Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ŻEBY ZMIENIĆ ŚWIAT,
POTRZEBNA JEST
ODROBINA GENIUSZU
Mówi mi mama, że jestem skarb
A tata mój mówi: słodki z ciebie gość
Jestem królewną
Księciem mnie zwą
Dwa aniołki z nieba – mama mówi tak
Tata powiedział Że będzie ze mnie żołnierz
- Leżę tu spokojnie - A my nie
Dumny ze mnie tata
Leżę pod becikiem
Będę wojownikiem
Będę wszystkich bił
Jeszcze jedno, proszę, małe zdjęcie Jeszcze jedno albo trzy
Ja się nie chwalę Ale dziecko jest prześliczne, tak jak my
- To nasz syn - Chwacie, machnij tacie
I nie wymiotuj na braciszka
- Uśmiech, proszę - Uśmiech szczery
- Mrugnęła - Następna klisza
Robi miny w czasie snu
Geniuszu, spojrzyj tu
O, jak się śmieje Mam nadzieję, że wysokie ma IQ
Jest niebywała
- Taka mądra - Taka śmiała
Czy wspanialszy ktoś na sali jest niż on
Tak śmiesznie rusza buzią swą
Mama kochana mnie cudem zwie Każdy widzi, że mama rację ma
Pępowinę wziął i ciął doktor Który wie, że
Narodziny tej dzieciny Dla rodziny oto skarb
Mama kochana mnie cudem zwie
I promienieje, gdy się śmieję I mnie tulić chce
Możesz chcieć mieć zdanie swe Lecz dumny rodzic lepiej wie
Potwierdzi zawsze słowa te Że jego dziecię jest na świecie
Najpiękniejsze, najmądrzejsze I zachwyca się, gdy widzi mnie
Dziecko?
Nie jestem w ciąży. Skąd taki pomysł?
Nie słucham tego znachorstwa.
Ale zaraz pani urodzi.
Oszalał pan?
Pani Kornik, ma pani skurcz.
To nie żadne skurcze. Skurcze mają kobiety w ciąży,
które rodzą!
Kurka wodna, ja rodzę!
Mówię wam, gdy przyjdzie ktoś na świat
Ja cieszę się i radość mam
Te dzieci są jak płótna, lecz nietknięte
Malują własny świat
Nie wiedząc jeszcze jak
Każde narodziny to zjawisko wyjątkowe
A twoja egzystencja to jak na loterii los
Życie zdarza się ten raz
I trwa
A gdy jestem przy tym, sam wierzę w cuda
Życie cudem jest
Cudem jest
Co?
Dziewczynka.
Mówi pan, że mój syn jest dziewczynką?
Pańska córka jest dziewczynką.
Tak, ale co z balonami?
TO CHŁOPIEC
Mam na nich napisane „chłopiec”.
Pańska żona urodziła właśnie piękną, zdrową,
szczęśliwą dziewczynkę. Idealną.
To fantastyczne wieści.
Czemu taki ból spotyka nas, och, czemu
Takim dobrym ludziom los
Dał w głowę cios
Naszej winy nie ma w tym
Że spotkał nas przypadek zły
- Koszmarny test - Cudem jest
- Wrzodem chyba - Cudem jest
Obrzydliwy mały wrzód
I nie dam sobie wmówić, że to cud
Życie cudem jest
Wielkim cudem jest
Życie cudem jest
Mama kochana mnie cudem zwie Każdy widzi, że mama rację ma
Pępowinę wziął i ciął doktor Który wie, że
Narodziny tej dzieciny Dla rodziny oto skarb
Mama kochana mnie cudem zwie
I promienieje, gdy się śmieję I mnie tulić chce
Możesz chcieć mieć zdanie swe Lecz dumny rodzic lepiej wie
Że jego dziecię na tym świecie Najpiękniejsze, najmądrzejsze…
MATYLDA: MUSICAL
Mama mnie zwie tym robakiem, co się drze
A tata rzekł: mam cię dość
Mówią mi wciąż, że za kratki wsadzą mnie
Że drażnię ich, że powoduję złość
I jeszcze, że mam nie gadać i się zamknąć
Zatrzaskują mi przed nosem drzwi
Mama mi powtarza, że chce, by mnie zabrano
Tata mówi: włącz znów TV
Wszystko gra, Matyldo?
Tak, dziękuję, pani Pomagało.
Niestety zaraz zamykamy.
Rozumiem.
Mogę zostać na pakowanie?
Mówiąc „zaraz”, mam na myśli godzinę temu.
Już się spakowałam.
Nie chciałam ci przeszkadzać.
Ale twoi rodzice nie mogą się doczekać, aż wrócisz.
Tak, uwielbiają, kiedy wracam.
Wprost uwielbiają.
O nie, to katastrofa, Harry!
Zapomnieliśmy wysłać to coś do szkoły!
Chodzisz tam, prawda, chłopcze?
Jestem dziewczynką i nigdy nie byłam w szkole.
- To skąd masz książki? - Z biblioteki.
Mają tam teraz książki?
Ale z ciebie idiota!
Ja? Muszę prowadzić interes,
a nie pilnować bachorów.
Mało mam stresów przez dług, w który nas wpakowałaś?
Ja nas wpakowałam?
Tak, ty. Nie rozumiesz?
Jesteśmy w pułapce długów.
A ty oczekujesz, że ucieknę, jak jakiś pioruński eskapolog!
Eskapolog? Ja muszę prowadzić dom. Obiady same się nie podgrzeją.
Halo?
- Ki czort? - Właśnie miałam ci powiedzieć.
To wizytator szkolny. Siedzi tam z jakąś zdzirą.
Co robimy?
No cóż…
Dr Martin Luther King powiedział: „Kłamstwo nie trwa wiecznie”.
Właśnie, wykręcimy się kłamstwami.
Jak radził ten lekarz.
Nauczanie domowe, tak.
Uczymy ją w domu.
To ostatni krzyk mody.
A jako biznesmen i przedsiębiorca
dobrze rozumiem krzyki.
A jakiego typu edukację odbiera córka?
Ja uczę sztuki makijażu, a Harry spawania.
Matylda, tak?
Nazywam się Miodek.
Czyli uczysz się w domu, tak?
Zastanawialiśmy się, czy nie chciałabyś pouczyć się w szkole.
Zaczęliśmy parę tygodni temu,
ale mamy inną dziewczynkę, która też zacznie później.
Możesz do niej dołączyć.
Jak to jest?
Uczyć się w szkole.
Czasem bywa trudno.
Ale obiecuję, że w mojej klasie jest fajnie.
Nauczę cię historii, muzyki, literatury…
Literatury! Czyli będą książki?
Mamy mnóstwo książek pełnych opowieści. Nauczymy cię nawet, jak napisać własną.
I co myślisz?
Dobra, załatwię to.
Lepiej już pójdę.
Dawno, dawno temu…
żyła sobie dziewczynka…
która była uwięziona.
No nie wierzę!
Tak się do mnie odnosić. Jak oni tak śmią!
Zapłacę przez ciebie karę!
To nie moja wina!
Zapomnieliście o szkole.
Teraz do niej pójdziesz i poznasz Łomot.
Łomot?
Agatę Łomot, dyrektorkę Zgniotowoli.
To wielka, silna i straszna kobieta.
Brała udział w olimpiadzie. Tak, rzucała młotem.
Wiesz, co zrobiłem?
Zadzwoniłem do niej i powiedziałem,
jakim jesteś okropnym, niegrzecznym małym goblinem.
Nie.
Wprost nie może się doczekać, aż cię pozna!
To nie fair!
Tak nie można!
To cię oduczy niszczyć nam życie!
Właśnie, ty obrzydliwy gargulcu.
Mówi baśń, z Małgosią Jaś
Do lasu się udali
Każdy wie, że ledwo o włos
Przykry minął ich los Ktoś rozpisał ich tak
Każdy jest więźniem swej historii
Romea z Julią każdy zna
Historia ta niemiły raczej finał ma
Okrutny pech i decyzje zwyczajnie złe
Sprawiły, że tej parze nie powiodło się
Bo rana nie każda tak łatwo się goi
Ciekawe, czy się zmienić da bieg historii
Na pewno szansę ma, kto się nie boi
Czasem, by zmienić los, należy coś zbroić
Nawet kiedy wiatr masz prosto w oczy
To nie znaczy, że się trzeba dać zaskoczyć
Życie się nie musi starym torem toczyć
Nie bój się zmian
Nawet ktoś niewielki może zdziałać wiele
Trzeba tylko powyznaczać jasne cele
Nie dać się zastraszyć jak lękliwe cielę
Grunt się nie poddawać
UTLENIACZ
Powiedzieć głośno „nie”
Bo będzie źle
A więc nie mów „tak”
Na zgodę zgody brak
TONIK DO WŁOSÓW
I ja wiem, każdy bunt Ma zapalny swój punkt
Wykonasz ten ruch I jak puch świat wybucha
Gdy zrobisz ten krok To rozpęta się sztorm
I mała iskierka zamieni się w grom
Mija czas
Zawsze jest tik, potem tak
Każdy z nas chciałby się wznieść Tak jak ptak
Gdy cię więzi opowieść Nie czekaj na brzask
Nie zmieni nic płacz Nie zmieni nic wrzask
Bo ktoś niewielki może zdziałać wiele
Trzeba tylko powyznaczać jasne cele
Nie dać się zastraszyć jak lękliwe cielę
Nie bój się zmian
Nawet kiedy wiatr masz prosto w oczy
To nie znaczy, że się trzeba dać zaskoczyć
Życie się nie musi starym torem toczyć
Bo grunt się nie poddawać Powiedzieć głośno „nie”
Bo będzie źle
Powiedz „nie”, nie „tak”
Na zgodę zgody brak
Bo kto, jak nie ja Odmieni bieg tej historii
Szansę ma wyłącznie ten, kto się nie boi
Czasem, by zmienić los, należy coś zbroić
Co zrobiłaś z moimi włosami?
Czemu chciałeś na zielono? Do cyrku czy co?
Do jakiego cyrku?
Ciągle gadasz o tym eskapologu.
On ma zielone włosy?
Nie ma żadnego eskapologa i mówię ci, same zzieleniały.
Eskapolog…
Dawno, dawno temu żył sobie wielki eskapolog.
Był bardzo dobry.
Każde dziecko chciałoby mieć takiego ojca.
Pewnego dnia zakochał się w…
akrobatce.
ZGNIOTOWOLA
ZAKAZ CHLIPANIA
Matylda?
Dzień dobry pani!
Lekcje zaczynają się dopiero za godzinę, prawda?
Przyszłam wcześniej, bo nie mogłam się już doczekać.
Panna Miodek nauczy nas opowiadać historie.
Ale myślę, że jedną już mam.
Czuję, jak się we mnie wierci.
Jak się rwie, żeby się wydostać.
Myślę, że jeśli się rwie,
pewnie powinnaś opowiedzieć ją jak najszybciej.
Naleję nam lemoniady.
Ale może być trochę ciężka.
Matyldo Kornik, historie to mój zawód. Myślę, że dam radę.
Dawno temu żyła sobie
dwójka najwspanialszych cyrkowców świata.
Eskapolog, który mógł uciec z każdego istniejącego kiedykolwiek zamknięcia,
i akrobatka, która była tak zręczna,
że sprawiała wrażenie, jakby latała.
Zakochali się w sobie i pobrali.
Wspólnie wykonywali najniezwyklejsze popisy na świecie.
Ludzie zjeżdżali się z daleka.
Królowie, królowe, celebryci i astronauci.
Ale mimo swojej miłości,
mimo swojej sławy, byli smutni.
„Mamy wszystko, co ma do zaoferowania świat” – powiedziała żona.
„Poza tym, czego pragniemy najbardziej.
Nie mamy dziecka”.
„Cierpliwości, kochana” –
odpowiedział mąż. „Czas jest po naszej stronie.
Nawet czas nas kocha”.
Ale nad czasem nikt nie może zapanować.
Z jego upływem zestarzeli się,
wciąż bezdzietni.
Smutek samotnego życia w dużym, pustym domu
popchnął ich do bardziej niebezpiecznych popisów,
a praca stała się jedyną ucieczką przed nieuniknionym smutkiem życia.
Dlatego postanowili wykonać
najniebezpieczniejszy popis na calutkim świecie!
Nazywa się…
Rzekła akrobatka,
ogłaszając go światowej prasie,
która zebrała się, żeby słuchać z zapartym tchem.
Kobieta płonąca, poprzez przestrzeń lecąca,
z dynamitem we włosach swoich,
ponad rekinami i ostrymi przedmiotami…
Chwycona przez męża uwięzionego w klatce i…
to najniebezpieczniejszy popis na calutkim świecie!
To nasze przeznaczenie.
Doprowadziła nas tu życiowa samotność.
No i co było dalej?
Nie wiem.
Przynajmniej na razie.
Otworzyli szkołę. Muszę iść.
A reszta historii?
Opowiem ją pani jutro.
Jutro? Ale jutro będę nad jeziorem.
Dobrze.
No to życzę ci miłego dnia w szkole.
Bądź tam ostrożna.
Nie martwię się.
Jeśli ktoś robi nam coś strasznego, możemy odpłacić mu tym samym.
Ale Matyldo, pamiętaj,
zemsta nie popłaca.
Chyba że akurat tak.
Wtedy mamy i zemstę, i zapłatę,
a to musi być dobre!
ZAKAZ CHLIPANIA
Dla ciebie to też pierwszy dzień?
Tak. Ja się nie martwię, ale Izaak chyba tak.
To może wejdziemy razem?
Dobra! Dzięki temu Izaak i ja możemy o ciebie zadbać, jeśli…
No wiesz.
Ej, nowe!
Nie trzeba tu analiz, tutaj rządzi stres
Kto beczy, ten jest pokonany Szkoła tak chce
By każdy skończył tu na dnie
Ostrzegam, dyrektorka chce efektów
Poczujecie wnet jej gniew
Ona chce nas wyszkolić A harda jest jak lew
I się spełni co do joty
Obietnica, że już kara czeka
Więziennych cel
I aż się głos nam łamie w mękach
Bo nas szkoła co dzień nęka
Tu dyscyplina rządzi ostra
To miejsce szkołą penitentów jest
I chociaż pokusę mam
Ażeby z tym już zerwać i coś zmienić
Lecz to bez przyszłości droga Moja droga
Nie chcesz tego, na pewno nie
Tu, aby żyć, masz być
Zawsze cicho i fałszywie mówić „tak”
Wykonywać polecenia i unikać lepiej dwój
I łacina tu cię czeka, i sufiksy, i greka
I greka?
Tak
Tak, macie słuchać się nas.
Zły wuef złamie was
Co to jest wuef?
Wychowanie fizyczne.
Specjalność Łomot.
Kim jesteście?
Starszymi uczniami. Zaprowadzimy was do klasy.
Czyli zaczniemy się uczyć?
Żebyście wiedziały.
Świetnie. Ja już znam alfabet.
Nie znasz alfabetu, póki go cię nie naumiemy.
Nie trzeba tu analiz
Tutaj rządzi stres Kto beczy, ten jest pokonany
Szkoła tak chce By każdy skończył tu na dnie
Do tego dyrektorka chce efektów
Poczujecie wnet jej gniew
Ona chce nas wyszkolić A harda jest jak lew
I się spełni co do joty
Obietnica, że już kara czeka
Więziennych cel
I aż się głos nam łamie w mękach
Bo nas szkoła co dzień nęka
Tu dyscyplina rządzi ostra
To miejsce szkołą penitentów jest
I chociaż pokusę mam
Ażeby z tym już zerwać i coś zmienić
Lecz to bez przyszłości droga Moja droga
Nie chcesz tego, na pewno nie
Tu, aby żyć, masz być zawsze cicho
I fałszywie mówić „tak” Wykonywać polecenia
I unikać lepiej dwój
I łacina tu cię czeka, i sufiksy, i greka
I greka?
Tak
Tak.
Macie słuchać się nas.
Zauważyłam, że niektórzy uczniowie nie są jeszcze w klasie.
Skorygujcie to.
Macie pięć sekund.
A-B-C-D-E-F-G
- H-I-J-K-L-M-N-O - Pięć.
P-Q-R-S
- T-U-V-W-X - Cztery.
- Przedostatni Igrek brzmi - Trzy.
- Dwa. - Lawenda, Matylda, szybko.
- Jeden. - Zły wuef złamie was!
Pani Łomot bardzo lubi punktualność.
Lepiej się nie spóźniać. Chodźcie poznać nowych kolegów.
To są Lawenda i Matylda.
Jeśli coś będzie dla was za trudne,
spytajcie kolegę.
Pomoże wam. Dobrze?
Proszę pani!
Boli mnie przez to głowa.
Nie, Nigel, to nie dla ciebie.
Wieczorem uczą w tej klasie dorosłych.
Musieli to tam zostawić.
Nigel.
Spokojnie.
Brawo.
To kto chciałby zająć się tym, co na tablicy?
- Ja. - Proszę pani, ja!
Matyldo.
Może ty?
A dzisiaj będziemy czytać.
Tak!
Ta książka jest w zasadzie dla dziewięciolatków,
ale tak dobrze czytacie,
że postanowiłam z nią spróbować.
Przeczytajcie, proszę, pierwszy rozdział.
- Eryku, co to jest rozdział? - Kawałek historii, proszę pani.
Idealnie, Eryku.
Mam nadzieję, że dacie radę przeczytać pierwszy kawałek,
a potem porozmawiamy o tym, jak…
Matyldo, co ty robisz?
Zajmuję się tym, co na tablicy.
Tak jak pani mówiła.
Nie, chodziło mi o jej zmazanie.
Czy to… poprawne rozwiązanie?
Tak.
Potem pomyślałam, że resztę też mogę zrobić.
Resztę?
Wie pani, liczby pierwsze.
Kwadraty iksa to ciąg rekurencyjny.
Musieli więc wiedzieć, że to część sekwencji.
Bardzo lubisz matematykę?
Trochę. Ale najbardziej lubię czytanie.
Jest jak wakacje w głowie.
A często to robisz?
To znaczy uciekasz od wszystkiego? W książki?
O tak, w tym tygodniu przeczytałam mnóstwo.
Mnóstwo? W jednym tygodniu?
To jakie książki przeczytałaś w tym tygodniu?
Nicholasa Nickleby’ego, Dziwne losy Jane Eyre,
Tessę d’Urberville, Myszy i ludzie,
Władcę pierścieni,
Moby Dicka, Zbrodnię i karę
i…
Kota Prota.
ZAKAZ WSTĘPU DLA LARW!
PANI DYREKTOR
Nie bądź żałosna.
Wejść.
Nie stój jak kołek, wejdź.
Tak, przepraszam.
Pani dyrektor, w mojej klasie
jest dziewczynka, która nazywa się Matylda Kornik, i…
Matylda Kornik, córka pana Harry’ego Kornika.
Jest wspaniały.
Mówił mi o tej smarkuli.
Powiedział, że jest prawdziwą… gnidą.
Nie, pani dyrektor, nie sądzę…
Nie. Nie sądzi pani.
Jakie jest motto tej szkoły?
Bambinatum est Maggitum.
„Dzieci to larwy”.
Dziękuję, że zwróciła mi pani na nią uwagę.
Zniszczę ją w stosownym czasie. Miłego dnia.
Pani dyrektor, uważam, że Matylda Kornik jest geniuszką.
Co? Nie.
Przecież właśnie powiedziałam. Jest gangsterką.
Robi w głowie obliczenia, których nie zrobiłabym kalkulatorem.
A jakie czyta książki!
Moim zdaniem powinna trafić do ostatniej klasy z 11-latkami.
Natychmiast.
Ale co z regułami, Miodek?
Uważam, że Matylda Kornik jest…
wyjątkiem od reguły.
Wyjątkiem?
Od reguły?
W mojej szkole?
Spójrz na pucharów rząd
Aż wyczuwam stąd
Jaki ciepły bije z nich blask
Pomyśl, jakiż to był trud Aby wejść w barwach matki Anglii
Na podium, pierwsze miejsce ja!
Czy zasad wskazania wskazywały mi źle
Czy rzuciłam je w kąt, miotając jak chcę
No gdzie!
Gdy stanęłam w środku koła Czy zmieniłam plan?
Co?
A czy był z kredy pył W rzucie źródłem zmian
Wątpię w to
Gdy zaczęłam swój skręt Czy patrzyłam gdzieś w dal
Czy zbłądziła mi myśl? Czy ogarnął mnie szał?
Czy się potknęłam? Zamachnęłam niepokornie?
Czy się ugięłam? Czy zmieniłam trajektorię?
Czy zrywając swój młot, pominęłam stęk?
Ja ten stęk wyćwiczyłam Pamiętam ten dźwięk
Żaden krok, tętna skok Żaden skurcz dwojga rąk
Nie miał wpływu na mój rzut A mieć nie mógł, no bo skąd
I nawet kiedy z rąk puściłam młot
I mknął dumnie, ależ to był lot
Czy było miejsce na błąd?
Skąd!
Udało jej się! Jest najlepsza!
Bo gdy w imię Anglii W dal chcesz młotem ciskać
W skupieniu musisz stać w okręgu cały czas
Gdy w drużynie mej chcesz grać Nie możesz ponad zasadami stać
Miejsce swe masz znać I trwać jak sosen las
Śpiewamy.
Dwa, trzy, cztery.
Bo gdy w imię Anglii
- W dal chcesz młotem ciskać - Bambinatum est Maggitum
W skupieniu musisz stać w okręgu
Cały czas
Maggitum, Maggitum
Gdy w nauczaniu prym chcesz wieść
Nie pozwól słabym się emocjom nieść
Słabym nieść
Niech mocny cios zabierze głos Lub twardy pas
Śpiewaj!
Bo gdy w imię Anglii
- W dal chcesz młotem ciskać - Bambinatum est Maggitum
W skupieniu musisz stać w okręgu
Cały czas
Maggitum, Maggitum
Circulum est
Deus, Deus
Gloria
Zatem jak ma sport się do szkół
Że namęczyć trzeba się jak wół
Niech sylabus jak młot leci
Twardo trzeba chować dzieci
Pamiętaj przy tym, by w okręgu stać
A teraz wynocha.
Kornik.
Gdzie ty jesteś?
Opowiedzieć ci o moim pierwszym dniu?
Fuj. Wolałabym już zjeść warzywa.
Oficjalnie jestem geniuszem!
Moja zła passa się skończyła.
Przyszedł dziś jeden facet. Ogromny.
Jak niedźwiedź.
I ten niedźwiedź szukał luksusowego auta.
Cudownie. Ale czy niedźwiedzie jeżdżą autem?
Nie jest prawdziwym niedźwiedziem.
Masz luksusowe auta?
- Dwa, chłopcze. - Dziewczynko.
Jeden z rozbitą maską, drugi z rozbitym tyłem.
Wystarczy, że przetnę je na pół,
skleję i po sprawuni.
Tatuś rządzi.
To chyba nielegalne? No i, tak jakby, złe?
Co on powiedział? Złe?
Złe?
Daj mi to.
Grona… Idiota!
Jak grona mogą być gniewne?
Co? To kompletny śmieć!
To nie jest o gronach.
Pyskujesz, młoda damo?
Nie pyskuję!
Nie pyskuj mi!
Rozerwę ci tę książkę przed nosem.
- Nie, jest z biblioteki! - Śmiało.
Dawaj.
O tak!
I już!
A teraz marsz do łóżka, ty molu książkowy.
Nawet kiedy wiatr masz prosto w oczy
SUPERMOCNY KLEJ
To nie znaczy, że się trzeba Dać zaskoczyć
Życie się nie musi starym torem toczyć
Nie bój się zmian
Nawet ktoś niewielki może zdziałać wiele
Trzeba tylko powyznaczać jasne cele
Nie dać się zastraszyć jak lękliwe cielę
Grunt się nie poddawać Powiedzieć głośno „nie”
Bo będzie źle
Ale Matyldo, pamiętaj, zemsta nie popłaca.
Ty gamoniu.
„To książka z biblioteki”.
Zrzędliwy mały gremlin.
Gdzie mój kapelusz?
Tutaj, tato.
Głupol.
Jak się tam wszystkie mieszczą? Nie ma większej głowy niż ja.
Czy to boli, Matyldo?
Mieć w głowie zgniecione mózgi?
Nie. Jakoś tak się…
mieszczą.
Znasz telepiknezę?
Masz wtedy kupę mózgów,
które wychodzą ci oczami,
i możesz przemieszczać rzeczy siłą umysłu.
Patrzcie na to.
Nie warto wykazywać się sprytem. Nie tutaj.
Łomot nie cierpi mądrych dzieci. Nienawidzi ich.
A w szkole nie chodzi o naukę?
To nie szkoła, tylko więzienie.
Nie rzucaj się w oczy.
Zwłaszcza Agacie.
Ponoć wywróciła jedno dziecko na lewą stronę.
Folia musiała trzymać mu narządy.
To nieprawda, Bruce.
Ale usiadła na siódmoklasistę i zmieniła go w galaretę.
Przyłapała Juliusza na jedzeniu cukierków w klasie.
Podniosła go, zakręciła nim i wywaliła przez okno.
Posłuchaj.
Nauczyciele nie rzucają dziećmi.
Starsze dzieci chcą cię nastraszyć.
Nastraszyć?
Poznasz strach, kiedy trafisz do kłudła.
Co to jest kłudło?
Właśnie tam trafiasz Gdy zrobisz jakiś tu błąd
Ostrych w środku drzazg jest rząd
Chcesz zwiać, a nie możesz nawet wstać
I ledwo da się siąść
Stare gwoździe na podłodze Tuż przy nodze są
Brzmi zawiasów zgrzyt Gdy się zamkną drzwi
I ci stłuką nos, i odbierze ci głos
Nim wydasz krzyk Weźmiesz wdech, co za pech
I już nie słychać nic Tylko wrzask, który w głowie masz
KŁUDŁO
Schowajcie mnie!
Ktoś wylał melasę na krzesło Łomot.
Myśli, że to ja, ale to nie ja! Majty przywarły jej do fotela.
Cisza!
Idziesz do kłudła, mały.
Ale tak nie można! Nic nie zrobił.
Możesz mi wierzyć. Już po nim.
Matyldo, pomóż mi, proszę.
Czemu nie powiesz jej, że…
No dobrze.
Kiedy to się stało?
Jakieś 20 minut temu.
Ale czemu pytasz?
Lepiej się schowaj. Szybko, blezery!
Nie mówcie jej, gdzie jestem!
Szybko!
Ruszcie się!
Szybko!
Idzie.
Cicho!
Szybko!
Stój, dziecko!
Co za wstrętna banda półdiabląt i gnomów.
Dzioby im się nie zamykają.
Gdzie jest larwa zwana Nigelem?
Tam, pod blezerami.
Leży tam od godziny!
Co?
Tak.
Nigel cierpi na rzadkie zaburzenie snu zwane narkolepsją.
Polega ono na tym, że chory
doświadcza napadów zmęczenia
i zasypia bez żadnego ostrzeżenia.
Położyliśmy go w blezerach dla bezpieczeństwa.
Prawda?
Ale miałem dziwny sen, mamo.
Wydawało mi się, że…
Dzień dobry, pani dyrektor.
Amanda Bąk.
Tak, pani dyrektor?
Co mówiłam o…
warkoczach?
Nie cierpię warkoczy.
Ale mamusia mówi, że wyglądam w nich ładnie.
Twoja matka jest przygłupem!
I zaczyna!
Patrzcie, jak kręci!
O rety!
Ale daleko! Bardzo…
…i już!
Tak! Wciąż daję radę.
Sprawdźcie, czy to dziecko wciąż żyje, dobrze?
A ty jak się nazywasz?
Matylda.
Matylda Kornik.
To ty jesteś Kornik, tak?
Lubię rozrabiaków, Kornik.
Wydają cudowny dźwięk…
kiedy ich łamię.
Żyje!
- Hip, hip! - Hurra!
Pamiętaj, Kornik, nigdy nie wygrasz.
Obiecuję ci to. A obietnica to obietnica to obietnica.
W końcu nadszedł wielki dzień.
Kobieta płonąca, poprzez przestrzeń lecąca,
z dynamitem we włosach swoich,
ponad rekinami i ostrymi przedmiotami,
chwycona przez męża uwięzionego w klatce.
Było tak, jakby cały świat zebrał się, żeby zobaczyć
śmiertelnie groźny popis akrobatki i eskapologa.
Wszystko przygotowała…
zła przyrodnia siostra akrobatki.
Przerażająca kobieta, która rzucała na olimpiadzie młotem.
Ludzie szeptali, że w głębi mrocznego serca
nienawidziła sukcesu i miłości swojej przyrodniej siostry.
Nagle…
pojawił się eskapolog,
ale nie było śladu akrobatki
ani jej lśniącego, białego szalu, który zawsze nosiła.
Panie i panowie,
chłopcy i dziewczynki,
Popis Kobieta płonąca, poprzez przestrzeń lecąca,
z dynamitem we włosach swoich,
ponad rekinami i ostrymi przedmiotami,
chwycona przez męża uwięzionego w klatce
został odwołany!
Odwołany, ponieważ moja żona jest…
w ciąży!
Och, Matyldo.
Zapadła absolutna cisza.
Dałoby się usłyszeć beknięcie muchy.
I nagle publiczność…
skoczyła na równe nogi i ryknęła z uznaniem!
Natychmiast zapomniano o popisie,
a oklaski trwały ponad godzinę!
Matyldo, to cudownie!
Uwielbiam szczęśliwe zakończenia.
Zapomnieli o nim wszyscy poza złą przyrodnią siostrą akrobatki.
Kiedy wszystko ucichło, wyciągnęła umowę!
Umowę?
Umowę, którą podpisaliście, żeby wykonać ten popis.
- I to właśnie zrobicie! - Nie.
Zapłaciłam za plakaty, reklamę,
catering, toalety.
Jeśli oddam ludziom pieniądze,
co z moim zyskiem?
Umowa to umowa to umowa.
Mam związane ręce.
Popis Kobieta płonąca, poprzez przestrzeń lecąca,
z dynamitem we włosach swoich,
ponad rekinami i ostrymi przedmiotami, chwycona przez męża uwięzionego w klatce
zostanie wykonany, i to dzisiaj!
Inaczej oboje traficie do więzienia!
Co stało się potem?
Nie wiem.
Co? Jak to nie wiesz?
To pojawia się we mnie jak… bąbelki.
To możesz wytworzyć dla mnie więcej bąbelków? Teraz.
To raczej tak nie działa.
Oczywiście, że nie.
- Skąd to się bierze, Matyldo? - Nie rozumiem.
To niezwykła historia,
ale zaczyna się robić dość mroczna.
Może przestanę opowiadać.
Nie, nie.
Musimy wiedzieć, jak się skończy.
Czy wszystko jest w porządku?
Powiedz.
Lepiej już pójdę. Mama na mnie czeka.
Bardzo się martwi, kiedy jestem daleko.
Mówi, że każda minuta jest jak wieczność, więc…
Przyjdzie tu? Mogę ją poznać?
Do widzenia pani!
Matyldo, jutro będę przy wiatraku.
Dobrze, znajdę panią.
NAJLEPSZA AKROBATKA NAJLEPSZY ESKAPOLOG
Dam radę.
Harry! Daj mi spróbować!
Poczekaj.
- Boli mnie! - Poczekaj.
Daj mi ciągnąć, Harry.
No to ciągnij!
Matyldo.
Myślę, że masz wyjątkowy umysł.
Dlatego biorę sprawy we własne ręce.
Od jutra
zacznę przynosić bardzo mądre książki.
Możesz je czytać, kiedy będę uczyć innych,
a jeśli będziesz mieć jakiekolwiek pytania…
spróbuję na nie odpowiedzieć.
Co o tym myślisz?
Matyldo…
to najsilniejszy uścisk świata.
Wyściskasz ze mnie całe powietrze.
Cóż za wzruszająca scena.
Z drogi!
Mówiłam chyba, że ta larwa nie zasługuje na specjalne traktowanie.
Przypominam sobie nawet, jak informowałam cię,
że ta oto smarkula to zło wcielone, nieprawdaż?
Ależ skąd. Matylda nie…
Powiedziałaś „nie”, Jenny?
Do mnie?
Matylda Kornik jest kryminalistką.
Dziś rano
ukradziono kawałek mojego prywatnego tortu czekoladowego.
Twierdzę, że to ty dokonałaś tego haniebnego czynu, Kornik.
Masz dwie opcje. Przyznać się i poddać karze
albo zarzucić mi kłamstwo i poddać się karze.
Zastanów się dobrze,
co wydostanie się z twoich ust, Kornik.
Nie ukrad…
Czekolada.
Bruce Moczarek.
Tak, pani dyrektor?
Dziękuję, Maurice, to wszystko.
Personel ma wolne. Wszyscy wychodzą.
Ruszać się!
Smakował ci mój tort,
prawda, Bruce?
Tak, pani dyrektor. Był przepyszny.
Bardzo czekoladowy.
I najmocniej panią przepraszam…
Nie, nie.
Najważniejsze, że ci smakował. To podstawa.
Naprawdę?
Halo, kuchnia.
Spokój!
Co się dzieje? Straciłeś apetyt?
Nie martw się, musisz tylko zjeść go do ostatniego okruszka.
Jeśli dokonasz tego niezwykłego wyczynu, obiecuję,
że wszystko ci wybaczę.
Do ostatniego okruszka?
- Ale jestem najedzony. - Skądże.
Ja ci powiem, kiedy będziesz najedzony. Tacy kryminaliści
najadają się dopiero całym tortem.
- Ale… - Nie masz czasu na „ale”. Jedz.
Ale nie mogę zjeść całego.
Pani dyrektor, zemdli go.
Mógł to przewidzieć, nim zawarł pakt z Szatanem
i postanowił ukraść mój tort.
- Jedz. - Nie może!
- Jedz. - Na pewno nie może!
- Jedz! - Może wybuchnąć!
Jedz!
Weź jeden kęs lub dwa i więcej
Trzeba to zjeść Czy chcesz, czy nie chcesz
Czeka cię trud i będzie to cud
Gdy takie coś pochłonąć radę dasz
Oj nie, on zje! Nie uda się, nie mówmy „nie”!
Są opcje dwie, Bruce, wybuchnie tu
Jest rozciągliwy
Sukces wątpliwy, a jednak możliwy
Od cukru szok, odwróć wzrok
Ach jak on to je, je coraz więcej
Aż podejrzewamy, że ma tasiemce
A gdzie on to mieści, je tyle tej treści
Pochłania, jakby jeszcze miejsce miał
Oj nie, on zje!
Nie uda się, nie mówmy „nie”!
Niech dzielnie je! Bruce!
Bruce!
Nie takie rzeczy on już tutaj zniósł Ma jeszcze w brzuchu luz
Jak mus, to mus, Bruce
On ciągle zjada, prawie nie zamyka ust
To niemożliwe, to chyba cud
Dla niego zwykły to sport
Za zwycięstwo należy się tort
I tak ten brzuch Rozpycha każdą z twoich bluz
Jedz ten gruz, Bruce
Poluzuj pas Bo brzuch ci jeszcze będzie rósł
Śmiało jedz
Już prawie koniec
Zmieści się
Nie wolno ci już wycofać się
Na pewno nie
Oto Bruce, nasz bohater
Oto nasz książę czekolady
Bruce!
Nie takie rzeczy on już tutaj zniósł Ma jeszcze w brzuchu luz
Jak mus, to mus, Bruce
On ciągle zjada, prawie nie zamyka ust
To niemożliwe, to chyba cud
Dla niego zwykły to sport
I w całości zjedzony już…
Naprzód, Brusie!
Przepraszam, pani dyrektor, poniosło mnie.
Nie szkodzi, Jenny.
Wszystkich nas czasem ponosi.
Nawet mnie.
No chodź, Moczarek.
- Co? - Nie wspominałam?
To była pierwsza część kary.
Drugą częścią jest kłudło.
Proszę tego nie robić! Jest za mały.
Ale zjadłem cały tort. Proszę!
Tylko nie to. Proszę!
Nie!
Miał zjeść cały, żeby mu pani wybaczyła.
Zjadł cały. Wszyscy widzieliśmy!
Zrobił to przy wszystkich!
Nie może pani zmieniać zasad.
Tak nie wolno. To oszukiwanie!
Powiedziałaś właśnie…
„nie”.
Do mnie.
- Chodź, Moczarek. - Proszę!
- Chodź! - Nie!
Kornik zajmę się w swoim czasie.
Pozostałymi larwami również.
Zjadłem go. Zjadłem cały tort.
Nie, proszę, pani dyrektor!
Tylko nie kłudło!
Zjadłem cały.
Proszę!
Tylko nie kłudło, proszę!
Widzicie, dzieci? Ja zawsze wygram,
a wy zawsze przegracie,
bo jesteście słabi, mali, tyci
i nieistotni.
Jeszcze mam czas
A już niedługo taka przyjdzie chwila
Będę wspinać się na szczyty drzew
Dorosnę, kiedy przyjdzie czas
Gdy przyjdzie ten czas
Chciałbym mądry być i z wiedzą swą
Rozwikłać te zagadki, co
Zajmują nas, lecz jeszcze mam czas
Ja czekam na czas, by słodyczy dużo jeść
Móc je wnieść, gdzie tylko chcę I chodzić późno spać lub nie
A potem chcę wstać I nie musieć nigdzie gnać
Kreskówki móc oglądać cały dzień
I móc się lenić, czekam na ten czas
Nadejdzie czas
Czekam na czas
- Czekam na czas - Czekam na czas
Będę miał siłę, żeby wszystko unieść
Rzeczy małe i te duże też
Ty wiesz, że przyjdzie ten czas
Przyjdzie ten czas
- Przyjdzie ten czas - Przyjdzie ten czas
Będę miał wielką siłę, żeby nocą
Przegnać wszystkie stwory mocą swą
Ja wiem, że przyjdzie ten czas
Nadejdzie ten czas
Że słodkości będę jeść
Będę mieć zabawek cały blat
Od lat mnie będzie stać
A rano chcę wstać
Lecz nie musząc nigdzie gnać
I będę latał sobie cały dzień
Polecę hen tą jedną z wielu tras
Nadejdzie czas
Przyjdzie ten czas
Będę mieć w końcu siłę, żeby nocą
Przegnać wszystkie stwory mocą swą
Ja tylko bronić chcę was
Jeszcze mam czas
Nawet kiedy wiatr masz prosto w oczy
To nie znaczy, że się trzeba dać zaskoczyć
Życie się nie musi starym torem toczyć
Nie bój się zmian
Jeszcze mam czas
To, że ta historia mnie chce zniewolić
Nie znaczy wcale Że się muszę na to zgodzić
Mogę jeszcze zmienić jej zakończenie
Na pewno się nie poddam Na zgodę zgody brak
Pani Pomagało! Gdzie jest dział zemsty?
Nie mamy działu zemsty. Chodzi o jakiegoś chuligana?
Najlepiej poradzić sobie z nimi, mówiąc komuś.
I to od razu. Oni karmią się ciszą.
Powiedz nauczycielce. Albo jeszcze lepiej dyrektorce.
Chyba mam następny kawałek historii.
Ale ostrzegam,
że zrobi się poważnie.
Akrobatka powoli zawiązała
biały, lśniący szal wokół nadgarstka męża.
To na szczęście, kochany.
Potem uścisnęła go najmocniej na świecie.
Tak mocno, że poczuł, jakby mogła wyściskać z niego całe powietrze.
I zaczęli przygotowania
do najniebezpieczniejszego popisu, jaki kiedykolwiek wykonano.
Wielki eskapolog musiał jakoś oswobodzić się z łańcuchów,
uwolnić się z klatki
i spróbować uratować żonę w ciągu 12 sekund,
bo inaczej zostanie rozerwana na strzępy!
Kiedy zapalił się lont, akrobatka zaczęła się huśtać.
Jedna sekunda, dwie sekundy… tłum wstrzymał oddech,
kiedy huśtała się coraz wyżej nad rekinami i ostrymi przedmiotami!
Trzy sekundy, cztery sekundy.
Zła siostra patrzyła triumfalnie.
Pięć sekund, sześć sekund.
Eskapolog nie odrywał od niej oczu,
próbując uwolnić się z łańcuchów,
bo wiedział, że nawet najmniejszy błąd
oznaczałby, że na zawsze straci ją i ich dziecko.
Siedem sekund i nagle…
puściła się!
Eskapolog wyciągnął swoje ogromne ramię,
żeby złapać żonę i dziecko.
- Osiem sekund! - Nie patrzę.
Dziewięć sekund! Dziesięć sekund! I…
I…
I… jedenaście sekund!
Złapał dynamit i odrzucił go bardzo daleko!
Hurra! Więc ta historia ma jednak szczęśliwe zakończenie.
Nie.
Nie ma.
Nie! Nic się jej nie stało? Przeżyła?
Złamała wszystkie kości.
Poza tymi na koniuszkach małych palców.
Przeżyła na tyle długo, żeby urodzić dziecko.
Ale wysiłek był zbyt wielki.
Kochaj naszą córeczkę.
Kochaj ją całym sercem.
Pragnęliśmy jej najbardziej na świecie.
A potem umarła.
A potem…
sprawy się pogorszyły.
Co? Pogorszyły?
Niestety tak.
Bo eskapolog był tak dobry,
że nie winił złej przyrodniej siostry za to, co się stało.
Poprosił ją nawet, żeby się wprowadziła i pomogła mu w opiece nad córką.
Nie. Nie proś jej, żeby się wprowadziła.
Wciąż była dla dziewczynki okrutna,
całymi dniami każąc jej prać i sprzątać.
Krzyczała: „Umyj podłogę, to będę miła!”.
Kiedy dziewczynka ją umyła, była jeszcze okrutniejsza,
bo była przeokropną oszustką!
Nie znoszę oszustek!
Wszystko w tajemnicy, więc eskapolog niczego nie podejrzewał.
Dziewczynka dorastała więc z najwredniejszą,
najokropniejszą ciotką, jaką można sobie wyobrazić!
Zadzwońmy na policję!
Pani Pomagało,
to tylko historia.
Co?
Tak, oczywiście.
Historia.
Po prostu bardzo obrazowo opowiadasz.
Twój umysł, Matyldo.
Twoi rodzice myślą pewnie, że wygrali cię na loterii.
O tak.
Zawsze to powtarzają.
Tak naprawdę mówią:
„Jesteśmy z ciebie bardzo dumni, Matyldo, jakbyśmy wygrali…”
Tak. Lepiej już pójdę.
Jakbyśmy wygrali na loterii!
Co?
Ja?
Nie, ty jesteś jak jedzenie cudzych glutów.
Jak wygrana na gluterii, chłopcze.
Jestem dziewczynką.
Ale jak, Harry?
Pamiętasz tego mięśniaka?
Okazało się, że ma mnóstwo kumpli.
Kupa kasy.
Wszyscy chcieli luksusowe auto.
Miałem tylko same graty, każdy z przebiegiem milion kilometrów.
Zrobiłem tak, jak przystało na lidera biznesu.
Jak?
Kupiłem wiertarkę,
podłączyłem ją do prędkościomierza i wrzuciłem wsteczny.
Cofnąłem licznik wszystkich tych aut
i sprzedałem je tym mięśniakom, co dało mi…
Pieniądze!
Ale ich oszukałeś!
Słucham?
Oszukałeś ich. Postąpiłeś źle.
Jesteś oszustem!
Ty mała świnko!
To przez te książki, Harry. Książki i historie.
Naprawdę?
Książki, tak?
Wiesz, co jutro zrobię?
Pójdę do tej biblioteki
i powiem tej starej jędzy, żeby już cię nie wpuszczała.
Co?
Zawsze wsadzasz nos w nie swoje sprawy.
Ty okropna kreaturo!
Tamtej nocy córka eskapologa zasnęła z płaczem.
Nigdy nie pisnęła słówka o złośliwościach złej siostry.
Nie chciała potęgować cierpienia ojca.
To tylko zachęcało kobietę do większych okrucieństw,
aż pewnego dnia wybuchła.
Wsadzasz nos w nie swoje sprawy!
Ty okropna kreaturo!
I wrzuciła ją do wilgotnej,
ciemnej, zakurzonej piwnicy, zamknęła drzwi i wyszła.
Ale tamtej nocy eskapolog akurat wrócił do domu wcześniej.
I kiedy usłyszał płacz swojej córki,
wyważył drzwi.
To ja
Nie płacz już, proszę, nie
Spójrz, to ja, skąd ta łza
Niepotrzebna, gdy
Masz tu mnie
Wróciłem
Za długo kryłem się w cieniu
We łzach nie toń więc
Żyłaś w cierpieniu
A teraz wiedz
Że masz mnie
Czyżby rozpacz tak mnie opanowała, że zapomniałem o najważniejszym?
Bardzo cię kocham, córeczko.
Przez resztę życia będę ci to wynagradzał.
Choć łza spływa
Moją dłoń trzymasz
Po co płacz nasz
Zresztą patrz, już dobrze jest
Nie chciałem
Tato, milczałam
Za długo kryłem się w cieniu
Widziałam, żyłeś w cierpieniu
- Więc nie płacz już, nie - Ostatnie to łzy
- Pewność mam, że - Ty żyłaś w cierpieniu
- Ja mam ciebie, a ty - Ja mam ciebie, a ty
- Masz mnie - Masz mnie
Ale kiedy dziewczynka zasnęła,
myśli eskapologa zwróciły się ku złej przyrodniej siostrze
i w jego wielkim sercu wezbrała potężna wściekłość!
Ten demon, ten potwór.
Będzie znęcać się nad dziećmi?
Niesłuszność okrucieństwa ciotki zaczęła w nim rosnąć,
kotłować się i wirować, tworząc pełną furii burzę,
której jego umysł nie mógł już powstrzymać.
Wtedy dziewczynka widziała go po raz ostatni.
Bo nie wrócił już nigdy do domu.
Znasz telepiknezę?
Masz wtedy kupę mózgów,
które wychodzą ci oczami,
i możesz przemieszczać rzeczy siłą umysłu.
ZWYCIĘŻCZYNI
Matyldo, to dla ciebie.
Dziękuję.
Matyldo, trzymaj.
NIE!
Śliczny dziś dzień, co nie, koleżanko?
- Lawendo, co się dzieje? - Jesteś bohaterką.
Proszę, Matyldo.
Jajko i rzeżucha, Stephanie? Serio?
Bohaterką?
Tak. Stoisz na czele rewolucji.
- Jakiej rewolucji? - Powiedziałaś Łomot „nie”.
Nikt tego wcześniej nie zrobił.
Stoisz na czele rewolucji.
Powiedziałaś Łomot „nie”.
Nikt tego wcześniej nie zrobił.
Gotowi na zabawę?
Tak!
Zabawę?
Powiedziałaś „zabawę”?
Nasza praca nie polega na zabawie.
Naszym zadaniem nie jest wspieranie ich ani dodawanie im otuchy.
Naszym zadaniem jest zgniatanie ich, aż…
przestaną się wiercić.
Tak naprawdę nie uważam, żeby…
Czyżby, Jenny? Myślisz, że kogoś to obchodzi?
W tej klasie pełno jest buntowników
i czas im dać prawdziwą nauczkę.
Weźcie ubranie na zmianę i przebierzcie się po drodze.
Widzisz, Jenny,
żeby dziecko nauczyć, najpierw musimy dziecko…
złamać.
Ta szkoła gnije jak purchawa
Milcz, robaku, gdy przemawiam
Sprawa trąci jak zepsuty ser
Tu wybitnego trzeba nosa
Jak kosa mam ostry węch
I już wyczuwam, jak zgnilizna Buntowniczy rodzi szmer
I jako dyrektorka muszę stwierdzić
Źle się uczy, gdy tak śmierdzi
Krew zalewa mnie, gdy tak się dzieje
I żeby tu nie powstał chlew
Dołożę teraz wam wuef
Sportem zduszę smród, nim się rozleje
Chodźcie, zera.
Teraz ja się nimi zajmę, Jenny!
Ten zapach rebelii jak pot leje się
I stąd plan, by bunt wypacać
Wycisnę z was kwas, trenując raz po raz
Niech lekiem będzie praca
Bo zanim chwast się stanie chwastów lasem
Lepiej go w czas jest brać i mocno rwać
I zanim czerw stanie się
Wstrętną muchą, ja wiem
Że trzeba czerwia prać
Ten smród insurekcji, rebelii ten sztynk
Rokoszu przeohydny wapor
Opary oporu, rewolty tej dym
Wyczuwam weto, mówiąc na to
Wyćwiczymy z was demony
Bo nie walczy, kto zmęczony
Treningu plan prosty mam
By wstrzymać ferment sposób znam
AGATA LARWY
Trzymaj pion, naprzód idź Nie dasz rady, to się wstydź
Nie próbuj się z bólu wić Trzeba było grzecznym być
Gadacie nie w temacie A do głowy trzeba wzory wbić
Dlatego to nic złego teraz naprzód iść
I co to są za miny Naprawimy wasze winy
I wasz opór przytępimy Sprawimy, żeby słabszy był
Nie będę tu przed wami kryć Ja nie dam wam od środka gnić
Już mi nie jęcz, tylko naprzód idź
Kwilenie, biadolenie Jojczenie i smarkanie
„Gluty mam na brodzie” Smrodzie, idź je zmyć
Tu nie potrzeba wcale piany bić I zamiast mi do ucha wyć
Ty naprzód idź, naprzód idź, naprzód idź
Ja czuję wasz opór Ja czuję ten smród
Protestu te miazmaty kwaśne
Ten odór niezgody, dezaprobaty brud
Tak rozkład zasad śmierdzi właśnie
Cóż za mistrzyni!
Agacie Łomot znowu się udało!
Cóż za lekkoatletka, cóż za zwyciężczyni!
Ja marzę, by świat był bez dzieci
Taki mam nieraz sen
Ja widzę i niemal słyszę Ich brak i tę ciszę
Tak bardzo jej chcę
I ja widzę tu las, no i chatkę
A wewnątrz tej chatki jest ptak
Papuga – pan Zeek, cyrkowy nasz bzik
Który gnie skrzydła swe, mówiąc tak
Cytuję: złodziej chce wziąć twe konie
Jak zabrać konie, on wie
Nie daj porwać swych kóz Bo je skryje wśród brzóz
Mówiąc meee…
Meee…
Oszalała.
Mój śpiew jak słodki lep
Wywabił wstrętnej larwy łeb
Widzieliście kiedyś Coś równie obrzydliwego?
Czy na świecie wstrętniejsze jest coś
Niż przebrzydła rebelia
Piekielny jej smród
Protestu te wyziewy lepkie
Ten odór niezgody
Ta breja, ten brud
AGATA LARWY
Ja przysięgam każdy opór gnieść
Awantur amatorów zmieść
I sztandar dyscypliny swój tu wznieść
Czysty wietrze zmian
Nam wiej!
Dobrze. Wyciągnijmy cię.
To nie jest nauka!
To okrucieństwo.
Okrucieństwo? Tak, oczywiście.
Wskakuj, mała.
Mówiłaś, że będzie fajnie.
Ale to nie jest fajne!
Panno Miodek, jesteś żałosna!
Jesteś słaba.
Jesteś strachliwa.
Jesteś w istocie jak…
płaczliwa, mała…
traszka.
Ty!
Nie. Co? Ja?
Nie, to nie ja!
Tylko nie za uszy.
Odkryłam, panno Miodek,
po latach eksperymentów,
że uszy małych chłopców nie odpadają!
Rozciągają się.
Proszę!
Zostaw go!
Ty głupia, okropna dręczycielko!
Jak śmiesz?
Nie pasujesz do tej szkoły.
Jesteś nikczemna.
Zmiażdżę cię. Stłukę cię.
Rozprawię się z tobą, młoda damo.
Czy miewasz te myśli o barwach
I świetle, i o tym, jak wzrok Na kolory jest czuły
Czy czerwień ma być Taka sama dla wszystkich
Czy widzę tak samo tę czerwień jak ty
A czy gdy w kosmos pędzisz Tak szybko jak światła blask
I oświetlisz swą dłoń
Czy światło wyruszy, oddali się Równie szybko jak blask
Bo to tak działa wszak Czasem słów już mi brak
Może stąd tyle myśli w mej głowie się tli
I dlatego mam inne spojrzenie niż wy
Pytania się kłębią, choć znam odpowiedzi
Historii w mej głowie tak wiele już siedzi
I do tego ten krzyk Jakieś wrzaski dokoła
Znów czegoś ktoś chce Ktoś potwornie się drze
Ja po prostu mam dość rodziców i dram
Telewizji i szumu, już dosyć ich mam
Ja przepraszam Mam w myślach już natłok i gwar
Czuję złość, która rośnie I zamienia się w żar
I ja zwykle to tłumię, bo umiem i chcę
A dziś mówię „nie” Nie wytrzymam już więcej
Już bije mi serce
I oczy mi płoną
Ja pytam, czy może nareszcie już być…
Cisza
Bez dźwięków, a mimo to brzmiąca
Taka w miejscu stojąca
Kiedy książki kolejną odwracasz ze stron
Albo stąpasz spokojnie po mchu
Cisza
Bez dźwięków, a mimo to brzmiąca
Słodko zmysły kojąca
Taki stan, gdy na łóżku rozmyślasz i wtem
Tylko dźwięk twego serca przed snem
A ludzi pełno dokoła
- Słuchasz mnie, ty ohydna, mała… - I wszyscy coś mówią
- Ty idiotko! To ohydna… - I leją się słowa
Lecz nie sięga mnie ich moc
I wszędzie cisza
Ja wsiąkam w nią
Czując, że…
…ty ohydna, mała pijawko.
Cisza ta zmienia się w grom
To koniec twojego buntu.
Przekroczyłaś bramy Hadesu.
Słyszysz mnie? Rozerwę cię na strzępy.
…okropna, wstrętna, odrażająca, budząca mdłości…
Kto to zrobił?
Nic pani nie jest, pani dyrektor?
O Boże, traszka!
Jest w moich majtkach!
Mam w majtkach traszkę!
No dobrze. To było dziwne.
W porządku, wracajcie do klasy.
I proszę, nie wychylajcie się przez resztę dnia.
Matyldo.
Muszę coś pani pokazać.
Proszę patrzeć.
Matyldo, jeśli panna Łomot zobaczy…
Proszę patrzeć.
- Musimy iść, zanim… - Chwila.
Ruszyłam go oczami.
Czy jestem dziwna?
Masz może ochotę na herbatę?
Nie, nie tamtędy. Tędy.
Jak pani myśli, co to jest? To coś z moimi oczami.
A jakie to było uczucie?
Takie bąbelkowe.
Bąbelkowe.
Ale to były przyjemne bąbelki.
Przyjemne bąbelki.
Przyjemne.
Dobrze, zobaczmy.
Nie jestem ekspertką, bo od bąbelków chyba nie ma ekspertów,
ale myślę, że ma to coś wspólnego z twoim niezwykłym umysłem.
Wszystkie moje mózgi nie mieszczą mi się w głowie?
I muszą wychodzić mi oczami?
Tak, dokładnie o to mi chodzi.
Dotarłyśmy.
Gdzie jesteśmy?
Naprawdę kiepsko płacą nauczycielom.
W sumie to prawda, kiepsko.
A ja jestem jeszcze biedniejsza.
Mój ojciec zmarł, kiedy byłam mała.
Miał na imię Magnus. Był bardzo dobry.
Ale kiedy odszedł,
moją opiekunką prawną została ciotka.
Była okrutna i wredna, nawet sobie nie wyobrażasz jak.
Kiedy zostałam nauczycielką, pokazała mi rachunek.
Wszystko spisała.
Wszystkie torebki herbaty, rachunki za gaz i puszki fasoli.
Kazała mi podpisać umowę, że oddam jej wszystko co do grosza.
Naprawdę?
Pokazała nawet dokument, w którym mój ojciec oddaje jej dom.
Czy Magnus naprawdę to zrobił?
Po prostu oddał jej swój dom?
Zawsze wydawało mi się to… podejrzane.
Twierdziła, że jego śmierć była wynikiem wypadku, ale…
Myśli pani, że go zabiła!
Nie mogę być tego pewna.
Wiem tylko, że po latach gnębienia przez tę kobietę stałam się, cóż…
nikim.
Pewnego dnia znalazłam tę starą szopę.
Zauroczyła mnie.
Błagałam właściciela, żeby pozwolił mi się wprowadzić.
Myślał, że oszalałam, ale…
zgodził się, no i…
Dlatego tu pani mieszka.
Ten dach chroni mnie w czasie deszczu
Te drzwi chronią mnie, gdy wieje wiatr
Ta podłoga pozwala mi dumnie stać
Fotel ten to jest miejsce rozmyślań
Z tą poduszką w każdą noc odpływam w sen
Na stolik kładę, co chcę
Filiżankę lub dwie
To skromny dom, lecz dla mnie w sam raz
Ale ona ma dom pani ojca.
Ma wszystko, co należy do pani.
To mój dom i obrazki na ścianach
Tu przez okno patrzę na natury bieg
Lampkę mam, książek stos
Zatapiam się w nich
A gdy jest ziąb i śnieg w zimowe dni
Nawet gdy dokoła lód, żaden trud
Płonie tu w kominku ogień
I nie istnieje powód, by stąd iść
To skromny dom, lecz widać już tak ma być
Ja przecież mam dom
Własny mam dom
Tak skromny, lecz widocznie już tak ma być
Ja tu mam dom
To skromny dom, lecz wszystko w nim mam
- To ja - A gdy jest ziąb i śnieg w zimowe dni
- Patrz, to ja, po co łzy, masz tu mnie - I gdy dookoła lód
Żaden trud
- Spójrz, to ja - Płonie tu
- Skąd ta łza - W kominku ogień
- Wróciłem - Nawet, gdy na zewnątrz zamieć
- Za długo kryłem się w cieniu - Mogę tu się skryć
- Ja wiem o cierpieniu - I wiem, że nie chcę nigdzie iść
Chcę tak żyć
To skromny dom, lecz taki mój dom ma być
To skromny dom, lecz taki mój dom
Ma być
Skąd ma pani ten szal?
Należał do mojego ojca.
Mama dała mu go przed śmiercią.
- Była… - Akrobatką.
Tak, akrobatką. Była…
Skąd…
- A mój ojciec był eska… - Eskapologiem.
Matyldo, skąd ty to wiesz?
Czyli to byli pani rodzice.
Co? Kto?
Ludzie z mojej historii.
Myślałam, że zmyślam, ale to prawda!
To pani. To pani życie.
Panno Miodek, kto jest pani ciotką?
W zasadzie jest moją przyrodnią ciotką.
Panna Łomot!
Umowa to umowa to umowa to umowa!
Matyldo.
Posłuchaj mnie!
Musisz o tym zapomnieć! Bądź bardzo ostrożna.
Panna Łomot została upokorzona i jest zdolna do podłości.
Nie boję się jej.
Powinnaś. Jest niebezpieczna.
Ja też.
„Bogaty” – mówił.
„Niedźwiedzie” – mówił.
- „Jestem geniuszem” – mówił. - Co się dzieje?
Jedziemy do Hiszpanii.
Do Hiszpanii? Dlaczego?
Pamiętasz tych durnych mięśniaków, którym twój głupi ojciec sprzedał graty?
No weź, kochanie…
Okazało się, kurka wodna, że to mafia!
I to wcale nie taka głupia.
Dali mi dobę, żebym oddał im pieniądze.
A ktoś je już wydał.
Jutro idę po paszporty. Odbiorę cię ze szkoły.
A co z panią Pomagałą, Lawendą, Nigelem i Amandą?
- Z panną Miodek? - Nieważne!
Nigdy więcej już ich nie zobaczysz!
JESTEM NA TARGACH KSIĄŻKI. WRÓCĘ POTEM. CO BĘDZIE DALEJ?!
PRZEPRASZAM PANIĄ
MOŻE NIE WSZYSTKIE HISTORIE DOBRZE SIĘ KOŃCZĄ
Wczoraj w lesie dokonano aktu wandalizmu.
Widzieliście konsekwencje.
Niszczycie moje zabawki? Ja niszczę wasze.
Klasa panny Miodek do stołówki, już.
Chodźcie. Będzie dobrze.
Dzieci…
Jak mogę być waszą dyrektorką,
jeśli nie mogę zmrozić wam krwi w żyłach?
Jeśli maluchy choć trochę nie popuszczają w majtki,
kiedy wchodzę do sali, to znaczy…
że zawodzę jako wychowawczyni.
Dlatego…
dziś zorganizujemy dyktando.
Każde dziecko, które zrobi choć jeden błąd…
pójdzie do kłudła.
Nie może tak pani!
Czyżby? Dlaczego?
Przez mały wczorajszy…
wypadek?
Oto kłudło-niespodzianka.
Ty!
Przeliteruj może…
„traszka”.
T-R-A-S-Z-K-A. Traszka.
Co?
Skąd to wiesz?
Panna Miodek nas nauczyła. Jest dobra w uczeniu.
Bzdura!
Jest zbyt miękka i miła,
żeby być dobra w czymkolwiek!
Ty!
Przeliteruj to, jacy wszyscy jesteście.
„Odrażający”.
Odrażający. O-D-R-A-Ż-A-J…
Ą-C-Y. Odrażający.
Oszukujesz, warkoczu!
Ależ skąd! Literuje tylko słowo.
Uczyłam je cierpliwie i z szacunkiem.
Jak śmiesz wymawiać te słowa w mojej sali!
Ty, smarkulo.
Wstań i przeliteruj…
„amchellakamanialseptricolistimoza”.
Ale nie ma nawet takiego słowa.
Słowo albo kłudło.
I ostrzegam, że ma litery nieme.
A…
M…
C…
H…
E…
L…
A…
Ojej…
K…
Przykro mi, to było nieme V.
Idziesz do kłudła!
Kot!
K-O-F. Kot.
Pomyliłem się, proszę pani. Ja też muszę trafić do kłudła.
- Co? - Pies. P-J-E-S. Pies.
I ja.
Stół. X-A-B-F-Y.
I ja.
Wszyscy się tam nie zmieścimy. Banan.
G-T-A-A-B-L…
Przestańcie!
Napracowałam się!
Kłudło dla każdego i każdej z was!
Padnij!
A teraz, kiedy nasze dyktando się skończyło,
mogę wam powiedzieć,
że każde z was je oblało.
Widzicie, na tym świecie istnieją
zwycięzcy i przegrani, dzieci.
A ja jestem…
Kreda!
Patrzcie, kreda!
„Agato…
To ja, Magnus.
Oddaj mojej Jenny…
jej dom”.
Kto to robi? No kto? Mówcie.
Nikt tego nie robi. To duch!
„Potem wyjedź”.
O nie.
„Albo cię…
załatwię…
tak jak ty…
załatwiłaś mnie!”
Macie mnie za idiotkę!
To tylko tania sztuczka w stylu Magnusa!
Nie możecie zrobić mi krzywdy.
Ja robię krzywdę wam!
Nie!
Nie.
To nie może być Magnus.
Patrzcie! Matylda.
Widzicie? Nigdzie się nie wybieram!
O nie. Przestań.
Co robisz z moimi włosami?
Warkocze! Nie!
Nie!
Nienawidzę warkoczy!
Natychmiast przestań! Rozkazuję ci!
Puść mnie!
To koniec.
Teraz to moja szkoła.
Uciekaj.
Nie ma już tej, co lubiła gnębić mnie
Nie ma już tej, co rzuciła na nas brzemię
Za to nadszedł w końcu dzień
Gdy rodzi się bunt I jest okazja, żeby broić
Nie ma tej kary kłudła tak złej
Nie ma też prześladowań, gdy jesz
Nie ma też Braku wiary, gdy chce mama mnie
Swoim cudem zwać
Tak!
Nie ma już bicia i dręczenia
Nie ma już kto nas tu zatrzymać
To rewolucja, idzie rewolucji czas
Niech rewolucji pieśń Prowadzi naprzód nas
I już się nie cofniemy Ta rewolucja trwa
Łomot już melodię zna rewolucyjną
To czas na rewolucję Idzie rewolucji czas
Niech rewolucji pieśń Prowadzi naprzód nas
I już się nie cofniemy Ta rewolucja trwa
Łomot już melodię zna rewolucyjną
I z hordą całą naprzód rusz
Weź hokejowy kij i mury kijem krusz
Taki właśnie nowy nasz ład
Znajdziemy kredy tajny skład
I pomażemy cały świat
Na wszystkich ustach
Rewolucja!
Literować będę, jak chcę
Po swojemu, czyli dobrze lub źle
Zatem B-R-O oraz I
Bo tu każdy coś broi
I w okręgu nie muszę już stać
I nie może nic złego się stać
I nie zrobi dyrektorka nam nic
I młotem sobie może to wbić
Teraz wie o tym, że mamy głos
Mamy siłę, by odmienić nasz los
Szkoła zła granice swe ma
Dlatego trwa ta rewolucja!
- R-E-W-O-L-T-A - To buntu czas
- Niech śpiew niesie nas - Raz!
- I dwa, ty i ja - Dwa!
R-E-W-O-L-U-C-J-A
Łomot nasze hasło zna! To rewolucja
To czas na rewolucję Idzie rewolucji czas
Niech rewolucji pieśń Prowadzi naprzód nas
I już się nie cofniemy Ta rewolucja trwa
Łomot już melodię zna
Oj, zna
To czas na rewolucję Idzie rewolucji czas
Niech rewolucji pieśń Prowadzi naprzód nas
I już się nie cofniemy Ta rewolucja trwa
Łomot już melodię zna rewolucyjną!
AUTA KORNIK
Chodź!
Musimy jechać, chłopcze!
To dzie… Przepraszam, jechać?
Przenosimy się do Hiszpanii. Za 40 minut mamy samolot.
Ej! Pożegnaj się teraz!
Nie, Matyldo. Nie możesz.
Nie zostawiaj nas.
Matyldo, prosimy.
To nie zależy ode mnie.
REWOLUCJA
Dziękuję.
No chodź.
Raz, kurka wodna, raz.
Dobra, wchodź.
Gdzie mam wejść?
Może usiąść z tyłu. To straszna przylepa.
Nie możesz wrzucić go na tył.
Pozwólcie jej zostać.
Panie Kornik, chętnie wezmę Matyldę.
Że co proszę?
Jeśli oczywiście zechce ze mną zostać.
Opiekowałabym się nią z miłością i szacunkiem i…
za wszystko bym płaciła.
Chciałabyś, Matyldo?
- Chwileczkę! - Harry!
Mamy zostawić tu z panią naszą córkę?
Jak ty mnie nazwałeś?
Spóźnimy się na samolot!
Nazwałeś mnie… swoją córką?
Jeśli tego chce.
To co? Tego właśnie chcesz?
Chcesz zostać tu z panną Miodek?
Tak.
Tak. Chcę.
A pani chce się nią opiekować?
Tak, chcę.
Mamy trochę mało miejsca.
Tak.
Dobrze.
Tak.
Dziękuję.
Harry!
Proszę!
Udało się jej.
Cudownie.
- Hip, hip! - Hurra!
Pewna byłam, że
Historii nie zmienię nigdy tej
Co los mi pisze
A próbowałam nie raz
Nade mną chmury cały czas wisiały ciężkie
I nagle spoglądam, a tam
Wyłania się słońce nad nami
Aż płyną mi łzy
I obok o krok stoisz ty
Zmieniasz historii tej ton
I trzymasz mocno mą dłoń
Pewna byłam, że
- Pewna byłam, że - Na świecie nikt
- Na zawsze będę już sama w tym - Nie zrozumie mnie
Zaczęłam już się bać
- Tak się bardzo bać - Że będę tak trwać, w miejscu stać
- Że nigdy nie znajdzie mnie nikt - Nie znajdzie nikt
- I nagle spoglądam, a tu - I nagle spoglądam, a tu
Wyłania się słońce zza chmur
- Wtedy płyną mi łzy - Płyną mi łzy
I obok o krok stoisz ty
Zmieniasz historii tej ton
I trzymasz mocno mą dłoń
Trzymasz mocno mą dłoń
ZGNIOTOWOLA
- Gdzie jesteś ty, tam ja - Ostrożnie. I w lewo.
PRZYJAZNA SZKOŁA
- Idealnie! - Już nie potrzeba nam słów
Nasza historia się zmienia teraz
Pomagasz mi zwalczać mój strach
Ty dajesz najlepszą mi broń
PANI DYREKTOR
- W trudnych pomagasz mi dniach - Cały czas
Trzymasz tak mocno mą dłoń
- Otwierasz mi wszystkie drzwi - Wszystkie otwierasz drzwi
- Drogą prowadzisz tą - Drogą prowadzisz tą
Zmienia się nagle wszystko szybko
Kiedy ty trzymasz mą dłoń
- Gdzie jesteś ty, tam ja - Jeszcze mam czas
Zmieniasz historii tej ton
Nasza opowieść się zmienia
Gdy trzymasz mocno mą dłoń
Gdzie jesteś ty, tam ja
Już nie potrzeba nam słów
Nasza opowieść się zmienia
Gdy nadal trzymasz
Mą dłoń
MATYLDA: MUSICAL
Napisy: Marzena Falkowska