Ze zeggen dat je je hele leven in tijgergebied kunt leven...
zonder ooit een tijger te zien.
Het zijn geheimzinnige, sluwe en weergaloze roofdieren.
Tijgers domineren over alles in het bos.
Dit wijfje zoekt iets te eten.
Helaas zit het haar niet mee.
Voor elke tien pogingen slaagt ze maar één keer.
Haar prooi heeft een onwaarschijnlijk voordeel.
Sikaherten schrikken snel.
Om zo'n dier te vangen, moet de tijgerin heel dichtbij komen.
Met camouflage komt ze niet heel ver.
Herten zijn alert op elk geluid, elke geur en elke beweging.
Deze keer zijn ze haar energie niet waard.
Ze moet brandstof besparen.
Vooral met dit weer.
Ze is een moeder.
Ze moet twee welpen te eten geven.
Een mannetje en een wijfje van net een jaar.
Ze zijn allebei nog lang niet onafhankelijk.
Deze welpen hebben geluk.
Hun moeder is een uitstekende jager. Ze zullen niet verhongeren.
Binnenkort zullen ze zelf moeten leren jagen.
Elke dag een goede maaltijd, want dit is het Russische Verre Oosten.
Hier zijn temperaturen van 30 graden onder nul niet ongewoon.
Duizenden jaren lang leven Siberische tijgers...
ook wel amoertijgers genoemd...
in dit zuidoostelijke hoekje van Rusland.
36.000 km2 wildernis...
dat apart is gezet als wildreservaten...
binnen een ongerepte bergketen, de Sichote-Alin.
Dit wordt ook wel het tijgerparadijs genoemd.
Het wemelt hier van de prooidieren, zoals wilde zwijnen en sikaherten.
M'n familie en ik leven al generaties lang in dit bos.
We staan bekend als een groep tijgers.
Deze reservaten zijn ons laatste bolwerk.
Er leven nu zeshonderd tijgers in het Russische Verre Oosten.
We zijn de grootste wilde katten.
Katten die moeten ronddolen en jagen.
Vooral als je het dominante mannetje bent, zoals ik.
Ik deel m'n leefgebied met meerdere wijfjes.
Een van hen is de tijgerin, de moeder van onze welpen.
Binnenkort moeten deze welpen wijken voor nieuwe welpen.
Het jonge mannetje moet ronddolen tot hij z'n eigen paradijs vindt.
De zoektocht kan gevaarlijk zijn.
Sommige katten lopen zo ver, dat ze de veilige reservaten verlaten.
Dat is riskant voor elke jonge tijger.
Een paar decennia geleden waren tijgers bijna uitgestorven in Rusland.
Welpen werden verkocht aan dierentuinen en circussen.
Volwassen dieren waren nog slechter af.
Tientallen van ons werden jaarlijks door speciale brigades gedood.
Onze aantallen namen af tot zo'n 30 dieren.
Mensen waren de vijand.
Tegenwoordig is dat een ander verhaal.
Tijgers worden wereldwijd beschermd.
En bij bescherming hoort een zekere beruchtheid.
Deze onderzoekers zijn hier om ons gedrag te bestuderen.
We zijn charismatische megafauna.
Daarom hangen ze cameravallen op door m'n hele bos.
Ze willen van alles weten.
Hoe tijgers communiceren.
Op welke leeftijd leren welpen jagen?
Zijn ze niet schattig?
Hoeveel ruimte hebben tijgers nodig?
En met hoeveel bevinden we ons in een enkel territorium?
Wanneer zijn we actief?
En hoe vaak markeren we met geur om andere tijgers iets te vertellen?
Ze willen zelfs weten of we migreren, zoals mensen dat lijken te doen.
Het heeft 80 jaar rigoureus behoud gekost...
om onze aantallen hier te herstellen.
Maar er is een addertje:
Hoe meer tijgers overleven, hoe meer ruimte we nodig hebben.
We kunnen niet ver naar het noorden omdat voedsel daar schaars is.
We blijven liever in de buurt van een diversiteit aan dieren.
Het Sichote-Alin-gebergte is uniek in dit opzicht.
Zowel subarctische als subtropische soorten kunnen hier overleven...
en noemen dit gebied hun thuis.
En wie of wat zou niet in dit oerparadijs willen leven?
Broedende paradijsvliegenvangers komen in mei uit Zuid-Azië.
Het grootbrengen van de jongen wordt door beide ouders gedaan.
Paradijsvliegenvangers zijn zeldzaam.
Er zijn wel veel sikaherten.
Vooral hier, in het zuidelijke deel van ons gebied.
Na een lange winter zijn de herten ondervoed.
Deze herten drinken niet alleen...
maar ze halen ook mineralen uit de modder...
die hun dieet van grassen, bladeren, paddenstoelen en varens aanvullen.
Ze voelen m'n aanwezigheid.
Er is ook een jong bij.
Een van hen slaat alarm.
Ach, nu weet de kudde tenminste wie hier de baas is.
Dit is nu mijn jonge bok.
Ik ga goed eten voordat ik dit karkas voor aaseters verstop.
De moeder van de welpen zou de vangst met hen delen.
Maar als ik m'n kroon wil behouden, deel ik met niemand.
Het eten maakt me slaperig.
Tijd voor een lekker dutje.
In de rest van Rusland zijn beren de toproofdieren.
Beren zijn de meest adaptieve zoogdieren op aarde.
Alleseters die zich tegoed doen aan bessen, eieren of kleinere zoogdieren.
En in het paaiseizoen staat verse zalm op het menu.
Elke vier jaar piekt het paaiseizoen van zalmen.
Grote aantallen vissen verschijnen in hoge bergstromen...
waar ze paaien voordat ze sterven.
Een tijger hoeft alleen een kant-en-klaarmaaltijd af te halen.
Ik ben blij met wat extra vet voor de winter.
In dit soort bergen is het niet elk jaar feest.
Een magere oogst raakt ons katten net zo hard als andere dieren.
Sommige tijgers jagen dan zelfs op een berenwelp.
Of ze zoeken eten waar mensen wonen.
En dan beginnen de problemen.
Er gebeuren slechte dingen als tijgers het bos verlaten.
Er is iemand betrapt. Katten versus honden.
Het oude liedje.
Deze tijger had vast erge honger.
Het dorpje Kutusovka ligt langs de westelijke rand van de bergen...
vlak buiten het tijgerreservaat.
Er wonen ongeveer honderd mensen, en nu een huisdier minder.
Vannacht heeft een tijger weer een vastgebonden hond gepakt.
Juri Kolpak en z'n tijgerexperts zijn ingeroepen om onderzoek te doen.
Kolpaks team werkt met beide overheidsinstanties...
en het Amur Tiger Center, een natuurbeschermingsgroep.
Hun missie is vrij simpel:
Het conflict tussen tijgers en mensen deëscaleren.
Er is niet veel bewijs. Een halsband en wat plukken vacht.
Ik was het niet.
Hopelijk was het niemand uit m'n groep.
Niemand wil dat zo'n aanval weer plaatsvindt.
Kolpak en z'n jongens kunnen best goed zoeken, voor mensen.
Het team bouwt een profiel op van de probleemtijger...
met bewijs dat ze kunnen vinden of vastleggen.
Ik wil ook weten wie het is.
Het wordt herfst in het Russische tijgergebied.
Eerst is het zacht.
M'n welpen zijn nu bijna twee jaar oud.
Hun moeder gaat ze niet meer voeden.
Een teken dat het tijd is om zelfstandig te worden.
Het jonge mannetje is niet zo klein meer.
Z'n zus is veel kleiner.
Ik vind het niet heel erg als het wijfje bij haar moeder blijft.
Maar het mannetje moet weg.
Voor ons is territorium alles.
Zonder kan een tijger niet lang overleven.
Een eigen gebied vinden, zal z'n grootste uitdaging zijn.
Als het meezit, zit z'n eerste jaar van zelfstandigheid vol kansen.
Als bomen inderdaad met elkaar communiceren...
dan is het bos in het Russische Verre Oosten een opera.
Een boom hier kent alle noten: de Koreaanse den.
Elk jaar baren deze dennen hun kenmerkende vruchten.
Dennenappels.
Elke vier jaar is het zover.
Iedereen profiteert.
Wilde zwijnen die extra vet willen voor de winter, doen zich tegoed.
Mensen zijn zo dol op Koreaanse dennen en dennenappels...
dat ze de boom beschermen, net als dat ze tijgers beschermen.
Siberische grondeekhoorns buiten de boom ook uit.
Op zonnige hellingen is de Mongoolse eik...
nog een vruchtbare boomsoort.
De grond ligt bezaaid met een dikke laag eikels.
Overvloed regent neer vanuit de bomen.
En dat betekent meer herten.
Heel goed nieuws voor tijgers.
Mijn stukje tijgerparadijs bevat een afgelegen rivierbekken.
Dit uitgestrekte gebied wordt ook wel de Russische Amazone genoemd...
vanwege de diversiteit aan wilde dieren.
En niet alleen de soorten met vier poten.
Hier leven ook de Oedegen, een volk jagers-verzamelaars...
die geld verdienen aan wat er onder het bladerdek groeit.
Ja, ik ken dit mens.
Klim komt hier elk jaar. Hij is op zoek naar kleine dieren.
Sabelmarters, voor hun vacht.
Aan zo'n klein dier heb ik niets.
Toch gedijen ze bijzonder goed in de kou.
En Klim doet veel moeite om ze te vangen.
Kijk eens hoe hij opgaat in z'n val.
Nogal onhandig.
Mensen kunnen niet gewoon de nek van hun prooi breken met hun tanden.
Klim moet wachten tot de winter, tot een sabelmarter in de val loopt.
De Oedegen leven al eeuwenlang in het Russische Verre Oosten.
Maar tijgers waren hier eerst, tienduizenden jaren lang.
Klim weet dat we nooit ver weg zijn.
Kijk, hij controleert wanneer een van ons is langsgelopen.
Klims gulden regel: blijf uit de buurt van tijgers.
De winter komt snel, bijna ineens.
En wat hebben we hier?
M'n zoon gaat z'n gloednieuwe jachtvaardigheden uitproberen.
In de koude winter van het Russische Verre Oosten...
moet elk dier vechten om te overleven in de dikke laag sneeuw.
M'n zoon, het jonge mannetje, ook.
Hij moet iets doden, anders vriest hij dood.
Denk maar niet dat het makkelijk is om een prooidier te vangen.
Herten hebben zeer snelle reflexen.
Als de wind ook maar even draait, kunnen ze de tijger ruiken.
Als ze m'n welp zien of ruiken, is het einde oefening.
Deze herten waren te snel.
M'n zoon kan het zich niet veroorloven om calorieën te verbranden.
Hij leert het wel.
Duizenden kilometers ongerept bosgebied...
zou genoeg moeten zijn om een eigen territorium te stichten.
Maar het gebied moet vrij zijn van andere sterke, gezonde mannetjes.
Als koningen patrouilleren we langs de grenzen van ons gebied.
We besproeien en laten onze geur achter als een soort hek...
om ons territorium, onze prooi en onze wijfjes te beschermen.
Een jong mannetje moet de oude kerels met rust laten.
De boodschap is duidelijk: allemaal van mij.
In december vriest de rivier dicht.
Zodra het ijs hard is, kan Klim gaan jagen.
Hij mag een paar dieren hebben.
Maar Klim wil zich richten op z'n handelsgewas:
Pluizige sabelmarters, plus vissen, bessen en geneeskrachtige planten.
Hij is te veel met z'n vallen bezig om een tijger lastig te vallen.
We jagen met een paar in dit gebied. Een van m'n wijfjes en ik.
Per jaar vangen wel 60 tot 70 dieren.
Vooral herten, elanden en wilde zwijnen.
Klim noteert waar we zijn.
Ik hou hem ook in de gaten.
Dit is een van de weinige plekken...
zonder conflicten tussen mens en tijger.
Klim weet dat hij nooit vlees van een tijger moet stelen.
Dat is taboe.
En hij gelooft dat het doden van een tijger ongeluk brengt.
Door de jaren...
trekt Klims volk steeds verder afgelegen gebied in, net als tijgers.
Zonder de Oedegen hadden we deze wildernis niet eens gehad.
Bescherming voor het welzijn van beide partijen.
Onze lotten zijn met elkaar verweven.
Oedegen en tijgers.
Allebei voortgedreven door een verlangen...
om onze kostbare autonomie te behouden.
Hier komt een van m'n wijfjes. Ze doet waar ze goed in is.
Deze jager kent haar prooi.
En precies hoe ze moet krijgen wat ze wil.
Kijk eens aan.
Een jong hert.
Het graast alleen.
Weg van de kudde.
Wat is er beter...
voor een hongerige tijgerin?
Haar krachtige kaken klaren de klus.
Een degelijke vangst.
Ze moet haar prijs verstoppen zodat ze er dagen mee kan doen.
Als het maar liefst 30 graden vriest, is niemand veilig.
Dat geldt ook voor deze kraaien.
Een paar lawaaiige vogels deren m'n tijgerin niet.
Ze heeft genoeg vlees.
Het karkas voedt haar en andere bosbewoners een paar dagen.
Botten, bloed en al.
Het is veilig, jongens.
Eten.
Van een afstandje lijken kraaien niet zo groot.
Tenzij je een wezel bent.
Hij komt er wel achter hoe hij z'n deel moet pakken.
Laat hem toch met rust.
Ondertussen, aan de andere kant van de schitterende Sichote-Alin...
is m'n jonge zoon westwaarts gegaan...
nog steeds op zoek naar een eigen territorium.
Hij weet het nog niet, maar hij heeft het reservaat verlaten.
De arme jongen heeft nog nooit een nederzetting gezien.
Dit kan akelig worden.
Wat klinkt en ruikt het vreemd.
Als ze zo doorgaan, wordt de ontbossing onze ondergang.
Nou, de hond ruikt nog goed.
Hij is de eerste die de geur van de indringer oppikt.
O, nee.
Het is m'n zoon.
Het jonge mannetje heeft zo z'n eerste kennismaking met de beschaving.
Nu hebben de mensen hem door.
Was het maar een andere kat die op zoek is naar eten.
Nee, dit is m'n eigen vlees en bloed.
Hij is ontkomen.
Niet elke tijger heeft zoveel geluk.
Elk jaar trekken mensen verder wilde plekken in.
Voor ons tijgers is contact met mensen...
zo goed als rampzalig.
We zijn nog gewild op de zwarte markt. Onze huiden en botten.
Goedemorgen, Kutusovka.
Hier is weinig te beleven.
Tenzij je een hond bent.
Er is weer een hond gedood.
Aan een ketting zijn ze een gemakkelijke prooi.
Kolpak en z'n tijgerexperts denken dat het een tijger was.
Ze zetten een val.
De val schakelt een radiosignaal in voor de teams...
zodat ze het dier zo snel mogelijk kunnen verdoven.
Dat is tenminste de bedoeling.
Als het mijn zoon maar niet is.
Terug in de hut vergelijken de mannen foto's...
van cameravallen die in en om het dorp hangen.
Een specifiek wijfje komt steeds terug.
Wie is ze?
Hopelijk niet weer een tijger uit de groep.
Het hele dorp is waakzaam.
In de oeroude strijd tussen katten en honden is de winnaar duidelijk.
De nacht is van de tijger.
We zijn stil, sluw...
en als je het niet verwacht, nemen we je te grazen.
Zoals gewoonlijk slaan de honden als eerste alarm.
De volgende dag ontdekt het dorp meer slecht nieuws.
Er zijn twee honden gedood.
Een is ter plekke opgegeten.
De paar aanwijzingen worden verzameld.
Alles wijst erop dat de solitaire tijgerin terug is.
Wie ze ook is, ze loopt nog steeds vrij rond.
Kolpak en het tijgerteam gaan naar het bos.
De omvang van de afdrukken bevestigt dat het om het wijfje gaat.
Ik heb dit eerder gezien.
De mensen willen haar vangen en verdoven.
Ze weet dat ze achter haar aan zitten.
De mensen komen voorzichtig dichter bij de mysterieuze tijgerin.
Dier en mens wachten beiden op de perfecte mogelijkheid.
Hebbes.
Ze is neergeschoten met een verdovingspijltje.
Ze zal snel neergaan.
Ik heb geen idee bij welke groep deze tijgerin hoort.
Ze ziet er jong uit, wat goed nieuws is.
Over een paar weken gaat ze naar een wildreservaat in het westen.
Weg van problemen.
In het wild leeft ze minder lang dan in een dierentuin...
maar ze zal tenminste vrij zijn.
De lente is een graag gezien seizoen hier in amoertijgergebied.
Het bos wordt kleurrijk en vervuld met nieuwe geluiden.
Zelfs met zang.
Dieren als deze Rana dybowskii zingen een levenslied.
Een week of twee in mei staat de onderbloei in vuur en vlam...
door de bloesems van de Aziatische azalea.
Het hele rivierbekken verandert in een soort Eden.
Het is niet gek dat m'n zoon zich tot deze plek aangetrokken voelt.
Het is stroomafwaarts van mijn gebied, dus niet al te dichtbij.
Het zou de perfecte plek kunnen zijn.
Er is echter een probleem.
De wind geeft een niet zo subtiele boodschap door.
Een ander dominant mannetje is hier de baas.
M'n zoon heeft z'n lessen goed geleerd.
Een gevecht met deze machtige vreemde kan dodelijk zijn.
De toekomst van Russische tijgers ligt hier...
in de moderne wereld, bij mensen.
Elke september wordt in Vladivostok, de grootste stad in tijgergebied...
samen met het Amur Tiger Center, een natuurbeschermingsgroep...
Tijgerdag georganiseerd.
Het is het grootste festival voor de grootste wilde kat.
De amoertijger.
En maar goed ook.
Als deze kinderen groot zijn, is ons kattenlot bezegeld.
Het is een paradox van de natuur.
Waar grote roofdieren gedijen, gedijt het hele systeem.
Ook wij tijgers hebben ruimte nodig om rond te dwalen.
En plekken om in te verdwijnen.
Alleen dan kunnen we leven, ongestoord...
uit het zicht, extreem krachtig.
Het begint allemaal bij het bos...
en de epische hoeveelheid voedsel die deze bomen leveren.
Voedsel dat de paradijsvliegenvanger lokt...
om zich elke zomer tegoed te doen aan insecten.
En de explosie van boreale begroeiing.
Het spitsvleugelhoen is een inheemse soort...
die in de winter de naalden van sparren eet...
en in de warmere maanden overstapt op lariks.
De plaatselijke wilde zwijnen hebben grote gezinnen.
Er zijn er genoeg, als je begrijpt wat ik bedoel.
Over genoeg gesproken:
Als de sikaherten bronstig worden, is de winter in aantocht.
Zwijnen en herten zijn de favoriete prooi van tijgers.
Ook van onze bedreigde verwanten, de amoerpanter.
En de lynx.
Bescherm tijgers en het gebied waarin we leven.
Red al deze dieren ook.
In de vele jaren dat ik in dit reservaat leef...
heb ik genoeg dieren zien terugkeren.
Het is een verbluffend comebackverhaal.
Voor m'n zoon, het jonge mannetje dat we hebben gevolgd...
begint de lange, riskante reis eindelijk te lonen.
Hij is met succes honderden kilometers west- en noordwaarts getrokken...
van waar hij is geboren...
om precies hier aan te komen.
Er leven hier geen andere mannetjes. Het is allemaal van hem.
Welkom in de wijk.
Bofkont. Er woont hier ook een jong wijfje.
Dit stukje paradijs is ineens een heel stuk mooier geworden.
Oerbossen, genoeg prooi, geen rivalen.
En een jonge tijgerin als gezelschap.
Niet slecht.
Helemaal niet slecht.
Vertaling: Marleen Kerssens-Gimpel