Downloaded from YTS.MX
Na całym świecie Gwiazdka to czas świętowania.
Uczty, festiwale,
ceremonie, spektakle,
Official YIFY movies site: YTS.MX
parady, przyjęcia.
Ważna jest społeczność i tradycja.
Dla Pentatonix z LA, zespołu a capella…
tak, dla nich…
ulubioną tradycją jest tworzenie muzyki dla fanów.
Robią to co roku.
Lecz tym razem, chyba się spóźnili.
Święta były tuż za rogiem, a czas uciekał.
Potrzebowali cudu, a przynajmniej odrobiny magii Świąt.
Dobra.
Studio nagrań
Spróbujmy. Próba.
Chcecie zaśpiewać całość, żeby poczuć klimat?
- Zaczynamy? - Robimy próbę?
- Dobra. - Tak.
Zgoda.
Raz, dwa, trzy, cztery…
Nadal mamy to coś.
- Dobrze brzmimy. - Tak.
- Potrzebujemy nowej muzyki. - Tak.
Od świątecznego albumu minął prawie rok.
- Tak. - Ten musi być dobry.
Było, było, było.
Chyba mamy problem.
Zaśpiewaliśmy wszystkie świąteczne piosenki.
Te też.
Mam pomysł.
Tylko nie gitara.
Dodajmy akompaniament na gitarze.
- O Boże. - Jak na Evergreen?
A co powiecie na elektryka?
Matt, już to omawialiśmy.
- Ale gitary są spoko. - Nie używamy instrumentów.
Tak, mamo. Lepiej to sprawdź.
To nie brzmi zdrowo.
Muszę lecieć. Jestem w pracy.
- Przepraszam. Kim jesteś? - Chyba…
Jestem waszym menadżerem i wybawcą.
To nie nasz menadżer.
Nie macie wyjścia. Janet jest na wakacjach i wrzuca super fotki.
- Skąd ją zna? - Typowa Janet.
Wyglądacie na zestresowanych.
Mam rację?
Wiecie co? Nie dziwię się. Serio, nic dziwnego.
Wytwórnia chce wydać płytę na całym świecie,
więc muzyka musi się spodobać wszystkim.
Pytają, na jakim jesteście etapie.
Wyślę im SMS-a z aktualizacją.
- Lepiej nie… - Nic im nie mów.
Nic nie mają.
Dosłownie nic.
Dobra, wyglądajcie na smutnych.
- Czekaj. - Wysłane!
- Nie wysyłaj tego… - Hurra.
Już odpisali.
Są spanikowani. O rany!
Chwileczkę, panie menadżerze.
Mamy to pod kontrolą. Daj nam się zastanowić.
Dobry pomysł.
Zacznijmy od początku.
W sumie to nie załatwiłem wam technika realizacji dźwięku.
A mikrofony nie są podłączone…
Zastanawiało mnie to.
Wybaczcie.
Wiecie co?
Pokój odpoczynku.
Zróbmy sobie przerwę w tamtym pokoju.
To dobry pomysł.
- Chodźmy. - A ja obejrzę filmik
o nagrywaniu, masteringu i miksowaniu albumu.
- O czym on mówi? - Dobra.
- To DJ. - Powodzenia.
- Dobra. - Dzięki! Dam radę!
Menadżer was ocali!
O Boże.
POKÓJ ODPOCZYNKU Pokój z listami
Czy też to widzicie?
Niesamowite.
Gdzie jesteśmy?
Po co taki duży pokój z listami w studio?
Wygląda zbyt nieprawdopodobnie.
Wiecie co jest nieprawdopodobne? Że Mitch pasuje do tego pokoju.
Dzięki. To „styl cukrowej laski”.
Drzwi zniknęły.
Niedobrze.
Nie martwcie się!
Zajmę się tym!
Znam kod na pamięć.
To nuty mojej ulubionej piosenki. Która to była?
- Powiedz, że tu nie utknęliśmy. - Nie utknęliśmy.
Ale utknęliśmy.
Nie, to nie ta.
Nie ma zasięgu.
Co mamy tutaj robić?
Możemy przeczytać listy.
To przestępstwo federalne.
Ale są do nas.
Są z całego świata.
Z Australii i Francji.
Ten jest z Arendelle.
Czemu lód się nie stopił?
Iowa. Nigdy nie dostałem listu z Iowa.
Mamy mnóstwo listów od fanów.
Ten jest od mamy Scotta.
Ten też. I ten.
- Jest fanką. - Chwila.
Nie chcę panikować,
ale musimy nagrać album, a ja się stresuję.
Kevin, panikujesz.
Szczerze? W ogóle nie dziwią mnie latające listy.
Ten jest z Japonii.
„Drogie Pentatonix,
Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku”.
Jestem Masahiro.
Mieszkam w Tokio.
TOKIO, JAPONIA
Kilka lat temu mój nauczyciel puścił mi waszą muzykę.
Dzięki niej postanowiłem zostać piosenkarzem.
Dlatego za rok wyjeżdżam za granicę do szkoły muzycznej.
Szczerze mówiąc,
boję się wyjechać z Tokio.
Ale wiem, że niezależnie, gdzie będę, będą ze mną wspomnienia o moim domu.
Zwłaszcza te, kiedy w okresie Świąt
ujrzałem wszystkie dekoracje świąteczne wokół dworca Tokio z wieży Tokyo Skytree.
Oczywiście część ulubionych wspomnień dotyczy rodziny.
Zawsze przygotowujemy świąteczną kolację.
W Japonii jemy różne potrawy na Święta.
Kurczaka w sosie mandarynkowym?
Kurczaka, sałatkę z makaronem.
Co w nich jest?
Awokado, kiełki rzodkiewki i ser.
Mama nas zawsze zaskakuje.
Są zawinięte w policzki wołowe?
Ekstrawagancko!
Moim zdaniem
Święta to idealny czas, by tworzyć nowe wspomnienia.
W tym roku będę się cieszył każdą chwilą.
W tym czasie Yuya obchodzi urodziny.
Przyjaźnimy się od urodzenia.
W tym roku obaj wyruszamy w podróż za marzeniami.
Yuya szkoli się na mnicha.
- Tniesz talerz. - Nie.
Nazywają to „podróżą w góry”.
Nie zobaczę go przez kilka lat.
Oby o mnie nie zapomniał.
Dziękuję, że zainspirowaliście mnie, by podążać za marzeniami.
To początek przygody.
Cieszę się, że mam wsparcie przyjaciół i rodziny.
Wszędzie zabieram ze sobą odrobinę domu.
Mam nadzieję, że również nosicie w sercu piękne wspomnienia.
Masahiro.
„Mam nadzieję, że również nosicie w sercu piękne wspomnienia.
Masahiro”.
Pięknie to napisał. Ma rację.
Gwiazdka to wspomnienia.
Jeśli będziemy się dobrze bawić, nagrywając ten album,
stworzymy ponadczasową muzykę, która sprawi ludziom radość.
To cudowne.
Cieszę się, że Masahiro podąża za swoimi marzeniami.
Może pojedziemy na wspólną trasę.
Może.
- Musimy znów odwiedzić Japonię. - Tak.
Ten list jest z Włoch.
Zobaczmy, co w nim jest.
„Drogie Pentatonix,
wiecie, że we Włoszech są pasterze, którzy grają na dudach?”
A wiecie, że w Etiopii
Gwiazdka wypada siódmego stycznia?
To zabawne. Gdy Mikołaj jest w Australii,
renifery mają przerwę, a Mikołaj jeździ na kangurach.
- Słodko. - Zabawne.
- Pasuje. - Wiem.
Super.
Kocham listy od fanów, ale chcę stąd wyjść.
Zgoda.
Czy ktoś mnie słyszy?
Nie martwcie się, wszystko pod kontrolą.
Wykonam kilka telefonów.
Zaraz was wydostanę.
W porządku.
- Muszę się uspokoić. - Tak.
- Nic nam nie jest. - Usiądź. Luzuj.
Warto było spróbować.
Czekajcie!
Co się dzieje?
Czekajcie. Ten…
Ten jest z Grenady.
Moja mama stamtąd pochodzi.
„Wesołych Świąt, Pentatonix.
Mam nadzieję, że miło spędzacie świąteczny czas.
Piszę do was z pięknej wyspy Grenada”.
Grenada.
To mała wyspa na Morzu Karaibskim i bardzo ją kocham.
Wiem, że nagrywacie album świąteczny.
Planujecie go komuś zadedykować?
Jestem Sabrina.
Moja babcia zmarła kilka lat temu.
Zawsze za nią tęsknię w trakcie Świąt,
bo to czas, gdy czujemy bliskość z przyjaciółmi i rodziną.
- Dzień dobry, Emma. - Dzień dobry.
Chcę coś ugotować.
- Dobrze. - Zrobię Oil Down.
Masz kokosy?
- Tak. - Dobrze.
To dla ciebie.
- Dzięki, Emma. - W porządku.
Pamiętasz pierwsze wspólne gotowanie?
Oczywiście, że nie.
Pierwsze, które pamiętam, było z babcią.
Tak.
Teraz chcę gotować z okazji Świąt.
O tej porze roku jej duch jest zawsze obecny.
Przyjdziecie?
Pewnie.
Grenadyjczycy są rozsiani po świecie.
Nasza wyspa trzyma nas razem.
Przyroda, ludzie i oczywiście jedzenie.
Cześć!
Wesołych Świąt.
Co roku na Święta
idziemy razem nad rzekę i przygotowujemy duży garniec.
Dobrze się bawimy.
Babcia świetnie gotowała.
Przygotowujemy Oil Down z jej starego przepisu.
- Wesołych Świąt. - Nawzajem.
Idealnie pasuje na Gwiazdkę na Grenadzie.
Jest z owoców chlebowca, pierogów, callalo i mleka kokosowego.
Kolory reprezentują flagę Grenady.
Nikt nie dorówna mojej babci,
ale danie jest dobre.
Cieszę się, że babcia przekazała mi tradycję
oraz miłość do Grenady.
- W porządku. - Tak!
Nic tak nie jednoczy społeczności jak wspólne muzykowanie na ulicach.
To nasze kolędy.
Muzykujemy, jadąc na naczepie.
To impreza.
Wesołych Świąt z Grenady.
Pozdrawiam, Sabrina.
PRZESYŁKA SPECJALNA
„PS: Gdybyście chcieli komuś zadedykować płytę,
zadedykujcie ją mojej babci.
Wesołych Świąt z Grenady”.
Zróbmy tak.
Zadedykujmy album jej babci.
Ten list wywołał u mnie falę wspomnień.
Pamiętacie moje wesele, nie?
Piliśmy sorrel. Jedliśmy czarny tort.
Moja mama chciała ukazać kulturę Grenady.
Gdy dorastałem, w niedzielne poranki mama przyrządzała
wystawne grenadyjskie śniadanie.
Robiła ostrą gorącą czekoladę, soloną rybę i johnny bake.
Chciała, aby jedzenie nas zbliżało.
Też brałeś udział we wspólnym gotowaniu
tak jak Sabrina?
Nie, bo przygotowania zajmują tydzień.
- Mama okupowała kuchnię. - Tak.
W Kentucky nie było innych osób z Karaibów.
Ale mama nadal ma kontakt z ludźmi z Grenady.
- Miło. - Fajnie.
Przez Sabrinę i jej dziadków…
naszły mnie wspomnienia o prababci i babci.
Gotowały dla nas obiad w Wigilię.
Całą noc przygotowywały świąteczny obiad,
a to pomagało nam zasnąć.
Zapach i atmosfera makaronu z serem…
- Było pyszne. - Pycha.
Wpadnę do ciebie.
Musisz spróbować. Mówię serio.
Tradycje są ważne…
Mitch?
Mitch.
Mitch!
Co się dzieje?
Nadal nie mam zasięgu. Ani jednej kreski.
Ściany są z ołowiu?
Czy to śnieg?
Coś jest w środku.
To list z Islandii.
Kocham Islandię.
Nigdy nie byłem w piękniejszym miejscu.
Drogie Pentatonix. Jestem Eva i mieszkam na Islandii.
Na pewno u was
Gwiazdka jest tak samo magiczna jak tutaj.
REYKJAVIK, ISLANDIA
W tym czasie wszystko jest możliwe.
Dzień trwa zaledwie kilka godzin.
Może dlatego mamy tyle opowieści
o magicznych stworzeniach, które przemierzają mrok.
Yule Lads zaczynają schodzić z gór kilka nocy przed Świętami.
Jeśli postawimy but przy oknie,
po kryjomu zostawią nam prezent, jeśli byliśmy grzeczni.
Jeśli nie, zostawią zgniłe ziemniaki.
Yule Lads to psotnicy.
Liżą garnki, kradną kiełbaski, trzaskają drzwiami i węszą za jedzeniem.
Dziwne zjawiska w domu to sprawka ich magii.
Rodzice mówią, że jak będziemy niegrzeczni,
zje nas matka Yule Ladów, Grýla.
Mieszka w górach i jest magicznym trollem.
Ale to jeszcze nic. Jej kot jest gorszy.
Zjada dzieci, które nie dostały ubrań na Gwiazdkę.
Moi rodzice są muzykami i uczą muzyki.
Gram na skrzypcach i pianinie.
Śpiewam w chórze.
Mój 9-letni brat ma na imię Leo.
Dobrze śpiewa.
Chce zostać raperem.
Fajnie mieć taką muzykalną rodzinę.
Eva, dobrze ci idzie.
Opowieści o magicznych stworzeniach są zabawne.
W Świętach kocham magię, która przynosi radość i szczęście.
W zimie jest ciągle ciemno.
Każdy dekoruje dom światełkami, a miasto wygląda przepięknie.
Podążaj za światełkami.
- Pa, kocham cię! - Ja ciebie też, pa!
Wszyscy się cieszą i uśmiechają,
a świat staje się szczęśliwym miejscem.
Śpiew to ważna część mojego życia.
Gdy idę do lasu, by pośpiewać z przyjaciółmi,
naprawdę czuję się szczęśliwa.
- Cześć. - Hej, Wesołych Świąt.
Oby to były białe Święta.
Tak.
W Świętach najbardziej kocham rozśpiewanych ludzi.
Nie ma nic bardziej magicznego, niż wspólne śpiewanie piosenek,
tak jak wy to robicie.
Dziękuję, że dzielicie się swoją muzyką i magią ze światem.
Na Islandii jest ciemno,
ale oświetlamy ją, wspólnie śpiewając.
Wesołych Świąt! Eva.
Wspaniale, że Eva napisała o potędze wspólnego śpiewania.
Pamiętacie, kiedy pierwszy raz razem zaśpiewaliśmy?
- O rany, tak. - Tak.
To było niesamowite doznanie.
Jakby to było wczoraj.
Byliśmy w moim poprzednim domu grupy a capella.
Racja!
Zatrzymałeś się u nas. Zaśpiewaliśmy razem po raz pierwszy.
Od razu poczuliśmy to coś, to było magiczne i piękne.
Wraz z upływem lat ta magia przybrała na sile.
Poznajemy się coraz lepiej i wspólnie dorastamy od dziesięciu lat.
To o wiele więcej dla mnie znaczy.
- Zgoda. - To cudowne.
Eva ma rację.
Gdy śpiewamy razem, czuć magię.
A możemy to robić zawsze.
Wiesz, co powiedziałeś?
Gdy śpiewamy razem, czuć magię.
Tak się stąd wydostaniemy!
Nie.
Myślałem, że zadziała.
To smutne.
A dobrze brzmieliśmy.
Tak.
Patrzcie, poczta lotnicza.
Kolejny list od mamy Scotta?
Moja mama kocha PTX, dobra?
W porządku. Czytaj.
„Drogie Pentatonix,
Wesołych Świąt.
Piszę z Ghany w zachodniej Afryce”.
Jestem Kwame i mam 13 lat.
I tak jak wy kocham muzykę.
Dzięki niej czuję więź z tradycją i kulturą,
które mnie kształtują.
Kocham Święta, bo wtedy w moim mieście…
AKRA, GHANA
…muzyka jest wszędzie.
Wszystko jest wtedy odświętne.
- Hej, co robicie? - Hej.
- Sałatkę. - Pomóż tacie.
W moim kraju jedzenie jest ważnym elementem Świąt.
Robimy kelewele, tradycyjną potrawę z Ghany.
Jeszcze nie.
Dziękujemy za jedzenie. Niech głodni zostaną nakarmieni.
Ghański ryż. Smacznego.
Smacznego.
Ja jeszcze nie mam go na talerzu.
Chyba pójdę dziś na rynek.
Przejdę się, a potem pójdę na plażę.
Założysz ahenema i kente?
Nie jesteś na to za mały?
Pewnie jestem, ale i tak będzie fajnie.
Zobaczymy.
Idźcie się przebrać.
Chodźmy.
Kente to kolorowy strój. Jest z naszych rodzimych stron.
Czyli z regionu Aszanti.
Nosząc go, czujesz się jak król.
To królewski ubiór.
- Hej. - Dzień dobry.
Mój tata jest raperem i moją inspiracją.
- Dzięki. - Spoko.
Tak.
Nauczył mnie piękna tworzenia muzyki,
która ukazuje naszą historię i kulturę nowoczesną.
Nauczył mnie, że w Ghanie ludzie wyrażają siebie poprzez festiwale.
To mój ulubiony czas w roku.
To czas, w którym łączy się to, co ważne.
To, skąd pochodzę i to, kim jestem.
Uwielbiam to, że muzyka zmienia się z czasem.
Ale cieszę się, że muzyka w Ghanie czerpie z tradycji.
To czas świętowania. Pokażę ci nasze dziedzictwo.
Chodź, tato.
Ludzie z różnych pokoleń zbierają się, by świętować.
Kochają muzykę.
Tata mówi, że dawniej też tak było.
To moje dziedzictwo i będę kontynuował tę tradycję.
To czas, w którym jestem sobą.
Chciałbym kiedyś przekazać te tradycje kolejnemu pokoleniu.
On ma rację.
Właśnie to kocham w świątecznych piosenkach.
Można je przekazywać kolejnym pokoleniom,
ale też śpiewać po swojemu.
Dorastaliśmy otoczeni muzyką, ale kiedy się w niej zakochaliście?
Zawsze, gdy oglądałam telewizję i słuchałam piosenek z mamą,
mówiłam, że chcę śpiewać.
Gdy miałam osiem lat, zapisała mnie na lekcje śpiewu.
Wtedy też po raz pierwszy wystąpiłam w teatrze.
Wtedy zakochałam się w muzyce.
Uważam, że mogłabym przekazać tę miłość kolejnemu pokoleniu.
To cudowne.
Gdy miałem osiem lat, bardzo chciałem śpiewać.
Ciągle śpiewałem, więc mama zapisała mnie do rewii muzyki country.
- Super. - Uroczo.
Odpowiednio się przebrałem. Miałem dużą klamrę i kowbojski kapelusz.
Zaśpiewałem „Ace in The Hole” George'a Straita.
To było cudowne uczucie, śpiewać ku radości tłumów.
Zakochałem się i zapragnąłem to robić całe życie.
Ja tak samo.
Miałem cztery, może pięć lat.
Mój tata jest pastorem i naucza przez muzykę. Gra na pianinie i śpiewa.
Pewnego dnia w kościele zaproponował, żebyśmy zaśpiewali jak w domu.
Wziąłem mikrofon i zacząłem śpiewać,
a wszyscy mi wiwatowali.
Próbuję sobie to wyobrazić…
Dzięki tym historiom wiemy, że to nie będzie zwykły album.
Przekazujemy historie i tradycje w muzyce.
To piękne.
Fajnie, że nasza muzyka
porusza osoby na całym świecie.
To prawda.
Prawie się cieszę, że tu utknęliśmy.
Hej, mała, co tam?
Pewnie, że mam czas. Jestem w pracy.
Zaplanujmy kolejną imprezę świąteczną.
Przebiorę się za flirciarskiego renifera.
No dobra. A flirciarskie ozdoby?
Kirstin, ta jest dla ciebie.
O rany.
- Otwórz. - Dzięki.
To piniata.
W Meksyku jest ważnym elementem Świąt.
Ciekawe, co w niej jest.
MEKSYK
Droga Kristin. Jestem Natalia i mieszkam w Meksyku.
Pewnie zastanawiasz się, czemu wysłałam ci piniatę.
Słyszałam, że też masz rodzinę z Meksyku.
Jestem ciekawa, czy tak jak ja,
kochasz nasze dziedzictwo i tradycje.
Natalia.
Pomożesz mi w kuchni?
Co robimy?
Tamales.
Lubisz?
Tak.
I trochę salsy.
Zawsze pasuje.
W Meksyku Święta to wyjątkowy czas.
Nie tylko dlatego, że to kolorowe święto,
ale dlatego, że przypominają mi o tym,
jaką mam wspaniałą rodzinę.
Kto jeszcze przyjdzie?
Mój brat.
Eugenia.
Twój dziadek też.
Tito!
Tak. Juan Carlos nie przyjdzie.
Tęsknię za nim.
Mimo że cała rodzina spotyka się w Święta,
od trzech lat spędzamy je bez mojego brata,
bo studiuje za granicą.
W Święta najbardziej za nim tęsknię.
Ten prezent musi być idealny, bo jest dla mojego brata.
Chciałabym widzieć jego minę, gdy go otworzy.
Chcę tę!
- Pomarańczową? - Tak.
- Poproszę te i tamte. - Jasne.
Co roku na Święta bierzemy udział w Las Posadas.
To święto przed Wigilią.
- Wesołych Świąt! - Hej!
Cześć!
Dobrze was widzieć.
- Cześć! - Przynieśliśmy prezent.
Mam buñuelos.
Śpiewamy ulubioną piosenkę, „Las Posadas”.
Wiesz, co to jest Posadas?
Nie.
Posadas reprezentuje Marię i Józefa,
gdy przybyli do Nazaretu, by Maria mogła urodzić Jezusa.
Świętujemy miłość, schronienie i rodzinę.
Juan Carlos i ja kochamy piniaty.
Gdy zasłaniali mi oczy i mną kręcili, świetnie się bawiliśmy.
Zawsze mi ustępował,
więc rzadko miał okazję samemu uderzyć w piniatę.
Piniaty reprezentują gwiazdę betlejemską.
Światło, które pokazuje drogę do domu.
Piniata przyprowadziła mojego brata do domu.
To najlepszy prezent na Święta.
Jeśli twoja rodzina pochodzi z Meksyku,
mam nadzieję, że dzięki mojej piniacie
spędzisz z nami Święta.
A jeśli nie możesz przyjechać,
życzę ci Świąt w gronie rodziny i bliskich.
Bo wspólne spędzanie czasu to prawdziwy świąteczny prezent.
Wyszło przepięknie.
Zachowam ją.
Czasem potrzebujemy pomocy, by odnaleźć drogę do domu.
Spędzanie czasu z rodziną i tradycje
są ważne w okresie świątecznym.
Uważam, że w mojej rodzinie
ważne jest wspólne gotowanie i pieczenie.
Niestety mój tata odszedł.
Był dla nas bardzo ważny.
Chcieliśmy, aby jego duch pozostał wiecznie żywy.
Chyba jest tak dzięki opowieściom, które snujemy…
- Tak. - …i tradycjom, które kultywujemy.
Robimy tamales z buñuelos
- i spędzamy razem czas. - Tak.
Rodzina jest ważnym elementem Świąt.
Zwłaszcza teraz, gdy nasze rodziny się rozrastają.
Jak wiecie, wziąłem ślub.
Święta z rodziną Sarah, mojej żony, były wspaniałym doświadczeniem,
bo dowiedziałem się, jak dorastała i spędzała Święta.
Cudownie to słyszeć.
Cieszę się na myśl,
że to samo będę robił z moją córką Kaią.
Będzie miała własne wspomnienia Świąt.
Razem z moją żoną Leigh pokażemy jej nowe, rodzinne tradycje.
Teraz nie jesteśmy z naszymi rodzinami,
ale wy też jesteście moją rodziną.
Tą, którą wybrałam.
Czuję to samo. Kocham was.
Cieszy mnie każdy przeczytany list.
Te listy są naszymi prezentami.
Pokazują prawdziwe znaczenie Świąt.
Ten jest błyszczący. Podoba mi się.
- Przeczytaj go, Mitch. - Dobra.
Jest od DCappella,
grupy a capella, która kocha Święta tak jak my.
„Wesołych Świąt, Pentatonix.
Muzyka ma moc jednoczenia ludzi,
szczególnie w Święta.
Dlatego kochamy wasze świąteczne albumy.
Chcemy usłyszeć kolejny. Buziaki, DCappella”.
Uroczo.
Mają rację.
Te listy są z całego świata.
Naprawdę jednoczymy ludzi.
Mamy ze sobą tyle wspólnego.
Nieważne, skąd jesteśmy.
Spójrzcie na nas.
Wszyscy mamy inne pochodzenie i tradycje świąteczne.
Ale razem tworzymy idealną harmonię.
To prawdziwa magia.
Chyba wszyscy myślimy o tym samym.
- Świat jest mały. - Musimy się wydostać.
To znaczy, świat jest mały.
- Właśnie. - Głuptasek.
Świat jest mały! Oczywiście!
Przecież byłem na tej atrakcji w Disneylandzie milion razy.
No dobra.
- O rany! Hurra! - Jesteśmy wolni!
- Chodźmy! - Tak!
- Jesteśmy wolni. - Hurra!
Jesteśmy wolni.
- O rany. Tak! - Jesteśmy wolni.
- Tak! - Nie ma za co.
Nawet twój widok mnie cieszy.
- Często to słyszę. - Tak.
- Udało nam się. - Hurra.
Musicie oświadczyć, że was nie naraziłem.
Dobrze? Super!
- Jasne. - Wszystko mi jedno.
- Dzięki. - Pa.
- Nie. Spoko, ja… - Dzięki.
Zamknę studio.
Zaraz przyjdę.
Dobra, może ich zatrzasnąłem.
Ale stworzyłem idealne warunki
dla jednej z najlepszych kapel na świecie, by odnaleźli w sobie magię Świąt.
Wystarczyło zamknąć ich w pokoju
z listami od fanów i małą ilością tlenu.
Dobry technik też nie zaszkodził.
I tak powstaje najlepszy świąteczny album wszechczasów.
Co ty tu jeszcze robisz?
Przeprowadzasz ze sobą wywiad?
Wcale nie.
Chcesz przypisać sobie zasługi? Niewiarygodne.
- Ja… - Wiesz co?
Co nam szkodzi.
Gdyby nas nie zatrzasnął, nie stworzylibyśmy albumu.
Dzięki.
I…
Wesołych Świąt
Trochę wysoko, ale spoko.
Mam się przyznać, że jem Oil Down?
Chcę spróbować.
Myślicie, że Olivia Rodrigo ma magiczny pokój z listami?
Napisałem do niej wiele listów.
Też pozacinaliście się papierem?
Matt chciał gitarę, ale załatwiłem wiolonczelę.
Czy mogę dopisać te wyprawy do mil lotniczych?
Nikt nie rozumie, co oznacza „a cappella”?
Szkoda takiego wdzianka na pokój z listami.
#StylCukrowejLaski. Już o tym mówią.
Mama zapytała, czy dostałem jej listy.
Wysłała 42.
Listy były super, ale wysyłajcie e-maile.
Zaraz przyjdę! Muszę tylko coś zabrać.
Tylko…
Nie!
Halo. Czy ktoś tam jest?
Napisy: Małgorzata Banaszak