NETFLIX PRZEDSTAWIA
MOJA BARWNA RODZINA
FERRARI I VENOSA MIĘDZYNARODOWA SZKOŁA MARCONI
To ja, Leone.
A to mój ojciec, Simone.
Był antropologiem, ale zrezygnował z kariery akademickiej
i prowadzi świetną restaurację w centrum.
Jest zabawny, wysportowany, pewny siebie i dużo mnie nauczył.
Wepchnę ci tę kamerę do gardła.
A to Paolo, mój drugi ojciec.
Jest architektem z dużymi ambicjami,
które odłożył na bok, by skupić się na sklepie meblarskim.
Mimo to wciąż zachęca mnie, bym realizował marzenia.
Cofnijmy się jednak do chwili, gdy mnie nie było.
Paolo i Simone od pięciu lat byli kochankami
i poczuli się gotowi założyć rodzinę.
Znowu?
Niestety we Włoszech takie rodziny nie mają prawa do adopcji.
Wszystko zmieniło się, gdy poznali ją.
To Tilly.
Simone zna ją z Uniwersytetu Kalifornijskiego.
Gdy zdradzili jej swoje pragnienie,
od razu zaoferowała pomoc.
Dzięki Tilly
urodziłem się ja, oczko w głowie wszystkich.
Uśmiech, Leone!
Moje dzieciństwo było podobne jak u innych dzieci
i nie zwracałem uwagi, że moja rodzina jest osobliwa.
Ale gdy dorastałem,
społeczeństwo było podzielone, a ludzie wyszli na ulice.
Niektórzy w obronie tradycyjnych rodzin,
inni domagając się przyznania praw „tęczowym” rodzinom jak nasza.
Miałem 11 lat, gdy mogli wreszcie zawrzeć związek cywilny.
Wtedy nawet w świetle prawa byli oficjalnie parą.
Tą obrączką biorę cię za męża.
Ogłaszam was mężem i mężem.
Niech żyją nowożeńcy!
Związki cywilne były wielkim osiągnięciem,
ale nadal dwie osoby tej samej płci nie mogły widnieć na akcie urodzenia.
Zaświadczenie odbiera rodzic albo ktoś z pełnomocnictwem.
Ale jestem jednym z rodziców. Nie wiem, jak…
Na akcie urodzenia mogłem mieć tylko jednego rodzica.
Mówiłem: „Weź pełnomocnictwo”.
Na moim akcie urodzenia widniał Paolo.
Ale kilka miesięcy temu dotarły do nas świetne wieści.
Oto i oni!
Powiedzcie, czemu ten dzień jest dla nas ważny.
Poczekaj chociaż, aż się ubierzemy.
Powiedz coś, tato!
Choć to absurd, bo jestem twoim ojcem od 15 lat,
od dziś będę figurował na twoim akcie urodzenia.
Dziś burmistrz Fiumicino
zgodził się zarejestrować amerykański certyfikat,
który uznaje Paolo i Simone za rodziców.
ZAAKCEPTOWANO
Czyli wszystko super?
Właściwie to nie.
Rodzice ostrzegali mnie, że ten akt może zostać unieważniony.
Co myślisz? Nada się?
Tak, po prostu…
wydaje się jakiś krótki.
Spójrz na film Mirante i Fabbriego.
Trwa godzinę.
Nudziarstwo. O społecznej strukturze wśród mrówek.
Nasz jest o rodzinie, problemach społecznych, prawdziwym życiu.
Wiem, ale czegoś mi w nim brakuje.
Zwrotu akcji.
Na przykład?
- Wyjawimy, kim jest twój prawdziwy tata. - Już mówiłem, że obaj.
Nie wiesz, który jest biologicznym.
Na pewno się zastanawiałeś.
Kto to?
Pytasz o tę Francuzkę?
Ustaw się w kolejce.
Jest nowa, spróbuje wkręcić się w odpowiednie kręgi.
Nami się nie zainteresuje.
- Mówiłem. - Z czego się śmiejesz?
Słuchajcie.
Wasze nagrania zostaną pokazane na zakończenie roku.
Na pokazie będą wszyscy ze szkoły i wasze rodziny.
Leone,
jak prace nad filmem o prawach ludzi LGBT w Europie?
Dobrze.
Opowiemy o tym poprzez historię mojej rodziny.
Trochę się boję, że będzie to zbyt osobiste.
Wasze pokolenie publikuje każdą chwilę w mediach społecznościowych.
Dobrze wiecie, jak publiczna jest prywatność.
Osobiste doświadczenia to dobry punkt wyjścia
do dyskusji na każdy temat.
Imigracji, środowiska,
praw człowieka, solidarności…
Wszystkich ciekawych tematów.
To pokaz świadomości.
Owocnej pracy.
I proszę, kierujcie się głosem serca.
Dobrze?
Do zobaczenia.
Dobrze, Ele. Trzymaj się nisko.
Wiem, że dopiero odkryliście masturbację, ale nie przesadzajcie!
Przyniosłem ci trawkę.
Dobrze, Leone. Kontynuuj.
Michela, teraz ty.
- Na Boga! - Z czego rżysz?
Dziewczyny nas uratują.
Widać, że nie trzepiesz.
Ja przynajmniej nie spaliłem gibona przed zajęciami.
- Trzeba testować jakość swoich produktów. - Wiadomo.
Dalej! Dacie radę!
Co robisz?
Widziałeś nowego? Dobry jest.
Brawo.
Chyba skumał się z Francuzką.
Trochę energii!
Umięśnione ciacho z najgorętszą laską w szkole.
Pewnie dostaje piątki bez nauki.
Wieczorem impreza u mnie.
Spoko.
- No i? - Zapraszam cię, frajerze.
O dziesiątej.
Będzie tłum.
Potrzebujemy zioła.
Pewnie, ile chcesz.
Spoko.
Ja nie idę.
- No weź! Zrób to dla mnie. - Nie idę.
Co ci szkodzi? Czemu nie chcesz iść?
Parę skrętów, parę drinków…
Dobra, skoro tak błagasz.
- I to jest przyjaciel! - Przestań!
- Dzięki. - Jacopo!
Zapomniałem o tobie!
Przepraszam, boli mnie brzuch. Muszę iść do toalety!
Leone!
Kolacja gotowa!
Idę!
Co do projektu, który robisz z Jacopo…
Naprawdę musisz ujawniać wszystkim nasze prywatne życie?
Nie jesteś dumny?
Wychowaliśmy aktywistę.
Albo oportunistę,
który dla dobrej oceny wykorzysta problemy rodziców.
Wydaje mi się, że to dobry cel.
No dobrze.
Ale musisz wiedzieć,
że nie dam autoryzacji na zdjęcia, na których nie jestem młody i seksowny.
Trudno, w nagraniu nie będzie żadnych twoich zdjęć.
Parę da się uratować, jeśli je zretuszuję.
Jesteś okropny!
Dzwoni Tilly!
- Cześć! - Witaj!
- Jak leci? - Jak się miewa moja włoska rodzinka?
- Dostaliście paczkę? - Tak!
Twój prezent jest wspaniały.
Coś pięknego. Bardzo dziękujemy.
- A gdzie ten mały? - Już nie taki mały. Cześć, Dede!
Ciao, Leone.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Podobał ci się prezent? - Pewnie!
Dzięki temu będę miał cudowne sny.
Tęsknimy za tobą, Tilly.
To nasza kolej na odwiedziny.
Cześć, Leroy. Jak leci?
Cześć. Najlepszego z okazji rocznicy!
Jak twój Road King Classic?
Uwielbiam mojego króla szos.
Prawie tak, jak kocham moją królową.
Czas na nas, jesteśmy w sklepie i robi się tłoczno.
Ale uważajcie, to nie wasz ostatni prezent rocznicowy.
Vent’anni razem, co?
- Tak. - Buziaki!
Dwadzieścia lat!
Ale super.
Dziękuję.
Dopiero przyszliśmy, Leone. Cieszmy się tym wieczorem.
Co oni odstawiają?
- Chłopaki! - Dario!
Możesz przestać być kretynem?
Kurwa!
Powariowali?
Idę na bucha. Na razie.
To tylko dla ciebie?
Ale z ciebie idiota.
Zostaw.
Lubi się bić. To jego hobby.
Zamknij się!
Anna…
Dario, chodź obejrzeć filmik.
Patrz na to.
Co pijesz?
- Dotrzymasz mi towarzystwa? - Ja? Pewnie.
Nie cierpię imprez.
Zawsze pełno na nich idiotów.
Dlatego Dario tak je lubi. Zawsze jest się z kim bić.
Widzę, że twój chłopak jest trochę bruta… stanowczy.
Mój chłopak? Mówisz o Dario?
Nie jest nim.
Naprawdę?
Po prostu wydawaliście się…
- Czyli… - To mój brat bliźniak.
Bliźniak.
Ale przyznaję, że twój brat wkręcił się w towarzystwo.
Mówisz o tych głupkach? Nie.
Zgrywa samca alfę, ale nie jest jak oni.
Nie jesteśmy podobni.
Podoba mi się we Włoszech, a on tęskni za Lille.
Tam mieszkaliście? Ładne miasto.
Co ty, to dziura.
- Wciąż tam pada i jest zimno. - W Rzymie jest cieplej.
Ale za to zimą…
Jest zdecydowanie cieplej.
- O tak. - Rzym jest ogromny.
- W Lille z czasem znasz wszystkich. - Fakt, ale nie jest tu jak w Nowym Jorku.
Nie, ale jest masa różnych ludzi.
Na przykład nie znałam nikogo, kto miał dwóch ojców.
Widziałam, że nagrywasz o tym film.
Świetny kawałek. Zatańczymy?
- Chodź. - Nie, popatrzę.
TATO SIMONE, PRZYJEDŹ PO NAS JAK NAJPÓŹNIEJ!
NIE PRĘDZEJ NIŻ ZA DWIE GODZINY. JASNE?
Wino smakuje?
Zasugerowałem je wam, bo uwielbiam to połączenie
intensywności cabernet sauvignon
i śródziemnomorskiej oprawy Bolgheri, która sprawia, że…
Możemy zobaczyć kartę deserów? Dziękuję.
Michela, zanieś kartę deserów i daj mi telefon bezprzewodowy.
Zgubiłem komórkę, a muszę zadzwonić do syna.
Oczywiście.
Starzejesz się, co?
- Nie umiem tańczyć. - Wyluzuj.
Riccardo?
OSTATNIE POŁĄCZENIA
Dzwonię od godziny. Gdzie jesteś?
Wpadniesz po zamknięciu?
Nie odbierasz? Co się dzieje?
Jesteś w restauracji czy z kulą u nogi?
Boże.
Zaczynam się martwić, kochanie.
Jeśli mścisz się za tamten wieczór, zapłacisz za to.
Boże.
Nie, to nieprawda. Ale oddzwoń.
„Kochanie”?
ROZMOWA PRZYCHODZĄCA
Nie spieprz tego!
Nie!
SIMONE, ODBIERZ!
JESTEM W DOMU. TERAZ NIE MOGĘ.
Nie mogę odebrać…
W DOMU? NIE SPOTYKAMY SIĘ?
Nie!
Dziś nie mogę.
DAJ MI TROCHĘ SWOBODY. POTRZEBUJĘ CZASU!
CO TO ZNACZY?
„Może źle zrobiliśmy”.
ZWARIOWAŁEŚ?
ODKRYŁEŚ TO PO DWÓCH LATACH?
KOCHANIE, POWIEDZ, CO SIĘ DZIEJE.
Dwa lata?
Dwa lata!
Co ty odpierdalasz?
Kumple Lavinii są spoko. Zaskoczyło mnie to.
Wiadomo, mają się za lepszych.
Choćby ten… Jonathan.
Twierdzi, że wykonuje trap, ale słuchałem jego utworu.
Jestem z getta, zajebię cię Jestem snajperem, ustrzelę cię
Straszne gówno.
Ale im się podoba, więc spoko.
- Czego chcesz? - Jesteś moim przyjacielem.
Będziemy nimi na zawsze. Wszystkim się z tobą podzielę.
Jasne.
Wystarczy!
Tata jedzie, a ty masz czerwone gały i się pocisz.
Wymieniłem się z chłopakami.
- Patrz. - Co to ma być?
Według mojej naukowej opinii to mieszanka ecstasy i amfetaminy.
- Oddawaj. - Spróbuj, Leo!
Towar pierwsza klasa! Ja aż fruwam!
- Weź. - Nie.
- Włóż do kieszeni. - Tata wkrótce tu będzie.
- No to nie ma czasu! - Co?
- Musimy zrobić to teraz. - Ale co?
Płyń, Leo!
Nie!
Wyłaź!
Dalej.
Paolo?
- Co tu robisz? - Simone mnie zdradza.
Co ja zrobię?
Przepraszam.
Zostawi mnie, wiem to.
Posłuchaj.
Wiesz, jak cię kocham.
Zrobiłabym wszystko dla ciebie.
Ale gdybym była Simone,
zostawiłabym cię dawno temu!
- Co ty wygadujesz? - Naprawdę!
Od narodzin Leone myślałeś tylko o papkach,
pieluchach, pediatrach, szczepieniach,
zadaniach domowych, treningu, belfrach, lekcjach angielskiego i chińskiego!
A co z waszym związkiem?
Gdzie się podział Eros?
Eros po 20 latach małżeństwa? Nie mam pojęcia, gdzie zniknął!
Odszedł. Ma wakacje.
Sądziłem, że nasz związek opiera się na innych rzeczach.
- Na miłości. - Pomówmy o miłości.
Kiedy patrzyłeś Simone w oczy?
Kiedy pytałeś, jak się ma, co myśli, czego się boi?
Mamy tak mało czasu.
Musisz go znaleźć, Paolo!
Mówię z doświadczenia.
Carlo?
Tak.
Carlo Carlo? Nasz Carlo?
Tak, Carlo, Carlo, Carlo.
Dwadzieścia sześć lat.
Instruktorka jogi.
Cycki jak dwa zielone jabłka na gałęzi.
Gibka jak manekin i z tyłkiem jak marmur.
- Ale Carlo? - Tak, Carlo.
Zrobiłam mu niespodziankę, pojechałam odebrać go z jogi
i znalazłam ich w aucie.
Ćwiczyła pozycję „robienie gały kierowcy”.
Dziwka!
I co miałam zrobić?
- No co? - Rozedrzeć go na strzępy.
Zniszczyć.
Ale nie.
Wybaczyłam mu.
Zrozumiałam, że też jestem winna.
Wiesz, co zrobiłam?
Zaproponowałam trójkącik.
- Co? - Seks w trójkę.
Wiem, co to trójkąt.
- Ale ty naprawdę… - Nie, ta suka odmówiła.
Ale chodzi o coś innego…
Nie poddałam się. Walczyłam o niego.
I udało się.
Mamo, co znaczy „suka”?
Gdzie to słyszałaś?
Ty to mówiłaś.
Wracaj do łóżka. Jutro masz szkołę.
- Dobranoc, wujku. - Dobranoc, kochanie.
Ma słuch jak nietoperz.
Pao.
Nie widziałeś mojego telefonu?
Nie.
Zgadnij, co to.
- Co? - No zgadnij.
No co ty!
Mieliśmy zmierzyć gęstość płynu. Nie sprecyzowali jakiego.
Ma wysoką zawartość tetrahydrokannabinolu.
Cześć.
Co kombinujecie?
Nic.
To ziołowy wywar.
- Z tych ziółek? - Tak.
Próbowałeś?
- Jeszcze nie. - To może dziś wieczorem?
Dziś nie mogę.
Rodzice mają 20. rocznicę ślubu.
Uroczo. Co planujecie?
Nic takiego. Kolacja w domu, tort, wino musujące.
Szkoda.
Możecie wpaść.
Nie będzie jak wczoraj, ale jeśli zabierzesz…
Wiesz, jak kocham twoją rodzinkę, ale oszczędź mi tego.
- Przepraszam na chwilę. - Racja, będzie nudno.
Podoba mi się ten pomysł.
Serio?
Spokojny wieczór dobrze mi zrobi.
A mama się nie doczepi, bo będziemy z twoimi rodzicami.
- Mogę przyjść, jeśli Jacopo nie będzie? - Jasne.
- Wyślesz mi adres? - Tak.
Leone.
Opyliłem ćwiczenie z chemii za 60 euro.
Kupił je woźny.
Z czego się śmiejesz? Próbowałeś?
Nie. Ona…
- Ona próbowała? - Też nie. Później ci powiem.
- Ale później spróbujemy? - Dobra.
Co za wstyd.
Rodzina na pewno potraktuje mnie jak dzieciaka.
Czym się martwisz? Zagadanie do niej wydawało się niemożliwe,
a teraz marudzisz, że przychodzi?
Kochanie!
Pan Paolo kazał nakryć dla sześciu osób.
Świetnie, Marielo.
Nie będzie rodziców Paola, Monica i Carlo przyjdą bez dzieci,
a Leone przyprowadzi koleżankę.
- Dziękuję. - Proszę.
Ogarnij się, Paolo.
Jesteś 52-letnim homoseksualistą, dużo w życiu widziałeś.
Zdradę też przeżyjesz.
Oraz ten wieczór.
Mówi pan do lustra?
- Słucham? - Wszystko gotowe.
Pan Simone i Leone kończą gotowanie.
Wychodzę. Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.
Dziękuję i do widzenia.
No dobrze.
- Dobry wieczór. - Witam.
Elisa Del Monte. A ty jesteś Leone?
Tak, Ferrari.
Cześć wam.
Miło, że zaprosiłeś Annę.
Zaraz wychodzę, chciałam złożyć życzenia twoim rodzicom.
Jasne. Tato…
- Dobry wieczór. - Jestem Paolo.
Elisa, miło mi.
- Anna, zgadza się? - Tak.
- Miło mi. - A to Dario.
Witam.
- Piękny dom. - Dziękuję.
Dziękuję za zaproszenie i gratuluję kamienia milowego.
Anna mówiła, że to już 15 lat.
- Właściwie to 20. - Moje gratulacje!
Chętnie pogratuluję też żonie.
Na pewno jest zajęta. Poznam ją innym razem.
- Witam. Zapewne jesteś matką Anny. - Owszem.
- Miło mi, Simone. - Jesteś kucharzem?
Gotuję świetnie, ale jestem drugim ojcem Leone.
Zgadza się.
Ktoś nie wspomniał,
że to rocznica pary mężczyzn?
Możliwe.
No tak, oczywiście!
Powinnaś mi powiedzieć. Wyszłam na głupka.
Żaden problem.
Oczywiście, to żaden problem.
Po prostu nie wiedziałam… Wszystkiego dobrego!
Dziękujemy.
Składałam właśnie życzenia…
- Paolo. - Mojemu mężowi.
- Właśnie. - Jego mężowi.
Czas na mnie. Dziękuję i do widzenia.
Do widzenia.
Żegnam.
- Leo… - Mówiłem jej.
Cała szkoła wie.
- Żaden problem. Chodź. - Co?
- Cześć. - Witam.
- Simone. - Anna.
Czuj się jak u siebie.
Nie jesteś rzymianką, Anno?
- Przeprowadziłam się tu. - Jest nowa.
Trafiła do mojej szkoły w tym roku.
Wybacz, że to powiem,
ale mogłaś uprzedzić mamę, że w tej rodzinie jest dwóch ojców.
Po co? Trzeba to precyzować?
Chciałam zobaczyć jej minę.
Mama zgrywa nowoczesną, wolną od uprzedzeń postępową kobietę,
ale nie pojmuje, że mogą istnieć rodziny inne niż tradycyjna.
Rozumiem.
Gdy nazwiecie ją homofobką, zaprzeczy, bo ma…
Wielu przyjaciół gejów.
Właśnie. Ale jakoś ich nie poznałam.
Tak naprawdę
nie znosi myśli, że rodzina jak wasza może być szczęśliwsza niż jej własna.
- Kto to? - Pewnie Mariela.
Znów musiała zapomnieć torebki.
Ja pójdę.
Przyniesiesz tort z lodówki?
Jasne.
Już idę.
Idę.
Riccardo? Co tu robisz? Oszalałeś?
Dzwonię od wczoraj. Czemu nie odbierasz?
Zgubiłem telefon.
Naprawdę? Chcesz mi coś powiedzieć, zrób to w twarz.
Czy proszę o tak wiele?
Nie wiem, co z tobą, ale nie możesz tu być.
Później do tego wrócimy. Muszę iść.
I świętować rocznicę?
- Tak. - Jak uroczo!
Wie, że pieprzysz mnie od dwóch lat?
Przestaniesz? Są tu mój syn i szwagierka z mężem.
- No i? - Nie krzycz.
Kto to, Simone?
To z pracy. Zaraz wracam!
Uspokoisz się?
Coś ty sobie myślał? Wynoś się stąd!
Miej chociaż odwagę powiedzieć mi prawdę w oczy.
Niby jaką prawdę?
Gdy pomyślę o tym, co mi mówiłeś…
Że go zostawisz i zamieszkasz ze mną.
Wierzyłem ci jak osioł!
Nie do wiary, że robisz scenę przed moim domem.
Nie chcę być z kimś, kto się tak zachowuje,
bo nie odbieram telefonu!
Pomóc ci z tortem?
Kto to?
Ściągnął go tu w naszą rocznicę.
Co robisz? Chcesz zrobić scenę przy gościach?
Wypuść mnie. Byłem wystarczająco cierpliwy.
Uspokój się i posłuchaj.
Zrobimy tak.
Wrócimy do stołu i zjemy. Dobrniemy jakoś do końca wieczoru.
A potem na spokojnie możesz zapytać o to Simone.
W sposób rozsądny, tak jak potrafisz.
Dobrze?
Może nie jest tak, jak myślisz.
- Racja. - Po co się nastawiać?
- Ludzie przesadzają. - Jasne.
To prawda. Może…
No nie.
Zabiję go.
Leone ma poznać prawdę przy koleżance?
I Carlo, który ma to małżeństwo za farsę?
I ma rację.
To farsa.
Tym się stało.
W Rzymie jest dużo do zobaczenia.
Nie tylko w Rzymie. Anna chciała zobaczyć okolice.
Chciałem ją zabrać do Guadagnolo.
Co ty na to?
- Jasne. - Wspaniałe miejsce.
- Pamiętasz, Carlo? - Tak.
- Nie poczekałeś na mnie z tortem? - Nie.
Możemy jechać?
Oczywiście.
Kto to był?
Dostawca.
Wybaczcie, ale zgubiłem telefon i nie mógł się skontaktować.
Dostawca?
To wegański krem?
Dostawcy przyjeżdżają teraz wieczorami do domów?
Nie mógł się dodzwonić.
No jasne! Dostawcy przychodzą i przeszkadzają w imprezie rocznicowej!
Dość tego.
Jakby tego było mało,
w ogrodzie całują właściciela domu!
- Oszalałeś? - Powiedz prawdę!
Co się dzieje?
Zapytaj ojca.
Pocałowałeś dostawcę?
Tato?
- O co tu chodzi? - O nic.
Przykro mi tylko, że Anna musi oglądać jego atak histerii!
- To znaczy… - Nie szkodzi.
- Czemu masz mój telefon? - Bo go zapomniałeś.
- Rzekomo go nie widziałeś. - Kłamałem.
Widziałem wiadomości od Riccarda.
- Kim jest Riccardo? - Dostawcą!
Jeśli się nie mylę, dostarcza coś dla Simone od dwóch lat!
Tato.
Wyjaśnię wszystko na spokojnie, Leone.
Jak mogłeś?
Kurwa, jak mogłeś? Ufałem ci.
Chyba jednak nie.
Wtedy nie czytałbyś moich SMS-ów.
Więc to moja wina, że cię złapałem!
Czemu je czytałeś?
- Nie zmieniaj tematu! - Tu są dzieci.
- Nie czas na to. - Nie!
Pomówimy o tym innym razem. A także o…
separacji.
Ty gnojku. Dokąd się wybierasz?
Zniszczyłem nasze małżeństwo.
Skoro to moja wina, odchodzę. Zadowolony?
I to jak! I kto tu odstawia histerię?
- No kto? - Tato!
- Wychodzę! - Dokąd to? Pewnie, idź.
Wszystko zniszczyłem.
Kto to?
- Znowu dostawca? - Carlo!
- Ja pójdę. - Nie, Leone…
Przepuść mnie.
- Nie wtrącaj się. - Niech tu przyjdzie!
Nic nie rozumiesz!
- Wszystkiego najlepszego! - Sto lat!
Cześć.
Leone?
Więc wytłumacz!
To dopiero gówniany wieczór.
Moi rodzice tylko na siebie krzyczeli.
Potem się rozstali i było dużo lepiej.
Ale jutro pojedziemy do…
- Guadagnolo? - Właśnie.
Tak.
Wynocha! Pieprz się!
Sam zajmę się Leone! Nic nowego!
Ładnie ci w tym garniturze.
To pierwsze, co mi wpadło w ręce.
Prada.
Zawsze zazdrościłam ci stylu. Wyrafinowany, ale nie pretensjonalny.
Przepraszam, Tilly.
Ciebie też, Leroy.
To cudowna niespodzianka, ale…
Wpadliśmy się przywitać.
Pojedziemy już.
- Dokąd? - Jedziemy na Sycylię.
Do wioski, z której pochodzili dziadkowie Leroy.
Sześćset kilometrów na motocyklu to długa podróż.
To nie motocykl, tylko harley.
Wiadomo, to nie Road King, ale będzie dobrze.
Simone, wychodzisz?
Tak.
Słuchajcie…
Nie wiem, co się stało, ale…
wiedzcie, że bardzo was kocham.
Kocham was.
A my ciebie, Tilly.
Jesteś jak siostra.
W innych okolicznościach chciałbym spędzić z wami więcej czasu…
Muszę iść, Tilly. Wychodzę.
Brawo! Idź. Pierdol się!
I nie wracaj!
Kto tam?
Mogę wejść?
Cześć, Dede.
Dede?
Nadal mnie tak nazywasz?
- Wolisz „mamusiu”? - Nie, „Dede” jest super.
Jesteś bardzo kreatywny.
Zawsze wspominam o tym swoim dzieciom, gdy mówię o mia famiglia italiana.
Widziałaś?
- Nigdy tak nie robili? - Robili.
Ale o normalne rzeczy. Nigdy nie zaszło tak daleko.
Nie oceniaj ich tak szybko, Leone.
Po prostu nie sądziłem, że może ich to spotkać.
Ja też nie.
Niezły punkt zwrotny
w moim filmie o cudownej rodzince.
A teraz?
Istnieje starożytna japońska sztuka, Kintsugi.
Gdy niszczysz cenny przedmiot, zamiast go wyrzucać,
używasz płynnego złota, żeby go posklejać.
Ślady pozostają, ale przedmiot zyskuje na wartości.
Blizny nie są takie złe.
To one czynią człowieka wyjątkowym.
Rozumiesz?
Chyba tak.
WYBACZ, JEŚLI MOŻESZ… KOCHAM CIĘ!
Spierdalaj!
Cześć.
To jej wina. Byłem gotowy pół godziny temu.
Ścianka w Guadagnolo jest podobno świetna.
Mama puściła mnie pod warunkiem, że on też pojedzie.
Spoko.
Wyjście z synem furiackich gejów jest niebezpieczne.
- Powiedziałaś matce o wczoraj? - Nie.
Musi skupić się na własnych problemach.
A twoja? Tilly?
Jest twoją matką, prawda? Co powiedziała?
Nie jest.
To moja rodzicielka. Moja Dede.
Tak ją nazywam. To długa historia.
Gdy was wczoraj obserwowałam,
wyglądaliście na miłą rodzinę.
Szkoda.
Próbowałam zgadnąć, który z nich to twój biologiczny ojciec.
Ale masz coś z każdego z nich. Nie mogłam tego rozgryźć.
- Jest nim Simone czy Paolo? - Nie wiem.
- To znaczy? - Nie wiemy. Musimy o tym mówić?
Najwyraźniej tak.
Wiesz, co to koktajl?
Jestem synem takiego koktajlu.
Rodzice dostali probówkę i zmieszali swoje…
Spermy.
Właśnie.
Łącząc ten koktajl z jajeczkiem dawczyni stworzyli zarodek,
umieścili go w brzuchu Tilly
i po dziewięciu miesiącach urodziłem się ja.
Rozumiesz?
Chyba tak.
DASZ MI KOLEJNĄ SZANSĘ?
Pięknie, co?
Było warto.
Świetnie.
Ścianka jest genialna. Wy też się wspinacie?
- Tam? - Tak.
- Odpuszczę. - A ty, Leone?
Dosyć wysoko.
Zabrałem dla ciebie sprzęt. W razie czego ci pomogę.
- Przygotuję trasę. - Nagram wspinaczkę.
- Nie musisz tego robić. - Wiem.
Dam radę.
- Na pewno? - Dobry jest, co?
Owszem.
Bardzo.
Łatwizna. Dasz radę.
Lina!
Idę.
Tylko powoli.
Znajdź chwyty dla dłoni i stóp i powoli idź w górę.
Dobrze.
Tamten.
Śmiało.
- Jest. - Jak idzie?
Dobrze.
Złap tam.
- Tu? - Przed kolanem.
Znajdź chwyt.
Właśnie tak.
Dobrze.
Spokojnie!
- W porządku? - Tak.
Złap się ściany.
Proszę, uważaj!
Ruszaj.
No dalej.
Uważaj!
I jak?
W porządku? Chodź.
Dobrze.
Daj rękę.
Brawo!
Widzisz? Świetnie ci poszło.
Bez ciebie nadal trzymałbym się skały.
Chyba nie wrzuci tego do sieci?
Przecież dobrze wypadłeś.
Pokazałeś odwagę.
Czemu nie?
Chciałbym być tak odważny w innych sprawach.
Lubię się z tobą spotykać.
Mówię serio.
Rzadko spotyka się kogoś takiego.
To mi daje do myślenia, bo…
w końcu…
Jesteś pierwszym gejem, którego lubię. Nie wiem, co robić.
Nie jestem gejem.
- Jak to? - Nie jestem.
Twoi rodzice to pedzie.
- Rodzice… - Nie.
- Nie wierzę. - Nie o to mi chodziło.
Nawet Anna mi mówiła. Jak możesz nie być gejem?
Moi rodzice są gejami!
Oni, nie ja.
Twoi są hetero, a ty chyba nie.
To nie choroba zakaźna, którą łapiesz…
- Powiesz komuś? - Nie.
Dobrze.
- W porządku? - Twój brat to dupek.
- Wybacz, nadal się z tym zmaga. - Wiedziałaś, prawda?
Chciałaś mnie z nim spiknąć?
Wiedziałam, że cię lubi, ale sądziłam, że ty jego też.
Dlatego tak cię interesowali moi rodzice.
Zawsze miła i urocza.
- Nawet do mnie przyszłaś. - Chciałam mu pomóc.
Całe życie nazywano mnie gejem z powodu moich rodziców.
Przykro mi, że was zawiodłem, bo bardzo chciałbym nim być,
ale nie jestem i tyle.
Nie domyśliłaś się, czemu tu przyjechałem?
To ty mi się podobasz, Anno.
Sądziłem, że jesteś tu dla mnie.
Myliłem się.
Przepraszam.
- Cześć, tato. - Jak wycieczka?
W miarę. Jak się czujesz?
Dobrze.
Zrobiłeś przemeblowanie.
Tak, zrobiliśmy małe porządki.
- Głodny? - Nie.
- Co robisz? - Sprzątam.
Wylewając wina taty?
Pytasz o pretensjonalną kolekcję twojego ojca? Tak.
Były dla niego ważne.
Bo ma dyplom sommeliera?
A to?
Przykro mi.
Idę do łóżka. Jestem zmęczony.
Przepraszam. Nie tak miało być.
Przyznaję, byłem wredny.
No proszę!
Brawo.
Dobra robota.
Ale… nie wierzę, że już mnie nie chcesz.
Nawet nauczycielowi chemii smakował wywar.
Musiał próbować, bo dał mi najwyższą ocenę.
Leone?
Długo będziesz mnie ignorował?
Chodzimy do tej samej szkoły.
Spadam do domu.
- Zostaw mnie. - Co mam zrobić?
Jeśli chcesz, będę błagać na kolanach.
- Dla ciebie to tylko żart. - Nie przesadzaj.
- Nie mogłam wiedzieć… - Że nie jestem gejem?
- Moja wina, nie powiedziałem. - Nie, Leone.
Poczekaj!
Nie myliłeś się.
Co?
Że cię lubię.
To twój tata.
Ten przystojny.
Później o tym pogadamy.
Dobrze.
Cześć.
Co tu robisz?
Chciałem spędzić czas z synem.
Skoczymy coś zjeść? Może pizzę?
Tata cierpi, a ty masz to gdzieś.
- Też nie jest mi łatwo. - Ale ty zawiniłeś.
Od miesięcy miałem romans. Wiem, jestem obrzydliwym kłamcą.
Ale nie myśl, że to tylko moja wina.
Życie nie jest czarno-białe. Razem doszliśmy do tego punktu.
Czasem sprawy przybierają taki obrót, że sam nie wiesz, jak do tego doszło…
Nie wiesz?
Próbowałem, Leo.
Próbowaliśmy i nie wyszło.
Postąpiłem źle,
ale to skutek, nie przyczyna.
Rozumiesz?
Nie wiem.
Może opowiesz mi o Annie?
- Wygląda na… - Wracasz do domu?
- Byliście na wycieczce? - Tato, pytam, czy wracasz.
Nie wiem. Na razie nie.
Zawsze będę przy tobie. Zawsze.
Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
To gdzie kupimy pizzę?
Innym razem, tato.
MAM WAŻNE WIEŚCI. WPADNIJCIE RANO DO MOJEGO GABINETU.
Jeszcze tego brakowało.
Przykro mi to mówić,
ale sąd kasacyjny orzekł przeciw podwójnemu rodzicielstwu.
Co?
W świetle prawa nie jesteśmy obaj rodzicami?
Co teraz?
Mogą prosić o powrót do poprzedniego stanu rzeczy.
Mówisz o akcie urodzenia, gdzie widnieję jako jedyny rodzic Leone?
- Czemu? - To tak nie działa.
Ponieważ nie chcieliście wiedzieć, który jest ojcem Leone,
mogą prosić o zrobienie badań.
Na przykład o wykonanie testów DNA.
Możemy być zmuszeni do testów DNA, żeby ustalić biologicznego ojca?
Możliwe. Właściwie to bardzo prawdopodobne.
To jakieś nazistowskie rozwiązanie! Powinniśmy wrócić do tego, co było.
Prawo mówi inaczej.
- Prawo tak mówi. - Nie.
„Poprzedni stan rzeczy”.
Włoskie prawo mówi, że favor veritatis stoi nad favor minoris.
- Co to, kurwa, znaczy? - Wyjaśnię wam.
W naszym kraju o rodzicielstwie decyduje tylko genetyczne połączenie z dzieckiem.
- Tylko? - Tak.
No jasne.
Sam nie wiem, Domenico.
Być zmuszanym do…
Takie testy DNA mogą być traumą dla nas wszystkich.
Zwłaszcza dla Leone.
JESTEM NA MIEJSCU. A TY?
Za tobą.
Nie otwieraj oczu.
Dlaczego?
- Masz dla mnie prezent? - Tak.
Oto on.
Podoba się?
Dlaczego ja?
Byłeś miły.
Tak?
- Kiedy? - Zawsze.
Nawet gdy zwisałeś ze ściany skalnej.
- Błagam, usuń to nagranie. - Nie mogę.
Zostanie na zawsze tutaj.
- Na pewno? - Tak.
Czyli później nie…
Boże, jesteś pewny?
Nie jestem gotowy na scenę.
Spokojnie, Paolo jest na targach, a Leone w parku.
To nie potrwa długo.
Co on zrobił?
Wszystko pozmieniał.
To nie potrwa długo.
- Bierzesz tylko książki? - Tak, reszta jest jego.
Sklep, dom, restauracja należą do Paolo.
Po tylu latach razem nic mi nie zostało.
Jedyna cenna rzecz to moja kolekcja wina.
Są na stojaku. Idź po nie, weźmiemy je do restauracji.
Już się robi.
To moje.
Dałem mu ją dziesięć lat temu!
- Nawet nie otworzył. - Nie widzę win.
Już idę.
Mówiłem, że są na stojaku po prawej.
Nie…
Nie!
Niemożliwe.
- Wylał twoje wino? - Nie wierzę!
Nie! Nawet Sassicaia!
Co za dupek!
Gnojek!
Zapłacisz za to. Oj zapłacisz.
- Spokojnie. - Zostaw mnie!
Gdzie on jest?
Mam!
Lubisz Pradę?
Ty gnoju!
Przestań, Simo!
Puść!
Nie dotykaj mnie.
Nie skończyłem.
Zostaw to. Co ty wyprawiasz?
Daj spokój. Nie warto, Simo.
Nie warto.
Odpuść.
Tam jest torba.
Dobra.
Środków uspokajających jak w psychiatryku!
Nie zaczynaj.
Nie, to Leone.
Twój syn jej używa?
To włosy Leone?
Tak.
Dobrze byłoby wcześniej znać wynik testu.
- Prawda? - Leone się nie zgodzi.
Daj spokój.
Tu są cebulki włosów, a w nich DNA.
Chcesz się dać zaskoczyć?
Załatwię to.
Nie!
Co się stało?
Spójrz.
Zobacz, do czego jest zdolny!
To robota taty?
Był tutaj.
Pociął mój garnitur od Prady!
Postradał rozum.
Może to zemsta za wylanie jego win.
A co on zrobił? Zniszczył naszą rodzinę!
Wina nigdy nie leży po jednej stronie.
To on.
On nagadał ci tych bzdur, tak?
No tak, przyszedł do ciebie do szkoły.
Nie możesz z nim więcej rozmawiać, jasne?
Ani się z nim widywać! Nigdy!
Nie sądzisz, że przesadzasz?
Ja?
- Po czyjej jesteś stronie? - Po niczyjej.
W porządku! Chcesz z nim mieszkać?
To idź!
- Odejdź jak on! - Nigdy nie dało się z tobą rozmawiać!
Nie słuchasz!
Róbcie, co chcecie. Mnie zostawcie w spokoju.
- Słucham? - Domenico?
Dajmy mu popalić.
Zniszczymy go.
Nie bądź taki, Paolo.
Nie rozumiesz. To wojna.
Ona ci to zrobiła?
No dobra.
Mnie to nigdy nie spotka.
Zazdroszczę.
Nie, dzięki.
Co to za mina?
Chodzi o rodziców.
Robią sobie na złość jak dzieci.
Czemu ich nie nagrywasz? To punkt zwrotny, którego potrzebowaliśmy.
- Co ty gadasz? - Film będzie świetny!
- Nie będzie żadnego dokumentu, Ja. - Kto tak zdecydował?
- Moja rodzina, mój wybór. - To też mój projekt.
Od początku pracowaliśmy razem.
Wiesz, jak się starałem. Nie rób tego.
Obaj są do niczego. Nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.
Umieść to w filmie. Powiedz o tym.
„Są do niczego”.
- Zaczniemy od radosnej sceny… - Odpierdol się, Ja!
Każdego to spotyka.
Witaj w prawdziwym świecie.
Nie to chciałeś pokazać?
Twoja rodzina jest do dupy. Moja też.
I wszystkich innych.
Pieprz się.
…ile chcecie zaoszczędzić?
Nie żartuj, Ale.
Potrzebujemy mikrofalówki.
Zrezygnujmy za to z marmurowego blatu od Carrary.
- Po ile jest mozaika? - Co myślisz?
Za drogo.
Zatłukę cię, gnoju! Teraz ty posłuchasz mnie!
- Złaź, dupku! - Mozaika to niezły pomysł.
Gdzie on, kurwa, jest?
Zejdź na dół!
Sprawdzę, czy jest w sprzedaży.
Zaraz wrócę.
Co tu robisz?
A ty dokąd?
Co ty odstawiasz, Paolo? Wyjaśnisz mi to?
- Nie sprzedasz restauracji. - Należy do mnie.
Cudownie. Mieliśmy umowę!
Prowadziłem twój lokal i zarabiałem na rodzinę!
Mieliśmy też umowę o nazwie małżeństwo.
Ale ona już nie obowiązuje, prawda?
Co ty odpierdalasz? Nie dotykaj mnie.
Odwołasz sprzedaż.
- Naprawdę? - Tak.
Przechodzimy do gróźb? Poczekaj. Mów teraz.
- Co za pajac. - No mów.
Zrezygnowałem z doktoratu,
bo musiałem pracować i zarabiać na rodzinę!
- Prosiłeś mnie o to. - A co ze mną?
Mogłem zostać wielkim architektem zamiast sprzedawać gówniane kuchnie!
Jesteś wolny. Idź, zostaw mnie i Leone w spokoju.
- Bądź wolny! - Nie mieszaj w to Leone.
Na pomoc! On mi grozi!
Nie nastawiaj go przeciw mnie, bo nie ręczę za siebie.
Nie dotykaj mnie. Wezwę policję!
- Tak? - Jasne?
- Przestaniesz? - Co?
Zachowywać się, jakby Leone był tylko twoim synem.
Bo tak właśnie jest!
To widać. Jest do mnie podobny.
Fizyczne podobieństwo to złudzenie, wytwór twojego chorego umysłu!
Leone kocha muzykę, historię, góry, zwierzęta… jak ja.
O tak, kochasz zwierzęta. Zwłaszcza upieczone, podane na talerzu!
Prawnik załatwi mi opiekę nad Leone.
Ty głupcze. Mówisz serio?
Żaden sędzia przy zdrowych zmysłach nie powierzyłby ci psa,
a co dopiero dziecka!
Leone to mój syn.
- Założymy się? - Dobrze.
Wkrótce się przekonamy.
A to dlaczego?
Bo…
Bo tak.
- Zrobiłeś test DNA. - I co z tego?
Uważaj, Paolo.
Po 20 latach nadal nie wiesz, do czego jestem zdolny.
Możesz mi grozić! Wszystko nagrałem!
No dalej! Śmiało! Wszystko mam nagrane!
Kurwa, nie włączyło się!
Mozaiki nie ma w sprzedaży!
Jaki sklep nie ma mozaiki?
Więc ty i ja…
- Co? - Jesteśmy razem?
- Tak, w tym samym pokoju. - Mówię serio.
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Chciałbym tego.
- No więc? - Nie rozumiem.
No więc?
Chcesz być moją dziewczyną?
- Czyli tak? - Tak.
- Mój chłopak-gej! - Przestań.
Nie denerwuj się.
- Miałaś go zamknąć w jego pokoju. - I tam jest.
- Zamknięty? - Tak.
Ale musiałeś się kiedyś zastanawiać.
Wszyscy to robią.
Ja na przykład sądziłam, że zakochałam się w koleżance.
Pocałowałam ją i zaczęłyśmy się śmiać.
A ty?
- Nic? - Ja…
Myślałem o tym. Zastanawiałem się…
Nawet pytałem rodziców.
Powiedzieli tylko:
„Gdybyś był gejem, nie pytałbyś nas teraz”.
Dla mnie nie jest ważne, kim jesteś, o ile mnie lubisz.
- Twoja mama na pewno nie wróci? - Na bank.
Dobra.
Napisz do rodziców, że śpisz u mnie.
- To twój pierwszy raz? - Mój?
Tak. A twój?
Nie.
Ale z tobą będzie inaczej.
Spokojnie, wejdź.
Już skończyłem. Ubiorę się w pokoju.
Przepraszam, Leone.
Za tamten dzień i za to, jak się zachowałem.
Przykro mi. Byłem dupkiem.
Nie mogłem się do tego przyznać nawet przed sobą samym.
Ale tobie jakoś umiałem powiedzieć.
Teraz czuję się dużo bardziej…
wolny i jest mi lżej.
Jeśli chcesz, możemy być przyjaciółmi.
O ile nauczysz mnie tak się wspinać…
Nie ma sprawy.
Wiem, wiem…
- Dario! - Mama!
- Otwórz. - Otwórz drzwi!
- Kto wie, co sobie myśli! - Dario!
- Co się stało? - Co tu się wyprawia?
Co Dario z nim robi? Czemu jesteś rozebrana?
Otwórz drzwi!
- Wyjdę i powiem: „Mamo, jestem homo”. - Nie możesz.
Pomyśli, że się bzykaliśmy.
Wyjdę przez okno, a ty rób, co chcesz.
Dario, otwieraj!
Mamo.
Masz rację. Jestem gejem.
Dzięki Leone pogodziłem się z tym, kim naprawdę jestem.
- Jestem gejem. - Wyjaśnij jej.
Nie obchodzi mnie, co ty i twoi rodzice robicie w domu.
- A co oni mają z tym wspólnego? - To normalny dom, jasne?
Normalny?
- A co w tym nienormalnego? - Nadal można tak mówić?
- Nie, nie można! - Nie można chcieć dobrze dla dzieci?
Tata sypiający z moją rówieśniczką i ty szukająca bolca w necie to normalne?
Jak śmiesz? Co ty wiesz? Jesteście jeszcze dziećmi!
Do swojego pokoju. A ty wynoś się stąd.
- Zostaw mojego syna. - On zostaje.
Dario, kochanie. Wiesz, że możesz powiedzieć mi wszystko.
W twoim wieku to normalne, że jesteś zdezorientowany.
Ale musisz unikać złych doświadczeń.
Ale ja chcę tego doświadczyć. Przestań!
No więc?
- W nocy ty i on… - Nie.
Jesteś śmieszna. Jak zwykle wszystko przekręcasz.
Tak naprawdę to kocham pani córkę.
Więc ty, Dario i Leone…
Dość. Do szkoły.
Cała trójka! Idźcie!
Brawo.
Są wyniki.
Może ten.
Ilu was tam jest?
Wiadomość.
Kto tam?
Przeszkadzam?
Nie, ale nie spodziewałem się ciebie.
Wejdź.
To dla ciebie.
Dla mnie?
To nie Prada. Na razie mnie nie stać.
Ale coś podobnego. Prawie… identyczny.
Widzę. „Frada”.
Dzięki.
Dziękuję, Paolo. Naprawdę.
Doceniam twój gest.
Nie ma sprawy.
Nie spodziewałem się, że dasz mi restaurację w sumie za darmo.
Zrobiłem to dla Leone.
No tak, oczywiście.
W końcu każdy z nas chce tego, co najlepsze…
dla naszego syna.
Czemu wstydzisz się to powiedzieć? To nasz syn.
Widzieliśmy jego narodziny.
Jak rósł, jego pierwsze kroki.
- Jak jechał na rowerze. - I upadał.
- Ktoś odkręcił boczne kółka. - Bo był już czas!
- Był dość duży. - Nie miał czterech lat!
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Ważne jest to,
że byliśmy przy nim w trudnych chwilach.
Tak, we wszystkich ważnych momentach.
A przede wszystkim wpoiliśmy mu pewne wartości.
Żeby stał się osobą odpowiedzialną, niezależną
i pełną współczucia.
Tak.
- Tak sądzę. - Możemy być dumni.
Wybacz, Simone,
ale skoro wcześniej DNA nas nie obchodziło,
czemu teraz ma być inaczej?
Też tak myślę.
Naprawdę?
Mówię ci, jak jest, Paolo.
Co się stało, to się nie odstanie.
Musimy żyć dalej jak dwóch odpowiedzialnych ludzi.
I z szacunkiem.
Zgadza się.
O rany. Zgadzamy się.
Jakiś czas temu byłem w jego pokoju.
Leone ma tam wszystkie swoje rzeczy. Cały swój świat.
Pomyślałem, że byłoby miło, gdyby mógł czuć się jak w domu
i u ciebie, i u mnie.
U mnie?
I u mnie.
U ciebie.
U mnie i u ciebie.
U mnie?
Przyznaję, że prawdziwy z ciebie dżentelmen.
Choć nie wiem, jak zareaguję, gdy będzie opuszczał ten dom.
Dlaczego? Bo będzie mnie widywał raz w tygodniu?
Nie drwij ze mnie.
Nie rozumiem.
Możemy myśleć, co chcemy.
Może w przyszłości zostaniemy nawet przyjaciółmi.
Ale w świetle prawa Leone musi mieszkać z tobą.
Ze mną? Z tobą!
Z…
Przecież jesteś biologicznym ojcem.
Ja? Ty nim jesteś!
- Przestań! Wiesz, jak jest. - Nie żartujmy na ten temat.
- Przestań! - Ja żartuję?
- W życiu! - Pajac z ciebie.
Przeczytaj to!
Co to znaczy?
Przecież…
Razem nie mamy nawet 0,1% wspólnego DNA z Leone.
Dobry Boże. Jesteśmy dwoma obcymi.
Jesteśmy obcy dla naszego syna!
Co to znaczy? Co to za dokument?
- To żart? - Paolo.
Co to znaczy, do cholery?
Jest Leone.
- Cześć. - Cześć, Leo.
Co tu robicie razem?
Co się dzieje?
Usiądź. Musimy porozmawiać.
Musimy coś wyjaśnić.
Stało się coś,
czego się nie spodziewaliśmy.
To prawda.
Tam jest moje imię.
Owszem.
- To wyniki testów? - Tak.
Jakich?
Odnośnie…
DNA?
Tak.
Zrobiliście test DNA?
- Tak. - Nie pytając mnie?
Jak mogliście?
Mieszkasz tu. Ślady są wszędzie.
- Na szklance, gumie do żucia… - Szczotce do włosów.
Nie wierzę.
Gdy tak to przedstawić, wygląda, że zrobiliśmy to niepotrzebnie.
Ale to dla twojego dobra.
Całe życie karmiliście mnie bzdurami!
„Krew i geny się nie liczą. Podstawą rodziny jest miłość i szczerość”.
Co za pieprzenie!
Mogliśmy się mylić.
Zgodnie z prawem musieliśmy ustalić, jak cię chronić.
Więc pobraliście ślady mojego DNA
i wysłaliście do laboratorium bez mojej zgody?
Brawo!
I kto wygrał? Kto jest moim ojcem?
No cóż…
Na to pytanie musimy odpowiedzieć spokojnie.
Paolo ma rację.
To delikatna kwestia.
Dla mnie to nie takie trudne! Albo ty, albo ty!
No więc?
Ani ja, ani Paolo.
Według DNA nie jesteśmy twoimi rodzicami.
Co wy gadacie?
Posłuchaj, Leone.
Sami musimy to jakoś zrozumieć.
Tilly już tu jedzie.
Dede musi wyjaśnić, co tu jest grane.
- Porozmawiamy na spokojnie. - Spokojnie?
Tak.
Na spokojnie.
Zwariowaliście.
Odbiło wam.
- Dokąd idziesz, Leo? - Czekaj.
Nawalę się.
Widziałeś Jacopo? Przynajmniej próbuje. Był niezły.
Brawo.
Postanowiłem zacząć nowe życie.
Siostra mówiła, że jej nie odpisujesz.
Powiedziałem, że tu jesteś. Chyba nie narobiłem ci kłopotów?
Na razie. Dobra robota.
- Zaraz przyjdę. - Pa.
Co jest, Leo?
- Wszystko gra? - Tak.
Idźcie.
Później was dogonię.
Dobra. Ale przyjdź.
- Leone! - Nie ma liny!
Co robisz?
Co ty wyprawiasz?
- Co robimy? - Daj materace.
- Wystarczy? - Niebieskie też!
Na górę.
Czemu się wspiąłeś?
- Poczekaj, pójdę wyżej! - Nie!
Złaź!
- Zejdź na dół! - Gdzie idziesz?
Musisz zejść!
Proszę cię!
Zejdź.
- Dostaniemy zawału przez ciebie. - Spójrz na nas.
Zejdź tu.
Leone, spójrz na mnie. Zejdź!
Zejdź, tylko powoli!
Proszę, nie masz liny. Jeśli spadniesz, coś ci się stanie.
Dobra, idę.
Jak on zejdzie?
Użyj dużych niebieskich chwytów.
- Chwytów? - I białych.
Ten jest żółty! Użyj białych i niebieskich!
Ostrożnie.
- Powoli. - Spokojnie.
- Schodź. - Tylko uważaj.
Ostrożnie!
Jak się czujesz, skarbie?
Co się stało? Czemu to zrobiłeś?
Myślę, że…
musiałem trochę odetchnąć.
Byłeś na fazie.
Nie możesz sam brać prochów.
Nigdy się nie zmienisz.
Czuję się winny, bo ja mu je dałem.
To nie twoja wina, Ja. Sam to zrobiłem.
Tak w sumie…
- Nie wstawaj. - Co robisz?
Nigdy ci tego nie mówię,
ale kocham cię, stary.
No w końcu.
Chodź mnie uściskać.
- Delikatnie. - Jasne.
- Zadzwoniliśmy do twoich rodziców. - Pojebało cię?
Przykro mi, musieliśmy.
Nic mi nie jest.
Wyglądasz świetnie.
Ilu pacjentów o imieniu Leone tu macie?
- Rozumiem. - Leone Ferrari.
Podobno jest u was.
- Jest pani matką? - Ciotką.
- Ale to jego ojciec. - Tak jest.
- Gdzie on jest? - Sala 103, I piętro.
Chodźmy.
- Gdzie jest I piętro? - Tędy.
Kochanie, żyjesz?
Jak się czujesz?
Wszystko dobrze?
- Tak. - Coś ty zrobił?
- Cześć, ciociu. - Co zrobiłeś?
- Spadłem. - Jak to?
Jest tylko posiniaczony.
Tomografia wypadła dobrze.
Lekarz mówił, że jutro go wypiszą.
Mogę wyjść dziś wieczorem.
Co się stało?
Nic, tato. Wspiąłem się na ściankę.
Słucham?
Bez zabezpieczenia.
Przepraszam.
Spieprzyłem sprawę.
Jak my wszyscy ostatnimi czasy.
Przepraszam, synu.
Wszystko w porządku.
Dobrze?
Chyba zemdleję.
Muszę usiąść.
- Idziemy? - Będę przez to żył 40 lat krócej.
- My już pójdziemy. - Zajmiemy się nim.
Prześpijcie się.
Dziękuję i dobranoc.
- W razie czego… - Zadzwonimy.
Narka, Leone.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Dobry wieczór. Trafił tu Leone Ferrari.
Gdzie go znajdę?
- Kim pan jest? - Ojcem.
Już u niego jest.
Drugim ojcem! Powie mi pan, gdzie on jest?
Mieli surogatkę.
- Sala 103, I piętro. - Dzięki.
Rozumiesz? Dzieciak ma dwóch ojców. Mój uciekł do Ameryki.
Jak się czujesz?
- Cześć, tato. - Nic mu nie jest.
Nie rób takiej miny. Jestem cały.
- Jak do tego doszło? - Próbował się tylko zabić,
wspinając się bez zabezpieczenia na dziesięciometrową ściankę!
Wiem, że masz okropnych rodziców, ale nie rób tego więcej!
To był wypadek, nie próba samobójcza.
Napędziłeś mi strachu.
Ciocia wie?
O czym?
O DNA.
Oczywiście.
- I co ty na to? - No cóż…
To niczego nie zmienia.
- Dokładnie. - Bo niby dlaczego?
I co teraz będzie?
Porozmawiamy z Tilly.
Musi to wyjaśnić.
Koktajl nie zadziałał?
Koktajl?
Tak to określamy w rodzinie.
Dobry wieczór, jest tu Leone Ferrari?
Tak. Kim pani jest?
Jego Dede.
Dede.
- Nie rozumiem. - Dede.
- Nie… - Dede!
Wiem, co pani mówi.
- Ale nie rozumiem. - Mamą.
- No tak. - Akurat matki brakowało.
Nadal jest w sali 103 na I piętrze.
Którędy?
Pierwsze piętro.
- Dzięki! - Może pan tu zaczekać.
- Co? - Proszę zaczekać.
Kto to? Trzeci ojciec?
Jak duża jest ta rodzina?
- Cześć. - Cześć, Dede.
Cześć, Tilly.
Nic ci nie jest, skarbie?
- Jak do tego doszło? - Spadłem.
Ale nic mi nie jest.
Jak to spadł?
Co się dzieje?
O co chodzi?
Usiądź, Tilly.
Tak będzie lepiej.
Racja. Usiądź.
To sprawa rodzinna. Lepiej załatwcie to między sobą.
A ja wolę nie wiedzieć o koktajlu.
- Na razie. - Pa, Monica.
Tilly…
Możesz to wyjaśnić?
To wyniki?
Pomożesz nam zrozumieć?
Leone to duży chłopak. Ta sprawa go dotyczy.
Powinien wiedzieć.
Proszę.
Mnie też to zaskoczyło.
Chodzi mi o to, że…
liczyłam, że ten dzień nie nadejdzie.
Miałam wątpliwości,
ale gdy urodził się Leone, był taki podobny do Paolo.
Pomyślałam, że się udało.
Tilly, przejdź do sedna.
Proszę.
Próbowaliśmy przez dwa lata.
Każde niepowodzenie było dla nas druzgocące.
To była siódma próba i ostatni zarodek.
Potem musielibyśmy zacząć od nowa.
Ale przez te dwa lata dużo się w moim życiu wydarzyło.
Rozstałam się ze Stephenem.
Rozwiedliśmy się.
Wiecie, jak to jest.
Dopiero poznałam Leroya.
Gdy zaszłam w ciążę,
sądziłam, że zarodek w końcu się przyjął.
Nie myślałam o tym więcej.
Zawsze przestrzegałam zaleceń lekarza.
Zawsze unikałam stosunku po zapłodnieniu.
- Zawsze? To spójrz! - Zawsze, tylko nie ten jeden raz.
To było niespodziewane.
Powinnaś nam powiedzieć.
- Jak? - Jak to jak?
Jak mogłam zniszczyć waszą radość?
Miałam tylko wątpliwości…
Zresztą gdyby była możliwość, zdecydowalibyście się na adopcję.
Dede…
Kim jest mój ojciec?
W końcu mnie wpuścili. Dobry wieczór.
- Jak się czujesz, młody? - Skarbie…
Muszę ci coś powiedzieć. Chodź ze mną.
Kochanie?
Nie wiem, co powiedzieć.
- Co my teraz zrobimy? - Nie wiem.
Pewnie zależy to też od tego, co powie Leroy.
A co ma powiedzieć? Kogo obchodzi jego zdanie?
- Jasne. - To nasz syn. Wychowaliśmy go!
Rozumiesz, Leone?
Jesteś naszym synem.
Przepraszam.
Musiałam mu powiedzieć.
Lepiej, żeby dowiedział się ode mnie.
Więc to Leroy?
Boże, nie!
Przepraszam, jeśli tak to odczytaliście.
To nie Leroy.
Nie?
Tilly, proszę, kręci mi się w głowie. Pomóż nam.
Dokończmy ten temat. Kto jest ojcem naszego syna?
Po dziesięciu latach małżeństwa…
Gdy masz z kimś troje dzieci, nie można tego zakończyć z dnia na dzień.
Nadal pozostają jakieś ślady miłości.
Stephen?
- Stephen? - Twój były mąż?
Przykro mi.
Tak mi wstyd.
Nosiłam cię przez dziewięć miesięcy.
Ale z radością przekazałam cię Simone i Paolo,
bo wiedziałam, jak bardzo będziesz kochany.
Nie mówiłam, kim jest twój ojciec, bo to nie miało znaczenia.
To Simone i Paolo sprawili, że jesteś, kim jesteś.
Nie ja.
Nie Stephen.
Tylko to się liczy.
Wybaczysz mi?
- Nagrasz nas, Leroy? - Jasne.
Wybaczyłem Tilly.
Wszyscy wybaczyliśmy.
Nikt z nas nie potrafił być na nią zły.
Gdyby nie jej chwila słabości z byłym mężem,
nie byłoby mnie tu.
- Cześć. - Na razie, Dede.
Dzięki Dede dowiedziałem się, że moim biologicznym ojcem jest Stephen.
Delikatnie.
Choć nigdy go nie poznałem.
Tilly myśli, że Stephen jest teraz niewidzialnym duchem
i rozświetla Drogę Mleczną.
Pomyślę o nim, patrząc nocą w niebo.
Jak zwykle problem stanowiło to, co na to wszystko włoskie prawo.
Na szczęście w wyjątkowych sytuacjach można poprosić o adopcję.
Prawnik w końcu dokonał tego,
że obaj widnieją na moim akcie urodzenia.
I tak ostatecznie moja dziwna rodzina znów była w komplecie.
Przynajmniej można tak to ująć.
Bo jednak byliśmy rodziną jak każda inna.
A rodziny czasem się rozpadają.
Moje życie trochę się zmieniło.
Mam teraz dwa domy.
Czasem nocuję u taty Simone i jego chłopaka,
a czasem u taty Paolo i…
Po prostu u taty Paolo.
Nie są już razem.
Kochają mnie jak wcześniej. O więcej nie mogę prosić.
Przeżyliśmy razem wiele przygód.
Jesteśmy i zawsze będziemy rodziną.
Świetne.
Chciałem przedstawić historię mojej rodziny i jej katastrof,
bo chcę, by twórcy prawa zrozumieli, że narodziny…
są efektem współudziału milionów ludzi.
Mężczyzn i kobiet połączonych niewidzialnymi nićmi,
które są nieco splątane.
Protagonistami tej historii są moi rodzice.
Moi prawdziwi rodzice.
Simone i Paolo.
Dziękuję wam za to, że…
powitaliście mnie,
zaopiekowaliście się mną i prowadziliście
przez ten dziwny twór,
jakim jest życie.
Brawo!
Super, Leone!
Kiedy kończy się miłość?
Gdy wracasz wieczorem, wszędzie leżą jego skarpetki,
a ty nie myślisz, że jest roztargniony, tylko po prostu chcesz go nimi udusić.
Gdy dociera do ciebie…
że już się nie rozumiecie.
Że podążacie różnymi drogami.
Czy była prawdziwa, skoro się kończy?
Oczywiście.
W najlepszym razie przeradza się w przyjaźń,
a w najgorszym w gniew.
Jakie byłoby twoje życie, gdybym się nie urodził?
Nie chcę o tym myśleć! Co to za pytania?
Daj spokój, Leone. Bez ciebie?
Byłoby to życie bez radości, bezbarwne, czarno-białe.
No i tylko z nim…
Wyłączyłeś? Zrób to.
Posłuchaj, Leone.
Posłuchaj.
Może twój ojciec i ja nie kochamy się już jak dawniej,
ale ty jesteś owocem naszej miłości.
Chłopak, który jest przede mną,
który zasługuje na całą miłość świata.
Wyłączyłeś?
Napisy: Karol Radomski