Downloaded from YTS.MX
INTERAKTYWNY PROGRAM ROZRYWKOWY NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Upór.
Upór, by opuścić strefę komfortu.
Upór, by łamać zasady.
Upór, by zmienić bieg życia.
A czasem upór, by zrobić wszystko dla miłości.
Lecz upór czasem stanowi problem.
Nigdy nie wiesz, kiedy i gdzie stanie się twoim problemem.
AKTOR, UZALEŻNIONY OD ADRENALINY, BEZNADZIEJNY ROMANTYK
POSZUKIWACZ PRZYGÓD, MISTRZ PRZETRWANIA, CZŁOWIEK NIEZNAJĄCY STRACHU
Cholera, to Bear Grylls.
Mój importowany Tarzanie!
- Niech cię ucałuję! - Jesteśmy gotowi.
- Witaj w Serbii. - Co za powitanie!
Pierwsza lekcja przetrwania. Nie walcz z Balu!
Mój błąd.
Z tymi niedźwiedziami to jakaś masakra.
Do reszty mi odbiło? Chciał mnie zjeść.
To serbska policja nas uratowała.
- Tak jest! - Dobra.
Jestem tu po to,
by odnaleźć wyjątkowo rzadki kwiat.
Ramonda serbica. Na pewno słyszałeś.
RAMONDA SERBICA. RZADKI, WYSTĘPUJE W SERBII.
MOŻE ODŻYĆ PO LATACH OD WYSCHNIĘCIA.
Dla kogo?
Dla miłości mojego życia. Mojej ukochanej jaan. Deepiki, mojej żony.
Muszę go dla niej zdobyć.
Przetrwam wszystko, aby zdobyć ten kwiat.
Romantyk z ciebie.
Panie pilocie, lećmy w głąb gór.
Zobaczmy, co masz w plecaku.
Jeśli mamy znaleźć ten kwiat,
nie możemy dźwigać zbyt wiele.
Musimy szybko się przemieszczać.
Nie zabierajmy nieprzydatnych rzeczy.
Chipsy bananowe?
- Stary. - Lusterko?
Podbija mi pewność siebie.
Serio? Jest leciutkie.
Poza tym przydaje się w dziczy. Zabierzemy je.
Woda, dobrze. Jabłko, survivalowe jedzenie.
- Co to? - Naleśniki.
Moja mama je zrobiła i mi dała.
Jak ruszamy w drogę,
matki robią nam coś, co się nie psuje.
Ciężkie.
Z całym szacunkiem dla twojej matki,
ale ugotuje ci drugie, gdy wrócimy. Odpada.
Jeszcze coś. Flara oraz hak z liną.
Jedno i drugie się nie zmieści. To jak?
Musicie zdecydować.
Bear mówi, żeby zabrać tylko jedną rzecz.
Flara albo lina z hakiem.
Mój los jest w waszych rękach.
Wybraliście linę. Mam nadzieję, że się przyda.
Schowam ją. Dziękuję.
Dalej. Gotów?
W podróży napotkam liczne przeszkody.
Trudny teren, strome urwiska,
zimne rzeki, zabójcze drapieżniki i kapryśny klimat.
Cholera.
Jasny gwint! Matko Boska!
W tej podróży
to od was zależy, kiedy i co zrobię.
Ale nie mamy wiele czasu.
Mamy 36 godzin, by dotrzeć do punktu ewakuacyjnego.
Rozpoczynamy podróż. Denerwujesz się?
Stary, naprawdę muszę to zrobić.
Tracę kontakt sam ze sobą.
Jakby moje życie stawało się pudłem,
w którym wszystko jest poukładane, sterylne i sztuczne.
To pomoże mi odkryć moją pierwotną naturę.
Potrzebuję tego.
- Powiedziałem żonie… - Tak?
…że mam szalony pomysł. Pójdę do lasu
i zrobię coś takiego. Od razu się zgodziła.
Jakby sama mnie do tego namówiła.
Wybrałeś ekstremalną wersję.
To niebezpieczna wyprawa.
Ryzykujesz, i to w odległej części świata.
Ale masz też swoją misję.
- Szukasz kwiatu? - Tak.
Moja podróż w głąb siebie ma swój cel.
Wiem, gdzie rosną.
Wiesz? Zaprowadzisz mnie?
Zgadza się, ale łatwo nie będzie.
Po pierwsze, to bardzo rzadkie kwiaty.
Rosną bardzo wysoko w górach.
Właśnie dlatego ich szukam.
Dlaczego?
Bo ramonda to wyjątkowy kwiat.
- Jak mówiłeś, zawsze kwitnie. - Tak.
Zniesie każde warunki pogodowe.
- Przetrwa wszystko. - Właśnie.
To taka analogia.
Dla mnie kwiat ramondy jest jak moja miłość do żony.
Zawsze kwitnie i zniesie każdą niepogodę.
Nigdy nie zwiędnie. Jestem gotów.
Więc musimy być w formie.
No to do dzieła!
Zawsze tak mówią na początku.
- Chodź. - Zapamiętajcie moje słowa!
Singh salutuje Serbii!
Gdzie to zrobiłeś? Tutaj? Całkiem fajne.
To odchody wilka.
Kupa wilka.
Dobry pomysł.
- Dawaj. - Świetnie.
Mam wilczą kupę na czole.
- Mamy 36 godzin. - Do dzieła.
Zegar tyka bez ustanku.
Gdzieś na trasie jest nadajnik GPS.
Doprowadzi nas tam,
- gdzie rosną kwiaty. - Jasne.
Będę ci towarzyszył cały czas.
- Mój człowiek. - Ale to trudna podróż.
- I twoja. - Mój człowiek.
Najważniejsze, że to widzowie zdecydują,
jakie podejmiesz kroki.
Jeśli dotrzemy do rzeki, wąwozu, klifu czy czegokolwiek innego,
spytasz widzów, co robić.
Ludzie, którzy cię kochają,
podejmą decyzje, dzięki którym przeżyjesz.
Albo zginiesz.
Zaufasz im?
Oni kochają mnie, a ja kocham ich, więc im ufam.
-Nie schrzańcie tego. -Proszę.
Tu się waży moje życie.
Dobra, 36 godzin.
O rany.
Widać stąd część trasy.
Jesteśmy wysoko.
Musimy zejść do doliny.
Przejdziemy przez las.
Wejdziemy tam.
Stąd widać przynajmniej jedną trzecią trasy.
Wszystko zaplanowałem. Mamy kilka opcji.
Żeby zjechać na dół,
możemy skorzystać z tyrolki,
którą rozciągnąłem nad wąwozem.
Przekroczymy go
i zejdziemy z drugiej strony wąwozu.
Albo zejdziemy po linie z klifu.
Różnica polega na tym, że zejść możemy ramię w ramię,
ale tyrolka utrzyma tylko jednego z nas.
Pojedziemy pojedynczo.
Król dżungli mówi, że są dwa wyjścia.
Tyrolka oznacza samotną drogę.
Jeśli zejdę po linie, będzie przy mnie.
Serce nie będzie mi tak walić.
Boję się obu dróg.
No to słucham. Wy tu rządzicie, wasz wybór.
Tyrolka czy zejście po linie?
Jeden zły krok i po mnie.
Widzisz cel? Na wprost.
Na początku będzie ciężko.
Przypniemy się, o tak.
Jeden i drugi.
Teraz ty.
- Dobrze. - Poćwicz z tym.
Popchnij, przekręć i otwórz.
Spróbuj.
- Otwieram. - Dobrze.
Musisz się pochylić całym ciężarem.
Grawitacja zrobi swoje.
Dotrzesz do połowy.
A potem użyjesz tych bicepsów.
Niczego więcej mi nie trzeba.
Pojadę pierwszy. Jak się zerwie, nie właź.
On się dobrze bawi, a ja jestem przerażony.
Kawałek trzeba zejść po skałach.
Aż obciążysz tyrolkę.
Jak puścisz, to nie ma odwrotu.
No i poszedł.
Bracie! W porządku?
W porządku!
Jakbyś zechciał odpocząć, to śmiało. Popraw krążenie.
Jak trzymasz ręce nad głową.
Ten facet jest niesamowity, robi wszystko na luzie.
Ranveer zobaczy, co to przygoda.
Ostatni fragment musisz się wciągnąć.
Porządny trening. Zwłaszcza końcówka.
Wy sobie siedzicie na kanapie z pilotem,
a ja się boję jak cholera.
To będzie coś zupełnie nowego.
Ranveer opuści strefę komfortu.
Siłę i wytrzymałość ma.
Musi tylko opanować strach i adrenalinę.
Czas na straszny moment, w którym zeskoczy z klifu.
Boję się nawet spojrzeć w dół.
Zegar tyka.
Boję się. Co on mówił?
Popchnij, przekręć i otwórz.
Masz?
No dobra, raz kozie śmierć.
Pierwszy.
Drugi.
No dobra. Chwila prawdy.
Dobrze.
Deepika, obyś była wdzięczna.
Gość poruszy góry.
- Zaufać linom. Cholera. - Schodź.
Nie czułem się tak od bardzo dawna. Serce mi wali.
Chodź, Ranveer. Czas ucieka.
„Kogo Bóg chroni, nic nie zrani”.
Brawo, w dół.
Cholera jasna.
Cholera!
Czas na bicepsy!
Dobra.
Chce mi się powiedzieć kiepski wiersz.
Ale to moja decyzja, czy to powiem.
Wasz brat tu wisi.
Dalej, Ranveer.
Bear mówi, żebym się pospieszył, a pode mną jest wąwóz.
Jeden zły krok i po mnie.
Muszę spróbować zdobyć kwiat.
Postaram się, skarbie.
Facet się zawziął.
Jeszcze kawałek.
- Wytrzymaj. - Dzięki Bogu.
Ktokolwiek wybrał tyrolkę,
niech wie, że to była masakra.
Nie czuję rąk. Tyłek mi zdrętwiał.
Nie czuję paru innych rzeczy, o których nie mogę wspomnieć.
Jeszcze kawałek. Musisz się tu wspiąć.
Możesz się tu przepiąć.
- Pomogę. - Dobra.
Przytrzymamy i cię odepnę.
Brawo, Ranveer.
- Dobra robota. - Legenda!
Zrobiłem bicki dla panienek.
Od razu mi żyłki wyszły.
Dobra pompa.
Co rano trzeba się spompować. Co nie?
Tyrolka zajęła dużo czasu, bo nie można robić przerw.
Potrzebowałem więcej czasu, bo to mój pierwszy raz.
Mamy tylko 36 godzin, a minęły już cztery.
Nie wybierajcie losowo. Módlcie się, żebyśmy dotarli do GPS-a.
Chcesz się tu rozejrzeć za GPS-em?
Nadajnik wskaże nam dokładne współrzędne tych kwiatów.
Dla żony wszystko.
Żona jest moim GPS-em. Chodźmy.
- „Szczęśliwa żona”… -„ Szczęśliwe życie”.
Jestem żonaty od 20 lat.
Na dole widać las.
Blisko linii drzew.
Tam musimy dotrzeć.
Las zawsze ułatwia przetrwanie.
Daje schronienie, żywność, ochronę przed złą pogodą.
Tam będą zwierzęta.
Już spotkałeś tu wielkiego drapieżnika.
Tam właśnie mieszkają.
To wszystko czeka na nas w lesie.
Wilki, niedźwiedzie. Są tu tygrysy?
- Nie ma. - Teraz już jest.
Długo nad tym myślałem.
Trzymaj się scenariusza, Ranveer.
Patrz pod nogi.
Strome zbocze po prawej stronie.
W porządku.
Gęsto, co?
To wycieńczające.
Musimy iść dalej. Ale możemy zrobić krótką przerwę.
Woda się skończyła.
- To źle? - Woda to życie.
Ale jesteśmy w lesie.
- Esencja życia. - Znajdziemy wodę.
To survivalowiec.
Bohater i świetny gość.
Zawsze miałem skłonności ku rzeczom ekstremalnym.
- Naprawdę? - Z jednej strony
byłem tylko w lesie Aarey.
A oto jestem w środku serbskiego lasu.
Pełnego niebezpieczeństw,
niedźwiedzi, wilków i szaleńców.
Nigdy nie byłem w prawdziwym lesie.
- Serio? - To mój pierwszy raz.
- To wspaniała chwila. - Tak jest.
To dla mnie wielka chwila.
Zbliżamy się do miejsca, gdzie może być nadajnik.
Musimy przemyśleć trasę.
Musimy być ostrożni. Użyję liny.
Przetrę szlak.
Ten koniec przyczepię do ciebie.
Jak ci powiem, pójdziesz za mną. Tylko ostrożnie.
Zbocze jest strome z obu stron.
To dość niebezpieczne.
Kolejna życiowa lekcja.
Życie to sztuka równowagi.
Na każdym kroku czekają pułapki.
Ale jeśli trzymamy się szlaku,
z pomocą dobrych przyjaciół
dotrzemy do celu i nagrody.
W tym wypadku nagrodą jest GPS. Bear mrugnął i kiwnął głową.
Nie ma czasu. Chodźmy.
Równowaga.
O Boże.
Stary. Nie jest dobrze.
O rety.
Dobra, wszystko jasne.
Jest naprawdę stromo.
Kuźwa.
Dobrze.
Zrobię to po swojemu.
Brawo, Ranveer.
- Duży krok. - Raz, dwa, trzy.
Dobra robota.
Ale jazda.
Boże!
MIEJSCE STARTU - TYROLKA - LINA
GPS
- Rzadkie powietrze, co? - Jesteśmy wysoko.
- Jezu. - To jakieś 1800 metrów.
W powietrzu będzie mniej tlenu,
dlatego wszystko jest trudniejsze.
Ukryłem ten GPS tuż obok ciebie.
- Może spaść. - To nadajnik?
To ten GPS?
To wspaniała chwila.
Teraz wszystko pójdzie łatwiej.
Tak.
O rany. Rozładowany.
Kurczę.
Miga dioda baterii.
Ale dlaczego? Zdążyłem.
Straciliśmy dużo czasu na tyrolce.
Mogłam się pospieszyć. Widziałem, jak to zrobiłeś.
Niepotrzebnie paplałem do kamery.
„Paplałem”.
Bateria padła, zanim dostaliśmy współrzędne.
Leży jak trup.
Halo, producent GPS-a. Wasz produkt jest do bani!
- „Do bani”. - Jezu Chryste. Masakra.
W porządku. Zrobimy to po staremu. Gdzie jest Słońce?
Jak to po staremu?
Słońce jest tam.
- Klasyczna nawigacja? - Tak.
Utknęliśmy. Wasza decyzja.
Oldschool z Bearem czy wracamy po GPS?
Wybierzcie i mnie uratujcie.
Zaufamy oldschoolowym metodom
czy wracamy na linę i idziemy po GPS?
Gdzie jest słońce?
Jak to po staremu?
Tam. Znajdujemy się na północnej półkuli.
- Dobrze. - Skierujemy wskazówkę na słońce.
Dobrze.
W połowie między linią Słońca
a godziną dwunastą, czyli tam,
przebiega linia północ-południe.
- Zrób tak. - Dobrze.
Kierujemy się na zachód. W którą stronę?
Wskazówka na Słońce?
- I w połowie. - Stara szkoła. Czaicie.
- Między wskazówką a 12. - Dobrze.
- Zachód… - Tam.
Tak jest.
Czasami się zdarza,
że niebo jest zachmurzone.
Wtedy szukamy drobnych wskazówek.
A my ciągle zmierzamy na zachód.
- To dobra decyzja. - Dobrze.
Musimy zejść w dół doliny.
Czeka nas kolejna wspinaczka.
Kwiaty powinny być na szczycie tamtego wzgórza.
Jestem spocony i zmęczony.
Nie mamy GPS-a, dostaliśmy kopa w dupę.
Bear mi pomoże. Wierzę w to.
Ufam mu.
Zmarnowaliśmy czas,
ale stara sztuczka Beara pomoże nam wrócić na trasę.
Niech żyje Bear!
Strasznie stromo.
- Dobra. - Przeciwne siły.
Asekuruję cię.
Dobra. Idziemy dalej.
- Nie przestawaj. - Brawo.
- Idź. - Jasne.
Zaczekaj, aż poczujesz grunt. Może…
- Jest dobrze. - Super. Już idę.
Dwaj bracia związani jedną liną.
- Bear, pozwolisz? - No?
Słowo daję, zaschło mi w gardle.
Trochę.
Przez wysokość. Kręci mi się w głowie.
Jestem oszołomiony i odwodniony.
Normalne na tej wysokości.
Poza tym zużywasz więcej płynów.
Woda się skończyła. Musimy iść.
Jeśli zejdziemy w dół doliny,
znajdziemy wodę, strumień albo rzekę.
- Jeśli… - Nie zrobimy przerwy?
Nie. Nie mamy GPS-a.
Tak pójdziemy wężykiem.
Musimy iść dalej i znaleźć wodę.
- W drogę. - W drogę!
Dalej!
O rany.
Brak baterii w GPS-ie to duży problem.
Nie mamy tyle czasu.
Nie możemy się zatrzymać po wodę.
Robi się ciemno, a w pobliżu są szakale.
W porządku. Wszystko w porządku.
Śpiew nie wystarczy.
Zostało tylko 28 godzin. Jest niebezpiecznie.
Ale zdobędę ten kwiat za wszelką cenę.
- Włożyłem tam rękę. - W porządku?
- Patrz, kupa niedźwiedzia. - Co?
Patrz, jaka wielka.
Wielki niedźwiedź brunatny.
Jego sprawka.
Widać nawet małe kawałki jagód.
- Świeża. - Świeża?
Wiemy, że są tu niedźwiedzie.
Ile można wydalić?
A Bear jest szalony. Wie, że to kupa.
A Bear jest szalony. Wącha to jak złoto.
- To on. To znowu on. - Wiem.
To przed nim rano uciekałem.
Spokojnie.
Duży niedźwiedź brunatny.
Patrzy prosto na nas.
Tak go nie ominiemy.
- Nie lubi mnie. - Spokojnie.
Są groźne, gdy się im przerywa.
Jak jedzą albo są z młodymi.
Nie jest z młodym.
Albo podczas kopulacji.
Jak przeszkodzisz im w kopulacji…
Nie wiem, co przerwałem rano. Chciał mnie zabić.
Nie wolno nam uciekać.
Jeśli pobiegniemy,
- będzie nas gonił. - Co robimy?
Albo udajemy martwych…
- Kuźwa. - Położymy się.
Może przyjdzie i nas obwącha.
Jeśli mu nie zagrażamy, pewnie nas zostawi.
Albo odwrócimy jego uwagę jedzeniem z plecaka.
- Mamy jabłko. Weźmy je. - Tak.
Słuchajcie, ten miś czyha na moje życie.
Nie mamy czasu. Pospieszcie się.
Albo udajemy martwych,
- albo rzucamy jabłko. - Do tyłu.
Jabłko może go rozproszyć.
Szybko.
- Zostań. - Chce mnie zabić.
Szybko. Naciśnijcie guzik.
Zdecydujcie się, proszę.
Boże.
Chwila przerwy.
Uciekliśmy niedźwiedziowi.
Ale zeszliśmy z trasy.
LINA - GPS
NIEDŹWIEDŹ
Pamiętasz, jak byliśmy na górze? Widać było zachód.
Teraz nie wiem, czy to tam, czy tam.
Umiesz zrobić kompas?
- Nie. - To proste.
Weźmy duży liść.
Proszę.
Potrzymaj, a ja naleję wody.
Pamiętasz policjantów w helikopterze?
Tak.
Dali mi odznakę.
Weźmiemy szpilkę z odznaki.
- Mistrz. - Odłamiemy.
Żeby ją namagnesować,
można pocierać ją o włosy.
To spowoduje namagnesowanie.
Pojawią się bieguny.
Igła obróci się, wskazując północ.
Teraz trzeba dolać wody.
Wyciśniemy odrobinę mchu.
Woda jest, teraz szpilka.
Widzisz, jak się unosi?
Północ, południe, zachód.
Zatrzymamy to na wszelki wypadek.
Przynajmniej znamy kierunek.
Zachód.
NIEDŹWIEDŹ
GPS - SCHRONIENIE
- Spójrz. Mięciutko. - Tak.
W sumie niezłe miejsce na nocleg.
- Tak? - W okolicy są wilki.
Dzięki temu nie zajdą nas od tyłu.
Jeśli trzeba, możemy tu rozpalić ogień.
Zapewni nam ochronę z tej strony.
Mamy też masę liści.
To są liście buku.
Będą świetną izolacją,
bo zatrzymują powietrze i rozkładają się.
Powolny rozkład generuje ciepło.
Taki proces.
Mamy ich mnóstwo.
Jak w Four Seasons. Do dzieła.
Spróbujmy.
Z plecaka zrób poduszkę. Ja wezmę to.
Gdy dam jej ten kwiat,
to będzie plaża na Turks i Caicos.
Będziesz miał co opowiadać.
Przysypie mnie piaskiem,
właśnie tak.
Będziemy robić zdjęcia na Insta.
I na tym kończymy dzisiejszy dzień.
Tak, jak chcieliście. Wasza wola.
W kolejnych godzinach
też będziecie decydować, co zrobię.
Wy skupcie się na przycisku, a ja na kwiatach.
Przyznam, że to jedne z lepszych legowisk.
- Jest mięciusieńko. - Tak. Boże.
Położyłem się i pomyślałem: „Ale długi dzień”.
- Tak. - Dobrze się spisałeś.
Prosto na głęboką wodę. Misja w imię miłości.
Ja zerwałbym coś w ogrodzie.
Brawo. Jeśli dostanie ten kwiat
- i nie będzie pod wrażeniem… - Wiesz co?
Jak się zastanowię, to tak może być.
Powie: „Dzięki, skarbie”.
„Dzięki. Ugotujesz coś?”.
Tak.
To może być spektakularna strata czasu.
Największa w historii.
To nie jest strata czasu.
To ze mną zostanie.
Głęboko w sercu, do końca życia.
- Dobry z ciebie człowiek. - Potrzebowałem tego.
Masz wielkie serce. Jak mówią,
takie podróże czynią nas lepszymi.
Sprawdzają nas.
Jutro wielki dzień, więc wypocznij.
Jeszcze mały drobiazg.
- Śmiało. - Bo…
muszę się przytulić.
Zawołaj wilki.
To konieczne.
Widzisz, poznajemy się coraz lepiej.
Zbliżamy się.
Dziewczyny na całym świecie będą nam zazdrościć.
Nie mam siły myśleć o niczym innym.
Tylko o wypoczynku.
Tu Bear, odbiór.
Baza do Beara, odbiór. Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Tylko potwierdzam. Jutro o siódmej rano. Helikopter z paczką.
Przyślę współrzędne. Przyjąłeś?
- Przyjąłem. - Dzięki, bez odbioru.
Jutro będzie fajnie.
Czas się przespać.
Dzień dobry, słonko.
- Dzień dobry. - Gdzie byłeś?
Dziś wielki dzień. Damy czadu.
Ruszajmy.
W porządku.
- Ślicznotki. - Tak.
Jedzenie jest ważne dla tych, którzy chcą przeżyć.
Ale jeśli chodzi o grzyby,
najlepiej trzymać się od nich z daleka.
Wyglądają jak boczniaki.
Ale jeśli podejmiemy ryzyko, możemy zachorować.
Wtedy stracimy kwiat.
Nasze życie może się skończyć.
- Bez grzybów? - Bez grzybów.
Zjemy później pizzę.
- Wymyśliłem coś innego. - Mów.
Dam jej tę roślinę, ucieszy się
i zrobi mi domową pizzę.
- „Szczęśliwa żona to szczęśliwe życie”. - Racja.
Szczęśliwy mąż ma żonę, która umie robić pizzę.
O ile wiem, mocno stąpa po ziemi. Opowiedz mi.
Tak. Nie miała lekko.
Osiągnęła najwyższy poziom
w swojej branży.
Mimo to wcale się nie zmieniła,
i to od dziecka.
Jest spokojna, cierpliwa, dobra,
przemiła dla wszystkich.
Bardzo za nią tęsknię.
Tak, wydaje się wyjątkowa.
Jest piękna i mam szczęście, że jest w moim życiu.
Świetnie, trzymaj się tego.
To chyba jedyna polana, na której widać czyste niebo.
Tutaj mam dla ciebie małą niespodziankę.
- Niespodziankę? - Uważaj.
Co?
Założę je. Trzeba dbać o stylówkę.
- Co? - Poznajesz?
REŻYSER FILMOWY, KUMPEL RANVEERA
Mój brachol!
O Boże.
W porządku?
- Bracie. - Bracie.
W porządku?
Nie wierzę.
- Bear, miło cię widzieć. - KK, miło mi.
- Jak leci? - Witaj na przygodzie.
- Wszystko całe? - Oczywiście.
- Tak? Dobrze. - Tak.
Jak rozumiem…
Nie wiem, czy się przyda, ale mam upominek.
- Na podróż. - Nie do wiary.
- GPS jest ważny. - GPS.
Skróci i ułatwi podróż.
- Dobra robota. - No nie?
- Masz GPS? - Pełna bateria. Dobra robota.
Bracie.
- Dar mędrców. - Do usług.
Dobra.
Jest nas trzech, musimy sobie pomagać.
Nie dotykaj mnie.
Strome zbocze i duże urwisko, uważajcie.
Idziemy w tę stronę.
Muszę zejść, przyda się lina.
Musimy ją do czegoś przywiązać.
Może jedno z drzew? Znacie węzeł ratowniczy?
Dobrze. Kluczowy węzeł.
Dobra. Królik z norki, dookoła drzewa i do norki.
- Z norki. - Ekspert.
- Umiesz trafiać do dziurki. - Dookoła drzewa.
- Ufasz mu?
- Tak. - Na pewno?
Ufasz węzłom KK-a?
Zejdziemy pojedynczo.
Ja pierwszy.
Potem zrobicie to samo.
Patrzcie uważnie.
Weźcie to i linę.
- Podwójnie… - A potem tutaj.
Otwieracie karabińczyk i przekładacie przez oba.
- I… - Oba otwory.
Rzucamy linę.
Idealnie.
„Bear Grylls i odstawy bycia kozakiem,”.
- Czemu nie masz kasku? - Zejdę na dół
i będę was obserwował z rzeki.
Z dala od spadających skał.
Pomagajcie sobie nawzajem, żeby was utrzymało.
- Jasne. Pójdę tam. - Dobrze.
W porządku?
Tak.
- Uważaj. - Ty na mnie uważaj.
Teraz wkładam.
Skończymy przed świętami.
Mamy 36 godzin. Zegar tyka.
Czekają na ciebie. Szybko.
Mój indyjski Tom Cruise.
Mission Impossible.
Gotowy, żeby zmarznąć?
O Boże.
Jeśli zrobię to za dobrze,
podnieś tylko szczękę z dna.
Szybko się nie pojawi.
Wiem, że tęsknisz, a woda jest zimna.
- Nie słyszę cię. - Kurczy ci się.
Ale nie martw się, wróci.
Był bardzo grzeczny.
Nikogo nie obrażał.
- Jeszcze nie nazwał mnie sukinsynem. - Jeszcze.
- Spokojnie. - Nie za sprawnie, KK?
- Spokojnie. - Tak.
Nie skręć karku.
Bardzo dobrze, szeroko.
- Obciążaj linę. - Widzicie?
Prawdziwy bohater.
Idź.
Powoli.
Uważaj, bo się nadziejesz na kij.
- Który? - Zaraz za tobą.
Nie życzę sobie żadnej penetracji.
Na każdym kroku trzeba uważać.
- Wiem. - Uwaga.
Wystraszyłeś się.
Dobra robota.
- Co jest? - Wstań.
- I już. - Mamusiu.
- Boisz się? - Japa.
Idziemy w dół rzeki.
Ostrożnie.
O rany.
Co?
Zimno.
O Boże.
Boże.
- Widzicie wilki? - Niewiarygodne.
Jedzą coś. Może padlinę.
Jeśli jest dość świeża, możemy ją zjeść.
Żywność to energia.
Jestem głodny, mogę spróbować.
Postradałeś zmysły?
Nie jedliśmy nic od dwóch dni.
W dżungli nie da się przeżyć bez jedzenia.
Zjemy to, co znajdziemy.
Są rozproszone.
Może ktoś odwróci ich uwagę?
Narobi tam hałasu, żeby je odstraszyć.
Druga osoba pójdzie wzdłuż rzeki.
Wciągnie do rzeki to, co jedzą.
Osoba, która odwraca uwagę,
- jest zagrożona. - To przynęta.
- Jesteś przynętą. - Nie.
Ty to zrób.
Nastrasz je. Wystraszą się ciebie.
To jest wilk, prawdziwy, nie pies.
Idź. Jesteś bohaterem? Jesteś lwem?
- Ty jesteś bohaterem. - Lew boi się wilka?
Jesteś lwem ulicy.
- Idź. - Decydujcie.
Ranveer ma kraść, a Karan straszyć?
Czy Ranveer straszy, a Karan kradnie?
Która opcja?
Wybierajcie.
Tańcz, o tak Tańcz, tańcz
Ty gnojku.
- W porządku? - Tak.
To ekscytujące.
- Czuć adrenalinę. - Chcesz?
Cholera jasna.
O Boże.
Uściskamy się przy brzegu.
Dalej.
Weź.
Tłusty dziczek.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze raz.
Raz, dwa…
SCHRONIENIE
Boże.
Jesteś zbyt pewny siebie.
Bear tak na ciebie działa. Zrobisz wszystko?
O rany.
To było coś.
- Nie wierzę. - Piona.
- Wymiatamy. - Brawo.
Dziękuję wam.
Jesteśmy tu dzięki waszym decyzjom.
To jeszcze nie koniec. Wciąż nie mamy kwiatu.
Przyda nam się wasza pomoc.
Decydujcie i ratujcie kumpli.
To dobre miejsce na obóz.
Jesteśmy nad wodą.
Nawet w razie powodzi jesteśmy dość wysoko.
Mamy źródło wody, drzewa nas chronią.
Jest też suche drewno na rozpałkę.
Najważniejsze jest schronienie.
Tu umieściłem belkę.
Potem coś zjemy.
- Dobrze. - Chodźmy.
Świetna nieruchomość, panie agencie.
- Masz, mały kijek. - Dzięki.
Trzeba chronić klejnoty.
W przypadku Ranveera to jego twarz.
Musiałeś?
Nasze skromne progi.
Mogło być lepiej, ale to zawsze schronienie.
- Światowej klasy architektura. - Jasne.
Mamy schronienie, jedzenie i ogień.
To tyle. Mamy suchą trawę na rozpałkę.
Rozpalaliście kiedyś ogień bez zapałek i zapalniczki?
- Mamy… - Patyk i cięciwa.
Dobrze.
Mam tu kawałek sznurka.
Wygięty patyk do cięciwy.
Chodzi o tarcie.
Mamy taki kawałek drewna.
Jak nim pokręcić,
wytworzy tarcie, a potem ciepło.
Dlatego zakładamy to.
Trzymamy to razem.
- Proszę. - Powoli.
W jedną, w drugą.
- Jedna, druga. - Trzymaj w ten sposób.
Kręć.
To może być wielka lina.
O rany. Dobra robota.
- Pięknie. - Proszę.
Rozpaliliśmy ogień.
- Dobra robota, mamy ogień. - Brawo.
- O rany.
Kiedy się poznaliście?
Nie lubiliśmy się wtedy.
Ani trochę. Źle zaczęliśmy.
- Naprawdę? - Tak.
Tłukliśmy się.
- Tak. - Potrafił mnie wkurzyć,
i to porządnie.
Potem zakochał się w mojej przyjaciółce.
Rzuciła go. I tyle.
Nie odczepił się.
- Jesteś żonaty? - Tak.
Mam piękną żonę Nityę i wspaniałe dziecko.
Są przyjaciółmi?
Tak. On i jego żona Deepika
uwielbiają mojego synka.
- To cudowne. - Dał nam tyle radości.
Nie do opisania.
Sam jesteś rodzinnym gościem.
Wiesz, że nie ma nic lepszego niż rodzina.
Mówię mu, żeby się uspokoił, bo rozpieszcza dzieciaka.
Kupuje mu auta marki Lamborghini.
Prosimy go z żoną.
„Ma 20 miesięcy. Będzie zachwycony”.
- Genialne. - Trzeba mieć takiego wujka,
który cię rozpieszcza. Chcę nim być.
Wyobraźcie sobie wujka Ranveera. Taka twoja rola.
Hajsik, gnojku.
Egoista.
Zadamy Ranveerowi kilka pytań.
Nie moich, ale waszych.
O co mam spytać Ranveera? Mam go zapytać,
jaki jest prawdziwy Ranveer Singh? Poza filmami,
poza kamerą?
A może mam go zapytać, jak poznał miłość swojego życia?
Deepikę, dla której to wszystko robi.
Mam spytać, jaki jest naprawdę
czy jak poznał wspaniałą żonę?
Zdecydujcie.
Jest pięknie.
Cieszę się, że jest w moim życiu.
Poznałem ją w 2012 roku.
Podpisałem kontrakt z genialnym filmowcem.
To był hit.
Podczas pierwszego czytania
siedziałem przy stole. Gość mieszkał nad morzem,
wiała bryza.
Siedzę i czekam na czytanie.
Deepika zaraz przyjdzie. To nasze pierwsze czytanie.
Już się cieszę.
Nie zapomnę, jak zadzwonił dzwonek. Spojrzałem tam.
Otworzyły się wielkie, drewniane drzwi.
Była ubrana na biało, akurat zawiała bryza.
Jakby czas zwolnił.
Weszła w zwolnionym tempie.
Włosy powiewały jej na wietrze, wyglądała jak zjawa.
- I tyle. - Tyle.
- To koniec. - Padłem.
Wtedy to poczułem.
To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Wkurzył nas, Bear.
Wszyscy się w niej kochaliśmy. To była najpiękniejsza panna w Indiach.
Wiedzieliśmy, że się spikną.
Bardzo to przeżyłem. Wściekłem się.
Nasze uczucie zapłonęło.
Od razu poczuliśmy chemię.
No i tak to trwało.
Po pół roku związku wiedziałem,
- że to ta jedyna. - To urocze.
- Mamy całe truchło. - Tak jest.
Trochę śmierdzi.
Wszystko widać po muchach.
Tam, gdzie są muchy, są też larwy.
Ten dzik ma bardzo duże jądra.
Mięso jest zepsute.
Widzę dwie jadalne opcje.
Po pierwsze jądra, bo są chronione w mosznie.
Nie zostały pożarte.
I larwy, bo też można je jeść.
Czemu mielibyśmy je jeść?
Larwy mają więcej białka niż wołowina.
Są jak ropa w cieście.
Jak małe, ropiejące trufle. Po co je jeść?
Żeby oczyścić ranę,
nakłada się larwy, które usuwają bakterie.
Może jednak jądra?
- Wyglądają… - Sam je zjedz.
Najlepsze podczas tej podróży…
Dopiero co umierałeś z głodu.
Nie od was zależy, co zapamiętacie.
- To prawda. - Ranveer?
- Nie. Proszę. - To jak?
- Chcecie zobaczyć… - Nie.
- …jak je larwy? - Nie.
A może jądra dzika?
- Nie! - Wasza decyzja.
Rzecz w tym…
- Bear mówi… - Nie ma innej opcji.
…że mięso jest zepsute.
Mogę zjeść tę ropę w cieście.
To co, robale czy jądra dzika?
Wszystko w waszych rękach.
Zrobimy, co każecie.
Jakby roztopione.
Ciekawe, jak wiele indyjskich słów
przypomina angielskie.
„Dżungla”, „roztopione”.
Jesteśmy jak dwa związane ze sobą narody.
Tak.
Indie to jeden z moich ulubionych krajów.
Uwielbiam ich różnorodność.
Rozmawialiśmy wcześniej o tym.
I wszystko macie gorące.
No wiesz.
Jedzenie, klimat…
- Ludzi. - Ludzi.
Mają gorące serca.
Zawsze są kochani.
Hindusi nie ukryją kochających serc.
Gotów na zjedzenie jąder?
Nie.
Gorące.
- Dobra. Zdrówko. - Zdrówko.
Trafiła mi się zimna maź w środku.
Nie myśl o tym, co to jest.
- Całkiem dobre. - Tak.
Jedz, bo się zmarnuje.
- Nie. - Najadłem się.
- Wielki dzień, bracie. - Tak jest.
- Rozbierzmy obóz. - Bracie.
Weźcie liny, uprzęże, plecaki i ruszamy.
Tutaj się z wami pożegnam.
Było wspaniale. Chciałbym ci towarzyszyć do końca.
Ale to twoja droga i sam musisz ją ukończyć.
Jesteś wspaniały. Było mi bardzo miło.
- Dziękuję. - Podniosłeś go na duchu.
Bardzo dziękuję.
- Idziesz? - Tak.
- Do zobaczenia. - Powodzenia.
Trzymaj się.
- Czas ucieka. - Tak jest.
Mamy coraz mniej czasu na dokończenie celu misji.
Zostało tylko kilka godzin.
Trzeba szybko znaleźć kwiat i dotrzeć do punktu ewakuacyjnego.
Utkniemy tu, jeśli nie dotrzemy na miejsce.
A bez kwiatu cała misja pójdzie na marne.
Czuję się jak zbity pies.
- Wiem. - O Boże.
Świetnie ci idzie.
Podzielimy to na małe kroczki.
Cel, przegrupowanie i kolejny cel.
Jesteśmy już blisko.
Każdy krok w górę to krok do przodu.
Chodź.
Dalej!
Znajdź to.
W sobie.
Szukaj głębiej.
Ramonda serbica, idę po ciebie.
SCHRONIENIE
Tam musimy się dostać.
To szczyt. Na samej górze znajduje się płaskowyż.
Tam rośnie kwiat.
- Nie da się wejść. - Da się. Mamy linę.
Ty masz sporo, ja też.
Mamy hak i to na wszelki wypadek.
Daj liny z plecaka.
Dobrze.
Prawdziwa zdobycz.
Gdybyśmy nie mieli teraz kotwiczki,
utknęlibyśmy na dole.
Wielkie dzięki dla tych, którzy wybrali linę.
Zbliż się.
Celujemy w pierwszy występ skalny.
Potem zahaczymy o pęknięcie,
- tę szczelinę. - Dobrze.
Ręka prosto.
Przygotuj drugą rękę. Świetnie.
I strzelamy.
Na trzy. Raz, dwa…
Ciągnij.
- I już. - Nie wierzę.
Teraz zaciski.
Zaczep urządzenie,
dotrzemy do podstawy. W kaskach.
Dostaniesz szybką lekcję wspinaczki na małpach,
- czyli zaciskach. - „Małpach”?
Podejdziemy aż do pionu
i przejdziemy na linę.
Sekcja za sekcją, aż na szczyt.
To dla ciebie coś nowego.
Zaczepiam.
Mówią na to „małpa”.
I do góry.
Obciążam całym ciałem.
Ciągniesz jedną ręką i w górę.
I możesz się odprężyć.
I wyżej, obiema rękami.
Odpoczywaj. Po kawałeczku.
Ale to nic pewnego?
Tu nic nie jest pewne.
Od 36 godzin nic nie jest pewne.
Możesz to powtórzyć?
Chodź.
Zaczynamy.
O tak.
- Blokuj. - Dalej.
W górę.
Tak jest.
Jak coś, strzepnij ręce. Świetnie.
I wisimy.
Odbij się, będzie lżej.
Wspieraliście mnie na każdym kroku.
Każda wasza decyzja była słuszna. Dotarłem aż tutaj.
To ostatni kawałek.
Będzie najtrudniejszy.
Dobra robota, jesteśmy w połowie.
Powiesz coś ze mną?
Chwała Hanumanowi.
„Jai Bajrang Bali”. Możesz to ze mną powtórzyć?
- Wątpię. - Obiecuję ci,
że doda ci to energii.
Ale mów powoli.
- Jai. - Jai…
- Bajrang… - Bajrang…
- Bali. - Bali.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Jai Bajrang Bali.
- Jai Bajrang Bali. - Dam radę.
-Dam radę. - Chodź.
Używaj stóp. Więcej.
I zawiśnij.
Do góry.
- Do góry. Proszę. - Dalej.
Nie zawiodę.
Dobra, lecimy.
Nie chcę się zatrzymywać,
ale nie wiem, ile dam radę.
Moje ciało nie nadąża.
Mam wolę i chęć,
ale brakuje mi siły i kondycji.
Bzdura. Ciało zawsze da radę więcej,
niż nam się wydaje.
Dasz radę. Ciągnij.
- Chodź. - Dalej!
Jego duch jest nie do zatrzymania.
Szlag.
Ostatnie pociągnięcie. Dasz radę.
Pomyśl, ile osiągnąłeś.
Zakończymy z przytupem.
Nie mam już sił.
Masz, Boże.
Pokazałeś mi przez ostatnie dni.
Wiem, że boli. Dasz radę. Dalej, ostatni raz.
Myśl o Deepice i o kwiatku.
Pomyśl, ile osiągnąłeś.
Nie zawiodę.
Nic mnie nie powstrzyma.
Dalej.
Dobra robota, Ranveer.
O kurwa.
Nie mówiłem, że będzie łatwo.
Ale mówiłem, że się uda, jeśli się nie poddasz.
Wiele osób by się poddało.
Jesteś ponad to.
Dotarłeś tu.
Wiesz?
O kurwa.
Dałem z siebie wszystko.
Dałem wszystko.
Udało mi się.
Nie wiem, skąd wziąłem siłę na końcówkę.
Nie wiedziałem, że dam radę.
I to jest najważniejsze.
Nie liczy się tylko siła.
Odmówiliśmy modlitwę.
Reprezentujesz naród, który nigdy się nie poddaje.
Cały czas byłeś zmotywowany.
To symbolizuje tę miłość. Nie chodzi tylko o kwiat.
Bez miłości by się nie udało.
Czasem trzeba coś zrobić, żeby wygrać.
Jestem z ciebie dumny.
Wciąż muszę znaleźć kwiat.
Zobacz, gdzie jesteśmy.
Miałem dość.
Myślałem, że się nie uda.
Ale coś dało mi siłę.
To dzieło Boga.
Chcę wam bardzo podziękować.
Każda wasza decyzja była słuszna.
Jestem tu dzięki wam.
Bear mówi, że znajdziemy tu te kwiaty.
Mamy jakiś kwadrans do końca naszych 36 godzin.
- Musimy znaleźć kwiat. - Tak.
Ostatnia prosta.
Idź tam, ja pójdę tam.
Widzę go.
Widzę.
Widzę go!
- Serio? - Tutaj.
Tak. Jest.
- Tak. - Rośnie sobie.
Tak.
Poczekaj. Użyjemy liny.
Przypnę cię.
Zejdź na dół. Wezmę na siebie tyle ciężaru, ile zdołam.
Połóż się na brzuchu.
Opuść się z krawędzi.
- W twoją stronę? - Tak.
- Dobrze. - Mam cię.
Ostatni raz.
Zegar tyka, idziemy.
Nie patrz w dół.
Pilnuj ręki.
Szlag.
Kurwa.
Mam mało liny.
- Potrzebujesz więcej? - Tylko trochę.
Cholera.
- Jak idzie? - Mam.
- Zegar tyka. - Mam!
- Masz? - Mam!
Dobra.
Sukces.
O rany.
Nie zgnieć.
Tak.
- Naprawdę piękny. - Jest śliczny.
- Chodzi o to, co symbolizuje. - Piękny.
Przeszedłeś piekło.
- Dla niego. - O rany.
Brawo.
Jedno jest pewne. Nie wątpię w twoją miłość.
To wiem na pewno.
Masz rację. Symbolizuje wszystko.
Musimy znaleźć sposób, by nie zwiądł.
- Nie pomyślałem… - Dobrze.
- Nie pomyślałeś o tym? - W ogóle.
Ja od tego jestem.
Włóż kwiat tutaj.
To go ochroni.
Czas ucieka.
Ranveer, jesteś romantykiem.
Kochanie, mówiłam ci wcześniej i mówię znowu.
Gwarantuję, że nie znajdziesz kogoś takiego jak ja.
A wy…
Wasza miłość dała mi siłę.
Stąd zobaczymy punkt zbiórki.
Wojsko nas odbierze.
Jeśli się czegoś nauczyłem, to tego, że zawsze są na czas.
Dwie minuty.
- Dlaczego jedzie w innym kierunku? - Nie.
Zieleń na zielonym tle.
Nie zauważy nas.
Wiem, co nam się przyda.
Myślisz o tym samym?
Wiem. Tak!
- Jedziemy. - Jedziemy.
- A teraz… - Genialne.
Robi się.
Zawracają. Zauważyli nas.
Dobra robota, chodźmy.
Dalej!
Brawo, dałeś radę!
Ruszamy na kolejną misję.
Jaką misję?
Spodoba ci się, ale to ściśle tajne.
Napisy: Konrad Szabowicz