขาเป็นคนที่ทรงอำนาจมากๆ ใช่ไหม นั่นแหละคือปัญหา
เขาไม่ได้เป็นแค่ซีอีโอของบริษัทเสื้อผ้า
เขาคือคนที่สร้างภาพของความเท่
ผมก็เลยเริ่มการรณรงค์เรียกร้อง ให้อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ออกมาขอโทษ
และเริ่มผลิตเสื้อผ้าสำหรับคนไซส์ใหญ่
และผมก็รวบรวมรายชื่อสื่อมาได้สัก 200 ชื่อ
แล้วผมก็ส่งข้อมูลนี้ไปให้คนหลายร้อย
แล้วผมก็เข้านอน
บทสัมภาษณ์ตั้งแต่ปี 2006
ของไมค์ เจฟฟรีส์
เป็นกระแสขึ้นมาอีกครั้ง
หากคุณกำลังมองหาเสื้อผู้หญิงไซส์เอ็กซ์แอล
คุณคงไม่มีโชคหรอก
เพราะซีอีโอร้านค้าปลีกสุดอินเทรนด์ ไม่อยากขายให้คุณ
ผมว่าเขาทำเกินไปนะ
ใช่ เขาทำเกินไปเป็นล้านๆ ครั้งได้แล้วมั้ง
เลิกช็อปที่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์เถอะ
พวกเขาใช่คำว่า "ผู้หญิงอ้วน"
มันปรากฏในทวิตเตอร์และเป็นกระแสทันที
แล้วก็เกิดแคมเปญที่คนพากันเรียกร้อง ให้ขับไล่ไมค์ เจฟฟรีส์ออกจากตำแหน่ง
อีบ้า แกคงจะมีประโยชน์กว่านี้
ถ้าทำเสื้อผ้าให้คิม คาร์แดเชียน ยัดตูดอ้วนๆ ของนางลงไปได้
ผู้ชายคนนี้ไม่เห็นหล่อเลย ไอ้แก่เอ๊ย
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ เป็นหนึ่งในที่ที่เหยียดที่สุด
ที่ผมเคยไปมาเลย
ห่วยแตกทั้งสินค้าและคนที่อยู่เบื้องหลัง
แถมเสื้อผ้าก็แพงเว่อร์
ไม่ว่าเสื้อของคุณจะใหญ่พอ ที่ฉันจะยัดนมเข้าไปได้หรือไม่
ฉันจะไม่ซื้อของร้านคุณเด็ดขาด
เขาบอกว่าถ้าบริษัทพยายามขายลูกค้าทุกไซส์ บริษัทก็จะมีปัญหา
ถ้าไม่ทำให้ใครสักคนรู้สึกแปลกแยก ก็จะไม่น่าตื่นเต้น
ขอดูหน้าเขาอีกครั้งได้ไหมคะ
ถ้าคุณตัดสินคนว่าเขาเท่แค่ไหน เพียงแค่ชายตามอง
ถ้าคุณจ้างแต่คนที่หน้าตาดี
ทำไมไม่จ้างคนที่ทำงานดีแทน
ผมสัมภาษณ์ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เป็นตัวตั้งตัวตีให้บอยคอต
เธอบอกว่า "อะเบอร์ครอมบีมีอิทธิพล กับคนวัยเดียวกับเธอมากที่สุด"
เด็กสาวๆ คิดว่าตัวเองต้องผอมกะหร่อง
ส่วนหนุ่มๆ คิดว่าตัวเองต้องมีหุ่นล่ำๆ
แบบที่เห็นในรูปตอนเดินเข้าร้านและในโฆษณา
เธอบอกว่าไม่มีแบรนด์ไหนที่จะส่งอิทธิพล ต่อตัวเธอและเพื่อนๆ มากขนาดนี้
ตอนม.ปลาย ผมเป็นโรคเบื่ออาหาร
ผมเลยรู้ว่าคำพูดแบบนั้น
และถ้อยคำแบบนั้นมันส่งผลร้าย ต่อจิตใจของเด็กวัยรุ่นยังไงบ้าง
ซึ่งนั่นคือกลุ่มคนที่พวกเขาส่งสาส์นให้ ใช่ไหม
นั่นคือกลุ่มผู้บริโภคของเขา
พวกเขาบอกคนหนุ่มสาวเหล่านี้ว่า ถ้าไม่ได้มีหน้าตาแบบนี้
ถ้าไม่ใช่คนแบบนี้
ก็ไม่เหมาะที่จะใส่เสื้อผ้าแบรนด์นี้
ผู้คนพูดถึงเรื่องนี้และทำข่าวเรื่องนี้ อยู่นานเป็นหลายสัปดาห์
และเราก็ได้รับโทรศัพท์ จากอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
บอกว่า "นี่ อยากมาโอไฮโอไหม
มาช่วยพวกเราหน่อย"
"ช่วยดูว่าเราจะแก้ไขปัญหานี้ได้ไหม"
"ดูว่าเราจะสามารถบรรลุ ข้อตกลงอะไรกันได้หรือเปล่า"
ก็มีผม
ซีอีโอของสมาคมศึกษา อาการผิดปกติที่เกี่ยวกับการรับประทานอาหาร
ผู้ทำแคมเปญจาก Change.org
และผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรม การกินอาหารผิดปกติอีกสองคน
ผมก็ไปคุยกับพวกเขา ไม่ใช่แค่เรื่องการกีดกันขนาดรูปร่าง
ทำไมการเลือกปฏิบัติถึงไม่ดี
ผมอธิบายให้พวกเขาฟังว่า ทำไมนี่ถึงเป็นการตัดสินใจทางธุรกิจที่โง่มาก
ในเมื่อ 60 เปอร์เซ็นต์ของกลุ่มลูกค้าคุณ ใส่เสื้อผ้าพลัสไซส์
ทำไมถึงไม่โอบรับพวกเขาไว้บ้าง
แล้วก็มีทีมเดินเข้ามา
ยิ้มแย้มแจ่มใส พูดจาร่าเริง ผิวขาวจั๊วะ
ยกเว้นแค่คนเดียว
หัวหน้าฝ่ายความหลากหลาย แน่นอนว่าเขาเป็นคนดำ
"เราพุ่งเป้าไปที่กลุ่มเด็กเท่"
คุณคิดยังไงตอนที่ไมค์พูดแบบนั้น
เอ่อ…
ผมขออนุญาตไม่ตอบนะครับ
คุณคงเดาไม่ผิดหรอกว่า ผมรู้สึกยังไง ณ ตอนนั้น
คือมัน…
เรานั่งกันอยู่ที่โต๊ะประชุมยาวๆ
แล้วผมก็พูดว่า "เดี๋ยวก่อนนะ แล้วไมค์ล่ะ ไมค์ เจฟฟรีส์อยู่ไหน"
ไมค์ เจฟฟรีส์ ไม่มาร่วมประชุมด้วย
ผมเลยเอาใบคำร้อง 2,000 หน้า ออกมากองบนโต๊ะ
เขาเอากล่องใส่ของออกมาวาง ข้างในมีอะไรน่ะ
แล้วผมก็วางปึกกระดาษต่อหน้า ผู้บริหารทีละคนแบบใส่อารมณ์
เล่นใหญ่มาก
แล้วผมก็พูดว่า
"ใบคำร้องแต่ละกองนี่
เป็นตัวแทนของคนหลายพันคน
ที่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณทำในฐานะแบรนด์"
หัวหน้าฝ่ายความหลากหลายดูจะไม่พอใจ
และเอาหนังสือเล่มเล็กๆ ออกมา
เขาพยายามอธิบายให้ผมฟังว่า บริษัทสนับสนุนเรื่องความหลากหลายมากแค่ไหน
และสาธยายสิ่งดีๆ ที่พวกเขาเคยทำ เพื่อสนับสนุนความหลากหลาย
ในร้านสาขาต่างๆ ตั้งแต่เขาเข้ามาทำงานที่นี่
แล้วเขาก็ส่งหนังสือนั่นมาให้ผม
ผมเอามาดู แล้วก็โยนกลับไปให้เขา
"มันไม่มีความหมายอะไรหรอก ดูในห้องนี้สิ
คุณเป็นคนผิวสีคนเดียวเลยนะ"
ถ้าดูพวกตำแหน่งสูงๆ จะเจอแต่คนอายุมากและเป็นคนขาวซะส่วนใหญ่
คนพวกนั้นเข้ามาทำงานตั้งแต่รุ่นแรกๆ
พวกเขาเป็นคนกำหนดว่า ใครที่มีรูปลักษณ์แบบอะเบอร์ครอมบี
จริงที่ในระดับพนักงานร้าน มีความหลากหลายอยู่บ้าง
แล้วระดับรองประธานล่ะ
แล้วคนที่นั่งเก้าอี้คณะผู้บริหารล่ะ
มันจึงกลายเป็นคำถามเรื่องระบบ
ซึ่งกลายเป็นคำถามที่มีความท้าทายมากขึ้นไปอีก
มันไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้
โดยการทุ่มจ้างคนมาเพิ่มภายในหนึ่งปี
ผู้บริหารระดับสูงยังมีแต่คนขาวอยู่ดี
ปัญหาส่วนใหญ่จากคำสั่งศาล มาจากฝ่ายร้านสาขามากกว่า
เพราะสัดส่วนพนักงานในร้าน เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ของพนักงานทั้งหมด
เราถึงเน้นแก้ปัญหาตรงจุดนั้นซะส่วนใหญ่
เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นคอยกั้นคนผิวสีอยู่
พอไปที่ออฟฟิศ เห็นผู้จัดการภูมิภาคกลุ่มใหม่
ก็จะดูละว่า "มีคนผิวสีบ้างไหม"
"โอเค ไม่มี"
คงเป็นการใจจืดใจดำกับเหล่าผู้จัดการผิวสี ที่ผมทำงานด้วยเป็นปีๆ
และรู้สึกขอบคุณพวกเขาจริงๆ
ถ้าอย่างน้อยๆ ผมไม่ได้พูดว่า
มันไม่ใช่ไม่เหยียดเชื้อชาติ
"มันไม่ใช่ไม่เหยียดเชื้อชาติ" เหรอ
ฉันคิดว่าหลักฐานที่แสดงถึงเนื้อแท้ ของความรับผิดชอบของพวกผู้บริหาร
ปรากฏอย่างชัดแจ้ง หลังคำตัดสินตามความยินยอมสิ้นสุดลง
พวกเขาพัฒนาขึ้นเยอะในระดับผิวเผิน
แต่ไม่ได้ใกล้เคียงระดับ ที่พวกเขาสัญญาว่าจะทำเลย
ซึ่งมันไม่มีข้อผูกมัดอะไรเลยด้วย นี่แหละที่เป็นปัญหาใหญ่เลย
(อะเบอร์ครอมบีไม่เคยถูกพบว่า ได้ละเมิดคำตัดสินตามความยินยอม)
(แต่ผู้ตรวจการณ์ ที่ได้รับการแต่งตั้งจากศาลพบว่า)
(อะเบอร์ครอมบีมักทำได้ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน)
(รวมถึงการมองข้ามคนกลุ่มน้อย ในด้านการตลาดและการจ้างงาน)
เมื่อคำสั่งศาลสิ้นสุดลง
ก็จะเริ่มเห็นสิ่งที่เรียกว่า "ความเหนื่อยล้า"
ใช่ไหม คนเริ่มรู้สึกแบบ…
แล้วก็เริ่มเจอกับความรู้สึกต่อต้าน
"เราต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ"
"เราต้องแบ่งเงินมากขนาดนี้ เพื่อไปทำเรื่องนั้นจริงๆ เหรอ"
แล้วสรุปว่า…
เรามีความมุ่งมั่นที่จะทำเรื่องนี้
จริงหรือเปล่า
ผมเคยอยู่ตำแหน่งเดียวกับท็อดด์มาก่อน
เป็นตำแหน่งที่อยู่ยากมาก
ก็เลยมักจะโยนให้ คนที่ไม่มีความสำคัญทำซะส่วนใหญ่
แล้วก็พูดว่า "โอเค แก้ไขปัญหาทั้งหมดซะ"
เขาถูกกำหนดให้ล้มเหลวอยู่แล้ว และผมคิดว่านั่นคือเหตุผลที่เขาลาออกในที่สุด
ผมมักจะระมัดระวังคำพูด เวลาผมพูดถึงประสบการณ์ของผม
เพราะตอนที่ผมออกมา
บริษัทแตกต่างจากตอนที่ผมเริ่มเข้าไปทำมาก
อย่างน้อย
ผมก็มองว่าเป็นความสำเร็จ
(เน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิล ปี 2015)
โอเค
(ซาแมนธา เอลาฟ บล็อกเกอร์สายแฟชั่น)
ฉันชื่อซาแมนธา เอลาฟ
ฉันเกิดและโตในเมืองทัลซา รัฐโอคลาโฮมา
ฉันเคยไปสมัครงานที่อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
มีคำถามหนึ่งที่พวกเขาถาม ซึ่งพอมาคิดตอนนี้ มันก็ตลกดี
แต่ในฐานะคนกลุ่มน้อย มันสะดุดใจฉัน
คำถามก็คือ "ความหลากหลาย มีความหมายอย่างไรสำหรับคุณ"
ฉันเลยคิดว่า "ฉันน่าจะเข้ากับที่นี่ได้ดีเลย"
ตอนสัมภาษณ์ ฉันก็ใส่กางเกงยีนส์
แล้วก็น่าจะใส่เสื้อสีขาว
และสวมผ้าพันคอสีดำตามประเพณี
หลังสัมภาษณ์เสร็จ เธอบอกว่าจะโทรมา
แล้วแจ้งวันปฐมนิเทศน์
ฉันจำได้ว่าเพื่อนส่งข้อความมาถามว่า
"ผู้จัดการฉันโทรหาเธอหรือยังน่ะ ปฐมนิเทศน์เมื่อไหร่ "
ฉันตอบไปว่า "ยังไม่โทรมาเลย" แล้วเพื่อนก็บอก "เดี๋ยวถามให้นะ"
ทุกครั้งที่เพื่อนฉันถามผู้จัดการ ผู้จัดการมักจะมีท่าทีแปลกๆ
หลังจากที่เธอสัมภาษณ์ฉัน เธอก็โทรหาผู้จัดการเขตทันที
เพราะฉันโพกผ้าคลุมหัวสีดำ
ตอนนั้นพวกเขามีนโยบายไม่เอาสีดำ
เขาบอกเธอว่า "ไม่สำคัญหรอกว่า ผู้สมัครจะใส่สีอะไร แต่เธอทำงานที่นี่ไม่ได้"
ฉันไม่รู้ว่าจะคิดยังไงดี เพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้กับฉัน
หลังจากนั้น ฉันอยู่ที่บ้านเพื่อนแม่
แล้วฉันก็เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอจึงบอกฉันว่าฉันควรจะติดต่อ "แคร์"
สภาความสัมพันธ์อเมริกันอิสลาม
หลังจากที่ฉันติดต่อไป พวกเขาก็เปิดเผยเรื่องของฉันต่อสาธารณะ
(กำลังไต่สวนคดีจ้างงานเด็กมุสลิม)
พวกเขาตัดสินใจที่จะยื่นคดีฉัน ต่อคณะกรรมการว่าด้วยโอกาสในการทำงาน
ดูว่าจะรับไว้เป็นคดีฟ้องร้องหรือไม่
ตอนนั้นแหละค่ะ ที่เริ่มจะเป็นเรื่องใหญ่
คนโพสต์รูปฉันเยอะแยะไปหมด
และผู้คนพากันส่งข้อความมาหาฉัน
ยิ่งในทวิตเตอร์ยิ่งบ้าคลั่งกันใหญ่เลย
จนฉันมาถึงจุดที่หยุดอ่านคอมเมนต์
แม้จะมีข้อความที่เป็นพลังบวกและกำลังใจ
แต่ก็มีคนเกลียดฉันเยอะเหมือนกัน
ฉันโดนขู่ฆ่าสองสามครั้ง
น่าจะเป็นความเกลียดชังที่มีต่อศาสนาฉันมากกว่า
และความเชื่อของฉัน ที่เลือกที่จะปิดบังร่างกายตัวเอง
แต่ในขณะเดียวกันก็มีคนมุสลิมบางคนเขียนว่า
"ทำไมอยากทำงานที่อะเบอร์ครอมบีก็ไม่รู้"
และก็มีคนเขียนว่า "กลับประเทศไปเลยไป"
ซึ่งมันก็ตลก เพราะฉันเกิดและโต ในเมืองทัลซา รัฐโอคลาโฮมานี่แหละ
จะให้ฉันไปไหนล่ะ
อะเบอร์ครอมบียังคงยืนกรานตามเดิมในเรื่องนี้
และคิดว่าพวกเขาเป็นฝ่ายถูก
เหล่าทนายของอะเบอร์ครอมบี พยายามเปรียบเทียบเรื่องนี้กับ
การสวมหมวกแก๊ป
โดยพูดว่า "เราไม่อนุญาต ให้พนักงานสวมหมวกแก๊ปด้วยซ้ำ"
แต่ฮิญาบกับหมวกแก๊ปมันเอามาเทียบกันไม่ได้นะ
ฉันจำได้ว่าหยิบโทรศัพท์มาดู แล้วก็เห็นคนกระหน่ำส่งข้อความมา
ศาลสูงสุดประกาศรายชื่อ 100 คดี ที่จะทำการพิจารณาคดี
และคดีฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น
นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ค่อนข้างใหญ่เลย
ข้อแรก มีบริษัทที่จะยอมให้เรื่องนี้ ไปถึงชั้นศาลสูงสุดเลยเนี่ยนะ
นับว่าเป็นเรื่องแปลกมาก
บริษัทส่วนใหญ่จะอยากเจรจายอมความ
เพราะกลัวคนจะพูดครหากัน ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ก็ตามที
ข้อโต้แย้งของพวกเขาก็คือ ถ้าพวกเขาจ้างฉัน ฉันจะทำให้แบรนด์เสียหาย
ซึ่งจะส่งผลเสียต่อยอดขายตามไปด้วย
นั่นคือข้อโต้แย้งของพวกเขา ว่าฉันจะทำให้ยอดขายเสียหาย
เพราะรูปลักษณ์ฉันไม่ตรงตามที่กำหนดไว้
วันนี้ศาลสูงสุดปฏิเสธข้อโต้แย้งนั้น ด้วยคะแนนเสียงแปดต่อหนึ่ง
คณะผู้พิพากษากล่าวว่าการกระทำ ของอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์
ถือเป็นการละเมิด รัฐบัญญัติสิทธิพลเมือง ค.ศ. 1964
ถ้าท่านผู้พิพากษาสกาเลีย ถึงขั้นที่บอกว่าคุณเลือกปฏิบัติ
แปลว่าต้องทำอะไรผิดแล้วละ
มีแปดท่านที่ตัดสินให้ฉันเป็นฝ่ายถูก ยกเว้นหนึ่งท่าน
ผู้พิพากษาเพียงท่านเดียวที่ไม่ตัดสิน ให้ฉันเป็นฝ่ายถูกเป็นคนอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน
คือฉันไม่ได้จะพูดว่า เพราะคุณเป็นอเมริกันเชื้อสายแอฟริกัน
แล้วคุณต้องเข้าข้างฉันเพราะพวกเราแตกต่างนะ
แต่ฉันก็แค่แปลกใจเฉยๆ
จนถึงทุกวันนี้ พอมีคนบอกว่า "คุณอยู่ในหนังสือวิชาประวัติศาสตร์ฉันด้วย"
หรือไม่ก็ "ฉันเคยอ่านเรื่องคุณด้วย"
"ฉันเรียนกฎหมาย เคยยกกรณีคุณมาพูดด้วย"
ฉันว่าตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าได้ทำอะไรลงไป
ดูสิ อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ สู้ไปจนถึงศาลชั้นสูงสุดเลยนะ
การเลือกปฏิบัติไม่ใช่แค่ความผิดพลาดเดี่ยวๆ
ไม่ใช่แค่ประโยคที่หลุดปากมาเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว
แต่มันคือทั้งแบรนด์ มันคือตัวตนของพวกเขานี่แหละ
ความเลือกปฏิบัติมันฝังรากลึกอยู่ทุกอณูขน
ตอนนั้น ชื่อเสียงของอะเบอร์ครอมบี ก็เกือบจะแย่พอๆ กัน
ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเสื้อผ้า
หรือที่ใส่ลายโลโก้มากเกินไป หรือโลโก้มันล้าสมัย อะไรแบบนี้
แต่เป็นเรื่องที่ว่า "แบรนด์นี้กำลังจะมีปัญหาแล้ว"
เพราะอย่างที่นักวิเคราะห์คงจะกล่าวว่า
เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้ ธุรกิจการขายเสื้อผ้ามีอันต้องเป๋ไป
(ประชุมสายยอดประจำไตรมาส)
(เสียงไมค์ เจฟฟรีส์)
ไตรมาสที่สองดูจะมีปัญหามากกว่าที่คาดการณ์ไว้
เราไม่พอใจกับผลลัพธ์เลย
และกำลังพยายามอย่างหนัก เพื่อทำให้ทิศทางในไตรมาสสามและต่อๆ ไปดีขึ้น
(เมื่ออะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์โรยรา)
อะเบอร์ครอมบีกลายเป็นแบรนด์ตกกระป๋อง ภายใต้การบริหารของไมค์ เจฟฟรีส์
แต่ไมค์ เจฟฟรีส์ทำเงินได้มหาศาลอยู่ดี
ไมค์ถูกบรรดาผู้ถือหุ้นรุมฟ้องร้อง โดยบอกว่า
"ทำไมถึงให้เงินเดือนตัวเอง ปีละ 40 ล้านดอลลาร์
ทั้งๆ ที่มูลค่าหุ้นตกลงมา ต่ำเรี่ยดินอยู่ที่สิบเปอร์เซ็นต์ของหุ้นยอดแย่"
ฉันไปเจอคู่มือ
วิธีการปฏิบัติต่อไมค์ เจฟฟรีส์ บนเครื่องบินบริษัทมาด้วยค่ะ
กฎมาตรฐานบนเครื่องบิน
คู่มือ 47 หน้า สำหรับเครื่องบินเจ็ท ของผู้บริหารอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิทช์
คงไม่เป็นการกล่าวเกินจริง ถ้าจะบอกว่ามีข้อปฏิบัติที่จุกจิกมาก
หากผู้โดยสารกำลังรับประทานอาหารอุณหภูมิเย็น
ห้ามลูกเรือทานอาหารอุณหภูมิร้อนเด็ดขาด
เป็นข้อปฏิบัติที่
ไม่เคยเห็นว่าถูกเปิดเผยต่อสาธารณะที่ไหนเลย
เมื่อไมเคิลหรือแขกขออะไร
ให้ตอบว่า
"ไม่มีปัญหาครับ"
ควรใช้คำตอบรับนี้แทนคำว่า "ได้เลยครับ" หรือ "สักครู่นะครับ"
การเปลี่ยนแปลงที่เขาทำให้กับบริษัท มันก็ดีมากเลยนะ
ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ผมไม่คิดว่ามันยั่งยืนเลยสักนิด
ผมไม่รู้สึกว่าเขาวางกลยุทธ์ระยะยาวเอาไว้เลย
เหมือนกับแค่ทำแบบว่า "ทำให้บริษัทโตให้ได้มากที่สุด
แล้วดูซิว่าจะเป็นยังไง
คุณไม่อยากให้แบรนด์ดังชั่วข้ามคืนหรอก
เพราะแบรนด์ที่เกิดเร็ว มักจะดับเร็ว
อะเบอร์ครอมบีกำลังเผชิญสถานการณ์ขั้นวิกฤติ
แต่ดูเหมือนไมค์ เจฟฟรีส์ผู้เป็นซีอีโอจะยังไม่รู้
ในยุคปี 2000 ธุรกิจของอะเบอร์ครอมบีเริ่มเปลี่ยนไป
ฉันคิดว่าเพราะลูกค้าเริ่มเปลี่ยนไป
(ลูกค้าวัยรุ่นน้อยลง)
มันเริ่มสูญเสียบารมีในหมู่วัยรุ่น
(นี่คือแบรนด์ค้าปลีก ที่คนเกลียดที่สุดในสหรัฐอเมริกา)
ไม่เท่เอาซะเลยแหละ
ถ้าใส่ชุดอะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์นี่ เหมือนใส่ชุดกรรมกรก่อสร้างเลย
ถ้าคุณทำงานก่อสร้าง คุณจะสวมรองเท้าบูทไปทำงาน
พอกลับบ้านก็จะถอดรองเท้าบูท ถอดเสื้อผ้าออก
แล้วก็ไปอาบน้ำ
และใส่ชุดอื่นเพื่อที่จะ ไปทำอะไรอย่างอื่นหลังจากนั้น
เสื้ออะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ เอาไว้ใส่แบบนั้นแหละ
พอถึงจุดหนึ่ง เด็กที่ได้รู้ว่า การถูกรังแกไม่ใช่เรื่องสนุกก็โตขึ้น
และตัดสินใจว่าไม่อยากจะใช้เงิน ในที่ที่ทำให้พวกเขารู้สึกแย่อีกต่อไป
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ก็เลย…
สูญเสียออร่าบางอย่างไป
เพราะการเลือกขายลูกค้าเฉพาะกลุ่ม เป็นรากฐานของความสำเร็จของพวกเขา
และการแบ่งแยกแบบนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องเท่อีกต่อไปแล้ว
มีข่าวด่วนจากทางวงการค้าปลีกค่ะ
ซีอีโออะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ ตัดสินใจที่จะก้าวลงจากตำแหน่ง
เขายังคุยโทรศัพท์กับคณะผู้บริหาร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคมอยู่เลย
แล้วพอวันจันทร์ที่ 8 ธันวาคมก็ไม่มาทำงาน
และไม่มาทำงานอีกเลย
และหลายคนก็ไม่เห็นเขาอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น
(ไมค์ เจฟฟรีส์ลาออก พร้อมเงินเกษียณ 27 ล้านดอลลาร์)
ฉันว่าคนคงคิดว่าไมค์จะอยู่ยงคงกระพัน
คงจะนั่งและอดคิดไม่ได้ว่า
"ผู้คนจะทนพฤติกรรมแบบนี้
คำพูดแบบนี้ การบริหารแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน"
คงคิดว่ามันคงเป็นอย่างนี้ตลอดไป
ฉันจำได้ว่า ตอนที่เขาไป…
ฉันนี่แบบว่า "ว้าว"
แบบว่า "ในที่สุดพวกเขาก็กำจัดเขาได้ซะที"
สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องมีวันจบสินะ
(ปัจจุบัน)
(#โฆษณาสปอนเซอร์ #มีทู #ชีวิตคนดำมีค่า)
เลส เว็กซ์เนอร์พัวพันกับข่าวอื้อฉาวมาตลอด
ผมแค่จะไปประชุมครับ ขอบคุณ
เลส เว็กซ์เนอร์ประกาศว่า เขาจะลงจากตำแหน่งซีอีโอของแอลแบรนส์
เขายังคงถูกจับตาดู ในฐานะที่ มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเจฟฟรีย์ เอ็ปสตีน
ผู้ต้องโทษคดีล่วงละเมิดทางเพศ และนักการเงินฉาวโฉ่
เขาไม่เพียงแต่เซ็นยกทรัพย์สินทั้งหมด ให้แก่เจฟฟรีย์ เอ็ปสตีน
แต่เขายังให้เจฟฟรีย์เป็นตัวแทน หานางแบบให้กับวิกตอเรียส์ซีเคร็ต
หนึ่งในเหตุผลหลัก
ที่ทำให้เจฟฟรีย์ เอ็ปสตีน สามารถเอาตัวเองไปอยู่ท่ามกลาง
สาวสวยมากมายได้บ่อยๆ
ก็เพราะพวกเธอคิดว่า เขาจะทำให้พวกเธอรุ่งโรจน์หรือรุ่งริ่งก็ได้
นิวยอร์กไทมส์เปิดเผยข่าวที่น่าตกใจ
บรูซ เวเบอร์มีความผิดฐานประพฤติผิด และล่วงละเมิดทางเพศมาเป็นเวลาหลายปี
บรูซ เวเบอร์จะถูกนายแบบมากมาย รุมฟ้องกันอย่างแน่นอน
บรูซบอกว่าผมเกร็งเกินไป ก็เลยมาสอนให้ผมฝึกหายใจ
ตอนนั้น ผมตัวแข็งทื่อ
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง
ประสบการณ์ทั้งหมด มันน่ากลัวและน่าอับอายสำหรับผม
(บรูซปฏิเสธข้อกล่าวหา)
(เขากล่าวแก่นิวยอร์กไทมส์ว่า "ผมใช้การฝึกหายใจแบบนี้)
(และได้ถ่ายรูปนายแบบเปลือย เป็นพันๆ คนตลอดระยะอาชีพการงาน)
(ไม่เคยสัมผัสใครในทางไม่เหมาะสม")
(หนึ่งในคดีฟ้องร้องเขาถูกยกฟ้องในปี 2020)
(ปี 2021 เขาเจรจายอมความ คดีล่วงละเมิดฯ สองคดี)
(กับอดีตนายแบบ โดยไม่เปิดเผยจำนวนเงินและไม่ยอมรับผิด)
(ไม่มีรายงานว่ามีนายแบบกล่าวหาไมค์ เจฟฟรีส์ ว่าประพฤติมิชอบทางเพศ)
การเปลี่ยนแปลงมักจะเกิดขึ้น เมื่อคนที่พูดถึงปัญหาสามารถชี้แนะ
ว่าบริษัทสูญเสียเงินไปอย่างง่ายๆ อย่างไรบ้าง
สืบเนื่องจากการกระทำในปัจจุบัน
เมื่อนั้นจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น
การวางตำแหน่งใหม่
และพาให้แบรนด์ก้าวไปข้างหน้า มันไม่ได้ง่ายเสมอไป
บอกตามตรงว่าเรามีช่วงที่ตะกุกตะกัก อยู่หลายจุดในการเดินทาง
เราไม่ใช่บริษัทที่เราเคยเป็น
ที่สามารถลบช่องทางโซเชียลให้ขาวสะอาด
ลบประวัติศาสตร์ให้ขาวสะอาดได้
(ไมค์ เจฟฟรีส์ไม่ได้อยู่กับบริษัทตั้งแต่ปี 2014)
(อะเบอร์ครอมบีกล่าวผ่านโฆษกว่าพวกเขาได้…)
("วิวัฒนาการจนกลายมาเป็นที่ที่คน เป็นส่วนหนึ่ง แทนที่จะพยายาม'เข้าพวก'")
(แฟรน โฮโรวิทช์ ซีอีโอ กล่าวว่าคำพูดนี้ "ทำให้ไฟส่องสว่าง")
(และ "เสียงเพลงเบาลง" ในร้าน)
(เธอพุ่งเป้าไปที่การ "ฟังเสียงลูกค้าของเรา")
การให้คนหลากหลายพื้นเพมาเป็นตัวแทน
และรู้สึกมีส่วนร่วมในแบรนด์ของคุณ คือการทำธุรกิจที่ฉลาด
มีธุรกิจที่ฉลาดๆ แนวเลือกปฏิบัติ
และเลือกลูกค้าอยู่เหมือนกัน เพราะไม่ว่ายังไงก็จะต้องมี
คนประเภทที่อยากมองว่าตัวเองเป็นเด็กเท่
แต่มันน่าทึ่งมากที่ได้เห็นว่า มีแบรนด์มากมายในสมัยนี้
ให้ความสำคัญกับความคิดที่ว่า เด็กเท่สามารถเป็นใครก็ได้ ใครๆ ก็เป็นได้
และพวกเขาหันไปทางอื่น ด้วยความเคารพความหลากหลายของนางแบบ
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ประกาศว่า
จะไม่จ้างพนักงานจากหน้าตาที่สวยหล่ออีกต่อไป
ซึ่งคงทำให้พนักงานคนใหม่ ที่พวกเขาจ้างรู้สึกดีน่าดู
น่าเสียดายที่เราไม่อาจไปสู่จุดนั้นเร็วกว่านี้
อะเบอร์ครอมบีแอนด์ฟิตช์ เป็นตัวอย่างให้เราเห็นข้อเสีย
มากกว่าที่จะเห็นความยอดเยี่ยม
พวกเขาไม่ได้คิดค้นความชั่วร้าย
พวกเขาไม่ได้คิดค้นการแบ่งชนชั้น
พวกเขาแค่เอามันมารวมกันไว้เฉยๆ
มันเป็นตัวแทนของ ส่วนที่เลวร้ายที่สุดของประวัติศาสตร์อเมริกา
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของราคา วิธีการจ้างงาน และรูปลักษณ์
มันคือทุกสิ่งที่เราไม่อยากให้อเมริกาเป็น
เราทุกคนชอบคิดว่าเราเติบโตเกินกว่านั้นแล้ว
เราดีขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย
แต่ไม่รู้มันบ่งบอกว่าเราเป็นคนยังไง ที่ปล่อยให้แบรนด์นี้ดังอยู่ได้ตั้งนาน
อาจเป็นเพราะ…
ตอนนั้นเราอยากเป็นที่ชื่นชอบจริงๆ
เราถูกแสงของตัวเองบังตาไว้
เหมือนแบบว่า "ตัวเรานี้ช่างดี ช่างรุ่งเรืองซะเหลือเกิน"
แต่ตอนนั้นยังไม่มีสื่อโซเชียลไง
ตอนนั้นก็อาจมีคนเท่ากับตอนนี้
ที่เกลียดการกระทำของเรา คนที่รู้สึกแย่เพราะเรา
คนที่ไม่รู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง คนที่ไม่รู้สึกเชื่อมโยงถึงใคร
แต่พวกเขาไม่มีเวทีที่จะสามารถพูดออกมาได้
แต่ตอนนี้มีแล้ว เพราะงั้นก็อาจจะ…
นี่อาจไม่ใช่กระแสการตื่นรู้ของคนในสังคม
แต่เป็นเพราะตอนนี้เราได้ยินเสียงของทุกคน
และเราต้องสนใจฟัง
ผมว่ามันมีขีดจำกัดอยู่ว่า แบรนด์สามารถทำได้แค่ไหน
เพราะสุดท้ายแล้ว ก็ต้องพยายามขายสินค้าให้ได้ ถูกไหม
คุณจะสามารถขายความหลากหลาย และการเป็นส่วนหนึ่งได้ไหม
ในเมื่อจริงๆ แล้วคุณแค่พยายามขายเสื้อคอวี
ผมหวังว่าบริษัทต่างๆ จะเข้าใจว่า
พวกเขามีบทบาทสำคัญในการกำหนดวัฒนธรรม
บทสนทนา
กำหนดว่าใครที่ควรจะมีคุณค่าในสังคม
เรื่องราวของอะเบอร์ครอมบี จริงๆ แล้วก็คือตัวอย่างของระบบเส็งเคร็ง
ซึ่งเคยเป็นวัฒนธรรมของเรา…
เมื่อสิบปีก่อนนี้เอง
มันเป็นวัฒนธรรมที่นำเอา
ทุกวิสัยทัศน์ในโลกของชาวอเมริกันผิวขาว ที่มีบรรพบุรุษเป็นโปรเตสแตนท์มาใช้
มันเป็นวัฒนธรรมที่นิยามความงาม ว่าคือความผอม ขาว และเยาว์วัย
และเป็นวัฒนธรรมที่ยินดีที่จะกีดกันผู้คน
ตอนนี้เราแก้ปัญหาได้หรือยังคะ
ยังหรอกค่ะ
คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์