Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
HOMBRES G - AS MELLORES
Perdoa, pódesme axudar?
- Si, claro. - Grazas.
- Este bebé que tempo ten? - Tres meses.
- Como se chama? - Lorenzo.
- Que ruliño es, Lorenzo, eh. - Ola.
En que che podo axudar?
Estou a buscar unha novela de Marta Betoldi.
- Si, claro. Cal? - Chámase "Socias".
SETEMBRO 1989
- Dámaso, vou a por un café. Tráioche un? - Non, grazas.
Ola, David. Son Layla Morales. Espero que
acórdesche de min porque, claro, pasaron 30 anos xa.
Tamén espero que este sexa o teu número. Custoume moito atopalo.
Non sei se sabes que ao final dediqueime ao cine.
Son directora e este ano vanme facer unha homenaxe na Seminci.
Así que en dúas semanas volvo a Valladolid e encantaríame verte.
Se gústache a idea, chámame ou mándame unha mensaxe.
Vale? Veña, unha aperta.
SEMINCI - HOMENAXE A MORALES
Ola, Layla. Claro que me lembro de ti, aínda que pasen 30 anos, que se di pronto.
E claro que sei que es directora de cine e claro que me encantaría verte.
Eu si, si, sigo vivindo aquí en Valladolid,
así que dime ti que día chegas e vémonos.
Non sei, podemos quedar a comer, a cear ou a tomar un café, o que ti prefiras.
Canto tempo quedarás por aquí?
Bo, mándoche unha aperta forte. Imos falando.
David, que ilusión escoitarche!
E que ben que queiras que nos vexamos.
A ver, chego o mércores 5 e quedo unha semana.
Excepto o día da homenaxe vou estar moi libre.
Así que podo quedar case en calquera momento.
Pero se queres, cenamos ti e eu a mesma noite que chego.
Si, si, claro. Perfecto. O día 5 reservo nalgún sitio e ceamos.
Escríboche coa dirección do restaurante, vale?
Hoxe levanteime dando un salto mortal.
Botei un par de ovos á miña tixola.
Dando piruetas cheguei ao baño.
Ducheime e malgastei o xel. Porque hoxe...
Bos días, paspán.
- Paspán! Non corras, paspán. - Eh, paspán. Onde vas?
Onde vas, parviolo?
Onde vas? Trae o walkman, que esquecín o meu.
Non.
Ángel, ao final imos ter un problema.
- Que problema? - Tranqui.
- A ver que escoita este pingallo. - A ver.
- Hombres G. - ¿Hombres G?
- Pero se eses son uns pijos. - Non son pijos, son normais.
Paspán, que es un pijo.
- Tranqui, pijo. - Non, as lentes non, que non son miñas.
Tranquiliño, tranquiliño.
Anda, trae, parviolo.
- Logo vémonos. - Moitas grazas polas lentes.
- Que pasa? - Nada.
Sé que teño algúns inimigos.
Pero esta noite non poderán contar comigo.
Porque vou converterme en lobishome.
Xureime a min mesmo que non durmirei só.
Porque hoxe,
de hoxe non pasa,
e vou pasarmo ben.
Vou coller un pedo dos que se converten en afección.
Ireime arrastrando a casa co sorriso posto.
Mañá xa se podo durmirei a sesta.
- Pero esta noite non. - Esta noite non.
Esta noite
algo me di que vou pasarmo ben.
Imos ver
que atopamos nesta axenda de teléfonos.
Nunca se sabe.
Marta,
María del Mar, Ana...
Elena estará? Non sei.
Pero vou pasarmo ben.
Vou pasarmo ben.
Hoxe levanteime dando un salto mortal.
Quiteime o pixama sen usar as mans.
Dando piruetas cheguei ao baño.
Deille os bos días aos meus pais e irmáns.
Porque hoxe,
hoxe non sei por que,
pero vou pasarmo ben.
Vou pasarmo ben.
Vou pasarmo...
Moi ben.
Vou pasar... Vou pasarmo ben.
Moi ben.
Vou pasarmo ben.
Moi ben.
Vou pasar... Vou pasarmo ben.
Moi ben.
Vou pasar... Vou pasarmo ben.
VOU PASARMO BEN
Vou pasar... Vou pasarmo ben.
Ben.
David.
- Que fas aí? - Eh?
Nada.
Veña, que chegamos tarde.
Paco,
díxenche mil veces que levar as dúas correas é de parvos.
- É verdade. - Ei!
Hasta logo.
Quen é esa?
Non sei.
David,
son eu outra vez. Unha cousa, non sei se os mozos viven tamén en Valladolid
e se te segues vendo con eles,
pero tamén gustaríame moito velos. Con Almudena
estívenme escribindo estas semanas, pero dos demais non sei nada.
A verdade é que aos mozos non os vexo desde hai tempo.
Aínda que seguen vivindo aquí, si. Pero organízoo
se queres. E... seguro que a eles tamén lles apetece moito.
Perfecto! Teño moitísimas ganas de verte.
Que nervios. Bicos.
- Veña, saca o Winston. - É que non puiden traelo.
Carallo, Paco. Que se fumamos vannos a respectar máis.
Pero é que o meu pai non soltou o paquete en toda a noite.
Así non se pode. Así non.
Esas son as túas lentes?
Si.
Mira, se non empezamos a tomarnos isto en serio, imos estar igual que o ano pasado.
E agora escóitame, que pensei
- una cousa. - Que pensaches?
- Creo que se sacamos... - Petises!
Eses petises de moda!
Petises non, por Deus!
- Que pasa, Tormo? Que pasa, "Einllel"? - Que pasa, miñoca?
Pero para que saúda aos abusóns?
Primer erro. Chamar a súa atención.
Cala a boca, Robocop.
Próxima vacílasnos!
Se xa temos o xantar. Ala, lévomo.
- Abur, Robocop. - Moitas grazas.
Si, mellor que vos vaiades.
E que pensaras?
Creo que se sacamos peores notas, se cadra os abusóns vannos a deixar
- máis tranquilos. - E como imos facer iso?
Fallando cousas a posta nos exames.
Ou que cando pregunten algo, non levantemos a man.
- Ser como da chea, non? - Iso é.
Facer o que fai todo o mundo e que ninguén se fixe en nós.
Good morning in the morning.
- Quitáronche o bocadillo. - Boh, un pouco deillo eu.
É que almorcei forte e teño cero fame.
Luis, quedamos
en que só nos chamamos petises entre nós.
É verdade. Sorry, mil perdoes, síntoo moitísimo.
- Tes tabaco? - Afirmativo. Fumamos?
Afirmativo.
Déstesvos conta, non?
Si. De que?
Boteime colonia. Cheira que alucinas
de ben.
É do meu pai. Varón Dandy.
Estamos seguros disto?
Si, por que?
Que pasa?
Veña, Paco, que son mentolados. Máis suaviños.
E se fumar non fumo, pero téñoo na man e fago como que si?
Veña, vale.
A verdade é que nós
- podemos facer o mesmo. - Dabuti.
O Cabra suspendeu outra vez?
- Pero cantos anos ten xa? - Iso é un misterio.
Empeza o curso, petises.
E agora escoitádeme ben, por favor.
Temos que esforzarnos para cambiar.
E aínda que teñamos que facer cousas que se cadra non nos gusten,
non podemos ser máis
- uns parviolos, vale? - Yes, very well fandango.
Imos.
David.
Paco! Paquito,
como estás?
Oe, estás mellor?
Aínda estou a flipar.
É que adiviña quen púxose en contacto
comigo. Bo, que me escribiu, que me mandou un audio de voz.
Porque quere verme.
- Quen? - Layla.
- Que Layla? - Layla. Layla.
- Layla Morales? - Estás a mirarme os dentes?
- Non. - Si estás a mirarme os dentes, Paco.
- Que non. - Que si mos miras.
David, que non.
Bo, pois que vén o día 5 e polo visto quere pasar
a noite comigo para verme, imaxínome, e logo quedar
outra noite para cear con todo o grupo.
Estás a mirarme os dentes.
Que non.
- Que vén á Seminci... - Ti viches os dentes que traes?
Tres anos levas sen vir.
A ver, David,
que nos coñecemos. Ti mete o freo de man,
porque te vés arriba e logo fanche dano...
- Eu? Pero por que? - Como que por que?
Pero que estás a pensar? Que Layla e eu...?
A ver se te vas a crer que ela...
Veáa, por favor. Por favor, non me sexas fantasioso, Paco, eh.
- Isto que demo é? - Isto é algodón, vale?
- Boh, xa o sei. Pero digo eu... - É unha cousa para que non os toques.
Está ben.
Que agora Layla é unha persoa moi importante.
Si, e que?
¿Como que e que? Que ela ten un Óscar e ti...
Eu teño unha librería. Que pasa?
Si, unha librería.
- Queres estarche quieto? - Que teño sede, de verdade.
Pois pídea.
Xa, grazas.
Bota a cabeza para atrás.
Dixo que quere verme, que quere pasar a noite comigo, si.
-Pero amén quere ir cear convosco -Connosco tamén, non?
- Claro. - Vale, moi ben. Deixa a auga aí.
- Non vasme a facer dano, verdade, Paco? - Non vouche a facer dano.
- ¿E sangue? - Sangue si.
Estudante, estuda
antes.
O lema de tódolos anos.
Pero este ano,
máis aínda. Por que?
- Por que? - Maroto, non me fales.
Por que?
Va, xa me contesto eu.
Porque é o voso último curso no colexio.
E o teu tamén, Fernando. Tes que saír de aquí
porque se non, de aquí marchas para a mili directo.
Así que imos tomar medidas. Daniela Bravo, cámbiasche con David.
Ven para acá.
Eu?
Non, a miña tía. Veña, e así axúdaslle a estudar.
Veña, lixeiro. Ponche recto.
Luís, por favor. Que pasa na última fila?
Non me fagas mirada periférica.
Jajá, jajá y jajá.
- Ben, como vos dicía... - Bos días.
Este ano non vos vai a valer vivir das rendas. Pedro,
este ano non vaiche a valer
vivir das rendas. Si?
Ola.
A nena nova, Layla Morales.
- Ah, Layla. - Ola.
La, Layla, que tal? Mira, senta
con Almudena.
- Chao. - Que tal, que tal?
Ben, ben.
- Ola. - Son Almudena.
- E eu Layla. - Ben, pois
por ser o primeiro día, imos empezar
por un repaso do curso...
Non me chores.
Non me vaias a facer chorar.
- David! - Que?
Non digas que, que xa es maiorciño.
Estaba a dicir que estamos a facer
un repaso de cousas do ano pasado.
E preguntábache quen é o autor de "El buscón".
Non me lembro.
Como non o vas a saber? Se ti sempre os sabes todo.
Pois non.
- Non? - Non.
Francisco.
Eu tampouco lembro.
Se o ano pasado sacabades deces en todo.
¿De verdade ninguén
o sabe?
De verdade ninguén sabe quen é o autor
- de "El buscón"? - Francisco de Quevedo.
Moi ben.
Iso é.
Don Francisco Gómez
de Quevedo Villegas e Santibáñez.
Moi ben, Layla.
Quérote.
Quérote, quérote.
Quérote.
Xa puxéronlle a facer de poste.
- Achicade espazos. - Que cales, Robocop.
Eu calo, pero achicade espazos.
E están a tirar a furar.
Estás a escoitarme?
Non.
Que pasa?
A moza nova é a máis guapa de todos os tempos.
Estás namorado dela?
Si.
- Non mires, que veñen. - Que pasa, parviolos?
Encántanme as túas lentes, paspán.
- E a min as túas, cara vidro. - Non vexas como soa o teu walkman.
- Encántame. - Así mellor.
- Grazas. - Ángel, isto pídocho como un favor
- persoal. - Dime, paspán.
Dáme as lentes, que son un agasallo da miña nai, por favor.
- Que foi o agasallo de aniversario. - Non, oh.
Dállas.
Veña.
Íallas a dar logo, ten.
O walkman tamén.
Ten. O walkman tamén.
- Tranquilo. - Ímonos.
Se llo ía a dar.
Imos ao ximnasio, que agora está baleiro.
- Necesito que me axudedes. - Por suposto.
A que?
A aprobar por fin. Porque se non, vanme a meter en FP.
Vós sacades sobresaínte
en todas, non?
Cústame aprender as cousas.
É que, por moito que as lea, non se me quedan en mente.
Con nós vánseche quedar, xúrocho.
Vale.
Eu a cambio defendereivos de Ángel e os outros repetidores.
- Nós chamámoslles abusóns. - Pois os abusóns non vos van facer nada.
Pero, por favor, que disto non se decate
- ninguén. Estamos? - Estamos.
E a ti gústache a moza nova, non?
- Non. - Si lle gusta, si.
- Un pouco si. - Pois tamén vouche a axudar
a conquistala. Porque os amigos axúdanse, Daniel.
- David. - Iso.
Con Fernando o Cabra? De verdade?
Si. Fumámonos uns camels.
- Tiraban mogollón. - E démonos a man.
- Cuspíndonos antes. - Diaño, que mala sorte.
Como estaba a xogar ao fútbol, non puiden estar.
Pero se estabas
- a facer de poste. - Gústame tanto o fútbol
que gústame xogar ata de poste.
E, Paquito, para chegar ao máis alto,
tes que empezar polo máis baixo. Dígocho eu.
Oe...
E Que?
Este ano ídesme a deixar ser un dos petises?
- Non. - Pero por que?
- Pois porque non. - Porque ti nunca vas ser un petís.
- Un petís nácese, Maroto, non se fai. - Entendes?
- Anda, marcha. - É superinxusto.
Sempre igual.
Veña marcha, que vén o noso amigo Fernando.
Irvos á merda!
Que pasa, capitán?
Eu son Luís. Tamén podo ser amigo teu.
Mellor non.
Podo chamarche Cabra?
No. E, por favor, fala baixo.
- E Fer? - Tampouco.
-Pois chámoche Ferdinand, que é máis bonito.
A ver.
- Hai alguén aquí que non dá relixión. - Eu.
Vale, como non temos profesor de ética, na hora de relixión,
vasche ti soa á biblioteca.
Vale.
- Dálle! - Non, non.
- Nin falar, nin tolo. - Que si, veña.
Que non!
Por que sintas tan lonxe?
- Disme a min? - Home,
estamos sós.
Efectivamente.
Pois...
Chámome Layla.
Ah. David.
- Tampouco das relixión? - Non.
Eu son de ética de toda a vida.
Gústanche Hombres G?
Me encantan.
- A min tamén. - Que ben.
A min dáme rabia porque hai xente que di que son pijos.
- Non son pijos. - Non.
Se eles rinse dos pijos.
E Ela foise cun neno pijo.
- Se fosen pijos, non dirían iso. - Pois claro. Se son supercaralludos.
Mesmo antigamente foron punkis.
- Iso non o sabía. - Pois si. O que pasa
é que agora xa son normais.
E que facías? Estabas a estudar matemáticas?
Non, mira.
- É como unha película. - Si.
Gústame moito o cine.
- Pois eu escribo contos. - En serio?
Tesmos que ensinar.
Ei, que pei, gualtréis?
- Que fas aquí? - Pois que eu tamén dou ética.
- Por que? - Porque creo cero en Deus.
- Eu son Layla. - Eu Luís.
Aínda que todo o mundo chámame Robocop, pola perna.
Eu vouche chamar Luís. Non me gustan os alcumes.
- A min tampouco. - Pero hai alcumes bonitos.
Por exemplo, entre nós chamámonos os petises.
- Porque encántanos. - Non.
- Iso era o ano pasado. Xa non. - Non?
- Non. - Non.
Pois que pena. Encántame.
- Ás veces si nos chamamos así. - Si, ás veces si.
Os Hombres G sacaron novo disco.
Imos por el a Galerías Preciados?
- Agora? - Non nos vixía ninguén.
Veña, non sexades caguicas.
Pero se nos pillan, castigarannos mogollón.
Xa.
Pero se nos pillan, castigarannos logo, non agora.
- Oe, e o da cea con Layla? - Si, que?
Que fago, dígollo a Félix?
Home, eu creo que sen parellas mellor, non?
- Home, claro, ti que vas dicir. - Paco.
David, Paquito!
Presidente!
Luís!
- Pero bo, bo, bo. Que pasa? - Que pasa?
Pero, figura, que ben che vexo, que guapo estás. Que che fixeches?
Pois mira...
- Estás mellor? - Un pouquiño mellor, si.
Paquito!
Carallo, ti púxechesche pelo.
Si, un pouquiño. En Madrid.
Pois quédache de luxo. Veña, que vos vou a ensinar a miña casa.
Perfecto. Teño moitísimas ganas de verte. Que nervios. Bicos.
- Dixo que está nerviosa. - Non.
- Dixo que que nervios. - Dixo "nervios".
A ver, é que vos vou a dicir unha cousa. As persoas famosas
antes que famosas, somos persoas.
- Luís, ti es parvo. - Paquito!
- Que queres dicir con iso? - Pois que teñen que ver as noces co pan?
- Pois que quere tema contigo. - Si, seguro.
- Pois si, claro que seguro. - Que non, home, que non.
Ti sabes se ten mozo? Miraches en Google?
Si, un ratiño boteille, si.
- E? - Pois que estivo
Estivo cun actor.
Cun famoso. Ata hai uns meses, estivo con este actor, polo visto.
Velo? Está solteira e sen compromiso.
E quérese sacar a espiña. E por iso que se que nervios,
que se que ganas, que se que veñas para acá.
Luís, por favor, non lle quentes máis a cabeza.
Que vaise a facer ilusións e ao final vaino a pasar mal.
- Como se vai liar con Layla? - E por que non?
Eu sigo sendo o voso amigo, e iso que non me chamades nunca.
En serio? Estás a compararche con ela?
Non.
Pero xa que abriches ti ese melón, Que é máis importante,
gañar un Óscar
ou ser o presidente do Valladolid?
Eu téñoo bastante claro.
E encima á miña idade.
Imos ver, presidente.
Eu só vin a dicirche que Layla quere organizar unha cea
con todo o grupo e quéreche convidar a ti tamén. Xa.
Non hai problema, langrán.
Eu estarei aí para axudarche en todo o que che faga falta.
- Que pesado. - Oe, pero Almudena vai á cea.
Si.
E mentres un pregúntalle,
eu póñome no medio tapándolle,
- o outro cóllea e saímos.. - Moi ben.
Un momento.
- Pero non o vas a comprar? - Non, para que?
E non vos preocupedes, que como temos menos de catorce,
se nos collen, non imos ao reformatorio.
Que nos poden coller?
O normal é que non. Pero que pasa? Nunca roubastes nada?
Eu non,
pero estou desexando empezar.
A ver, eu si roubei bastantes cousas.
Pero preocúpome por Luís, porque o seu pai
- é policía. - E que?
- Ao fillo dun policía respectaranlle máis. - Efestiviwonder.
Eu collo a cinta.
Ben, Luís. Ti si que es un valente.
Imos.
Esperade.
A cinta
cólloa eu.
Io sono il capone della mafia.
Io sono il figlio della mia mamma.
Tu sei un stronzo di merda.
E un figlio di troia in Venezia.
Venezia.
Bos días, cabaleiro.
Non tiñas que estar no colexio?
Negativo. Houbo un aviso de bomba,
o GRAPO quizá? Pode ser. Pero seguro
- ao cen, cen non é. - Xa.
- E que queres? - Quero comprarlle un disquiño á miña nai.
Pero non sei cal.
E que música gústalle á túa nai?
Mari Trini vólvelle tola de sempre.
Ademais, coincidimos unhas vacacións en Torrevieja,
- Alicante. - Pois cómpralle un disco de Mari Trini, non?
Aí estiveches listo, Evaristo.
- Luís, imos? - Claro.
Pois se iso, outro día veño. Que gústame
reflexionar as cousas. Abur, Ben-Hur.
Eh.
Oe!
Imos xuntos ata Italia,
quero comprarme un xersei a raias.
Pasaremos da mafia,
bañarémonos na praia.
Imos xuntos ata Italia,
quero comprarme un xersei a raias.
Pasaremos da mafia,
bañarémonos na praia.
Que non vén! Non vén!
Parade! Non vén.
Que non vén!
E Petises, petises, petises!
Petises, petises, petises!
- Petises, petises, petises! - Calade.
Que pasa?
Veña, imos! Que facedes aí parados?
Imos!
- Imos! - Veña, "Deivid". Imos!
Eh, eh! Que fas? De que vas?
Quedei coa túa cara!
E quen é ese señor?
E eu que se.
- Abofé, que tío máis elegante. - Pero non era
que roubaras máis veces?
Pois si, pero cosas máis grandes.
Claro, claro.
E por que che cambiaches de colexio?
Porque as monxas botáronme.
- En serio? - Si.
ABAIXO AS SAIAS!
Ao final do curso metinme na capela e escribín unha pintada.
Abaixo as saias.
- Non. - Si.
Si. Cando as monxas o descubriron, case lles dá un infarto.
E unha nena supermelindrosa delatoume e acabáronme expulsando.
E por que escribiches iso?
Porque non me gusta que me obriguen a levar saia.
Pero se ti levas saia.
Pero porque a min me apetece.
Qué xefa.
Oe, que hora é?
Teriamos que ir volvendo, non?
Son as carne e óso e un pouquiño de pelello.
Veña, imos.
Encántanme estas clases de ética.
Oe, como me gusta
- o teu pelo. - É que me poño un pouquiño de espuma.
Non, non, non, non.
Ti non me chores.
Non me vaias a facer chorar a min.
Dáme,
dáme a túa man.
Téntao, miña rula, quero verte rir.
Abrázame forte,
ven correndo a min.
Quérote, quérote, quérote
e non fago outra cousa que pensar en ti.
Só vivo e respiro para ti.
Quérote,
quérote,
quérote...
Vés?
Que se di nestes casos?
Nada.
Ola!
Ola.
E en que traballas?
- Teño unha librería. - Ah, que bonito.
- Si, boh... - Estás casado?
Divorciado.
- Fillos? - Non.
- Eu tampouco teño fillos. - Si, xa, xa o sei.
Ah, e como o sabes?
Eh... Google.
- Ah, espiáchesme? - Non.
- Claro, claro. - Un pouquiño si.
Pero de casualidade, eh. Que vin unha noticia túa
por internet. Que fíxome moita ilusión, por certo.
E piquei, unha cousa levou á outra e empecei a seguirche.
Si, claro. Mellor stalkearme que escribirme, non?
- Bo, non sei... - Perdoade.
- Sabedes xa que ides pedir? - Nin sequera mireino.
- Dásnos un minutiño? - Claro, si, un minutiño.
Non sei.
Oe, que non cho dixen,
pero que por suposto que me alegro moitísimo de todo o que che está pasando.
E que che sigo e que vexo as túas películas. A última encantoume.
Gracias. Oe, pois eu tamén che investiguei.
- A min? - Si.
Pero non atoparías moito.
A túa novela. E compreina.
E queres o diñeiro?
Bo, aínda non a lin.
Téñoa pendente. Pero, explícame por que non escribiches nada máis.
Pois non sei.
Tampouco pasou nada cando a sacamos. E vendeuse moi pouco.
- As críticas non foron boas. - Todos tivemos críticas malas.
Xa, pero ti no New York Times e eu no El Heraldo de Valladolid
e en catro blogs da provincia, que son os peores.
- Non, non. Contesta, contesta, contesta. - Non, non, non, é de traballo.
Fáiseme rarísimo escoitarche falar con acento mexicano.
Perdín o meu acento
despois de dous ou tres anos,
pero aínda podo tentar falar así como española.
- Pero é que sinto rarísima. - Non, o mexicano
- Quédache moi ben. - Grazas.
Oe, tes parella?
Non. E ti?
Iso non vén en Google?
Layla, se viñese en Google, o atopase. Ou sexa, busqueino,
- pero é que non che vén o máis recente. - Ah, non, bo,
mellor non falar do que atopaches.
Agora si. Si estou con alguén desde hai pouco.
Pero, en fin, é complicado.
Mellor vemos que imos comer que estou morrendo de fame, non?
Nunca volveras por aquí, non?
Non. Estiven a punto moitas veces, pero...
por unhas cousas ou por outras nunca puiden.
Pero este ano
claramente era o momento.
Por que era o momento?
Eh... Porque levo pasándoo fatal uns meses.
Estou en crise. Non sei que facer coa miña vida.
E, non sei, quería regresar a ver se volver e reencontrarme con...
Esquéceo, non me quero poñer intensa.
Non, non te pos intensa, non. De feito, enténdoche perfectamente.
- Pero estás mellor agora? - Si, máis ou menos.
Estaba pensando en quedarme en España uns meses.
Ah, que ben.
Sabías que teño un guión que transcorre aquí?
- Aquí en Valladolid? - Si, acáboo de terminar.
E valo a rodar?
Oxalá. É que agora en Los Ángeles o único que me ofrecen
son películas de superheroes, e non sei se é o que quero facer.
E que é o que queres facer?
Xusto estou niso.
- En serio este é o teu hotel? - Si.
Cando vin que o converteron nun hotel, pedín que me aloxasen aquí.
Oe, ímonos ver cos demais para cear?
Pois eu estouno organizando.
- Con Almudena xa falei eu. - Ah, que ben. Ben.
Si.
Oe, pois paseimo moi ben.
Eu tamén mo pasei moi ben.
Que vas facer mañá?
Parvo!
Lisiado, pata de pau, tacóns!
Moi ben. O de tacóns é moi bo.
E isto facédelo moito?
Os deportistas adéstranse todos os días, non?
Pois nós igual.
E así, cando nolo din no colexio,
non nos afecta case porque estamos preparados.
Veña, Luís. Tócache.
Mortadelo, catro ollos,
cara vidro, calvo de merda!
- Pero se non está calvo. - É que tamén nos preparamos
para cando nos insulten no futuro.
E xa clarexas un pouco por detrás.
- Como? - Parade.
Non fai falta que fagades isto máis.
- Clarexo por detrás?? - Un pouquiño.
Díxenvos que vos vou a defender.
Perfecto. E ti vas sacar ata notables. Paco axúdache en ciencias e eu
- en lingua, sociais e en inglés. - E eu en todo o demais.
- Non hai nada máis. - É verdade.
Pero a miña casa polas tardes está baleira e podemos estudar aquí.
E as fins de semana,
os pais de Paco vanse ao pobo e el queda comigo.
Así que os sábados
- podemos estar na súa casa. - Pero se sempre tiven moi bo pelo.
Con que queres que empecemos, Fernando? Mates?
Non.
Xa haberá tempo para estudar. Imos empezar co teu plan.
Que plan?
PLAN PARA CONQUISTAR "HA" NOVA.
Un. Que pense
que lle gustas a moitísimas.
E iso por que?
Pois porque si. E é moi útil que ela pense que che gusta outra.
Pero de que serve que ela crea que me gusta outra
se a que me gusta é ela?
Se non me ides a facer caso nas cousas que vos digo,
- mal imos. - David, por favor, eh. Por favor.
Continúa, Ferdinand.
Dous. Que pense que es
- un abusón. - Iso é.
Ás mozas gústanlles os abusóns.
Tes que ser como eles e vestir como eles. E con isto xa está.
Pero entón non vou ser eu.
Aí está o truco. Pilláchelo.
- E non hai que facer máis cousas? - Non.
Con esas dúas cousas xa debería bastar. Pero necesitamos
que vós tamén axudedes porque somos un equipo.
Por iso Robocop meteuse en ética.
- Podes chamarme Luigi. - Non. Robocop está ben.
Perfecto. Contade comigo ao cen cen.
- Se está a ocorrerme unha cousa. - Dispara, figura.
E se lle compro a cinta nova
de Hombres G? Lla agasallo e dígolle
que a roubei e así cre que son supervalente.
- Que boa idea, encántame. - Si señor. Ideón.
Non.
¿Non?
Non.
- Non. - Pero por que non?
Pois porque non. Explícallo ti, Fer.
- Porque así vai pensar que che gusta. - Pero é que me gusta..
Pero ela non pode sabelo. Se o sabe, a cagaches.
Claro! Píllalo, "Deivid"?
E entón que ten que facer?
Pois o que lle dixen!
O que lle dixo!
Que era?
É que se non me ides a facer nin puto caso, pois me vou.
Fernando, non te vaias, por favor.
Douche a miña palabra de honra persoal que
estes dous imbéciles vanche a facer caso.
Porque, ademais, ti do amor sabes moito, non?
Pois sei bastante.
Fernando, é unha honra ser amiga teu.
Nunca fomos os guapos do barrio.
Maroto, ti non.
- Por que? - Porque non.
Nin moito nin pouco nin para comerse o coco.
Maroto, zúmbote.
E agora imos ás discotecas.
Se non tes coidado, mórdenche as pernas.
Bebes un pouco.
Fasche o tolo.
David, temos que falar moi seriamente..
Maroto, marcha que estou ocupado.
- Pero se estás só. - Dáme igual, Maroto. Marcha.
Como é iso de que a Fernando o Cabra
- déixaslle ser petises e a min non? - Cala!
Dixémosche que non. Punto.
Ola.
Que risa onte, verdade?
- Si, estivo ben. - Que risa por que?
- Ti non te ías? - Non.
Notición, notición! Díxome a miña veciña a que é fermosísima
pero a uns niveis que é incrible que che diga que está moitísimo por ti.
- En serio? - Si.
Isto pásalle moito. Moza que lle coñece, namorada que queda.
Ah.
Moi ben, non?
Toma, un agasallo.
- Para min? - Si.
- Roubáchela? - Claro.
E por que lla regalas?
Porque cáeme ben. Chao.
Ola.
Paco, que non che poñas as lentes de ver.
Merda.
Maroto, hoxe te estás pasando da raia.
Pero se estamos aquí a gustiño
- Non, se ao final, xa verás. - A ver, que pasou?
- Regaloulle unha cinta porque cae moi ben. - Merda!
Pero eu fíxeno ben, non?
O da cinta non é bo?
Non.
- Bos días. - Good morning in the morning.
- Fernando! - Non!
Que facedes?
Non sei.
Estivemos como catro horas sen parar de falar
e coma se non pasase o tempo, sabes? Como que a cousa fluía.
- E como é, como é? - Como é que?
- Como é ela a nivel persoal? - A nivel acode é outro nivel.
O que pasa que tamén como que... Non?
Como que sabe estar, non? Como... Como superhumilde.
Ay, David, ti cres que ela quere algo contigo.
- Outra vez? Que non, Paco. - Que hostia vasche a pegar.
- Vintecinco veces díxomo. - E dálle!
Imos ver. Calquera namórase dela, non dígoche que non.
Peroeu agora mesmo estou... A cousa vai por aí.
Ídesvos a volver a ver antes da cea?
- Home, quedou con ela nun intre. - Que dis?
E está a pensar en quedar en España unha tempada.
- Como gústache falar.. - A ver, David, David, David, David...
Vouche a dar un consello. Se me fas caso, triunfas seguro.
Non me veñas con merdas.
Pero que merdas, oe? Falleiche eu algunha vez?
Algunha? Todas.
- Iso é un feo, eh. - Oe, por favor,
- Escoitade a Fernando que ten ollo, eh. - Que ollo? Se se divorciou catro veces.
- Bo... - Fernando!
Non se vos pode contar nada, de verdade.
Estou a dicirvos que tivemos unha conversación de adultos.
Non me sexades cativos. Voume a pensar eu que Layla...?
Como se o pensas!
- Como se o pensas. - Vasche a meter unha hostia como unha catedral.
- E dálle! - Ti púxechesche pelo.
Un reforzo.
Saíume un pouco regular, non?
Grazas, Pedro, grazas.
Senta
- Si, mellor. - Si, mellor, mellor.
A ver.
- Héctor, tócache. - É que...
non trouxen a frauta
porque lla comeu o meu can onte.
Xa.
E ti queres que eu me crea iso?
Non pode ser mentira porque eu non podo inventarme tanto.
Isto non está pago.
A ver.
- Quen quere tocar a frauta? - Podo tocar eu unha canción?
Moi ben, veña.
Sal, así escoitámosche.
Cando queiras.
Oe, pequeno.
Ven xunto a min.
Coñezo unha maneira de facerche feliz.
Sóltache o pelo, oh, oh.
Vene senta aquí.
Fóra o abrigo, pono por aí.
Venche comigo e confía en min.
Eu o que quero
é verte sorrir.
Eu o que quero
é que ti bailes xunto a min
e sóltesche o pelo
e logo se queres,
o suxeitador.
Sóltache o pelo.
Sóltache o pelo, faime ese favor.
Baila comigo este rock and roll.
Eu só quero un pouco de diversión.
Quítache os zapatos, fóra o pantalón.
Apágao todo, menos a televisión.
Sóltache o pelo, estarás moito mellor.
Eu o que quero
é que ti bailes xunto a min
e sóltesche o pelo e logo se queres,
o suxeitador.
Sóltache o pelo.
Acariñar o teu pelo.
Acariciar tu pelo.
Sóltacho.
Eu o que quero
é que ti bailes xunto a min e sóltesche o pelo
e logo se queres,
o suxeitador.
David.
- David! - Eh?
- Isto vai de mal a peor. - Por que?
- Mírache todo o intre. - Pero iso si é bo, non?
Non. Hai que pasar ao punto tres da lista.
- Só había dous. - Agora hai tres.
Os pais de Paco vanse os sábados, non?
- Ímonos a dar unha volta agora ou que? - Non, esperade.
Paco, quítache as lentes, que sen as lentes molas máis.
Merda!
- Ata mañá, parviolos. - Adeus.
Eh, eh!
Menudos parváns.
Cheira como mal, non?
- É a túa mochila. - Non.
Si.
É caca?
- É caca! - É caca, que noxo!
- Que noxo!
Respira para dentro.
- Respira para dentro. - Non vomites.
-Respira para dentro.
- Respira para dentro. - Que veñen as mozas.
- Que noxo! - Toma.
- Imos, imos. - Que é?
- Estou mareado. - Que veñen.
Teño ganas de vomitar.
- Paco, actitude normal. - Traga o vómito.
- Xa está, Xa esta. - Traga o vómito.
- Toma a mochila. - Tranquilo. Aí veñen.
Agora seguídeme e dicide a todo que si.
- Facémonos os abusón? - Si, mellor.
- Ben. - Actitude normal, Paco.
- Estabades a esperarnos? - Non.
- Si. - Si.
E por que?
Non podémolo dicir.
- Porque imos convidarvos a unha festa. - Equilicuá.
- Unha festa? - Si, organizamos
- bastantes festas. - Non sabía.
- Porque son secretas. - Cheira mal, non?
- Non, a min chéirame ben, si. - Cheira ben.
- E onde vai ser a festa? - En casa de Paco.
- Eh? - Que guay!
- E cando vai ser? - Este sábado non, o seguinte.
Aínda non é seguro.
- Si, si é. - Si é, si, si é.
- A que hora? - Á hora das festas.
Seis e cuarto, seis e media.
Pero xa vos digo que seguro do todo non é.
- Si, si é. - Si é, si é.
- Si cheira mal, eh. - Non.
- Non, a min chéirame ben. - Cheira ben.
E estádesnos convidando?
- Estamos a pensalo. - Si.
- Estamos a convidarvos. - Si vos estamos convidando.
Pero que saibades que as nosas festas son moi salvaxes.
Si? En que plan?
En plan de que o mesmo collemos a tele e tirámola polo balcón.
- Ou algún sofá. - E quen vai vir á superfesta?
- Moita xente. - Ola.
Ei, que tal? Estás femosísima.
- Cala. - Fíxache, lembraba isto moito máis grande.
Eu tamén. Como que de neno todo paréceche enorme.
Bo, Valladolid parecíame xigante.
Oe, por certo, de que vai o guión este teu que transcorre aquí?
De ti e de min.
- Como que de ti e de min? - Si, iso. De nós,
do roubo do século, dos petises...
Está case igual, verdade?
Pero cando dis de ti e de min, refíresche exactamente a que?
Pois iso, de nós. É un musical.
- Odio os musicais.. - Non me digas iso.
En serio? Igual vascho a ter que ler, eh.
Esta si a teño que contestar. Espera.
- Os superheroes? - Si.
Están a insistir moito.
Pero a ti apetéceche facer esa película?
Eh... O que pasa é que hai moitas máis cousas
en xogo cando fas unha película así.
- Xa, claro. O diñeiro. - Non.
Non só o diñeiro. É que se fago esa, teño a liberdade de facer a que eu queira.
Esto... Perdón.
Temos que cerrar xa.
Perdón, xa nos imos. Grazas por deixarnos entrar.
Por favor. Non, é unha honra, Laia.
Podemos facernos agora
unha foto cos profesores?
Si, claro.
Grazas, vou dicirllo.
Imos, Laia?
Oe, ti, e por que me deixaches de escribir cartas?
- Eh? - As túas cartas.
Porque tiñamos vinte anos xa e nos escribiamos cada vez menos.
A distancia, o... Por?
Pois porque a min me importaba moito e ti da nada deixaches de contestar.
Empecei a saír cunha moza tamén e ti tamén tiñas noivo, non?
E iso que?
Tes razón.
Sabes que a miña novela tamén falaba de ti e de min?
Ah.
E por que nunca ma mandaches?
Tiña medo
de que non che gustase.
Que vas facer mañá na tarde?
Pois tería que abrir a librería. Por?
Ah, pois non, nada. Íache a convidar a un sitio.
A economía mundial non se vai a afundir tampouco porque peche un día, eh.
Non imos facer unha festa na miña casa.
- Como foi? - Moi ben.
Saímonos do mapa.
Perfecto. Hai que organizar mazo de cousas.
Que non. Non hai nada que organizar. Fernando, por Deus,
imos poñernos a estudar, que se non, vas suspender.
- Xa tempo para estudar. - Pois claro.
Que hai que organizar?
- Nada! - Todo. A bebida
que compramos, a quen convidamos... E ten que haber
alcol para que ela vexa que es caralludo.
Pois se queres ser caralludo, fíxache en min
e copia todo o que queiras.
Xestos, expresións... Ti non te cortes, figura.
Pero que os meus pais me matan.
Que pesado.
Pero se mátanche, mataranche logo, non agora.
- Como? - Oíde, petises.
Podo baixar a merendar convosco?
Non, Maroto, que marches!
Deixa de espiar, rosmón!
Egoístas!
E outra cousa, o día da festa, todos con camisa.
Que os días importantes hai que poñer camisa.
Eu teño unha do bautizo
da miña irmá que é preciosa.
É de tergal. Non dígoche nada e dígocho todo.
Branca?
- Azul ceo. - Mellor.
David, pasa para casa, anda.
- É que imos facer os deberes. - Xa os farás, que veu o teu pai.
- Pois agora volvo. - Abur, Ben-Hur.
Vaille caer unha...
- Ola. - Ola.
- Que fas aquí? - Queremos falar contigo.
- Por que vas vestido así? - Non sei, gústame.
- Gústache iso que levas posto? - Si.
Chamáronnos do colexio.
Dixeron que che apuntaches a clase de ética.
Por que?
Porque eu o tema de Deus non o vexo.
- Que non ves? - O tema de Deus.
Pero que non ves do tema de Deus?
- Pois que non me aclaro. Ou sexa, teño as miñas dúbidas. - David, a nai de Maroto
baixou e díxome que viuche saír correndo das Galerías Preciados.
- En horas de colexio. - Iso é mentira!
Mari Cruz está tola.
- Non está tola. - Se mo dixeches ti.
Un pouquiño especial,
pero nada máis.
A ver, nós queriamos falar contigo para dicirche que os dous
querémosche moitísimo. E que o feito
de que nos separamos non ten absolutamente
nada que ver contigo.
- Seguro? - Claro que seguro.
- Eu cría que si. - Non, meu amor.
Non, claro que non.
- Non! - Non te confundas.
Unha cousa é unha cousa e a outra é outra.
Vale.
E queredes que volva ás clases de relixión?
Non.
Nós queremos que fagas lo que queiras facer.
- Vale? - Vale.
Boas tardes, señorita.
Pódeme dar a bolsa esa de alí, a de alí do fondo?
- Esta? - Non, a do máis ao fondo.
Vale.
Oe!
E entón fixen como que cría que se divorciaron pola miña culpa
- e non me rifaron. - Moi listo.
Es un xefe.
Meus pais tamén están divorciados.
- Ah, si? - Si.
Pois os meus quérense mogollón. Unha tolemia o amor que se teñen.
- E esta cámara? - A cámara do salón de actos.
- Funciona? - Pois claro.
- Si, ¿no? - Si.
Si.
Facemos un curto?
Que é un curto?
- Unha película, pero curta, non? - Si.
- E desde pequena quero facer un. - Pero non nos deixan usala.
O director é moi mala persoa.
Pois collémola, levámosnola
facemos o curto e devolvémola.
Que?
Como que imos roubar a cámara?
Demo, Paco, quen dixo roubar?
- Coller prestada. - Prestada, Paquito, que non che decatas.
- Iso é, para facer un curto. - E que é un curto?
Paco, non dás nin unha. Pois que vai ser.
Unha película, pero curta.
E vouno a dirixir eu.
De que ris?
A ver, as mozas son actrices,
- non directoras, non? - Non.
As mozas somos o que nos dá a gana.
- Píllalo? - Pois...
así expresado...
- Quen escribe o guión? - Eu.
- E o guión que é? - Onde se escribe o que se grava.
Ah, claro,
pero escribirao Paco, non?
Non, escríboo eu.
Pero Paco ten lentes.
- E? - Como que e?
Os escritores levan lentes.
Iso é verdade.
Que non, que o escribo eu.
- Os escritores bos. - Se David quere escribir,
- déixao. - Escríboo eu.
Vós saberedes.
Hai que empezar a planear como coller a cámara.
E hai que buscar aos actores.
Se para papel principal queredes a alguén molón en todos os sentidos,
aquí estou eu.
Vale.
- En serio? - Si.
E fai falta unha actriz.
Pensámolo e decidimos entre Pensámolo e decidimos entre
Non, non fai falta.
- Almudena. - Oui, c'est moi.
Encántame.
- Que hora é? - A hora 103.
- Bromas encima non. - Son as sete.
Apunta. Celedonio vaise as sete.
Merda! As portas quedan todas pechadas
e entrar polas fiestras é imposible.
De verdade, non lle deades máis voltas.
- Que se non pode ser, non pode ser. - Espera.
O que poderiamos facer é
cando terminen as clases,
escondernos.
Pasar a noite no colexio
e cando Celedonio abra pola mañá, ímonos.
- Esa idea é perfecta. - E tanto, encanto.
- A Maroto non lle convidamos, non? - O que ti queiras.
Pásache algo?
Non.
Pois eu creo que si.
E pódesmo contar, eh.
É que creo que me gustaba máis como estabamos
- o ano pasado. - Iso que quere dicir?
Pois cando non faciamos cousas perigosísimas.
Mesmo delitos penais.
E quedabamos sen mozas
para xogar a unha chea de cousas divertidas.
Tamén gústame estar con mozas.
E eses xogos son un pouco de pequenos.
Pero xa nunca estamos sós, nós, os petises.
É que xa non temos doce anos.
Luís e eu si. Eu cúmproos en novembro
e Luís no Nadal.
Pero eu non.
E con trece anos, a vida vese moi distinta.
Pásanche cousas e cando o amor chega, non se pode controlar.
É un sentimento superforte.
Imos deixar de ser amigos?
Non, claro que non. Iso non vai pasar nunca.
E cando sexamos vellos
e teñamos corenta e cinco ou máis
e eu sexa un escritor e ti un científico famoso,
tamén seguiremos sendo amigos.
Prométesmo?
Non. Xúrocho.
Pódoche facer unha pregunta persoal?
Lévasme facendo preguntas persoais desde que chegaches.
Veña. Podes, podes.
Ay, ás veces son demasiado directa, verdade?
Gústame, pero gústame. Dálle.
A ver. Canto tempo estiveches casado?
Eh... Non, casado...
- Doce anos. - Doce!
Xa, doce anos.
E cando xa por fin eu decidinme
a querer ser pai, pois...
ela namorouse doutro e deixoume.
E eu paseino... Estou a pasalo aínda. Aínda estou a saír...
- Paseino mal, vaia. - David, síntoo.
Xa. E ti?
- Que? - Tema fillos.
Pois tiven unha parella coa que cría que si ía ter,
pero é que eu era moi nova.
Si, Arturo, non? Arturo Granados, o escritor.
Google.
Pero encántame como escritor, eh.
- Entón saberás que xa cortamos. - Si, si.
Xa. Despois del, púxenme a traballar sen parar
e fai catro anos empecei a andar cun actor chamado Ryan,
pero hai uns meses separámonos e...
Xa.
- Google. - Google.
- Xa, pois para que falo. - Non, non, non.
- Se xa sabes todo. - Non. Pero é o mozo louro este... Non?
- Si. - Si, Google.
Parece un pouco parvo.
Xa estamos xuntos outra vez.
- É broma. - Non.
- Ben, ¿non? - Tranquilo, que eu ás veces penso o mesmo.
Si, decateime uns días antes dos Óscares que estaba con outra e deixeino.
Claro, e de aí a crise dos últimos meses, non?
Entre outras cousas.
Azúcar...
Un pouquiño de canela.
Canelita. Moi ben, encántame.
- Xa está. Pasa, Robocop. - E isto como se chama?
Leite de pantera.
Que che parece? Gústache?
Encántame. Que nivel, Maribel.
É o máis rico que probei na historia
e na miña vida. Proba, vaiche a encantar, figura.
- Ten boa pinta. - Queres un pouco?
Non, grazas. Mellor sírvome despois.
- É coma un batido. - Si.
E desabotoa o primeiro botón da camisa. É máis de solteiros.
- Si? - Claro.
Levar todos os botóns é de casados.
Ah, iso non o sabía.
Pois xa o sabes. E non o esquezas nunca.
Fernando, sabes que os Hombres G son superamigos?
Como nós catro.
Hai moitos grupos que tocan xuntos, pero non son amigos.
E Rafa, o guitarrista, é maior que os outros.
Como nós catro.
Ademais, contoume o meu tío segundo, que llas ligan a todas.
Pois como nós catro.
Eu non sei se estás moi pedo ou o vas a estar.
Só sei que estás no noso bar.
Hoxe é venres. As nenas máis bonitas
vasche a atopar. Non o penses máis,
visita o noso bar.
Os litros de cervexa polas esquinas,
as cancións que cantan todas as nenas.
Tómache outro zumiño de piña
e bótalle un pouquiño de ron. Que che pasa, estás bébedo?
Estás no noso bar.
Mira, deixei que viñeras, pero nin se che ocorra falarme.
Que si.
Maroto, non me fagas xestos que che mando á túa casa, eh.
Perdón. Pero podo comer, bailar ou facer algo?
Benvidas mozas. Pasade. Eh, non manchedes.
Ola.
- Non, tranquilo. - Se non voume aburrir.
Non, mellor quedas aquí. Vale?
Xa chegaron,
están aquí, están aquí.
Vale. Agora fai todo o que che dixen.
- Fai de abusón. - Si.
- Bebe moito. - Si.
- Fuma moito. E hoxe bicádesvos seguro. - Vale.
- Veña. - Veña, tigre.
Que pasa?
- E se o fago mal? - O que?
Bicarla. É que eu nunca biquei a ningunha moza.
Ti bicarías a moitísimas, non? Ou mesmo a moitas máis.
Mira, non vouche a dicir nin que si nin que non.
Que xefe.
E como se fai para bicar ben?
Meu primo irmán díxome que mellor a boca abrila pouco.
- Hai que abrir a boca? - Si.
Merda.
Escoita. O único importante
é que non peches os ollos para que ver.
Veña, ti podes. Acompáñalle, Robocop.
Imos.
Como estades?
Guay do Paraguay.
Pois non vexo que esta festa sexa moi salvaxe.
Está a empezar. Xa veredes en media hora a que liamos.
- Queredes leite de pantera? - Claro.
Acompáñasme, mademoiselle?
Imos.
Silvia, imos.
Vou.
- E ti non queres leite de pantera? - Non, non bebo alcol.
E un cigarro?
Fumar paréceme de babiolos.
Xa. A min tamén me parece o mesmo.
- E por que fumas? - Estou a deixalo.
O que pasa é que é difícil porque engancha moitísimo.
Pola nicotina.
Xa.
Mellor que o deixes. Darse un bico con alguén que fuma
seguro que é un noxo.
Silvia, Almudena, bailamos?
Que fas? Pero que fas? Que fas?
- Que fas, que fas, que fas? - Vou bailar con ela.
Non, non podes.
- Por que? - Porque non.
Apréndeche as dúas regras de ouro.
Un, os mozos non bailan temas lentos.
E dous, tampouco beben martini con limón.
Por que?
Bebe todo menos martini con limón.
Ah, e pippermint tampouco.
- Iso non se o que é. - Eu tampouco, pero nunca o bebas.
Anda, veña.
Síntome superidentificado con esta canción.
"Xa sei que soamente son un lercho,
pero deixade que as nenas se acheguen a min". Se é que son eu.
Veña, figura. Deixa de mirala
de unha vez e imos mover o esqueleto.
Oe,
- ti crees que Fernando sabe do que fala? - Como?
É que hai veces que di cousas un pouco raras.
David, por favor, eh! Por favor!
Viñeros os abusóns.
En serio?
A ver, Cabra, que non imos facer nada malo.
Unha copiña e ímonos.
Estar coas nenas e xa. Xúrocho.
- Que pasa? Non, queda aquí. - Pódome mover xa?
Merda!
- Imos, Paco, imos. - Ay!
- Estás ben? - Non.
- Ay. - Toma aire, toma aire.
David, Layla está dentro.
Pasa, que nós nos ocupamos.
Imos, Paco, imos.
- Ola. - Ola.
Cría que antes ías vir a bailar comigo.
Non, eu é que temas lentos non bailo.
- ¿Non? - Non.
Que pena.
Porque encántanme. E os mozos que os bailan gústanme aínda máis.
Ás veces si os bailo. Pero é que hoxe dóeme o xemelgo.
Paco, vimos
- a darche as grazas por convidarnos. - Non ensuciedes máis.
- Non estamos a ensuciar nada. - Bobadas as xustas.
- ¡Todos fóra! - Tranquiliño, Robocop. Seguro que tes fame.
Eh, parviolo! Veña, imos para dentro todos.
Paco, non te vaias!
Paco, que che estou dicindo que che esperes!
Ola.
- Que fas, Tormo? - Nada.
Ah, merda!
Tranquilo, por favor. Vale?
Pero para que corredes?
- Tranquilízache, por favor. - Falleivos.
- Que non. - Si.
- Que non, Fernando. - Que si, que vos fallei.
Pero é que son moitísimos.
- Perdón. - Entre os petises non nos pedimos perdón.
- ¿Si? - Chamamos á policía?
Se chamamos á policía, os teus pais decátanse de todo.
Non fai falta chamar a ninguén. Paco, podes aguantar aquí un momento ti só?
- Non. - Perfecto.
- Fer, David, comigo. - Pero que dixen que non.
Amigo, eu son a policía.
- Espera aquí. - Onde ides?
- Non sei. - Non me deixedes só.
- Aguanta. - Non vos vaiades.
Espera!
Pero que volo xuro que si.
Eu pensaba que en calquera momento íanvos meter nun reformatorio.
Pero por que?
Como que por que? Pois porque non... Mira,
desde que viñeches, non parabades de facer
- tolemias e disparates. - Eras unha revolucionaria.
É que vostedes eran uns mexericas.
Sempre fuches un esaxerado, Paquito.
Si esaxerado. É que hai que ver a que liasteis co de... E o do plan?
Que plan?
Como que que plan?
O da cámara.
Ese plan era infalible. Estaba meditadísimo.
- Unha xenialidade. - Por favor,
buscabades
calquera escusa para estar xuntos.
E que?
- Calquera escusa. - Non, non.
Ela era quen quería estar comigo.
Bo...
- Un pouco si. - E vós?
Vós tamén todo o intre...
- Era fermosísimo. - O noso era pura maxia.
Pura maxia. Que se fai ante iso?
Ten envexa.
- E ti que? - E eu que de que?
A ti quen che gustaba. Nunca se soubo.
Conta, conta. Que che conte, que che conte.
- Anda. - Quen?
- Di, di, di. - Quen?
A min gustábame Tormo.
Que? Veña, home, é
- unha broma. - Tormo?
Era fermosísimo.
Era guapo, a verdade.
A que si, a que era fermosísimo?
- Facíache a vida imposible. - Facíacha a ti, a min dábama.
- Marxinábache. - Non.
E dígovos unha cousa, eh.
Eu son un señor e son moi discreto. Así que non me ides a sacar nin isto.
- Vas contar. - Non preguntedes.
- Paco, vas contar. - Non bebín suficiente.
Non vouche a soltar ata que o contes.
- Cinco copas. - Cinco copas. Ti axúdasme.
Sabedes que Layla vaise a quedar en España
- unha tempada, non? - Esa era a idea.
- En serio? Aquí en Valladolid o en Madrid? - É que xa non me vou a poder quedar.
- Que? - Como que non?
- Pero por un tema de traballo o algo? - Si.
Xusto antes da cea chamáronme
para o da película que che contei. Fixéronme
unha oferta dunha película.
Ay, que ben.
- Si, non? - Parabéns.
- Grazas. - Parabéns.
- Si. - Que ben.
Tamén quererás estar con Ryan.
Si, claro.
Imos tomar unha copa, non?
Vaian. Eu non podo.
- Como non? - Non.
- Que Paco ten que confesar. - Xa sei.
Emborrachádeo. Eu teño unha conferencia cos Ángeles
- en menos dunha hora. - Agora?
Si, son nove horas menos.
Cría que eran oito.
Son nove, son nove.
Pero que nos vemos mañá, non?
Claro.
- Ti agora te vés, non? - Si. Si, si.
Aquí está.
- E por que está aí? - Porque cando o meu pai non traballa,
- déixaa na casa. - Onde está o teu pai?
No hospital.
- Está malo? - Non.
Que fai no hospital?
É que ten cancro.
Xa, ten cancro. Pero malo non está.
- Pero vaise a morrer? - Non,
claro que non.
Por que non leva a pistola ao hospital?
Se está en bata todo o día. Onde a vai a levar?
Ah, claro. Será por iso.
Imos, Luís?
Chamáchesme Luís?
Prefires Luigi?
Non, Luís está ben.
Están a esnaquizalo todo.
Non te preocupes, Paquito. Aquí están os petises.
Silencio!
Cala, parviolo.
Señoras e señores, no cu teño flores!
Todos fóra!
Pero ti estás tolo?
Non estou tolo. Estou moi tolo.
Veña, curta e rema, que veñen os viquingos.
Á puta rúa, pink floyd.
Verémonos.
O luns, en clase.
Veña.
Isto con típex e faragulla de pan arranxámolo.
A casa está esnaquizada.
Non, oh.
Agora collemos o Cristasol e deixámolo todo como novo.
Maroto, amigo!
- Ti queres ser un petís? - Si!
Pois chegou o teu momento. Axúdanos a limpar.
Irvos á merda.
Quita.
Tentouse.
E Layla?
Con Tormo. Que sorte ten.
É o máis guapo da clase e está por ela.
E seguro que bícanse.
É que morro da envexa.
Ímonos?
Ata outra.
Adeus, Luís.
Adeus, Almudena.
O amor é unha merda.
Non, o amor é o máis bonito que hai. A que si, Fer?
Claro.
E xa veredes como David acaba con Layla.
Ti segue facéndoche o abusón, que funciona.
Non.
Da igual o que faga.
Unha moza como Layla é para alguén como Tormo.
Non é para alguén como nós.
Entón non díxoche que non se ía a quedar en España?
Non, pero é normal. Se ademais, ten noivo. Eu estou ben.
Xúroche que che miraba dunha maneira moi especial, eh.
Que non, home!
- E estes? - Esta xente vai a lume.
Pero moi a lume van. Pero Luís non segue casado?
- Si, pero é parella aberta. - Como aberta?
Si. Fan intercambios e todo.
Que dis? Quedo tolo. Ti sabíalo?
Porque ti sempre fuches un clásico, David. Pero a vida cambiou.
O amor cambiou. Agora existe o Tinder, están os swingers,
- os intercambios... Agora pasan cousas. - Que cousas?
Cousas.
Ti con Félix, abristes a parella xa?
- Si? - Eu que vou abrir.
- Pero porque levades pouco tempo. - Si, pouco tempo. Oito anos.
Os petises!
Os petises?
Pedina eu. Imos.
- Os petises? - En serio?
Presidente!
Estou chorando na miña habitación,
todo núblase ao meu ao redor.
Ela foise cun neno pijo.
Ten un Ford Festa branco e un xersei amarelo.
Polo parque véxolles pasar,
cando se bican pásoo fatal.
Vou vingarme desa miñoca
vou encherlle pescozo de pos pica pica.
Sofre, pailán.
Devólveme á miña moza
ou che retorcerás entre pos pica pica.
E Sofre, pailán!
Devólveme á miña moza
ou che retorcerás entre pos pica pica.
Eses petises!
David.
- Teño información. - Que información?
Esta mañá esperteime moi cedo e vinme a investigar.
- Veña, imos entrando. - Si, don Agustín.
Tenmos que coller a cámara xa.
- A semana que vén. - Por que?
Ti confía en min.
- Vémonos no recreo todos, vale? - Vale.
Que pasa?
Que viñeches moi guapo. Con roupa normal.
Vin que Celedonio
chega ao oito e media, abre
e deixa todas as portas abertas. E aí xa poderiamos saír.
Chachi piruli, Juan Pelotillas.
E cando o facemos?
Como moi tarde, a semana que vén.
E por que?
Porque si.
Ah, entón vale.
Eu non vou poder. Castigáronme
dous meses sen saír por facer a festa.
- E o disparo? - Díxenlles que foi
por un golpe co pau da escoba.
- Os pais créenllo todo. - Non pasa nada, Paco. Farémolo sen ti.
David e eu quedarémonos no colexio e os demais axudádesnos
- desde fóra. - Ídesvos a quedar vós sós?
- Si, cuantos menos, mellor. - Vale.
Eu dígolle á miña nai que quedo na túa casa.
E, Almudena, ti dislle á miña que durmo contigo.
Okey, Makey.
Se é necesario, ti e eu tamén durmimos xuntos.
- Non, non é necesario. - Vale.
E agora cóntovos o plan.
As cinco e media, cando todo o mundo estea a irse ás súas casas,
David e eu escondémonos no baño
e esperamos ata que marche Celedonio.
E entón xa tranquilamente sairemos.
Védelo? É un plan perfecto.
Demo, Layla!
Que cara puxeches!
Estamos sós.
- Que fácil, verdade? - Si.
- Imos pola cámara e preparámola? - Si, imos.
- Oe, tesme que dar o guión, eh. - Xa o estou terminando.
Vale, pero dámo mañá, aínda que non estea terminado.
Pero por que tanta présa?
Porque si. Porque teño moitas ganas de lelo.
Pero se me dás máis días, vai estar mellor.
Hai alguén! Corre, corre, corre, corre! Corre!
Non pode ser.
David, tranquilo. David, David. David, de verdade,
que se nos pillan, non pasa nada.
David. David, por favor, de verdade.
- Devolvincha. - Parvo!
Críchelo, que cara puxeches.
Agora só hai que esperar ata mañá.
- Déixame levar a cámara. - Que non.
- Seguro que che pesa unha chea. - Estou supercómodo. Non fai falta.
Bueno, vale.
Trouxeches a pistola?
- Non. As armas non son boas, Almudena. - Pode ser.
Mira, aí están.
- Vaiche coa cámara. - Non.
- Si. - Non che vou a deixar só.
- Si, a ti non che vai a pasar nada. Corre! - Luís, non!
- Quedo aquí contigo. - Faime caso.
- Salva a cámara, veña. - Fágoo pola cámara.
Robocop!
- Home, a quen nos atopamos. - Onde vai esa?
- Déixaa. - Boas tardes.
- Que ganas tiña de verte. - Que queredes?
Convidarche a un refresco.
- Parviolo! - Eh, onde vas?
Ao cubo de lixo.
- Fillo de puta, sóltame! - Anda, déixao.
- Sóltame, imbécil! - Déixao, tío!
Imbécil!
- Veña, a este. - Fillo de puta!
-Vas saber o que é bo!
Deixádelle, por favor!
Cala. Non sexas pesada.
A ela non lle fagades nada! Que vos mato!
Pero que nos vas a matar ti!
- Paspán! - Parviolo!
Ole!
- Ten, parviolo. - Que tal?
- Cabrón! - Veña, tírallo agora.
Imos.
Eh, parviolo!
Que es un parviolo!
Veña.
- Boas noites. - Cabrón!
- Adeus. - Un biquiño.
Imbécil.
Adeus, Almudena.
Ata mañá.
- Estás ben? - Pois claro.
- Axúdoche? - Non fai falta.
E a cámara?
Aí detrás, escondida.
Toma! Gañamos!
- Que? - Que gañamos.
Miúdos imbéciles. Imbéciles!
Non viron a cámara.
Perderon e non se deron nin conta. Miúdos imbéciles.
Mancháronte a roupa.
A roupa lávama a miña tía a man ou a máquina.
E como me ducho todas as noites, isto nin me afecta.
E ti? Estás ben?
Si.
Pois iso a min é o único que me importa.
E Una,
dous e tres.
Non!
Veña, outra vez.
E Una, dous e tres.
Merda! É que é imposible que soen as dúas á vez.
Hai unha maneira.
Cal?
Eu non teño a ninguén sobre quen escribir.
Ninguén que se enfade e ninguén con quen discutir.
Veña.
E Non teño a ninguén con quen
tentar sobrevivir,
non teño con quen bailar
descalzos por Madrid.
Se eu non téñoche a ti,
se non estás preto de min,
se non me bicas nin abrazas,
que será de min sen ti.
Se eu non téñoche a ti.
Ves? Había unha maneira.
HOMENAXE A MORALES
É que a ponte aínda me salgue un pouco mal.
Non, falo xenial.
- Cando aprendiches a tocar? - Aínda estou a aprender.
Con un curso CCC que hai na miña casa.
É que o meu pai era tuno. Os meus pais son o menos.
- O menos? - Si.
Hai xente que é o máis e hai xente que é o menos.
¿Que pasa?
Gústache Tormo, verdade?
Non.
- Pero o outro día fúchesche con el. - Non, non me fun con el.
Eu tíñame que ir á miña casa e o pesado empeñouse
en acompañarme ata a miña rúa.
Pero non me gusta nada.
Ti es o máis.
Tormo é o menos.
Como ben se poden imaxinar,
recibir este premio é para min un orgullo
inmenso e é que cada paso
que din na miña carreira, fíxeno acompañada
dos recordos destas rúas
e das persoas coas que as percorrín.
Porque despois de cada un dos meus pequenos éxitos
e tamén dos meus fracasos,
preguntábame
se lles importaría
ou simplemente se se acordarían de min.
E comprobar nestes días que...
Que si é así,
foi un agasallo que nunca esquecerei.
Vivín en Valladolid
ata os doce anos. Aquí fíxeno todo
por primeira vez.
Case todo.
Que non adoita ser a mellor vez,
pero si a máis importante.
Mesmo namorarme
cando aínda non sabía nin que era o amor.
Durmímonos xa, non?
Si.
Cada vez que tiven a sorte de gañar un premio, doullo á miña nai.
O quero ter en casa, non quero pensar que xa cheguei a ningún sitio.
Pero deste premio non me vou a separar nunca máis.
Porque me lembra onde está o meu verdadeiro sitio.
E quérollo dedicar a ese mozo co que de nena
cantaba cancións dos Hombres G
mentres soñaba con ser directora de cine.
Moitísimas grazas.
Bravo!
Aquí está.
Pero sabes o susto que me deches?
A ver, tampouco é para tanto.
Que non é para tanto? Cóasche no colexio,
dormes cun mozo, e disme que non é para tanto?
Pois non.
Pódese saber que faciades aquí de noite?
Queriamos coller prestada a cámara.
E onde está a cámara?
Que onde está a cámara.
Veña, David, por favor. Onde está?
Tena Luís.
- Para que queriades a cámara? - Para facer un curto.
Pero cando ían facer o curto?
Se nos imos a vivir a México en dous días.
- Figura, teño información. - Cóntalla.
- Dime. - Díxome Almudena
que Layla está fatal co seu mozo, que está a piques de deixalo.
David, é o momento.
- Lánzate. Dille o que sentes. - Que non, Fernando. Ademais se vai mañá.
A ver, eu pensaba que nunca ía dicir esta frase na miña vida.
Pero Fernando ten razón.
- En que? - Que eu estaba equivocado.
Gústaslle. Non sei por que estraño fenómeno da natureza,
unha muller como ela sente atraída por ti. Pero é que é así.
Que che dedicou o premio. E o discurso?
E o discurso que?
Que é o peor que podería pasar?
Que che dixese que non?
Iso sería moitísimo mellor que dentro duns meses,
póñasche a pensar: "E se llo dixo?
E se me atreveu?".
Os "e se" son unha puta merda.
Afógannos, son como unha lastra. E ti de cativo
non te quedabas con ningún "e se" dentro.
Que carallo, tedes razón.
É Fanta laranxa.
Grazas por vir. Foi un pracer.
- Pois o gusto é meu. - Grazas, si.
Grazas por vir.
- Si. - Foi un pracer.
Pois o gusto é meu.
Vémonos.
David.
El é Pablo, o meu representante. David.
- Moito gusto. - Ola, moito gusto. Encantado.
- Estás ben? - Si, quería comentarche
- un tema se é posible un momentiño. - Si, claro.
Pablo, dásnos un segundo, por favor?
Si, pero temos
unha cea co alcalde.
- Si. - Cinco minutiños, Pablo. Un momentiño.
- Sírvoche outra? - Non, grazas.
Perdón.
Layla, por que quixeches que nos volvésemos a ver?
- Bum! - Non, pregúntocho en serio. Por que?
Bo,
sempre me preguntei que pasaría contigo.
E como estarías.
E bo...
Non sei, sei que é absurdo,
pero despois de que pasou o de Ryan, deime conta que...
todas as relacións que tivera foran unha merda, excepto a que tiven contigo.
Carallo,
- tiñamos trece anos. - Si,
pero escribímonos sete anos máis, non?
Xa sei, é absurdo. Xa sei.
Absurdo non sei. Eu o que estou é un pouquiño confundido,
a verdade. Porque, vés aquí, pos a miña vida patas para arriba...
- Non puxen a túa vida patas para arriba. - Si puxeches, xa cho digo eu.
Non sei, de súpeto dis que vas volver a España.
Logo contas coma se nada que si que che vas.
Encantaríame quedarme, David. Xa díxenche. Pero saíume a oferta
- que non lle podo dicir que non. - Xa.
Pero segues sen contestarme.
Por que quixeches volverme a ver?
Porque...
Non sei, quería ver se eras o mesmo.
E si. Si, segues sendo igual de marabilloso.
Ademais que, David, contigo todo é fácil.
Na miña vida agora non hai nada fácil, carallo.
Ademais, claro que lin a túa novela. Como non a ía a ler?
Se trata de nós, é a nosa historia. Moveume moitísimo, encantoume.
Por que non mo dixeches?
Porque non enténdoche. Escribes unha novela preciosa
sobre nós e non ma mandas? Que queres que pense?
Díxenche por que.
Vouche a dicir unha cousa que se cadra
che vai a parecer moi absurda, vale? Pero téñocho que dicir.
Dime.
Si, a ver.
- Vale. - Layla, de verdade.
- Dáme un segundo. - É que nos temos que ir.
Por favor, xa non temos tempo. Dime, David.
Dime.
Quería dicirche que eu...
Pero se é que che vas mañá, se é que dá igual.
Que, nada, que moitísimas grazas e que foi unha semana marabillosa, de verdade.
E que ti es moi marabillosa.
Grazas. Pablo, xa podes.
- Perdón. Síntoo moito. - Non, por favor.
- Encantado, Daniel. - David.
- Iso. - Podémonos ver antes de que me vaia?
Si.
Que?
E se nos tomamos unha copa?
Si.
Veña, imos.
Asustámonos moito, ruliño.
Si, David. Non podes facer estas cousas.
Síntoo.
Que pasa?
Pasou algo moi triste.
Estou moi encabuxado coa miña nai.
Por que?
Porque eu quería que lle vestisen de policía.
Como un heroe.
Pero non me fixo caso.
E tampouco me quería deixar entrar a velo.
Pero mandeina á merda.
Voume a quedar aquí todo o tempo que queira.
Porque é o meu pai e porque dáme a gana.
Pode que non deixe nin que lle enterren.
Pois eu voume a quedar contigo.
Ah claro, por iso quería facer o roubo con tanta présa.
Que lista é.
Eu sinto
haberllo contado aos teus pais.
Pero é que me gritaron bastante
e logo, cando chamaron á nai de Layla,
- tamén púxose a gritar. - Non te preocupes, Paco.
E moitas grazas por todo o que fixeches.
Non. Entre os petises
non nos damos as grazas
e tampouco nos pedimos perdón.
Gústame moito Almudena.
Pois se gústache, dillo.
Pero, Fer,
é mellor que non se faga o abusón.
Ás mozas gústanlles os mozos normais.
Pode ser.
É que...
Se vos digo unha cousa, prometedes que non vos enfadades.
- Claro. - Por suposto.
Eu en realidade non sei tantas cousas da vida como vos dixen.
Só biquei a unha moza.
Creo que foi no meu pobo.
E nunca tiven moza.
Ademais, non me gusta fumar.
Nin sequera trágome o fume.
E por que non nolo dixeches?
Porque tampouco teño moitos amigos.
E dábame medo que se vos dicía a verdade,
pasariades de min. Síntoo.
Fernando, dúas cousas.
Unha, ti sabes da vida máis que ninguén.
E b, vas ser un petís para sempre.
Okey, Makey?
- O meu pésame. - E o meu.
Grazas.
A nai de Layla
non a deixou vir. Está supercastigadísima.
Eh, mozos!
Síntoo moito, Luís.
Mamá.
- Teño que ir a despedirme de Layla. - Pois se vai ao colexio, despídesche aí.
- Se non vai? - Se non vai,
Síntoo, pero ti tes que ir hoxe a clase.
E hoxe acompáñoche eu, que hai que devolver a cámara.
Veña, dáche présa.
Luís!
Ey. De que vas, bitter Kas?
Como estás?
Pois regulinchi. Pero aguántome.
Porque teño que animar á miña nai.
- Non vas a clase, non? - Negativo.
- Necesitas que vaia? - Necesito outra cousa.
Pero dá igual.
David, eu por ti, fago o que sexa. Estamos?
Dispara.
Non creo que Layla vaia ao colexio
e teño que darlle o guión.
Poisimos ver se o habedes comprendido. Lembrade,
"do" ou "does" máis suxeito, máis infinitivo,
máis complementos. Si? Por exemplo,
does your sister phone your mother every day?
Pois ala, tres frases cada un
no seu caderno. Imos.
Imos, non sexades langráns.
Que se entendedes esta fórmula
e sabédela aplicar ben, tedes medio inglés
xa aprendido. Si? Pois ala. Imos.
Si?
Luís.
- Pero por que viñeches? - Estou ben.
Seguro?
Seu traballo é ensinar e vén todos os días.
Pois o meu é aprender, e por iso veño todos os días.
Bravo.
A súa nai non a deixou baixar.
Síntoo.
Que pasa, Luís?
A cagaste, Burt Lancaster.
Que noxo. Pegoume un puto chicle.
Merda!
Os do fondo silencio!
É posible que non deas nin unha?
- Veña. - De cinco frases, nin unha.
Ti escoitáchesme? Nada?
Ou sexa, todas mal? Todas?
Vaiche.
Por aí non imos ben.
Hai que atender. Hai que atender porque é que se non, non hai maneira.
Don Agustín.
Ah, teño angustia!
- Que? - Que teño angustia.
Angustia?
Que che pasa?
Pero vas vomitar?
David!
Eh, David!
Ola. David?
- SI. - Teño isto para ti.
Layla!
Imos!
Layla! Layla!
Layla!
VOU PASARMO BEN.
ESCRITO POR MORALES. BASEADO NA NOVELA DE SALDAÑA
Desde cando sabías que che ías?
Díxomo a miña nai a noite despois da festa.
Non cho contei porque non quería que os últimos días fosen tristes.
E por que querías o guión se non iamos
a facer o curto? Para telo de recordo.
VOU PASARMO BEN
- Encántame o título. - Os protagonistas
- somos ti e eu. - De verdade?
Eu tamén teño unha cousa para ti.
Escóitaa.
Sempre que abras os teus libros vellos...
Es ti.
Si.
A ponte aínda sáeme un pouco mal.
Que non lembras cal é.
Sorrirás e á media hora,
darasche conta de que pensaches
tanto que non lembras
nin que día é.
Saltarás á rúa
buscando recordos.
Os farois móvense,
hai moito vento.
Non me deu tempo a gravala enteira.
Síntoo.
Sempre que abras os teus ollos grandes e vexas o meu sorriso
empapada en cervexa
e os meus amigos ao meu lado
ocupando o teu lugar.
Me lembrarás de pé na barra,
sorrindo e sabendo que ti
estás ás miñas costas
pensando o mesmo que eu.
É verdade, para que enganarnos,
somos dous imáns que nunca se unirán.
Pasarán os anos
e seguiremos mirándonos.
Layla.
Por favor.
Témonos que ir.
Vale.
Escribireiche todas as semanas.
Eu tamén.
Layla, o guión!
Quédacho ti. Xa mo darás.
Toma.
VOU PASARMO BEN
Teu guión.
Mandeiche o meu.
Está baseado na miña novela.
Non te vaias.
Non podo. Téñome que ir.
Pero vou regresar.
Prométocho.
Abur.
Somos dous imáns,
dixéchelo ti e nin a música nin o tempo
pódennos separar.
E seguirei cantando para ti
e seguirás oíndo as miñas cancións
no mesmo bar.
E eu estarei na barra e ti estarás
ás miñas costas e cando chegue
a casa,
estarame a esperar
a miña guitarra.
Quédacho ti.
Xa mo darás.
Hoxe levanteime dando un salto mortal.
Botei un par de ovos á miña tixola.
Dando piruetas cheguei ao baño.
Ducheime e malgastei o xel. Porque hoxe...
Porque hoxe algo me din
que vou pasarmo ben.
Sé que teño algúns inimigos.
Pero esta noite non poderán contar comigo.
Porque vou converterme en lobishome.
Xureime a min mesmo que non durmirei só.
Porque hoxe,
de hoxe non pasa,
vou pasarmo ben.
Vou coller un pedo dos que se converten en afección.
Ireime arrastrando a casa co sorriso posto.
Mañá xa se podo durmirei a sesta.
Pero esta noite, non. Esta noite non!
Esta noite
algo me di que vou pasarmo ben.
Imos ver
que atopamos nesta axenda de teléfonos.
Nunca se sabe.
Marta, María del Mar,
Ana. Elena estará?
Non sei.
Pero vou pasarmo ben.
Paquito, que o outro día non contaches o teu secreto.
É verdade. Conta, conta.
Cando estabamos en terceiro de BUP, biquei a Tormo.
- A Tormo? - A Tormo, a Tormo.
- Menudo xefe. - Non!
Non!
- Maroto! - Si.
Que facedes por aquí?
Vémonos todas as semanas.
- Ah, si? - Claro.
- E por que non me chamades? - A ti?
-Si -Ti que crees? Fai contas.
Veña. Virvos a cantar comigo. Pedín un temazo de Modestia.
- Marcha, Maroto. - Por?
Porque vin con amigos. Se non, tomábame algo convosco.
Vou pasarmo ben.
Vou pasarmo moi ben.
Moi ben.
Vou pasarmo ben. Moi ben.
Moi ben.
Vou pasarmo... Vou pasarmo ben.
Moi ben.
Vou pasarmo ben.
Moi ben.
Moi ben!