Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NALEŚNIKOWY ZAUŁEK
ZASADY – BĄDŹ MIŁA – MÓW PRAWDĘ SŁUCHAJ INNYCH
ŻADNYCH WYZWISK – NIE OSZUKUJ NIE ZAPOMNIJ LUNCHU I SPODNI
KSIĄŻKA O BALECIE
NA PODSTAWIE SERII LILKA I PESTKA ANNIE BARROWS I SOPHIE BLACKALL
ZAKLĘCIE - RÓŻA I POKRZYWA, MUCHY I MLECZ, ŻEGNAJ PRZESZŁOŚCI, SMUTKOM PRECZ!
ZAKLĘCIE ZAPOMINANIA COFNIJ CZAS I WYMAŻ PRZESZŁOŚĆ
Pestka!
Gdzie jesteś? Musisz to zobaczyć!
Jestem w domku na drzewie!
Duchy i miecze! I okrutny książę!
KSIĄŻKA O BALECIE
Giselle zakochała się w księciu, a on w niej,
ale musi poślubić księżniczkę. Giselle z rozpaczy pękło serce.
Moje serce! Umieram!
Jej duch udał się do lasu,
gdzie spotkał inne duchy zwane willidami.
Ty niecny, podły księciu!
Otoczyły go i tańczyły, aż skonał.
Arabeską w nos!
Chcę być Giselle!
Dobrze. Ty pierwsza.
Możesz być jedną z willid. Z długaśnymi paznokciami.
Nie. Potrzebujemy podłego księcia, żebyś mogła go ukatrupić.
Uważaj, bo mam miecz.
Precz, duchu Giselle!
- Co ona wymyśla? - Typowa sobotnia Pestka.
Co to ma być? Udają superbohaterki?
A masz, podły księciu! Willidy cię dopadną!
Raczej superlamerki.
Twój taniec to dla mnie za wiele!
Nancy.
Bierzcie go, willidy! Zatańczcie go na śmierć!
Cofnijcie się albo popamiętacie. Odrąbię wam nogi!
Zatańczymy cię na śmierć!
A teraz kopniak śmierci!
Hej! Gracie w minibaseballa?
Mogę miotać?
Leo! Super.
Będziesz księciem, a Lilka i ja będziemy Giselle'ami.
A co to są Giselle?
- Balet. - A kostium?
Rajstopy.
- To pa. - Nie wygłupiaj się.
Możesz skakać i kopać z wyskoku!
Biedny Leo. Nie wie, że balet polega na zatańczeniu wroga na śmierć.
Może nauczmy się, jak się robi balet? Tak naprawdę.
Babcia ci to przysłała? Zawsze mnie namawiała.
- Nie chciałaś? - Mam dwie lewe stopy.
To dobry wiek na odkrywanie zainteresowań.
- Zapiszę cię na balet. - Tak!
- Łatwizna! - Po prostu spytaj swoją mamę.
Skoro twoja się zgodziła, moja nie ma wyjścia.
Nie ma mowy.
Balet jest mi pisany.
Dość, Nancy. Pozbieraj chleb.
- Od kiedy jest ci pisany? - Od dziś.
Najlepsze są kopniaki z wyskoku.
Ostrożnie, córeczko.
Znudzi ci się za dwa tygodnie.
Muszę pójść na zajęcia.
To dobry wiek na odkrywanie zainteresowań.
To samo mówiłaś o gimnastyce.
I grze na trąbce.
I softballu.
Łap, Pestka!
Znudziło ci się.
Balet mi się nie znudzi. Kocham balet!
- Znudzi ci się. Zakład o 5 $. - Stoi. Podwajam stawkę.
- Stawiam 10, że mi się nie znudzi. - Przegrasz.
Rzucisz balet, zanim opanujesz pięć pozycji. Ja ledwo wytrzymałam.
Chwila. Nancy chodziła na balet.
To nie fair! Ją bardziej kochacie!
- Tu nie chodzi o miłość. - Proszę!
Pozwólcie jej. Przyda mi się forsa.
Dobrze, Pestko. Zapiszę cię.
Czekaj! Pod jednym warunkiem.
Zrobię wszystko.
Nie poddasz się. Wytrzymasz cały semestr.
Wszystkie lekcje. Bez narzekania.
Obiecuję, mamo. Przysięga na ślinę.
- Wystarczy sama przysięga. Umyj ręce. - Dwa razy.
Tak!
Balet? Przynajmniej nie stepowanie.
Witajcie w Radosnej Szkole Baletu.
Uśmiecham się na widok tylu promiennych buzi.
Jestem nie tylko instruktorem, ale i tancerzem.
Zapytacie: czemu tańczę?
Gdy tańczę, moje ciało i dusza szybują!
Jestem waszym nauczycielem, mistrzem baletu, panem Joy.
Ale tu, mówcie do mnie monsieur Joy.
Tak z francuska wymawia się moje nazwisko.
To tam narodził się balet. Zatem tutaj jestem monsieur Joy. Oto ja.
Joy, czyli radość, czyli „joie”. Patrzcie.
Joie.
- Joie! - Jak „żyła”.
Joie.
- Postarajcie się. - Tak, monsieur Joy!
Gdy odczytam wasze imię,
podnieście rękę.
Eric?
Emma?
- Zuzu? - Je m'appelle Zuzu, monsieur Joy.
Je suis très pod wrażeniem.
- Kim jesteście? - My na zajęcia.
Co wy macie na sobie?
To strój złego księcia.
Z Giselle.
Oczy mnie bolą. Przebierzcie się, mademoiselles.
To balet, nie cyrk.
Maman, proszę.
Melanie.
RADOSNY BALET
Doskonale, monsieur Eric.
Prawie jak młody ja.
Prawie.
- Jak ty to robisz? Jesteś niezdarą. - Nie wiem.
Grand battement, plié.
Dobrze.
Beaucoup. Wspaniale.
Monsieur Joy, mogę zadać pytanie?
Tak.
Kiedy będą kopniaki z wyskoku i fajowy balet?
Jaki „fajowy balet”?
Jak w Giselle. Walki na miecze, duchy.
Ach, ten balet.
Peut-être jak opanujecie podstawy.
Za jakieś cztery, pięć minut… Lat!
Lat!
Wszyscy razem.
Tendu, grand battement, grand battement, plié.
Jeszcze raz!
Tendu, grand battement, grand battement, plié…
Co to ma być?
Mama mówi, żebym udawała, że nikt nie patrzy.
Wiem, czemu tak mówi.
W rytm, mademoiselle!
W rytm!
Pokażę jej. Rób tak, Lilka.
Nie.
Bez muzyki.
Wyobraź sobie, że jesteś gazelą.
Giselle? Z księciem i willidami?
Nie. Gazelą. Zwierzęciem.
Pędzącą przez afrykańskie równiny, zgrabnie wyciągając kończyny.
No cóż.
Dobrze! Zapomnijmy o gazeli. Będziemy maszerować.
Marsz. Kolana w górę.
Nie wy. Wy uczycie się baletu.
Tylko Lilka i, jak widać, Pestka też.
Byłam najgorsza. Wszyscy się śmiali. Już tam nie wrócę.
Ja też nie. Balet nie jest nam pisany.
To nasza porażka.
Do 13. urodzin daleko.
Nieprawda.
Mogłabyś zwolnić?
Jestem w siódmej klasie. Zamieniamy ułamki na liczby dziesiętne.
Uczymy się o dojrzewaniu. Nie szósto- czy czwartoklasistki.
- A niektóre mają już kolczyki. - Przestań.
Cześć, dziewczęta. Jak balet?
Zrezygnujesz?
- Było super. - Świetna zabawa.
Nie wierzę. Nie podobało ci się.
Monsieur Joy dał wam wycisk.
Nie. Podobało nam się.
A my jemu.
Padło słowo „gazela”. Jesteśmy gwiazdami.
Zmieńmy zakład. Podwajam stawkę.
Stawiam 20 $, że nie będą z was żadne gwiazdy.
- Dziewczęta! - Będziesz kompletnie spłukana.
Raczej bogata.
Już wygrałam.
Nancy. Proszę, moje auto to nie kasyno.
- A wy dokąd? - Ukończyliśmy maraton.
Trzeci w tym roku.
ZAKLĘCIE ZAPOMINANIA
To nasza jedyna nadzieja.
To na nic. Obiecałam, że nie zrezygnuję z zajęć.
Posłuchaj. „Zaklęcie zapominania”.
„Cofnij czas i wymaż przeszłość”?
Jeśli nam się uda,
zapomną, że mówiłyśmy o balecie i że zapłaciły za lekcje.
Pestko, chcesz się zapisać na capoeirę?
Tak dawno nie chodziłaś na żadne zajęcia.
Super!
Mama zapomni o obietnicy, a Nancy o zakładzie. Czego potrzebujemy?
Na początek dziesięć martwych much.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Gotowa?
Jak zrobić, by było puszyste?
Jak to zagęścić? Mąką migdałową…
Balet złamał mi kolano.
Jest fioletowe.
- Pomalowałaś je? - Nie.
Róża i pokrzywa, muchy i mlecz, żegnaj przeszłości, smutkom precz!
Lilka! Rzucasz we mnie muchami?
Pamiętasz, co to za dzień?
Tak. Dzień, w którym wrzuciłaś martwe owady i liście do obiadu.
Powiesz mi, kto jest twoim ulubionym antropologiem?
Powiesz mi, co teraz będziemy jeść?
Pamiętasz, co obiecałam
bardzo dawno temu?
W zeszłym tygodniu? Gdy obiecałaś chodzić na balet?
Kurczę. Też mi zaklęcie.
Rzuciłyście na nas zaklęcie?
Dlaczego?
Chcemy zrezygnować z baletu. Było beznadziejnie.
Ja byłam.
Miało być fajnie, a wszyscy się śmiali.
Skarbie, nie musisz chodzić na balet.
Jeśli ci się nie podoba, to przestań.
- Nie gniewasz się? - Skądże.
Chcę, byś próbowała wszystkiego
i znalazła coś, co ci odpowiada.
I właśnie coś odkryłaś. Że balet nie jest dla ciebie.
Chodź.
Wybij to sobie z głowy.
To nie fair. Lilce mama pozwoliła zrezygnować.
Nie jestem jej mamą. Mamy i dzieci bywają różne.
Jestem jak Lilka. Też odkryłam, że to nie dla mnie. Nie mogę zrezygnować?
Przecież obiecałaś.
Chcę też, byś nauczyła się wytrwałości.
Balet jest trudny.
Wytrzymaj, a możesz odkryć, że jesteś w tym dobra.
Albo umrzeć z nudów. To się zdarza.
Albo to polubić.
Tak czy owak, przeżyjesz. I może kiedyś mi podziękujesz.
- Wstań. Pora na kąpiel. - Wczoraj się kąpałam.
Pestka, do łóżka. Za dziesięć minut gasimy światła.
Zgłasza się Superczarownica. Jak tam, Dzielna Grizzly?
Dzielna Grizzly? Jesteś tam?
Pestka!
- Pestka? - Jestem. Ale w złym humorze.
- Moje życie jest skończone. - Nie pozwoli ci?
Nie. Nawet płacz nie pomógł. Kazała mi przestać się ślinić.
Niedobrze.
Skoro ty musisz chodzić na balet, to ja też.
Ty nie musisz.
To ja cię w to wciągnęłam. To był mój pomysł.
Na pewno? A jak się przewrócisz, i to sto razy?
Nie zrezygnuję.
A jak od piruetów będą ci krwawić palce u stóp
i zrobią ci się strupy, odpadną i znów będą krwawić?
- I tak się nie poddam. - A jak będą się śmiać?
Zniosę to.
Jesteśmy skazane, Lilko.
Ty i ja.
Skazane na taniec.
Grupa un.
Bardzo dobrze.
Grupa deux.
Grupa trois.
Grupa Lilka i Pestka.
O nie.
Och, mademoiselles.
Pięknie, Zuzu.
Pamiętajcie, kim jesteśmy?
Gazelami!
Dobrze, mes enfants, wystarczy.
Cudowne wieści.
W tym roku nasz recital nie odbędzie się w tym studiu.
Tym razem weźmiemy udział w Festiwalu Pląsów.
Taneczne Delirium w 26 aktach.
Dlatego zaprezentujemy coś très unikalnego.
Coś z magią i napięciem.
Opowieść o magicznych istotach, które zakochują się w sobie.
Syrenka…
- Zuzu. - Super.
- Tak! - I konik morski, Eric.
Tytuł: Podmorskie zaślubiny.
Eric?
- Ale nie będzie całowania, prawda? - Nie.
Cóż, oui.
Nie.
Wasze emocje wyrazi sztuka tańca.
- Razem. Gdy tańczę… - Moje ciało i dusza szybują?
Moje ciało i dusza szybują. Tak, Zuzu. Merci.
Emma, zagrasz rybkę, która udzieli im ślubu.
Reszta będzie gośćmi weselnymi. Prezenty, tańce i tra-la-la.
Monsieur Joy?
A ja i Pestka?
Tak, wasza dwójka.
Podjąłem wyzwanie choreograficzne.
Wasze nieskoordynowane… Jak to nazwać… ruchy
przekułem w sztukę.
Zagracie przyjazne kałamarnice
pełniące straż na bardzo….
bardzo dalekim krańcu sceny.
Wasze macki będę falować na wodzie.
Zadbacie, by ceremonia się powiodła.
Kałamarnice?
Niech się cieszą. Zaproszenie wykluczało dzieci i kałamarnice.
A najlepsze jest to, że tegoroczny występ odbędzie się
w teatrze Burroughs z 300-osobową widownią.
Nie chcę być jak inni. Ale… kolczyki są super, mamo.
Będą mi pasowały.
To samo mówiłam twojej babci. Chciałam ufarbować włosy na zielono.
Na zielono?
Tak.
Pozwoliła ci?
Nie.
Nic z tego.
Lilka? Pestka? Co się stało?
Nic.
Skarbie, na pewno? Wyglądasz, jakby faktycznie bolało cię kolano.
- Jedźmy już. - Bonjour, Madame.
Nancy.
- Witaj, Haroldzie. - Monsieur Joy.
Monsieur Joy.
- Jak im idzie? - No… Tak… One…
Nie miałem jeszcze takich tancerek, które byłyby tak…
Nie znajduję na to słowa po francusku.
Zapomniały broszurek. O recitalu.
Do widzenia.
Recital, wspaniale!
- Pewnie macie fajne role. - No.
Jako gwiazdy przedstawienia, prawda?
Zgadza się. Gramy w każdej scenie.
- Serio? - Widzę nowych tancerzy.
TANCERZE
„Przyjazne kałamarnice”?
Ale obciach.
Nancy. Bądź miła dla siostry. Choć raz.
Jestem miła.
Nie mogę się doczekać, by zobaczyć Pestkę w roli kałamarnicy.
Nikt nie będzie się śmiał. Wszyscy będą bardzo dumni.
Zapnij pas.
Miałeś pomalować rybkę, nie siebie.
Przepraszam.
Za dziesięć minut wieszamy rybki na ścianie.
Poproście rodziców o podpis, inaczej przegapicie wycieczkę.
Co cię tak bawi?
Patrzę tylko, jak malujecie te ryby.
Zuzu mówi, że wasz występ będzie jak ta ryba.
Bez ikry!
I co z tego? Nikt nie przyjdzie.
Ja przyjdę. Z siostrą.
Uwielbiamy balet.
Kto jeszcze przyjdzie na festiwal?
Ja!
Festiwal tańca?
Nie wiedziałam, że umiesz tańczyć.
O nie.
Nie martw się. Będą oglądać taniec. Nie wygibasy.
Na pewno nie wygibasy kałamarnic.
A ja chętnie bym obejrzał takie wygibasy.
Co to za zwierzę? Robi atrament.
I dziwne macki do macania.
No dobrze. Kto chce mieczogona? To stawonóg, żywa skamielina.
- Tak? - Dziękuję.
Mam tu jeszcze bezkręgowca. Kałamarnicę!
Proszę, Dusit.
„Tańczę w balecie. Wygłupiam się.
Jestem Lilką i Pestką”.
To dopiero początek. Cała szkoła nas wyśmieje.
Nancy też. Zobaczy, że nie jesteśmy gwiazdami, i wygra 20 $.
Będę musiała zapracować na te pieniądze.
Musi być jakieś wyjście. Nie ma rzeczy niemożliwych.
Taniec w balecie jest niemożliwy.
Fakt.
Ale połamane nogi nie są niemożliwe.
Lilko, to zły pomysł.
Jak Eric pierwszy raz złamał rękę,
to prawie widać było wystającą kość.
Może połamanie to bardzo zły pomysł.
To może…
skręcenie?
Au revoir, recitalu.
Pa, pa, macki.
To zły pomysł!
Może wystarczyłyby siniaki.
Wyglądamy jak kretynki.
Kretynice.
Za mało macek. Powinno być dziesięć.
- A nie osiem? - Dziesięć.
Każdy ma dziesięć palców.
Bez reklamacji. Wyglądacie…
wspaniale.
To…
- I co wy na to? - Jak żywe.
Prawda?
- Przeurocze. - Nie kłam, mamo. Śmiejesz się.
Nie. Zakrztusiłam się krakersem.
Wiecie, co by się przydało? Jakiś szaliczek wokół szyi.
- Może muszka? - Muszka. Załatwione.
Tylko macek jest za mało.
Więcej macek, zdecydowanie.
I przyssawki.
- To chyba żart. - Za mało macek!
Tak, w tym cały problem.
Nancy.
Nie mogę się doczekać.
Gwiazdy przedstawienia.
Jest zazdrosna. Wypadniecie wspaniale.
Musi być jakiś sposób, by tego uniknąć.
Opanowałaś to zaklęcie niewidzialności?
Zaklęcie już nam nie pomoże.
Może ukryjemy się w domku na drzewie
z zapasami na dziesięć lat?
Ścięliby drzewo i kazali nam występować.
To może ucieknijmy?
Uwielbiam uciekać. Tylko dokąd?
- Do parku? - Tam jest policjant z psem.
- Wywęszy nas. - Pa.
- Dzięki za kostiumy. - Nie ma za co.
- Do jutra. - Jemy za pół godziny.
Podpisałam zgodę na wycieczkę. Włóż do plecaka.
ZGODA RODZICÓW
DATA – 21 CZERWCA
Jak mogłyśmy to przegapić. Patrz!
- „Zgoda na wycieczkę do akwarium”. - W dniu recitalu.
Ukryjemy się w akwarium.
Zanim nas znajdą, będzie po występach.
Tak!
Dalej, Lilko.
Uwaga na auta.
Ostrożnie. Na drugą stronę.
Nasz nowy dom.
Ukryjemy się, gdy nie będą patrzeć.
- Lilka, Pestka, szybciej. - Idziemy!
Jeszcze się zgubicie.
Witajcie w naszym akwarium.
Co macie w plecakach?
Nie twój interes.
Mam przynętę dla rekinów. Wpadną w szał żerowania.
Istna jatka.
Też mogę im rzucić? Chcę to zobaczyć.
- Uwielbiam rekiny. - Może tam?
Uwaga. Wszyscy do mnie.
- Chodźcie. - Ale tu fajowo.
Lilka, Pestka, dołączcie do nas.
Zostaniemy dziś na parterze. Połączcie się w pary.
Eric, ty dołącz dziś do Vanessy.
Dobrze.
- Chodźmy! - Dobrze, proszę pani!
Są tu jakieś rekiny?
Chociaż jeden biały? Inne kolory też mogą być.
Od teraz słuchajcie przewodnika. Pytania zostawcie na później.
W tym zbiorniku mieszkają lwy morskie, najszybszy gatunek fok.
Rety! Spójrzcie!
Osiągają prędkość 40 km/h, co pomaga polować na sardynki.
Lubią się bawić, ale nie z rekinami. Do tego świetnie surfują.
Eric, nie dotykaj szyby.
- Lepiej być ostrożnym. - Pestka, chodź.
Dusit, odłóż przynętę.
To może być dobra kryjówka.
MIESZKAŃCY GŁĘBIN
Idealne miejsce.
Odosobnione.
- Zamawiam tutaj! - A ja tu!
- Co się stało? - Nie wiem.
Poszukam światła.
- Pestka? - Musi gdzieś tu być.
Nic.
Znalazłam coś!
O raju!
Ocean jest pełen tajemnic,
ale najbardziej zagadkowi są mieszkańcy głębin.
Lilka?
Już wiem. Pokazują życie na dnie oceanu.
Patrz.
Zobaczycie coś niezwykłego.
Co to, u licha?
Kręgosłup tej żabnicy świeci,
by zwabić ofiary w jej ostre zęby.
- To ja już wolę recital. - Ja też!
W czarnych odmętach czai się smok morskich głębin,
kałamarnica olbrzymia.
Czuwa i czeka, by przypuścić atak.
Macie odwagę poznać moc jej macek?
Znalazły się. Dziękuję.
Lilka! Pestka! Gdzie byłyście? Tak się martwiłam.
- Przestraszyłyśmy się. - Okropnie.
O nie. Bo się zgubiłyście?
Tak. Zgubiłyśmy się.
Biedactwa. Tak mi przykro.
- Już jesteście bezpieczne. - Mówiłam, że żyją.
Mówiłam tylko, że pewnie pożarł je lew morski.
Już dobrze. Nic wam nie jest.
Dziękujemy, proszę pani.
Przegapiłyście węgorze. Są straszne.
Nie aż tak jak kałamarnica olbrzymia.
Zahipnotyzowała nas wielkim okiem.
Kałamarnice nie hipnotyzują.
Nie ma tu kałamarnicy olbrzymiej.
Nikt takiej nie ma.
Kałamarnica olbrzymia? To w sali z Mieszkańcami Głębin.
Na innym piętrze. Lilka?
Zgubiłyście się naumyślnie?
Cóż… myślałam…
To moja wina. Proszę nie winić Lilki.
Najpierw trochę się zgubiłyśmy, a ja powiedziałam: „Chodźmy tędy”.
Ale poszłyśmy w złą stronę.
Więc powiedziałam: „Patrz, schody, pójdźmy razem na dół”.
- Dziękuję za wszystko. - Nie ma za co.
Słuchajcie.
Zaraz odjeżdżamy.
Lilka, Pestka, jeśli nie będziecie zachowywać się odpowiedzialnie,
nie będę mogła zabierać was na wycieczki.
Przepraszam.
Ja też. Bardzo przepraszam. Bardzo.
Wiem, że możecie sobie pomagać w takich sytuacjach.
I nie tylko w takich.
Eric mówił, że występujecie razem w recitalu.
Nie mogę się doczekać.
Dzieciaki na miejsca.
Witam wszystkich na Tanecznym Delirium.
Na Festiwalu Pląsów w 26 aktach.
Aż 26 aktów?
Nie znoszę długaśnych recitali.
Oprócz twojego. Ty wypadłaś wspaniale.
Nie martw się. Będzie wspaniale.
Wspaniale dla mnie. Wygram 20 $.
Nie wierzę, że te kretynice będą gwiazdami.
PRZERWA
Proszę zająć miejsca.
Za minutę zacznie się akt 14.
Pięć.
Dziesięć.
Piętnaście.
Dwadzieścia.
Szykuję linę. Prawie gotowa.
Uwaga.
W górę. Żwawo, maman. Czas nie stoi w miejscu.
Wieloryb w górę!
Podobają się wam moje płetwy?
Jak u prawdziwej ryby.
Z życiem.
Wyglądacie… przyjaźnie.
Dobrze się składa, bo gracie rolę przyjaznych kałamarnic.
Monsieur Joy chyba nie widział kałamarnicy.
Prawdziwe kałamarnice nie są przyjazne.
Gdzie brokat? Brokat jest très ważny!
Gdzie moje gwiazdy?
Gdzie jesteście?
O nie. Nie da się tańczyć z takimi mackami.
W sumie to może i lepiej.
Jesteście rybkami.
Pływacie wśród koralowców.
Mademoiselles Pestka i Lilka. Jesteście… odpowiednio omackowane.
Tylko nie zburzcie dekoracji.
Na miejsca! Akt 14. To my!
Tout suite! Czyli na scenę!
Zapraszamy na miejsca. Zaczynamy akt 14.
Amanda, patrz.
Co za talent.
- To naprawdę Pestka i Lilka? - Wariatki.
Podnieś ręce.
Lilka, tutaj!
Wirujemy.
Dwadzieścia dolarów.
Masz rację. Prawdziwe kałamarnice nie są przyjazne.
Nie wirowałyby w miejscu.
Prawdziwa kałamarnica czai się w mroku
i atakuje jak willidy w Giselle.
Prawdziwa kałamarnica ma gdzieś zakłady z siostrą.
Nie przejmuje się, jak się z niej śmieją. Niczym się nie przejmuje.
Rządzi oceanem.
Brokat w gotowości?
I… teraz.
Teraz. Szybciej. No już.
Zuzu!
Dalej, kałamarnice, pomóżcie wielorybowi!
Nie.
Zróbcie przejście.
„Gdy tańczę, moje ciało i dusza szybują!”
Nic nam nie przeszkodzi!
Już po wszystkim! Nie musimy wracać na scenę!
Albo sterczeć w miejscu. Możemy robić, co kałamarnice.
Kałamarnice kontra wieloryb!
Kałamarnice!
Wołają nas?
Brawo!
Kałamarnice!
Niech żyją!
- Brawo! - Brawo!
Bis!
Dobrze, że nie dałaś im zrezygnować.
- Po tym przedstawieniu już mogą. - Dzięki Bogu.
- Super! - Trzysta osób biło nam brawo?
- Wciąż nie wierzę. - Byłyśmy gwiazdami.
Pestko,
powiem wam tylko tyle…
zasłużyłyście na to.
A ty na to.
Mogę przekłuć uszy?
- Zmieniłaś zdanie? - Już dawno mnie przekonałaś.
Czekałam na idealny moment.
Dwadzieścia dolarów! Jesteśmy bogate!
To twoje pieniądze.
Nasze. Słyszałaś. Zasłużyłyśmy sobie.
Na co je wydamy?
Tyle rzeczy możemy razem zrobić. Mam dobre propozycje. A ty?
Lilka, Pestka, chodźcie.
Uratowałyście występ!
Kałamarnice rządzą!
- Niech żyją! - Dobra robota.
Byłyście wspaniałe!
OBEJRZYJCIE PIERWSZĄ PRZYGODĘ LILKI I PESTKI
- Co robisz, Pestko? - Kopię Dół Zagłady.
Pomożecie? Będzie super.
Do tego dołu wpadniesz tylko ty.
- Poproś tę nową. - Lilkę?
Wiecznie czyta. Nawet na przerwie.
- A co nie tak z Pestką? - Wciąż biega i hałasuje.
Wypiorę ci strój!
Znasz zasady. Trzy przewinienia i po tobie.
Uciekam z domu!
Chodź za mną.
Znam zaklęcie, po którym musisz cały czas tańczyć.
Mama każe ci wracać. Teraz!
Przekradniemy się podwórkiem,
zaskoczymy Nancy i rzucimy zaklęcie.
Przygotuj się na wieczny taniec!
Nie!
Macki.
Battement! Marsz.
Cięcie!
Napisy: Ewa Nowicka