Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
101. Ujęcie czwarte. Dziękuję.
Rekrutacja to podstawa.
Nazywam się Jose Sanchez.
Proszę wybaczyć. Pracuję dla Abercrombie & Fitch.
Jestem rekruterem. Szukam pracowników na część etatu w sklepie.
Nic wielkiego. Od pięciu do 15 godzin tygodniowo.
Zatrudniamy ładnych ludzi.
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Kiedy byłam w liceum,
sklepy Abercrombie & Fitch były na topie.
Był jednym z tych sklepów, przez który zawsze się przechodziło.
To był fenomen popkultury.
Nastąpił wielki wybuch popularności.
Kto nie nosił tych ciuchów, nie był fajny.
Pamiętam presję rówieśniczą,
że trzeba mieć rzeczy Abercrombie.
Teraz już tak nie mam,
ale wtedy fajnie było się wpasować.
Był tam facet, blondyn, niebieskie oczy,
z ciałem wyrzeźbionym niczym z granitu.
Nosił Abercrombie & Fitch.
- Sprzedawał aspiracje. - Aspiracje.
Aspiracje.
To był wyidealizowany wizerunek amerykańskiej młodzieży.
Mijając sklep, zastanawiałam się, co czyni go wyjątkowym.
Wszystko jest takie chude i białe.
Bractwo, szkoła z internatem,
białe elity, śmietanka towarzyska, studenciak z kasą.
W ciuchach Abercrombie
czułem się inaczej i myślałem, że coś zmieniają.
Nie bez powodu ludzie lubili tę markę.
Wykluczenie jest częścią naszego społeczeństwa.
Pierwszy raz zobaczyłem Abercrombie & Fitch
u dziewczyny niosącej torbę z półnagim, przystojnym białym facetem
w czerni i bieli.
Pomyślałem sobie: „Co to jest?”.
Abercrombie sprzedawało marzenie.
Niemalże fantazję młodych ludzi.
Zarobili mnóstwo kasy, sprzedając ciuchy
za pomocą reklam z rozebranymi ludźmi.
Im więcej robisz zdjęć dla Abercrombie, tym swobodniej czujesz się półnago.
Nie zakładałem ubrań, których byłem modelem.
Patrząc wstecz, może wydawać się to szokujące.
Jako nastolatka myślałam, że to fajne.
Zaoszczędziłam kasę na jedną bluzkę.
Nosiłam ją często, ale uważałam, by nie przesadzić.
Na ramieniu było napisane „Abercrombie & Fitch”. Ogłaszałam światu…
„Jestem fajowa”.
W moim liceum
niektóre dziewczyny wycinały sylwetki chłopaków z torebek
i przyklejały ich zdjęcia w szafce.
Podobały mi się plakaty i zdjęcia.
Moje książki były nimi obłożone.
Abercrombie dawałam na grzbiet,
a zdjęcie trafiało na okładkę.
Ubrania nie były wyjątkowe,
ale metka na ciuchach lub napis Abercrombie na klatce
były formą wyróżnika.
Marka kojarzyła mi się z chłopakami z bractwa, graczami rugby,
białymi kolesiami uprawiającymi niekonwencjonalne sporty typu lacrosse.
Różnili się od innych firm zatrudniających celebrytów.
„Będę jak Brad Pitt?”
Nie.
Ale możesz być jak koleś z Abercrombie.
Niewinny, z małego miasteczka.
Osoby kupujące ubrania występowały w kampanii.
Skąd jesteście?
Pensylwania. Amish County.
- Nowy Jork. - 719.
- Pittsburgh. - Dallas.
Connecticut.
Byłem na Stanford, a mój współlokator na pierwszym roku
miał katalogi z półnagimi rugbystami czy wioślarzami Abercrombie.
Na szafie w akademiku zrobił kolaż tych mężczyzn.
Na jego szafie
było około 50 wycinków
kolesi bez koszulek.
Wtedy dotarło do mnie, że to coś bardzo białego.
Dorastałam w Waszyngtonie, a w siódmej klasie
uczęszczałam do liceum Sidwell.
Tam chodziły Malia i Sasha Obama,
Chelsea Clinton.
To była elitarna prywatna szkoła w północnym Waszyngtonie.
Lubiłam hip-hop i R&B.
Nosiłam ciuchy takich projektantów jak FUBU, Mecca
i miejskich projektantów mody,
którzy podbili rynek na przełomie lat 80. i 90.
W Sidwell
usłyszałam o Abercrombie & Fitch.
Nie wiedziałam, co jest wyjątkowego w tej marce,
ale w Sidwell każdy chciał ją mieć.
Dzieciaki mające więcej pieniędzy niż ja nosiły tę markę
i chciałam wpasować się w ten styl.
Biodrówki
odsłaniające brzuch i pępek były na topie.
Nawet celebryci je nosili.
Abercrombie & Fitch odkryło ich, kiedy byli tylko modelami.
Taylor Swift.
Jennifer Lawrence.
Channing Tatum.
Ashton Kutcher.
Heidi Klum.
January Jones.
Karmiono nas reklamami, które wmawiały nam, co jest fajne.
Czasopisma były ważne, bo nie było mediów społecznościowych.
Nagrody MTV, Video Music Awards i program telewizyjny House of Style
dały środkowym stanom dostęp do rzeczy, których nie widziano tam na co dzień.
Powitajmy 98 Degrees w TRL.
Trendy ze Wschodniego i Zachodniego Wybrzeża trafiały do MTV
i na ich kanały.
Dlatego moda szybciej podbijała kraj. Tak samo było w galeriach.
Kultura centrów handlowych była podstawą. Robiono zakupy z rodziną,
spotykano się z przyjaciółmi.
Co weekend szwendaliśmy się po centrum handlowym.
Za plecami rodziców
zakradaliśmy się do galerii.
Mieliśmy tornistry i mundurki z katolickiej szkoły.
Wszyscy spędzali czas w centrach.
Skończyłam 16 lat i wiedziałam, że chcę tam pracować.
Wyobraźcie sobie wyszukiwarkę, po której chodzi się pieszo.
Albo katalog online, który jest prawdziwym miejscem.
Trzeba było iść do galerii, żeby wiedzieć, w co się ubrać.
Czadowo.
Otwierano galerie i ludzi do nich ciągnęło.
Były miejscem interakcji społecznych i odpowiadały na szeroki zakres potrzeb.
Wyspecjalizowane sklepy
odpowiadały na jasno określone potrzeby.
Hot Topic był dla osób o punkowym stylu.
Pac Sun oferował surferską odzież.
Z kolei Abercrombie & Fitch wygląd studenciaka.
Dużo firm oferowało styl studenciaka, ale liczyli się
projektanci Ralph Lauren, Tommy Hilfiger, Nautica.
Jedną z pierwszą marek łączących kulturę młodzieżową z seksapilem
był Calvin Klein.
Co to ma być?
- Sukienka. - Według kogo?
Calvina Kleina.
Przypomina bieliznę.
Abercrombie stworzyło przestrzeń pośrednią
między seksem, który sprzedawał Calvin Klein,
a amerykańską studencką elegancją, firmowaną przez Ralpha Laurena.
Chcesz mieć to, co uważasz, że nosi modny koleś.
Wykreowano myślenie:
„Gdybym miał Tommy’ego Hilfigera, byłbym fajny”.
Albo dżinsy GUESS.
O rany.
Niektórych rzeczy nie można było kupić.
Abercrombie & Fitch było trochę tańsze.
Oferowało rzeczy wystarczająco aspiracyjne,
ale nie tak drogie, by były poza zasięgiem.
Fundamentalną ideą mody jest to, że sprzedaje nam poczucie przynależności,
pewność siebie, luz i seksapil.
Pod wieloma względami ostatnią rzeczą, jaką sprzedaje, jest odzież.
Pamiętasz pierwszy raz, kiedy weszłaś do sklepu Abercrombie?
Tak!
DZIENNIKARKA
Weszłam tam
i od razu uderzyło mnie,
że w pigułce wzięli wszystko to,
czego nie cierpię w liceum,
i zrobili z tego sklep.
Od razu na wejściu stoi dwóch seksownych gości.
Spróbuj minąć tych przystojniaków
i nie rozkojarzyć się czy onieśmielić.
Zaczęłam tam pracować w okolicach świąt,
więc mieli też czapkę Mikołaja. Byli topless i w dżinsach.
Jednym z genialnych pomysłów Abercrombie
było założenie brązowych okiennic
i powieszenie dużego obrazu przy wejściu.
Aby zobaczyć, co jest w sklepie, trzeba do niego wejść.
Tylko oni tak zrobili.
Zmuszali cię do przekroczenia progu.
Stworzyli własny klimat.
Donośna muzyka wskazywała, że jesteś już blisko.
Muzyka grała na cały regulator, a rodzice jej nienawidzili.
Pulsujące beaty klubowe.
Ogromne zdjęcia półnagich kolesi.
Cały sklep miał być przeżyciem, żeby ludzie chcieli tam spędzać czas.
To miał być na wskroś amerykański styl,
a ja uważałam się za iście amerykańską dziewczynę.
Dlatego mi się podobał.
Stworzono specyficzną wodę kolońską, dostępną tylko w Abercrombie.
Uderza cię ten zapach. Zapach Abercrombie.
Przechodzisz obok i czujesz ten piżmowy, męski zapach.
Widziałem pracowników, którzy spryskiwali tym rzeczy.
Łatwo miewam migreny, więc było mi ciężko.
Wychodziłem przez ból głowy. Nastolatkowie widać nie narzekali.
Dostałem dużo za darmo…
Ich woda kolońska zawsze dobrze pachniała.
Moja mama nie była fanką tego sklepu.
Pamiętam, jak dziwiła się, że robię tam zakupy.
Personel był okropny.
Rozmawialiśmy o tym w firmie.
Celowo mieli nie zwracać na ciebie uwagi,
a wręcz udawać, że ich wkurzasz.
Przepraszam.
Tak?
Ktoś z MADtv musiał pracować w Abercrombie.
Albo jego brat.
Idealnie uchwycili kulturę pracy w Abercrombie.
Jest jedna garderoba i długa kolejka. Możesz otworzyć drugą?
Nie.
Nie przesadzali.
Masz klucz?
Nie, brachu.
Chyba Dutch go ma. Dutch, masz klucz?
Świetnie uchwycili,
co to za miejsce i jak działa.
Storm, masz klucz?
No tak. Sorki.
Wszystko w Abercrombie
było zaplanowane.
Według planu Mike’a.
BYŁY DYREKTOR GENERALNY A&F
Sklepy, towar, wszystko…
Zatwierdzał każdy detal.
BYŁY PREZES ABERCROMBIE & FITCH
ODMÓWIŁ UDZIAŁU W TYM FILMIE
Jako merchandiserka podlegałam bezpośrednio Mike’owi.
Byliśmy ze sobą cały czas.
Zatrudnił mnie jako drugiego.
Miał wyrazistą misję,
czyli zbudowanie Abercrombie.
Mike Jeffries raczej unikał
sfery publicznej.
Prawie nie udzielał wywiadów w telewizji
czy dla prasy,
ale był bardzo charyzmatyczny.
Michael Jeffries, przystojny mężczyzna z Południowej Kalifornii.
Wysportowany, bardzo inteligentny.
Dbał o sferę prywatną.
Nie był nieśmiały, tylko skryty.
Miał wyrazistą misję,
czyli zbudowanie marki Abercrombie
i zadbanie o jej sukces.
Co go głównie motywowało?
Jak wszystkich,
korzyść finansowa.
WCZESNE LATA 90.
Mike Jeffries dołączył do Abercrombie,
gdy wciąż było częścią imperium handlowego Lesa Wexnera w Columbus, Ohio.
Należało do grupy marek The Limited.
Jako 25-latek każdego, kto miał powierzchnię handlową, pytałem:
„Mam pomysł na sklep. Wynająłbyś mi przestrzeń?”.
Każdy mi odmawiał.
Nie miałem pieniędzy ani sklepu, tylko pomysł.
Leslie H. Wexner
to wielki amerykański geniusz handlu detalicznego.
Stał za wieloma sieciami handlowymi,
które teraz są obecne na rynku.
Nazywano go Merlinem galerii handlowych.
Les Wexner budował markę na dwa sposoby.
Brał istniejącą i testował nowy pomysł
w ramach tejże marki.
W razie sukcesu rozszerzał sieć.
Albo przejmował upadającą markę.
Abercrombie istniało już od 100 lat.
Zaczynało jako marka dla lubiących bywać na dworze,
osadzona w amerykańskim dziedzictwie.
E.B. White opisał witryny sklepu
jako urzeczywistnienie marzeń o męskości.
Adresowana była do sportowców z elit.
Opuścił Biały Dom i kierował safari w Afryce.
Wykazał się, polując na dużą zwierzynę.
Sprzedawała Teddy’emu Rooseveltowi,
Ernestowi Hemingwayowi.
STROJE BIWAKOWE
Przechodziła trudny okres.
Firma Lesa Wexnera kupiła Abercrombie.
Próbowała odświeżyć markę.
To była firma sprzedająca krem do golenia,
książki, sprzęt wędkarski i inne rzeczy,
które starsi ludzie jak Teddy Roosevelt pewnie lubili.
Gdy Les ją kupił,
próbował to odtworzyć, ale nic z tego nie wyszło.
Wtedy sprowadził Mike’a Jeffriesa,
który poniósł porażkę
jako prezes Alcott & Andrews, marki dla kobiet
skupionej na garderobie biznesowej.
Sprowadził Mike’a Jeffriesa i uznał: „Spróbujmy jeszcze raz”.
Wtedy narodziła się koncepcja znanego nam dzisiaj Abercrombie.
Chcieliśmy być najfajniejszą marką
dla młodych w wieku od 18 do 22 lat.
Na początku Mike nosił mokasyny i spodnie khaki.
Powoli zamienił stylizację na zapinaną koszulę, dżinsy i sandały.
Wymyślił formułę, która zadziałała.
Wymyślił, jak połączyć dziedzictwo Abercrombie
zgodnie z wizją stworzoną w 1892 roku,
skierowane do elit i warstw uprzywilejowanych,
z bardzo seksowną, erotyczną oprawą.
To miało być ekskluzywne.
Był dumny z tego, że stworzył ekskluzywną markę,
która jego zdaniem sprzedawała „fajność”.
Stworzyliśmy plakaty,
na których daliśmy: „Tym jest Abercrombie”
i „Tym nie jest Abercrombie”.
Golden retriever to Abercrombie,
a pudel nie.
Studencik z Abercrombie jeździ jeepem,
a nie sedanem.
Moda to branża słynąca z tego,
że prowadzi mało badań rynku.
Nie chce dawać tego, o co proszą ludzie,
ale sprawić, by prosili o to, co im oferuje.
GIEŁDA W NOWYM JORKU
W 1996 roku Mike Jeffries wszedł z Abercrombie na giełdę.
Nie było już częścią imperium Lesa Wexnera.
Marka była na topie.
Robił kwartalne spotkania,
które przypominały wielkie wiece wokół ogniska.
Omawialiśmy, ile zarabiamy kasy.
„Pieniądze, pieniądze!”
Ci z pierwszego okresu mieli udziały.
Znalazłam się we właściwym miejscu i czasie.
Uruchomiono Abercrombie Kids,
a marka Hollister sprzedawała kalifornijskie marzenie.
Abercrombie & Fitch miało monopol na odzież lifestyle’ową.
Pomogło zamienić Lesliego Wexnera w miliardera.
Zbudowano ogromny kampus, zupełnie jak uniwersytecki.
W tym zakresie firma była pionierem.
Idea była taka, że praca to życie, a życie to praca.
Zarywano tu nocki,
bo spędzało się czas z przyjaciółmi.
Mój zespół nazwał to 13. klasą,
bo to było niczym…
powrót do szkoły.
Mike organizował kolacje u siebie.
Wielkie, szalone imprezy z cateringiem.
Imprezowaliśmy, romansowaliśmy. Kiedy szedł na górę spać,
bawiliśmy się z obsługą.
David Leino wytatuował sobie Abercrombie.
Ten styl stał się częścią życia.
To było niczym choroba. „Abercrombie jest wszystkim,
jeśli nie żyjesz dla marki, nie przychodź tutaj”.
Taka była kultura.
To było twoje życie
i to całkiem fajne.
Imprezowało się nawet pięć dni w tygodniu.
Zaczynaliśmy od dwóch drinków Irish car bomb.
Od tego zaczynał się wieczór i tego chciało Abercrombie.
Uważano nas za fajną grupę.
W pierwszym tygodniu pracy w Abercrombie & Fitch
kadrowa powiedziała, że można napisać nazwę firmy psim gównem,
dać to na bejsbolówkę
i sprzedać za 40 dolców.
Stwierdziła:
„Oto na czym stoimy. Jest super”.
Mike Jeffries od początku wykorzystywał swoje umiejętności
i zasoby, które dostał od Wexnera,
by uruchomić marketing.
Nie ma już takich wizualizacji i metod.
Teraz używa się Instagramu.
Myślę, że Abercrombie było jak OnlyFans. Wiecie?
BYŁY REDAKTOR NACZELNY KWARTALNIKA A&F
Byłem redaktorem naczelnym, dopóki wychodził kwartalnik A&F.
Quarterly, The Quarterly,
A&F, magalog,
używano tych terminów wymiennie.
BYŁY REDAKTOR KWARTALNIKA A&F
Zespół był zadziwiająco mały.
Grupa białych z północnego wschodu próbowała to złożyć do kupy.
Byliśmy bardzo młodzi. Miałem 21 albo 22 lata.
Poszczęściło mi się,
bo byłem w kontakcie z tuzami branży modowej
jako świeżo upieczony absolwent.
Było dosyć amatorsko.
Takiego ducha pracy wprowadzili Savas i Bruce Weber.
Zawsze uważałem, że mężczyźni, podobnie jak kobiety,
powinni doceniać siebie i swoją fizyczność.
Dalej!
Nie można przecenić wpływu Bruce’a Webera
i jego estetyki.
Mike postawił całkowicie na niego.
Estetyka Abercrombie to estetyka Bruce’a Webera.
Te radosne zdjęcia grupowe,
młodzi ludzie,
seks, Americana,
golden retrievery na wsi.
Jest chyba najlepiej opłacanym fotografem.
Był sławny.
Pracował dla Calvina Kleina i nie tylko.
Napisał piękną książkę pod tytułem Bear Pond.
To było coś całkiem nowego i uświadomiło mi, że jestem gejem.
Każdy znany mi gej ją posiada…
Ja na pewno… Tam jest kopia.
Abercrombie i Bruce Weber nagrywali kontent wideo.
Brandon, ujęcie pierwsze.
Tworzymy musical…
GŁOS BRUCE’A WEBERA
Musisz zatańczyć. Tańczysz?
Nieszczególnie. Udaję, że tańczę.
To zwykle wystarcza.
Dla każdego, kto się przyjrzał, było jasne,
że wielu gejów było w to zaangażowanych.
Genialność marki polegała na tym,
że klient docelowy, czyli heteroseksualny modny student,
w ogóle się nie zorientował.
Po studiach zamieszkałem w San Francisco
i pracowałem w XY Magazine, czasopiśmie dla młodych gejów.
Wielu licealistów przysyłało nam swoje zdjęcia
wraz z jakimś esejem
lub opisem doświadczenia otwartego bycia gejem w szkole.
W późnych latach 90. gej w Iowa
mógł wierzyć, że jest sam.
Coraz więcej tych chłopaków nosiło Abercrombie.
Ten świat mody i ten rodzaj męskości, cokolwiek to znaczy,
pojawił się pod koniec lat 90.
GDY WALCZYŁO SIĘ W ZAPASACH, WSZYSTKO INNE W ŻYCIU WYDAJE SIĘ ŁATWE
Wiele osób oglądało te reklamy czy filmy i myślało:
„Urzeczywistniają moje fantazje”.
Bruce Weber przywraca homoseksualistom coś klasycznego.
Pozbywa się wstydu z przeszłości,
tworzy dystans do dowcipów o seksie czy gejach.
Tworzy dystans.
Bruce Weber nie pierwszy tak przedstawiał chłopaków.
Ta tradycja sięga starożytnej Grecji.
Abercrombie poprosiło mnie o stworzenie murali do sklepów.
Homoerotyczni, piękni faceci wchodzą ze sobą w interakcję.
Sprawiają, że myślisz o wieczności i o tym, że wszystko będzie zawsze dobre.
Ujęcie pierwsze.
Jestem kolesiem od pach.
Firma znalazła niszę, jeśli chodzi o pozyskiwanie modeli.
Środkowe stany,
wielcy, silni kolesie.
Co ja tam wiedziałem?
Przyjechałem z Minnesoty, by być modelem.
Wyglądałem jak to, co chcieli zaprezentować.
Pochodzę z Nebraski.
Byłem kapitanem drużyn futbolu i zapasów,
królem balu i tak dalej.
Nie marzyłem o byciu modelem Abercrombie.
Spiłem się w barze, a jakaś babka,
łowczyni talentów Abercrombie, powiedziała:
„Przyjdź jutro do sklepu. Świetnie wyglądasz”.
Zrobili mi kilka zdjęć, a trzy tygodnie później byłem w Brazylii.
Wtedy pierwszy raz zobaczyłem ocean i wyjechałem poza Nebraskę.
Ekipa filmowa zachęcała, żeby być sobą, być oryginalnym.
Mieliśmy robić, co chcemy, wspinać się po drzewach, skakać do wody.
Mieliśmy pobyć w naturze, a Bruce czekał aż coś zwróci jego uwagę.
To był dobry sposób na zrobienie zdjęcia.
Kolesie wchodzili na drzewa
i mówili: „Bruce! Drzewo! I siedzę na nim”.
Albo robili pompki na krawężniku.
Buzowało od testosteronu, jak to u napakowanych kolesi,
którzy próbują zaimponować kobietom.
Ludzie sprowadzeni do pierwotnych instynktów.
Zdjęcia Webera przychodziły do sklepu trzy, cztery razy do roku.
Ekscytowano się odsłonięciem zdjęć Bruce’a Webera.
Kogo wybrali na przedstawiciela Abercrombie & Fitch?
Inne marki są dla wszystkich.
A to Abercrombie & Fitch.
Mobilizowało mnie to do werbowania takich ludzi,
którzy stworzą właściwą atmosferę.
- Jak myślisz, że sobie poradzisz? - Nieźle.
Sklepy skupiały się na danym kampusie uniwersyteckim
i próbowały rekrutować najprzystojniejszych facetów z bractw.
Jeśli taki koleś był popularny,
inni przyglądali się, co nosi, po czym to kopiowali.
Załatwialiśmy właściwych kolesi z odpowiednich bractw,
by nosili ubrania i byli ich ambasadorami,
w nadziei, że inni zechcą ich naśladować.
To był przedcyfrowy marketing influencerów.
Menadżerowie w Abercrombie są wcześnie szkoleni z zasad rekrutacji.
Trzeba rekrutować.
I to ładnie wyglądających ludzi.
Uczono nas, jak to ustalać.
Dosłownie mieliśmy książkę.
Wygląd A&F
jest niezwykle ważny w całym doświadczeniu
sklepów Abercrombie & Fitch.
Nasi ludzie w sklepie stanowią inspirację dla klienta.
Starannie uczesana, atrakcyjna, naturalna, klasyczna fryzura jest akceptowalna.
Dredy u mężczyzn i kobiet są nie do przyjęcia.
Mężczyźni nie mogą nosić złotych łańcuchów.
Kobiety mogą nosić cienki, krótki, delikatny srebrny naszyjnik.
Przedstawiciele marki muszą zawsze nosić
należytą bieliznę.
Naturalni.
Amerykańscy.
Klasyczni.
Wygląd A&F.
Żadna inna marka nie posunęła się tak daleko,
jeśli chodzi o mikrozarządzanie wyglądem.
Począwszy od sklepu,
aż po osobę, która sprzątała magazyn.
Jeffries był ekstremistą…
jeśli chodzi o mikrozarządzanie.
Sklepy były nieskazitelnie czyste.
Mike dbał o każdy szczegół.
Mike Jeffries był znany z niezapowiedzianych wizyt.
Bardzo dbał o wygląd sklepów
i chciał je zobaczyć osobiście.
Nazywano je nalotami, „blitzami”.
Zapowiedziano wizytę na piątek.
Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek…
pracowało się po nocach.
Trzeba było dopilnować, żeby wszystko wręcz błyszczało.
Czyściło się każdą rzecz, usuwano kurz.
Głowa łosia musiała być czysta.
Ale w dniu wizyty najważniejsze było to, kto pracuje.
Niektórych zatrudniano tylko na potrzeby wizyt.
Nie pytano o to, dlaczego dany sklep nie osiągał celów sprzedażowych.
Tylko mówiono, że jest za mało ładnych osób.
Szczytowym momentem, kiedy wiedzieliśmy, że mamy sukces,
było wydanie „Summer Girls” przez LFO.
- Ta piosenka LFO. - „Summer Girls”.
Lubię dziewczyny w Abercrombie & Fitch
„Lubię dziewczyny w A&F”.
Bądź moja, takie mam życzenie
„To odlotowe”. Coś o lecie. „…lato”.
Wypuścili to latem. Robimy coś dobrze.
Lubię dziewczyny w Abercrombie & Fitch
Bądź moja, takie mam życzenie
Nie ma jej od tamtego lata…
To była najfajniejsza rzecz, jaka spotkała Mike’a Jeffriesa.
Wtedy wiedział, że osiągnął swój cel.
Z czysto kreatywnego punktu widzenia
był szalonym geniuszem.
Wiedział, co robi i czego chce.
Nie obchodziło go, co robią inni.
Realizował to, co uważał za piękne czy fajne.
Zrobił to z powodzeniem.
Mój pierwszy kontakt z Abercrombie
to niezamówiony katalog. Nie wiem, jak trafiłem na ich listę mailingową.
Zobaczyłem uśmiechniętych i bawiących się młodych ludzi.
Pomyślałem: „Jak będę na studiach,
może będę iść z kolegami ramię w ramię,
skakać, ładować się na kupę,
tak jak w tych katalogach”.
Jestem Phil Yu. Prowadzę bloga Angry Asian Man: Wściekły Azjata.
Opowiadam na nim o mojej tożsamości azjatyckiego Amerykanina.
Czytelnicy wysłali mi zdjęcia i zapytali:
„Widziałeś to gówno w Abercrombie?”. Chodziło o koszulki.
Nasze koszulki z napisami miały znaczenie tożsamościowe.
Rozwijaliśmy się z prędkością światła.
Koszulki z grafikami produkowało się tylko raz,
więc trzeba było ciągle wymyślać nowe.
To my tworzyliśmy te wszystkie głupie slogany.
Nie było copywriterów.
Mieliśmy być prześmiewczy,
zabawni
i rezonować ze starszymi nastolatkami czy studentami.
Jednym z motywów był Buddha Fest.
Użyto stereotypu grubego azjatyckiego Buddy.
Pamiętam koszulkę, która mnie rozwaliła.
„W puli genetycznej Wirginii Zachodniej nie ma ratowników”.
Wtedy się śmiałam.
Teraz widzę, że to obraźliwe i niestosowne.
Druga koszulka to: „Jeszcze Juana i w drogę”.
Przedstawiała osła z taco w ręku i sombrero na głowie.
Wszystkim najbardziej zapadli w pamięć Wong Brothers
reklamujący fikcyjną pralnię
ze sloganem: „Nikt nie wybieli jak bracia Wong”.
Popkulturowy orientalizm.
Taki wizerunek Azjatów wytworzył się
na bazie amerykańskich filmów i telewizji.
Co słychać, laseczko?
Czyli kiczowata czcionka,
karykatury skośnookich Azjatów z wystającymi zębami.
„Nikt nie wybieli jak bracia Wong”.
Amerykanów pochodzenia azjatyckiego uczy się nie wychylania się,
nie robienia zamieszania, zwłaszcza że dużo jest dzieci imigrantów.
Ale wtedy dotarło do mnie, że wolno się na to złościć.
Nie wiem, o co chodziło, ale młodzi klienci
uwielbiali te koszulki,
więc je tworzyliśmy.
Były tanie.
Sprzedawano je nawet z 85% marżą.
Gdy coś takiego się dzieje,
wyobrażam sobie scenariusz, gdzie…
Gdyby choć jedna osoba powiedziała:
„To chyba zły pomysł”.
Nie miałem z tym nic wspólnego,
ale dwóch członków ekipy było pochodzenia azjatyckiego.
Dlatego projekt został zaakceptowany.
Teraz to mnie zbiłeś z tropu.
Serio? Był tam jakiś azjatycki projektant?
Może tak było
i zasłaniano się jedynym Azjatą w zespole.
Pytają się go, czy to obraźliwe.
Odpowie: „Nie”?
„To znaczy, tak”? A może zrobi rozpierduchę i powie:
„Uważam, że to obraża moją tożsamość”.
W dusznej, korporacyjnej atmosferze, gdzie otaczają cię biali,
nie wiem, czy sam czułbym się bezpiecznie.
NIE TYLKO AZJATKA ROZPOZNA RASIZM
DWÓCH WONGÓW MOŻE STAWIĆ OPÓR
Ten ewidentnie rasistowski produkt
rozwścieczył wielu studentów azjatyckiego pochodzenia.
Zostali urażeni tam,
gdzie mieli czuć się fajnie, swobodnie.
Studenci i azjatycko-amerykańskie grupy studenckie
zareagowały stanowczo.
Zawsze jest ktoś, kto nie rozumie, jaki ból sprawia coś takiego.
Widzi w tym zabawne wydarzenie.
Protest był pokojowy i spokojny,
czego nie można powiedzieć o parkingu, gdy chcieli wrócić do domu.
Porozmawiajmy o koszulce z dwoma Wongami.
Pamiętam ją.
Mike wycofał całą partię ze sklepów
i ją spaliliśmy,
żeby nikt nigdy nie dostał tego towaru.
Ale zachowali tę z Juanem.
Był tam ewidentnie osioł.
Bardzo to było sugestywne.
ABERCROMBIE REAGUJE NA PROTESTY
Jakiś biedny rzecznik napisał,
że wierzyli w to, że koszulka spodoba się Azjatom.
Tak napisali w informacji prasowej Abercrombie.
Zawsze staraliśmy się być błyskotliwi.
Wiem, że popełniliśmy kilka błędów.
Poniekąd uznaliśmy swoją odpowiedzialność,
naprawiliśmy to możliwie szybko.
Wyciągnęliśmy z tego naukę i zostawiliśmy to za sobą.
Nabroiliśmy i dostaliśmy po łapach,
ale z informacją, by zrobić coś podobnego.
Musieli zatwierdzać takie koszulki odgórnie.
Tak musiało być za kulisami.
Działają w bańce.
Nie widzą, czym to skutkuje
na poziomie konsumenta,
gdy Azjata patrzy na koszulki i zastanawia się, co to za bzdury.
Albo jest zmieszany: „To ma być fajne?”.
W popkulturze tylko tak funkcjonuję.
Czy mam się po prostu z tym godzić jako Amerykanin pochodzenia azjatyckiego?
Pierwszy raz zdałem sobie sprawę z tego, że wizerunek robi się problematyczny,
gdy wyszedł Spider-Man Sama Raimiego
w 2001 roku z Tobeyem Maguire’em.
Flash, to był wypadek!
Fan komiksów wie,
że Flash Thompson nęka Petera Parkera.
Zazwyczaj był dużym, chamskim blondynem.
W filmie cały czas nosił ciuchy Abercrombie.
Bardzo się tym przejąłem.
„Niedobrze”. Wiedziałem, że to coś złego.
Doszło do przewartościowania…
Wcześniej czym było dla ciebie Abercrombie?
Fajnym dzieciakiem, który by czegoś takiego nie zrobił.
ABERCROMBIE JEST DO BANI
W 2003 roku byłam dziennikarką The Wall Street Journal.
Odwiedzałam sklepy w Nowym Jorku.
Weszłyśmy z koleżanką do American Eagle Outfitters.
Koleżanka zaczęła rozmowę z kierowniczką
i spytała, jak trafiła do tego sklepu.
Okazało się, że była kierowniczką regionalną w A&F.
Koleżanka stwierdziła, że to ciekawe.
„To trochę inna kultura, staramy się, by wszyscy byli pozytywni wobec marki”.
Kierowniczka zaczęła płakać.
„Jestem tu taka szczęśliwa. Mogę zatrudnić, kogo chcę”.
Wskazuje na gościa, który prowadzi kobiety do garderoby,
czarny o jasnej karnacji z dredami.
Koleżanka pokiwała głową, jakby rozumiała, o czym mowa.
Coś mi umykało.
Zaczęłam przeprowadzać wywiady z ludźmi,
którzy mieli A&F w życiorysie.
Dowiedziałam się,
że większość osób zatrudniano w oparciu o wygląd.
Zaczęłam wyczuwać, że zwalniali też ludzi z tego powodu.
Zaintrygowało mnie to,
bo nie wydawało się legalne.
W końcu znalazłam kierownika, który powiedział mi,
że robi się ranking pracowników
w skali typu „fajny” czy „wymiata”. Należało być przynajmniej „fajnym”,
inaczej wypadało się z grafiku.
Nieważne, jakie mieli wyniki.
Liczyło się tylko to, że pracownicy, których fotografie
przesłano do centrali, byli seksowni.
To ewidentnie nielegalne…
Prawda?
Nigdy nie dawano mi dużo godzin.
Udałam się do kierownika
i poprosiłam go o więcej zmian.
Odparł: „Nie ma żadnych.
Mamy tylko nocne zmiany”.
Powiedziałam mu, że nie lubię odkurzać,
myć okien.
On na to: „Carla, wspaniale myjesz okna.
Jesteś w tym świetna”.
Powiedziałam mu, że mogę się z kimś zamienić.
Przyjaciółka zgodziła się na zamianę, bo nie przeszkadza jej praca w nocy.
„Nie lubimy, jak się zamieniacie.
Przydzielono ci tę zmianę i tyle”.
Poskarżyłam się kumpeli: „Nie wierzę. Co się dzieje?”.
Odparła: „Pewnie tak robią, bo jesteś czarna.
Żaden inny czarny tam nie pracuje”.
To była jedna z tych rzeczy,
o której w głębi serca wiedziałam.
Wiem, że dlatego, ale może dam radę to przezwyciężyć.
To firma, a nie jakaś jednostka, która mnie hamuje.
Potem nie było mnie już w grafiku.
Zapytałam go: „Co mam robić? Czy dalej tu pracuję?
Nie miałam zmiany od dwóch miesięcy”.
On na to: „Pracujesz. Przypominaj się”.
To było równoznaczne ze zwolnieniem.
Nie było wypowiedzenia.
Nikt do mnie nie zadzwonił. To był po prostu koniec.
Nasz sklep był w pobliżu UC Irvine.
To znany też jako UCI, Uniwersytet Chińczyków i Indyjczyków.
W 75% byli to Azjaci.
Koreańczycy, Indyjczycy, Chińczycy, Japończycy.
Nie było więc zaskoczeniem,
że wielu pracowników było pochodzenia azjatyckiego.
Po sezonie świątecznym
otrzymaliśmy wiadomość,
że jeśli ktoś nie otrzymał wypłaty, został zwolniony.
Mojego nazwiska nie było na liście,
więc porozmawiałam z przyjaciółmi.
Spytałam: „Mojego nazwiska nie było na liście. A waszych?”.
„Nas też nie ma na liście”.
Stwierdziłam, że to dziwne.
Zapytaliśmy zastępcę menadżera pochodzenia azjatyckiego.
Powiedział, że prawdziwy powód jest taki, że po nalocie kogoś z korporacji
zauważono, że w sklepie jest dużo Azjatów.
„Potrzebujemy więcej takiego personelu”.
Wskazali na plakat Abercrombie
z białym modelem.
To bolało, bo miałam pozytywne doświadczenia z tą firmą.
Teraz dowiedziałam się, że nie chcą mnie ze względu na mój wygląd.
Bolesna sprawa.
CIACHO
Zerwałam wszystkie plakaty.
Nie wyglądałam jak tamci ludzie
i dlatego już tam nie pracowałam.
Byłam wściekła.
Ale co mogłam zrobić? Miałam 21 lat.
Sprawa wydawała się jednoznaczna.
Poszedłem do sklepu
i zwróciłem się do pracowniczki.
Stwierdziła: „Wybacz. Nie zatrudnimy cię”. Zapytałem: „Czemu nie?”.
Odparła: „Kierownik mówi, że nie zatrudnimy cię,
bo w sklepie pracuje już zbyt wielu Filipińczyków”.
Ja na to: „Mówisz serio?”.
Była trochę zbita z tropu, ale odpowiedziała: „Tak”.
Nie wspomniałem o pochodzeniu,
więc ktoś z personelu musiał założyć, że jestem Filipińczykiem.
Opowiedziałem o tym rodzicom i bliskim przyjaciołom.
Zgodzili się ze mną, że to było posrane.
Nikt nie wiedział, co zrobić, w tym moi rodzice.
Co powiedzieć dziecku,
gdy ktoś mówi, że nie zatrudni go za to kim jest?
Powiedziałam mamie o wszystkim.
Stwierdziła, że dziwiło ją, że chciałam tam w ogóle pracować.
Do sprzątania się nadawałam,
ale sklep jasno dał znać,
że nie chce tam takich ludzi jak ja.
Powiedziała, że tego właśnie się spodziewała.
Wszystko w tym sklepie sugerowało, że jesteśmy „inni”. Nie pasowaliśmy tam.
W każdym ekskluzywnym butiku
sprzedawcy są żywcem wzięci z czasopism o modzie.
Szuka się pracowników, których wygląd pomoże sprzedać odzież.
Ale czy to może stać się formą dyskryminacji rasowej?
To właśnie zarzucono firmie Abercrombie & Fitch.
Dziewięciu powodów twierdzi, że ich zwolniono lub nie zatrudniono,
bo nie byli dostatecznie biali.
Dostawałam zmiany
po godzinach pracy.
Byłam jednym z powodów w pozwie Abercrombie.
Ze mną jest dwóch powodów w tej sprawie.
Anthony Ocampo i Jennifer Lu.
Jestem jedną z osób, które pozwały Abercrombie.
Chcieliśmy przemówić w imieniu tych, którym się to przydarzyło,
a także pociągnąć Abercrombie do odpowiedzialności.
Amerykański to nie „biały”.
Znajomy pochodzenia meksykańskiego pracował w MALDEF,
Meksykańskim Funduszu Pomocy Prawnej i Edukacji.
Jego szefem był Tom Saenz,
który słyszał inne doniesienia
o dyskryminowaniu w Abercrombie.
Mogłem pójść do galerii handlowej
i sprawdzić, co powiedział nam klient.
Tak też zrobiłem.
Wchodziłem do sklepu A&F
i sprawdzałem, kim są pracownicy.
Potem szedłem naprzeciwko
do podobnego sklepu,
typu Old Navy,
Banana Republic czy Gap.
Różnica była uderzająca.
W innych sklepach
personel pasował przekrojem do Południowej Kalifornii,
były to głównie młode, niebiałe osoby.
W Abercrombie & Fitch
personel był prawie wyłącznie biały.
Nie mówimy o jednostce, której odmówiono pracy,
choć to byłoby straszne i bezprawne.
Mówimy o praktykach w całym kraju,
w setkach sklepów, które dotykają tysiące studentów.
Trudno było znaleźć ludzi, którzy mogli być powodami.
Po części dlatego, że mało niebiałych osób
pracowało w Abercrombie & Fitch.
Młodsza siostra wysłała mi SMS-a… czy też zadzwoniła.
Chyba wtedy nie wysyłaliśmy SMS-ów, bo były za drogie.
Zadzwoniła i powiedziała:
„W Internecie napisali coś o Abercrombie & Fitch
w sprawie o dyskryminację rasową.
Ciebie na pewno dyskryminowali rasowo!
Zadzwoń tam”.
Zastanawiałam się, czy to, co mi się przytrafiło,
było wystarczająco złe.
Czy nie spławią mnie, kiedy im powiem.
Część mnie wciąż wierzyła,
że nie było tak źle.
Ale w kwestii rasizmu,
seksizmu czy homofobii…
sprawy nie muszą wydawać się złe.
Nikt nie musi nazwać mnie „czarnuchem” w Abercrombie & Fitch,
żeby to było „wystarczająco złe”.
Ale jako 19-letnia Carla myślałam sobie: „Czy ja wiem?”.
Pierwszy raz poczułem tak jawny rasizm.
Byłem wściekły.
Byłem oburzony i to nie słabło.
Kiedy zaproszono mnie do pozwu,
pomyślałem: „Okej.
Okazja, by wykazać, jak Abercrombie ściemnia,
podając się za prawdziwie amerykańską markę.
A tworzą ten wizerunek
poprzez zatrudnianie białych i zwalnianie niebiałych”.
Zapytaliśmy ich o doświadczenie w pracy w Abercrombie,
o składanie tam aplikacji.
Biali byli wyraźnie preferowani
w porównaniu z Afroamerykanami, Latynosami, Azjatami
i każdym, kto nie pasował do tego wyglądu.
EKSKIEROWNICZKA SKLEPU
Miałam dosyć grafików z poprzekreślanymi nazwiskami.
Mówiłaś ludziom,
że nie są dostateczne ładni.
Nie umiem spojrzeć pracownikom w oczy
i kłamać, że nie mamy dla nich godzin,
gdy chodziło o ich wygląd.
Jahan powiedział nam o stanowisku Abercrombie.
Nie była to dyskryminacja rasowa,
tylko nie byliśmy dość ładni, by pracować na sklepie.
Jesteśmy brzydcy!
To było śmieszne. Mówiliśmy sobie, że to jakieś kpiny.
„Co za żart”. Pewnie to lepsze niż powiedzieć,
że dyskryminowano nas rasowo.
To była kpina. Serio.
ABERCROMBIE ZAWARŁO UGODĘ. NIE PRZYZNAŁO SIĘ DO WINY.
Był pozew zbiorowy przeciwko Abercrombie
o ukrywanie niebiałych na zapleczu.
FILMIKI Z ZAPLECZA SKLEPU
Firma Abercrombie & Fitch zaprzeczyła zarzutom,
ale zawarła ugodę.
Abercrombie wiedziało, że ma dużo do ukrycia,
i od razu zaoferowało im dużą sumę.
Abercrombie & Fitch musiało zapłacić prawie 50 milionów dolarów
i wprowadzić zmiany.
Abercrombie podpisało ugodę sądową.
OPRÓCZ KARY ABERCROMBIE PODPISAŁO TEŻ UGODĘ SĄDOWĄ.
ZGODZIŁO SIĘ ZMIENIĆ ZASADY REKRUTACJI, ZATRUDNIANIA I MARKETINGU.
ABERCROMBIE PRZEZ SZEŚĆ LAT BYŁO MONITOROWANE PRZEZ SĄD.
NIE BYŁO WYRAŹNIE OKREŚLONYCH KAR ZA NIESPEŁNIENIE STANDARDÓW.
Abercrombie musiało stworzyć stanowisko dyrektora do spraw różnorodności.
Z jednej strony to wspaniała okazja,
żeby być w firmie, która tego wyraźnie potrzebuje.
Ale nie wiadomo, czy cię chcą.
Zadzwonili do mnie rekruterzy. „Słuchaj, w Ohio jest stanowisko.
Chodzi o markę A&F”. Odparłem, że jej nie znam.
Próbowałem się zorientować w galerii.
Porobiłem zakupy i uznałem, że ten sklep się różni.
BYŁY DYREKTOR DS. RÓŻNORODNOŚCI A&F
Dotarło do mnie, o co chodzi.
Trzeba odświeżyć markę
pod względem różnorodności i inkluzywności, mimo braku tej funkcji.
Nie było biura, standardów czy narzędzi.
Musiałem to wszystko poukładać. Modliłem się do Boga,
żeby dał mi coś wielkiego.
Właśnie chyba mi to dał.
Zapytałem o strukturę odpowiedzialności,
co było kluczową sprawą.
Miałem podlegać prezesowi i dyrektorowi zarządzającemu.
Były wyzwania strukturalne, które musiałem jakoś obejść.
Jednym z nich
było stworzenie marki z mniejszą ilością sprzeczności.
PYTALIŚCIE, A MY ODPOWIEDZIELIŚMY.
CZY WASZA FIRMA NIE DYSKRYMINUJE LUDZI ZE WZGLĘDU NA WYGLĄD?
Podchodzimy do ludzi z inkluzywnym nastawieniem,
które kultywuje różnorodność.
- Pracuj ze mną w Nowym Jorku. - Arizona.
- Floryda. - Belgia.
- Hiszpania. - Hong Kong.
- Niemcy. - Wielka Brytania.
Podejmując tę pracę, wiesz,
że być może zatrudniają cię, by zadbać o symboliczny udział mniejszości.
Można nie brać w tym udziału
albo uznać to za okazję,
by szerzej otworzyć drzwi dla ludzi takich jak ty,
którym nie dano tej możliwości.
Byłem rekruterem przez kilka lat, budowałem relacje
na historycznie czarnych uczelniach.
Byłem brązowym mężczyzną o wyglądzie białego,
ubranym od stóp do głów w Abercrombie, bo byliśmy do tego zobowiązani.
Na początku patrzyli na mnie krzywo i nic dziwnego.
Gdy zaczynałem,
kadra była w 90% biała.
Po paru latach
liczba niebiałych przekroczyła 53%.
Po objęciu stanowiska do spraw różnorodności i inkluzywności
moje pierwsze spotkanie było z kierownictwem sklepu.
Rozmawiali o tym, czego chcemy w sklepach.
Bardzo swobodnie rozmawiano tam o pięknie.
Kto był przystojny, a kto nie, jak wygląda nos tej czy tamtej osoby.
Nie mogłam uwierzyć, że rozmawiamy o ludziach
i tak analizujemy czyjś wygląd.
Było to nawet częścią rozmów o pracę.
„Nie, nie nadaje się”.
Powiem szczerze, że byłam w szoku.
Nie było już reprezentantów marki.
Teraz byli „impaktowi”, czyli ci na zapleczu,
albo „modele”, czyli ci z przodu.
W Abercrombie chyba nazwali „modelami” swoich słabo opłacanych pracowników,
żeby uchodziło im na sucho to samo,
co agencjom modeli.
Po ugodzie nie pisali już, że mają być ładni.
Pilnowali się, jeśli chodzi o używane zwroty.
Ale załatwili sprawę, gdy w ugodzie przystano na słowo „model”.
Sprawa była już czysta,
ale de facto nic się nie zmieniło.
A gdyby ktoś brzydki zgłosił się na modela?
Zapraszali na rozmowę. Przechodziło się przez ten sam proces.
Czy to znaczy, że szanse zatrudnienia się nie zmieniły?
Tak.
No tak.
Ugoda sądowa nie zmuszała liderów do wprowadzenia zmian.
Cała struktura zarządcza pozostała nienaruszona.
Jeffries nadal miał 10% akcji.
Nic się nie zmieniło.
Decyzje w większości zapadają na górze.
Jeffries i Bruce Weber
wykazywali bardzo niepokojące zachowanie.
OTO ZARZUTY PRZECIWKO BRUCE’OWI WEBEROWI.
NIE ODPOWIEDZIAŁ NA PROŚBĘ O KOMENTARZ
I NIE ZOSTAŁ O NIC OSKARŻONY LUB SKAZANY.
Weber bardziej nadużywał swojej władzy,
bo miał złą sławę i był odjechany.
Powszechnie wiadomo było, że Bruce lubi…
młodych mężczyzn.
Zapraszał i próbował gry w „dobry dotyk, zły dotyk”.
Kładłeś rękę na klatce piersiowej,
a on przykrywał ją swoją, sugerując, żeby się zrelaksować.
Potem mówił: „Opuszczę twoją rękę.
Powiedz mi, kiedy przestać”.
Moja ręka nie drgnęła.
On na to: „Nie, opuścimy twoją dłoń”.
Ja mu odparłem: „Nie, tak jest dobrze”.
Bruce dzwonił do gościa.
Zapraszał go na kolację.
„Hej, wpadnij. Zjemy kolację. Pobawimy się z psami i takie tam”.
Szedł tam i następnego dnia go nie było.
Trzeciego dnia nagle zadzwonił telefon.
Wiedziałem, o co chodzi.
„Hej, Bobby. Samochód podjedzie po ciebie na kolację”.
W tamtej chwili rozmyślasz, czy wrócisz do domu, czy nie.
„Cóż, nie dam rady dotrzeć”.
On na to: „Musisz. To pomoże w twojej karierze”.
Odparłem: „Nie trzeba, Bruce, bardzo dziękuję”.
Po minucie mój telefon znów zadzwonił.
Minęło nie mniej niż dwie minuty. „Że co?”
Odebrałem i usłyszałem: „Hej, Bobby.
Niestety wypadasz. Samolot czeka na ciebie.
Spakuj się, bo dzisiaj wylatujesz”.
I nagle wypadłem z gry.
Do tego był Michael Jeffries.
Miało się wrażenie, że po prostu chce się zabawić na sesjach.
Ewidentnie też lubił młodych mężczyzn.
Choć był tak dziwny, że kto go tam wie…
Nie mam pojęcia, co go kręci.
Zawsze wydawali się dodawać
coś nowego do procesu.
Przykładowo trzeba było
wejść do zamkniętego namiotu,
a w środku byli tylko Bruce Weber i Michael Jeffries.
Przeprowadzali wywiad. Sprawdzali, czy lubią twoją osobowość,
kim jesteś i co wnosisz ze sobą.
Kiedy kierował Abercrombie, sprzedawał ubrania kobietom i dziewczętom,
ale większość ludzi widziała
i reagowała
na wizerunek mężczyzn.
Mike chyba nawet nie zdawał sobie sprawy,
że jest ikoną gejów.
Wiadomo było czy też podejrzewano, że jest gejem,
ale pilnował swojego życia osobistego.
Na początku lat 2000.
Mike Jeffries wciąż ukrywał swoją seksualność.
Raz był żonaty i miał syna.
Jego żona była praktyczna nieobecna,
a jego partner życiowy, Matthew Smith,
nagle pojawił się w firmie.
U Mike’a Jeffriesa wiele musiało się dziać za zamkniętymi drzwiami,
o czym mało kto wiedział.
Był poza wszelką kontrolą. Bez dwóch zdań.
Przeszedł kilka okropnych operacji plastycznych.
Chciał być młody.
Żył w pogoni za młodością. Historia stara jak świat.
Fascynował mnie Mike i jego firma.
Mike był dziwacznym, ale też intrygującym człowiekiem.
Rozpaczliwie próbowałem napisać o firmie
i wejść do ich siedziby, tak zwanego Kampusu.
KAMPUS A&F
IDEALNY NA ROZPOCZĘCIE KARIERY
Pewnego dnia zadzwonił do mnie
redaktor The New York Times Magazine, z którym współpracowałem.
Zaproponował napisanie artykułu o Abercrombie & Fitch.
Odparłem: „No pewnie. Jak uzyskaliście dostęp?”.
„Zaprosili nas”.
Wciąż nie rozumiem, dlaczego Mike odrzucił tyle osób,
które chciały napisać o jego marce, a mnie dano tę szansę.
Mówił, że to strefa wolna od diw.
W pewnym sensie on był diwą. Podejmował wszystkie decyzje.
Mieli modelowe sklepy na terenie kampusu.
Obserwowałem, jak przechodził i obsesyjnie sprawdzał,
jak leżą dżinsy na manekinach.
Obejście z nim sklepu
pozwoliło mi zrozumieć jego tradycyjne poczucie
męskości i kobiecości.
Mówił rzeczy typu: „Musi wyglądać bardziej jak koleś”.
O manekinie: „Nie może wyglądać jak babochłop”.
Dokładnie tak powiedział.
Przeglądał kolekcję dla kobiet.
Wziął do ręki sztruksy,
które jego zdaniem były zbyt męskie.
Powiedział: „Dla kogo wy to, kurwa, projektujecie?
Dla lesb w getrach?”.
Tym samym powiedział wprost pewne rzeczy,
które dotąd pozostawały niewypowiedziane,
czyli że nie projektujemy
dla mężczyzn i kobiet, dziewcząt i chłopców.
Robimy to dla seksownych kobiet i mężczyzn,
seksownych dziewcząt i chłopców.
A „seksowni” to „heteroseksualni”,
a nie „lesby”.
Chciałem poddać go psychoanalizie.
Chciałem rozwikłać,
kim jest ten koleś.
Zapytałem go o te głośne kontrowersje
i pozwy.
Stał się bardzo defensywny.
W końcu powiedział coś, co było…
zbyt szczere.
Powiedział: „Jesteśmy wykluczający? Oczywiście.
Nie każdy może nosić nasze ubrania.
Nie chcę, by wszyscy je nosili”.
Mówił, że interesują go fajne dzieciaki.
Powtarzał hasło o „typowo amerykańskich fajnych dzieciakach”.
Fetyszyzował „typowo amerykańskiego chłopaka”.
Nie tylko on w świecie mody
miał taką opinię,
ale tylko on był skłonny powiedzieć to głośno.
Dwa dni później, gdy wyjechałem z Ohio, dostałem maila.
Wycofali zgodę na ich udział w artykule.
Czyli tekst wypadł z New York Times Magazine.
Napisałem go więc dla Salonu.
Kiedy się ukazał, wywołał trochę szumu
jako sylwetka dziwacznego lidera, odnoszącego sukcesy w świecie mody.
W 2006 roku
otwarte powiedzenie, że są marką wykluczającą ludzi,
nie było wcale czymś nie do przyjęcia.
Abercrombie wyróżniało się dla mnie tym,
że nie wyrażało z tego tytułu skruchy.
Firma otwarcie zatrudniała określonych ludzi.
Oczekiwała danego wyglądu. Reklamy zachowywały pewną stylistykę.
Nie uważała wcale,
że potrzebuje rozmawiać o różnorodności i inkluzywności,
by wszyscy czuli się reprezentowani.
Postawiła na bycie wykluczającą
i na to, że sprzedaje taki lifestyle.
Chciała, żeby sprzedawcy wyglądali jak modele z reklam
i żeby ten styl życia był z nią kojarzony.
Nie odcinała się od dyskryminowania, jeśli chodzi o wygląd i estetykę.
Nie nosiłem ciuchów Abercrombie
nie tylko dlatego, że były bardzo drogie.
Zwyczajnie nie mogłem.
Byłem grubym, biednym gejem.
Czyli idealnym celem do znęcania się.
Pewnej nocy siedziałem i przeglądałem Internet.
Wtedy nie był tak imponujący. Głównie wiadomości.
Natknąłem się na artykuł
o Mike’u Jeffriesie. Nie znałem gościa.
Przeczytałem cytat:
„W każdej szkole są fajne dzieciaki
i te niezbyt fajne.
Szukamy tych fajnych, atrakcyjnych, typowo amerykańskich dzieciaków
z mnóstwem przyjaciół. Czy jesteśmy wykluczający?
Bez wątpienia”.
Okazało się, że artykuł ma siedem lat.
Powiedział to siedem lat temu i nikt nic z tym nie zrobił.
A przecież on miał tyle władzy. Bo o to chodzi.
Nie był tylko prezesem firmy odzieżowej.
Kreował, czym jest fajność.
Ruszyłem z petycją, żeby Abercrombie & Fitch przeprosiło
i zaczęło sprzedawać większe rozmiary.
Udało się zebrać listę 200 osób.
Wysłałem tę informację do setek ludzi
i poszedłem spać.
Wywiad z 2006 roku z prezesem Abercrombie & Fitch,
Mike’em Jeffriesem, stał się viralem.
Jeśli szukasz bluzki damskiej XL,
masz pecha.
Modny dyrektor generalny nie chce twoich pieniędzy.
Przekroczył granicę.
Przekroczył ją z miliard razy. Nie kupujcie w Abercrombie & Fitch.
Powiedział: „grube laski”.
Pojawiło się to na Twitterze i stało się viralem.
Rusza wielka kampania, by usunąć Mike’a Jeffriesa.
Chciałbyś, żeby Kim Kardashian mogła wcisnąć
swój tyłek w te ciuchy.
Ten gość nie jest atrakcyjny. To stary brzydal.
Nie wiem, czy byłem w bardziej rasistowskim miejscu niż A&F.
Są w całości do bani.
A ich ubrania nie są warte ceny.
Nieważne, czy te cycki zmieszczą się w twoje koszulki,
nie kupię nic u ciebie.
Mówi, że firmy oferujące wszystkie rozmiary mają kłopoty.
Bez alienowania ludzi nikogo nie kręcisz.
Spójrzmy znów na niego.
Oceniasz czyjąś fajność na podstawie samego wyglądu?
Zatrudniasz tylko ładne osoby? Zatrudnij dobrych pracowników.
Przeprowadziłem wywiad z przywódczynią bojkotu.
Stwierdziła, że Abercrombie ma największy wpływ na ludzi w jej wieku.
Dziewczyny myślą, że muszą być bardzo chude,
a chłopcy napakowani,
tak jak ci kolesie w sklepach i na reklamach.
Dla niej i jej przyjaciół nie było bardziej wpływowej marki.
W liceum cierpiałem na anoreksję.
Wiedziałem, jak szkodliwe są takie słowa
i jak ta retoryka wpływa na psychikę młodzieży.
A przemawiali właśnie do niej.
To ich konsumenci.
Mówili młodym, że jeśli nie wyglądają w dany sposób,
nie są pewnym typem osób,
te ubrania nie są dla nich.
Całymi tygodniami
ludzie gadali o tym i relacjonowali.
Wtedy zadzwonili z Abercrombie & Fitch
i zaprosili nas do Ohio,
żebyśmy im pomogli.
Pomogli wyjść z tej sytuacji
i dojść do jakiegoś porozumienia.
Zaproszono mnie, prezesa Krajowego Stowarzyszenia Zaburzeń Odżywiania,
działacza z Change.org
i dwóch innych specjalistów od zaburzeń odżywiania.
Rozmawiałem z nimi nie tylko o dyskryminacji ze względu na rozmiar
i czemu to jest złe.
Powiedziałem im też, dlaczego to była głupia decyzja biznesowa.
Gdy 60% klientów nosi większe rozmiary, dlaczego do nich nie przemawiacie?
Weszła ich ekipa.
Byli uśmiechnięci, pełni życia i biali.
Poza jedną osobą.
Dyrektorem do spraw różnorodności, który oczywiście był czarny.
„Zabiegamy o fajne dzieciaki”.
Co pomyślałeś, gdy Mike to powiedział?
Muszę niestety odmówić odpowiedzi.
Zapewne nie mylisz się co do mojego odbioru tej wypowiedzi.
No ale…
Siedzieliśmy przy długim stole konferencyjnym.
Zapytałem: „Chwila. Gdzie jest Mike Jeffries?”.
Nie przyszedł na to spotkanie.
Zacząłem wyciągać 2000 stron petycji.
Miał pudło. Co w nim było?
I rzuciłem je efektownie przed każdym z dyrektorów.
Naprawdę efektownie.
Powiedziałem:
„Każdy stos tych petycji
reprezentuje tysiące ludzi,
którzy sprzeciwiają się temu, co robi ta marka”.
Dyrektor do spraw różnorodności wydawał się urażony. Wyciągnął książeczkę.
Próbował mi wytłumaczyć, że ich firma bardzo dba o różnorodność
i ile wspaniałych rzeczy zrobiła w tym zakresie w sklepach,
odkąd tu przybył.
Podał mi książeczkę.
Spojrzałem na nią i odrzuciłem.
„To nic nie znaczy. Rozejrzyj się. Jesteś tu jedynym niebiałym”.
Im wyżej, tym bardziej jest staro i biało.
Ci ludzie byli tam prawie od początku.
Reprezentują to, czym jest Abercrombie.
Tak, są dane na poziomie sklepu,
ale co z poziomem wiceprezesów
i z ludźmi z rady nadzorczej?
Mamy tu problem systemowy,
który jest o wiele większym wyzwaniem.
Nie da się tego naprawić
w ciągu roku za pomocą masowego naboru.
Kierownictwo pozostało białe.
Ugoda sądowa obejmowała głównie poziom sklepu.
Stanowili 90% ogółu personelu.
Na tym się skupiliśmy.
Można to uznać za szklany sufit dla osób niebiałych.
W biurze oglądałem nowych kierowników regionalnych
i nie było nikogo niebiałego.
Skrzywdziłbym wszystkich cenionych przeze mnie niebiałych kierowników,
z którymi pracowałem przez lata,
gdybym nie powiedział,
że nie było to nierasistowskie.
„Nie było to nierasistowskie?”
Okazało się, jak bardzo kierownictwo było oddane sprawie,
gdy ugoda przestała obowiązywać.
Powierzchownie sporo się poprawiło,
ale obiecane zmiany miały być o wiele głębsze.
Nic nie było wiążące, a to duży problem.
NIE WYKAZANO NIGDY, BY ABERCROMBIE NARUSZYŁO UGODĘ SĄDOWĄ,
ALE NADZÓR SĄDOWY DONOSIŁ, ŻE NIE OSIĄGNIĘTO WIELU CELÓW,
W TYM REPREZENTACJA MNIEJSZOŚCI W MARKETINGU I KADRACH BYŁA ZA MAŁA.
Gdy wygasła ugoda,
zaczęto odczuwać coś, co nazywamy „zmęczeniem”.
Ludzie mieli dość…
Potem zaczął się opór.
„Naprawdę musimy to robić?
Musimy przeznaczyć na to tyle pieniędzy?”
Czy szczerze byliśmy oddani zmianie?
Czy nie?
Byłem na miejscu Todda.
To niezwykle trudne położenie,
w którym wciąż stawiamy osoby z mniejszości.
Mówimy: „Rozwiąż wszystkie problemy”.
Był skazany na porażkę i chyba dlatego ostatecznie odszedł.
Zawsze ostrożnie wypowiadam się o swoim doświadczeniu
i powodach odejścia.
To miejsce zmieniło się, odkąd je przejąłem.
Chociażby to
jest dla mnie sukcesem.
NETFLIX I CZILOWANKO?
No dobrze.
BLOGERKA MODOWA
Jestem Samantha Elauf. Urodziłam się i wychowałam w Tulsie w stanie Oklahoma.
Złożyłam podanie do Abercrombie & Fitch.
Z perspektywy czasu zadali jedno zabawne pytanie,
które zapadło mi w pamięć.
„Co oznacza dla ciebie różnorodność?”
Myślę sobie: „Dobrze, łatwo się wpasuję”.
Na rozmowie miałam na sobie dżinsy,
białą koszulę
i tradycyjnie zawiniętą czarną szarfę.
Na koniec usłyszałam, że zadzwonią i zaproszą na orientację.
Koleżanka napisała do mnie: „Moja menedżerka już do ciebie dzwoniła
w sprawie orientacji?”. Odpisałam, że nie.
Ona na to, że podpyta ją.
Gdy tylko pytała, menadżerka dziwnie reagowała.
Po rozmowie zadzwoniła do kierownika okręgu,
bo miałam na głowie czarną szarfę.
W tamtych czasach czerń była wykluczona.
Odparł jej, że kolor jest nieważny, ale nie może tu pracować.
Pierwszy raz coś takiego mi się przytrafiło.
Niedługo potem odwiedzałam koleżankę mamy i opowiedziałam jej, co się stało.
Zasugerowała, żebym skontaktowała się z CAIR,
Radą Stosunków Amerykańsko-Islamskich.
Nawiązałam kontakt z nimi, a oni nagłośnili moją historię.
Postanowili zgłosić sprawę do Urzędu do Spraw Zatrudnienia
i sprawdzić, czy wytoczą sprawę.
Wtedy sprawa stała się poważna.
Moje zdjęcie było wszędzie,
a ludzie wysyłali mi wiadomości.
Tweetowano najbardziej szalone rzeczy.
W pewnym momencie przestałam czytać komentarze.
Na każde pozytywne, wspierające słowa
przypadało mnóstwo hejtu.
Dostałam kilka pogróżek.
To była nienawiść skierowana w stronę mojej wiary
i moich przekonań.
Jednocześnie muzułmanie pytali mnie, dlaczego chcę pracować dla Abercrombie.
ABSURD.
Niektórzy kazali mi wracać do mojego kraju,
co jest zabawne, bo pochodzę z Tulsy w stanie Oklahoma.
Dokąd mam się udać?
Abercrombie zaparło się na całego
i uznało, że ma rację.
Prawnicy z Abercrombie próbowali to porównać
z noszeniem bejsbolówki.
Nie pozwoliliby przecież pracownikowi, żeby ją nosił.
Ale jest duża różnica między hidżabem a czapką bejsbolową.
Pamiętam, że telefon mi się urywał.
Sąd Najwyższy przedstawił listę stu spraw do rozpatrzenia,
w tym moją.
Wielka sprawa.
Po pierwsze, że firma pozwoliła, by sprawa trafiła do Sądu Najwyższego.
To bardzo nietypowe.
Większość firm szukałaby ugody,
bo bałaby się rozgłosu, niezależnie od wyniku.
Argumentowali, że gdyby mnie zatrudnili, zaszkodziłabym ich marce,
co z kolei uderzyłoby w sprzedaż.
Szkodziłabym ich wynikom, bo nie pasowałam do ich polityki wyglądu.
Sąd Najwyższy odrzucił ten argument stosunkiem głosów osiem do jednego.
Sędziowie uznali, że czyny Abercrombie & Fitch
naruszyły ustawę o prawach obywatelskich z 1964 roku.
Jeśli sędzia Scalia zarzuca dyskryminację,
wiadomo, że nawaliłeś.
Ośmiu zagłosowało za, a jeden przeciw.
Sędzia na nie był Afroamerykaninem.
Afroamerykanin nie musi być po mojej stronie,
bo łączy nas odmienność,
ale zaskoczyło mnie to.
Ludzie wciąż mówią: „Widziałem cię w książce od historii”
albo: „Czytałam o tobie”.
„Studiuję prawo. Omawialiśmy twoją sprawę”.
Nie miałam świadomości, co osiągnęłam.
WYGRANA KOBIET Z MNIEJSZOŚCI, ZWŁASZCZA TYCH W HIDŻABACH!
A&F poszło z tym aż do Sądu Najwyższego.
Dyskryminacja nie była jednorazowym wyskokiem,
cytatem sprzed siedmiu lat.
Była częścią marki i tożsamości.
Dyskryminacja była osadzona na każdym poziomie.
Abercrombie było wtedy synonimem skandalu.
Nie chodziło o odzież
ani o zbyt wielkie logo, które to wychodziło z mody.
Ta marka stawała się problematyczna,
bo, jak powiedzieliby analitycy,
cały ten szum odwracał uwagę od samej sprzedaży ubrań.
A&F KWARTALNE PRZYCHODY
GŁOS MIKE’A JEFFRIESA
Drugi kwartał okazał się nadspodziewanie trudny.
Nie jesteśmy zadowoleni z wyników
i ciężko pracujemy nad poprawą trendu od trzeciego kwartału.
ABERCROMBIE & FITCH SIĘ STARZEJE
Pod kierownictwem Mika’a Jeffriesa Abercrombie traciło na znaczeniu.
Ale ten wciąż dużo zarabiał.
Udziałowcy pozywali Mike’a
za wypłacanie sobie 40 milionów rocznie,
choć akcje znajdowały się wśród 10% najgorzej się spisujących.
Znalazłam instrukcję,
jak traktować Mike’a Jeffriesa w firmowym samolocie.
Normy samolotowe.
Oto 47-stronicowy podręcznik dotyczący odrzutowca Abercrombie & Fitch.
Trudno uwierzyć, jak szczegółowe były te instrukcje.
Jeśli pasażerowie jedzą zimne posiłki,
członkowie załogi nie mogą jeść ciepłych.
Takie instrukcje
rzadko są upubliczniane.
Kiedy Michael lub gość o coś proszą,
należy odpowiedzieć:
„Nie ma problemu”.
Należy tak mówić zamiast zwrotów „Oczywiście” czy „Za chwilę”.
Wprowadził świetne zmiany do firmy,
ale o krótkoterminowym wpływie. To nie było do utrzymania na dłuższą metę.
Wątpię, by mieli długoterminową strategię.
Raczej chcieli sprawdzić, jak bardzo firma może urosnąć,
i zobaczyć, co wtedy.
Nie chcesz, żeby twoja marka była rozpalona do białości,
bo takie zawsze się wypalają.
Abercrombie ma poważne kłopoty,
ale prezes Jeffries chyba tego nie zauważył.
W latach 2000. warunki biznesowe zmieniły się dla Abercrombie.
Klienci też się zmienili.
Firma straciła adorację nastolatków.
NAJBARDZIEJ ZNIENAWIDZONY SKLEP W USA
Marka nie była fajna.
Abercrombie & Fitch można było nosić na budowie.
Budowlańcy zakładają buty, żeby iść do pracy.
W domu zdejmujesz je i resztę odzieży.
Bierzesz prysznic,
po czym zakładasz coś innego.
Tym była odzież Abercrombie & Fitch.
Dzieciaki dorosły i zrozumiały, że nękanie nie jest fajne.
Postanowiły nie kupować tam, gdzie czują się źle.
Abercrombie & Fitch…
utraciło część swojej aury
właśnie dlatego, że wykluczenie było źródłem ich sukcesu.
A to przestało być fajne.
Wiadomości z ostatniej chwili.
Prezes Abercrombie & Fitch ustępuje.
Rozmawiał z kierownictwem w niedzielę 7 grudnia.
W poniedziałek 8 grudnia nie pojawił się w pracy.
Już nie wrócił.
Wiele osób już nigdy go nie zobaczyło.
Wiele osób spodziewało się chyba, że Mike jest nieusuwalny.
Będąc tam, myślisz sobie:
„Jak długo jeszcze będą tolerować takie zachowanie,
takie komentarze, ten typ przywództwa?”.
Nie spodziewano się, że odejdzie.
Pamiętam, że kiedy w końcu wypadł…
byłam w szoku!
Wreszcie się go pozbyli.
Wszystko się kiedyś kończy.
OBECNIE
Les Wexner jest uwikłany w różne skandale.
Jadę na spotkanie. Dziękuję.
Les Wexner ogłosił, że odchodzi ze stanowiska prezesa L Brands.
Pozostaje pod lupą władz z racji powiązań z Jeffreyem Epsteinem,
skazanym przestępcą seksualnym i upadłym finansistą.
Nie tylko przepisał całą fortunę Jeffreyowi Epsteinowi,
ale pozwolił mu firmować się jako łowca modelek Victoria’s Secret.
To jeden z głównych powodów,
dla których Jeffrey Epstein wciąż był otoczony
pięknymi, młodymi kobietami.
Myślały, że on będzie decydować o ich karierze.
Sensacyjny artykuł w The New York Timesie podaje,
że Bruce Weber jest winny wieloletnich nadużyć seksualnych.
Bruce Weber oczywiście został pozwany przez rzesze modeli.
Bruce powiedział, że jestem spięty, i poćwiczył ze mną oddychanie.
Wtedy zamarłem.
Nie wiedziałem, jak zareagować.
Całe to doświadczenie było przerażające i upokarzające.
BRUCE ZAPRZECZA ZARZUTOM.
POWIEDZIAŁ NY TIMES: „STOSUJĘ ĆWICZENIA ODDECHOWE
I SFOTOGRAFOWAŁEM ZAWODOWO TYSIĄCE NAGICH MODELI,
ALE NIKOGO NIE MOLESTOWAŁEM”.
ODRZUCONO JEDEN POZEW W 2020 ROKU.
W 2021 ROKU ZAWARŁ DWIE UGODY O NAPAŚĆ SEKSUALNĄ
Z EKSMODELAMI BEZ PRZYZNANIA SIĘ DO WINY.
NIE MA DONIESIEŃ
O MODELACH ZARZUCAJĄCYCH NAPAŚĆ SEKSUALNĄ MIKE’OWI JEFFRIESOWI.
Zmiany z reguły mają miejsce, gdy krytykujący umieją wskazać,
jak firma traci pieniądze
przez swoje postępowanie.
Potem następują zmiany.
Przedefiniowanie
i rozwój marki to nie zawsze łatwe sprawy.
Po drodze mieliśmy parę nieudanych ruchów.
Nie jesteśmy już tą samą firmą.
Czyścimy kanały społecznościowe i naszą historię.
MIKE JEFFRIES NIE PRACUJE W FIRMIE OD 2014 ROKU.
RZECZNIK ABERCROMBIE TWIERDZI, ŻE:
„EWOLUOWALI I SĄ MIEJSCEM PRZYNALEŻNOŚCI, A NIE WPASOWYWANIA SIĘ”.
WEDŁUG OŚWIADCZENIA PREZESKA FRAN HOROWITZ „WŁĄCZYŁA ŚWIATŁO”,
„ŚCISZYŁA MUZYKĘ” W SKLEPACH I SKUPIA SIĘ NA „SŁUCHANIU KLIENTÓW”.
Posiadanie szerokiej reprezentacji osób
i włączanie ich do swojej marki to mądry sposób na biznes.
Dyskryminacja i wykluczanie też mogą być mądrym sposobem,
bo zawsze znajdą się ludzie, którzy chcą uważać się za fajnych.
Ale to fascynujące, ile marek
skupia się na tym, że każdy może być fajny.
Dokonali radykalnej zmiany, jeśli chodzi o różnorodność modeli.
Abercrombie & Fitch ogłosiło plany,
by nie zatrudniać pracowników w oparciu o atrakcyjność.
Pierwszy nowo zatrudniony na pewno poczuje się świetnie.
Szkoda, że nie dało się tak szybciej.
Abercrombie & Fitch to raczej przykład,
a nie wyjątek.
Nie wymyśliło zła.
Nie wymyśliło klas społecznych.
Po prostu to opakowało.
Reprezentuje to, co najgorsze w amerykańskiej historii,
jeśli chodzi o koszty, metody zatrudniania i wizerunek.
Jest tym, czym nie chcemy, żeby była Ameryka.
Lubimy wierzyć, że to przeszłość
i staliśmy się trochę lepsi.
Nie wiem, co to o nas mówi, że tak długo było to popularne.
Pewnie to,
że bardzo chcieliśmy być lubiani.
Oślepił nas nasz własny blask.
„Jesteśmy świetni. Odnosimy sukcesy”.
Ale media społecznościowe nie istniały.
Pewnie tyle samo osób nienawidziło tego,
co robiliśmy, i było urażonych.
Nie czuły się włączane ani reprezentowane,
ale nie miały możliwości, żeby to nagłośnić.
Teraz mają.
Może nie jest to nowa, powszechna świadomość społeczna.
Po prostu teraz wszystkich słychać i musimy się pilnować.
Myślę, że istnieją pewne granice, jeśli chodzi o to, co marki mogą robić.
Koniec końców chodzi o zamiar sprzedania czegoś.
Czy można sprzedać inkluzywną różnorodność,
gdy tak naprawdę chcesz sprzedać koszulkę z dekoltem?
Liczę, że firmy zrozumieją
swoją kluczową rolę w kształtowaniu kultury,
dyskusji
i tego, jacy ludzie w społeczeństwie są cenieni.
Historia Abercrombie to akt oskarżenia
wobec naszej kultury sprzed…
zaledwie 10 lat.
Ta kultura entuzjastycznie akceptowała
prawie wyłącznie białą, konserwatywną wizję świata.
Ta kultura definiowała piękno jako „chudy”, „biały” i „młody”.
Ta kultura bardzo ochoczo wykluczała ludzi.
Rozwiązaliśmy to wszystko?
Nie.
Napisy: Przemysław Stępień