Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Λήψη τέταρτη.
Ευχαριστώ.
Οι προσλήψεις είναι το παν.
Ονομάζομαι Χοσέ Σάντσεζ.
"Δουλεύω για την Abercrombie & Fitch. Υπεύθυνος προσλήψεων.
Ψάχνω άτομα να δουλεύουν στο κατάστημα.
Νορμάλ πράγματα, 15 ώρες τη βδομάδα.
Προσλαμβάνουμε ωραίους".
ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Όταν πήγαινα λύκειο,
η Abercrombie & Fitch ήταν πολύ δημοφιλής.
Ήταν απ' τα μαγαζιά
όπου έμπαινες και χάζευες.
Φαινόμενο ποπ κουλτούρας.
Ο κόσμος έκανε σαν τρελός.
Αν δεν ντυνόσουν από κει, δεν ήσουν κουλ.
Θυμάμαι την πίεση να ταιριάξεις.
"Μακάρι να έκανα για την Abercrombie".
Τώρα νιώθω αλλιώς,
αλλά τότε ήταν κουλ να είσαι σαν τους άλλους.
Υπήρχε ένας τύπος, ξανθός γαλανομάτης.
Ήταν φέτες, σαν σμιλεμένος από γρανίτη.
Και φορούσε Abercrombie & Fitch.
Πουλούσε τη φιλοδοξία.
Φιλοδοξία.
Η τέλεια εικόνα της γνήσιας αμερικανικής νεολαίας.
Περνούσα έξω απ' το μαγαζί κι αναρωτιόμουν τι το ξεχωριστό είχε.
Έχει τόσο αδύνατα και λευκά άτομα.
Αδελφότητα,
οικοτροφείο,
προτεστάντες,
φραγκάτοι,
πλούσιοι οικότροφοι.
Όταν ντυνόμουν με Abercrombie,
ένιωθα διαφορετικά, σαν όλα να ήταν διαφορετικά.
Υπάρχει λόγος που άρεσε η μάρκα.
Ο αποκλεισμός είναι μέρος της κοινωνίας μας.
Την πρώτη φορά που είδα Abercrombie & Fitch,
μια κοπέλα κρατούσε μια σακούλα
μ' έναν ημίγυμνο, πολύ σέξι λευκό τύπο,
σε ασπρόμαυρο.
Σκέφτηκα "Τι είναι αυτό;"
Η Abercrombie πουλούσε ένα όνειρο.
Ήταν σαν τη φαντασίωση ενός νέου.
Έβγαζαν πολλά λεφτά διαφημίζοντας ρούχα,
αλλά οι διαφημίσεις ήταν χωρίς ρούχα.
Όσο περισσότερο συνεργαζόσουν,
τόσο πιο πολύ συνήθιζες να είσαι ημίγυμνος
και να μη φοράς τα ρούχα που διαφήμιζες.
Όταν το βλέπεις ως ενήλικας,
σου φαίνεται σοκαριστικό.
Αλλά στην εφηβεία σού φαινόταν κουλ.
Μάζεψα λεφτά για ν' αγοράσω μια μπλούζα
και τη φορούσα όσο πιο συχνά μπορούσα.
Έγραφε "Abercrombie & Fitch" στο χέρι.
Οπότε ήταν σαν να έλεγα "Δείτε, είμαι κουλ".
Στο λύκειό μου,
κάποιες κοπέλες έκοβαν τους άντρες από τις σακούλες
και τους έβαζαν στα ντουλάπια τους.
Μ' άρεσαν οι αφίσες κι οι φωτογραφίες.
Έντυνα τα βιβλία μου μ' αυτές.
Το "Abercrombie" πήγαινε στη ράχη
κι η φωτογραφία, μπρος και πίσω.
Τα ρούχα δεν ήταν ιδιαίτερα,
αλλά η μάρκα των ρούχων και το "Abercrombie" γραμμένο στο στήθος
ήταν σαν διακριτικό σήμα.
Συνέδεα τη μάρκα με αδελφότητες, παίκτες ράγκμπι.
Οι λευκοί που έπαιζαν αντισυμβατικά αθλήματα, όπως το λακρός.
Δεν ήταν σαν άλλες εταιρείες που είχαν κάποιον διάσημο
κι ήθελες να γίνεις σαν τον Μπραντ Πιτ.
Δεν θα γίνεις.
Σαν αυτούς της Abercrombie μπορείς να γίνεις.
Αθώα αγόρια από την περιφέρεια.
Αυτοί στις διαφημίσεις αγόραζαν και τα ρούχα.
Από πού είσαι;
Από την Πενσυλβάνια.
-Νέα Υόρκη. -Κολοράντο Σπρινγκς.
-Πίτσμπουργκ. -Ντάλας, Τέξας.
Κονέκτικατ.
Πήγα στο Στάνφορντ κι ο συγκάτοικός μου στο πρώτο έτος
είχε όλους τους καταλόγους με τους ημίγυμνους τύπους
που έπαιζαν ράγκμπι κι έκαναν κωπηλασία.
Στην ντουλάπα της εστίας,
είχε φτιάξει κολάζ με όλους αυτούς.
Θα έλεγα ότι υπήρχαν
πενήντα αποκόμματα ημίγυμνων της Abercrombie
κολλημένα στην ντουλάπα του.
Οπότε, τότε προφανώς παρατήρησα ότι ήταν χαρακτηριστικό των λευκών.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ A&F
Μεγάλωσα στην Ουάσινγκτον
και στην Α' Γυμνασίου πήγαινα στο σχολείο Σίντγουελ Φρεντς,
όπου πήγαν η Σάσα κι η Μαλία Ομπάμα κι η Τσέλσι Κλίντον.
Ήταν ένα πολύ ελίτ ιδιωτικό σχολείο στη Βορειοδυτική Ουάσινγκτον.
Μ' άρεσε πολύ η χιπ χοπ και η R&B,
οπότε εγώ τότε ντυνόμουν με FUBU, Mecca
και με σχεδιαστές καθημερινών ρούχων
από τη δεκαετία του '80 και του '90.
Όταν πήγα στο Σίντγουελ,
άκουσα για την Abercrombie & Fitch.
Δεν ήξερα τι το ιδιαίτερο είχε αυτή η μάρκα,
αλλά όλοι τη φορούσαν στο Σίντγουελ.
Θυμάμαι να βλέπω παιδιά που είχαν πιο πολλά λεφτά από μένα
να φοράνε τα ρούχα
και να θέλω κι εγώ αυτό το λουκ.
Πολύ χαμηλοκάβαλα τζιν,
ήταν πολύ της μόδας να δείχνεις τον αφαλό.
Μέχρι και διάσημοι τα φορούσαν.
ΟΛΙΒΙΑ ΓΟΥΑΪΛΝΤ
Χρησιμοποιούσαν άτομα όταν ήταν ακόμα μόνο μοντέλα.
Την Τέιλορ Σουίφτ.
Την Τζένιφερ Λόρενς.
Τον Τσάνινγκ Τέιτουμ.
Τον Άστον Κούτσερ.
Τη Χάιντι Κλουμ.
Την Τζάνιουαρι Τζόουνς.
Θεωρούσαμε ότι αυτές οι ξεκάθαρες διαφημίσεις
μας έλεγαν τι ήταν κουλ.
Τα περιοδικά ήταν σίγουρα σημαντικά.
Δεν υπήρχαν μέσα δικτύωσης.
Τα μουσικά βραβεία του MTV κι η εκπομπή House of Style
έδωσαν πρόσβαση στην περιφέρεια σε πράγματα που δεν είχε συνηθίσει.
Οι 98 Degrees στο TRL.
Αλλοτινές τάσεις από αστικά κέντρα
προβάλλονταν στο MTV και στα κανάλια του.
Έτσι, οι τάσεις της μόδας διαδίδονταν πιο γρήγορα στη χώρα.
Όπως με τα εμπορικά.
Τα εμπορικά κέντρα ήταν τάση.
Πήγαινες για ψώνια με γονείς.
Πήγαινες να βρεθείς με φίλους.
Βγαίναμε στο εμπορικό κάθε σαββατοκύριακο.
Πηγαίναμε στο εμπορικό με φίλους χωρίς να το ξέρουν οι δικοί μας.
Με τις τσάντες και τη στολή του Καθολικού σχολείου.
Όλοι πήγαιναν στο εμπορικό για να περάσουν την ώρα τους.
Στα 16 μου, ήξερα ότι εκεί ήθελα να δουλέψω.
Φανταστείτε μια μηχανή αναζήτησης που μπορείτε να αγγίξετε.
Ή έναν διαδικτυακό κατάλογο που είναι ένα πραγματικό μέρος.
Έπρεπε να πας στο εμπορικό για να ξέρεις τι να φορέσεις.
Πολύ ωραία.
Καθώς άνοιγαν εμπορικά και πήγαινε ο κόσμος,
γίνονταν κοινωνικά στέκια
και κάλυπταν κι όλες τις ανάγκες σ' ένα μέρος.
Με τα εξειδικευμένα καταστήματα
μπορούσες να ψωνίζεις πολύ συγκεκριμένα.
Πήγαινες στο Hot Topic αν ήσουν πανκ.
Πήγαινες στο Pac Sun αν ήθελες λουκ σέρφερ.
Πήγαινες στο Abercrombie & Fitch για κάτι καθωσπρέπει.
Πολλές μάρκες είχαν καθωσπρέπει,
αλλά επώνυμα ρούχα είχαν οι Ralph Lauren, Tommy Hilfiger και Nautica.
Από τις πρώτες μάρκες
που συνδύαζαν την κουλτούρα των νέων και το σεξ απίλ,
ήταν η Calvin Klein.
-Τι είναι αυτό; -Φόρεμα.
-Ποιος το λέει; -Ο Κάλβιν Κλάιν.
Μοιάζει με εσώρουχο.
Η Abercrombie δημιούργησε μια γέφυρα
ανάμεσα στο σεξ που πουλούσε η Calvin Klein
και τον αμερικανικό καθωσπρεπισμό που πουλούσε η Ralph Lauren.
Θες αυτό που φοράει αυτός που θεωρείς κουλ.
Ως αποτέλεσμα, σκεφτόσουν
"Θα είμαι κουλ μόνο αν έχω Tommy Hilfiger".
Ή τα τζιν GUESS.
Θεέ μου.
Κάποια απ' αυτά ήταν πολύ ακριβά.
Η Abercrombie & Fitch ήταν πιο οικονομική.
Είχε μια αίσθηση φιλοδοξίας,
αλλά δεν ήταν τόσο ακριβή ώστε να είναι απρόσιτη.
Η μόδα μάς πουλάει την αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου,
ότι είμαστε σίγουροι, κουλ, σέξι.
Εν πολλοίς, το τελευταίο που πουλάει
είναι τα ρούχα.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που μπήκες σε μαγαζί Abercrombie;
Ναι.
Θυμάμαι να μπαίνω μέσα
και να μου έρχεται η αίσθηση
"Θεέ μου, το έβαλαν σε μπουκάλι.
Έχουν αποκρυσταλλώσει όλα όσα μισώ σχετικά με το λύκειο
και τα έβαλαν σε κατάστημα".
Φτάνεις εκεί και βλέπεις δύο σέξι τύπους στην πόρτα.
Αν περάσεις απ' αυτούς,
χωρίς ν' αφαιρεθείς ή να νιώσεις ν' απειλείσαι…
Έπιασα δουλειά τις γιορτές και φορούσαν σκούφο του Αϊ Βασίλη.
Τον σκούφο, ένα τζιν, χωρίς μπλούζα.
Κάτι ευφυές που έκανε η Abercrombie
ήταν να βάλει καφέ παντζούρια στα παράθυρα
και μια μεγάλη φωτογραφία στην είσοδο.
Έτσι, έπρεπε να μπεις για να δεις τι είχε το μαγαζί.
Κανείς άλλος δεν το έκανε.
Σ' ανάγκαζαν να διαβείς το κατώφλι.
Είχε τη δική του ατμόσφαιρα.
Ήξερες ότι πλησίαζες, κι ας μην ήξερες το εμπορικό,
από τη μουσική.
Η μουσική στη διαπασών. Οι γονείς το μισούσαν.
Δυνατή μουσική κλαμπ.
Τεράστιες φωτογραφίες ημίγυμνων αντρών.
Όλο το κατάστημα ήταν μια εμπειρία
όπου άραζε ο κόσμος.
Θεωρούνταν το γνήσια αμερικανικό λουκ
κι εγώ με θεωρούσα γνήσια Αμερικανίδα.
Μου άρεσε αυτό το λουκ.
Τα καταστήματα της Abercrombie είχαν μια συγκεκριμένη κολόνια.
Σου 'ρχεται αμέσως η μυρωδιά.
Σου 'ρχεται η μυρωδιά της Abercrombie.
Ένα γλυκό, αρρενωπό άρωμα όταν περνάς.
Έβλεπα τους υπαλλήλους να ψεκάζουν τα ρούχα με το άρωμα.
Παθαίνω ημικρανίες, οπότε μου ήταν δύσκολο.
Είχα πονοκέφαλο όταν έβγαινα,
αλλά οι έφηβοι δεν είχαν θέμα.
Μου την έδιναν δωρεάν και μύριζε…
Η κολόνια τους πάντα μύριζε πολύ ωραία. Ναι.
Στη μαμά μου δεν άρεσε το κατάστημα
και θυμάμαι να με ρωτάει "Γιατί ψωνίζεις από κει;"
Το προσωπικό ήταν φρικτό.
Στην εταιρεία το λέγαμε.
Δεν έπρεπε να σε προσέχουν καθόλου.
Βασικά, έπρεπε να παριστάνουν ότι τους ενοχλείς.
Με συγχωρείτε.
Ναι;
Κάποιος απ' το MADtv πρέπει να δούλευε εκεί
ή ίσως ο αδερφός του.
Πετύχαιναν διάνα την κουλτούρα της Abercrombie.
Έχετε ένα δοκιμαστήριο κι έχει ουρά. Θ' ανοίξετε κι άλλο;
Όχι.
Δεν υπερέβαλλαν.
Έχεις το κλειδί;
Όχι, αδέρφι.
Νομίζω ότι το έχει ο Ντατς. Ντατς, έχεις το κλειδί;
Καταγράφουν πολύ καλά το στιλ
"Πού είμαι; Τι μέρος είναι αυτό;"
Στορμ, έχεις το κλειδί;
Ναι, το έχω. Δικό μου λάθος.
Κάθε ρούχο της Abercrombie
ήταν έτσι σχεδιασμένο.
Από τον Μάικ.
ΜΑΪΚ ΤΖΕΦΡΙΣ ΠΡΩΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ A&F
Τα μαγαζιά, το προϊόν, τα πάντα.
Εκείνος τα ενέκρινε.
Ο ΠΡΩΗΝ Δ.Σ. ΤΗΣ ABERCROMBIE & FITCH, Ο ΜΑΪΚ ΤΖΕΦΡΙΣ,
ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Ήμουν στην προώθηση, λογοδοτούσα στον Μάικ.
Ουσιαστικά, ήμασταν συνέχεια μαζί.
Ήμουν ο δεύτερος που είχε προσλάβει.
Είχε μια ξεκάθαρη αποστολή.
Να φτιάξει την Abercrombie.
Ο Μάικ Τζέφρις ήταν διακριτικός
στην ευρύτερη δημόσια σκηνή.
Δεν έδινε πολλές συνεντεύξεις στην τηλεόραση
ούτε στα ΜΜΕ,
αλλά νομίζω ότι από κοντά ήταν πολύ χαρισματικός.
Ο Μάικλ Τζέφρις, ένας πολύ όμορφος άντρας από τη Νότια Καλιφόρνια.
Γυμνασμένος, πολύ ευφυής.
Θα έλεγα πιο πολύ κλειστός.
Όχι ντροπαλός, κλειστός.
Είχε μια ξεκάθαρη αποστολή.
Να φτιάξει την Abercrombie.
Και να την κάνει επιτυχημένη.
Ποιο ήταν το βασικό του κίνητρο;
Κοιτάξτε, όπως για όλους,
η οικονομική επιβράβευση.
ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '90
Ο Μάικ Τζέφρις πήγε στην Abercrombie
όταν ανήκε ακόμα στην αυτοκρατορία του Λες Γουέξνερ
στο Οχάιο.
Ανήκε στις εταιρείες της Limited.
Στα 25 μου,
πήγαινα σε όσους είχαν χώρους λιανικής
κι έλεγα "Έχω ιδέα για κατάστημα. Θα μου νοικιάσετε χώρο;"
Και όλοι με απέρριπταν.
Δεν είχα λεφτά ούτε κατάστημα. Μόνο μια ιδέα.
Ο Λέσλι Χ. Γουέξνερ
είναι απ' τα μεγαλύτερα μυαλά λιανικής στην Αμερική.
Είναι ο εγκέφαλος πίσω από πολλές αλυσίδες εμπορικών
που έχουμε σήμερα στη χώρα.
Ήταν γνωστός ως "Ο Μέρλιν των εμπορικών".
Έφτιαχνε μάρκες με τους εξής δύο τρόπους.
Ή δοκίμαζε μια νέα ιδέα σε μια υπάρχουσα μάρκα,
που υπήρχε στη μάρκα
και την εξάπλωνε αν ήταν επιτυχής,
ή έπαιρνε μια μάρκα που έφθινε.
Η Abercrombie υπήρχε ήδη εδώ και 100 χρόνια.
Ξεκίνησε ως μάρκα για ρούχα εξοχής,
με χαρακτηριστικά Αμερικάνα.
Ο Ε.Μ. Γουάιτ περιέγραφε τα παράθυρα των καταστημάτων
ως το αρρενωπό όνειρο.
Απευθυνόταν σε ελίτ αθλητές.
Έφυγε από τον Λ. Οίκο, έκανε σαφάρι στην Αφρική
και απέδειξε την αξία του ως κυνηγός.
Έντυνε τον Τέντι Ρούζβελτ,
τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Περνούσε δύσκολους καιρούς.
Η εταιρεία του Λες Γουέξνερ αγόρασε την Abercrombie.
Προσπάθησαν να την ανανεώσουν.
Ήταν μια εταιρεία που είχε αφρό ξυρίσματος,
βιβλία, εργαλεία ψαρέματος και τέτοια πράγματα
που άρεσαν σε άτομα στην ηλικία του Τέντι Ρούζβελτ.
Όταν την αγόρασε ο Λες, προσπάθησε να το επαναλάβει
και δεν τα κατάφερε.
Τότε έφερε τον Μάικ Τζέφρις,
έναν αποτυχημένο Δ.Σ. της Alcott & Andrews,
μια γυναικεία μάρκα
με ρούχα για τη δουλειά.
Φέρνει τον Μάικ Τζέφρις και λέει "Ας ξαναπροσπαθήσουμε".
Τότε πήρε σχήμα η ιδέα της Abercrombie όπως την ξέρουμε σήμερα.
Ξέραμε ότι θέλαμε να είμαστε η πιο κουλ μάρκα
για τα άτομα από 18 έως 22 χρονών.
Όταν πήγε ο Μάικ, φορούσε μοκασίνια και καμπαρντινέ παντελόνια,
και τελικά το λουκ κατέληξε να είναι
πουκάμισα με κουμπωτούς γιακάδες, τζιν και σανδάλια.
Σκέφτηκε μια φόρμουλα που πέτυχε.
Βρήκε τρόπο να συνδυάσει την κληρονομιά της Abercrombie,
που είχε ιδρυθεί το 1892,
που απευθυνόταν σε ελίτ και προνομιούχους,
και το συνδύασε με πολύ σεξουαλικές εικόνες.
Ήταν φτιαγμένη για αποκλειστικότητα.
Ήταν περήφανος που ήταν μια μάρκα για λίγους,
που εξέφραζε αυτό που εκείνος θεωρούσε κουλ.
Φτιάξαμε αφίσες
και γράψαμε "Αυτό είναι Abercrombie.
Αυτό δεν είναι".
Η Abercrombie είχε γκόλντεν ριτρίβερ.
Το κανίς δεν ήταν Abercrombie.
Το κολεγιόπαιδο της Abercrombie οδηγεί τζιπ
και δεν οδηγεί το σεντάν.
Η βιομηχανία της μόδας είναι γνωστή
για την έλλειψη έρευνας αγοράς.
Δεν δίνεις στον κόσμο αυτό που ζητάει,
τους κάνεις να ζητούν αυτό που προσφέρεις.
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
Το 1996, ο Μάικ Τζέφρις έβαλε την Abercrombie στο χρηματιστήριο.
Δεν ανήκε πλέον στον Λες Γουέξνερ.
Η μάρκα ήταν στην κορυφή.
Έκανε συσκέψεις κάθε τρίμηνο.
Ήταν σαν συγκεντρώσεις μαθητών γύρω απ' τη φωτιά
για να δούμε πόσα λεφτά βγάζουμε.
Έβγαιναν πολλά λεφτά.
Εμείς οι πρώτοι είχαμε μετοχές.
Ήμουν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.
Κυκλοφόρησαν και παιδικά ρούχα.
Μετά η Hollister πουλούσε το καλιφορνέζικο όνειρο.
Η Abercrombie & Fitch είχε μονοπώλιο
στην πολυτελή ένδυση.
Κι έτσι, ο Λέσλι Γουέξνερ έγινε δισεκατομμυριούχος.
Έφτιαξαν μια τεράστια εστία που ήταν σαν πανεπιστημιούπολη.
Ήταν από τις πρώτες εταιρείες που το έκαναν.
Η ιδέα ήταν
ότι η δουλειά είναι ζωή και η ζωή είναι δουλειά.
Δούλευαν όλη τη νύχτα
γιατί τάχα έκαναν παρέα με φίλους.
Η ομάδα μου το έλεγε προέκταση του λυκείου, γιατί ήταν…
Έτσι έμοιαζε.
Ο Μάικ έκανε τραπέζια σπίτι του.
Ήταν τεράστιες εκδηλώσεις με κέτερινγκ.
Πολύ γλέντι, πολύ σεξ.
Γλεντούσαμε με τους σερβιτόρους αφού πήγαινε για ύπνο.
Ο Ντέιβιντ Λίνο έκανε τατουάζ το Abercrombie.
Έλαβε μεγάλες διαστάσεις.
Ήταν σαν αρρώστια.
"Το Abercrombie είναι θεσμός.
Αν δεν ζεις κι αναπνέεις γι' αυτό, μην έρχεσαι εδώ".
Ήταν η κουλτούρα.
Ήταν η ζωή σου.
Δεν ήταν κακή ζωή.
Έβγαινες τρεις με πέντε φορές τη βδομάδα.
Ξεκινούσαμε με δύο ιρλανδικά κοκτέιλ.
Έτσι ξεκινούσαμε.
Έτσι ήθελε η Abercrombie.
Μας θεωρούσαν κουλ ομάδα.
Την πρώτη εβδομάδα που δούλευα στην εταιρεία,
μας είπαν ότι ακόμα και με σκατά σκύλων να έγραφες "Abercrombie & Fitch"
και να το έβαζες σε καπέλο,
θα πουλιόταν 40 δολάρια.
Μας είπαν "Έτσι είμαστε τώρα. Είναι τέλεια".
Από την αρχή, ο Μάικ Τζέφρις χρησιμοποίησε τις δεξιότητές του
και τους πόρους που είχε από τον Γουέξνερ
για να αρχίσει το μάρκετινγκ.
Οι εικόνες που έφτιαξαν την εταιρεία δεν υπάρχουν πια.
Τώρα θα γινόταν μέσω Instagram.
Η Abercrombie θα κυκλοφορούσε μέσω του OnlyFans.
ΣΑΒΒΑΣ ΑΜΠΑΝΤΣΙΔΗΣ ΠΡΩΗΝ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
Ήμουν αρχισυντάκτης όσο κυκλοφορούσε το A&F Quarterly.
Quarterly, The Quarterly,
A&F Quarterly, magalog.
Όλα σήμαιναν το ίδιο.
ΠΑΤΡΙΚ ΚΑΡΟΝ ΠΡΩΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
Η ομάδα ήταν πολύ μικρή.
Το περιοδικό το έφτιαχναν λευκοί από τα βορειοανατολικά.
Ήμασταν όλοι πολύ νέοι. Εγώ ήμουν 21, 22 χρονών.
Ήμουν πολύ τυχερός που έπρεπε
να λογοδοτώ σε σημαντικά ονόματα του χώρου της μόδας,
ενώ μόλις είχα αποφοιτήσει.
Έμοιαζε ερασιτεχνικό.
Αυτό ήθελαν να εμπνεύσουν ο Σάββας κι ο Μπρους Γουέμπερ.
Πάντα ένιωθα ότι οι άντρες, όπως κι οι γυναίκες,
έχουν ανάγκη να εκτιμηθεί η εξωτερική τους εμφάνιση.
Πάμε!
Είναι μεγάλος ο αντίκτυπος του Μπρους Γουέμπερ.
Και της αισθητικής του.
Ο Μάικ στήριξε όλες του τις ελπίδες σ' αυτό.
Η αισθητική της Abercrombie είναι του Μπρους Γουέμπερ.
Οι χαρούμενες ομαδικές φωτογραφίες,
με τους νέους,
το σεξ, το στιλ Αμερικάνα,
τα γκόλντεν ριτρίβερ, έξω στην εξοχή.
Είναι ο πιο καλοπληρωμένος φωτογράφος.
Ήταν διάσημος.
Φωτογράφιζε για την Calvin Klein, για όλους.
Έφτιαξε ένα υπέροχο βιβλίο, το Bear Pond.
Δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Τότε κατάλαβα ότι είμαι γκέι.
Όλοι οι γκέι άντρες που ξέρω έχουν…
Σίγουρα υπάρχει ένα αντίτυπο εκεί.
Η Abercrombie κι ο Γουέμπερ σκηνοθέτησαν μερικά βίντεο.
Μπράντον, λήψη πρώτη.
Κάνουμε ένα μιούζικαλ.
Θέλουμε να χορέψεις. Χορεύεις;
Δεν χορεύω, αλλά κάνω ότι χορεύω,
κι αυτό συνήθως αρκεί.
Ήταν ξεκάθαρο για όποιον πρόσεχε
ότι συμμετείχαν πολλοί γκέι άντρες.
Το ευφυές που κατάφερε η μάρκα
ήταν ότι δεν το καταλάβαινε ο βασικός καταναλωτής της,
δηλαδή το στρέιτ κολεγιόπαιδο της αδελφότητας.
Μετά το κολέγιο, δούλευα στο XY Magazine στο Σαν Φρανσίσκο.
Απευθυνόταν σε νεαρούς γκέι άντρες.
Πολλά λυκειόπαιδα μας έστελναν τη φωτογραφία τους
μαζί με μια έκθεση
για το πώς ήταν να είναι γκέι στο λύκειο.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90, μπορεί να ήσουν γκέι στην Άιοβα
και να νόμιζες ότι είσαι ο μόνος.
Αυτά τα αγόρια άρχισαν να φορούν Abercrombie
κι αυτή η μόδα κι η αρρενωπότητα, κι ό,τι σήμαιναν,
γινόταν στα τέλη της δεκαετίας του '90.
ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΛΕΨΕΙ ΣΚΛΗΡΑ, ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΕΥΚΟΛΑ
Πολλοί έβλεπαν τις διαφημίσεις και τα βίντεο
και σκέφτονταν "Η φαντασίωσή μου εκπροσωπείται".
Ο Μπρους Γουέμπερ
επιστρέφει στα γκέι άτομα κάτι κλασικό.
Αφαιρεί την ντροπή του παρελθόντος τους,
την απόσταση από το άμεσο σεξ
και τα αστεία για το σεξ και τους γκέι.
Είναι σαν απόσταση.
Ο Μπρους Γουέμπερ δεν ήταν ο πρώτος που το έκανε.
Γινόταν από την αρχαία Ελλάδα κιόλας.
Η Abercrombie μού ζήτησε
να φτιάξω τις τοιχογραφίες για τα καταστήματα.
Όμορφοι ομοφυλόφιλοι νεαροί που αλληλεπιδρούν.
Σε κάνουν να σκέφτεσαι το αιώνιο και ότι όλα είναι για πάντα καλά.
Λήψη πρώτη.
Εγώ είμαι ο τύπος της μασχάλης.
Η Abercrombie ανακάλυπτε πρωτοεμφανιζόμενα μοντέλα.
Από την περιφέρεια.
Μεγαλόσωμοι, δυνατοί τύποι.
Κι εγώ έλεγα "Δεν ξέρετε;
Ήρθα από τη Μινεσότα να κάνω το μοντέλο".
Μάλλον έμοιαζα με αυτό που διαφήμιζαν πάντα.
Είμαι από τη Νεμπράσκα.
Ήμουν αρχηγός της ομάδας φούτμπολ και πάλης,
βασιλιάς σε χορούς και τα σχετικά.
Δεν ονειρευόμουν να γίνω μοντέλο για την Abercrombie.
Είχα μεθύσει σ' ένα μπαρ
και μια κοπέλα που ήταν κυνηγός για την Abercrombie
μου είπε
"Έλα στο κατάστημα αύριο. Είσαι ωραίος".
Με φωτογράφισε και τρεις βδομάδες μετά ήμουν στη Βραζιλία.
Πρώτη φορά είδα τη θάλασσα και ταξίδεψα έξω από τη Νεμπράσκα.
Το συνεργείο ήθελε να είσαι ο εαυτός σου, αυθεντικός,
να κάνεις διάφορα, να σκαρφαλώνεις δέντρα, να πηδάς στο νερό.
Αν άρεσες στον Μπρους ενώ έκανες κάτι αυθόρμητο,
κάτι με την άγρια φύση,
ήταν καλός τρόπος να σε φωτογραφίσει.
Μερικοί ανέβαιναν στο δέντρο,
σε φάση "Μπρους, δες. Είμαι στο δέντρο".
Ή έκαναν κάμψεις στο πεζοδρόμιο.
Έσφυζαν από τεστοστερόνη, ήταν φέτες.
Προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν τις γυναίκες.
Είναι η ανθρωπότητα στο στοιχειώδες επίπεδο.
Τρεις φορές τον χρόνο,
βάζαμε φωτογραφίες στο κατάστημα του Μπρους Γουέμπερ.
Ενθουσιαζόμασταν για την αποκάλυψη των φωτογραφιών του.
Ποιον διάλεξαν ως εκπρόσωπο της Abercrombie & Fitch;
Κάποιες μάρκες είναι για όλους.
Άλλο η Abercrombie & Fitch.
Το θεωρούσα αναγκαίο να προσλάβω τέτοια άτομα
για να δημιουργήσουν το περιβάλλον.
Πώς λες να τα πας;
Αρκετά καλά.
Τα καταστήματα εστίαζαν σε συγκεκριμένα πανεπιστήμια
και προσπαθούσαν να προσλάβουν
τα πιο όμορφα αγόρια αδελφοτήτων.
Αν κάποιος ήταν δημοφιλής,
οι άλλοι θα έλεγαν "Τι φοράει;" και θα το αντέγραφαν.
Το στοίχημα ήταν ότι αν οι κατάλληλοι απ' τις κατάλληλες αδελφότητες
έβαζαν τα ρούχα και γίνονταν πρέσβεις τους,
κι άλλος κόσμος θα ήθελε να τους αντιγράψει.
Ήταν προ-ψηφιακό μάρκετινγκ με ινφλουένσερ.
Ως διευθυντή,
σε μαθαίνουν από νωρίς για τις προσλήψεις μοντέλων.
Πρέπει να προσλάβεις άτομα.
Όχι όποιον κι όποιον. Πρέπει να προσλάβεις εμφανίσιμα άτομα.
Το εμφανίσιμο είναι έτσι.
Είχαμε βιβλίο.
Η εκπροσώπηση του λουκ της A&F
είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της συνολικής εμπειρίας
στα καταστήματα Abercrombie & Fitch.
Οι συνεργάτες μας στα καταστήματα εμπνέουν τον πελάτη.
Ένα καλοφτιαγμένο, ελκυστικό, φυσικό, συνηθισμένο χτένισμα
είναι αποδεκτό.
Τα ράστα δεν είναι αποδεκτά για άντρες και γυναίκες.
Οι χρυσές αλυσίδες δεν επιτρέπονται για τους άντρες.
Οι γυναίκες μπορούν να φορούν ένα λεπτό, διακριτικό, ασημένιο κολιέ.
Οι εκπρόσωποι της μάρκας πρέπει να φορούν
κατάλληλα εσώρουχα συνεχώς.
Φυσικό.
Αμερικανικό.
Κλασικό.
Το λουκ της A&F.
Καμιά άλλη μάρκα εμπορικού
δεν έφτασε στα άκρα όπως η Abercrombie,
που διαχειριζόταν σχολαστικά το πώς έδειχναν τα πάντα στο κατάστημα,
ακόμα και το άτομο που καθάριζε την αποθήκη.
Ο Τζέφρις ήταν υπερβολικός…
Διαχειριζόταν τα πάντα σχολαστικά.
Τα καταστήματα ήταν πέρα για πέρα αψεγάδιαστα.
Ο Μάικ νοιαζόταν και για την παραμικρή λεπτομέρεια.
Επισκεπτόταν απροειδοποίητα τα καταστήματα.
Τον ένοιαζε πώς έδειχναν
κι ήθελε να τα βλέπει από κοντά.
Πολλοί το αποκαλούσαν "έφοδο".
Ας πούμε ότι θα ερχόταν την Παρασκευή.
Από τη Δευτέρα ως την Πέμπτη,
δούλευες όλη τη νύχτα.
Πρέπει να φροντίσουμε να είναι όλα λαμπίκο.
Σκουπίζαμε τα πάντα. Δεν είχε πουθενά σκόνη.
Το κεφάλι της άλκης είναι καθαρό.
Το σημαντικό ήταν ποιος δούλευε την ημέρα της επιθεώρησης.
Κάποιοι ήταν στο προσωπικό μόνο για τις επισκέψεις.
Το θέμα δεν ήταν αν το κατάστημα έπιανε τους αριθμούς που έπρεπε.
Αλλά να έχει εμφανίσιμα άτομα.
Το απόγειο, όταν ξέραμε ότι τα καταφέραμε,
ήταν όταν οι LFO έβγαλαν το "Summer Girls".
-Το τραγούδι. -Το "Summer Girls".
Γουστάρω κοπέλες που φοράνε Abercrombie & Fitch
Θα τις έπαιρνα αν μπορούσα
Νομίζω λέει κάτι για το καλοκαίρι.
Βγήκε το καλοκαίρι. "Κάτι κάνουμε σωστά".
Γουστάρω κοπέλες που φοράνε Abercrombie & Fitch
Θα την έπαιρνα αν μπορούσα
Λείπει από εκείνο το καλοκαίρι…
Ήταν ό,τι πιο ωραίο είχε συμβεί στον Μάικ Τζέφρις.
Τότε κατάλαβε ότι είχε πετύχει αυτό που ήθελε.
Από καθαρά δημιουργική άποψη,
ήταν μια τρελή ιδιοφυΐα.
Ξέρει τι κάνει και τι θέλει
και δεν τον ένοιαζε τι έκαναν οι άλλοι.
Έκανε αυτό που θεωρούσε εκείνος ωραίο, κουλ.
Καταλαβαίνεις.
Και το έκανε. Το πέτυχε.
Η πρώτη μου συναναστροφή μαζί τους
ήταν όταν έλαβα έναν κατάλογο.
Δεν ξέρω πώς μπήκα στη λίστα.
Θυμάμαι τους νέους που χαμογελούσαν και παιδιάριζαν.
Σκέφτηκα "Όταν είμαι φοιτητής,
ίσως αράζω κι εγώ σε χωράφια αγκαλιά με τους φίλους μου,
να χοροπηδάω και να στοιβαζόμαστε κι εμείς όπως κάνουν στον κατάλογο".
Ονομάζομαι Φιλ Γιου.
Γράφω το μπλογκ "Θυμωμένος Ασιάτης".
Μιλώ για την ταυτότητα του Ασιάτη-Αμερικανού στην κοινότητά μου.
Κάποιοι αναγνώστες άρχισαν να μου στέλνουν φωτογραφίες
και να με ρωτάνε για την Abercrombie.
Μου έδειχναν κάτι μπλουζάκια.
Τα μπλουζάκια με στάμπες ήταν η προσωπικότητά μας.
Κινούμασταν με ταχύτητα φωτός.
Αν έβγαζες ένα μπλουζάκι με στάμπα, τελείωνε.
Έπρεπε να δημιουργείς συνεχώς τέχνη.
Εμείς γράψαμε αυτά τα ηλίθια σλόγκαν.
Δεν είχαμε κειμενογράφους. Ήθελαν να είμαστε ασεβείς.
Ήθελαν να είμαστε αστείοι,
να μιλάμε τη γλώσσα των εικοσάχρονων φοιτητών.
Ένα θέμα ήταν το BuddhaFest .
Είχε έναν κλισέ, ασιατικό, χοντρό Βούδα.
Θυμάμαι ένα που είχε πλάκα κι έλεγε
"Στη Δυτική Βιρτζίνια δεν μας σώζει τίποτα".
Τότε γελούσα.
Τώρα σκέφτομαι ότι είναι προσβλητικό και προβληματικό.
Το δεύτερο μπλουζάκι στο τραπέζι έλεγε
"Άλλος ένας Χουάν για τον δρόμο".
Ένα γαϊδούρι με σομπρέρο κρατούσε τάκο.
Αυτό που θυμούνται όλοι:
αυτό με το "Αδελφοί Γουόνγκ", που διαφήμιζε τάχα καθαριστήριο.
Το σλόγκαν ήταν "Δύο Γουόνγκ το κάνουν λευκό".
Οριενταλισμός της ποπ κουλτούρας.
Είναι όσα καταλάβαινε ο κόσμος για τους Ασιάτες
από τις αμερικανικές σειρές και ταινίες.
Τι χαμπάρια, σέξι μωρό;
Η κιτς γραμματοσειρά κι η καρικατούρα
του σχιστομάτη Ασιάτη με τα πεταχτά δόντια.
"Δύο Γουόνγκ το κάνουν λευκό".
Οι Ασιάτες-Αμερικανοί μαθαίνουν να κρατούν χαμηλά το κεφάλι,
να μην ταράζουν τα νερά,
ειδικά εφόσον είμαστε παιδιά μεταναστών.
Αλλά νομίζω
ότι τότε σκέφτηκα "Μπορώ να θυμώνω μ' αυτό".
Δεν ξέρω γιατί,
αλλά τα παιδιά, οι καταναλωτές, λάτρευαν αυτά τα μπλουζάκια,
οπότε φτιάχναμε κι άλλα.
Ήταν φτηνά.
Πωλούνταν με 85% προσαύξηση.
Όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο,
πάντα φανταζόμουν ένα σενάριο όπου…
Αν είχαν ένα άτομο που να τους έλεγε
"Ίσως δεν είναι καλή ιδέα"…
Δεν είχα σχέση, αλλά θα πω το εξής.
Δύο από τους βασικούς της ομάδας ήταν Ασιάτες-Αμερικανοί
και γι' αυτό εγκρίθηκε εξαρχής.
Όποτε…
Είναι λες και μου έριξες βόμβα σχετικά με…
Υπήρχε Ασιάτης σχεδιαστής;
Ίσως υπήρχε κάποιος.
Χρησιμοποιείς ως πρόφαση τον μοναδικό Ασιάτη στην αίθουσα.
Είναι αυτός που ρωτούν "Το βρίσκεις προσβλητικό;"
Υπάρχει περίπτωση να πει "Όχι. Δηλαδή, ναι";
Ή να αναποδογυρίσει το τραπέζι και να πει
"Αυτό προσβάλλει την ταυτότητά μου";
Σ' αυτό το εταιρικό περιβάλλον, όπου όλοι γύρω σου είναι λευκοί, νιώθεις…
Δεν είναι ασφαλές περιβάλλον για να το κάνεις.
Αυτό το κατάφωρα ρατσιστικό προϊόν
εξαγρίωσε πολλούς Ασιάτες-Αμερικανούς φοιτητές.
Τους προσέβαλλε.
Τα ρούχα υποτίθεται φτιάχνονταν για εκείνους.
Γι' αυτό άρχισαν ν' αντιδρούν ομάδες από Ασιάτες-Αμερικανούς φοιτητές.
Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που δεν βλέπουν
τον πόνο πίσω απ' αυτό
και το θεωρούν απλώς κάτι αστείο που συνέβη.
Η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική και με τάξη,
αλλά όχι και το πάρκινγκ όταν ξεπάρκαραν για να φύγουν.
Ας μιλήσουμε για το μπλουζάκι "Δύο Γουόνγκ".
Το θυμάμαι αυτό το μπλουζάκι.
Ο Μάικ τα απέσυρε από τα καταστήματα
και τα καίγαμε.
Για να βεβαιωθούμε ότι κανείς δεν θα τα αγόραζε.
Αλλά κράτησαν αυτό με το "Χουάν".
Ήταν ένα γαϊδούρι, ξέρετε.
Προφανώς, κάτι υπονοούσαν.
Ο καημένος δημοσιοσχετίστας που τον ανάγκασαν να γράψει
"Πιστεύαμε ότι οι Ασιάτες θα λάτρευαν αυτά τα μπλουζάκια".
Είναι από δελτίο Τύπου της Abercrombie.
Προσπαθούσαμε να είμαστε εύστροφοι.
Και ξέρω ότι κάναμε μερικά λάθη.
Κατά κάποιον τρόπο παραδεχτήκαμε την ευθύνη μας,
το διορθώσαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε,
πήραμε το μάθημά μας και συνεχίσαμε.
Όταν μπλέκαμε, μας έλεγαν "Μην το ξανακάνετε.
Αλλά κάντε κάτι σαν αυτό".
Προφανώς, οι από πάνω εγκρίνουν ή όχι τα μπλουζάκια.
Εκεί κρίνεται το παρασκήνιο.
Λειτουργούν σε μια φούσκα.
Είναι σε μια θέση
όπου δεν ξέρουν τι αντίκτυπο έχει για τον καταναλωτή,
για τον Ασιάτη που βλέπει τις μπλούζες και λέει "Τι μαλακίες είναι;"
Ίσως να μπερδεύεται. "Είναι κουλ;"
Έτσι σκέφτομαι εγώ όταν βλέπω την ποπ κουλτούρα.
Ίσως αυτό πρέπει να δεχτώ
ως Ασιάτης-Αμερικανός.
Την πρώτη φορά που κατάλαβα
ότι η εικόνα μού φαινόταν προβληματική
ήταν στο Spider-Man του Σαμ Ρέιμι.
Βγήκε το 2001, με τον Τόμπι Μαγκουάιρ.
Φλας, ατύχημα ήταν.
Στο κόμικ, ο Φλας Τόμσον κάνει μπούλινγκ στον Πίτερ Πάρκερ.
Είναι ένας μεγαλόσωμος, ξανθός μαλάκας.
Στην ταινία, φοράει Abercrombie από πάνω μέχρι κάτω.
Με τάραξε πάρα πολύ.
Ήξερα ότι δεν ήταν καλό. Καταλαβαίνεις;
Κάτι άλλαξε μέσα μου.
Πριν, τι σήμαινε η Abercrombie για σένα;
Το κουλ παιδί που δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο.
Η ABERCROMBIE ΕΙΝΑΙ ΜΑΠΑ
Το 2003,
ήμουν ρεπόρτερ μόδας στη The Wall Street Journal
κι επισκεπτόμουν καταστήματα στη Νέα Υόρκη.
Με μια συνάδελφο μπαίνουμε στα American Eagle Outfitters.
Αρχίζει να μιλάει στη διευθύντρια.
Ρώτησε "Πώς καταλήξατε εδώ;"
Είπε "Ήμουν διευθύντρια σε κατάστημα Abercrombie & Fitch
και πήρα μετάθεση".
Η συνάδελφός μου λέει "Ενδιαφέρον.
Είναι λίγο πιο διαφορετική κουλτούρα,
επιδιώκουν καλή γνώμη για τη μάρκα".
Και η διευθύντρια έβαλε τα κλάματα.
Είπε "Είμαι πολύ χαρούμενη εδώ.
Προσλαμβάνω όποιον θέλω".
Νεύει προς τον τύπο που οδηγεί τις γυναίκες στο αποδυτήριο,
έναν ανοιχτόχρωμο μαύρο με ράστα.
Η συνάδελφός μου ένευσε καταφατικά, σαν να καταλαβαίνει τι έλεγε.
Δεν θα μάθαινα τίποτα εδώ.
Άρχισα να παίρνω συνεντεύξεις από άτομα
που είχαν δουλέψει σε Abercrombie & Fitch
κι αυτό που έμαθα
είναι ότι τους περισσότερους τους προσέλαβαν βάσει εμφάνισης.
Άρχισα να καταλαβαίνω ότι απέλυαν κόσμο επίσης.
Αυτό ήταν που μου τράβηξε το ενδιαφέρον,
γιατί ίσως να μην ήταν νόμιμο.
Στο τέλος, βρήκα έναν διευθυντή
που μου είπε "Άκου.
Πρέπει να κατατάξεις τους υπαλλήλους από 'Ωραίους' μέχρι 'Χάλια'.
Αν δεν είναι ωραίοι, πρέπει να τους βγάλεις απ' το πρόγραμμα".
Όσες πωλήσεις κι αν έκανες.
Το μόνο που είχε σημασία
ήταν οι υπάλληλοι που φωτογράφιζες κι έστελνες στα κεντρικά
να είναι σέξι.
Αυτό είναι παράνομο.
Σωστά;
Ποτέ δεν μου έδιναν πολλές ώρες.
Οπότε, πήγα στον διευθυντή και ζήτησα πρωινές βάρδιες.
Είπε "Δεν έχουμε. Έχουν γεμίσει.
Έχουμε μόνο νυχτερινές".
Θυμάμαι να του λέω
"Δεν μ' αρέσει να βάζω σκούπα ή να καθαρίζω τα παράθυρα".
Μου είπε "Μα, Κάρλα, πλένεις πολύ καλά τα παράθυρα.
Είσαι πολύ καλή σ' αυτό".
Του είπα "Ν' ανταλλάξω βάρδιες με κάποιον.
Η φίλη μου συμφωνεί να πάρει την τετράωρη βάρδια.
Δεν την πειράζουν τα βραδινά".
"Όχι, δεν θέλουμε ν' ανταλλάξετε".
Δεν σου άλλαζαν τις βάρδιες.
Παραπονέθηκα στη φίλη μου. "Απίστευτο. Τι είναι αυτά;"
Μου είπε "Δεν σε βάζουν, επειδή είσαι μαύρη.
Εδώ δεν δουλεύουν άλλοι μαύροι".
Όταν το είπε, ένιωσα…
Το ξέρω. Βαθιά μέσα μου, το ξέρω. Ξέρω ότι αυτός είναι ο λόγος.
Αλλά ίσως μπορώ να το ξεπεράσω.
Είναι μια εταιρεία. Δεν είναι ένα άτομο που με σταματάει.
Και μετά απ' αυτό, δεν ήμουν στο πρόγραμμα.
Θυμάμαι που τον ρώτησα "Τι να κάνω; Δουλεύω ακόμα εδώ;
Έχω δύο μήνες να πάρω βάρδια".
Είπε "Δουλεύεις. Παίρνε μας τηλέφωνο".
Ήξερα ότι με είχαν απολύσει και πήγα παρακάτω.
Δεν υπήρξε παραίτηση. Δεν μου τηλεφώνησε κανείς.
Απλώς τελείωσε.
Το κατάστημα ήταν κοντά στο πανεπιστήμιο του Ιρβάιν.
Το Ιρβάιν είναι γνωστό ως το Πανεπιστήμιο Κινέζων και Ινδών.
Κατά 75% Ασιάτες.
Κορεάτες, Ινδοί, Κινέζοι, Ιάπωνες.
Οπότε, ήταν αναμενόμενο
πολλοί υπάλληλοι να είναι ασιατικής καταγωγής.
Τελειώσαμε την εορταστική περίοδο
και λάβαμε ένα σημείωμα που έλεγε
"Αν δεν λάβατε μισθό, απολυθήκατε για τη σεζόν".
Το όνομά μου δεν ήταν στη λίστα,
οπότε μίλησα με τους άλλους φίλους μου.
Είπα "Το όνομά μου δεν ήταν στη λίστα. Εσάς;"
Λένε "Όχι, ούτε εμάς".
Σκέφτηκα "Πολύ περίεργο".
Μιλήσαμε με τον υποδιευθυντή, ήταν Ασιάτης-Αμερικανός.
Είπε ότι ο λόγος είναι ότι μετά την επιθεώρηση,
πήγε κάποιος επικεφαλής
και είδε Ασιάτες στο κατάστημα.
Είπε "Χρειάζεστε υπαλλήλους που είναι έτσι".
Και έδειξε μια αφίσα της Abercrombie
με ένα λευκό μοντέλο.
Με πλήγωσε γιατί είχα θετική εμπειρία με την εταιρεία.
Όταν έμαθα ότι δεν ήθελαν άτομα λόγω εμφάνισης,
με πόνεσε πολύ.
Μετά κατέβασα όλες τις αφίσες.
Επειδή δεν έμοιαζα με τα άτομα στη φωτογραφία
δεν δούλευα πια εκεί.
Ήμουν έξαλλη.
Αλλά τι να κάνεις; Ήμασταν 21 χρονών. Τι να κάναμε;
Ήταν πολύ σαφές.
Πήγα στο κατάστημα.
Μίλησα με όποιον δούλευε εκεί και είπε "Δεν θα σε ξαναπροσλάβουμε".
Ρώτησα "Γιατί;"
Και είπε "Ο διευθυντής μου είπε ότι δεν μπορούμε,
επειδή δουλεύουν πολλοί Φιλιππινέζοι στο κατάστημα".
Είπα "Σοβαρολογείς;"
Ένιωθε πολύ άβολα και μου είπε "Ναι".
Ποτέ δεν είπα ότι είμαι Φιλιππινέζος.
Αυτός που δούλευε εκεί υπέθεσε ότι ήμουν.
Το είπα στους γονείς μου και σε στενούς φίλους.
Το άκουσαν και συμφώνησαν ότι ήταν αρρωστημένο.
Κανείς δεν ήξερε τι να κάνει, ούτε οι γονείς μου.
Τι λες στο παιδί σου
όταν του λένε "Δεν σε προσλαμβάνουμε λόγω αυτού που είσαι";
Είπα στη μαμά μου ό,τι είχε γίνει.
Στην ουσία, μου είπε
"Εκπλήσσομαι που ήθελες να δουλέψεις εκεί.
Σίγουρα δεν είχες θέμα να καθαρίζεις,
αλλά εγώ είχα καταλάβει ότι αυτό το κατάστημα
δεν ήθελε άτομα σαν εμάς.
Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό.
Όλα σ' εκείνο το κατάστημα φώναζαν ότι είμαστε το 'άλλο'.
Δεν ταιριάζαμε".
Στις πολυτελείς μπουτίκ,
θα δείτε πωλητές που μοιάζουν με μοντέλα περιοδικών.
Οι εταιρείες θέλουν υπαλλήλους που κάνουν πωλήσεις βάσει εμφάνισης.
Μπορεί αυτή η εμφάνιση να γίνει μορφή φυλετικής διάκρισης;
Γι' αυτό κατηγορείται η εταιρεία Abercrombie & Fitch.
Οι εννέα ενάγοντες ισχυρίζονται ότι απολύθηκαν ή δεν προσλήφθηκαν
διότι δεν ήταν αρκετά λευκοί.
Όταν μου έδιναν ώρες,
έπρεπε να δουλεύω την ώρα του κλεισίματος.
Ήμουν μία από τους ενάγοντες στη μήνυση κατά της Abercrombie.
Μαζί μου δύο ενάγοντες της μήνυσης,
ο Άντονι Οκάμπο και η Τζένιφερ Λου.
Είμαι απ' αυτούς που μήνυσαν την Abercrombie.
Θέλαμε να εκπροσωπήσουμε τα άτομα στα οποία συνέβη,
να γίνουμε η φωνή τους
και να φροντίσουμε η Abercrombie να τιμωρηθεί.
Η Αμερική δεν έχει μόνο λευκούς.
Ένας Μεξικανός-Αμερικανός φίλος δούλευε για τον MALDEF,
υπέρ της νομικής υπεράσπισης κι εκπαίδευσης.
Δούλευε για τον Τομ Σάινζ.
Ο Τομ είχε ακούσει κι άλλες φήμες
για διακρίσεις στην Abercrombie.
Μπορούσα να πάω στο εμπορικό
και να επαληθεύσω τι μας είπε ο πελάτης μας.
Αυτό έκανα.
Πήγαινα στο κατάστημα της A&F
κι έβλεπα τους υπαλλήλους.
Μετά πήγαινα απέναντι,
σ' ένα παρόμοιο κατάστημα,
είτε το Old Navy
είτε το Banana Republic είτε το Gap.
Η αντίθεση έβγαζε μάτι.
Σε εκείνα τα καταστήματα,
το προσωπικό ήταν σαν τη Ν. Καλιφόρνια.
Εργάζονταν κυρίως έγχρωμοι νέοι.
Στα Abercrombie & Fitch,
εργάζονταν σχεδόν αποκλειστικά λευκοί υπάλληλοι.
Δεν ήταν ένα άτομο που δεν του έδωσαν δουλειά,
όσο απαίσιο και παράνομο κι αν είναι αυτό.
Μιλάμε για πρακτικές σε όλη τη χώρα,
σε εκατοντάδες καταστήματα, που επηρεάζουν χιλιάδες φοιτητές.
Ήταν δύσκολο να βρούμε άτομα που θα μπορούσαν να είναι ενάγοντες,
εν μέρει επειδή υπήρχαν ελάχιστοι έγχρωμοι
που εργάζονταν στα Abercrombie & Fitch.
Η μικρή μου αδερφή μού έστειλε μήνυμα… Μου τηλεφώνησε.
Δεν στέλναμε μηνύματα τότε. Ήταν πολύ ακριβά.
Με πήρε και μου είπε
"Είδα κάτι στο ίντερνετ για την Abercrombie & Fitch,
μια αγωγή για φυλετικές διακρίσεις.
Σίγουρα σ' εσένα έκαναν φυλετικές διακρίσεις.
Τηλεφώνησέ τους".
Είπα "Αναρωτιέμαι αν αυτό που μου συνέβη
ήταν αρκετά 'κακό'".
Καταλαβαίνεις; Αν είναι καν…
Αν τους το έλεγα, θα μου έλεγαν "Ξεκόλλα";
Υπήρχε ακόμα η αίσθηση ότι δεν ήταν και τόσο κακό.
Αν δεις τι συμβαίνει με τον ρατσισμό,
τον σεξισμό, την ομοφοβία…
Τα πράγματα δεν χρειάζεται να φαίνονται τόσο "κακά".
Δεν χρειάζεται να σε πουν…
Δεν χρειάζεται να με αποκαλέσουν "νέγρα" μες στο κατάστημα
για να είναι αρκετά "κακό".
Αλλά στα 19 μου σκεφτόμουν "Δεν ξέρω κιόλας".
Δεν έχω ξαναδεί τόσο κατάφωρο ρατσισμό.
Ήμουν πολύ θυμωμένος.
Ήμουν εξοργισμένος, δεν μου έφυγε ποτέ.
Όταν με κάλεσαν να συμμετάσχω στην αγωγή,
σκέφτηκα "Είναι μια ευκαιρία
να ζητήσουμε τα ρέστα απ' την Abercrombie
που έλεγε ότι είναι γνήσια αμερικάνικη μάρκα,
αλλά συντηρούσαν αυτήν την εικόνα
με το να προσλαμβάνουν λευκούς και να απολύουν έγχρωμους.
Τους ρωτήσαμε ποια ήταν η εμπειρία τους ενώ δούλευαν εκεί,
ενώ έκαναν αίτηση για δουλειά,
κι άρχισε να διακρίνεται μια έντονη προτίμηση για λευκούς
αντί για Αφροαμερικανούς, Λατινοαμερικανούς, Ασιάτες,
όσοι δεν είχαν τη συγκεκριμένη εμφάνιση.
Βαρέθηκα να παίρνω το πρόγραμμα με διαγραμμένα ονόματα.
Ουσιαστικά, έλεγαν ότι δεν είχαν αρκετά καλή εμφάνιση.
Δεν μπορώ να κοιτάξω τα άτομα που θέλουν να εργαστούν
και να τους πω ψέματα, ότι δεν έχουμε ώρες.
Ενώ ο λόγος ήταν η εμφάνισή τους.
Ο Τζαχάν μάς μίλησε για το τι έλεγε η Abercrombie.
Δεν έκαναν τάχα φυλετικές διακρίσεις εναντίον μας.
Δεν ήμασταν αρκετά όμορφοι για να δουλέψουμε ως πωλητές.
Απλώς είμαστε άσχημοι.
Ήταν γελοίο.
Λέγαμε "Πλάκα μου κάνεις; Είναι γελοίοι".
Μάλλον αυτό είναι προτιμότερο
απ' το να πουν "Κάναμε φυλετικές διακρίσεις".
Ήταν αστείο. Πραγματικά.
Η ABERCROMBIE ΕΚΑΝΕ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟ. ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ ΕΝΟΧΗ.
Έκαναν συλλογική προσφυγή κατά της Abercrombie
γιατί τους έβαζε πίσω.
ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ
Η Abercrombie & Fitch αρνήθηκε τις κατηγορίες,
αλλά έκανε διακανονισμό.
Η Abercrombie ήξερε ότι είχε πολλά να κρύψει
και τους πρόσφερε παχυλό διακανονισμό.
Η Abercrombie & Fitch αναγκάστηκε να πληρώσει σχεδόν 50 εκ. δολάρια
και να κάνει αλλαγές.
Η Abercrombie συμφώνησε σε μια συναινετική απόφαση.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟ, ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ.
ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ.
ΛΟΓΟΔΟΤΟΥΣΕ ΣΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΓΙΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ.
ΔΕΝ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΑΝ ΠΟΙΝΕΣ ΓΙΑ ΜΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΟΡΩΝ.
Έτσι, η Abercrombie αναγκάστηκε να δημιουργήσει
τη θέση του επικεφαλής διαφορετικότητας.
Από τη μία, είναι ευκαιρία ν' αναλάβεις μια εταιρεία που σε χρειάζεται.
Το αν σε θέλουν είναι άλλο θέμα.
Με κάλεσε μια εταιρεία εύρεσης εργασίας για μια θέση στο Οχάιο.
Μου λένε για την A&F. Τους λέω "Δεν την ξέρω".
Πήγα στο εμπορικό να δω τι παίζει.
Περπάτησα, ψώνισα και σκέφτηκα "Είναι διαφορετική".
ΤΟΝΤ ΚΟΡΛΙ ΠΡΩΗΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ήθελαν ν' αλλάξουν την εικόνα τους,
να γίνουν πιο πολυπολιτισμικοί.
Δεν υπήρχε ως θέση τότε.
Δεν υπήρχε γραφείο, ούτε τμήμα ούτε άτομα.
Έπρεπε να το φτιάξω κάπως.
Σκέφτηκα "Προσευχόσουν στον Θεό. Έλεγες ότι θέλεις κάτι σπουδαίο.
Σου λέει μάλλον τώρα ότι αυτό είναι".
Ρώτησα σε ποιους έδιναν αναφορά.
Ήταν σημαντικό να το βρω.
Ήξερα ότι θα ήταν ο πρόεδρος.
Υπήρχαν έμφυτες προκλήσεις.
Έπρεπε να βρω πώς θα τις αντιμετωπίσω.
Κάποιες προκλήσεις αφορούσαν
τη δημιουργία μιας μάρκας με λιγότερες αντιφάσεις.
ΜΑΣ ΡΩΤΗΣΑΤΕ, ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΑΜΕ.
ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ;
Προσεγγίζουμε τον κόσμο χωρίς αποκλεισμούς,
υπέρ της διαφορετικότητας.
-Έλα να δουλέψεις στη Νέα Υόρκη. -Αριζόνα.
-Φλόριντα. -Βέλγιο.
-Ισπανία. -Χονγκ Κονγκ.
-Γερμανία. -Αγγλία.
Όταν εμπλέκεται κάποιος σαν εμένα σε τέτοιες καταστάσεις,
καταλαβαίνεις ότι ίσως είναι πρόσχημα για την υποστήριξη των μειονοτήτων.
Λοιπόν, μπορείς να πεις "Αποκλείεται να συμμετάσχω σ' αυτό"
ή μπορείς να το δεις ως ευκαιρία
και ν' ανοίξεις την πόρτα διάπλατα για άτομα σαν εσένα
και άλλους που δεν είχαν τέτοια πρόσβαση ή ευκαιρίες.
Έκανα προσλήψεις,
σύναψα σχέσεις με παραδοσιακά μαύρα κολέγια και πανεπιστήμια.
Ως Λατινοαμερικανός που μοιάζει με λευκό,
που φοράει Abercrombie & Fitch,
γιατί αυτό έπρεπε να κάνουμε στην Εστία,
στην αρχή σε στραβοκοιτάζουν, και δικαίως.
Όταν μπήκα,
το 90% των ατόμων εκεί ήταν λευκά.
Μετά από έξι χρόνια,
πάνω από το 53% δεν ήταν λευκοί.
Όταν πήγα στον ρόλο μου στη Διαφορετικότητα και Ένταξη,
η πρώτη μου συνάντηση ήταν με τους επικεφαλής των καταστημάτων,
οι οποίοι έλεγαν τι θέλαμε στα καταστήματα.
Μιλούσαμε χωρίς προσχήματα για την ομορφιά,
ποιος ήταν όμορφος, ποιος όχι,
αυτή η μύτη είναι κάπως.
Σκέφτηκα "Δεν το πιστεύω ότι μιλάμε για ανθρώπους
και αναλύουμε έτσι τα χαρακτηριστικά τους".
Το έγραφαν στη συνέντευξη, αν δεν τους έκανε κάποιος.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Είχα σοκαριστεί.
Τέλος οι "εκπρόσωποι της μάρκας".
Λέγονταν είτε "αντίκτυπος", οπότε και πήγαινες πίσω,
ή "μοντέλα", οπότε και πήγαινες μπροστά.
Η ιδέα ήταν
ότι αν έλεγαν "μοντέλα" τους χαμηλόμισθους υπαλλήλους,
η Abercrombie θα μπορούσε να κάνει
ό,τι κι ένα πρακτορείο μοντέλων.
Δεν έλεγαν ότι έπρεπε να είναι εμφανίσιμοι μετά τη συναινετική απόφαση
και πρόσεχαν περισσότερο να μη χρησιμοποιούν αυτήν τη λέξη,
αλλά το τακτοποίησαν
όταν τους ενέκριναν να τους αποκαλούν "μοντέλα".
Το τακτοποίησαν. Τίποτα δεν άλλαξε ως προς αυτό.
Αν έκανε αίτηση για μοντέλο κάποιος άσχημος;
Συνέντευξη.
Περνούσαν απ' την ίδια συνέντευξη όπως οι άλλοι.
Ήταν, όμως, ακόμα το ίδιο απίθανο να πάρουν τη δουλειά;
Ναι.
Η απόφαση δεν ανάγκασε την ηγεσία να κάνει καμία αλλαγή.
Όλη η δομή της ηγεσίας παρέμεινε ως είχε.
Τότε ο Τζέφρις είχε ακόμα σχεδόν το 10% των μετοχών.
Οπότε, τίποτα δεν άλλαξε.
Αυτά αποφασίζονται απ' τους από πάνω.
Ο Τζέφρις κι ο Μπρους Γουέμπερ
εκδήλωναν πολύ ανησυχητική συμπεριφορά.
Ο ΜΠΡΟΥΣ ΓΟΥΕΜΠΕΡ ΕΧΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙ.
ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ,
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΟΥΤΕ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ.
Ο Γουέμπερ εκμεταλλεύτηκε τη δύναμή του.
Ήταν διάσημος κι εκκεντρικός.
Ήταν γνωστό ότι στον Μπρους άρεσαν
οι νεαροί άντρες.
Σε καλούσε για φαγητό και δοκίμαζε αγγίγματα.
Έβαζες το χέρι σου στο στήθος σου
κι αυτός έβαζε το χέρι του στο χέρι σου
για να σε χαλαρώσει.
Και μετά έλεγε "Θα κατεβάσω το χέρι σου.
Πες μου πότε να σταματήσω".
Δεν κούνησα το χέρι.
Οπότε είπε
"Όχι, θα κατεβάσουμε το χέρι σου, κι όταν…"
Κι εγώ είπα "Όχι. Είμαστε εντάξει".
Ο Μπρους τηλεφωνούσε σε κάποιον.
Τον καλούσε για φαγητό.
"Έλα από δω να φάμε.
Θα παίξουμε και με τα σκυλιά".
Πήγαινε και δεν τον έβλεπα την επόμενη μέρα.
Την τρίτη μέρα, χτύπησε το τηλέφωνο
και σκέφτηκα "Ξέρω τι είναι αυτό".
"Γεια, Μπόμπι. Σου στέλνω ένα αμάξι να έρθεις για φαγητό".
Κι εκείνη τη στιγμή, έπρεπε ν' αποφασίσω αν θα πήγαινα ή όχι.
"Δεν θα μπορέσω να έρθω".
"Πρέπει να έρθεις. Θα κάνει καλό στην καριέρα σου".
Κι εγώ έλεγα "Όχι, είμαι εντάξει, Μπρους. Σ' ευχαριστώ".
Και το κινητό μου χτύπησε μετά από ένα λεπτό.
Ξαναχτύπησε σε λιγότερο από δύο λεπτά. Παραξενεύτηκα.
Το σηκώνω. "Γεια, Μπόμπι.
Δυστυχώς, δεν θα συνεχίσουμε. Η πτήση σου είναι έτοιμη.
Ετοίμασε βαλίτσες. Πετάς απόψε".
Μέσα σε μία στιγμή, όλα τελείωσαν.
Κι ήταν κι ο Μάικλ Τζέφρις.
Ερχόταν να περάσει καλά στις φωτογραφίσεις.
Και σ' αυτόν άρεσαν οι νεαροί άντρες.
Ήταν πολύ παράξενος. Ποιος ξέρει τι σκατά…
Δεν ξέρω τι βίτσια είχε αυτός.
Πάντα πρόσθεταν κι άλλα στάδια στη διαδικασία.
Ένα από αυτά ήταν να πας σε μια σκηνή
που ήταν κλειστή,
και μέσα ήταν μόνο ο Μπρους Γουέμπερ κι ο Μάικλ Τζέφρις.
Ήταν μια συνέντευξη
για να δουν αν τους άρεσε η προσωπικότητά σου
και τι είχες να προσφέρεις.
Όταν διηύθυνε την Abercrombie, πουλούσε ρούχα σε γυναίκες και κορίτσια,
αλλά αυτό που έβλεπαν οι περισσότεροι
και στο οποίο ανταποκρίνονταν
ήταν η εικόνα και το σώμα του άντρα.
Δεν νομίζω ότι ο Μάικ είχε καταλάβει
ότι ήταν και γκέι ίνδαλμα.
Ο κόσμος ήξερε ή υπέθετε ότι ήταν γκέι,
αλλά δεν μιλούσε για την προσωπική του ζωή.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000,
ο Μάικ Τζέφρις δεν ήταν ανοιχτά γκέι.
Ο Τζέφρις είχε παντρευτεί, είχε έναν γιο.
Η σύζυγός του δεν φαινόταν πουθενά
και στο τέλος, ο σύντροφός του, ο Μάθιου Σμιθ,
έγινε μέλος της εταιρείας.
Πολλά απ' όσα συνέβαιναν στα ενδότερα με τον Μάικ Τζέφρις
τα ήξεραν μόνο πολύ λίγοι.
Ήταν εκτός ελέγχου. Είχε ξεφύγει τελείως.
Έκανε πολλές αποτυχημένες πλαστικές επεμβάσεις.
Ήθελε να μείνει νέος.
Κυνηγούσε τη νεολαία. Είναι γνωστό.
Με εντυπωσίασε ο Μάικ και η εταιρεία.
Ο Μάικ ήταν ένας παράξενος, αλλόκοτος, ενδιαφέρων άντρας.
Ήθελα πολύ να γράψω για την εταιρεία.
Ήθελα να μπω στο αρχηγείο τους. Γνωστό ως "Εστία".
Μια μέρα, μου τηλεφώνησαν απ' το The New York Times Magazine.
Έγραφα γι' αυτούς τότε.
Μου λένε "Θέλεις να γράψεις για την Abercrombie & Fitch;"
Είπα "Φυσικά και θέλω. Πώς αποκτήσατε πρόσβαση;"
Είπαν "Μας κάλεσαν".
Ακόμα δεν ξέρω
γιατί, ενώ ο Μάικ είχε αρνηθεί σε τόσους να γράψουν για τη μάρκα,
δέχτηκε εμένα.
Μίλησε γι' αυτό. Είπε "Εδώ δεν υπάρχουν ντίβες".
Αυτός ήταν η ντίβα.
Αυτός έπαιρνε όλες τις αποφάσεις.
Είχαν πρότυπα καταστήματα στην Εστία.
Τον έβλεπα να πηγαίνει
και να βλέπει εμμονικά πώς έστρωναν τα τζιν σε κάθε μανεκέν.
Η επίσκεψη μαζί του στο κατάστημα μου αποκάλυψε
την ξεκάθαρη, παραδοσιακή εικόνα που είχε
περί αρρενωπότητας και θηλυκότητας.
Έλεγε "Να τον κάνουμε να μοιάζει πιο άντρας".
Έλεγε για τα μανεκέν "Να μην είναι πολύ μπουτς".
Αυτό ακριβώς είπε.
Περνούσε από τα ράφια με τα γυναικεία της Abercrombie.
Πήρε ένα κοτλέ παντελόνι
που μάλλον του φάνηκε πολύ αρρενωπό.
Είπε "Για ποιον σκατά σχεδιάζεις;
Για λεσβόγκες;"
Τέτοιου είδους εκφράσεις ξεπερνούσαν λίγο
ό,τι θεωρούνταν έμμεσο και το καθιστούσαν σαφές,
το ότι δηλαδή δεν σχεδιάζαμε ρούχα
απλώς για άντρες και γυναίκες.
Σχεδιάζαμε ρούχα για σέξι γυναίκες και σέξι άντρες,
για σέξι κορίτσια και σέξι αγόρια.
Το σέξι ήταν για ετεροφυλόφιλους,
όχι για "λεσβόγκες".
Μ' ενδιέφερε πολύ να τον αναλύσω ψυχολογικά.
Εννοώ ότι ήθελα να καταλάβω
ποιος ήταν.
Τον ρώτησα για τις περιβόητες διαμάχες,
τις αγωγές.
Έγινε πολύ αμυντικός.
Κατέληξε να λέει πράγματα
που ήταν υπερβολικά ειλικρινή.
Είπε "Είμαστε ελιτίστικοι; Ασφαλώς".
Είπε "Δεν μπορούν να φορούν όλοι τα ρούχα μας.
Δεν θέλω να τα φορούν όλοι".
Είπε ότι απευθυνόταν στα κουλ παιδιά.
Χρησιμοποίησε τη φράση "γνήσια κουλ παιδιά της Αμερικής".
Το γνήσιο αγόρι της Αμερικής ήταν κάτι σαν φετίχ γι' αυτόν.
Δεν ήταν ο μόνος στον χώρο της μόδας
που τα πίστευε όλα αυτά.
Αλλά ήταν ο μόνος που το έλεγε ευθαρσώς.
Δύο μέρες μετά , όταν έφυγα,
έλαβα ένα μέιλ όπου έλεγαν ότι θα απέσυραν τη συμμετοχή τους.
Άρα εγώ δεν είχα άρθρο για το περιοδικό.
Κι έγραψα ένα για το Salon.
Το άρθρο τράβηξε λίγο το ενδιαφέρον όταν βγήκε,
ως το αφιέρωμα σ' αυτόν τον ιδιόρρυθμο, επιτυχημένο πρόεδρο μόδας.
Επομένως, το 2006,
το να λες ανοιχτά "είμαστε ελιτίστικη μάρκα"
φαίνεται ότι ήταν μέσα στα πράγματα που μπορούσε να πει κάποιος.
Αυτό που κάνει μοναδική την Abercrombie
είναι η έλλειψη μεταμέλειας.
Ήταν απερίφραστοι.
Έπαιρναν συγκεκριμένα άτομα, με συγκεκριμένη εμφάνιση.
Οι διαφημίσεις ήταν συγκεκριμένες.
Και δεν υπήρχε η σκέψη
ότι πρέπει ν' ασχοληθούμε με τη διαφορετικότητα,
ώστε όλοι να νιώθουν ότι εκπροσωπούνται.
Επέμειναν πεισματικά στον ελιτισμό.
Είπαν "Αυτόν τον τρόπο ζωής πουλάμε.
Θέλουμε οι εκπρόσωποι των καταστημάτων να μοιάζουν με τα μοντέλα μας.
Θέλουμε να συνδέεται μαζί μας αυτός ο τρόπος ζωής.
Δεν αποποιούμαστε
το ότι κάνουμε διακρίσεις στο γούστο και την αισθητική μας".
#ΑΓΑΠΑΤΟΣΩΜΑΣΟΥ
Ένας από τους λόγους που δεν φορούσα Abercrombie,
πέρα απ' το ότι ήταν πανάκριβα,
ήταν επειδή δεν μπορούσα.
Ήμουν χοντρός, γκέι, φτωχός.
Η τριάδα για το μπούλινγκ.
Ένα βράδυ ήμουν ξύπνιος
και σκρόλαρα στο ίντερνετ.
Δεν έλεγε και πολλά τότε. Είχε κυρίως ειδήσεις.
Βρήκα ένα άρθρο για τον Μάικ Τζέφρις. Δεν τον ήξερα.
Διάβασα ένα απόσπασμα που έλεγε
"Σε κάθε σχολείο, υπάρχουν τα κουλ παιδιά
και τα όχι και τόσο κουλ παιδιά.
Ειλικρινά, εμείς απευθυνόμαστε στα κουλ παιδιά.
Στα όμορφα, γνήσια παιδιά της Αμερικής με τους πολλούς φίλους.
Είμαστε ελιτίστικοι;
Ασφαλώς".
Έμαθα ότι το άρθρο ήταν επτά ετών.
Το είχε πει πριν από επτά χρόνια
και κανείς δεν έκανε τίποτα.
Κάποιος που είχε τόση δύναμη.
Αυτό είναι το θέμα.
Δεν ήταν απλώς ο πρόεδρος μιας εταιρείας.
Ήταν ο δημιουργός του κουλ.
Άρχισα το αίτημα να ζητήσει συγγνώμη η Abercrombie & Fitch
και να φτιάξει ρούχα μεγάλου μεγέθους.
Στο τέλος, έφτιαξα ένα δελτίο Τύπου με 200 ονόματα
και το έστειλα σε εκατοντάδες άτομα.
Και πάω για ύπνο.
Μια συνέντευξη από το 2006
με τον πρόεδρο της Abercrombie, Μάικ Τζέφρις,
έγινε βάιραλ.
Αν ψάχνετε για μια XL γυναικεία μπλούζα,
ατυχήσατε.
Ο πρόεδρος των τρέντι ρούχων δεν θέλει τα λεφτά σας.
Ξεπερνάει τα όρια.
Ναι, τα έχει ξεπεράσει πολλές φορές.
Μην αγοράζετε Abercrombie & Fitch.
Είπαν "Χοντρές γκόμενες".
Εμφανίστηκε στο Twitter και ξαφνικά έγινε βάιραλ.
Μια τεράστια εκστρατεία
να διώξουν τον Μάικ Τζέφρις.
Μωρή!
Θα σου 'κανε καλό ο κώλος της Καρντάσιαν στα ρούχα σου.
Ο τύπος δεν είναι ωραίος. Είναι ένας κωλόγερος.
Τα Abercrombie & Fitch είναι απ' τα πιο ρατσιστικά μαγαζιά.
Είναι χάλια μέσα και έξω.
Και με ρούχα υπερτιμημένα.
Ακόμα και να χωράνε τα βυζιά μου στα μπλουζάκια σου,
δεν ψωνίζω από σένα.
Λέει ότι αν έχεις όλα τα μεγέθη, στο τέλος χαλάς.
Αν δεν αποκλείεις κόσμο, δεν ενθουσιάζεις.
Ας τον δούμε άλλη μία.
Αν κρίνεις πόσο κουλ είναι κάποιος μόνο απ' την εμφάνιση
κι αν προσλαμβάνεις μόνο εμφανίσιμους…
Καλούς υπαλλήλους μήπως;
Πήρα συνέντευξη από μια κοπέλα υπέρ του μποϊκοτάζ
και είπε "Η Abercrombie έχει μεγάλο αντίκτυπο στους συνομήλικους".
Τα κορίτσια πιστεύουν ότι πρέπει να είναι πολύ αδύνατα.
Τα αγόρια πιστεύουν ότι πρέπει να είναι
όσο γυμνασμένα είναι τα άτομα στα καταστήματα
και στις διαφημίσεις.
Είπε ότι αυτή η μάρκα είχε τη μεγαλύτερη επιρροή επάνω τους.
Στο λύκειο, έπασχα από ανορεξία.
Ήξερα πόσο κακό μπορούν να κάνουν τέτοια λόγια και τέτοια ρητορική
στην ψυχή των νέων.
Σε αυτούς απευθύνονταν, έτσι;
Αυτοί ήταν οι καταναλωτές τους.
Τους έλεγαν ότι αν δεν είχαν μια συγκεκριμένη εμφάνιση,
αν δεν ήταν κάπως συγκεκριμένα,
δεν είχαν θέση στα ρούχα τους.
Πέρασαν πολλές βδομάδες
που ο κόσμος συζητούσε αυτό το θέμα.
Τότε μας τηλεφώνησε η Abercrombie & Fitch
και μας είπε "Θέλετε να έρθετε στο Οχάιο
και να μας βοηθήσετε;
Να δούμε αν γίνεται να το ξεπεράσουμε, να κάνουμε κάποια συμφωνία".
Ήμουν εγώ, ο πρόεδρος του Εθν. Συλλόγου Διατροφικών Διαταραχών,
ένα μέλος του Change.org
και δύο επαγγελματίες διατροφικών διαταραχών.
Πήγα και τους μίλησα,
όχι μόνο για τις διακρίσεις βάσει μεγέθους και γιατί δεν κάνουν καλό.
Τους είπα τους λόγους που ήταν μια ηλίθια επιχειρηματική απόφαση.
Όταν το 60% των καταναλωτών σας φοράει τα μεγάλα μεγέθη,
γιατί δεν τους αγκαλιάζετε;
Και μετά έρχεται η ομάδα.
Είναι χαμογελαστοί, ευδιάθετοι, λευκοί.
Εκτός από ένα άτομο.
Τον επικεφαλής διαφορετικότητας.
Ήταν μαύρος, φυσικά.
"Απευθυνόμαστε στα κουλ παιδιά".
Τι σκέφτηκες όταν το είπε ο Μάικ;
Θα ήθελα να μην το σχολιάσω.
Σωστά υποθέτεις ότι ένιωσα όπως φαντάζεσαι.
Θέλω να πω…
Καθόμαστε σ' ένα μακρόστενο τραπέζι
και λέω "Κάτσε. Πού είναι ο Μάικ Τζέφρις;"
Ο Μάικ Τζέφρις δεν ήρθε στη συνάντηση.
Αρχίζω να βγάζω στοίβες
με τα αιτήματα των 2.000 σελίδων.
Είχε ένα κουτί. "Τι το θέλει;"
Και τα πετάω μπροστά σε κάθε στέλεχος
με πολύ δραματικό ύφος.
Και είπα
"Καθένας απ' αυτούς τους σωρούς αιτημάτων
εκπροσωπεί χιλιάδες άτομα
που διαφωνούν με ό,τι κάνετε ως μάρκα".
Ο επικεφαλής διαφορετικότητας προσβλήθηκε.
Έβγαλε ένα βιβλιαράκι.
Προσπάθησε να μου εξηγήσει
πόση διαφορετικότητα υπήρχε στην εταιρεία
και όλα τα σπουδαία που είχαν κάνει στα καταστήματά τους
απ' όταν τον πήραν.
Μου δίνει το βιβλίο, το κοιτάζω
και του το πετάω πίσω.
"Δεν σημαίνει τίποτα. Δες εδώ μέσα. Είσαι ο μόνος έγχρωμος εδώ".
Όσο πιο υψηλόβαθμα τα στελέχη, τόσο πιο ηλικιωμένοι και λευκοί.
Ήταν εκεί σχεδόν από την ίδρυση.
Σου λένε ποιος έχει την εμφάνιση της Abercrombie.
Ναι, έχετε διαφορετικότητα στα καταστήματα,
αλλά έχετε στο επίπεδο του αντιπροέδρου;
Έχετε στο διοικητικό συμβούλιο;
Αυτό καταλήγει να είναι ζήτημα του συστήματος
και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο.
Αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί
αν προσλάβεις πολλές μειονότητες μέσα σ' έναν χρόνο.
Τα εξέχοντα στελέχη παρέμεναν λευκά.
Η συναινετική απόφαση αφορούσε τα καταστήματα.
Ήταν το 90% των υπαλλήλων.
Εκεί εστιάσαμε.
Μπορείς να το πεις γυάλινη οροφή για όλους τους έγχρωμους.
Πας στο γραφείο,
βλέπεις τους νέους διευθυντές καταστημάτων,
ψάχνεις για έγχρωμα άτομα, αλλά δεν υπάρχει κανείς.
Σε όλους τους έγχρωμους διευθυντές με τους οποίους συνεργάστηκα
και που εκτιμώ,
θα έδειχνα ασέβεια αν δεν έλεγα έστω
ότι δεν ήταν μη ρατσιστές.
"Δεν ήταν μη ρατσιστές";
Νομίζω ότι οι αποδείξεις για τη δέσμευση της ηγεσίας
φάνηκαν όταν έληξε η συναινετική απόφαση.
Σίγουρα βελτιώθηκαν πολύ στην επιφάνεια.
Αλλά δεν πλησίασαν καν αυτό που υποσχέθηκαν ότι θα έκαναν.
Δεν τους υποχρέωνε κανείς. Αυτό ήταν το πρόβλημα.
ΚΡΙΘΗΚΕ ΟΤΙ Η ABERCROMBIE ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ.
ΑΛΛΑ Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΑΠΟΦΑΝΘΗΚΕ
ΟΤΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ,
ΟΠΩΣ Η ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ.
Όταν έληξε η απόφαση,
άρχισε αυτό που αποκαλούμε "κόπωση".
Έτσι; Ο κόσμος ήταν…
Τότε άρχισε η αντίσταση. "Πρέπει όντως να το κάνουμε;"
"Πρέπει να δώσουμε τόσα λεφτά γι' αυτό;"
Έτσι; Οπότε…
Είχαμε όντως την πρόθεση;
Ή όχι;
Έχω βρεθεί στη θέση του Τοντ.
Είναι πολύ δύσκολη θέση
κι εκεί βάζουμε συνέχεια περιθωριοποιημένα άτομα.
Τους λέμε "Διορθώστε τα όλα".
Όλα ήταν εναντίον του,
γι' αυτό και έφυγε τελικά, νομίζω.
Πάντα προσέχω όταν μιλάω για την εμπειρία μου.
Όταν έφυγα,
η εταιρεία δεν ήταν όπως όταν την ανέλαβα.
Κι αν μη τι άλλο,
αυτό το θεωρώ επιτυχία.
NETFLIX ΚΑΙ ΑΡΑΓΜΑ;
Εντάξει.
Είμαι η Σαμάνθα Ίλοφ.
Μεγάλωσα στην Τάλσα της Οκλαχόμα.
Έκανα αίτηση για την Abercrombie & Fitch.
Έκαναν μία ερώτηση. Ακούγεται αστείο τώρα.
Ως μέλος μειονότητας, μου φάνηκε παράξενη.
"Τι σημαίνει διαφορετικότητα για σένα;"
Οπότε, σκέφτηκα "Θα ταιριάξω τέλεια".
Στη συνέντευξη φορούσα τζιν,
ένα απλό λευκό μπλουζάκι
και μια παραδοσιακή μαύρη μαντίλα.
Είπαν ότι θα μου τηλεφωνούσαν για να πάω να με κατατοπίσουν.
Η φίλη μου μού έστειλε μήνυμα
"Σε πήρε η διευθύντριά μου; Πότε ξεκινάς;"
Είπα "Δεν με πήρε". Είπε "Θα τη ρωτήσω".
Όποτε τη ρωτούσε, η διευθύντρια φερόταν πολύ παράξενα.
Μετά τη συνέντευξη, πήρε τον προϊστάμενό της,
επειδή φορούσα μαύρη μαντίλα.
Τότε η πολιτική τους ήταν να μη φοράμε μαύρα.
Της είπε "Δεν έχει σημασία το χρώμα. Δεν θα δουλέψει εδώ".
Ξαφνιάστηκα. Πρώτη φορά μου συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Μετά είπα τι είχε γίνει σε μια φίλη της μαμάς μου
και μου είπε να επικοινωνήσω με το CAIR,
το Συμβούλιο Αμερικανικών-Ισλαμικών Σχέσεων.
Αφού επικοινώνησα μαζί τους, δημοσιοποίησαν την ιστορία μου.
Το γνωστοποίησαν στην Επιτροπή Ίσων Ευκαιριών
μήπως το αναλάμβαναν ως αγωγή.
Και τότε έγινε πραγματικότητα.
Η φωτογραφία μου ήταν παντού. Μου έστελναν μηνύματα.
Ο κόσμος έγραφε στο Twitter τρελά πράγματα.
Κάποια στιγμή σταμάτησα να διαβάζω σχόλια.
Για κάθε θετική, ενθαρρυντική λέξη,
δεχόμουν πολύ μίσος.
Δέχτηκα και απειλές για τη ζωή μου.
Ήταν κυρίως μίσος για τη θρησκεία μου
και την επιλογή μου να βάλω μαντίλα.
Αλλά ακόμα και μουσουλμάνοι μού έλεγαν
"Γιατί θες να δουλέψεις εκεί;"
Μερικοί μου έλεγαν επίσης "Γύρνα στη χώρα σου".
Είναι αστείο, γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Τάλσα.
Πού να πάω;
Η Abercrombie αρνήθηκε πεισματικά να κάνει κάτι.
Αποφάσισαν ότι είχαν δίκιο.
Οι δικηγόροι της Abercrombie προσπάθησαν να το συγκρίνουν
με το να φοράς καπέλο.
Έλεγαν "Δεν θα επιτρέπαμε σε υπάλληλο να φοράει καπέλο".
Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο χιτζάμπ και το καπέλο του μπέιζμπολ.
Θυμάμαι ότι λάμβανα πολλά μηνύματα στο κινητό μου.
Το Ανώτατο Δικαστήριο θα δίκαζε 100 υποθέσεις,
κι η δική μου ανάμεσά τους.
Ήταν πολύ σημαντικό.
Πρώτον, μια εταιρεία επέτρεψε να πάει υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο.
Πολύ ασυνήθιστο.
Οι περισσότερες εταιρείες θα ήθελαν διακανονισμό,
επειδή θα φοβούνταν τη δημοσιότητα, είτε κέρδιζαν είτε έχαναν.
Ισχυρίστηκαν ότι αν με προσλάμβαναν, θα έκανα κακό στη μάρκα,
και κατά συνέπεια στις πωλήσεις.
Ισχυρίστηκαν ότι θα τους χαλούσα τα νούμερα,
επειδή είχα άλλη εμφάνιση.
Σήμερα το Αν. Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα
με οκτώ προς μία ψήφο.
Έκριναν ότι οι ενέργειες της εταιρείας
παραβίασαν τον νόμο περί αστικών δικαιωμάτων του 1964.
Αν ο Σκαλία κρίνει ότι κάνεις διακρίσεις,
κάτι κάνεις λάθος.
Οκτώ ψήφισαν υπέρ μου και ένας κατά.
Ο δικαστής που δεν ψήφισε υπέρ μου ήταν Αφροαμερικανός.
Δεν λέω ότι αν είσαι Αφροαμερικανός πρέπει να είσαι με το μέρος μου.
Είμαστε διαφορετικοί, άλλωστε.
Απλώς εξεπλάγην.
Μέχρι σήμερα, όταν μου λένε "Σε είδα στο βιβλίο Ιστορίας"
ή "Διάβαζα για σένα",
"Σπουδάζω νομική. Μιλήσαμε για σένα",
δεν νομίζω ότι έχω καταλάβει τι έκανα.
Η Abercrombie έφτασε μέχρι το Αν. Δικαστήριο.
Οι διακρίσεις δεν ήταν ένα στιγμιαίο λάθος.
Δεν ήταν κάτι από επτά χρόνια πριν.
Ήταν η ταυτότητά τους.
Είχαν ως βάση τους τις διακρίσεις σε κάθε επίπεδο.
Η Abercrombie ήταν συνώνυμη με το σκάνδαλο.
Δεν αφορούσε τα ρούχα
ή το ότι είχαν πολύ λογότυπο και δεν ήταν της μόδας.
Το θέμα ήταν ότι η μάρκα γινόταν προβληματική.
Όπως θα έλεγαν οι αναλυτές,
όλα αυτά αφαιρούν το ενδιαφέρον απ' την πώληση ρούχων.
ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ ΠΕΡΙ ΕΣΟΔΩΝ ΦΩΝΗ ΜΑΪΚ ΤΖΕΦΡΙΣ
Το δεύτερο τρίμηνο αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ' ό,τι αναμενόταν.
Δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα
και προσπαθούμε να βελτιώσουμε την τάση
για το τρίτο τρίμηνο και πιο πέρα.
Η Abercrombie γινόταν ξεπερασμένη υπό τον Μάικ Τζέφρις.
Αλλά ο Μάικ Τζέφρις βγάζει πολλά λεφτά.
Οι μέτοχοι του έκαναν απανωτά μηνύσεις λέγοντας
"Γιατί εσύ παίρνεις 40 εκ. δολάρια τον χρόνο,
ενώ η μετοχή σου είναι στο 10% με τη μικρότερη αξία;"
Βρήκα ένα εγχειρίδιο
για το πώς να φέρεσαι στον Μάικ Τζέφρις στο εταιρικό αεροπλάνο.
Πρότυπα αεροσκάφους.
Ένα εγχειρίδιο 47 σελίδων για το τζετ της Abercrombie & Fitch.
Όσα και να πούμε είναι λίγα
για το πόσο συγκεκριμένες ήταν οι οδηγίες.
Αν οι επιβάτες τρώνε κρύο φαγητό,
το πλήρωμα δεν πρέπει να τρώει ζεστά γεύματα.
Τέτοιες οδηγίες δεν αποκαλύπτονται στο κοινό.
Όταν ο Μάικλ ή ο καλεσμένος ζητά κάτι,
απαντήστε λέγοντας
"Κανένα πρόβλημα".
Να το λέτε αντί για εκφράσεις
όπως "Φυσικά" ή "Μισό λεπτό".
Οι αλλαγές που έκανε στην εταιρεία ήταν τέλειες
για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Δεν νομίζω ότι μπορούσαν να κρατήσουν.
Δεν φαινόταν να υπάρχει μακροπρόθεσμη στρατηγική.
Ήταν σαν να είπαν
"Ας την κάνουμε όσο πιο μεγάλη γίνεται και βλέπουμε τι θα γίνει".
Δεν θες η μάρκα σου να είναι πυροτέχνημα,
γιατί οι μάρκες πυροτεχνήματα πάντα καίγονται.
Η Abercrombie στριμώχτηκε άσχημα.
Απλώς ο Μάικ Τζέφρις δεν το ξέρει.
Τη δεκαετία του 2000, όλα άλλαξαν για την Abercrombie.
Κι ο πελάτης άρχισε να αλλάζει.
Έχανε τη γοητεία της στους εφήβους.
Δεν ήταν κουλ.
Ντυνόσουν με Abercrombie & Fitch
κι ήταν σαν στολή οικοδόμου.
Στην οικοδομή, βάζεις τις μπότες για τη δουλειά
κι όταν γυρίζεις στο σπίτι, βγάζεις τις μπότες και τα ρούχα.
Μπαίνεις στο ντους
και βάζεις κάτι άλλο για να κάνεις τα υπόλοιπα.
Έτσι νιώθαμε για τα ρούχα μας.
Τα παιδιά που έμαθαν ότι το μπούλινγκ είναι κακό
μεγάλωσαν κι αρνήθηκαν να δίνουν λεφτά
κάπου όπου ένιωθαν άσχημα.
Έτσι, η Abercrombie & Fitch…
Έφυγε κάπως αυτή η αύρα,
ακριβώς επειδή ο αποκλεισμός
ήταν η βάση της επιτυχίας τους.
Και ο αποκλεισμός σταμάτησε να είναι κουλ.
Έκτακτη είδηση στη λιανική.
Παραιτείται ο πρόεδρος της Abercrombie & Fitch.
Μιλούσε στο τηλέφωνο με στελέχη
την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου
και τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου δεν πήγε για δουλειά.
Δεν εμφανίστηκε ξανά
και πολλοί δεν τον έχουν δει από τότε.
Νομίζω ότι ο κόσμος πίστευε ότι ο Μάικ θα ήταν πάντα εκεί.
Κάθεσαι και σκέφτεσαι
"Πόσο καιρό θα ανέχονται αυτήν τη συμπεριφορά;
Αυτά τα σχόλια, αυτήν την ηγεσία;"
Δεν πίστευες ότι θα έφευγε.
Θυμάμαι να σκέφτομαι όταν επιτέλους…
Σκέφτηκα "Φοβερό!
Επιτέλους τον ξεφορτώθηκαν".
Κάποια στιγμή, όλα τελειώνουν.
ΣΗΜΕΡΑ
Ο Λες Γουέξνερ έχει εμπλακεί σε σκάνδαλα.
Πάω σε σύσκεψη. Ευχαριστώ.
Ο Λες Γουέξνερ ανακοίνωσε ότι παραιτείται από πρόεδρος της L Brands.
Παραμένει υπό διερεύνηση για τη σχέση του με τον Τζέφρι Έπσταϊν,
τον σεξουαλικό παραβάτη και χρηματοοικονομικό σύμβουλο.
Μεταβίβασε όλη του την περιουσία στον Έπσταϊν
και τον άφησε να κυκλοφορεί ως κυνηγός μοντέλων της Victoria's Secret,
που ήταν σημαντικός λόγος
που ο Τζέφρι Έπσταϊν είχε συνεχώς γύρω του
πολύ σέξι νεαρές κοπέλες.
Πίστευαν ότι μπορούσε να τους φτιάξει την καριέρα.
Ένα αποκαλυπτικό άρθρο στους The New York Times.
Ο Μπρους Γουέμπερ ένοχος για χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης.
Τον Μπρους Γουέμπερ τον μήνυσαν πολλά μοντέλα.
Μου είπε ότι ήμουν αγχωμένος και κάναμε ασκήσεις αναπνοής.
Τότε, πάγωσα.
Δεν ήξερα πώς ν' αντιδράσω.
Η εμπειρία ήταν τρομακτική και ταπεινωτική.
Ο ΜΠΡΟΥΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ.
ΔΗΛΩΣΕ: "ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ
ΚΙ ΕΧΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΕΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑ ΜΟΝΤΕΛΑ,
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΓΓΙΞΑ ΑΠΡΕΠΩΣ".
ΜΙΑ ΜΗΝΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ ΤΟ 2020.
ΤΟ 2021 ΕΚΑΝΕ ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΟΝΤΕΛΑ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΕΝΟΧΗΣ.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΜΟΝΤΕΛΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΜΑΪΚ ΤΖΕΦΡΙΣ
ΓΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ.
Οι αλλαγές συνήθως συμβαίνουν
όταν εκείνοι που επισημαίνουν το πρόβλημα
δείχνουν τους τρόπους με τους οποίους μια εταιρεία
κάνει εύκολα διακανονισμούς με τις ενέργειές της.
Μετά γίνονται αλλαγές.
Η ανανέωση μιας εταιρείας δεν είναι πάντα εύκολη.
Είχαμε μερικές αναποδιές στην πορεία μας.
Δεν είμαστε πλέον η εταιρεία που ήμασταν.
Καθαρίσαμε τα κοινωνικά μας μέσα,
καθαρίσαμε την ιστορία.
Ο ΜΑΪΚ ΤΖΕΦΡΙΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 2014.
ΜΕΣΩ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ, Η ABERCROMBIE ΔΗΛΩΝΕΙ
ΟΤΙ "ΟΛΟΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΕΔΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ 'ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ'".
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΦΡΑΝ ΧΟΡΟΒΙΤΣ "ΑΝΑΨΕ ΤΑ ΦΩΤΑ"
ΚΑΙ "ΧΑΜΗΛΩΣΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ".
ΘΕΛΕΙ ΝΑ "ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΑΣ".
Το να εκπροσωπείς πολλά άτομα
και να νιώθεις μέλος της εταιρείας
είναι καλό για τη δουλειά.
Και οι διακρίσεις και ο ελιτισμός μπορεί να κάνουν καλό
γιατί πάντα θα υπάρχει κόσμος που θα θέλει να είναι τα κουλ παιδιά.
Αλλά είναι συναρπαστικό πόσες μάρκες
δίνουν έμφαση στο ότι κουλ παιδί μπορεί να είναι ο καθένας.
Έχουν επιλέξει τον σεβασμό για τη διαφορετικότητα των μοντέλων.
Η Abercrombie & Fitch ανακοίνωσε
ότι δεν θα προσλαμβάνει υπαλλήλους βάσει εμφάνισης,
το οποίο θα τονώσει την αυτοπεποίθηση όποιου πρωτοπάρουν.
Κρίμα που δεν μπορέσαμε να το κάνουμε νωρίτερα.
Η Abercrombie & Fitch είναι ο κανόνας,
και όχι η εξαίρεση.
Δεν εφηύραν το σατανικό.
Δεν εφηύραν τις τάξεις.
Απλώς τα συσκεύασαν.
Συμβολίζει τις χειρότερες πτυχές της αμερικανικής ιστορίας
αναφορικά με το κόστος, τις πρακτικές πρόσληψης, τις εικόνες.
Είναι όλα όσα θέλουμε να μην είναι η Αμερική.
Πιστεύουμε ότι έχουμε εξελιχθεί,
ότι είμαστε λίγο καλύτεροι.
Δεν ξέρω τι λέει για εμάς το ότι ήταν τόσο δημοφιλές για τόσο καιρό.
Μάλλον
ότι θέλαμε να είμαστε αρεστοί.
Κατά κάποιον τρόπο, μας είχε τυφλώσει το φως μας.
Νιώθαμε σπουδαίοι. Επιτυχημένοι.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν υπήρχαν.
Μάλλον υπήρχαν όσοι και τώρα
που μισούσαν ό,τι κάναμε, που προσβάλλονταν,
που ένιωθαν ότι δεν εκπροσωπούνταν.
Αλλά δεν είχαν το βήμα για να το εκφράσουν. Τώρα το έχουν.
Άρα ίσως το θέμα δεν είναι η νέα αφύπνιση της κοινωνίας.
Απλώς τώρα μιλάει ο κόσμος
και πρέπει να ακούσουμε.
Υπάρχουν όρια
στο κατά πόσο οι μάρκες μπορούν να κάνουν αυτό που πρέπει.
Σε τελική ανάλυση, προσπαθείς να πουλήσεις κάτι.
Μπορείς να πουλήσεις τη διαφορετικότητα
όταν θες να πουλήσεις ένα μπλουζάκι με λαιμόκοψη;
Ελπίζω οι εταιρείες να καταλάβουν τον καίριο ρόλο τους
στη διαμόρφωση της κουλτούρας, των κοινωνικών ζητημάτων,
στη διαμόρφωση του ποια άτομα έχουν αξία στην κοινωνία.
Η ιστορία της Abercrombie είναι ένα απίστευτο κατηγορητήριο
του πού ήταν η κουλτούρα μας
μόλις πριν δέκα χρόνια.
Ήταν μια κουλτούρα που ασπαζόταν με ενθουσιασμό
μια εκδοχή του κόσμου που προωθούνταν από Αγγλοσάξονες Προτεστάντες.
Ήταν μια κουλτούρα που καθόριζε την ομορφιά
ως αδύνατη, λευκή και νέα.
Ήταν μια κουλτούρα
που με χαρά απέκλειε άτομα.
Άρα το λύσαμε αυτό τώρα;
Όχι.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη