Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tamtej nocy przyśnił mi się koszmar.
Jej ciało było w jaskini,
a mężczyźni w białych fartuchach pobierali z niego narządy.
Powiedziałam o tym koszmarze mojemu synowi.
Odparł: „Nie martw się, mamo.
To tylko zły sen”.
Ale mylił się.
Tamtego wieczoru
miałam się dowiedzieć,
że to była przerażająca prawda.
31 LIPCA 2015
Pięć ciał znalezionych w mieszkaniu! Najnowsze ustalenia!
Przenosimy się teraz do Meksyku, gdzie zabójstwo reportera
wywołało powszechne oburzenie i protesty.
Setki ludzi wyszły na ulice w całym kraju,
domagając się sprawiedliwości dla reportera i zamordowanych kobiet.
Zarówno Nadia, jak i Rubén
informowali o groźbach ze strony gubernatora stanu Veracruz.
Rubén Espinosa Becerril mówił publicznie, że jest celem gróźb.
Dlatego przeniósł się ze stanu Veracruz do Meksyku.
Fakt, że wydarzyło się to w stolicy, w dzielnicy takiej jak Narvarte,
w biały dzień i spotkało dwoje uciekinierów politycznych
a wraz z nimi także ich trzy znajome,
było bardzo niepokojące.
Wywołało w ludziach strach.
Zamordowano również obywatelkę Kolumbii,
studentkę kosmetologii oraz ich sprzątaczkę.
Media i policja stwierdziły,
że zajmowały się czymś złym, więc to była ich wina. I po sprawie.
ŚLEDZTWO TRWA
Podczas ataku użyto kabli, obieraczki do ziemniaków i taśmy klejącej.
Ofiary zabito strzałem w głowę.
Każda z ofiar
miała ranę postrzałową głowy,
którą zadano bronią kalibru 9 mm.
Władze Dystryktu Federalnego Meksyk
sugerowały, że motywem była kradzież, ale nie potrafiły określić,
co skradziono z mieszkania, w którym doszło do morderstw.
Wciąż nie wiemy, co zostało skradzione.
Pytałam policjantów: „Czego się boicie?
Kogo kryjecie?”.
Skoro nie możemy ufać władzom,
przeprowadzimy własne śledztwo.
Policja twierdzi, że ofiary znalazły się tam przypadkiem.
To był zbieg okoliczności czy zbrodnia doskonała?
W BIAŁY DZIEŃ: ZBRODNIA W NARVARTE
24 LIPCA 2001
Zawsze przeczuwała różne wydarzenia.
Podczas ostatniego wyjazdu do Acapulco była niespokojna i przygnębiona.
Tutaj widać, że stara się uśmiechać,
ale ma podpuchnięte i smutne oczy.
Trochę wypiły i po prostu rozmawiały.
Nagle mama powiedziała im, że nie dożyje czterdziestki.
„Będę sławna. Pokażą mnie w telewizji”.
Trzecią ofiarą była sprzątaczka,
mieszkanka stanu Meksyk.
NAUCALPAN, STAN MEKSYK
Od samego początku mama była lekceważona.
Media nazywały ją „sprzątaczką”.
Nikt nie mówił o niej „Alejandra”.
Nie mam pojęcia, kto załatwił mamie pracę w Narvarte.
Powiedziała tylko: „Jutro idę sprzątać, słonko.
Przypilnuj Arly”.
Zanim wyszła, obudziła mnie,
pocałowała i powiedziała: „Niech cię Bóg błogosławi”. I poszła.
Gdy zadzwoniłam pierwszy raz, był sygnał.
Ale potem już nie.
Zadzwoniłam dokładnie o 15.
Według doniesień to właśnie o tej porze zginęli.
Można powiedzieć, że zadzwoniłam, gdy ich mordowano.
Chcę wiedzieć, co się stało z moją mamą, bo poszła tylko do pracy.
Nie pojechała tam w żadnym innym celu.
TWOJA PAMIĘĆ TO ŻYCIE #5PRAWIEDLIWOŚĆ
4 WRZEŚNIA 1996 31 LIPCA 2015
Gratki!
Lex powiedziała mi, że zrobiłaś sobie nos.
W końcu będziesz taką gorącą laską jak my!
To głos Yesenii.
Czasem słuchamy…
starych nagrań,
żeby nie zapomnieć, jak mówiła.
Jak się śmiała.
I jak przeklinała.
To jej telefon…
Prawie jakbym jej dotykała.
Ciągle tak robiła,
bo cały dzień pisała wiadomości.
To ostatni telefon, który widziałam w jej ręku.
Zaproponowano jej pracę w stolicy.
Powiedziałam jej, że tam jest niebezpiecznie.
Spytałam, jak sobie to wyobraża.
Ale wiedziałam, że mój zakaz nic nie da.
Chciałam, żeby była w kontakcie.
Dała mi swój nowy adres w Narvarte.
Uważała, że to bezpieczna dzielnica.
Tam było spokojnie. Nie czuła się zagrożona.
Wydawała się szczęśliwa. Nie wspominała o problemach.
Yesenia miała 18 lat.
To jedyne wspólne zdjęcie Mile i Yesenii.
Mile mieszkała w tym mieszkaniu od niedawna.
Yesenia nie znała jej zbyt długo.
Mile była atrakcyjną dziewczyną. Była starsza od Yesenii.
Yesenia chyba ją podziwiała, chciała być taka jak ona.
Po dokonaniu zbrodni mordercy ukradli czerwonego mustanga,
należącego do Kolumbijki Mile Virginii Martín.
Współlokatorzy nazywali ją „Nicole”.
Nie wiedzieli, czym się zajmuje.
BOGOTA, KOLUMBIA
Proszę bardzo. Z Bogiem.
Nie ma sprawy.
Dwa tygodnie przed jej śmiercią
pracowałem w dzielnicy Patio Bonito. Sprzedawałem słodycze.
Pamiętam, że rano było pochmurno.
Deszczowo. Wtedy rozmawialiśmy ostatni raz.
Obiecała, że mi pomoże znaleźć lepszą pracę.
Widziałem, że było jej przykro, że muszę sprzedawać słodycze.
Powiedziałem jej: „Nie martw się”. Kochałem swoją pracę.
To była nasza ostatnia rozmowa, ale była głęboka.
Bo poczułem, jak ją boli, że sprzedaję słodycze.
Potem już nie rozmawialiśmy.
„Mile.
Cześć, kochanie.
Po pierwsze, bardzo za Tobą tęsknię.
Minęło sześć lat, a wciąż nie ma sprawiedliwości.
Nadal nie wiemy, co się stało, 31 lipca 2015 roku,
kiedy pozbawiono Cię życia
i bezceremonialnie podcięto Ci skrzydła.
Żadne słowa czy czyny
nie usprawiedliwią tego, co zrobili przestępcy,
gdy na zawsze zamknęli Ci oczy.
Chcę powiedzieć światu, jak bardzo jesteśmy z ciebie dumni,
bo byłaś niesamowitą kobietą, silną i wojowniczą”.
Siostra mieszkała tu do 12 roku życia.
Wyjechała i już nigdy nie wróciła.
Pożegnała się z nami.
Powiedziała, że dostała propozycję pracy jako modelka.
Dzień dobry. Z Bogiem.
Gdy z nią rozmawialiśmy, opowiadała nam, co u niej.
„Dobrze mi idzie. Mam fajne mieszkanie.
Kupiłam samochód”.
Jeden z zabójców uciekł z miejsca zbrodni
sportowym autem, które należało do Kolumbijki.
BYCIE KOLUMBIJKĄ TO NIE ZBRODNIA #5PRAWIEDLIWOŚĆ
Kolumbijczycy cieszą się złą reputację.
Z powodu różnych rzeczy, które się wydarzyły.
Dlatego Mile została kozłem ofiarnym.
Chcieli ukryć, kto był prawdziwym celem.
„To Kolumbijka, więc na pewno handlowała narkotykami”.
Zawsze kierują się takimi stereotypami na temat Kolumbijczyków.
Tak próbowano przenieść uwagę na moją siostrę,
ale nie chodziło o nią.
Sądzimy, że prawdziwym celem zabójców byli dziennikarze.
W poniedziałek bliscy pożegnali dziennikarza
zamordowanego w stolicy Meksyku.
Fotoreporter uciekł do niej w wyniku gróźb otrzymywanych w Veracruz.
Rubén, mój drogi bracie,
znalazłam w sobie odwagę, by tu przemówić, bo tego byś chciał.
O to walczyłeś.
I zginąłeś jako wojownik.
Kiedy Rubén przeprowadził się do stolicy,
zapytałam go, co się dzieje,
bo zwykle nas uprzedzał o swoim przyjeździe.
Ale tym razem tego nie zrobił.
Powiedział mi, że w Xalapie zrobiło się zbyt gorąco.
Nie wiedział, jak długo będzie w mieście i prosił, żebym nie mówiła mamie.
Powiedział, że będzie udzielać wywiadów.
Wszyscy wiedzą, jak ciężko może być w Veracruz,
jeśli krytykujesz rządy Javiera Duarte.
Musiałem wyjechać, bo mi grożono.
Coś było nie tak w Xalapie.
Wiedziałam, że to nie jest najbezpieczniejsze miejsce,
ale nie miałam pojęcia, przez co przechodzi Rubén.
Poznałem Rubéna w Veracruz.
W Xalapie.
To było w 2009 roku.
Przyjechał w poszukiwaniu pracy,
którą znalazł właśnie w Veracruz.
Relacjonował kampanię wyborczą kandydata na gubernatora Javiera Duarte.
Rubén towarzyszył kampanii Duarte jako fotograf.
Jeden, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć…
Mambo.
Mój znajomy prowadził internetowy serwis informacyjny
i powiedział, że zatrudnił fotoreportera
do relacjonowania mojej kampanii.
Rubén miał akredytację prasową.
Rubén nie bał się mówić, co myśli.
Pod tym względem był buntownikiem.
Nie lubił naginać się do zasad,
a im się to nie podobało.
Nie byli zadowoleni.
Zmusili go do odejścia i zostawili bez pracy.
Rubén zaczął pukać do drzwi innych redakcji
i wtedy, można powiedzieć, że się przebudził.
ZIEMI I WOLNOŚCI
Przez cztery lata te schody były gabinetem Rubéna Espinosy.
Rubén zawsze tu siadał.
Pierwszego grudnia 2010 roku
zostałem zaprzysiężony na gubernatora
Wolnego i Suwerennego Stanu Veracruz de Ignacio de la Llave.
Przysięgam, że będę wiernie i patriotycznie wykonywał
obowiązki gubernatora, które powierzyli mi mieszkańcy stanu.
Miałem wtedy zaledwie 36 lat.
Zaczęło się piekło rządów Duarte,
a także, o czym nie wolno zapominać, Artura Bermúdezy Zurity.
Niniejszym
na stanowisko Sekretarza Bezpieczeństwa Publicznego
mianuję Artura Bermúdezę Zuritę.
„Kapitan Burza”, jak go nazywano w ministerstwie,
był szemranym gościem.
Makiaweliczny,
narcystyczny,
arogancki.
Despotyczny.
Arturo zasłużył na moje zaufanie.
I nie tylko to. Polubiłem go.
Bądźcie ambasadorami wszystkiego, co robimy,
aby społeczność, której służymy,
na nowo zaczęła ufać policji stanowej.
Rubén miał całe portfolio zdjęć.
Grupy szukające zaginionych.
ZAGINIENI
Protesty nauczycieli.
Niedokończone roboty publiczne.
Ale wybrał to zdjęcie.
VERACRUZ STAN BEZPRAWIA
Nie sądziliśmy, że trafi na okładkę.
W czapce gubernatorskiej.
Świetne zdjęcie.
Podoba mi się.
Oprawiłem je.
- Naprawdę? Gdzie jest? - Tak.
Na pewno gdzieś jest. Nie wiem gdzie.
Każdego dnia widzimy dowody.
Nie ma tu sprawiedliwości.
Nie ma sprawiedliwości, nie ma rządów prawa.
Nie ma instytucji państwowych.
W tym stanie rządzi strach.
Rządzą tu kłamstwa.
Zdejmij to i chodź tu, skurwielu!
Jesteśmy robotnikami!
Nazywam się Nadia Vera.
Odpowiedzialność spocznie na gubernatorze Duarte
oraz całym jego gabinecie,
jeśli coś nam się stanie.
Komukolwiek zaangażowanemu w te ruchy i organizacje.
To dotyczy studentów, naukowców i zwykłych obywateli.
Liczba zaginięć zaczęła rosnąć od 2010 roku,
gdy urząd objął Javier Duarte.
Policja stanowa go zabrała i słuch po nim zaginął.
Jesteśmy tu w imieniu wszystkich matek,
które straciły swoje dzieci.
Urzędnicy państwowi, wykonujcie obowiązki.
Musimy coś zrobić, bo nie możemy tu wychowywać dzieci
ze świadomością, że mogą zostać porwane.
To ona na demonstracji.
Jest z przodu, bo to ona wszystkich zorganizowała.
- Byli żywi, gdy ich zabrano! - Mają wrócić żywi!
MYŚLĘ… WIĘC MOGĘ ZAGINĄĆ!
Przemoc się nasila i zaczynamy się martwić.
Okazuje się, że robią to, bo jesteśmy im potrzebni.
Nie możemy zapomnieć o tych, którzy zginęli za prawdę.
Musimy zakrywać twarze, gdy wychodzimy.
Kominiarka jest również symbolem ruchu zapatystów.
Nadia pochodziła z Chiapas,
więc kupiła kominiarkę i nosiła ją na demonstracjach w Veracruz.
Tutaj jesteś towarem.
Porwane kobiety zmuszają do prostytucji.
Porwanych studentów zmuszają do zabójstw.
„Uzbrój się i bądź agresywny Pięknie agresywny
Dopóki wszystko nie wybuchnie”
Zaginięcia są coraz częstsze.
To samo z morderstwami i porwaniami.
Precz z Peñą!
Wynajęliśmy pokój w hotelu przy głównym placu.
Przynieśliśmy wielki baner z napisem:
„Duarte, obserwujemy cię.
Ludzie nie wybaczą i nie zapomną”.
Powiesiliśmy go w oknie i uciekliśmy.
Zwinęła nas policja i tajniacy,
agenci rządowi w cywilu.
Grozili nam śmiercią. Mówili, że już po nas,
bo nie będzie śladu po naszym aresztowaniu.
- Nie było zdjęć. - Nie było prasy, kamer, nic.
Policjanci napawali się tą chwilą i w tym momencie
pojawił się nasz wybawca
z wielkim aparatem.
To był Rubén.
Pstryk, pstryk, pstryk.
„Jestem z prasy. Gdzie ich bierzecie?”
Nadia złapała Rubéna i powiedziała: „Chodź tu! Rób zdjęcia!
Policja ich zabiera!”.
Była tym bardzo podekscytowana.
Powiedziała mi, że poznała fotografa
z magazynu Proceso.
Chcieliśmy przeprowadzić pokojowy protest.
Gdy zaczęli bić demonstrantów,
wpadłam na fotoreportera i poprosiłam go, żeby robił zdjęcia.
Ponieważ ten fotograf zaczął wszystko dokumentować,
policja przestała bić protestujących.
To zdjęcia dokumentujące zatrzymanie Nadii.
Zatrzymali mnie tajniacy.
Pobili mnie i zabrali,
wsadzili do wozu patrolowego.
Kazano im nas zabrać na komisariat,
żeby nas mogli zidentyfikować.
To było wymuszone zniknięcie.
Ja nie zostałam aresztowana. Wypuścili mnie.
Ale dwie kobiety z naszej grupy zabrano na komisariat San José.
Policjanci kazali im się rozebrać
i wykonywać różne ćwiczenia, takie jak przysiady.
To ma na celu upokorzenie kobiet,
bo traktują nas jak łupy wojenne.
Pstrykałem zdjęcia,
gdy nagle chwycił mnie agent rządu w Veracruz
i kazał mi przestać, bo skończę jak moja koleżanka Regina Martínez.
Wszyscy byli w pogotowiu po zabójstwie Reginy Martínez.
Rubén zadzwonił i powiedział, że musimy razem coś zrobić,
bo każdy może być następny.
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA MARTÍNEZ
Mordercy!
W OBRONIE PAMIĘCI
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA REGINY MARTÍNEZ
Będę z wami szczery.
Dziennikarze tacy jak my normalnie nie demonstrują.
To było dla nas coś nowego.
Javier Duarte przejdzie do historii jako gubernator,
podczas kadencji którego zginęło najwięcej dziennikarzy.
Za jego rządów zamordowano 17 dziennikarzy.
- Miguel Ángel López. - Sprawiedliwość!
- Misael López Solana. - Sprawiedliwość!
Administracja Duarte nie wyprze się,
że rząd był zamieszany
lub wydał rozkazy w kwestii
porwania i zabicia kilku dziennikarzy.
- Regina Martínez. - Sprawiedliwość!
- Guillermo Luna Varela. - Sprawiedliwość!
Właśnie temu sprzeciwiał się Rubén, zabójstwom tych dziennikarzy.
Dlatego stał się celem Bermúdezy Zurity.
- Yolanda Ordaz. - Sprawiedliwość!
- Gabriel Huge Córdova. - Sprawiedliwość!
- Esteban Rodríguez. - Sprawiedliwość!
- Víctor Manuel Báez Chino. - Sprawiedliwość!
- Gregorio Jiménez. - Sprawiedliwość!
Chcielibyśmy z szacunkiem oddać cześć
naszym przyjaciołom z prasy…
RÓBCIE, CO DO WAS NALEŻY #CHCEMYGOŻYWEGO
Żyjemy w stanie totalnej przemocy,
gdzie bycie młodym jest niebezpieczne i jest zbrodnią.
Nadia mieszkała kiedyś w tym bloku.
Traktują nas, jakbyśmy to my byli problemem,
bo przeszkadzamy rządowi i kartelom.
Tu mieszkała, gdy włamali się do jej domu.
WALKA OPÓR
Była niezorganizowana. W jej pokoju zawsze był bałagan.
Schludnie zwinięte kable i przewody
były dla niej znakiem, że ktoś się włamał.
Posprzątali jej całe mieszkanie.
Posprzątali w łazience, poskładali jej ubrania
i poukładali rzeczy osobiste.
Wszystko było poukładane i nieskazitelnie czyste.
Brodzik w łazience był mokry.
Ktoś wziął prysznic w jej łazience.
To była wiadomość: „Jesteśmy tu. Możemy wejść.
Wiemy, kim jesteś”.
„Możemy cię dorwać”.
Powiedziała: „Mam tego dość. Nie chcę się już więcej bać.
Jestem kłębkiem nerwów. Nie mogę sama wracać do domu”.
Powiedziała: „Wyjeżdżam. Nie mogę tu zostać”.
Wyjechała, bo tego chciała.
Bo wszyscy na świecie mają prawo do spokojnego życia.
Do tego, żeby się bawić i jeździć na rowerze, jeśli mają ochotę.
Dlatego przeniosła się do stolicy.
WALKA OPÓR
Gdy moja córka przyjechała do domu,
wszyscy poszliśmy razem nad jeziora Montebello.
To była nasza ostatnia rodzinna wycieczka.
Od tego czasu nie byłam w stanie tu wrócić.
To miejsce za bardzo mi o niej przypomina. Nie byłam na to gotowa.
WKŁADAM TWOJE SERCE DO ZESZYTU…
Musiałam odprawić cały rytuał, żeby tu wrócić.
Porozumieć się z nią za pośrednictwem wody,
za pośrednictwem drzew,
żebyśmy mogły odnaleźć spokój.
Rubén, co skłoniło cię do opuszczenia Veracruz?
Musiałem wyjechać, bo mi grożono.
To było zaraz po ataku na studentów.
To był brutalny atak. Napastnicy użyli maczet.
Nie popieraliśmy reżimu Duarte.
Demonstracje stawały się coraz bardziej burzliwe.
Naturalnie z tego powodu
państwo zaczęło jeszcze bardziej represjonować ludzi.
Wiele osób śledzono.
Włamywano się im do domów.
Atak miał miejsce o pierwszej w nocy.
Zobaczyłem światła policyjnych wozów.
Poszłam sprawdzić, co z moimi znajomymi.
Prawie wszyscy byli w szoku.
Możecie ich opatrzyć? Jego rany są najpoważniejsze.
Przybył Rubén i zadawał pytania. Ale nie chodziło mu o reportaż.
Pytał: „Kto to zrobił? Nic im nie jest?
Żyją? Co się stało?”.
Nie przyjechał pracować. To byli jego przyjaciele.
To przydarzyło się przyjaciołom.
Nie macie rodzin?
Ten okrutny atak przeprowadziło dziesięciu ludzi uzbrojonych w broń palną,
maczety i kije baseballowe.
Zaatakowali młodych mężczyzn maczetami,
podczas gdy ofiary świętowały urodziny.
Za atak odpowiedzialni są gubernator Javier Duarte de Ochoa
i Arturo Bermúdez Zurita, sekretarz bezpieczeństwa.
Znaleźliśmy młodych mężczyzn, którzy zostali pobici.
- Twierdzą, że odmówiono im pomocy. - Nie, obowiązywał inny protokół.
To nie pierwszy raz.
W Coatzacoalcos policja została oskarżona o porwanie młodych ludzi.
Uciszano całe rodziny. Nie pierwszy raz policja…
Łatwo rzucać oskarżenia.
Wykonujemy swoją pracę. Prokuratura generalna prowadzi śledztwo.
Studenci mieli przygotowywać posiłki dla biednych dzieci.
Ale sąsiedzi twierdzą, że urządzili szaloną imprezę.
Nie mnie to osądzać.
Ale zapewniam, że moi ludzie nie mieli z tym nic wspólnego.
Było dla nas jasne, że następnym krokiem będzie eliminacja.
Zamach na kilka osób, które były ich wyraźnym celem.
Znali mój numer. Wiedzieli, gdzie mieszkam,
z kim się widuję, z kim się spotykam, gdzie pracuję.
Rubén zaczął być śledzony przez tajniaków.
Któregoś ranka zauważyłem, że ktoś mnie obserwuje.
Nie sądziłem, że to coś poważnego, więc poszedłem do pracy.
Pod domem było trzech mężczyzn. Stali przy taksówce z włączonym silnikiem.
Jeden z nich pstryknął zdjęcie
i zrobił gest, jakby mówił: „Co się tak gapisz?”.
Rubén zadzwonił: „Spotkajmy się”.
Ja: „Może wieczorem?”. On: „Nie, teraz”.
Zastanawiałem się, co może być tak pilne.
Gdy przechodziłem obok nich, podeszli
i na mnie wpadli.
- Miałeś wiedzieć, że tam są. - Tak.
- I że cię dopadną. - Zgadza się.
Gdy stało się jasne, że jesteśmy ich celem,
zaczęliśmy odczuwać ogromną presję.
Najpierw Rubén.
Biorąc pod uwagę obecną sytuację,
nie możemy lekceważyć tych ataków i gróźb,
bo nie wiadomo, co może się stać.
MIASTO MEKSYK
Byłem w metrze na stacji Tacubaya.
Nagle zobaczyłem Rubéna. Szedł w drugą stronę.
Pomyślałem: „Rany! To Rubén”.
Zadzwoniłem do niego i zapytałem:
„Czemu nie mówiłeś, że jesteś w mieście?”. Robiłem mu wyrzuty.
Wtedy wszystko mi powiedział.
O groźbach i jak bardzo się boi.
Ta sytuacja odbiła się na mnie pod względem psychicznym, emocjonalnym
i finansowym.
Dość już męczenników i bohaterów.
Musimy pamiętać, że jesteśmy ludźmi.
Nie możemy naprawić wszystkiego z dnia na dzień.
Możemy zrobić więcej żywi niż martwi.
Kiedy Rubén przyjechał do Meksyku, skontaktował się z Nadią,
bo była tu już od kilku miesięcy.
Nocował u przyjaciół.
Najpierw u mnie, potem u innej znajomej.
- Kilka nocy spędził też w domu Nadii. - Zgadza się.
Nadia wprowadziła się do mieszkania na Luz Saviñón.
Jedna ze współlokatorek się wyprowadziła,
a dziewczyny szukały kogoś nowego.
Nadia znalazła ogłoszenie w internecie i skontaktowała się z nimi.
Wprowadziła się, choć ich nie znała.
Odpowiedzialność spocznie na gubernatorze Duarte
i jego całym gabinecie,
jeśli coś nam się stanie.
Komukolwiek zaangażowanemu w te organizacje i ruchy.
To dotyczy studentów, naukowców i zwykłych obywateli.
Chcemy podkreślić,
że jeśli coś nam się stanie, państwo ponosi za to odpowiedzialność.
Bo to rząd nas próbuje uciszyć.
#SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA 5
Przesłanie:
„Macki Duarte mogą cię dosięgnąć wszędzie”.
Prezydent Peña Nieto
wypowiedział się w sprawie zbrodni w Narvarte.
Policja i prokuratura w pełni angażują się w śledztwo
i doprowadzą do aresztowania winnych.
W podobnym tonie burmistrz Meksyku
zapewnił, że zbadają wszystkie tropy w śledztwie.
Przeprowadzimy dogłębne śledztwo.
Miguel Ángel Mancera był wcześniej prokuratorem generalnym stolicy.
Na swojego następcę wyznaczył swojego osobistego sekretarza.
Rodolfo Fernando Ríos Garza z Prokuratury Generalnej Meksyku.
Nie miał dużego doświadczenia jako prokurator.
Jego kwalifikacje opierały się na przyjaźni z Mancerą.
Na urzędników Miguela Ángela Mancerę i jego prokuraturę
wywierano ogromną presję, by rozwiązać tę sprawę.
RZĄD MORDUJE DZIENNIKARZY
Musimy poczekać, aż będziemy mieć wszystkie fakty.
W tej sprawie śledztwo prowadzi zupełnie inna instytucja.
Niezwiązana z rządem Veracruz.
Śledztwo jest nadzorowane przez urzędników innej frakcji.
Prokurator generalny Ríos Garza zwołał spotkanie z dziennikarzami,
by ograniczyć potencjalne straty.
Odtworzę nagranie ze spotkania.
Nie mogę zdradzić szczegółów, ale ta zbrodnia
nie miała nic wspólnego z działaniami dziennikarskimi.
Rubén nie był celem ataku.
Byliśmy w szoku, gdy powiedział, że to nie ma nic wspólnego z pracą Rubéna.
Jakby zależało im, żeby wszyscy porzucili ten trop śledztwa.
Powiedziałbym, że spotkanie z Rodolfem Ríosem
było początkiem całej strategii
kontroli, manipulacji i stygmatyzacji.
NIE MOGĄ ZABIĆ PRAWDY
Rubén Manuel Espinosa Becerril
został zidentyfikowany przez rodzinę.
Bliscy potwierdzili, że wrócił do stolicy,
by realizować nowe wyzwania
jako zawodowy fotograf,
czym zajmował się wcześniej w Veracruz.
Nasz kolega reporter…
- Utrzymujmy porządek. - Nie opuścił Veracruz!
Uciekł!
Powiedział wszystkim, że to gubernator Javier Duarte
będzie winny, jeśli coś mu się stanie.
Co pan na to powie?
Mogę tylko powiedzieć…
Posłuchajcie.
Nie lekceważymy żadnych tropów w tym śledztwie.
Najbardziej martwi nas to, że prokuratura
i ta administracja
nadal chronią morderców.
Doszliśmy do wniosku,
że za kilka dni aresztują jakieś trzy mało znaczące płotki,
tak o nich mówiliśmy.
To nie będzie nikt znaczący.
- Byliśmy pewni. - Tak.
Powiedzą, że to oni są sprawcami.
I że tak to się skończy.
Powiedzą, że chodziło o narkotyki lub alkohol.
Tak usprawiedliwią zbrodnię.
Nagranie pokazuje domniemanych sprawców uciekających z miejsca zbrodni,
która została popełniona w Narvarte.
Trzej mężczyźni, którzy uciekli z tego mieszkania
po zabiciu pięciu osób, zostali zidentyfikowani,
zatrzymani i osadzeni w areszcie.
Pierwszy z walizką to Daniel Pacheco Gutiérrez,
kucharz w hotelu na południu miasta.
Śledczy znaleźli odcisk palca.
Sprawdziliśmy go w bazie danych prokuratury w Meksyku.
Zidentyfikowaliśmy go.
Pacheco Gutiérrez był skazany
za rabunek i gwałt.
Nazywa się Daniel Pacheco Gutiérrez i wydał swoich wspólników.
Wskazał morderców na zdjęciach.
Człowiek, który ukradł samochód,
to Abraham Torres Tranquilino, były policjant służący w stolicy.
Abraham Torres Tranquilino.
Były policjant.
W 2011 roku oskarżono go o tortury.
Wraz z innymi policjantami podtapiał w Tepito sprawcę przestępstwa.
Jedna z ofiar znała przynajmniej jednego napastnika.
Na tym zdjęciu widać Kolumbijkę, Mile Virginię Martín.
Po prawej jest Abraham Torres Tranquilino,
jeden z oskarżonych o jej zabójstwo.
Prokuratura Generalna Meksyku podała do wiadomości,
że aresztowano niejakiego Césara Omara Martíneza,
rzekomego trzeciego sprawcą zabójstw dokonanych w Narvarte.
Ostatni opuścił miejsce zbrodni.
Tu przechodzi przez ulicę w białej koszulce.
Nazywa się César Omar Martínez Zendejas.
Ma 32 lata i mieszka w stolicy.
Ich logika: „Kamera na Luz Saviñón uchwyciła trzy osoby.
Mamy trzy osoby, które przyznały, że tam były.
Dlatego to musi być prawda”.
Prokuratura w Meksyku utrzymuje, że tylko trzy osoby
były zamieszane w morderstwo.
Zastępca prokuratora Garrido powiedział: „Mam już sprawców.
Zgodnie z prawem muszę jedynie odkryć, kto…”
„Kto dokonał morderstwa.
Skąd wymóg, że mam znaleźć motyw?”.
Powiedzieliśmy mu: „Nawet jeśli zidentyfikował pan sprawców,
nie wie pan, który z nich strzelał”.
Odpowiedział: „Nie. Już rozwiązaliśmy tę sprawę.
Czego jeszcze chcecie?”. „Chcemy prawdy”.
Powiedział: „Nie, to, o co prosicie, wykracza poza nasze obowiązki”.
Opierając się na informacjach otrzymanych od władz,
układasz w głowie różne scenariusze.
Nie rozumiemy tego.
Chcemy się temu bliżej przyjrzeć,
ale nie wiemy, co się wtedy wydarzyło.
Prosimy tylko o sprawiedliwość. Żeby to nie uszło nikomu na sucho.
Najlepiej, gdyby przyznali,
że nie chcą lub nie mogą prowadzić śledztwa.
Skoro mamy teraz dostęp do akt sprawy,
postanowiliśmy poszukać specjalistów
i ekspertów, którzy mogą je przeanalizować,
by wprowadzić śledztwo na właściwe tory.
ZABÓJSTWA W NARVARTE
Dochodzenie zaczyna się od postawienia pytania.
Różne wątki w śledztwie to różne strategie.
Hipotezy, które pomagają odpowiedzieć na pytania.
Kto tam był? Kto i dlaczego to zrobił?
Ich odzwierciedleniem w prawie jest metoda, czas i miejsce.
Fakty.
„…niżej podpisany, ekspert kryminalistyki,
wyznaczony do udziału w śledztwie…”.
„W związku z brakiem dowodów włamania,
ustaliliśmy, że sprawca lub sprawcy mieli dostęp do mieszkania lub…”
Czyli nie włamali się.
Musimy zbadać zabójstwa z Narvarte w kontekście kobietobójstwa.
Traktując je jako zwykłe zabójstwa,
przeoczymy istotny wątek.
Przemoc wobec tych czterech kobiet.
A to oznacza, że stracimy kluczowe dowody w śledztwie.
„Częściowe czerwone, krwawe odciski”.
Teoretycznie sprawy zabójstw są najłatwiejsze do rozwiązania.
Zabójcy zostawiają wiele wskazówek. Po pierwsze, zawsze jest ciało.
„Częściowe czerwone, krwawe odciski
to odciski butów, bez widocznych wzorów”.
Nie ma opisu typu ani rozmiaru buta.
Odcisk buta może posłużyć do zidentyfikowania podejrzanego
poprzez porównanie.
Gdy aresztowano Daniela,
założyliśmy, że śledczy znaleźli jego buty.
Założyliśmy też, że sprawdzili,
czy ich rozmiar pasuje do odcisku znalezionego na miejscu zbrodni.
- Odpowiedzieli… - To było coś jak…
„Zapiszmy to sobie”.
- Dwa dni później dostali nakaz rewizji. - Tak.
Ale od aresztowania minęło już 20 dni.
Oczywiście nic nie znaleźli.
Nie rozumiem, dlaczego władze nadal uważają,
że ofiarom nie należy się dostęp do akt.
To jedna z zasad należytej staranności.
Aktywnie angażować ofiary i ich rodziny.
Tak.
Po pierwsze, powinny móc przekazać informacje,
które uznają za istotne.
Powinny też mieć dostęp do wszelkich materiałów.
Te czarno-białe ksera są absurdalne.
To kopia kopii.
To dostają ludzie.
Kopia oryginału, która jest ledwo czytelna.
Uważam, że tak odmawia się ludziom prawa do sprawiedliwości.
To nie znaczy, że to celowe działanie.
Ale jest systemowe.
Gdy zaczynasz śledztwo,
masz tylko jedną szansę, żeby zrobić to jak trzeba.
Jeśli zawalisz,
może to oznaczać początek błędnie prowadzonego śledztwa.
Sprawca może się wywinąć sprawiedliwości.
Zatrzymali Daniela, bo znaleźli odciski jego palców w szafie.
Potem prokuratura ujawniła zeznanie, w którym miał się przyznać do winy.
„Zeznanie, w którym sprawca przyznaje się do winy”.
Ciro o poranku.
Program z najliczniejszymi i najlepszymi słuchaczami w kraju.
Mam tu oświadczenie Daniela Pacheco Gutiérreza.
Przeczytam je bez komentarza.
„Moim zamiarem jest częściowe potwierdzenie
postawionych mi oskarżeń.
Oto, co się wydarzyło”.
„Dnia 31 lipca 2015 roku
na mój numer telefonu w sieci Nextel
zadzwonił mój przyjaciel José Abraham.
Spytał, czy chcę wyjść. Powiedział:
»Co słychać, Danielu? Chodźmy na seks z panienką«.
Mówił o Kolumbijce o imieniu Nicole”.
Jeśli chodzi o Mile, to jeśli chcesz przedstawić kogoś jako przestępcę,
musisz dać mu pseudonim.
„Mile, czyli Nicole”.
Nazywali ją „Kolumbijką”.
„Powiedział mi też, że planuje spotkanie z Omarem.
Gdy dotarliśmy do jej bloku, Abraham zadzwonił domofonem.
Nicole odebrała i zeszła otworzyć drzwi.
Wszyscy weszliśmy do budynku
i pojechaliśmy windą do mieszkania 401.
Weszliśmy za Nicole do mieszkania.
Chłopak był w sypialni z jedną z dziewczyn.
Drzwi były otwarte, a oni leżeli w łóżku.
Potem Nicole wróciła z inną dziewczyną, która była w głównej sypialni.
A tamta para wyszła do nas do salonu.
Zaczęliśmy rozmawiać”.
„Po dziesięciu minutach przyszła gruba kobieta o jasnej karnacji.
Poszła do kuchni i zaczęła sprzątać.
Rozmawiałem wtedy z dziewczyną, którą przyprowadziła Nicole.
Pytałem ją, czy możemy przejść do rzeczy.
Miałem na myśli uprawianie seksu.
Zgodziła się i powiedziała, że to będzie kosztować 1800 peso”.
Wydaje się to mało prawdopodobne,
biorąc pod uwagę, że nie znaleziono dowodów na to,
że ofiary uprawiały tego dnia seks.
„Tymczasem Omar, Abraham, Kolumbijka,
facet z brodą i ta druga dziewczyna
brali kokainę”.
Co zyskuje na tym, że przedstawia ofiary jako przestępców?
Nie ma nic do zyskania.
Wspiera tylko wersję wydarzeń propagowaną przez władze.
Dlaczego? To pomaga stworzyć narrację.
„Widzicie? W grę wchodziły narkotyki”.
BRALI KOKAINĘ
„Widzicie? To było mieszkanie wykorzystywane do prostytucji.
Widzicie? Było tam wiele osób”.
To drobne szczegóły.
Szczegóły, które potwierdzają ich wersję zdarzeń.
Zrobili to, by pchnąć śledztwo w tym kierunku.
„Wyszedłem z mieszkania i wcisnąłem guzik windy.
Kiedy czekałem, z mieszkania wyszedł Abraham.
Dał mi plecak i powiedział: »Weź go. To moje rzeczy«.
Wziąłem go, bo wiedziałam, że był w związku z Kolumbijką.
Tymczasem Omar został w mieszkaniu”.
Potem twierdzi, że dowiedział się, co się stało w mieszkaniu,
długo po tym, jak wyszli.
„Dopiero w niedzielę około 14
usłyszałem w wiadomościach, że w Narvarte
zginęło kilka osób, a jedna z nich była dziennikarzem”.
Daniel nie przyznał się do winy w tym oświadczeniu.
Dlaczego prokuratura twierdziła, że to przyznanie się do winy?
To oświadczenie nie ma sensu.
Dzięki temu oświadczeniu władze teraz wiedzą,
że w mieszkaniu odbywały się częste spotkania.
Ludzie często przychodzili i wychodzili.
Sprawcy poszli tam uprawiać seks.
- Tak. - Dziewczyny były prostytutkami.
„POSZLIŚMY TAM NA SEKS”
Takie nagłówki pozbawiają ofiary ich statusu ofiar.
Odmawia się im dostępu do sprawiedliwości społecznej.
Czasem tylko tyle im zostało.
To było zeznanie Daniela Pacheco Gutiérreza.
Usłyszeliście je w naszym programie.
Ostatecznie prokuratura
skonstruowała taką właśnie narrację,
by odwrócić uwagę od prawdziwego motywu związanego z Veracruz.
Napiętnowano tym samym też ofiary, żeby ludzie nie czuli współczucia.
Wygląda to na skoordynowaną współpracę
między władzami, które prowadziły śledztwo,
i mediami, które musiały nadać sens historii, która obwinia ofiary
i mówi opinii publicznej,
że to była impreza w burdelu, która wymknęła się spod kontroli,
i że wszyscy zaangażowani byli wątpliwi pod względem moralnym.
Niestety to cały system złożony z różnych uczestników.
Każdy z nich odgrywa rolę w swoich strefach wpływów,
co umożliwia przeforsowanie pewnych prawd…
lub kłamstw.
Uniwersytet w Toronto potwierdził próbę szpiegowania przy użyciu Pegasusa.
Ofiarami są Karla Micheel Salas Ramírez i David Peña Rodriguez
pracujący nad sprawą zabójstw w Narvarte.
Pegasus miał pełny dostęp do telefonów,
więc mógł podsłuchiwać rozmowy.
- Aktywować kamerę. - Przejąć kontrolę nad twoim życiem.
Oprogramowanie nabyła Prokuratura Generalna Meksyku.
- I Ministerstwo Obrony. - Tak.
Na bezpośrednie polecenie prezydenta Peña Nieto.
PREZYDENT MEKSYKU
Nie mieliśmy pojęcia, dlaczego rząd federalny nas atakuje.
Uważamy, że to nie rząd federalny,
ale administracja Miguela Ángela Mancery.
Chciał minimalizować straty, bo sprawa wymknęła się spod kontroli.
Władze Miasta Meksyk zaczęły ujawniać informacje prasie.
Na miejscu zbrodni znaleziono ślady narkotyków.
W pokoju Nadii śledczy znaleźli popielniczkę z materiałem roślinnym,
który zidentyfikowano jako marihuanę.
Znaleźli w mieszkaniu niewielką ilość narkotyków.
Ale przedstawili to tak, jakby ofiary były przemytnikami.
To potwierdza teorię,
że zabójstwa były powiązane z narkotykami.
To potwierdza teorię, że zbrodnia miała związek z narkotykami.
To, co mówiono w mediach,
wkrótce stało się narracją wykorzystaną przez władze w śledztwie.
BURMISTRZ MIASTA MEKSYK
Stolica zawsze borykała się z problemem handlu narkotykami.
To dlatego grupy przestępcze walczą między sobą
i nawzajem się zabijają.
W walizce niesionej przez tego mężczyznę
znajdowało się kilka kilogramów kokainy w pakunkach nazywanych cegłami.
To wygląda na motyw zabójstw dokonanych w dzielnicy Narvarte.
Są dowody na to, że weszli z pustymi rękami,
a wyszli z czarną walizką.
Dlatego uznali to za rabunek, ale nie zwykły rabunek.
Biorąc pod uwagę, kto był w to zamieszany,
jak to zostało przeprowadzone, jak brutalny był atak,
przyjęto, że zbrodnia miała związek z przemytem narkotyków.
Z narkobiznesem.
Prowadzący śledztwo wiedzą, że sprawcy mieli przy sobie
kilka kilogramów kokainy,
które ukradli Kolumbijce.
A jednak śledczy nie znaleźli mocnych dowodów
na związek zbrodni z narkotykami.
To prawda.
Dlatego tylko wspomnieli, że walizka została zabrana.
Nie mieli pewności, co w niej było.
Nigdy nie ustalili, co było w walizce,
bo jej nie znaleźli.
Według teorii prokuratury
motywem trzech morderców było zdobycie narkotyków.
„Teraz mamy sprawców w areszcie. Sprawa zamknięta”.
To były dowody, wskazówki,
a ci ludzie byli sprawcami.
To oni odpowiadali za zbrodnię.
I tyle.
Nazywam się Luis Pedro García Yáñez i jestem informatykiem.
Od prawie 20 lat zajmuję się badaniem dowodów elektronicznych.
Na przykład identyfikuję urządzenia,
uzyskuję z nich dane. Zmuszam je do mówienia.
Sprawcy używali tych urządzeń,
by się efektywnie komunikować
i na bieżąco koordynować działania.
Po zidentyfikowaniu numeru ważnego dla śledztwa
do operatora trafia wniosek o ujawnienie billingów.
Te wydruki zawierają informacje
o rozmowach telefonicznych prowadzonych przez sprawców.
DANE KLIENTA
Na przykład datę i czas wykonania połączenia,
czas jego trwania
i, co najważniejsze, lokalizację osoby, która je inicjowała.
Przeanalizujemy billingi podejrzanych, by sprawdzić,
czy możemy zauważyć jakieś trendy w ich komunikacji.
Na podstawie tej analizy możemy wywnioskować,
że Abraham, Omar i Daniel
byli zamieszani w wydarzenia mające miejsce w dniu zbrodni.
OMAR — BIURO
Zwłaszcza Omar był często w kontakcie
z numerem zapisanym w telefonie jako DP2.
Możemy też ustalić, że w grę wchodziły więcej niż trzy osoby.
Co najmniej cztery.
Jednym z kluczowych problemów był dostęp do nagrań z monitoringu.
Udało nam się jedynie zdobyć pojedyncze klatki.
Były w ekspertyzach, które zawierały zdjęcia.
To autorzy ekspertyz zdecydowali, które obrazy są istotne.
Powiedzieliśmy: „Musimy zobaczyć całe nagrania!”.
Problem w tym, że pełny dostęp miał tylko szef policji.
Powiedzieliśmy prokuratorowi,
że musi nakazać szefowi policji,
by udostępnił nam te nagrania
Odparł: „Nie mogę mu tego kazać”.
Policja była w to wmieszana.
Osobą promującą tę wypaczoną wersję wydarzeń
był Raúl Peralta, szef policji śledczej.
Niektórzy twierdzą, że to on pociągał za sznurki
i mówił Ríosowi Garzie, co ma robić.
Wiedzieliśmy, że Raúl Peralta ma duże wpływy.
Ludzie ostrzegali, żeby z nim nie zadzierać.
„Nie zadzierajcie z tym gościem”.
Pierwszy raz obejrzałam nagrania, gdy szefem był Peralta.
Zobaczyłam zmontowaną wersję przygotowaną przez policję.
Skleili kilka ujęć.
To wyglądało jak scena z telenoweli.
Widać było, jakie trasy pokonał zarówno SUV, jak i mustang.
„To nagranie z tej kamery.
Tutaj widzimy, jak odjeżdża SUV”.
A potem pokazali nam klip z kamery policyjnej z SUV-em.
31 LIPCA 2015
Zobaczyliśmy tylko to, co chcieli.
Nie więcej.
Tak jak w przypadku nagrań z monitoringu,
sporządzili też wyciąg z analizy rozmów.
A ponieważ pokazali nam tylko fragmenty, mieliśmy pytania.
Gdy pokazali wszystko razem, mieliśmy jeszcze więcej pytań.
Zapytaliśmy ich, czy namierzyli tylko SUV-a.
„Nie było innego auta?” „Nie”.
„Mówicie też nam, że w czasie nagrania
sprawcy rozmawiali ze sobą przez telefon, siedząc w samochodzie?”
Potwierdzili.
PŁYTA 1 USZKODZONA, ZŁA JAKOŚĆ, NAGRANIE W NOCY
Zrobiłam dużo notatek.
Na przykład, że gdy przejeżdżało auto lub wóz patrolowy, widać było cień.
Te notatki oznaczały, że coś mam.
Coś, co może zbliżyć mnie do prawdy.
Aż do 2021 roku nie mogliśmy obejrzeć 80% nagrań.
Abraham jest jedną z najciekawszych osób w tej sprawie.
Abraham złożył to oświadczenie 16 września 2015 roku,
tuż po aresztowaniu Omara.
W tym oświadczeniu Abraham powiedział:
„Poszliśmy do budynku na Luz Saviñón, bo César Omar Zendejas
kazał to zrobić Danielowi Pacheco i mężczyźnie o ksywce Duy”.
Ale śledczy nigdy nie spytali, kim jest ten Duy,
jak się nazywa, skąd się tu wziął.
„Daniel Pacheco, Duy i ja pojechaliśmy do mieszkania.
Wzięliśmy niebieskiego SUV-a suburbana.
César Omar Zendejas, znany jako »Omarcito«,
jechał w malibu z kimś, kogo nie znałem”.
Ktoś wystawił rękę przez tylną szybę.
Czyli siedział z tyłu.
Wystawił rękę, żeby zapalić papierosa.
Abraham zeznał, że w SUV-ie były trzy osoby.
- W malibu… - W malibu były dwie dodatkowe osoby.
- Omar i… - Omar i ktoś jeszcze.
To nie przypadek.
To dość niezwykłe,
że policjanci tego nie zauważyli,
kiedy przeglądali nagrania z monitoringu.
Samochód sprawców podjechał do mieszkania od wschodu.
Skręcił w ulicę Zempoala.
Gdy zaparkowali, wysiedli z auta
i poszli na południe.
Tu widzimy trzech mężczyzn.
Ten w czarnej kurtce to Abraham.
Ten, który dzwoni, to Daniel.
Według śledczych
dzwoni do Omara, który idzie w środku.
- Ale on nie rozmawia przez telefon. - Bez sensu.
Daniel rzekomo dzwoni do Omara,
który nie rozmawia przez telefon.
Od tego nagrania zaczęliśmy wyłapywać błędy i nieścisłości
w historii, którą przedstawiły nam władze.
Już wiemy, dlaczego nie chcieli, żebyśmy obejrzeli te nagrania.
Abraham ujawnił co najmniej trzy kluczowe informacje,
które udało nam się potwierdzić siedem lat później.
Po pierwsze, w sprawę był zamieszany jeszcze jeden człowiek, Duy.
Po drugie, Abraham otrzymywał instrukcje od Omara.
Po trzecie, towarzyszył im drugi pojazd.
Abraham złożył to oświadczenie zaraz po aresztowaniu Omara.
Na końcu zeznania Abraham powiedział:
„Nie osadzajcie Césara Omara w tym więzieniu,
bo boję się, że mi coś zrobi”.
Władze odmówiły zbadania tych informacji.
Dlaczego odmówiono zbadania teorii,
że była to dobrze zaplanowana i zorganizowana operacja?
To było zaplanowane.
Podejrzani poszli do mieszkania, by zabić.
Na podstawie śledztwa
układasz w głowie różne scenariusze wydarzeń.
„Może to przez Mile. Albo Nadię. Albo Yesenię. Albo Rubéna”.
Rubén przyjechał tam późno w nocy ze swoim przyjacielem Antonio.
Byli w barze w centrum Meksyku.
Rubén przypomniał sobie, że jego przyjaciółka Nadia
wyjeżdża z miasta i chciał się z nią pożegnać.
Zadzwonił i dołączyła do nich.
Po zamknięciu baru Nadia zaprosiła ich do siebie.
Antonio wrócił do domu następnego ranka.
Yesenia i Mile były w mieszkaniu, bo to był ich dom.
Alejandra Olivia była tam, bo przyszła posprzątać.
Wysłałem mu wiadomość o 14.
„Co słychać? Co robiłeś wczoraj?”
„Przenocowałem u Nadii i wypiłem kilka browarów”.
Zganiłem go, że mnie nie zaprosił.
CZEMU MNIE NIE ZAPROSIŁEŚ?
Idzie trzech mężczyzn.
Dwóch z nich odsuwa się od Abrahama,
kiedy ten dzwoni do Mile.
Pewnie dał jej znać, że jest blisko mieszkania.
Powiedziałem: „Co tam robisz? Idź do domu, kretynie!”.
Napisał: „Właśnie wychodzę. Dam znać, jak będę w domu”.
Nie martwiłem się. Wszystko było okej.
NAPISZĘ, JAK DOTRĘ DO DOMU, STARY. ZARAZ WYCHODZĘ.
Kilka dni wcześniej Yesenia powiedziała, że boli ją ręka.
Wysłałam jej wiadomość, żeby sprawdzić, jak się czuje.
- JUŻ LEPIEJ. - TRZYMAJ SIĘ.
Napisała: „Już lepiej, mamo”.
Zadzwoniła do mnie.
Była druga po południu.
Brzmiała normalnie.
Powiedziała, że weźmie prysznic.
Nie było w tym, co mówiła, nic niezwykłego.
Brzmiała normalnie. Nie była zdenerwowana.
Na moją wiadomość na WhatsAppie odpisała dokładnie o 14.13.
TO DOBRZE, MAMO.
Zgaduję, że to właśnie wtedy
ci ludzie wchodzili do mieszkania.
Po pierwsze, trzej podejrzani wchodzą uzbrojeni.
Chodzi o kontrolę.
Zaraz po wejściu obezwładniają Mile i grożą jej.
Po tym grożą wszystkim innym.
Co wiemy na pewno?
Że mieli przynajmniej jeden pistolet.
Dowody wskazują, że użyto jednego,
ale nie wiemy,
czy była to jedyna broń na miejscu zbrodni.
Trzy pistolety są bardziej prawdopodobne, bo ofiary łatwo obezwładniono.
Ale gdy weźmiemy pod uwagę inne rzeczy,
myślę, że mogli mieć jeden pistolet.
Możecie odłożyć broń?
Wszyscy oprócz Omara. Abrahamie, odłóż broń.
Mile otwiera drzwi.
Mamy element zaskoczenia. Wpadają do środka.
Nadia i Rubén wyszliby zobaczyć, co się dzieje.
Rubén, biorąc pod uwagę jego charakter, mógł próbować coś zrobić.
Może dlatego ktoś zaatakował go obieraczką do ziemniaków.
W przypadku zbrodni z wieloma ofiarami
napastnicy zazwyczaj włamują się i zabijają ofiary natychmiast.
- Tak. - Dlaczego? Bo to jest ich cel.
Napastnicy byli uzbrojeni, ale przynieśli ze sobą też taśmę.
Zatem podejrzani od początku brali pod uwagę związanie ich i zabicie.
Możliwe, że mieli sprawić, by ofiary cierpiały.
Tak.
Zwykle, gdy przestępstwo ma miejsce w domu ofiary,
w grę wchodzi motyw osobisty.
To konkretna relacja, opierająca się na władzy lub zaufaniu,
prowadzi napastnika
do ataku w osobistej przestrzeni ofiary.
Widać tu zaciekłość, nienawiść i okrucieństwo.
Chcieli wysłać jasny komunikat, kto tu rządzi.
Nie wiedzieliśmy, jak i kiedy Mile się pojawiła w kraju.
Ani kto ją sprowadził, bo przecież zaproponowano jej tu pracę.
Jej rodzinie powiedziano, że będzie pracować jako modelka.
Na miejscu zbrodni był nawet list od jej rzekomego pracodawcy.
Była też teczka z paszportem, żeby było jasne, jakiej była narodowości.
I dokument potwierdzający jej status imigracyjny.
To nie przypadek, że te dokumenty zostały zostawione na wierzchu.
Miały pokazać, że wykonywała szemrany zawód.
- Tak. - Modelki.
Że jest Kolumbijką.
Istnieją uprzedzenia w stosunku do Kolumbijczyków.
Często są postrzegani jako przestępcy.
Istnieją dowody na to, że dwie ofiary,
Mile i Yesenia trudniły się prostytucją.
HISTORIA CZATU WHATSAPP Z BRUNO
„Oto szczegóły.
Gość ma na imię Roberto.
Zatrzymał się w hotelu Eurosuites.
Myśli, że skontaktował się z tobą bezpośrednio”.
Rekrutują młode kobiety
i oferują pozwolenia na pracę w Meksyku.
Robią to za pośrednictwem fałszywych agencji modelek.
Mile przyjechała do Meksyku dzięki firmie MS Model Management.
Na jednym z wielu spotkań z prokuraturą
poprosiliśmy o rozmowę z jej pracodawcę.
Powiedziano nam, że nie mogą zlokalizować firmy.
To wydaje się dość podejrzane, bo jeśli to prawda,
to jak otrzymała pozwolenie na pracę?
To dziwne, bo wśród dokumentów znalezionych w mustangu
była kartka z życzeniami od urzędników imigracyjnych.
KARTKA Z ŻYCZENIAMI:
„WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI URODZIN. 13 CZERWCA 2015”.
To by sugerowało, że we wszystko zamieszany jest jakiś urzędnik.
Możliwe, że ma to związek z handlem ludźmi.
Handel ludźmi wymaga szerokiej sieci kontaktów,
bo trzeba zaangażować wielu ludzi.
Możemy zakładać, że ta firma była częścią większej organizacji,
w którą mogą być wmieszane władze,
a nie tylko jakiś biznesmen zatrudniający zagraniczne modelki.
Zupełnie nie ma sensu, że wszystkie te dowody
zostały przez sprawców zostawione na widoku.
To przestępstwo nie miało nic wspólnego z teczką
i dokumentem tożsamości znalezionym przy jej torebce.
Władze nic nam nie powiedziały.
Dla nich najistotniejsze było, żeby stwierdzić, że odbyła się impreza
i że w grę wchodziły narkotyki, rabunek i prostytucja.
I że to było szemrane towarzystwo.
To bez sensu.
Wygląda na to, że te rzeczy miały po prostu odwrócić uwagę.
Skierować śledztwo w innym kierunku.
To się często zdarza.
Władze szukają dowodów, które pozwoliłyby im
wykluczyć hipotezę, że było to kobietobójstwo.
Mówią: „Na miejscu zbrodni były narkotyki.
Ujawnijmy to,
bo to może być zabójstwo związane z przestępczością zorganizowaną.
Dzięki temu nie będziemy musieli komplikować sprawy kobietobójstwem”.
Udostępnienie tych dowodów pomaga władzom pokierować śledztwo
w dogodnym kierunku.
Sprawca ułożył ciało Mile w taki sposób,
żeby ktoś wchodzący do mieszkania zobaczył je jako pierwsze.
Wyróżniało się.
To morderstwo z motywem określanym jako „bardzo osobisty”,
co jest typową cechą kobietobójstwa.
Nie chodzi tylko o zabicie. To też pokaz siły.
Bo ten morderca chce pochwalić się swoją ofiarą,
pochwalić się zbrodnią i wyrazić nienawiść wobec kobiet.
Siniaki na twarzy i głowie Mile
były blisko siebie i powstały od silnych ciosów.
To cecha charakterystyczna kobietobójstwa,
w którym istnieje pewien poziom zaufania między napastnikiem a ofiarą.
Mamy zdjęcia, telefony i wiadomości, z których wynika,
że Abraham był blisko związany z Mile.
Był w niej zakochany.
Pozwoliła mu się do siebie zbliżyć jako przyjacielowi,
ale nie chciała z nim wchodzić w związek.
Myślę, że tam było zaufanie. Moja siostra mu zaufała.
A on…
zdradził jej zaufanie.
Każde z ciał zostało potraktowane inaczej.
- To dobry przykład. - Tak.
Alejandra została ułożona mniej starannie.
- Tak. - Mniej starannie niż Mile i Yesenia.
Większość wydarzeń miała miejsce
w dzielnicy Meksyku o nazwie Benito Juárez,
która jest uważana za bezpieczne i atrakcyjne miejsce do życia.
Są jednak inne miejsca związane z tą zbrodnią.
Pierwsze to słynna dzielnica Nápoles.
To strategiczny punkt dla prostytutek w Meksyku.
To dzielnica klasy średniej w centrum miasta.
Są tu bloki, w których te kobiety mogą się zatrzymać,
a nawet gdzie mogą sprowadzić klientów, którzy im płacą
od 2000 do 4000 peso za godzinę.
Na ulicy Illinois jest mieszkanie,
tutaj,
w którym według jednego ze świadków mieszkała Mile.
W 2018 roku był tam nalot policji,
w wyniku którego uratowano kilka zagranicznych ofiar handlu ludźmi.
Dziś po południu z rąk gangu odbito 17 kobiet, ofiar handlu ludźmi.
Prokuratura nie ustaliła jednak związku między tymi wydarzeniami.
Wszystkie hotele, w których uprawia się ten proceder,
znajdują się przy alejach Patriotismo, Viaducto i Revolución.
Przemytnicy przenoszą ofiary z miejsca na miejsce w ciągu kilku minut.
Im mniej są od siebie oddalone, tym więcej klientów dziennie,
co maksymalizuje zyski.
„Pamiętaj, żeby napisać do mnie, jak tylko dotrzesz.
Daj znać, kiedy zapłacą i czy wszystko jest w porządku.
Kiedy wyjdziesz, zrób wpłatę, jak zawsze”.
YESS: ZAPŁACIŁ
To przybliża to zabójstwo do zbrodni nienawiści,
kojarzonej z dużą brutalnością,
a nie do zbrodni dokonanej przez płatnych zabójców.
Ale pewnych elementów nie potrafię jeszcze wyjaśnić.
W ostatnim roku te dziewczyny zarobiły dla nich prawie milion peso.
DAN: ZAPŁACI CI 1600 PESO I 100 DOLARÓW.
DAN: OD RAZU ZRÓB PRZELEW, PROSZĘ.
DAN: POTWIERDŹ PŁATNOŚĆ
Czemu rezygnować z takich pieniędzy?
Dzieci nie mówią nam wszystkiego.
Kiedy się dowiedziałam, było mi ciężko.
Myślałam, że córka nie ufała mi na tyle, żeby mi powiedzieć,
jeśli naprawdę wykonywała
tego typu pracę.
Jeśli wybrała dla siebie taką drogę,
nie oceniam jej i nigdy nie będę oceniała.
Tylko ona wie, dlaczego podjęła taką decyzję.
Ale to też daje władzom pretekst, by powiedzieć, że same się o to prosiły.
O tę zbrodnię.
Tortury i morderstwo.
Dlatego nie możemy pogodzić się z tym, że władze
szukają łatwej odpowiedzi.
„To dlatego tak się stało”.
4 WRZEŚNIA 1996 - 31 LIPCA 2015
Nawet jeśli to prawda,
nadal jest moją córką.
Bardzo ją kocham i nie ma w tym, co robiła, nic złego.
Może tak postanowiła podążać za marzeniami, osiągnąć swój cel.
Chciała do czegoś w życiu dojść.
Dla siebie i dla mnie.
Ale to nie znaczy,
że kocham ją mniej.
Wręcz przeciwnie.
Mówią Że gdy zapadnie wyrok
Ulica nazwana twoim imieniem
Naprawi wyrządzone szkody
Ale ja bym chciała ulicy
Gdzie ty i ja Mogłybyśmy iść razem, śmiejąc się
Używając wyłącznie naszych słów
Ulica nazwana twoim imieniem
Nie naprawiłaby krzywd W tym kraju cieni
To musiałaby być ulica
Po której kobieta może chodzić bezpiecznie
To musiałaby być ulica
Gdzie każdy może chodzić nocą
Bez strachu
Ulica, która naprawi Wyrządzone szkody, nie istnieje
W tym kraju zagubionych cieni
ŚMIERĆ TO JESZCZE NIE PRZYJĘCIE
Rozmowy prowadzone przed przestępstwem i po nim
wskazują na udział wielu innych osób.
Widać, że mamy tu do czynienia z co najmniej dziesięcioma osobami.
Są ważne również dlatego, bo mają wspólne kontakty.
Takie jak Pillo, Duy, Jordan i River.
BURZA
Wyróżnia się kontakt zapisany jako „Burza”.
To jeden z pseudonimów Artura Bermúdezy Zurity.
Sekretarza bezpieczeństwa Veracruz
za kadencji Javiera Duarte.
BERMÚDEZ, OD BIUROKRATY DO „KAPITANA BURZY”
Ten numer jest na liście kontaktów Omara i Abrahama.
Kilka godzin po morderstwach Burza zadzwonił do Abrahama trzy razy.
Dzięki dziennikarskiemu śledztwu dowiedzieliśmy się, że Bermúdez Zurita
miał prywatne firmy ochroniarskie w stolicy Meksyku.
Kilka z nich jest dziesięć minut drogi od miejsca zbrodni w Narvarte.
Prokuratura nie zainteresowała się tym, choć ją powiadomiliśmy.
Nawet dziś jej to nie interesuje.
W GPR nasi pracownicy przechodzą najlepsze szkolenie,
by zaoferować ci profesjonalną i kompletną ochronę.
Czy wiedział pan, że Arturo Bermúdez Zurita
ma firmy ochroniarskie działające w pobliżu miejsca zbrodni?
Nie miałem pojęcia. Nie wiem, gdzie są jego firmy.
Wiem, że przez wiele lat był właścicielem firm ochroniarskich
w Meksyku.
Myśli pan, że Arturo Bermúdez Zurita byłby zdolny do czegoś takiego?
Nie mam pojęcia.
Nie wiem, czy Arturo był w to zamieszany.
Nie mogę jaśniej się wyrazić.
Nieważne, czy uważam, że byłby do tego zdolny.
Rozmawiamy o tym, czy wiem, a nie wiem.
Inną rzeczą, na którą zwracaliśmy uwagę, były liczne rozmowy telefoniczne
przeprowadzone w trakcie zbrodni.
Szef policji śledczej,
Raúl Peralta, odpowiedział,
że najprawdopodobniej były to telefony z banku.
Powiedział to nieomal sarkastycznie.
Jedenaście telefonów wykonano z mieszkania.
Zbrodnię przeprowadzono w 55 minut.
Jeśli zsumować czas trwania tych rozmów, mamy prawie dziesięć minut.
Co oznacza, że ludzie w mieszkaniu
byli w stałym kontakcie z kimś, kto w kontaktach widniał jako „Biuro”.
Fakt, że Daniel zapisał ten numer jako „Biuro”
sugeruje, że ten kontakt stał wyżej od niego
w łańcuchu dowodzenia.
Uderzające jest też to, że prokuratura popełniła błędy,
wnioskując o informacje o tym numerze.
Po pierwsze, pomylono kilka cyfr,
kiedy wysłano wniosek do nieistniejącej już firmy Nextel.
Potem wysłano wniosek do firmy Telcel.
Nie wiemy po co. Wiedzieli, że to numer Nextel.
Wtedy też pomylili kilka cyfr.
Popełnili trzy błędy
w kwestii numeru, który pomógłby zrozumieć,
jak zaaranżowano te zabójstwa.
Przegapiliśmy okazję, by dowiedzieć się, czyj to numer
i jaką ten ktoś miał pozycję w łańcuchu dowodzenia.
Fakt, że ciągle popełniano błędy, sugeruje pewien poziom nieuczciwości.
Próbowano ukryć informacje, które zbliżyłyby nas do prawdy.
Co robili inni napastnicy, gdy jeden z nich rozmawiał przez telefon?
Możemy spekulować cały dzień. Co ty myślisz?
Udzielali informacji albo otrzymywali instrukcje.
Czy to możliwe, że dali słuchawkę jednej z ofiar?
Oczywiście.
To, co mówiono, było tak ważne, że ciągle wisieli na telefonie.
Niektóre rozmowy trwały ponad 100 sekund, a inne sześć, siedem sekund.
Obezwładnili ofiary i dostali instrukcje: „Zróbcie im krzywdę”.
To protokół sekcji zwłok Rubéna.
Prawy policzek.
Został wyraźnie uderzony.
Dwie rany od ostrego narzędzia, które uszkodziło tkankę miękką.
Zwłoki kobiety A.
Zwłoki z tatuażem z napisem:
„Bądźmy realistami, zróbmy, co niemożliwe”.
Kolejny tatuaż z napisem: „Bunt to życie”.
Mamy tu sześć owalnych ran kłutych z wyraźnymi brzegami.
Są podobne do ran na szyi Rubéna.
- Obieraczka do ziemniaków. - Tak.
- Zrobili to, by torturować ofiary. - Tak.
Z zamiarem wywołania…
- Bólu. - Bólu, tak.
Potem zadawali drobniejsze rany.
Ostatnie były nacięcia z przodu i po bokach szyi.
Praktycznie poderżnęli jej gardło.
Skoro chodziło o to, by zaatakować Yesenię i Mile,
to dlaczego torturowali Rubéna?
Albo Nadię?
Odpowiedź: „Czemu uważacie, że byli torturowani?
Urazy Rubéna spowodowała obieraczka do ziemniaków.
To były urazy niezagrażające życiu”.
Powiedzieliśmy, że to właśnie tortury.
Chcieli zadać mu ból, a nie zabić.
Gdy zobaczyliśmy, jak potoczyły się wydarzenia,
zadane rany i dowody tortur,
zdaliśmy sobie sprawę, że robili to,
żeby zmusić drugą osobę do mówienia.
Innym argumentem na poparcie tej hipotezy
było ułożenie ciał ofiar.
„Piszę wersy na twojej szyi
Żeby sznur Nie mógł się zacisnąć
Wiatr, który rozwiewa ci włosy
Wdycha twoje myśli
Zachowuje wspomnienia dni
Wieje
Wszędzie niesie swój oddech
Składa każde wspomnienie W każdym miejscu, którego dotknie
Wiatr puka w moje okno
I przynosi mi twoje słowa
Neuronowa sygnatura świadomości
Błysk światła”
WALKA OPÓR
„Ciągły czas”
Coś ukrywają.
Chronią kogoś.
Nie myśleli, że z powodu Rubéna…
Trudno mi powiedzieć na głos,
że moja córka została zamordowana,
ale jestem wdzięczna Rubénowi, Rubénowi Espinosie,
za to, że tam był tego dnia.
Bo gdyby nie on, to byłoby kolejne morderstwo dokonane na kobietach.
Kolejne zabite dziewczyny.
Ale dzięki niemu
sprawa toczy się dalej.
Ciągle walczymy i dowiadujemy się,
że władze wciąż nie wywiązują się ze swoich obowiązków.
Chcę sprawiedliwości.
Nie tylko dla mamy, ale dla wszystkich, którzy tam byli.
Bez względu na konsekwencje.
Chcę wiedzieć, czemu to zrobili i po co.
Bo sprawcy milczą.
Nie mówią, kto ich tam wysłał, ani kto wydał rozkaz.
Po prostu wykonali zlecenie i tylko tyle wiemy.
Od początku mówiliśmy,
że w tym chodzi o coś więcej.
Minęło prawie siedem lat od zabójstwa pięciu osób
w mieszkaniu w Narvarte w Meksyku.
Prawnicy opublikowali dziś nagranie, w którym twierdzą, że z 22 akt sprawy
zaginęły istotne informacje.
Jest w to zamieszanych więcej osób.
Okłamali nas.
Oszukiwano nas, nękano i stygmatyzowano.
Ile z tego to nieudolność, a ile tuszowanie?
Zapomnieli przejrzeć nagranie? Przeczytać dokumenty?
Zapomnieli, że mają rozwiązać sprawę?
Myśleli, że nas tu nie będzie?
Myśleli, że się poddamy?
Że będziemy się bać? Mylili się.
Ci, którzy za tym stoją, wciąż są na wolności.
Za zbrodnią stoi więcej osób.
Chronią kogoś.
Nie wiem, jak piszę Bez krzyku
Po przemocy Wobec naszej ukochanej Nadii
Po przemocy wobec Rubéna
Po przemocy wobec Yesenii
Alejandry i Mile
Nastąpiła przemoc instytucjonalna
- Mancera, co ze zbrodnią w Narvarte? - Co?
- Pan jest z prasy? - Tak.
Rozmawialiśmy już z prasą.
Kiedy posprzątasz w swojej skorumpowanej prokuraturze?
Jesteś bezużyteczny!
Malwersacje i przestępczość zorganizowana
znalazły się wśród zarzutów
wymienionych w nakazie aresztowania Javiera Duarte,
gubernatora Veracruz.
Akt oskarżenia obejmuje
stworzenie 33 firm przykrywek wykorzystywanych do kupna nieruchomości.
POSIEDZENIE DOTYCZYŁO MOICH SKARG
WIĘZIENIE NORTE
Kiedyś będę musiał opuścić to miejsce.
Mam nadzieję, że niedługo będę wolny.
Popełniono dwie zbrodnie.
Pierwszej dokonano tamtego dnia o 14
w mieszkaniu na Luz Saviñón,
gdzie brutalnie zamordowano pięć osób.
Później, gdy władze odkryły te zabójstwa,
to państwo popełniło kolejną zbrodnię…
polegającą na manipulowaniu informacjami…
niszczeniu i ukrywaniu dowodów…
okłamywaniu rodzin ofiar
i opinii publicznej o przebiegu wydarzeń.
Wciąż składają puste obietnice.
Mówią, że przeprowadzą nowe śledztwo,
ale nie próbują dowiedzieć się, co naprawdę się stało
i kto jeszcze był w to zamieszany.
Ustalenie motywu nie wykracza poza ich obowiązki.
Ludzie domagają się teraz, aby zbadano,
kto, kiedy, gdzie i jak popełnił przestępstwo,
i co najważniejsze, dlaczego.
Dlaczego obecna prokuratura
i ta za poprzednich rządów
wydają się być w zmowie,
sprzyjając oskarżonym i tym, których jeszcze nie oskarżono?
Dlaczego na drodze procedur sądowych
prokuratura odmawia wyjaśnienia niezliczonych sprzeczności,
które się nawarstwiły w tej sprawie?
Ograniczanie przepływu informacji to też rodzaj tortur.
To tak, jakby kula przebiła moje serce po raz drugi.
Kula, która przebiła mózg mojej córki,
która zakończyła życie genialnego intelektu,
ta kula nie utkwiła w ścianie mieszkania.
Ta kula przeszyła moje serce i serca wszystkich, którzy ją kochają.
NIE DLA CISZY
DOŚĆ ZABÓJSTW KOBIET I DZIENNIKARZY
Tego nie rozumieją tak zwane władze.
Jeśli mówisz, że chodziło o handel ludźmi, to zgadnij co?
Musisz prowadzić śledztwo, póki nie znajdziesz przemytników.
Zaniedbywanie obowiązków czyni cię wspólnikiem zabójców.
Jeśli chodziło o Veracruz,
musisz się dowiedzieć, kto to zrobił w Veracruz.
Chodziło o handel narkotykami?
Zmierz się z kartelami i dowiedz się, kto to zrobił.
Nie wiem, który z tych trzech scenariuszy
byłby dla nich łatwiejszy.
Nie wiem, jak piszę Bez krzyku
DZIĘKUJEMY BLISKIM MILE, YESENII, ALEJANDRY, NADII I RUBÉNA
ZA TO, ŻE POZWOLILI NAM SZUKAĆ PRAWDY.
PODZIWIAMY WAS.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska