Downloaded from YTS.MX
ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΣ ΤΙΜΗ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΡΜ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΝΤ
ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ
Ο Νορμ εργαζόταν σκληρά προετοιμάζοντας υλικό
για ένα ειδικό σόου του Netflix μέχρι την καραντίνα.
Το καλοκαίρι του 2020, ήταν να υποβληθεί σε επέμβαση
όπως είπε, "για να μην αφήσει εκκρεμότητες σε περίπτωση που στράβωνε το πράγμα".
Στο σπίτι, το βράδυ προτού μπει, τράβηξε αυτό με μία λήψη.
Μίλα.
Χαίρετε.
Καλό μού ακούγεται από τα ακουστικά…
Ωραία.
Αντηχεί. Θα μειώσω την ένταση.
Δώσε μου μισό λεπτό.
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Λόρι Τζο.
Σου αρέσει το χέρι μου;
Δεν βλέπω την κάμερα.
Δεν πειράζει.
-Δοκιμή. -Δοκιμή.
Δεν ξέρουμε πού…
-Έλεγες για… -Ξέρω πού.
Ωραία.
Χαίρετε. Εδώ Νορμ ΜακΝτόναλντ.
Και αυτό είναι το κωμικό αφιέρωμά μου.
Σωστά.
Φυσικά κι ανυπομονώ να επιστρέψω έξω.
Να σας δω από κοντά. Λατρεύω τις παραστάσεις.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μου λείπουν.
Ειδικά στα καζίνο.
Είναι οι αγαπημένες μου,
γιατί είμαι ένας αχρείος τζογαδόρος, όπως αποδεικνύεται.
Νομίζω ότι τα καζίνο το ξέρουν.
Συχνά, με πληρώνουν με μάρκες. Κάτι που δεν βρίσκω ευγενικό.
Καταλαβαίνετε;
Μερικές φορές μου δίνουν μια μεγάλη μάρκα.
Λένε "Ορίστε".
Τη σπάνε και εύχονται "Καλή διασκέδαση". Λέω "Ανάθεμά σας".
Δεν είναι ωραίο.
Αλλά, τέλος πάντων,
προτιμώ τα καζίνο των Ιθαγενών Αμερικάνων.
Αυτά μου αρέσουν.
Γιατί δεν θέλω να δίνω τα λεφτά μου.
Αν είναι να χάσω λεφτά, σίγουρα δηλαδή,
δεν θέλω να χάσω στο Λας Βέγκας
από κάποιους επιχειρηματίες.
Προτιμώ να πάω εκεί
και να χάσω από Ιθαγενείς Αμερικάνους.
Καταλαβαίνετε;
Εξαιτίας των προγόνων μου
που τους δολοφόνησαν συστηματικά πριν χρόνια.
Αν το σκεφτείς, είναι εντελώς απαράδεκτο.
Εντελώς απαράδεκτο.
Τέλος πάντων, το βλέπω ως μορφή επανόρθωσης.
Εγώ έβγαλα το χρέος μου έτσι.
Πιθανών και το δικό σας.
Λατρεύω τα καζίνο.
Τελευταία φορά που ήμουν στο Λας Βέγκας,
ο κόσμος πάει εκεί και έχει σύστημα.
Λένε "Έχω σύστημα, θα σπάσω την μπάνκα,
γιατί βρήκα ένα σύστημα".
Και, συχνά, αυτά τα συστήματα δεν λειτουργούν καθόλου.
Και νομίζω ότι είδα
την κατάρρευση ενός συστήματος.
Συχνά, αρκεί να ακούσεις απόσπασμα συζήτησης
και βγάζεις συμπεράσματα από αυτήν την πληροφορία.
Για παράδειγμα,
μια φορά πέρασα μπροστά από δύο αστέγους.
Ο ένας είπε στον άλλο
"Πότε ήσουν τερματοφύλακας για τους Montreal Canadians;"
Αυτό είχε ξεχειλίσει το ποτήρι.
Αλλά τέλος πάντων, νομίζω ότι αυτό που άκουσα
ήταν η κατάρρευση ενός συστήματος.
Επειδή όταν μπήκα στο ασανσέρ,
κατέβαινε
και μετά μπήκε ένα ζευγάρι, ένας άντρας και μια γυναίκα.
Και η ένταση ήταν μεγάλη.
Ήμασταν οι τέσσερίς μας.
Κατεβαίναμε με το ασανσέρ.
Ξαφνικά, από το πουθενά,
λέει ο άντρας στη γυναίκα
"Δεν με νοιάζει τι είπα, δώσε μου τα λεφτά.
Είναι δικά μου".
Έτσι πιστεύω, όχι μόνο συμπεραίνω,
και πάλι, δεν έχω αποδείξεις για αυτό.
Να τι παίζει, όμως, με τον τζόγο.
Είναι παράλογο.
Δεν μπορείς να είσαι λογικός και να τζογάρεις,
γιατί δεν έχει νόημα.
Και θυμάμαι ότι μια φορά, βγήκα…
περπατούσα
και είδα ένα τραπέζι ρουλέτας.
Δεν ξέρω αν ξέρετε τι είναι η ρουλέτα.
Είναι δυνατόν να μην ξέρετε τι είναι;
Δεν είναι τόσο δύσκολη.
Τέλος πάντων, έβαλα εκατό δολάρια στο μαύρο.
Και η ασημένια μπίλια γύρισε τριγύρω στον τροχό
και προσγειώθηκε στο κόκκινο.
Και αμέσως είπα
"Σκατά, παραλίγο να το διαλέξω".
Μου λείπουν οι περιοδείες όμως.
Να σας βλέπω από κοντά.
Είμαι μόνος και κοιτάω την τηλεόραση.
Δεν βγάζει πολύ νόημα.
Αλλά έτσι έχει η κατάσταση.
Ένα πράγμα δεν μου λείπει, τα αεροπλάνα.
Δεν μου αρέσουν.
Τελικά κατάλαβα γιατί.
Μετά από χρόνια θεραπείας, κατάλαβα γιατί δεν μου αρέσουν.
Δεν μου αρέσουν οι συντριβές και το να πεθάνεις σε ένα αεροπλάνο.
Αυτό είναι.
Έχω μια συμβουλή για εσάς αν πετάξετε με αεροπλάνο.
Να διαλέγετε πάντα τη σειρά εξόδου.
Διαλέξτε τη σειρά εξόδου.
Έτσι έχεις επτά εκατοστά παραπάνω χώρο για τα πόδια.
Και για να κλείσεις στη σειρά εξόδου το μόνο που χρειάζεται είναι
να πεις ψέματα.
Ναι.
Λέτε ψέματα.
Έρχεται η αεροσυνοδός.
Ιπτάμενη συνοδός.
Ζητώ συγγνώμη. Οι λέξεις άλλαξαν.
Όταν ήμουν νέος, αν ήσουν ιπτάμενος συνοδός
και ήσουν κυρία,
σε έλεγαν αεροσυνοδό.
κι αν ήσουν ιπτάμενος συνοδός και ήσουν άντρας,
θα σε λέγαμε…
Τι, πώς;
Τι σκέφτεστε;
Αν είναι δυνατόν!
Μα τι έχετε πάθει; Έχω εξοργιστεί.
Έχω εξοργιστεί σας λέω.
Με αυτό που σκέφτεστε
επειδή έκανα παύση για ένα δεύτερο.
Θα έλεγα αεροσυνοδός.
Αν ήσουν ιπτάμενος συνοδός,
σε λέγαμε αεροσυνοδό.
Με πιάνετε;
Οι λέξεις άλλαξαν όμως.
Έτσι έχει η κατάσταση.
Πάντα θα είναι διαφορετικά.
Οι λέξεις αλλάζουν.
Για αυτό δεν καταλαβαίνω τον Σαίξπηρ.
Θυμάμαι μια φορά, όταν ήμουν μικρός,
και πήγα στον μπαμπά μου "Μπαμπά, νομίζω ότι είμαι κοριτσάκι".
Είπε "Νόμιζα ότι έχεις πουλί".
"Ναι. Καλά λες".
Ο λόγος που σας το λέω αυτό είναι
για να σας δείξω πόσο μισητοί ήμασταν τότε.
Τώρα, όλοι ξέρουν ότι o καθένας έχει μικροδιαφορές.
Δεν είναι τα πάντα κακά ή καλά.
Ο μπαμπάς μου έκανε καλά πράγματα.
Ήταν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πολέμησε τον Χίτλερ.
Είχε βοήθεια. Δεν ήρθε δα και στα χέρια με τον Χίτλερ.
Εννοώ, όμως, ότι μας απελευθέρωσε από αυτό που θα μπορούσε να είναι
ο απολυταρχικός έλεγχος του Ναζισμού.
Τι λέτε για αυτό;
Αυτή ήταν η καλή πλευρά του.
Η κακιά του πλευρά ήταν η τρελή ιδέα που είχε
ότι αν έχεις πουλί πρέπει να είσαι αγόρι.
Δεν ξέρω πώς του ήρθε τέτοια ιδέα.
Πλέον, δεν μπορούμε να χωνέψουμε τέτοιο τρόπο σκέψης.
Οι περισσότεροι, όμως, σκεφτόντουσαν έτσι.
Δεν είναι περίεργο;
Σε άλλα θέματα,
ο πατέρας μου ήταν πολύ προοδευτικός.
Για παράδειγμα,
είχαμε μπάνιο ουδέτερο προς το φύλο.
Το χρησιμοποιούσα εγώ, ο αδερφός μου,
η αδερφή μου, η μητέρα μου.
Όλοι. Δεν είχε σχέση τι φύλο ήσουν.
Ξέρετε σε τι ήμουν προχωρημένος;
Ξεφτίλιζαν όσες ντύνονταν προκλητικά. Ήμουν πάντα εναντίον αυτής της πρακτικής.
Θυμάμαι που έλεγα στα παιδιά
"Κάνουμε μεγάλο λάθος
που τις ξεφτιλίζουμε".
Να γιατί ανησυχώ.
Αν τις ξεφτιλίσουμε πολύ,
ίσως σταματήσουν να είναι τσουλιά.
Στο μέλλον,
οι κυρίες ίσως δεν θέλουν να γίνουν τσουλιά.
Έχω μια άλλη ιδέα.
Αντί να τις ξεφτιλίζουμε,
έχω μια διαφορετική, τολμηρή ιδέα,
να τις πάρουμε και να τις βάλουμε στους ώμους μας.
Και να πούμε "Ζήτω οι τσούλες".
Είναι καλό τσουλάκι
Τέτοια πράγματα.
Ήμουν πολύ προχωρημένος σε αυτό.
Μα δεν μιλούσα για αυτό πριν.
Τι έλεγα; Ναι, το αεροπλάνο.
Ναι, το αεροπλάνο.
Δεν καταλαβαίνω.
Κάνουν τις ανακοινώσεις τους.
Τι είναι;
Γιατί νομίζουν ότι ακόμη τα πιστεύουμε αυτά;
Άκουσα μία.
Χάζεψα, γιατί δεν το είχα ακούσει ξανά.
Λένε "Αν πέσουν οι μάσκες οξυγόνου,
να βάλετε πρώτα τη δική σας μάσκα οξυγόνου
προτού 'βάλετε' τη μάσκα οξυγόνου του αγοριού".
Λέω "Αυτό είχα σκοπό.
Δεν χρειάζεται να το πεις παντού".
Δεν ξέρω γιατί νομίζουν ότι θα τους πιστέψουμε.
Λένε "Ακούστε,
ξέρω ότι πετάμε πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό,
αλλά μην ανησυχείτε,
αν συντριβούμε στον Ειρηνικό Ωκεανό,
τα μαξιλάρια στα καθίσματα δεν είναι απλά μαξιλάρια,
είναι και βάρκες."
Ναι, είναι βάρκες.
Κάθε φορά που ανοίγεις την τηλεόραση, ένας τύπος λέει
"Συνετρίβη αεροπλάνο στον Ατλαντικό, αλλά όλα καλά,
όλοι άκουσαν εκείνη την κυρία
και είναι όλοι στις βάρκες τους".
Λένε "Γιατί να αγοράσω αυτήν τη βάρκα;
Έπρεπε να πάρω έναν στόλο από μαξιλάρια.
Θα είχα γλιτώσει πολλά λεφτά".
Το θέμα, λοιπόν, είναι πως αν συντριβείς, ας είμαστε ειλικρινείς.
Δεν έχεις καμία πιθανότητα επιβίωσης.
Βγάζουν φωτογραφίες από σημεία συντριβών, βγάζουν βίντεο.
Και δεν βλέπουν καν κάτι.
Γιατί σε αυτό το σημείο εξαϋλώνεσαι.
Είσαι ένα τίποτα, σκέτα πράγματα.
"Χους ει και χους πράγματα",
όπως λένε οι γραφές.
Μετά, τα θύματα αποκαλούνται λείψανα,
πράγματα.
Οι οικογένειες των θυμάτων πάντα θέλουν τα λείψανα.
Λένε "Δεν μπορώ να κοιμηθώ σκέφτομαι τον κακόμοιρο Κέβιν
και τις τελευταίες στιγμές του στη Γη.
Να περιελίσσεται προς σίγουρο θάνατο.
Μακάρι να μπορούσα να δω τα λείψανά του.
Τότε θα κοιμόμουν καλά.
Θα κοιμηθώ σαν αρνάκι εκείνο το βράδυ.
Μετά μπορώ να βάλω τελεία και να το ξεχάσω".
Δεν το καταλαβαίνω. Αλλά αυτό λένε.
Πιστεύετε ότι θα δώσουν τον Κέβιν στη μητέρα του Κέβιν;
Θα πάνε στο αεροπλάνο και θα πουν
"Δες αυτό. Δες εκεί πέρα.
Αυτό δεν μοιάζει με τα μαλλιά του Κέβιν;
Αυτή η ξανθιά μπούκλα μοιάζει με τα μαλλιά του Κέβιν.
Φρεντ, δεν είδες το οστό γοφού πριν;
Να τον φτιάξουμε".
Όχι, δεν τα κάνουν αυτά.
Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν, ίσως βρουν την ταυτότητά σου.
"Λέει 'Νορμ Μακντόναλντ'.
Λέει ότι ζυγίζει 85 κιλά.
Φτυάρισε, λοιπόν, 85 κιλά και γέμισε μια σακούλα
και γράψε στο πλάι 'Νορμ'
και γρήγορα.
Το φως της μέρας καίει και η μητέρα του το θέλει".
Μετά η μητέρα το παίρνει.
"Κοίτα. Ο Νορμ.
Δεν θυμάμαι να έχει τρία αυτιά.
Μάλιστα.
Μάλλον, κανείς μας δεν τον ήξερε αν το καλοσκεφτείς".
Η μόνη φορά που επιβιώνεις
από αεροπορική συντριβή
είναι αν πέσεις στις Άνδεις.
Κι αυτό είναι χειρότερο.
Γιατί τότε θα παλέψεις
το ηθικό δίλημμα του κανιβαλισμού.
Του οποίου είμαι κατά.
Αν ξέρετε για τη δουλειά μου,
ξέρετε την αφοσίωσή μου
στον αγώνα κατά του κανιβαλισμού.
Όμως, δεν θα εκμεταλλευτώ τη θέση μου για να μιλήσω εδώ.
Οι περισσότεροι είστε ενήλικες και έχετε κολλήσει στις απόψεις σας.
Εγώ διαλέγω τα παιδιά.
Τη νεολαία.
Ταξιδεύω στην εκπληκτική χώρα μας,
πάω στα σχολεία και μιλάω στα παιδιά.
Τους λέω
"Μπορεί να θεωρείτε άψογο
να τρώτε τους φίλους σας στην Άλγεβρα.
Δεν θα σας πω ψέματα, θα σας συζητάνε για λίγα χρόνια,
αλλά στο μέλλον τι;
Τι γίνεται στο μέλλον;"
Να το πρόβλημα με το να πέσεις στις Άνδεις
και η προσφυγή στον κανιβαλισμό είναι που αργούν να αποφασίσουν.
Καταλαβαίνετε;
"Δεν θέλω να τον φάω. Δεν μπορώ.
Δεν θέλω να φάω τον συγκυβερνήτη, δεν μπορώ".
Περνάνε οι μέρες "Ίσως πρέπει να φάμε τον συγκυβερνήτη".
Τελικά, τρελαίνονται από την πείνα
και πέφτουν με τα μούτρα.
Έχουν αίμα του συγκυβερνήτη, τα εντόσθιά του,
να πέφτουν από τα στόματά τους στα ροζ πουκάμισά τους.
Και…
δεν κάνει να τρως έτσι.
Δεν γίνεται να χλαπακιάζεις. Το λένε όλοι οι διαιτολόγοι.
Μη χλαπακιάζεις.
Πρέπει να βόσκεις. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος.
Ξυπνάς, τρως ένα μικρό γεύμα από συγκυβερνήτη.
Μετά, γύρω στο μεσημέρι, τρως ένα μικρό γεύμα από συγκυβερνήτη.
Μετά, περίπου έξι φορές όλη τη μέρα,
τρως μια μικρή μερίδα από συγκυβερνήτη.
Όλοι οι διαιτολόγοι το συστήνουν,
όχι ότι είμαι διαιτολόγος.
Δεν το παίζω διαιτολόγος.
Μερικές φορές μόνο.
Μόνο για να ρίξω τις κυρίες.
Τις χοντρές κυρίες.
Λέω "Θες να κάνεις δίαιτα; Είμαι διαιτολόγος".
Και μερικές φορές φεύγουν μαζί μου.
Άλλες θυμώνουν.
Δεν ξέρω.
Αλλά δεν ξέρω καν για τι μιλούσα.
Δεν λέγαμε για το ξεφτίλισμα των τσουλιών;
Δεν ξέρω.
Κανείς δεν ξέρει πια.
Ξέρω, το αεροπλάνο.
Αυτό είναι το θέμα.
Πρέπει να είσαι έτοιμος για κάθε χτύπημα της ζωής.
Αυτό μαθαίνω, όσο μεγαλώνω.
Και είμαι έτοιμος. Όπως ο κανιβαλισμός.
Ξέρω τι θα έκανα στις Άνδεις σε αυτήν την περίπτωση.
Το έχω σκεφτεί.
Μελέτησα τη θέση μου.
Καταλαβαίνετε;
Πέταξα από το Βέγκας μια φορά
και είχε αναταράξεις.
Σκεφτόμουν "Θα φάω αυτόν στο 14".
Πρέπει να είσαι έτοιμος.
Για οτιδήποτε φέρει η ζωή.
Κι εγώ είμαι.
Θυμάμαι μια φορά πετούσα από Βέγκας για Λος Άντζελες
και είχε λίγες αναταράξεις
και είπα "Θα φάω αυτόν στο 14Α".
Ο τύπος φαινόταν νόστιμος.
Μεγάλος χοντρός.
Όμως, αρκετά με αυτές τις άσχημες ανοησίες.
Έχουμε προβλήματα σε αυτήν τη χώρα.
Για παράδειγμα, ο συστηματικός ρατσισμός.
Να το θέμα, κανείς δεν θεωρεί ότι είναι ρατσιστής.
Ήμουν στο Πόρτλαντ μία φορά.
Στο Πόρτλαντ στο Όρεγκον.
Και ο οδηγός με πήρε για να με πάει στην παράσταση.
Βγήκα από το αεροπλάνο, με παίρνει.
Οδηγούμε στο κέντρο του Πόρτλαντ και λέει
"Δεν έχουμε ρατσιστές στο Πόρτλαντ. Καθόλου ρατσισμό".
Κοίταξα τριγύρω. Όλοι ήταν λευκοί.
Είπα στον τύπο ότι είναι εύκολο να μην είσαι ρατσιστής
όταν όλοι είναι λευκοί.
Μου είπε "Έχουμε και από αυτούς".
Αμάν, Θεέ μου.
"Έχουμε και από αυτούς".
Δεν είναι σωστό.
Πολλοί οδηγοί για κάποιο λόγο,
όπως οι οδηγοί ταξί,
τελικά είναι ρατσιστές.
Ακούω συχνά τέτοια, γιατί δεν οδηγώ,
και παίρνω ταξί
"Ξέρεις τι πάει στραβά με τη χώρα;"
"Έχω μια υποψία. Τι πάει;"
Έχει τύχει να μην ξέρετε για ποια φυλή όταν το λέει;
Κάποτε, ένας λέει
"Ξέρεις ποιο είναι το θέμα;"
"Πες μου".
"Πολλοί τρεχαλο-κεφάλες".
Απόρησα.
Το έψαξα στο λεξικό, στη Βικιπαίδεια.
Παντού.
Βρήκα το "Τρεχάλα".
Βρήκα το "Κεφάλας".
Και προσπάθησα να τα ενώσω. Δεν καταλάβαινα.
Ρώτησα άτομα κάθε φυλής.
Κανείς τους δεν είχε ακούσει τον όρο "τρεχαλο-κεφάλας".
Παρεμπιπτόντως, δεν θα με ένοιαζε αν κατηγορούσαμε για τα πάντα
τους τρεχαλο-κεφάλες.
Να τους κάνουμε αποδιοπομπαίους τράγους.
Γιατί όχι;
Γιατί να μην κάνουμε τους τράγους, αποδιοπομπαίους τράγους;
Όπως παλιά.
Ναι, να θυσιάσουμε μια κατσίκα. Να το κάνουμε πρόβλημά του.
Αυτός φταίει για όλα.
Η κατσίκα που τρώει κονσερβοκούτι.
Δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για κατσίκες.
Δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ.
Ξέρετε τι παρατήρησα τελευταία; Όλοι έχουν γνώμη.
Και όταν ήμουν μικρός, δεν ήταν έτσι.
Ο κόσμος μπορεί να είχε έξι απόψεις.
Μερικές φορές, συναντούσες κάποιον με οκτώ.
Έλεγες ότι αυτός ήταν ισχυρογνώμων.
Περίπου έξι απόψεις. Και οι περισσότερες αφορούσαν το φαγητό.
Για να είμαι ειλικρινής.
Έλεγε ο κόσμος "Δημητριακά; Είσαι με τα καλά σου;"
Τέτοια πράγματα.
Έχω απόψεις.
Έχω απόψεις που όλοι στηρίζουν.
Όπως, δεν ξέρω.
Το κίτρινο είναι το καλύτερο χρώμα.
Δεν ξέρω αν τη λέτε άποψη αυτή.
Περιμένετε, το τηλέφωνο.
Εμπρός.
Θα σε πάρω, γιατί κάνω σόου.
Στην τηλεόραση. Σόου κωμωδίας.
Θα σε πάρω μετά.
Ωραία.
Συγγνώμη για αυτό, παιδιά.
Έλεγα, δεν έχω πολλές απόψεις
και ξέρω πολύ κόσμο που δεν έχει γνώμες, επειδή το βλέπω στην τηλεόραση.
Βλέπω CNN και κάνουν μια ερώτηση.
Μερικές φορές είναι δύσκολη.
"Τι γνώμη έχετε για τη θαλάσσια συνθήκη της νοτιοανατολικής Ασίας;
Πώς νομίζετε ότι θα επηρεάσει το ΑΕΠ της Σιγκαπούρης;"
Και…
Στο τέλος ρωτάνε αυτό.
"Νομίζεις ότι είναι καλό, ναι ή όχι";
Και στο τέλος δείχνουν την απάντηση. Μου αρέσουν οι δημοσκοπήσεις.
Πάντα μου αρέσει, να παίρνω μέρος
στο τέλος, βλέπεις πάντα το ίδιο πράγμα.
Δείχνουν τη δημοσκόπηση και είναι σαν γράφημα πίτας.
Και σκέφτεσαι "Μακάρι να είχα λίγη πίτα."
Δείχνουν γράφημα πίτας και είναι 45 τοις εκατό "Ναι".
Σαράντα πέντε τοις εκατό "Όχι".
Δέκα τοις εκατό "Δεν ξέρω".
Δεν πειράζει.
Δεν ντρέπομαι που ανήκω στο δέκα τοις εκατό.
Ακούγεται μικρό, αλλά το δέκα τοις εκατό αυτής της φοβερής χώρας.
είναι 35 εκατομμύρια που δεν γνωρίζω. Μια χαρά.
Είμαι κορόιδο.
Όποτε βλέπω τέτοιες δημοσκοπήσεις,
παίρνω τηλέφωνο.
"Εμπρός; Εκεί τηλεόραση;
Ναι, ρωτήσατε κάτι πριν.
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω την απάντηση.
Έχω, όμως, μια ερώτηση για σας.
Τι σήμαινε η δεύτερη λέξη;
Αλήθεια;
Το καλό που σου θέλω να καταλήξω
σε αυτήν τη δημοσκόπηση που μοιάζει με πίτα.
Δεν είμαι βλάκας".
Μετά κρεμάω…
το τηλέφωνό μου.
Αλλά ειδικά όταν πλησιάζουν οι εκλογές,
πρέπει να έχεις πολύ…
Όταν είσαι κωμικός, περιμένουν να ξέρεις πράγματα.
Δεν ήταν έτσι παλιά.
Στον πόλεμο του Βιετνάμ δεν έλεγαν
"Αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται ο Ρεντ Σκέλτον".
Αλλά τώρα, άκουσα, ότι λένε
"Ένας κωμικός είναι ένας σύγχρονος φιλόσοφος".
Στεναχωριέμαι για τους αληθινούς, σύγχρονους φιλόσοφους
που υπάρχουν.
Δουλεύουν, προσπαθούν να σκεφτούν τη φιλοσοφία τους.
Έχετε ακούσει αυτόν τον κωμικό νυχτερινών κλαμπ;
Κάνει πολύ καλή δουλειά σχετικά με τον "ολοκληρωτισμό".
Όταν αρχίζει ο κύκλος των εκλογών, αυτό έχω παρατηρήσει.
Είναι πολύ δύσκολα.
Γιατί προσπαθούν να κάνουν τους έξυπνους
που ξέρουν πράγματα.
Τους γνωστικούς, γιατί είναι 90 τοις εκατό.
Δεν ξέρω κόσμο που είναι δέκα τοις εκατό.
Έτσι προσπαθούν να σε ρίξουν
με πολύ δύσκολες διαφημίσεις.
Τις έχω δει.
Βγαίνει κάποιος στην τηλεόραση
ή κάποια κυρία…
και λέει "Αν θες να ακούσεις πώς θα φτιάξω το σύστημα υγείας
όπως και το πρόβλημα των χρεών των φοιτητών στη χώρα,
όπως και τη διατήρηση της ασφάλειας των συνόρων μας,
αλλά να είμαστε συγχρόνως συμπονετικοί,
πηγαίνετε στο 'www.myname'
όπου έχω μια 45σέλιδη έκθεση όπου εκφράζω τη θέση μου".
Μετά λέω "Όχι,
δεν θα το κάνω αυτό.
Δεν έχει να κάνει με σένα.
Καλός φαίνεσαι.
Απλώς, δεν θα διαβάσω 45σέλιδο άρθρο με τη γνώμη σου,
επειδή ένας νωρίτερα σήμερα μου είπε
ότι έχω μόνο μία ζωή."
Λοιπόν…
Τι θα…
Έχω ακόμα ένα κουτί γεμάτο με τη σειρά Matlock.
Κουτιά συλλογής Matlock.
Δεν έχεις πολύ χρόνο. Πρέπει να επιλέξεις.
Πρέπει να διαλέξεις.
Όμως, αργότερα όταν πλησιάζουν οι εκλογές,
να τι συμβαίνει πάντα.
Όποτε πλησιάζουν οι εκλογές,
απομένουν τρεις μέρες
και είναι πάντα ισοπαλία.
"Ξέρετε τι πρέπει να πάρουμε;
Αυτούς που δεν ξέρουν τίποτα."
Πολύ περίεργος τρόπος να επιλέξεις ηγέτη του ελεύθερου κόσμου,
αλλά δεν έχουμε κάτι καλύτερο.
"Πρέπει να πείσουμε…"
Μετά οι διαφημίσεις γίνονται δύσκολες.
Τίποτα για τη θάλασσα της Ιαπωνίας ή κάτι τέτοιο.
Κάποιος βγαίνει και λέει
"Ακούστε, έχω να σας κάνω μια ερώτηση.
Σας αρέσει το κίτρινο;"
"Φυσικά μου αρέσει το κίτρινο".
Και λέει "Το ίδιο και σε αυτόν".
Και δείχνουν κάποιον να χαιρετάει κάποιον που δεν υπάρχει.
Φορώντας ένα κίτρινο πουκάμισο.
Λέω "Ρουθ, έλα εδώ.
Κάποιος στην τηλεόραση μιλάει για μένα επιτέλους, Ρουθ.
Ξέρεις πόσο ενθουσιάζομαι με το κίτρινο χρώμα;
Αυτός ο μαλάκας, επιτέλους κάποιος που μιλάει,
όχι σε μένα, αλλά για μένα".
Ξέρετε τι διαβάζω;
Λένε ότι ο λόγος που ψηφίζεις κάποιον
είναι ότι ψηφίζεις αυτόν που θες να πιεις μπίρα μαζί του.
Ακούγεται περίεργο, αλλά ισχύει.
Ψηφίζουν προέδρους με κριτήριο
με ποιον θα ήθελες να πιεις μπίρα.
Αυτό που βρίσκω ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι
ότι δεν το έχει εκμεταλλευτεί κανείς.
Αν ήμουν εγώ, θα ήταν όλη μου η καμπάνια.
Αυτή θα ήταν η ραχοκοκαλιά.
Μπίρα.
Όπου κι αν πήγαινα, θα κρατούσα ένα ποτήρι μπίρα.
Το σλόγκαν μου θα ήταν…
και θα ύψωνα την μπίρα μου.
Θα έλεγα
"Σου αρέσει η μπίρα;
Και μένα.
Ψηφίστε με και μετά μπορείτε να έρθετε στον Λευκό Οίκο…"
Γερνάω.
Φαίνεται. Δεν χρειάζεται να το λέω.
Μου αρέσει να το φοράω αυτό, επειδή κρύβει τα λευκά μου μαλλιά.
Δεν θέλω να βάφω πια τα μαλλιά μου.
Δεν θέλω να βάφει κανείς τα μαλλιά μου μαύρα.
Επειδή δεν θέλω να πεθάνω και να εκπλαγώ μετά.
Να λέω ότι είμαι ωραίος.
Και να λέει ο τύπος "Έκανα άσπρα τα μαλλιά σου.
Τι νομίζεις ότι ήταν αυτό;
Σου έλεγα να τακτοποιήσεις τις εκκρεμότητές σου που να πάρει".
Ξέρεις ότι μεγαλώνεις
όταν αρχίσεις να ελέγχεις το αριστερό χέρι.
"Είναι περίεργο το αριστερό χέρι, νιώθω περίεργα".
Αυτά ξέρω από ιατρική.
Αν το αριστερό σου χέρι νιώθει κάπως, είτε επέρχεται έμφραγμα
είτε δεν θα συμβεί τίποτα.
Συμπαθώ τους γιατρούς. Τους ειδικούς.
Αυτό δεν καταλαβαίνω.
Πονάει το πόδι σου, πας στον ποδολόγο.
Τον καλείς και σου λέει "Πήγαινε στον παθολόγο".
Πας στον παθολόγο και λέει
"Πρέπει να πας σε ποδολόγο.
Πλήρωσε στην Άγκνες 80 δολάρια, καθώς θα βγαίνεις".
Ποια είναι η απάτη;
Συμφωνείς και λέει
"Μιας και είσαι εδώ, να σου πάρω την πίεση;"
Και λέω "Δεν χρειάζεται. Μου έχουν πάρει την πίεση χιλιάδες φορές".
Δεν ξέρω καν τι σημαίνει. Λένε "Είναι 150 πάνω από 60".
"Καλό είναι αυτό;"
"Δεν ξέρω. Είναι ασαφές.
Γιατρός είμαι.
Θα χτυπήσω το γόνατό σου με σφυρί τώρα".
Αυτό είναι το πιο περίεργο από όλα για μένα.
Δεν το έχουμε ξεπεράσει αυτό;
Είναι σαν καρτούν της δεκαετίας του '50.
Βγάζει ο τύπος το σφυρί, χτυπάει το γόνατό σου με αυτό
και αρχίζεις "Το γόνατό μου. Πονάει".
Και ο τύπος γράφει "Άψογα. Πολύ καλά.
Έτσι πρέπει να αντιδράς όταν χτυπάνε το γόνατό σου με σφυρί".
Μερικές φορές οι γιατροί ξέρουν έξυπνες λέξεις.
Τους έχετε δει αυτούς;
Μια φορά ήμουν κουρασμένος.
Κάτι είχα, δεν ξέρω τι.
"Γιατρέ, κάτι έχω. Είμαι πολύ κουρασμένος".
Λέει "Ακούγεται σαν σύνδρομο χρόνιας κόπωσης".
"Αλήθεια; Τι είναι αυτό;"
Λέει "'Χρόνια' σημαίνει πάντα και 'κόπωση' σημαίνει κούραση.
'Σύνδρομο', σημαίνει κάτι που έχεις".
Πλήρωσα στην Άγκνες 80 δολάρια, καθώς έβγαινα.
Ποιος ξέρει τι εννοούν
με αυτά τα ιατρικά αλαμπουρνέζικα.
Ο γιατρός μου είπε χτες
ότι τώρα είμαι περισσότερο ιός από ότι ξενιστής.
Τι σκατά σημαίνει αυτό;
Ποιος ξέρει;
Να το πρόβλημα.
Πας συχνά στους γιατρούς.
Νομίζουν ότι είσαι υποχόνδριος
και δεν παίρνουν τίποτα σοβαρά.
Τα νέα μαθαίνονται μεταξύ τους. Είναι μικρή η κοινότητα των γιατρών.
Έκανα το λάθος μια φορά κι έκανα τεστ Παπανικολάου.
Μου έκαναν Παπανικολάου.
Καλά πήγε.
Μετά μαθεύτηκε ότι είμαι υποχόνδριος.
Όμως, δεν είμαι υποχόνδριος.
Απλώς, νομίζω ότι είμαι.
Ο φίλος μου έχει ένα ιατρικό θέμα, είναι απαίσιο,
είναι 265 κιλά.
Δεν λέω ψέματα.
Είμαι ευλογημένος και έχω τους ίδιους φίλους από την 4η δημοτικού.
Μπίλι, Τζίμι, Ρίκι και εγώ.
Όλοι ακολουθήσαμε διαφορετικές πορείες,
όμως, ο Τζίμι πάχυνε πολύ, μετά ακόμα περισσότερο
έγινε παχύσαρκος και μετά παθολογικά παχύσαρκος.
Τώρα είναι 265 κιλά. Είναι απίστευτο.
Είναι από αυτούς που δεν μπορούν να βγουν από το σπίτι.
Αλλά, επιτέλους, αποφάσισε να αλλάξει, ευτυχώς.
Έχει έναν ψυχίατρο εκεί, του πήραμε διαιτολόγο,
άτομα για 24ωρη παρακολούθηση.
Ένας από τους τρεις μας τον επισκέπτεται
και τον εμψυχώνει.
Και είναι τέλεια.
Είπε κάτι, όμως, που μου φάνηκε περίεργο.
Όταν τον είδα τελευταία φορά, πριν έξι μήνες.
Τις προάλλες.
Μου είπε "Νορμ, δεν θα το πιστέψεις,
αλλά κάποτε ζύγιζα 61 κιλά".
Και είπα "Το πιστεύω.
Νομίζω ότι ζύγιζες όλα τα βάρη
μέχρι να φτάσεις τα 265 κιλά.
Δεν νομίζω ότι εμφανίστηκες έτσι".
Ο άλλος φίλος μου ήταν "καθυστερημένος".
Ξέρω ότι δεν κάνει να το λέμε έτσι πια.
Όμως, έτσι το λέγαμε τότε.
Καταλαβαίνω τον όρο.
Σημαίνει ότι αναστέλλεσαι.
H πνευματική σου ικανότητα υστερεί ή αναστέλλεται.
Θα πω σύνδρομο Down, δεν με νοιάζει.
Δεν το είπα για καιρό, γιατί νόμιζα ότι θα με έπαιρναν για γιατρό.
Θα έπρεπε να τους χτυπήσω με σφυρί. Δεν ξέρω.
Αλλά όπως και να έχει, αγαπώ
τον κολλητό μου που έχει σύνδρομο Down.
Όλους όσους έχουν σύνδρομο Down. Εύχομαι να είχα σύνδρομο Down.
Θα σας πω γιατί.
Γιατί είναι χαρούμενοι.
Είναι χαρούμενοι. Ποιο είναι το κακό με αυτό;
Μακάρι να ήμουν χαρούμενος.
Ήμουν χαρούμενος όταν ήμουν με τον φίλο μου.
Θα ήθελα να έχω έναν φίλο τώρα.
Πόσο συχνά είστε χαρούμενοι; Ήσασταν ποτέ; Μια στο τόσο συμβαίνει.
Εγώ συνήθως είμαι όταν ξυπνάω. Ξυπνάω και λέω
"Χαίρομαι που αγόρασα αυτό το μαξιλάρι.
Είναι η καλύτερη αγορά που έχω κάνει ποτέ".
Μετά, όμως, μπαίνει το φως κάτω από την πόρτα,
σε λούζει.
Τότε μπαίνει η ζωή κι ανεβαίνει πάνω σου σαν ιστό.
"Δεν είναι ωραίο αυτό".
Κοιτάζεστε ποτέ στον καθρέπτη;
Δεν μιλάω για σωματικά.
Στα μάτια μόνο.
Λες "Θεέ μου, κοίτα πώς κατάντησα;
Επιστρέφω στο κρεβάτι να σκεπαστώ".
Τότε θα ήθελα να έχω έναν νοητικά υστερημένο φίλο μου.
Έναν τύπο με σύνδρομο Down να πει "Μ' αρέσουν οι μπανάνες".
"Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι.
Και μένα μου αρέσουν".
"Γιατί είναι κίτρινες".
"Έχεις δίκιο, είναι κίτρινες.
Τι λες να αγοράσουμε μια κίτρινη μπανάνα;"
Ο κόσμος θυμώνει μαζί μου αν και είναι αυτοί που τους λυπούνται!
Εγώ ζηλεύω όσους έχουν σύνδρομο Down.
Με πιάνετε;
Τους λυπούνται.
Ποιος είναι ο κακός σε αυτό το σενάριο;
Σας λέω, αν υπήρχε κάποιου είδους ένεση
για να πάθω σύνδρομο Down,
θα την έκανα, γιατί θα ήθελα να είμαι χαρούμενος συνεχώς.
Καταλαβαίνετε;
Άλλοι λένε "Οι νοητικά υστερημένοι δεν είναι πάντα χαρούμενοι".
Και τους λέω "Εγώ δεν έχω δει ποτέ…"
Έχετε δει ποτέ κυνικό άντρα με σύνδρομο Down;
Έχετε ακούσει ποτέ
"Άσε τις κίτρινες μπανάνες. Ποιος νοιάζεται;"
Δεν το έχω ακούσει.
Η ευτυχία, όμως, είναι αυτό για το οποίο πασχίζουμε.
Ο κόσμος λυπάται όσους την έχουν.
Κοιτάνε μια ομάδα με σύνδρομο Down και λένε
"Σπαράζει η καρδιά μου όταν τους βλέπω."
Ξέρετε γιατί; Επειδή είναι χαρούμενοι.
Δεν καταλαβαίνουν τη φρίκη του κόσμου.
Με κάνει να κουνάω το κεφάλι μου στενάχωρα.
Ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό; Δεν υπάρχει θεραπεία.
Θα πεθάνουν χαρούμενοι μάλλον.
Όπως και να έχει,
ελπίζω να είστε όλοι καλά.
Χαίρομαι που έχω τη σύζυγό μου, τη Ρουθ.
Είναι εντάξει.
Βλέπει πολλή τηλεόραση.
Έχεις τις ενοχικές απολαύσεις της.
Η ενοχική της απόλαυση είναι ότι βλέπει το Housewives of Atlanta.
Δεν ξέρω αν το έχετε δει.
Εγώ βρίσκω ηλικιωμένους και τους πυροβολώ στο πόδι.
Αστείο ήταν αυτό.
Αστείο ήταν.
Ένιωσα ότι ήταν ώρα να πω ένα αστείο.
Ίσως είναι στο συμβόλαιό μου.
Τέλος πάντων.
Η σύζυγός μου, δεν είναι πολύ έξυπνη.
Έχουμε καταλήξει σε μια συμφωνία.
Ξέρετε τι εννοώ;
Μπορείς να κάνεις σεξ
με δύο άτομα
με τα οποία θες να το κάνεις,
γιατί είναι ξεχωριστοί.
Διάλεξα και το ταίρι πρέπει να συμφωνήσει.
Διάλεξα την Αντζελίνα Τζολί
και την Κρίστι Μπρίνκλεϊ.
Η Ρουθ, η σύζυγός μου, είναι τόσο ηλίθια που ξέρετε ποιον διάλεξε;
Τον Μεξικάνο που κουρεύει το γκαζόν μου
και τον αδερφό του.
Από όλους τους ανθρώπους του κόσμου.
Τις αγαπώ τις γυναίκες όμως.
Θεωρώ ότι είναι ανώτερες από τους άντρες και θα σας πω γιατί.
Δημιουργούν ζωή. Σκεφτείτε το. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό.
Τι κάνουν οι άντρες;
Ίσως τρώνε πατατάκια με γεύση κρεμμύδι.
Οι γυναίκες δημιουργούν ζωή.
Είναι απίστευτο.
Αν ήμουν γυναίκα, μόνο αυτό θα έκανα.
Θα πήγαινα σε πάρτι λέγοντας "Φρεντ.
Τι κάνεις; Δεν θυμάμαι".
Ο Φρεντ θα έλεγε "Θα σου πω τι θα κάνω, Λορέτα".
Έτσι με λένε
στην ιστορία.
Θα έλεγε "Θα σου πω τι κάνω.
Νομίζω ότι ξέρεις ότι δουλεύω στην τράπεζα.
Και…
εγώ…
Η δουλειά μου είναι να παίρνω μια μεγάλη στοίβα χαρτιά.
Αν τα μειώσω τόσο ως το τέλος της μέρας, αυτό είναι καλό…"
Και λέει "Μισό λεπτό. Συγγνώμη.
Θα σε σταματήσω εκεί.
Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δημιουργώ ζωή;
Ανθρώπινη ζωή.
Την υψηλότερη μορφή ζωής.
Πρέπει να σου πω το εξής.
Η ζωή μόλις με κλώτσησε.
Μπορείς να το διανοηθείς αυτό;"
Και θα πει "Βασικά,
ο Αμπερνάθι δεν μου έδωσε ποτέ το γραφείο που υποσχέθηκε.
Έγιναν πολλά γεύματα όπου το ανέφερε.
Τότε εμφανίστηκε ο Χέντερσον.
Αυτό τα άλλαξε όλα.
Ποιον κοροϊδεύω;
Πρέπει να παραιτηθώ".
Τέλος πάντων,
τι μάθαμε από αυτήν την ιστορία;
Είναι περίεργο. Να τι σκεφτόμουν.
Όλοι έχουν όνομα τώρα.
Όλοι έχουν ταυτότητα.
Ας πούμε η σεξουαλικότητά σου.
Ας πούμε ότι σε έναν άντρα αρέσει ένας άντρας, τότε είναι γκέι.
Αν σε ελκύει κάποιος από το φύλο σου.
Αν σε ελκύει ένα μέλος του αντίθετου φύλου
τότε είσαι ετεροφυλόφιλος.
Εγώ όμως, που αυνανίζομαι συνεχώς;
Τι είμαι εγώ;
Δεν νομίζω ότι έχω λέξη.
Για αυτό σκεφτόμουν να τον παίξω.
Σκεφτείτε αυτό.
Είναι σαν νευρικό κλονισμό που πρέπει να κάνεις.
Στο μυαλό σου, στην εικόνα σου,
πρέπει να έχεις μια εικόνα σου με μια κυρία
και πρέπει να το πιστέψεις τόσο πολύ
που να μην πιστεύεις ό,τι συμβαίνει.
Καταλαβαίνετε πού το πάω;
Δεν ξέρω πολλούς. Δεν έχω φοβερή φαντασία.
Πολλοί το κάνουν…
με ένα Playboy ή έτσι λένε.
Ή ίσως με Victoria's Secret ή κάτι τέτοιο.
Εγώ, όμως, δεν έχω τόσο μεγάλη φαντασία.
Προσπαθώ, αλλά μετά
"Έλα εσύ εδώ, με τα εσώρουχα σου.
Θα σου δείξω τα εσώρουχά σου".
Δεν ξέρω γιατί είμαι τόσο κακός.
"Γιατί δεν έρχεσαι να βγάλεις τα εσώρουχά σου;"
"Όχι, βέβαια".
Και λέω "Όχι, αντίο.
Δεν το περίμενα.
Συγγνώμη που σου ζήτησα να βγάλεις τα εσώρουχά σου".
Αλλά,
δεν έχω φαντασία για τέτοια.
Ωστόσο,
είναι μια κυρία που δουλεύει πιο κάτω στο 7-Eleven.
Δεν είναι κούκλα, αλλά της αρέσω και αυτό είναι το σημαντικό.
Με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο που στις γυναίκες αρέσουν οι άντρες.
Ξέρω ότι της αρέσω,
γιατί μια φορά πήρα πατατάκια κρεμμύδι
και παγωτό βανίλια αμύγδαλο
και τα παίρνω
και λέει "Και μένα μου αρέσουν αυτά τα πατατάκια".
Της είπα "Ενδιαφέρον".
Λέει "Μου αρέσουν πολύ".
Κοιτούσα σαν βλάκας…
Αυτό που υποβόσκει, πολλές φορές, είναι σημαντικότερο…
Τέλος πάντων.
Ήξερα ότι της αρέσω.
Έτσι, για δύο μήνες τον έπαιζα.
Αν είναι δυνατόν.
Στο κεφάλι μου, είμαι εγώ και η κοπέλα.
Δεν νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να τον παίξει μόνο με το μυαλό του.
Δεν θα λειτουργούσε. Μιλάω για άντρες μόνο.
Έχω ρωτήσει γυναίκες.
Ρώτησα "Τι κάνετε όταν ξαπλώνετε μόνες
και κάνετε το δάχτυλό σας να κινείτε γρήγορα
σαν τρυπάνι;
Τι σκέφτεστε;"
Και λένε "Μια αιώρα".
Μένω άφωνος.
Είναι λίγο πιο προχωρημένες.
Εμείς χρειαζόμαστε συγκεκριμένο σενάριο.
Το σενάριό μου είναι η κυρία από το μαγαζί.
Σκέφτομαι "Σου δίνουν διάλειμμα.
Θα σου δείξω διάλειμμα. Έλα εδώ".
Τα αστεία μου δεν βγάζουν νόημα.
Εγώ τα καταλαβαίνω.
Με ενδιαφέρει η στιγμή που ο πυρετός πέφτει.
Όταν αυτά τα τέσσερα δεύτερα του θέματος που κυνηγούσες τόσο καιρό,
τελειώνουν.
Το καταλαβαίνετε; Οπότε,
σκέφτεσαι όλα αυτά τα πράγματα στο κεφάλι σου
και παθαίνεις νευρικό κλονισμό
που θα συναγωνιζόταν σχιζοφρενή.
Ξαφνικά σταματά…
"Είμαι μόνος.
Δεν υπάρχουν κυρίες εδώ.
Είμαι μόνος.
Πρέπει να συγκρατηθώ.
Τι θα κάνω εδώ;
Ξέρω.
Θα πάω κάτω.
Θα φτιάξω σάντουιτς με τυρί.
Ναι. Δεν θα το σκεφτώ ποτέ ξανά.
Σωστά."
Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας.
Μερικές φορές, νιώθω άσχημα που το κάνω αυτό.
Τον αυνανισμό. Που ξαπλώνω μόνος μου.
Επειδή είμαι Χριστιανός.
Πολλοί νομίζουν ότι οι Χριστιανοί είναι φαρισαϊκοί.
Δεν είμαστε, όμως, αμαρτάνουμε συνεχώς.
Συνεχώς.
Για παράδειγμα.
Τρώω μήλα.
Σκεφτείτε το αυτό. Είναι στην πρώτη σελίδα.
Ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις.
Κι εγώ χλαπακιάζω ένα μήλο.
Αγαπώ τα μήλα,
όμως, αξίζει να σε βιάζει ο διάολος μια αιωνιότητα;
Όχι βέβαια.
Τέλος πάντων.
Ξέρω, υπάρχει Θεός.
Λένε ότι είσαι Χριστιανός, επειδή μεγάλωσες σε Χριστιανικό…
Αυτός είναι από τους μεγαλύτερους φόβους μου.
Ότι διάλεξα τη λάθος θρησκεία.
Ότι πίστεψα, όμως, μετά πέθανα και είπα
"Εσύ είσαι.
Νόμιζα ότι ήταν ο άλλος".
Έπρεπε να σφάζω αποστάτες τόσο καιρό.
Τι να κάνεις;
Το ξέρατε αυτό;
Έμαθαν, επιτέλους, ότι ο Ιησούς Χριστός
είτε είσαι θρησκευόμενος είτε όχι
ότι ο Ιησούς ήταν πράγματι ιστορική φιγούρα.
Πιθανή ιστορική φιγούρα.
Δεν νομίζω ότι είναι ενδιαφέρον,
γιατί το θέμα είναι αν ήταν θεϊκός ή όχι, αυτό έχει σημασία.
Βρήκαν επίσης, και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον,
βρήκαν νέο πάπυρο της Νεκράς Θάλασσας.
Ήταν Ευαγγέλιο για τον Ιησού Χ. Χριστό.
Αποδείχτηκε ότι ήταν αληθινός.
Μεγάλωσε στην πόλη δίπλα στον Ιησού Χριστό.
Συχνά ήταν, είχε άσχημη ζωή,
γιατί ο κόσμος πήγαινε σε εκείνον και έλεγε
"Μπορούμε να σε αγγίξουμε, αφέντη;"
Και έλεγε "Δεν είμαι εγώ ο τύπος.
Υδραυλικός είμαι για όνομα.
Ψάχνετε για τον ξυλουργό".
Έλεγαν "Σε παρακαλούμε, άσε μας να σε αγγίξουμε".
Και έλεγε "Αγγίξτε όσο θέλετε,
αλλά τίποτα δεν θα συμβεί".
"Έπρεπε να με έλεγαν Χάουαρντ.
Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό."
Μου φάνηκε ενδιαφέρον.
Ακούστε, παιδιά.
Δεν θέλω να γίνομαι καταθλιπτικός.
Πρέπει, όμως, να κάνετε διαθήκη ζωής.
Είναι πολύ σημαντικό. Θα σας πω γιατί.
Γιατί αλλιώς… θα σας πω τι είναι η διαθήκη ζωής.
Αν πέσεις σε κώμα ή κάτι τέτοιο,
η διαθήκη ζωής λέει στον γιατρό τι να κάνει.
Συνήθως, αφορά την αποσύνδεση…
της πρίζας από τον τοίχο.
Δεν θέλω να σας χαλάσω τη διάθεση,
όμως, πολλοί από εσάς θα καταλήξετε καλωδιωμένοι στον τοίχο.
Ακούγεται περίεργο,
αλλά δεν θα πω ποιος από εσάς.
Δεν είναι δίκαιο.
Όμως, έκανα μια πολύ απλή.
Ακούστε πώς έχει.
Αν δεν κάνετε διαθήκη ζωής, ξέρετε τι συμβαίνει;
Ξέρετε ποιος αποφασίζει; Η οικογένεια. Μαντέψτε τι θα αποφασίσουν.
Ίσως, ό,τι αποφασίζουν πάντα.
Όχι, πάντα αποφασίζουν το ίδιο.
Στην αρχή, δεν το κάνουν.
Γιατί έχει πλάκα να φέρνεις τους φίλους σου.
Κάτι ξαπλώνει εκεί και λες "Εδώ δες.
Είχε όνειρα. Τώρα είναι μόνο ένα γκρι πράγμα.
Μου έφτιαχνε μηλόπιτες".
Αλλά, τέλος πάντων,
η καινοτομία τελειώνει σε όλα μετά από λίγο.
Φυσικά η οικογένεια θα πει…
Και ξέρω ότι η αδερφή μου θα πει
"Γιατρέ, θυμάστε που λέγατε ότι ο Νορμ
δεν συζήτησε ποτέ αν θα ήθελε να καλωδιωθεί στον τοίχο;
Δεν ξέρω αν μετράει,
αλλά μια φορά τρώγαμε
και ήρθε ο Νορμ και είπε 'Αν με καλωδίωναν ποτέ
τότε νομίζω ότι πρέπει…
να με σκοτώσεις'".
Όλοι στο δωμάτιο θα πουν "Και εγώ θυμάμαι να το λέει".
Κι αν ήσουν σε κώμα και μπορείς να τους ακούσεις
"Όχι, μη". Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις.
Θα έλεγα ότι δεν έχω καν πρίζα.
Έχω πολλές και διαφορετικές πρίζες.
Προστασία από υπέρταση. Κάθε είδους,
γιατί δεν θέλω κάποιον επιστάτη με σκούπα να χτυπήσει την πρίζα μου.
Η αδερφή μου να του κολλάει πέντε και να τον πληρώνει στον διάδρομο.
Ξέρω πώς πάνε αυτά.
Επίσης, τι συμβαίνει αν πουν "Ας τραβήξουμε την πρίζα".
Τότε μπαίνει κάποιος μέσα "Έχω φοβερά νέα.
Σκατά. Βγάλατε την πρίζα;"
"Ποια είναι τα φοβερά νέα;"
Λέει "Τίποτα. Απολύτως, τίποτα.
Λένε ότι ο ΛεΜπρον Τζέιμς μπορεί να μπει στο πάνθεον.
Καλύτερα να πάτε σπίτι να θρηνήσετε.
Ξέρετε έναν από τους καλύτερους τρόπους να θρηνήσετε;
Μη διαβάσετε εφημερίδα
ή ψάξετε στο ίντερνετ
ή τίποτα.
Έτσι λένε".
Δεν ξέρω.
Υπάρχουν περισσότερα από όσα μπορούμε να καταλάβουμε.
Ψυχολογία. Δεν καταλαβαίνω την ψυχολογία. Δεν ξέρω καν αν είναι αληθινή.
Λένε ότι κάποιοι έχουν ανακτήσει αναμνήσεις.
Τους έρχεται μια ανάμνηση.
Από πριν 40 χρόνια.
Δεν είναι ποτέ καλή.
Δεν λένε ποτέ "Μου άρεσε η ροδακινόπιτα.
Θέλω ένα κομμάτι ροδακινόπιτα".
Είναι πάντα το πιο βίαιο, σεξουαλικό, τρομακτικό περιστατικό.
Δεν μου αρέσει.
Ορίστε τι συμβαίνει με τη μνήμη που έχει ανακτηθεί.
Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για αυτό που συνέβη.
Πήγαινα σε πάρτι και το έλεγα με μεγάλη περηφάνια.
Ερχόντουσαν και μου έλεγαν "Νορμ,
σε πήδηξε ποτέ ο θείος σου;"
Έλα "Όχι".
Και θα ήμουν χαρούμενος.
Ήμουν πολύ περήφανος για αυτό.
Όμως, τώρα δεν μπορώ να το πω αυτό πια.
Γιατί είναι δύο οι πιθανότητες.
Είτε ο θείος μου πήδηξε τον κώλο μου και το ξέχασα
είτε δεν πήδηξε τον κώλο μου.
Έτσι όταν έρχονται και με ρωτάνε
"Πήδηξε ο θείος σου τον κώλο σου;"
Το μόνο που λέω είναι "Δεν ξέρω,
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι"…
αν καταλαβαίνω τα εξελιγμένα μαθηματικά μου.
Όμως, δεν ξέρω αν πιστεύω στην ψυχολογία.
Θα σας πω γιατί.
Φίλοι μου, τα πάντα για τους ψυχολόγους έχουν δύο νοήματα.
Λένε "Ξέρεις ότι έχεις συνείδηση και υποσυν…"
Τέλος πάντων,
μια φορά ήμουν με έναν τύπο, τρώγαμε
και πήρα ένα ποτήρι γάλα.
Πίνω το γάλα.
Ο τύπος λέει "Ξέρεις γιατί πίνεις αυτό το γάλα, Νορμ;"
Ρωτάω "Γιατί;"
Ξέρω ότι το πάει κάπου.
"Επειδή σου λείπει να ρουφάς το στήθος της μητέρας σου".
Και λέω
"Ήταν απαραίτητο αυτό;"
Και κόλλησα.
Τι θα κάνω, θα καταβροχθίσω το γάλα; Είναι πεντανόστιμο κρύο γάλα.
Δεν ξέρετε τη μητέρα μου,
αλλά για όνομα του Θεού, είναι 84 χρονών.
Είναι γλυκιά κυρία, αλλά…
Ξέρετε…
Σκεφτόμουν τη μητέρα μου τις προάλλες
με τα κινήματα #Me Too και Time's Up.
Αυτό είναι ένα κίνημα που δεν έχω δει ποτέ.
Δεν έχω βιώσει τέτοια επανάσταση.
Είναι συναρπαστικό να βλέπεις γυναίκες
να παίρνουν αυτό που τους αξίζει.
Αλλά κάθε επανάσταση έχει τις απώλειές της.
Για μένα, είναι άτομα σαν τη μητέρα μου.
Ή ίσως έχετε μητέρα και γιαγιά.
Θυμάμαι να μεγαλώνω με τη μητέρα μου.
Μαγείρευε, ήταν στην κουζίνα.
"Έχεις αρκετή σάλτσα;
Έχει κι άλλη γαλοπούλα. Τα γογγύλια!"
Έβγαζε τα γογγύλια.
Έλεγα "Έχεις αρκετά για να φας;"
Μου έλεγε "Ναι".
Αλλά έτρωγε ό,τι αφήναμε, καταλαβαίνετε;
Λέγαμε "Να βοηθήσουμε με τα πιάτα;"
"Όχι, δείτε ποδόσφαιρο".
Αγαπώ τη μητέρα μου.
Μένει δίπλα μου εδώ.
Είναι φοβερή.
Δεν νομίζω ότι η μητέρα μου έχει πει ποτέ…
ειρωνική λέξη.
Είναι σοβαρή, χαρούμενη.
Ξέρει πώς να αγαπά, δεν κρίνει.
Δεν νομίζω…
Πάει στο μανάβικο και επιστρέφει…
Τις προάλλες, έκανε αυτό.
Ήρθε "Έγινε κάτι αστείο στο μανάβικο".
"Τι συνέβη, μαμά;"
Είπε "Μια γυναίκα μπήκε και αγόρασε ένα γκρέιπφρουτ και κόστισε 1,69 δολ.
και την περασμένη κόστισε 1,19 δολ.".
Της είπα "Δεν είναι ιστορία, πόσο μάλλον αστεία ιστορία.
Δεν νομίζω ότι αυτό θεωρείται ιστορία".
Ήθελα να πω ότι θα αντάλλαζα…
Δεν ξέρω τι ήθελα να πω βασικά.
Α, ναι. Ξέρω. Δεν θέλω να ρουφήξω τα βυζιά της.
Αυτό ήθελα να πω.
Ίσως αυτό να με κάνει ρηχό. Δεν ξέρω.
Μείνετε ασφαλείς, φίλοι. Σας αγαπώ.
Θα έριχνα το μικρόφωνο, όμως,
το πλήρωσα.
Φοβερό, φίλε.
Γαμώτο.
Μελαγχολικό τέλος.
Θεέ μου.
Ναι.
Δύο θέματα έχω.
Πρώτον, ίσως χρωστάω στον Nτρου Μάικλς μια συγγνώμη.
Γιατί έκανε σόου χωρίς κοινό
και το μίσησα.
Γιατί το είδα σαν διαγωνισμό κολύμβησης χωρίς νερό.
Αυτό είναι το όλο θέμα.
Αλλά αυτό…
ήταν αξιαγάπητο.
Ήταν απίστευτο.
Η μορφή διαφέρει.
Δεν είναι αυστηρά σταντ-απ. Είναι κάτι άλλο.
Θα ήταν φοβερό δώρο
αν μπορούσε να το κάνει ο Νορμ
σε δωμάτιο γεμάτο κόσμο.
Γιατί αυτό θα εκτιμούσε, υπολόγιζε
και θα κατεύθυνε το θέμα.
Για εμάς που το βλέπουμε από εδώ,
δεν δοκιμάζει τίποτα πέρα από το ό,τι όλοι αγαπάμε τον Νορμο
και αυτό είναι γόνιμο.
Σίγουρα ενεργητικό.
Αλλά δεν βλέπαμε σταντ-απ κωμωδία, γιατί ήταν αδύνατο.
Όμως, κάτι υπάρχει εκεί στα σίγουρα.
-Αναμφισβήτητα. -Ναι.
Πάντα ξεχνάω πόσο ποιητικός είναι.
Ναι.
Δεν τον ήξερα τόσο καλά τη δεκαετία του '90.
Όταν πέθανε ο μπαμπάς μου, έπρεπε να κάνουμε ταινία μαζί
και προσπάθησα τα πάντα για να ξεφύγω, γιατί ήμουν απαρηγόρητος.
Δεν με άφηναν να φύγω.
Η συνεργασία μαζί του ήταν ό,τι καλύτερο μου συνέβη.
Ήταν ο κατάλληλος τύπος την κατάλληλη στιγμή.
Ήμουν απαρηγόρητος.
Μιλούσε πολύ για τον μπαμπά σου; Τι έκανε;
Δεν αναφέρθηκε ποτέ.
Με έκανε να γελάω.
Ναι, μάλιστα.
Ήταν νοσταλγικό και απολαυστικό.
Ξέρετε πώς είναι.
Δεν ήξερες ποτέ αν ετοίμαζε κάτι.
Αράζαμε όταν ξαφνικά
πετούσε ατάκες από το πουθενά.
Η δουλειά άρχισε να γίνεται σαν την εκκλησία που πάω.
Ανυπομονούσα να πάω για δουλειά και να είμαστε μαζί.
Ναι. Τέλεια.
Ήξερα ότι είναι ξεχωριστός.
-Ναι. -Και…
Ξέρω άτομα χρόνια που δεν με έχουν κάνει να γελάσω
όσο τα κατάφερε εκείνος σε δέκα εβδομάδες.
Είναι πολύ ξεχωριστός για μένα.
Ο τρόπος που είναι αστείος,
δεν έχω δει κανένα να το εκφράζει έτσι.
Ναι.
Το στοιχείο που πάντα θαύμαζα
ήταν η επαφή με το κοινό.
Ο τρόπος που απευθυνόταν, η εμφάνιση, οι παύσεις του,
ο κόσμος τις αντιλαμβάνονταν ακριβώς όπως ήξερε ότι θα γινόταν
και αυτό πυροδότησε τη γελοία φύση μέρους της παρουσίασής του.
Και χωρίς αυτό το κοινό, δεν καταλαβαίνεις την πλήρη έκτασή του.
Ναι.
Το κοινό ήταν ο παρτενέρ του.
Όλοι ήταν μαζί σε αυτό με τον Νορμ.
Μου αρέσει όπως το είπες.
Ήταν παρτενέρ του.
Είχε την αίσθηση του ευγενικού Νορμ
που καθόσασταν μαζί και αράζατε
μετά τις παραστάσεις στην περιοδεία
και παρέμενε αστείος.
Έτσι ερμήνευε.
Έλεγε το υλικό του σε σένα,
δεσμευόταν σε αυτό,
αλλά συνέχιζε.
Φαινόταν ότι ήθελε να τα βγάλει από μέσα του.
Όλα όσα σκεφτόταν. Τέλος πάντων…
Είχε την καλύτερη επιλογή λέξεων
οποιουδήποτε κωμικού έχω δει ποτέ.
Επίτηδες πρόφερε λάθος λέξεις.
-Ναι. -Σωστά.
Ενώ ξέρει
να πει "τηλεόραση" λέει "την τηλεόραση".
Ήρθε στο σόου μας, η πρώτη του εμφάνιση,
πρόφερε το Dobermann, Dober-mann.
Και το ξέρει.
Όμως, σε κοροϊδεύει μονίμως από κάθε άποψη.
Ναι.
Αλλά η επιλογή λέξεων ήταν σαν του Μαρκ Τουέιν.
Είχε μια λαϊκότητα από άλλη εποχή.
Δεν ξέρω αν γεννήθηκε 300 χρόνια αργά
ή 300 πιο νωρίς,
αλλά μιλάει με τρόπο που κανείς δεν μιλάει.
Εκτιμάς τον τρόπο που λέει διάφορα.
-Και τον συγχρονισμό. -Μιλάει σαν καναδό λιμενεργάτη του '30.
Ναι.
Σας θυμίζει λίγο το Μια μορφή μέσα στο πλήθος;
Σε μερικά από τα πρώτα του που εξέφραζε
από τον εαυτό του σε ραδιοφωνικό κοινό;
Αυτό σκέφτηκα αρχικά για αυτό.
Ναι.
Είναι περίεργο, γιατί εγώ τον βίωσα,
όπως κι εσύ, Ντέιβ, σε τοκ σόου.
Μετά, όταν κοιτούσα τα κλιπάκια του στο σόου μου,
σκεφτόμουν, δεν ξέρω ότι έπρεπε…
Ήμουν εκεί και γελούσα.
Με κανέναν τόπο όμως…
Πυροδοτείται μόνος του.
Είναι καλό όταν ακούς το κοινό εκεί, όμως,
αυτό που κάνει είναι παράλογο.
Αυτή ήταν μια άσκηση. Δεν μπορούσα να το κάνω αυτό
-αν έβαζες κάμερα… -Όχι.
…και έλεγες ότι έχεις 50 λεπτά να μιλήσεις.
Θα έχανα τον ειρμό της σκέψης μου.
Χρειάζομαι και άλλους εκεί για να βρούμε το επόμενο θέμα.
Είναι εντελώς…
όταν κοιτάω τις εμφανίσεις που έκανε μαζί μου,
σκέφτομαι "Δεν ήμουν απαραίτητος".
Χαίρομαι που ήμουν εκεί.
Εγωιστικά χαίρομαι.
Θες να το σκεφτείς λίγο.
Δεν ξέρω αν έχει λίστα.
Δεν κοιτάει κάτω, δεν αναζητά αδέξια,
δεν σκέφτεται, μίλαγε συνεχόμενα.
Δεν είδα πού θα ήταν αυτό και να τα θυμάσαι όλα αυτά;
Η παρουσίαση δεδομένων των συνθηκών,
η παρουσίαση ήταν έντονη.
-Ναι. -Ναι.
Μου αρέσει η ανακατωσούρα. Ο σκύλος.
Ο σκύλος και η κλήση.
Έλεγες ο τύπος χωρίς το κοινό.
Αυτό είναι περισσότερα, δεν υπήρχε επιλογή.
Είναι διαφορετικά όταν αναγκάζεται.
Ο άλλος διάλεξε να μην έχει κοινό.
Σωστά.
Δεν ήξερα ότι είναι δυνατό.
Ναι.
Νομίζω πως πέτυχε το κόλπο.
Ναι.
Ο συγχρονισμός του είναι σαν ντράμερ.
Είναι σαν τζαζ ντράμερ.
Πώς θα ήταν ο συγχρονισμός με κοινό;
Ακόμη τέλειος;
Δεν είμαι σε θέση να ξέρω.
Είναι τόσο καλός με αυτό. Πιστεύω…
ότι βγήκε όπως έπρεπε.
-Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. -Ναι.
Σαν να ακούω ένα καλό βιβλίο σε κασέτα.
Όντως.
Ναι.
-Είναι αλήθεια… -Πολύ σωστά.
Μου θυμίζει τι μου άρεσε σε εκείνον.
Σε καθησυχάζει η παρέα του.
Ναι, τόσο ευγενικός.
Η αγαπημένη μου κωμωδία είναι διαισθητική.
Κάνει τον κόσμο να νιώθει ασφαλής.
Αυτός ο τύπος
-συμφιλιωνόταν με τη θνησιμότητά του. -Ναι.
Ξεκαρδιστικά μπροστά μας.
Παραδόξως, δεν είναι πια μαζί μας.
Καθόμαστε ως συνέχεια της ζωής του Νορμ Μακντόναλντ,
βλέποντας τον απίστευτα ζωντανό.
Αλλά…
οι συνθήκες του, το πλησίασε αρκετές φορές,
όμως, δεν παρέμεινε.
Από αυτήν την προοπτική, δυναμικά σημαντική.
Σίγουρα ήθελε…
Συγγνώμη, Μόλι.
Όχι, πες εσύ, Άνταμ.
Ήθελα να πω ότι ήθελε να επισημάνει ότι αγαπάει τη μαμά.
Αυτό θα έλεγα και εγώ.
Υπήρχε μια στιγμή όπου ρίχνει ένα βλέμμα,
και κάνει παύση και λέει "Είναι φοβερή".
-Ναι. -Θυμάσαι;
Ναι.
Ήταν πολύ συγκινητικό.
Μιλάει για τη θνητότητα.
Μιλάει για τον θάνατο.
Οι κωμικοί πλέον το συζητούν συνεχώς.
Αλλά έχει αυτήν την…
Πώς θα εκλαμβάνονταν αυτά από ζωντανό κοινό, νομίζεις;
Η άρνηση να ρουφήξει τα βυζιά της θα έκανε πάταγο.
Αυτό ήταν φονικό.
Πήγε μέσω Λαμίας για να φτάσει εκεί.
Σωστά. Τρομερή εισαγωγή.
Είχε φοβερό τρόπο να σε κάνει…
φύτευε τον σπόρο,
το γυρόφερνε
από εδώ κι από εκεί.
Το ξεχνούσες και μετά το ανέφερε ξανά και είναι ευχάριστο.
Είναι ευχάριστο.
Αυτή η μορφή με κάνει να εκτιμώ αυτό που πάντα ήξερα.
Το πρόσωπό του, τα μάτια του και τα φρύδια του.
Έχει κάτι σαν φανάρι κολοκύθας.
Έχει τόσο φοβερή…
Οι εκφράσεις του όταν λέει
για όταν κάποιος ολοκληρώνει την πράξη
όταν γίνεται "Τι θα κάνω τώρα;
Θα φάω ένα σάντουιτς".
Εκπληκτικός περφόρμερ.
Έχει μόνο το πρόσωπό του.
Και εκφράζει όλη την ιστορία
σαν κωμικός βουβού κινηματογράφου του '20.
Όταν χαμογέλασε, τον φαντάστηκα ως παιδί.
Ναι.
Είναι μεγαλύτερός μου,
όμως, έχει τη γοητεία αγοριού.
-Όταν γελάει με τα αστεία του. -Το γέλιο του είναι απίστευτο.
Είναι ευχάριστο να το βλέπεις.
Ξέρει κανείς πόση ώρα του πήρε
να συμπληρώσει μια ώρα υλικού;
Έξι μήνες, έναν χρόνο;
Είχε περισσότερο υλικό.
Ήμασταν στον δρόμο μια φορά
και άλλαζε νούμερα από το πουθενά.
Έλεγε "Θα δοκιμάσω κάτι".
Δεν το συζητούσε. Ρωτούσαμε "Θα το κάνεις αυτό;"
-"Δεν ξέρω για αυτό". -Άλλαζε όλα τα νούμερα.
Ναι.
Μια φορά, σε μια συζήτηση είπε
"Έχω οκτώ καλές ώρες τώρα". Ή κάτι τέτοιο.
Οκτώ ώρες.
Θυμάστε το νούμερο με το Star Search;
Οι σκαλωσιές ήταν πάντα οι ίδιες,
αλλά ποτέ δεν έκανε το ίδιο δύο φορές.
Επινοούσε τρελές εισαγωγές στο Star Search.
-Star Search. -Star Search.
"Το επόμενο συγκρότημα τα σπάει στο Μαϊάμι 15 χρόνια.
Xειροκροτήστε το Overnight Sensation".
Είχε ένα εκατομμύριο τέτοια.
Τον έχω δει να το κάνει πολλές φορές,
ποτέ το ίδιο.
Οι σκαλωσιές ήταν οι ίδιες, οι στίχοι άλλαζαν.
Είχε και μια ατελείωτη συλλογή παλιών ιστοριών
από την επαρχία του Καναδά ή ιστορίες πλασιέ που ταξίδευαν.
Χαιρόμουν, γιατί έβγαινε
και γελούσα…
Ο μόνος που το καταφέρνει αυτό, γελάω προτού κάνει οτιδήποτε.
Έβγαινε από την κουρτίνα
και έχει αυτά τα μάγουλα κι μάτια.
Κοίταξα την κασέτα, γελάω.
Δεν έχει κάνει τίποτα. Μετά "Νορμ, πώς είσαι;"
Κάνει…
"Αγόρασα φάρμα", λέει και ξέρω αμέσως ότι λέει βλακείες.
Είναι απόλυτη σπατάλη του χρόνου του καθενός
-και ευχάριστο. -Ναι.
Το καταχαίρεται.
Το καταχαίρεται κάθε στιγμή.
Η σύζυγος Ρουθ που έλεγε…
Τίποτα δεν είναι αλήθεια.
Η Άγκνες στο γραφείο.
Ναι.
Θυμάμαι που διάβαζα την αυτοβιογραφία του και την απολάμβανα,
όμως, απογοητεύτηκα δέκα σελίδες μετά
όταν κατάλαβα ότι είναι ψέμα.
Θέλω να μάθω για τη ζωή του Νορμ,
αλλά αυτό ήταν από ένα παράλληλο σύμπαν.
Ήμασταν στον δρόμο. Ο Άνταμ και ο Ρομπ Σνάιντερ.
Ο Νορμ και μερικοί από εμάς.
Άλλαζε τελείως τα νούμερα.
Άλλες φορές έκανε νούμερα-πατάτα.
Και περπατούσε.
Το έκανε σχεδόν επίτηδες.
Κάποια βράδια έλεγε "Αυτό το νούμερο παίρνετε…"
Χάρη στον Τζιμ Ντάουνι που έκανε το Update με τον Νορμ.
Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι συνήθιζε…
Υπάρχουν προσχέδια και η μετάδοση.
Ο Νορμ θα έκανε το νούμερό του
για το Update μπροστά στο κοινό.
Ήταν μερικά αστεία που δεν είχαν καμία ανταπόκριση.
Ένα σκετς μπορεί να πήγαινε καλύτερα στον αέρα από αυτό.
Αλλά ένα αστείο, αν πατώσει σε αυτήν τη μορφή,
θα πατώσει στον αέρα. Αυτό θα κάνει.
Είχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις
ότι το αστείο του θα πάτωνε.
Αλλά του άρεσε.
Γυρνούσε στον Ντάουνι κι έλεγε "Θα το κάνουμε".
Ο Ντάουνι έλεγε "Φοβερό αστείο.
Ναι, θα το κάνουμε".
Αυτό μου αρέσει να το κάνω καλά.
Αν μου δοθεί απόλυτη απόδειξη ότι θα αποτύχω,
θα αλλάξω πορεία.
Θα το παραδεχτώ.
Δεν είμαι ο τύπος…
Πήγαζε κάτι ατρόμητο από μέσα του.
Αυτό που περιγράφεις όταν βλέπω αυτά τα τμήματα,
ήταν απολαυστικά.
Υπήρχε κάτι πιο συναρπαστικό και ενδιαφέρον στη σιωπή
και τη χαρά του Νορμ που είπε τη μούφα.
Συγκρατούσε το γέλιο του.
Ήταν συναρπαστικό.
Ήταν ηρωικό.
Μας έλεγε "Αυτό είναι καλό αστείο και θα το κάνω".
Τα μάτια του φώτιζαν όταν δεν αντιδρούσε κανείς.
"Πήρατε αυτό που σέρβιρα απόψε. Αυτό σερβίρει το εστιατόριο.
Αυτό θα φάτε.
Ορίστε".
-Ναι. -Τέλειος τρόπος να το θέσεις.
Σαν έναν μάστερ σεφ.
"Τι ξέρεις εσύ; Χέσε τους γευστικούς κάλυκες".
Στο εστιατόριο σούσι που λένε "Δεν κάνουμε τέτοια εδώ".
Μου αρέσει που νιώθει άνεση
με την ευαισθησία του.
Είναι ωραίο θέαμα.
Παίρνεις περισσότερα από ένα αστείο και ένα γέλιο.
Παίρνεις τον τόνο, τη συμπεριφορά.
Υπήρχε μια αόρατη επαφή.
Ξέρουμε τι σκαρώνεις, Νορμ.
Αυτό μας αρέσει.
Για αυτό η ροκ εν ρολ είναι φοβερή.
Έχει τον τύπο που απλώς το κάνει.
Αξίζει, φίλε.
Ήταν υπέροχα.
Ήρθε στην εκπομπή μας μία φορά
στο παλιό σου στούντιο, The Late Night Show.
Μπήκα να χαιρετήσω πριν το κομμάτι.
Είναι στο καμαρίνι έξω από τις διπλές πόρτες.
Απαρηγόρητος, γιατί ήταν σε ένα μεγάλο παιχνίδι που μόλις τελείωσε.
Δεν θα το ξεχάσω.
Προσπαθώ να βεβαιωθώ ότι ο καλεσμένος έχει κέφια.
Θα εντείνουμε την προσπάθεια.
Και τον θυμάμαι "Είναι πολλά τα λεφτά".
Ναι.
Ακούω το συγκρότημα έξω.
Θα είναι καλό για τη σόου μπιζ
με έναν τύπο που έχασε 55 χιλιάδες…
ποιος ξέρει τι έχασε;
Ο πρoσφάτως άπορος Νορμ.
Ακριβώς, ναι.
Παράτησε τον τζόγο;
-Δεν ξέρω. -Δεν…
-Δεν ξέρω με σιγουριά. -Όποτε διάβαζε απόσπασμα από βιβλίο του
ή στο ηχητικό βιβλίο,
όπου περιγράφει τον εθισμό του τόσο ποιητικά.
Μιλάει για τη ρουλέτα.
-Ρουλέτα. -Ναι.
-Είναι ηχητικό βιβλίο. -Πόσο ελπιδοφόρος,
είναι εθισμένος στην ελπίδα του.
Αποκλείεται να μιλήσεις για τον Νορμ
και να μην το πεις, γιατί ξέρουμε ότι ο τζόγος ήταν μέρος της ζωής του.
Και…
Στην κωμωδία του, τα βάζει όλα πάντα στο 17 κόκκινο
ή το 35 μαύρο.
Είναι απίστευτο.
Είναι η ίδια έξαψη.
Έχεις δίκιο, αυτό είναι.
"Δεν θα το πάρω αυτό".
Έχω έναν αστείο Νορμ που τζογάρει.
Εγώ ήξερα…
Όλα είναι αλήθεια, γιατί κάποια δεν βγάζουν νόημα.
Μέναμε στο ίδιο κτίριο.
Πήγα να τον επισκεφτώ στο δωμάτιο του.
Πήγαμε στο σπίτι του.
Ήταν τρέλα να πηγαίνεις στο σπίτι του.
Όμως, περνάμε καλά και λέω
"Έχεις αναψυκτικό;"
Ανοίγω το ψυγείο του και, ορκίζομαι,
είχε 25 χιλιάδες δολάρια σε μάρκες.
Έχει μάρκες από το Ατλάντικ Σίτι στο ψυγείο. "Τι είναι αυτό;"
Και λέει "Κέρδισα πολλά την Παρασκευή".
Του είπα "Γιατί δεν τα εισέπραξες;"
"Τα έφερα εδώ για να μιλήσω στον Μπέρνι Μπρίλσταϊν
για να δω πώς να μην πληρώσω φόρους".
Δεν λέω τίποτα.
Και συνεχίζει "Έτσι θα τα πάω πίσω τη Δευτέρα.
Μου είπε ότι θα πρέπει να πληρώσω φόρους όπως και να έχει, δεν μας βγήκε".
Του λέω "Τι κρίμα".
Τον βλέπω στο Saturday Night Live τη Δευτέρα, ρωτάω
"Τα εξαργύρωσες;" και λέει "Τα έχασα όλα".
Κατεβαίνουμε με τα ασανσέρ.
Μας περιμένουν λιμουζίνες για το άφτερ πάρτυ.
Μπαίνουμε και ο Μαξ, αυτός ο τύπος λέει
"Ο Νορμ μάς πάει μερικές φορές στο Ατλάντικ Σίτι".
Δεν πάει στο πάρτι για να πάει απευθείας και τη Δευτέρα επιστρέφει,
"Κρατάει μάρκες στο ψυγείο του,
γιατί κανείς δεν κοιτάει εκεί αν τον κλέψουν".
-Αστείο. -Ιδιοφυές.
-Καλύτερο από τον Μπέρνι. -Αυτό κάνω.
Φανταστικά.
Είστε τυχεροί που δουλέψατε μαζί του.
Ναι.
Είναι λίγοι στην καριέρα μου…
Για αυτό πάω σε αγώνες όταν παλεύει ο Μεϊγουέδερ.
Ξέρω ότι είναι φοβερός και έχει λίγες πάλες ακόμα.
Αυτός ο τύπος.
Θα έλεγα ότι τον συμπάθησα αμέσως.
Τον είδα.
Τον ένιωσα κάπως διαφορετικά.
Ένιωθα ότι ήταν πολύ ντροπαλός.
Ναι.
-Συμφωνείτε; -Πολύ.
-Και γλυκός. -Πολύ γλυκός.
Μιλούσε συχνά για τους γονείς σου.
Αγαπούσε τον μπαμπά του περισσότερο από οτιδήποτε.
Μιλούσε πολύ γι' αυτόν.
Τη μαμά του, τον αδερφό του
-και το παιδί του. -Ευαίσθητος.
Όταν έχασες τον μπαμπά σου, Ντέιβ, και το συζητούσες,
ήθελε να σε κάνει να νιώσεις πολύ καλά.
Πολύ γλυκός και συμπονετικός, θα το σκέφτηκε
πώς να το προσεγγίσει.
Φάνηκε πολύ βαθυστόχαστο.
Και τρελά, αφοπλιστικά συμπονετικό.
Πολύ σπάνια γνωρίζω κάποιον σε επαγγελματική κατάσταση…
που με έκανε να ρίξω τις άμυνές μου.
Ανυπεράσπιστος.
Δεν έχει γραμμάριο κρίσης πάνω του
εκτός κι αν είναι ξεκαρδιστικό.
-Ναι. -Ντέιβ, πότε βγαίνει η ταινία;
Θυμάμαι όταν την έκανες.
-Ναι. -Το θυμάμαι.
Η ειρωνεία είναι ότι προσπάθησα να φύγω.
Δεν φαντάζομαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν την έκανα
ή δεν περνούσα χρόνο μαζί του.
Ξέρουμε αν έκανε αυτό το υλικό μπροστά σε κοινό;
Ξέραμε μερικά από την περιοδεία. Έγινε πριν τον κορονοϊό.
Θυμάστε τη μέρα πριν τη καραντίνα. Ο Νορμ είχε ένα viral νούμερο.
-Ναι; -Boύταγε μπισκότα σε βαζάκι.
Ήταν…
Θυμάμαι εμένα και τους φίλους μου στο Οχάιο
"Είδες το νούμερο του Νορμ Μακντόναλντ;"
Στο YouTube είναι ακόμη.
Τα έσπασε.
-Ακόμα… -Ναι και στον αυτοσχεδιασμό.
Όταν μιλούσε για την πανδημία.
-Απίστευτο. -Ένα βαζάκι με μπισκότα.
Το ήξερες ότι θα έσκιζε.
Υπήρχε αυτό το άγχος μια μέρα πριν μπούμε σε καραντίνα.
-Ναι. -Και ήταν απίθανος.
Ήταν πολύ ωραία αίσθηση.
Και πάλι, με έκανε να νιώσω ότι όλα θα πάνε καλά.
Αν ήταν ζωντανός και κάναμε το σόου που είδαμε απόψε,
κάπου μπροστά σε 400 άτομα,
θα χειροκροτούσαν όρθιοι;
Ποιος θα ήταν ο αντίκτυπος;
Το ερώτημα είναι ότι αγγίζει μερικά αμφιλεγόμενα θέματα.
Εξαρτάται από…
Δεν χρειαζόταν να φύγει με ένα μεγάλο γέλιο.
Θα συνέχιζε, κάποια θα πήγαιναν υπέροχα.
Κάποια θα τα έτρωγαν,
κάποιοι θα ενοχλούνταν, θα αναστατώνονταν.
Οι περισσότεροι από εμάς
"Άσε με να βγω και να σκεφτώ ένα μεγάλο αστείο,
γιατί θα βγω σε λίγο".
Εκείνος "Ας συνεχίσουμε να πέφτουμε.
Θα βγούμε με αυτό".
Τα 25 λεπτά από αυτό θα τα έσπαγε.
-Ναι. -Ναι.
Θα είχε γέλια
περίπου 35 με 38 λεπτά. Άνετα.
Θα είχες σημειώσεις, ο κόσμος θα έλεγε…
Ναι, αν το δοκίμασες, αν το πρόβαρες.
Συν αυτά τα κανιβαλιστικά.
Όταν λέει "Γίνεται κόκκινο, λέω 'Παραλίγο'".
Έχει μερικά που είναι για γέλια.
Θα έπιαναν παντού.
Μετά σε τραβάει για λίγο από αυτό.
Είναι πιο δύσκολα.
Πιο δύσκολα.
Θα έχανε μερικούς.
Δύσκολο να διαχωρίσεις. Εμένα θα μου άρεσε.
Είμαι μέσα.
-Ναι. -Σωστά.
Ναι.
Σαν να βλέπεις τετράωρο του Μούνεϊ.
Σε κάποια φάση, με απορροφά
αυτή η εμπειρία.
Είναι δύσκολο να διαχωρίσω τον εαυτό μου.
Είναι ωραίο να βλέπεις ότι αναγνωρίζει τη σιωπή.
-Ναι. -Ναι.
-Το βλέπω. -Και το απολαμβάνει.
Το απολαμβάνει.
Στο μυαλό του υπάρχει κοινό εκεί.
Περίμενε το πλήθος του.
Που μου υπενθυμίζει ξανά, ήταν πολύ συνειδητός στην προσέγγιση.
Φαίνεται σαν τζαζ.
Ήταν πολύ μεθοδικό.
Είναι αστείο, γιατί είναι…
Άκουγα, συνεχώς, για τον Νορμ ότι είναι πολυδιαβασμένος κωμικός.
Πολυδιαβασμένος.
Τρομερά ευφυής.
Νομίζω, σπουδαίος μαθηματικός. Πράγματα που δεν θα σκεφτόσουν ποτέ.
Ήταν ταλαντούχος σε τόσα πεδία
και διάλεγε "Πώς θα το αρθρώσω, ποια λέξη να πω;
Ποια είναι η σωστή λέξη;
Πώς θα πάει ακριβώς;"
Έτσι έχεις αυτό.
Γιατί φαίνεται απερίσκεπτος,
όμως, έχει οργανώσει τα πάντα αδίστακτα
και μελετήσει.
Δεν φαίνεται να ταιριάζουν. Με εκείνον, όμως, ταιριάζουν
Ναι.
Ποια ήταν… Συγγνώμη, Μόλι.
Θα έλεγα τα τελευταία 14 χρόνια,
όπως λες εσύ, Κόναν, διάβαζε πέντε βιβλία τη φορά.
Ρωσική λογοτεχνία,
ο Μαρκ Τουέιν ήταν ο αγαπημένος του.
Λάτρευε το Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν.
Αλλά διάβασε πολύ για τον Θεό και τον Χριστιανισμό.
-Ναι. -Ήθελε να καταλάβει τον Θεό.
-Πού κατευθύνεται; -Και νιώθει μάλλον κοντά στον θάνατο.
-Ναι. -Ή σκέφτεται τον θάνατο,
όμως, θέλει να καταλάβει τον Θεό.
Δεν ξέρω πώς ένιωσαν οι άλλοι,
όμως, ο Νορμ αρρώστησε για αρκετό διάστημα
και χειροτέρευε και δεν το ήξερα.
Μίλησα σε πολύ κόσμο που σίγουρα ήξερε.
Νόμιζα ότι είμαι ο μόνος που δεν το ήξερε.
Δεν ήθελε να το ξέρει κανείς.
Δεν το ήξερα.
Και,
μιας και είμαι τόσο εγωιστής,
σκέφτομαι ότι πολλοί από εμάς σκεφτήκαμε "Μου έχει θυμώσει;
Έκανα κάτι;"
Προσπαθούσαμε να τον φέρουμε ξανά
και δεν τα καταφέρναμε. Δεν μπορούσε.
Δεν νομίζω ότι ήθελε.
Δεν ήθελε να απαντήσει για την εμφάνισή του,
-αλλά θυμάμαι… -Ναι.
…όταν έφυγε, όλοι στην κοινότητα ήταν…
Όλοι σκεφτήκαμε ότι μόνο εμείς δεν το ξέραμε.
Αναστατωθήκαμε που δεν είχαμε μια ευκαιρία να του πούμε τι σήμαινε για εμάς.
Συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα ότι δεν θα το ανεχόταν αυτό.
Δεν ήθελε κανείς μας να του πει…
-Αηδίαζε. -Στεναχωριόταν πολύ.
Αν φερόσουν διαφορετικά ή γελούσες.
Αναπολείς τις εμπειρίες που είχες μαζί του την εποχή που ήταν άρρωστος
κι αναρωτιέσαι αν αυτό εκδηλώθηκε εξαιτίας της αρρώστιας.
Όντως.
Είμαι περίεργος να μάθω τη μέθοδό του, το πώς έγραφε.
Η εμπειρία μου ήταν πολύ χαοτική.
Νόμιζα ότι ήταν ριψοκίνδυνος.
Δεν τον ένοιαζε κι αν θα πηδούσε σε φαράγγι,
αλλά δούλευε πολύ για αυτό που έκανε.
Και το επεξεργαζόταν πάρα πολύ καιρό.
Δεν ξέρω ποια ήταν η μέθοδός του,
αλλά με εντυπωσίασε το πόσο εσωστρεφής είναι.
-Ναι. -Και το πώς…
Έγραφε πολλά πράγματα συνεχώς.
Ήταν σαν τους περισσότερους.
Συνεχώς έγραφε τα αστεία του.
-Πολλή δουλειά. -Ναι.
-Χωρίς γέλια. Πολλή δουλειά. -Ναι.
Είπες κάτι που μου θύμισε…
δεν ξέρω ποια ιστορία έλεγε,
αλλά η ιστορία ήταν… στην αρχή της ιστορίας,
λέει ότι πήγαινε σε μια εκκλησία.
"Δεν πιστεύω τίποτα από αυτά".
"Τότε γιατί πας;"
Μου άρεσε αυτό που είπε "Δεν θυμάμαι,
γιατί αισθάνομαι όμορφα".
Τελευταία φορά τον είδα στο The Comedy Store.
Ήταν ασυνήθιστα συγκινημένος.
-Ναι. -Και όταν φύγαμε
από την παρέα
ήταν μια φωτογραφία μας
και το πίσω μέρος του κεφαλιού του Κρις Ροκ.
Την έβαλα στο σόου.
Αυτή η φωτογραφία είναι στο τέλος του The Closer,
ήταν η τελευταία φορά που τον είδα.
Και στεκόταν εκεί.
Ήρθε, έκατσε πίσω μου, κοίταξε πάνω.
Μετά κατάλαβα ότι στήθηκε για τη φωτογραφία εκ των υστέρων.
Σαν δώρο.
Ήταν ένα πολύ ταιριαστό αντίο.
-Πολύ γλυκό, Ντέιβ. -Ναι.
Και όταν σου έλεγε το συγκινητικό αντίο στο σόου;
Τότε, όπως είπε ο Κόναν,
δεν ήξερα ότι είναι άρρωστος. Ξαφνιάστηκα.
Σκέφτομαι ότι εκείνη τη στιγμή, θα ήξερε τι του επιφύλασσε το μέλλον
και πόσος καιρός απέμενε.
Πάντα το έπαιρνα ως τεράστιο κομπλιμέντο
που η συναισθηματική κατάστασή μου τον επηρέασε.
-Ναι. -Αλλά για να είμαι δίκαιος.
ήξερε περισσότερα από ότι εγώ όταν έφευγα.
Ήταν τρελός για σένα.
-Εντελώς. -Πολύ γλυκό.
Τον είδα μια φορά στο σόου σου και είπε
"Είδα περισσότερα ηλιοβασιλέματα από όσα θα δω".
Το είπε σε σένα στο σόου.
Σε περίπτωση που άκουσες άλλα.
-Συγγνώμη που διέκοψα. -Δεν πειράζει.
Θα τον έκοψα και θα είπα "Πάμε στον Αλ Ρόκερ τώρα".
Μάλλον, ήθελε να πει κάτι βαθυστόχαστο.
Κάτι σαν "Τέλεια, Νορμ.
Ο Αλ Ρόκερ ήρθε. Ανέβηκε τρεις ορόφους για να είναι εδώ.
Και δεν έχει τίποτα. Ο Αλ Ρόκερ".
Τον είδα στο 40στό SNL.
Δεν ήξερα ότι είχε καρκίνο.
Όμως, θυμάμαι ότι μόλις μου το είπε
"Σε αγαπάω, Μόλι". Το ξεφούρνισε αμέσως.
Είχα την αίσθηση…
Ένιωσα ότι ένιωθε πως ήταν επείγον
να πει ακριβώς αυτό που σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή.
Γιατί μπορεί να μην την έχει ξανά.
Και σκέφτηκα "Κάτι άλλαξε με τον Νορμ".
Τελευταία που τον είδα κανονικά
ήταν όταν κάναμε την περιοδεία για σταντ-απ.
Οι τρεις σας;
-Και άλλοι. -Είμασταν πάρα πολλοί.
-Στέλναμε μηνύματα. -Χαζομαρίζαμε.
Μετά μια φορά μάλωνε με τον Σνάιντερ για κάτι
για το σταντ-απ και είπε "Είμαι ο καλύτερος κωμικός από εμάς".
Και όλοι είπαν "Ναι".
Ισχύει.
Κανείς δεν αντεπιτέθηκε.
-Λένε "Εντάξει". -Έχεις δίκιο.
Νομίζω ότι είναι δίκαιο.
Και λέμε "Φυσικά".
Όμως, ήταν…
Το ωραίο είναι ότι ήμασταν στο λεωφορείο ή στο παρασκήνιο
και έμπαινε και έκανε κομμάτια.
Ήθελε να κρατήσει… μου αρέσει αυτό.
Ο κόσμος είναι ακόμη αστείος.
Είναι ωραίο όταν ένας κωμικός γελάει
αντί να επιλέγει μια κατεύθυνση.
Τους αρέσει να γελάνε με κόσμο και ήταν υπέροχα.
Δεν φορούσε καπέλο καουμπόη;
Αγόρασε καπέλο καουμπόη. Ξαφνικά ο Νορμ εμφανίστηκε με ένα.
-Περπατούσε τριγύρω. -Ήταν πολύ περίεργο.
Καθόταν στη σκηνή.
Μερικές φορές καθόταν,
άλλες αργούσε το πρωί,
γιατί όλοι φεύγαμε κι έλεγα
"Άντε. Νορμ, πρέπει να πάμε στο μαγαζί".
Και με κοιτούσε.
Αφού έφυγε συνειδητοποίησα
ότι με κοίταζε σαν να έλεγε
"Τι θες από μένα; Περνάω δύσκολα".
Έλεγε "Ναι, εντάξει".
Αλλά ποτέ δεν ήξερες κάτι παραπάνω;
-Ποτέ, τίποτα. -Ναι.
Αλλά ήταν πολύ ευσυγκίνητος.
Σε όλο το τουρ, ξαφνικά, δάκρυζε
και έλεγε "Αυτό είναι υπέροχο".
Η περιοδεία και αράζαμε.
Τρώγαμε βραδινά, πρωινά.
Ναι.
Και ήταν πιο διασκεδαστικός.
Είχε πολλή ενέργεια να μείνει.
Το δύσκολο όταν δεν το λες πουθενά,
θα με ανησυχούσε λίγο είναι…
Θύμωσα λίγο, γιατί, κατά τη διάρκεια,
οργάνωνε τραπέζια μαζί μου και μου ακύρωνε συνεχώς.
Δεν ήξερα αν το έκανε επίτηδες, αλλά εκνευρίστηκα,
γιατί σκεφτόμουν "Αν φοβάσαι τον κορονοϊό, έλα στο σπίτι.
Θα είμαστε μόνοι, θα κάτσουμε απέναντι".
"Ναι, αυτό θέλω.
Θέλω μια καλή βραδιά με τον Ντέιβι".
Και μετά έλεγε…
Εκείνο το βράδυ ρωτάω "Πού είσαι;"
Είπε "Δεν μπορώ, έχει κορονοϊό".
"Το ξέρω, μόλις το κουβεντιάσαμε".
Μια εβδομάδα μετά "Θες να φάμε μαζί;"
Κι εγώ είμαι έτοιμος να του ορμήσω.
Αλλά δεν ξέρω αν ήταν…
Νομίζω ότι ίσως το σκεφτόταν
και μετά έλεγε "Δεν νιώθω καλά" ή κάτι.
Αλλά αργότερα εκνευριζόμουν, γιατί σκεφτόμουν
"Μπορείς να έρθεις". Δεν ήξερα τι συνέβαινε,
όμως, αν το ήξερα "Ό,τι θες".
Έτσι κι εγώ, γιατί θέλω να φάω
μαζί σας, όμως, δεν πρόκειται.
Ναι.
Όλοι προσπαθήσαμε, Ντέιβ.
Όλοι προσπαθήσαμε.
Υποτιτλισμός: Χριστίνα Καριποπούλου