Downloaded from YTS.MX
‪(ได้แรงบันดาลใจ ‪จากชีวิตจริงของนิโคเด็ม สกอตาร์ชัก)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(บางส่วนสมมติขึ้น)
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪("อยู่อย่างเสือหนึ่งปีดีกว่าอยู่อย่างเต่ายี่สิบปี")
‪(ได้แรงบันดาลใจจากเรื่องจริง)
‪(โซพอตในปัจจุบัน)
‪เชิญครับ
‪มีอะไรให้ฉันช่วย
‪ผมกำลังเขียน…
‪เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว
‪เรื่องราวทั้งหมด
‪มีปริศนามากมาย
‪ฉันควรเล่าให้เธอฟังใช่มั้ย
‪คุณเคยเป็นคนสำคัญของนิโคช
‪แต่เธอไม่ได้สนใจเรื่องนั้นนี่
‪เธอสนใจเรื่องมาเฟียต่างหาก
‪ผมสนใจผู้ชายที่คนในแก๊งมาเฟียยังจำได้
‪คนที่งานศพมีคนไปร่วมงาน
‪มากกว่างานศพ ‪ของคนตำแหน่งใหญ่ๆ หรือดาราสมัยใหม่
‪เขาว่ากันว่านิโคช
‪ไม่เหมือนสมาชิกแก๊งมาเฟียคนอื่นๆ
‪ฉันไม่รู้ว่าคำนั้นหมายถึงอะไร
‪ฉันรู้แต่ว่าคนที่ชอบเรียกตัวเองแบบนั้นตายไปแล้ว
‪เธอได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง
‪ที่ผมรู้ก็อย่างเช่น
‪นิโคชเกิดปี 1954
‪เป็นนักข่าวที่มากฝีมือจริงๆ
‪พ่อเข้มงวด แม่ทำงานหนัก
‪(กดัญสก์ 1965)
‪มีเรื่องที่โรงเรียน ‪และที่เล่นสำหรับเด็กเป็นประจำ
‪ฉันเป็นพี่ของนิโคช
‪ฉันรักนักเลงตัวน้อยคนนี้
‪แต่ก็เกลียดมากเวลาเขามีเรื่อง
‪ส่วนนี่น้องสุดท้องค่ะ ชื่อมาเร็ค ไม่ค่อยพูด
‪นิโคช นายเรียนไม่เก่งที่สุดในชั้น
‪พ่อไม่พอใจแน่
‪กลับบ้านไปก่อนเลย
‪จะไปไหน
‪จะไปเดินเล่นสักหน่อย
‪ก่อนโดนพ่อตีจนเลือดหัวออก
‪เด็กน้อย อย่าลืมสิว่าทริซิตี้ในสมัยคอมมิวนิสต์
‪ไม่ได้มีแต่พวกเหลือขอกับความยากจน
‪มันคือประตูสู่โลกตะวันตกด้วย
‪ชาวตะวันตกทุกคนสามารถอยู่ที่นั่นได้อย่างราชา
‪แต่ตอนนั้นราชายังไม่รู้ ‪ว่าอาณาจักรนั้นปกครองโดยคนอื่น
‪หยุด แลกเงิน
‪ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วทริซิตี้ปกครองโดยเด็กในเมือง
‪ลูกค้าต้องการแลกสกุลเงิน
‪นับธนบัตรซิ เงินไม่ครบ
‪เด็กในเมืองแอบซุกธนบัตรหนึ่งใบ
‪เข้าไปในปึกเงินอีกปึกหนึ่ง
‪กลโกงที่ใช้เป็นประจำ
‪เชี่ยเอ๊ย
‪และคำนั้น…
‪เชี่ย
‪กลายเป็นคำพูดติดปาก ‪และคำพูดตบท้ายทั้งเรื่องของนิโคช
‪เชี่ย
‪ฉันรักนาย
‪มองอะไรไอ้อ่อน
‪ถ้าไม่เอาเงินซ่อนไว้สามที่
‪ฉันคงไม่มีปัญญาซื้อแม้กระทั่งวอดก้า
‪ฉันเลี้ยงเอง
‪เอาวอดก้า
‪(วอดก้าบริสุทธิ์)
‪แกคิดอะไรของแก
‪คิดว่าเราเลี้ยงวอดก้าคนเยอรมันฟรีๆ ‪แล้วร้องเพลงแถมให้งั้นเหรอ
‪คืนเงินฉันมา
‪เชี่ยเอ๊ย
‪เฮ้ย
‪จับมันสิวะ จะให้ฉันวิ่งจับมันรึไง
‪ถ้าเรียนแล้วได้เกรดศูนย์อีกละก็ แก…
‪ไม่ต้องแรงมากนะ
‪เด็กน้อย มันไม่ใช่อย่างนั้น
‪นิโคเด็มไม่เคยทำร้ายพ่อ
‪เขาหาทางหนีได้ตลอด
‪ไม่ต้องแรงมากนะ
‪การถูกเลี้ยงดูอย่างเข้มงวด ‪ทำให้นิโคชมีด้านที่ดีเหมือนกัน
‪หน้าต่างเป็นส่วนสำคัญในชีวิตเขา
‪แต่ทุกครั้งที่เขามุดหน้าต่างออกไปได้
‪มันคือการหนีออกจากห้อง ‪ด้วยทัศนคติที่อยากก่อสงคราม
‪ขอแลกเงินหน่อย
‪ได้เงินมาจากไหน
‪ผมหามา
‪ผมรู้กลของพวกคุณ
‪อย่าตุกติก
‪นายเป็นใคร
‪นิโคช เด็กในเมือง
‪นายไม่ใช่เด็กในเมือง
‪ตอนนี้ยังไม่ใช่
‪ไปเอาเงินมาจากไหน
‪รู้ใช่มั้ยว่าจะโดนอะไรถ้าพ่อรู้
‪ไม่ต้องห่วง
‪พี่กับน้องไปโรงเรียนตามปกตินั่นแหละ
‪ส่วนค่ากินอยู่ผมจะช่วยเอง
‪(กดัญสก์ ปี 1973)
‪(เสีย ห้ามใช้)
‪เร็ว
‪จำไว้ ไอ้หนุ่ม
‪รักบี้ก็เหมือนชีวิตนั่นแหละ
‪เราต้องส่งลูก ถ้าไม่งั้นก็ไม่ได้คะแนน
‪อะไร
‪ส่งลูกสิ
‪อย่ามาสั่ง
‪ตอนนั้นเพื่อนสนิทของนิโคชคือโคโม่
‪เมืองบริหารโดยนักกีฬารักบี้
‪พวกเขาคือกองทัพของจริง
‪ช่วงเช้าบุกคู่ต่อสู้ ‪กลางคืนเป็นการ์ดเฝ้าสถานบันเทิง
‪ทุกคนนับถือพวกเขา
‪ตั้งใจฟังนะเด็กๆ
‪นี่คือแผนยุทธวิธีของเรา
‪ก่อนอื่นเลยนะ ฝ่ายบุกคือฝ่ายนี้
‪หลังจากนั้นเปลี่ยนแผนยุทธวิธี
‪ฝ่ายบุก
‪คือฝ่ายนี้
‪ทำตามที่ฉันบอก
‪เอาไปคืนร้านแล้วแลกเงินมา
‪ไป ซ้อม
‪ไปๆ
‪เขาว่ากันว่า
‪ตรงปีกซ้าย เขาพุ่งเร็วดั่งพายุเฮอริเคน
‪ไม่มีอะไรหยุดได้
‪ที่ว่าเมื่อกี้ไม่จำเป็นต้องจริง
‪เจ็บฉิบหาย
‪โชคร้ายว่ะ
‪เออๆ
‪คุณมันสันดานหมา ไปตายซะ
‪ใครวะ
‪ไปตายซะ อะไรกัน
‪แฟนเก่าเคล็กส์
‪- ไม่นานมานี้… ‪- เธอเป็นแฟนคนล่าสุด
‪แต่ตอนนี้เป็นแฟนเก่าไปแล้ว
‪คุณมันเลว เฮงซวย
‪คิดยังไงถึงกล้าทำกับฉันแบบนี้
‪เฮงซวย ระยำ
‪เดี๋ยว ขอรวบผมก่อน
‪อะไร
‪แตกแล้วเหรอ
‪อืม ทำไม
‪ที่ฉันคิดไว้คืออย่างน้อยสองนาที
‪เคยมีอะไรกับผู้หญิงรึเปล่าเนี่ย
‪ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงหรือกับใครทั้งนั้น
‪ได้กินคนที่ยังจิ้นด้วยอะ
‪นี่
‪อาจไม่ถึงสองนาทีก็จริง
‪แต่ฉันอึ๊บสองนาทีได้แปดครั้งในหนึ่งคืนเลยนะ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ถือว่าเลิกกับแฟนเก่าแล้วมาเจอของดี
‪ฉันจะได้เจอเธออีกมั้ย
‪ยังไงเพื่อนฉันก็หาเธอเจอ
‪สงสัยคืนนี้นายจะต้องอดสนุก
‪เมียนายอ่อนโยนกว่านี้
‪- เมื่อกี้ว่าอะไรนะ ‪- คุณผู้ชายทั้งสอง อะไรกัน
‪อย่าทะเลาะกัน ทำธุระของตัวเองก็พอ
‪เข้าใจนะ
‪นิโคช ธุระอะไร
‪ไอ้ห่านี่กล่าวหาเมียฉัน
‪ถ้ามันกล่าวหาเมียนาย งั้นสถานการณ์เปลี่ยน
‪เชี่ย
‪โอเค เข้ามา
‪เยี่ยม เยี่ยมจริงๆ
‪สุดยอด
‪อีกแค่นี้
‪พยายามอีกแค่นี้ นายก็เล่นได้อย่างแชมป์แล้ว
‪- รู้มั้ยว่าไอ้หมอนั่นพูดถึงเมียเขาว่ายังไง ‪- โอเค
‪ฉันไม่สนว่าไอ้หมอนั่นพูดอะไร
‪มีเรื่องที่คุ้มกว่าที่ต้องจัดการที่นี่
‪ควบคุมตัวเองหน่อย
‪ไปสิ
‪เอามาให้ฉัน ไม่เป็นไรๆ
‪เชี่ย เปื้อนมือเลย
‪เคยได้ยินเรื่องตื่นทองมั้ย
‪เคยสิ ที่อลาสก้าไง
‪อุตสาหกรรมของเราก็มีการตื่นเหมือนกัน
‪แต่เป็นตื่นอำพัน
‪และเรามีอลาสก้าของตัวเอง
‪นิโคชรู้ว่าผู้คนต้องการอะไร
‪และจะตอบสนองพวกเขายังไง
‪- นาฬิกาเยอรมันตะวันออก ‪- เยี่ยม
‪ขุดไปถึงไหนแล้ว
‪อย่าพูดถึงเลย
‪ที่นี่ไม่มีอะไรเลย ‪อีกไม่นานพวกเขาก็จะถึงออสเตรเลียแล้ว
‪ดี แล้วนี่ล่ะ
‪เอาไปให้มีเยเต็ก
‪เขารู้ว่าต้องไปเอาของที่ไหน ‪เอาให้ใคร และต้องเลี่ยงใคร
‪ผมเอาเล่มนี้นะ
‪เขารู้ว่าการทำให้เกิดข้อตกลงที่ดีจะส่งผลดี
‪แต่ที่ดีกว่านั้นคือ…
‪ไม่ใช่ว่าหน้ากระดาษติดกันนะ
‪ยังๆ
‪การทำให้เกิดข้อตกลงดีๆ หลายอย่าง
‪ที่สำคัญที่สุดคือเขารู้ว่าใครที่ควรได้ส่วนแบ่ง
‪ดีขนาดนี้จะบ่นเหรอ
‪เจอแล้ว
‪การขุดหาอำพันตอนกลางคืนต้องใช้ไฟหลายดวง
‪รู้มั้ยว่าเราหาหลอดไฟจากไหน
‪เชเชียก ส่องไฟมาทางนี้
‪เราไม่ได้แสดงสวอนเลคอยู่นะ
‪พูดเยอรมันได้มั้ย
‪ได้
‪เออ ฉันก็หวังอย่างนั้น
‪อันนี้พูดจริงนิโคช
‪เรียนภาษาอื่นบ้าง
‪ไม่งั้นอยู่วงการนี้ไม่รอดนะเว้ย
‪รู้แล้ว
‪โคโม่กับเด็กในเมืองอีกสองคนก็จะมาด้วย
‪นายต้องระวังเพราะที่นี่ไม่ใช่ถิ่นนาย
‪อย่าแยกกัน ทำงานเป็นทีม
‪ค่อยๆ เจรจา อย่าทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ
‪เข้าใจมั้ย
‪แล้วถ้าสถานการณ์…
‪ไม่เกี่ยวว่าสถานการณ์เป็นยังไง
‪หวังว่าจะเข้าใจ…
‪ไม่เข้าใจห่าอะไรเลย
‪ในยุค 70
‪บูดาเปสต์คือเมืองที่ ‪โลกตะวันออกกับโลกตะวันตกมาบรรจบกัน
‪ถ้าได้ครองมุมดีๆ ในบูดาเปสต์
‪แค่นี้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากแล้ว
‪โชคชะตากำหนดให้นิโคชเป็นเจ้าพ่อที่นั่น
‪(บูดาเปสต์ ปี 1975)
‪ผ่านไปไม่นาน ‪พวกเขาก็คุมทุกมุมของถนนแถวสถานีแกแลตี
‪ตรงนั้นมีนักท่องเที่ยว ‪และนักธุรกิจชาวยุโรปเดินผ่านหลายร้อยคน
‪แลกเงินมั้ย
‪ได้สิ ได้
‪พวกเขาทุกคนต้องการแลกเป็นเงินโฟรินต์
‪คนโกงแต่ละคนจะมีเทคนิคการโกงต่างกันไป
‪ขอบใจ
‪และลูกค้าแต่ละคนก็เหมือนจะหลอกง่ายด้วย
‪แลกเงินมั้ย
‪อืม เอาเหอะ
‪น่าจะบอกว่ามาจากโปแลนด์
‪เรากำลังตามหานิโคช
‪ต้องการอะไรจากเขาเหรอ
‪เราอยากร่วมมือกับเขา
‪พวกนายเป็นใคร
‪อันด์เชย์ จากโอซารูฟ
‪นี่มากี้ จากปรุชกุฟ
‪ฉันนิโคช
‪ด้วยความนับถือ
‪ถ้านายให้เราช่วย เราจะจิ๊กเผื่อนายด้วย
‪- ว่าไง ‪- เหรอ ทำอะไรเป็นบ้าง
‪แลกมาไม่ครบนะ
‪ฉันควรได้มากกว่านี้
‪ฉันไม่ได้โง่ โอเคนะ
‪มีอะไรเหรอ
‪ไม่รู้
‪- เวรแล้ว ‪- เผ่นกัน
‪เชี่ยเอ๊ย
‪(ผับมาริลก้า กดัญสก์)
‪นิโคชกลับจากฮังการีมาที่ทริซิตี้เป็นครั้งคราว
‪ปล้นชาวตะวันตกมานาน
‪จนเริ่มเหมือนชาวตะวันตกเข้าไปทุกที
‪อย่ามองเขา เขาเป็นพวกนักเลง
‪อีกหน่อยเขาจะพูดบ่อยๆ ‪ว่าเขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกพบ
‪ทำไมช่วงนี้กินน้อยจัง
‪น้อยมาก
‪รับครับ
‪รับค่ะ
‪พอปีโอเตอร์เกิด…
‪ปีโอตรุช
‪สำหรับนิโคช
‪มันคือวันที่เขามีความสุขที่สุดในชีวิต
‪ฉันไม่กล้ายอมรับว่าฉันก็มีปัญหาทางจิตเหมือนกัน
‪(กดัญสก์ - วูร์เชตช์ ‪3 พฤศจิกายน 1977)
‪นิโคชเก็บอารมณ์เก่ง
‪ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร
‪รู้สึกอะไร กำลังฝ่าฟันอะไร
‪ไม่มีใครอ่านใจเขาออก
‪ดูซิใครมา
‪ฉันตกลงกับเคล็กส์ว่า ‪จะขายสกุลเงินและลักลอบค้าเล็กๆ น้อยๆ
‪ที่นี่มีกฎนะเว้ย
‪แต่นายเล่นขายรถและต่อยคนในท้องถิ่นจนน่วม
‪พวกตำรวจมาสอดส่องแถวนี้
‪และเพิ่งจับคนของฉันสองคนไปเมื่อวาน
‪หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ซะ
‪ถ้าไม่หยุดล่ะ
‪งั้นก็ไสหัวออกไปจากที่นี่
‪ออกไป
‪คาวบอยกำลังขี่ม้าผ่านทุ่งหญ้า
‪จู่ๆ เขาก็เห็นควันจากที่ไกล
‪"ดีจังโว้ย จะได้กินอาหารร้อนๆ ก็มื้อนี้แหละวะ"
‪แล้วก็มุ่งหน้าอย่างรวดเร็วไปที่แคมป์
‪แต่พอใกล้ที่หมาย
‪เขาก็สังเกตว่า ‪มันไม่ใช่ควันจากอาหารที่กำลังร้อน
‪มันคือควันจากศพที่ถูกขโมยมาและเผาจนไหม้
‪เขาขี่ม้าไปต่อ ลงจากหลังม้า แล้วก็มองไปรอบๆ
‪ทันใดนั้นเขาก็เห็นว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหว
‪เขาเดินไปใกล้ๆ
‪แล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง
‪หน้าอกมีลูกธนูปักอยู่
‪ตรงนี้
‪เขาชะโงกหน้าแล้วถามว่า
‪"เจ็บมั้ย"
‪ผู้ชายคนนั้นตอบว่า
‪"เฉพาะตอนหัวเราะ"
‪พวกมันมาขู่เราทำไมวะ
‪ไม่รู้
‪เข้าใจที่มันพูดเมื่อกี้มั้ย
‪ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย
‪ตอนนั้นเองที่แก๊งขโมยของนิโคชถือกำเนิดขึ้น
‪ถึงนิโคชจะเห็นอะไรมาเยอะ
‪แต่พอกลับจากบูดาเปสต์ ‪เขามองทุกคนต่างไปจากเดิม
‪ช่วงปี 1977 เขาขายรถคันแรกที่ขโมยมาได้
‪(กดัญสก์ ปี 1978)
‪หวัดดีแบดบอย ‪อยากลองเอาเรือมาจอดในอู่ฉันมั้ย
‪บอกแล้วว่ายังไงฉันก็หาเธอเจอ
‪นายบอกว่าเพื่อนนายต่างหากที่จะหาฉันเจอ
‪เจอ…
‪ฉันไม่เอา
‪ทำไมไม่เอา
‪ไม่ต้องจ่ายเงินให้ฉันค่า…
‪อย่าสั่งฉัน
‪อะไร คิดว่าฉันน่าเยมั้ย
‪มาก แต่ก่อนอื่นฉันต้อง…
‪- นั่นแหละ ‪- ไม่เป็นไร
‪อยากเห็นมั้ยว่าฉันตัวอ่อนขนาดไหน
‪- อะไรวะ ‪- อุ๊ย
‪เงียบ พ่อฉัน
‪- เข้าไปในห้อง ‪- ฉันต้องเข้าห้องน้ำ
‪เข้าไปในห้อง
‪โอย
‪ฟังนะ พ่อฉันเป็นตำรวจลับขี้เมา
‪นายรออยู่ในนี้ดีกว่า
‪ทั้งชีวิตฉันโดนสั่งมาตลอด
‪ทุกคนกลัว พ่อฉันกลัวว่า…
‪ฉันจะด้อย
‪ครูกลัวว่า
‪ฉันจะกลายเป็นคนเหลวไหล
‪เชี่ยเอ๊ย
‪หวัดดีเจ้าหมา
‪ยกโทษให้ฉันด้วยเพื่อน
‪ฉันว่า
‪อยู่อย่างเสือ
‪หนึ่งปี
‪ดีกว่าอยู่อย่างเต่า 20 ปี
‪ฉันไม่อยากอยู่อย่างเต่า
‪ฉันอยากเป็นเสือ
‪ไม่ใช่กวางหรอกเหรอ
‪ไงจ๊ะ โรเมโอ
‪พร้อมแสดงรึยัง
‪เหม็นอะไรอะ
‪หมาเธอน่ะสิ
‪ร้องดังเป็นบ้า
‪ฉันจะพามันออกไปข้างนอก แต่ก็ทำไม่ได้
‪มันคงทนไม่ไหว
‪มันเป็นหมายัดไส้นะ
‪คืออะไร
‪ก็รูปของนายไง
‪ไม่ ไม่ได้หมายถึงรูป
‪ที่เธอถืออยู่น่ะ
‪จากตะวันตก
‪ได้มาจากกะลาสี
‪เลิกสูบ
‪ฉันจะเป็นราชาของเมืองนี้ให้ได้
‪ฉันจะเป็นเสือ
‪ไม่เกรงกลัวใครทั้งนั้น
‪- เธอชื่ออะไรนะ ‪- มิเลน่า
‪ตั้งแต่นี้ไปเธอชื่อเจ็ตนะ
‪เธอก็อยู่ที่นี่เลยแล้วกัน
‪จำไว้ด้วยว่ามีแต่ฉันที่เอาเรือจอดในอู่เธอได้
‪เป็นไงบ้าง
‪ไม่ใช่เรื่องของนาย
‪ฉันเป็นคนตัดสินว่าอะไรใช่หรือไม่ใช่ธุระของฉัน
‪นั่นแหละนิโคชเลย
‪เขาไม่ชอบให้ใครมาบอกว่าต้องทำอะไร
‪ใช้มือขวา
‪อาจเป็นเพราะตลอดชีวิต ‪ทุกคนสั่งให้เขาทำแบบนั้นแบบนี้
‪กดัญสก์เป็นเมืองเสรี
‪บอกให้ใช้มือขวาไง
‪พ่อเขาสั่งไม่ให้เขาใช้มือซ้ายเขียนหนังสือ
‪ส่วนเมียเขา รายนั้นไม่ต้องกังวล
‪- ไม่ต้องห่วงฉัน ‪- แน่ใจนะ
‪เคล็กส์สั่งเขาว่าอย่ามีเรื่อง
‪และให้คนที่อนุญาตให้เขาหาเงิน…
‪นิโคช
‪เป็นคนคุมและออกกฎ
‪คุณสูบบุหรี่ในนี้ไม่ได้
‪ตั้งแต่เมื่อไร
‪ตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว
‪พวกเขาจะเลิกห้ามสูบบุหรี่ในนี้เมื่อไร
‪เจ็ตได้เป็นเจ้าหญิงของนิโคชมั้ย
‪ไม่รู้
‪แต่เท่าที่รู้จักเขา
‪เจ้าหญิงกี่องค์ก็ไม่พอ
‪เธอโผล่มาตอนนั้นแหละ
‪และแน่นอนว่ามีผลตามมา
‪ฉันควรเป็นเจ้าหญิงของนายไม่ใช่เหรอ
‪อย่างี่เง่าสิเจ็ต
‪ฉันชื่อมิเลน่า
‪อย่าอารมณ์เสียสิ
‪เดี๋ยวหน้าย่นนะ
‪เอาสิ
‪เคลียร์เรื่องนี้กัน
‪ฉันยอมได้หมด
‪ทนได้หมด
‪แต่ฉันไม่ชอบให้ใครโกหกฉัน
‪ฉันอยากรู้ความจริง
‪แต่ว่า
‪อีโสเภณีนั่นเป็นใคร
‪ไม่ใช่โสเภณี
‪นางชื่อฮาลิงก้า
‪ฮาลิงก้าเป็นผู้หญิงที่ดีและมีระดับ
‪เป็นน้องของเตนเดอร์ โรมัน
‪ฉันไม่รู้จักใครที่ชื่อเตนเดอร์…
‪จริงเหรอ
‪นางเป็นน้องของเตนเดอร์ โรมันเหรอ
‪ใช่
‪เล่าใหม่ดีกว่า
‪เธอโผล่มาตอนนั้นแหละ
‪ต่างจากเมียคนแรกของนิโคชลิบลับ
‪ไปปาร์ตี้ที่ไหน ที่นั่นลุกเป็นไฟ
‪ดูดีมีระดับ
‪ทุกคนในทริชิตี้ฝันอยากเอามือไปลูบผมเธอที่…
‪พองเหรอ
‪พอง
‪ถ้านิโคชอยากได้อะไร เขาจะคว้ามาให้ได้
‪เขามักจะขี้อาย แต่พอถึงเวลาเต้น…
‪เขาเต้นเป็น
‪ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนเสน่ห์เขาไหว
‪นิโคชเต้นไม่เป็นนะ
‪ถ้ามีใครบอกว่าเขาเต้นเป็น
‪อย่าไปเชื่อ
‪แต่ฉันก็ยังตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็นอยู่ดี
‪นิโคช
‪ฮาลีน่า ออสโตรฟสกา
‪มาทำอะไรที่นี่เหรอ
‪มาสนุกสิ
‪งั้นเธอโชคดีนะ เพราะเราได้โต๊ะที่ดีที่สุด
‪ถ้าเธออยาก…
‪โต๊ะนี้คือโต๊ะที่ดีที่สุดเหรอ
‪ถ้าอยากได้โต๊ะสักตัวไว้ข้างหน้าต่าง
‪ผู้จัดการจัดให้ได้นะ
‪เส้นสายดีแฮะ
‪ไม่หรอก
‪พี่ชายฉันต่างหากที่เส้นสายดี
‪พี่ฉันรู้จักทุกคน
‪เธอแซ่บมาก
‪นายทำงานอะไร นิโคเด็ม
‪ถามพี่เธอดูสิ เขาน่าจะรู้
‪แต่ฉันกำลังถามนาย
‪ฉันอยู่วงการเดียวกับพี่เธอนั่นแหละ
‪แต่แค่ตัวเล็กกว่า
‪ฉันชอบนายเข้าซะแล้ว
‪ฉันมีลูกแล้วสองคน
‪พี่ฉันทำให้ชินกับชีวิตที่สบายและหรูหรา
‪ดังนั้นนายต้องเลือกว่าจะจริงจังกับฉัน
‪หรือ…
‪ฉันมีลูกชายหนึ่งคน ฉันสนิทกับแม่ยาย
‪ไม่ใช่ปัญหา
‪ฮาลิงก้า กินน้อยจังเลย
‪รับครับ
‪รับค่ะ
‪(ห้องหลังคลอด)
‪นาตัลกา
‪รถแบบนี้ขโมยได้มั้ย
‪ตามทฤษฎีอะได้ แต่ตามหลักปฏิบัติไม่ได้
‪แล้วทำไมไม่ขโมย
‪ขโมยจากพี่เขยเนี่ยนะ
‪ถ้าไม่ใช่ของฉัน ‪นายต้องใช้เวลาเท่าไรในการขโมย
‪ถ้าเป็นลูกน้องฉัน ไม่ถึงนาทีก็ขโมยได้แล้ว
‪- นายควรเป็นคนรวยได้แล้วนิโคช ‪- อืม
‪ถ้ามีอะไรให้ขโมยนะ
‪ฉันมีไอเดียจะเสนอ
‪จอดรถ จอดรถสิ
‪นี่คือเสื้อผ้าที่เราใส่ในสวีเดนตอนนี้
‪กล้ามาก
‪ฉันรู้จักผู้ชายที่ยินดีสู้กับผู้ชายด้วยกันแบบห้ารุมหนึ่ง
‪แต่ไม่มีคนไหนกล้าใส่เสื้อตัวนี้
‪นายกล้ารึเปล่านิโคช
‪นายมีกึ๋นพอ
‪ที่จะใส่ให้ออกมาดูดีมั้ย
‪มีมั้ย
‪กล้ามั้ยน้องเขย
‪เขาว่ากันว่าอาชีพที่สำคัญทุกอาชีพ
‪เริ่มด้วยเสื้อแจ็คเก็ตที่ตัดเย็บอย่างดี
‪(กดัญสก์ เยลิตโคโว ปี 1979)
‪ฉันให้คู่ที่เพิ่งแต่งงานยืมเงินก้อนใหญ่
‪หวัดดี
‪ฮาลีน่ากับนิโคชเปิดบ่อนเล็กๆ
‪เจาะกลุ่มชนชั้นสูงของทริซิตี้
‪เจ้าหน้าที่ บาทหลวง
‪สรรเสริญพระเจ้า
‪หวัดดีน้อง
‪ทหารอาสา อาชญากร ผู้ลักลอบ
‪ลุกไปก่อนแป๊บนึง
‪ใครเป็นใคร อะไรยังไง
‪ตอนนั้นใครเป็นใครไม่สำคัญ
‪นิโคช
‪ฉันจะแนะนำนิโคชให้นายรู้จัก
‪มาละ คนนี้ชื่อมาเร็ค เย็บหนัก
‪เย็บแก้มก้นติดกัน
‪ไม่ได้ยินมุกนี้มานานแล้ว
‪ไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมงแน่เลย
‪เพราะเป็นร้อยเอกเย็บหนักรึเปล่า
‪จากกรมทหารอาสาประจำจังหวัด
‪โรมันบอกว่าเราทำธุรกิจด้วยกันได้
‪ฉันดื่มวอดก้ากับอัยการทุกคน
‪เมียฉันเป็นหัวหน้ากรมขนส่ง
‪นิโคชอาจไม่ใช่คนที่พูดได้หลายภาษา
‪เขาอาจจะไม่มีใบปริญญาก็จริง
‪แต่เขาจินตนาการสูง
‪และตอนนี้ข้อเท็จจริงสามอย่าง ‪กำลังผนึกเข้าด้วยกันในสมองเขา
‪หนึ่ง เขาเคยมีแก๊งขโมยรถ
‪สอง ฉันทำให้คดีลักทรัพย์ไม่เป็นที่พูดถึงได้
‪สาม เมียฉัน…
‪ฉันต้องขโมย
‪ฉันไม่มีทางเลือก ‪ฉันต้องขโมยมากขึ้นอย่างเดียวผู้กอง
‪ดักดานมาก
‪ถ้าเย็บหนักพูดความจริง ‪แปลว่าเขาทำให้ธุรกรรมทุกอย่างถูกกฎหมายได้
‪เราแค่ต้อง…
‪ใช่เลย
‪หน้าต่างรถโดนอะไรมา
‪หน้าต่างเหรอ
‪ใช่
‪กาที่ไหนไม่รู้บินใส่
‪- กา ‪- ใช่
‪มันกะจะวางไข่ แต่ดีที่ฉันไล่มันไป
‪ดี ฉันเปลี่ยนหน้าต่างใหม่ก็ได้
‪ถ้าได้รถมาอีก บอกนะ
‪ทุกคนในคลับอยากได้ เสนอกี่คันซื้อหมด
‪มีที่ไขกุญแจกับใบเลื่อยมั้ย
‪สวัสดี
‪ขอหนังสือเดินทางด้วย
‪มีของต้องสำแดงมั้ย
‪มีส้ม…
‪สองลัง
‪อะไรนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาเข้าใจที่ฉันพูด
‪- เข้าใจอะไร ‪- ฉันเริ่มพูดภาษาของพวกเขาเป็น
‪อุปกรณ์ล่ะ
‪นายนั่งทับอยู่
‪(ฮัมบวร์ค ปี 1980)
‪ขั้นตอนแรก ขโมยรถ
‪ช่วงปลายยุค 70 และต้นยุค 80
‪ขโมยง่ายมาก
‪เอาไป สามคัน พร้อมส่งมอบ
‪เอารถไปให้พวกเขา เจอกันที่โซพอต
‪แล้วคันนี้ล่ะ
‪เราจะขับไปส่งเอง
‪ฉันต่อสายตรงผิดแน่เลยว่ะ
‪ฉันกลัวว่ารถจะหยุดแล้วสตาร์ทใหม่ไม่ติด
‪ไม่ต้องกลัว
‪ไอ้หนุ่ม ต่อสายให้หน่อย
‪รถจะได้ไม่ดับที่ชายแดน
‪ขั้นตอนที่สอง ข้ามชายแดน
‪ทหารเยอรมันมองไม่ออก ‪ว่าเอกสารเป็นเอกสารปลอม
‪เราโชคดีด้วยแหละ ‪เพราะตอนนั้นยังไม่มีมาตรการความปลอดภัย
‪ถ้าไม่มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
‪รถก็ข้ามชายแดนได้ฉลุย
‪ขั้นตอนที่สาม ทำให้ถูกกฎหมาย
‪ร้านขายรถในทริซิตี้เปิดตลอด 24 ชั่วโมง
‪แต่ไม่มีลูกค้าจริงๆ แม้แต่รายเดียว
‪ขอบใจจ้ะที่รัก
‪เมียของเย็บหนัก ‪หาเอกสารจดทะเบียนที่ยังไม่ได้กรอกมาให้
‪ผ่านไป 24 ชั่วโมง
‪โฉมรถก็จะกลายเป็นโฉมใหม่
‪ป้ายใหม่ เอกสารถูกต้องตามกฎหมาย
‪และพร้อมขาย
‪ก่อนนำไปขาย ‪นิโคชจะถอดชิ้นส่วนเกือบทุกชิ้นออกมา
‪หัวหน้า วิทยุครับ
‪มีเหตุผลอะไรที่ต้องขายรถทั้งคัน ‪ในเมื่อชิ้นส่วนทุกชิ้นเอามาขายแยกได้
‪ขั้นตอนที่สี่ ขาย
‪สวัสดี
‪คุณนิโคเด็มใช่มั้ย
‪ลูกค้าเยอะมากจนแทบจะนำออกมาประมูลได้
‪นิโคช
‪ผมกับลูกผมมาจากวอร์ซอ
‪มีคนบอกว่าเราซื้อรถที่ราคาย่อมเยาจากคุณได้
‪และรถที่คุณขายเป็นรถที่ปลอดภัย
‪ใช่ ราคาย่อมเยาและปลอดภัย
‪โปแลนด์ ตะวันตก สวย แรง
‪ถ้าไม่มีปัญหาอะไร สวย แรง ตะวันตก
‪เขาพูดดีเนอะ
‪คือว่า
‪ผมเพิ่งมากดัญสก์ครั้งนี้เป็นครั้งแรก
‪- อ๋อ ‪- ครับ
‪ชอบที่นี่มั้ย
‪ก็
‪เป็นที่ที่เราลืมตาอ้าปากได้
‪ผมนับถือเลค วาเวซ่ามาก เขาสุดยอดจริงๆ
‪สิ่งที่เขาทำเพื่อประชาชนและประเทศชาติ…
‪เรื่องรถเอาไง
‪อยากได้คันที่ใหญ่กว่านี้
‪จะเอาไปขับเป็นแท็กซี่
‪พ่อผมเคยขับแท็กซี่
‪ตอนนี้ผมขับแท็กซี่
‪ในอนาคตลูกผมก็จะขับแท็กซี่
‪ลูกเหรอ
‪ดูแล้วโตขึ้นนายไม่น่าจะได้เป็นคนขับแท็กซี่นะ
‪ไง
‪โตขึ้นอยากเป็นอะไร
‪นี่
‪บอกเขาไปสิ
‪หาเงินทุนครับ
‪ด้วยความที่ลูกค้าเยอะ ‪เราจึงขโมยรถคันเดิมได้ถึงสองสามครั้ง
‪ในปี 1980 ‪นิโคชซื้ออสังหาฯ ที่ออร์แลเป็นชื่อพ่อเขา
‪(ออร์แล ปี 1980)
‪แล้วก็ให้น้องเขาที่ชื่อมาเร็คดูแล
‪บ้านที่ซื้อเป็นบ้านใหม่
‪พวกเขาเจอที่ท่าเรือ
‪ชุดวอร์มตราลาคอสต์เนี่ย เอาไป
‪ชีวิตที่นั่นเหมือนอยู่ในฟาร์มปศุสัตว์ที่อเมริกา
‪หน้าเราต่างกันนิดเดียว
‪ไม่มีใครรู้ว่าครอบครัวของนิโคช ‪เริ่มต้นจากไหนและจบที่ตรงไหน
‪เขาดูแลทุกคนอย่างเท่าเทียม
‪อีโสเภณีนั่นเป็นใคร
‪เดี๋ยว รวบผมก่อน
‪เอามาจากไหน
‪ฉันไม่รู้
‪ของฉัน
‪ไม่ใช่
‪ของฉัน
‪ฉันเจอในแจ็คเก็ตนาย
‪หยุด ไม่ใช่ของฉัน
‪เธอไม่เข้าใจอะไรเลยเหรอ
‪ฉันเป็นพนักงานขาย
‪เป็นนักธุรกิจ
‪รู้มั้ยว่านักธุรกิจทำอะไร
‪โฆษณาสินค้าของตัวเอง
‪ฉันเป็นโฆษณาเดินได้ของธุรกิจที่ฉันทำ
‪ฉันมีนาฬิกาสำหรับขาย 200 เรือน
‪ฉันใส่ที่ข้อมือเรือนหนึ่งเพื่อให้คนอื่นเห็น
‪หอมมั้ย
‪ฉีดเลย กลิ่นนี้ใช่เลย
‪ฉันมีน้ำหอมแบบนี้เต็มรถตู้สำหรับขาย
‪และฉันพกติดตัวตลอดหนึ่งขวด
‪ถามจริง ผู้ชายสองคนคุยกันเรื่องน้ำหอมเนี่ยนะ
‪ฉันควรเชื่อใช่มั้ย
‪ใช่ เธอควรเชื่อ
‪ตอนนี้มีนาฬิกากี่เรือน
‪ใจเย็นก่อน
‪บ้าจริง ฉันเผลอหยิบกล่องที่มีกางเกงใน
‪มาจากพวกเยอรมันแน่เลย
‪ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อเธอ
‪ทำไมกางเกงในจากเยอรมนีมีกลิ่นโสเภณีติดอยู่
‪เธอก็รู้ว่าคนเยอรมันเป็นยังไง
‪ฉันขออย่า
‪เร็ว
‪เลี้ยงลูกไป
‪(เลเคีย)
‪(กดัญสก์ ปี 1982)
‪ส่งลูกห่วยแตกมาก
‪ดูสิ พวกเขาเล่นฟุตบอลเป็นมั้ยเนี่ย
‪วิ่งอย่างกับคนไม่มีแรง
‪สะดุดนั่นนี่
‪ส่งไปไหน
‪เดี๋ยว มีบัตรเชิญมั้ยครับ
‪เขาต้องมีบัตรเชิญด้วยเหรอ
‪ลีกสามเนี่ยนะ
‪คุณว่าเขาแข่งลีกไหน
‪ถ้าจะเข้าโซนวีไอพีต้องมีบัตรเชิญนะครับ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาไม่มีบัตรเชิญ
‪ผมเป็นคนเชิญเขามา
‪กลับที่เดิมกัน
‪อะไร ฉันเชิญเขา แต่คนคุมไม่ให้เข้า
‪- ใจเย็นน่า ‪- ใจเย็นอะไร
‪ยังไงเราก็กลับมาที่นี่อยู่แล้ว
‪ฤดูกาล 1981/1982 ใกล้จะจบแล้วครับ
‪ฝันร้ายจริงๆ
‪เลเคีย ความภาคภูมิใจของชายฝั่ง
‪ตอนนี้อยู่ในลีกสามครับ
‪โอย ฝีมือห่วยขนาดนี้ ไม่เข้ารอบแน่
‪ความจริงอันโหดร้าย ‪เกี่ยวกับเลเคียในฤดูกาลนี้คือ
‪นักแข่งไม่สู้
‪ไม่มีทรัพยากรสนับสนุน
‪ไม่มีทักษะอะไรเลย
‪มา
‪เอาป้ายออก
‪จับอยู่ใช่มั้ย
‪(ฤดูกาล 1981/82)
‪อรุณสวัสดิ์ครับประธาน
‪อรุณสวัสดิ์
‪ให้ตายเถอะ
‪- เอกสารพร้อมรึยัง ‪- ยังค่ะ
‪- ไม่เข้าใจเหรอว่าวันนี้คือวันนี้ ‪- ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ
‪- ไม่ใช่เมื่อวานหรือพรุ่งนี้ วันนี้คือวันนี้ ‪- ฉันจะเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ
‪(ฤดูกาล 1982/83)
‪เอางี้ดีกว่า
‪สูงอีก
‪อรุณสวัสดิ์ คุณนิโคเด็ม
‪นิโคชครับผม
‪ถือให้หน่อย
‪เยี่ยม
‪เยี่ยมมาก
‪- สวยมากทุกคน สูงอีกหน่อยจะดีมาก ‪- แบบนี้เหรอ
‪สูงอีก
‪สุภาพบุรุษทั้งหลาย
‪เลเคียกดัญสก์ ‪ควรเป็นชื่อที่ใครได้ยินก็ต้องเกรงขาม
‪ฉันไม่ได้หมายความว่าพวกนายไม่มีฝีมือ
‪หรือไม่มี…
‪แรงจูงใจ
‪อะไร
‪เราทำได้
‪ได้เลยครับ
‪รถเรโนลต์คันใหม่กำลังรอนายอยู่ข้างนอก
‪ให้เนื่องจากอะไร
‪ยังจะถามอีกเนอะ
‪นายรู้คำตอบอยู่แล้ว
‪เจอกันในที่ประชุมคณะกรรมการ
‪ตรงนี้
‪- นี่ค่ะ ‪- ขอบใจ
‪ตามที่โค้ชมักฮัลสกีขอมา
‪ผมขอแนะนำ ‪ให้นิโคเด็ม สกอตาร์ชักเป็นโค้ชฝั่งรักบี้
‪ทุกคนเห็นด้วยมั้ย
‪และจากที่สโมสรขอมา
‪คุณสกอตาร์ชักจะได้หนังสือเดินทาง
‪ซึ่งจะทำให้เขาสามารถฝึกนักกีฬา ‪และปฏิบัติงานระดับยุทธวิธีในต่างประเทศได้
‪ตามนี้นะ
‪ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เลิกประชุมได้
‪แป๊บนึงครับ บอกผมหน่อย
‪เกิดอะไรขึ้นกับฝีแข้งของทีม
‪ลีกสาม
‪ในกดัญสก์
‪- ไม่อายเหรอ ‪- เราเล่นตามเงินสนับสนุน
‪ไม่สิ
‪คนชอบฟุตบอล
‪ถ้าเล่นเก่งและแข่งชนะ ‪พวกเขาก็จะชอบพวกคุณด้วย
‪เข้าใจใช่มั้ย หมายถึงพวกคุณด้วย
‪ใครบอกว่าเราสมหวังทุกเรื่องไม่ได้
‪ว่าไง
‪แด่อนาคต
‪(บีเคเอส เลเคีย)
‪ตอนนั้นนิโคช ‪นำรถเข้ามาในโปแลนด์หลายสิบคันต่อเดือน
‪แต่เขานำกำไรส่วนใหญ่ไปลงทุนในสโมสร
‪เอาไป
‪นายเป็นใคร
‪คารอล ป๊อปวัฟสกี
‪ถูกซื้อตัวมาจากคราโคเวีย ‪เพื่อช่วยให้เลเคียก้าวหน้า
‪เหรอ
‪ใครซื้อตัวนายมา
‪ผู้ชายคนนี้ครับ
‪เหรอ
‪ใช่ครับ คนของคุณคนหนึ่งเป็นคนแนะนำผม
‪ถ้าฉันซื้อตัวนาย แปลว่านายเก่ง
‪และก็
‪เอาไป
‪นิโคชจัดหาอุปกรณ์กีฬาและซื้อตัวนักกีฬาด้วย
‪แต่ถ้าจะติดต่อเขา
‪คุณต้องมีเส้นสาย…
‪ที่ดีมากๆ
‪ในช่วงเวลาเพียงสองปี ‪เลเคียขยับจากลีกสามมาเป็นลีกหนึ่ง
‪และชนะการแข่งฟุตบอลในรายการโปลิชคัพ
‪- ส่งลูกสิวะ ส่งลูก ‪- อย่า
‪อย่าส่ง เลี้ยงต่อ เลี้ยงต่อ
‪การแข่งขันสนุกมากครับ
‪มีทั้งซาเกล็มเบีย ชลัสก์ รูกฮ์
‪จนถึงรอบชิงกับปีอัสต์ กลีวีเซ
‪เย่!
‪ไปๆ
‪ผ่านไปหลายปีคนก็ยังพูดกันว่า ‪"ถ้าเป็นสมัยนิโคช มียิงลูกโทษแน่"
‪เลเคียกดัญสก์
‪เลเคียกดัญสก์…
‪เย่!
‪ในที่สุดวันที่ยิ่งใหญ่ก็มาถึง เหลือเชื่อครับ
‪ผู้ชนะรายการโปลิชคัพ เลเคียกดัญสก์
‪จะเจอกับยูเวนตุสจากตูริน ‪ในนัดล้างตาของคัพวินเนอร์สคัพ
‪ในทีมขาวดำ นำโดยโค้ชตราปัตโตนี่
‪มีนักเตะชื่อดังดังต่อไปนี้
‪ตั๊กโกนี่, ชีแรอา, ‪คาบรีนี่, ปรันเดลลี่‪, ‪รอสซี่‪, ‪โบเนียก
‪และมิเชล ปลาตีนี่ ตัวสำรองครับ
‪นกอินทรีของฉัน สุดยอดโว้ย
‪ฉันเชื่อมั่นในตัวพวกนายเสมอ เด็กๆ ของฉัน
‪ตอนนี้สโมสรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
‪ถ้าพวกคุณไม่ว่าอะไร
‪ผมจะพาพวกคุณไปดูถ้วยรางวัลที่ตู้โชว์
‪พวกคุณจะได้เห็นกับตา…
‪มาหาใครครับ
‪และถ่ายรูปตามต้องการ
‪คุณนิโคเด็มครับ ฤดูกาลถัดไปล่ะครับว่าไง
‪ไม่มีคำถามที่ดีกว่านี้เหรอ
‪ผมไม่ห่วงฤดูกาลหน้าหรอกครับ
‪ทุกท่านครับ ผมขอเวลา 30 วินาที
‪เดี๋ยวผมมา
‪เคล็กส์
‪เป็นไงบ้าง
‪ในฐานะพลเมืองของเมืองนี้ ฉัน…
‪เห็นถ้วยมั้ย
‪ซาบซึ้งจริงๆ กับสิ่งที่นายทำให้กับสโมสร
‪ขอบใจ รู้มั้ยว่าฉันทำยังไง
‪ว่ามา
‪ฉันทำตรงข้ามกับที่นายบอก
‪นายบอกให้อยู่เงียบๆ
‪แต่ฉันผันตัวเป็นคนโด่งดัง
‪ก็ใช่ แต่…
‪ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ
‪ฟุตบอล การแข่งขันฟุตบอลน่ะ
‪มันคือของเล่น พวกเขาจะได้รักเราทุกคนไง
‪อยากให้มีการแข่งฟุตบอลใช่มั้ย ฉันจัดให้
‪อยากเห็นโบเนียกอยู่ในทีมใช่มั้ย
‪ไม่มีปัญหา ฉันจัดให้
‪ความสนุกของจริง…
‪อยู่อีกที่โว้ย
‪บาย ดูแลตัวเองนะ
‪ทุกท่านครับ
‪ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
‪นิโคเด็ม สกอตาร์ชัก ‪เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในทริซิตี้
‪แต่ละเดือน ‪เขานำรถที่ขโมยมาเข้ามาเกือบ 100 คัน
‪ตอนนี้นิโคชคือเจ้าพ่อของกลุ่มผู้ลักลอบ
‪เจ้าพ่อที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อน
‪เปิดบอล
‪มาเร็ค โควัลชิกรับลูก แล้วก็ยิง
‪ตั๊กโกนี่รักษาประตูไว้ไม่ได้
‪- โกล! ‪- โกล!
‪นิโคช ทุกคนในทริซิตี้ขอบคุณคุณ
‪(ฮัมบวร์ค ปี 1984)
‪รู้มั้ยว่าสิ่งที่ดีที่สุดของการเป็นพลเมืองทรงเกียรติ ‪ของกดัญสก์คืออะไร
‪สวัสดี
‪บริการขนส่งสาธารณะฟรี
‪ดีใจจังที่มีหัวหน้าสักที
‪เออๆ
‪ฉันภูมิใจในตัวนาย
‪นิโคชเชี่ยวชาญ "การขโมยตามคำขอ"
‪แนวคิดคือ คนเยอรมันทั่วไป อย่างผมเป็นต้น
‪เอารถให้นิโคช
‪นิโคชจะส่งรถไปยังโปแลนด์ด้วยวิธีที่ถูกกฎหมาย
‪หลังจากนั้นปั๊มกุญแจ
‪แล้วก็หาเอกสารที่ถูกต้องตามกฎหมาย
‪กุญแจปั๊มจะถูกส่งกลับมายังเยอรมนี
‪หลังจากนั้นลูกค้าเยอรมันก็จะแจ้งความว่ารถหาย
‪แล้วก็รับเงินประกันกับส่วนแบ่งจากนิโคช
‪ทุกคนได้เงินหมด
‪ยกเว้นบริษัทประกัน
‪ตลับเทปนาย
‪ขอบใจ
‪ฉันดีใจที่ได้ทำธุรกิจกับนาย
‪เออๆ ขอบใจ
‪บาย
‪สวัสดี
‪ขอคุยด้วยได้มั้ย
‪แคสปาร์ เมลคีออร์ และบัลธาซาร์
‪เรารอ 90 นาทีแล้ว
‪คุณผู้ชายคนนี้มาจากสำนักงานตำรวจ
‪จำตอนที่เราเจอกันเมื่อแปดปีก่อนได้มั้ย
‪ปีโอตรุช
‪แปลให้พ่อหน่อย
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดี
‪พ่อผมพูดเยอรมันไม่เป็น ผมจะเป็นล่ามให้
‪น่าทึ่งมาก
‪ท่ีคุณทำธุรกิจที่รุ่งมาก ‪ทั้งๆ ที่พูดภาษาเยอรมันไม่ได้หรือฟังไม่ออก
‪มาเอาคืนผมเหรอ
‪หมายถึงเหตุการณ์ที่บูดาเปสต์เหรอ ช่างมันเถอะ
‪ผมไปธุระส่วนตัว
‪ผมกับองค์กรที่ผมทำงานอยู่
‪สนใจสิ่งที่คุณกำลังทำ
‪เขาพูดถึงสิ่งที่พ่อกำลังทำ
‪ผมเปิดร้านถูกกฎหมาย
‪ลูกค้ามาจากโปแลนด์ ‪เยอรมนี ครึ่งหนึ่งของยุโรปเลยมั้ง
‪ผมจ้างพนักงานหญิงชาวเยอรมันด้วย ชื่อเอลเซ่
‪ไม่มีคนเยอรมันที่ไหนจ้างเธอ ‪คนโปแลนด์ก็เลยจ้างเธอ
‪ไม่อายเหรอ
‪- อายุเท่าไร ‪- แปดขวบครับ
‪บอกคุณพ่อนะว่า
‪หลังจากที่ฉันจับเขาไปขัง
‪พอเขาออกมา ตอนนั้นนายก็อายุ 23 แล้ว
‪พ่อครับ เขาจะจับพ่อเข้าคุก
‪ลูกไปเฝ้าร้านไป
‪พ่อพอจะเข้าใจบ้าง
‪เรารู้ขอบเขตธุรกิจของคุณ
‪ขอบคุณมากครับ
‪มีแค่สองทางเลือก
‪ร่วมมือกับเรา
‪ไม่งั้นเราก็ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อจับคุณเข้าคุก
‪ขอบคุณมากครับ
‪คุณไม่อยากเห็นลูกคุณโตโดยที่มีคุณอยู่ข้างๆ เหรอ
‪แทนที่จะเห็นคุณอยู่ในคุก
‪ขอบคุณมากครับ
‪แล้วเจอกัน
‪(สโกเท็กซ์อิเล็กทรอนิกส์)
‪ใครมาหาเหรอ
‪ลายกบ
‪"ลายกบ" คือสีของรถตำรวจเยอรมัน
‪มีปัญหาอะไรมั้ย
‪ฉันเคยมีปัญหาด้วยเหรอวะ
‪ฉันมีหนึ่งปัญหา
‪ในโรงรถ
‪โฟล์คสวาเกนกอล์ฟรุ่นใหม่
‪พวกเยอรมันเปลี่ยนสวิตช์กุญแจสตาร์ทใหม่
‪ฉันยัดคืนไม่ได้ ต่อสายตรงก็ไม่ได้
‪ไม่รู้ว่าต้องใช้วิธีไหน
‪ถ้าบริษัทผลิตรถเจ้าอื่นทำเหมือนกัน ‪จบแน่กับการขโมยรถภายในสองนาที
‪เหรอ
‪นายสูบประมาณนี้ใช่มั้ย
‪ใช่
‪ดี เราจะไม่กลับจนกว่าจะคิดวิธีออก
‪ถ้า…
‪เอาไอ้นั่นไปต่อกับไอ้นี่ล่ะ
‪ไม่ว่ะ มันไม่พอดีกับรู
‪ไม่รู้ว่ะ
‪อะไร
‪ทำไมสวิตช์กุญแจอยู่ตรงนี้
‪มันคือมาตรการความปลอดภัย ‪เอาไว้ป้องกันการขโมยน้ำมัน
‪เราใช้อะไรเปิดสวิตช์
‪กุญแจสตาร์ทรถไง
‪เลิกปวดหัวกับอันนั้น ‪แล้วมาทำความเข้าใจกับอันนี้ดีกว่า
‪มันเหมือนกัน
‪ใช้กุญแจแบบเดียวกัน ไม่เกิดประโยชน์หรอก
‪ตามทฤษฎีน่ะได้
‪แต่ปฏิบัติจริงไม่ได้
‪สวิตช์กุญแจ ‪ป้องกันการขโมยรถราคา 50,000 มาร์ค
‪ฝาถังน้ำมันป้องกันการขโมยน้ำมัน ‪ที่มีมูลค่าประมาณ 20 มาร์ค
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪นายคิดว่าวิศวกรเยอรมัน
‪ไม่ได้อยากประหยัดต้นทุนฝาถังน้ำมันใช่มั้ย
‪เข้าใจละ
‪กุญแจสตาร์ทเอาไว้ใช้กับสวิตช์แบบบิด
‪แต่ช่องกุญแจของฝาถังน้ำมัน
‪มีสลักน้อยกว่าของสวิตช์สตาร์ทสองอัน
‪เนี่ย ดู
‪แปลว่าได้สามในสี่ของกุญแจแล้วสิ
‪สองในสามต่างหาก
‪ดีไปอีก
‪เย่!
‪เออ
‪ให้มันได้อย่างนี้สิ
‪ให้มันได้อย่างนี้
‪เข้าใจมั้ย
‪แม่งเอ๊ย
‪ใช้สมองโว้ย
‪หาทางออก ถูกมั้ย
‪ไม่ใช่ใช้แรงแก้ปัญหา
‪เชี่ย
‪เราแม่งความคิดล้ำว่ะ
‪สุดยอด!
‪สุดยอด
‪เจ๋งโว้ย!
‪- เย่! ‪- เย่!
‪สรรเสริญพระเจ้า
‪อะไร เริ่มโดยไม่รอเราเลยเหรอ
‪- โฮ โฮ โฮ ‪- พ่อ
‪เล่นเอาซะจำไม่ได้
‪มา ปีโอตรุส
‪มา นาตัลกา
‪- บอกหน่อยซิว่าเป็นเด็กดีรึเปล่า ‪- เป็น
‪แน่ใจนะ ช่างมัน
‪ซานต้ามีของจะให้
‪ดูนี่นะ
‪ดูนะๆ
‪สุดยอด
‪ดูใบหน้าอันเป็นที่รักนี้สิ
‪วิเศษจริงๆ
‪ได้ค่าเลี้ยงดูครบมั้ย
‪ครบสิ
‪- ไม่มีปัญหาเนอะ ‪- ใช่
‪ฉันว่าที่เธอได้น่ะไม่พอ
‪สี่พันซวอตือ จะไปพออะไร
‪นายนี่ก็
‪นิโคเด็ม
‪ฉันอยากแนะนำเพื่อนใหม่ของฉันให้นายรู้จัก
‪นี่วอยอีเช็ก
‪นี่นิโคเด็ม
‪นิโคช
‪ผมประทับใจมาก
‪กับงานที่คุณทำให้กับเมืองของเรา
‪และสโมสร
‪ส่วนงานอื่นที่คุณทำ
‪ผมนับถือจริงๆ
‪วอยตุชหมายถึง
‪ถ้านายมีงานให้เขาทำ ‪เขาจะรับงานด้วยความดีใจ
‪ต้องถามก่อนว่าปีนี้วอยตุชประพฤติตัวดีมั้ย
‪ดีโคตร
‪งั้นซานต้าอาจจะเตรียมบางอย่างไว้ให้แล้ว
‪ยังไงซะเราก็ครอบครัวเดียวกัน
‪ขอบคุณ
‪- เคยฟังเรื่องนี้รึยัง ‪- อีกแล้วเหรอ
‪อย่ามา "อีกแล้วเหรอ" สนุกจะตาย ฟังนะ
‪- เรื่องมีอยู่ว่า… ‪- เขาไม่เข้าใจแน่นอน
‪มื้อค่ำวันคริสต์มาสอีฟบนเรือโนอาห์
‪มี…
‪มีมูลสัตว์อยู่เต็มไปหมด
‪อึซ้อนกัน
‪เป็นอะไรที่แปลก ‪เพราะบนเรือไม่เคยมีอะไรแบบนั้น
‪ไม่ใช่เรื่องดี แต่…
‪สุดท้าย
‪โนอาห์… ฟังนะ
‪"พระเจ้า
‪พระองค์ส่งสัญญาณให้ข้าหน่อยก็ดี"
‪ทันใดนั้น…
‪โนอาห์ตกใจมาก ‪เขาอยู่บนเรือ ลอยอยู่กลางทะเล
‪เขาเดินไปตรงประตู
‪"ใครน่ะ"
‪ฮิปโป
‪เก่งมาก
‪แม่ แปะมือ
‪(ให้คุณพ่อ)
‪(เจ.เอส. บัค)
‪ผมคือบัค
‪มีอะไรพี่
‪สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ
‪ขอบใจ เช่นกันพี่
‪พี่ดูไม่ปกติยังไงไม่รู้
‪เปล่า ไม่มีอะไร
‪ผมมองออกว่ามีอะไรบางอย่าง
‪พี่ตกหลุมรัก
‪ผู้ชายที่โชคดีคนนั้นคือใคร
‪เขา…
‪เขาช่วยพี่ที่ร้านขายหนังสือ
‪เขาดีมาก
‪พี่รู้นี่ว่าพี่ไม่ต้องทำงานที่นั่นก็ได้
‪ผมหางานให้เขาได้ถ้าพี่ต้องการ
‪นายน่ารักจริงๆ นิโคช
‪ให้ของพิเศษกับทุกๆ คนที่นายรัก
‪นายคือซานต้าของคนทั้งโลก
‪นายไม่เคยลืมใคร
‪ไม่แกะของขวัญเหรอ
‪ของเยอรมัน
‪เอาไว้ป้องกันตัว
‪อยากได้ของจริงมากกว่า ซานต้า
‪เจ็บจัง
‪สวยมาก
‪เธอสวยมาก
‪รู้มั้ยว่าทำไมฉันชอบนาย
‪ซานต้า
‪นายอยู่อีกโลกหนึ่ง
‪นายมีอีกครอบครัวหนึ่ง
‪มีสิทธิ์ที่นายจะลืมฉันได้ง่ายๆ
‪แต่นายไม่ลืม
‪ฉันรู้สึกว่าฉันมีความหมายกับนาย
‪และบ้านหลังนี้สำคัญกับนายเท่ากับอีกหลัง
‪ฉันไว้ใจและพึ่งนายได้เสมอจริงๆ
‪นายมีเวลาน้อยแค่ไหนไม่สำคัญ…
‪ปัญญาอ่อน
‪สวัสดีตอนค่ำ
‪(ข้ามชายแดนโปแลนด์-เยอรมนีตะวันออก)
‪ท้ายรถมีอะไรมั้ย
‪ซวยแล้ว
‪ลงรถ
‪ลงมา
‪เอามือวางบนหลังคารถ
‪นิโคชไม่ติดคุก
‪พวกเขาแค่ปรับนิโคช
‪และยึดหนังสือเดินทาง
‪ทำยังไงถึงจะอยู่เยอรมนีได้อย่างถูกกฎหมาย
‪ก็
‪แต่งงานกับคนเยอรมันไง
‪(ฉันรักคุณ)
‪- หวัดดีนิโคช ‪- หวัดดี
‪มีอะไรเหรอ
‪แต่งงานกับฉันนะ
‪อะไรนะ
‪ฉันรักนาย
‪โอเคๆ ใจเย็นๆ
‪นักเลงของฉัน
‪โอเค
‪เอลเซ่ หยุดๆ
‪เอลเซ่ ใจ…
‪กินเยอะไปมั้ย
‪อร่อยทุกจาน
‪โอย บ้าจริง
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับทุกท่าน
‪รับค่ะ
‪เชิญรับกับผีไปเถอะ
‪ในชีวิตของนิโคช หน้าต่างเป็น…
‪ฉันพูดไปแล้วนี่เนอะ
‪นิโคช
‪นิโคช!
‪ถ้าข้ามชายแดนไปแล้ว ‪กลับมาเยอรมนีไม่ได้แล้วนะ
‪ฉันจะกลับมา ‪ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะกลับมาด้วยวิธีไหน
‪แต่ฉันจะกลับมา
‪การจับกุมเริ่มขึ้นในปี 1985
‪ใช่ พวกเขาจับทุกคนไปขัง
‪คนขับรถที่ขโมยมา
‪ขนาดแฟนใหม่ของเมียคนที่สองของนิโคชก็ยังโดน
‪หนุ่มๆ จากเลเคียที่ทำงานกับเขา
‪ก็โดนเหมือนกัน
‪โดนทุกคน
‪นิโคชล่ะ
‪(ออร์แล ปี 1985)
‪- ฮัลโหล ‪- รีบหนี
‪หนีเดี๋ยวนี้
‪พ่อ ทำแพนเค้กให้หนูหน่อย
‪ได้เลยลูก
‪วันนี้ไปทำงานมั้ย
‪ไปเหมือนทุกวันนั่นแหละลูก
‪พ่อจะไปนานมั้ย
‪พ่อไปแป๊บเดียว
‪ได้แล้ว
‪- ขึ้นไปกินข้างบนกับคุณยายนะ ‪- ค่ะ
‪พ่อจะกลับมาตอนไหน
‪พ่อไปแป๊บเดียว
‪ปีถัดไป หนูไม่เจอพ่อทั้งปีเลยค่ะ
‪(กดัญสก์ เยลิตโคโว คริสต์มาสอีฟ)
‪- สวัสดีตอนเย็น ‪- สวัสดีตอนเย็นค่ะ
‪เรามีหมายค้น
‪เราสงสัยว่าอาชญากรที่เราต้องการตัวอยู่ที่นี่
‪ชื่อนิโคเด็ม สกอตาร์ชัก
‪หนูรู้มั้ยว่าคุณพ่ออยู่ไหน
‪ครอบครัวที่ช่วยกันในยามยากคือครอบครัวแท้
‪รู้มั้ยว่าคุณพ่อเอาของซ่อนไว้ที่ไหน
‪ผู้หมวดครับ ไม่มีอะไรอยู่ในปล่องไฟครับ
‪เอาละ
‪กลับได้แล้ว
‪เขาว่ากันว่าครอบครัวดูดีก็แต่ในรูป
‪แต่ในกรณีของนิโคช
‪ไม่จำเป็นต้องจริงอย่างที่เขาว่ากัน
‪ซิลวีโอ้เข้ามาในชีวิตของนิโคชในปี 1986
‪(พอซนาน 1986)
‪ถึงจะคนละสไตล์ แต่ซิลวีโอ้ ‪ก็เป็นคู่หูของนิโคชหลายปีหลังเจอกัน
‪เป็นคู่หูที่ใกล้ชิดที่สุด
‪และเป็นมือขวาของนิโคชด้วย
‪ตอนฉันถูกขังสองปี
‪ที่เรือนจำวรอนกี
‪ฉันมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง
‪ฉายาว่า "พินอคคิโอ"
‪รู้มั้ยว่าทำไม
‪เพราะว่า
‪ทุกวัน
‪ตอนแปดโมงเช้า แปดโมงเป๊ะ
‪เขาจะสไลด์หนอน
‪อย่างกับโดนตั้งโปรแกรมไว้
‪ซิลวีโอ้
‪หวัดดีๆ
‪สาวสวยสองคนนี้เป็นใคร
‪คาตาร์ชือน่า
‪ส่วนคนนี้ มักดาเลน่า
‪สองคนนี้อยากเจอหัวหน้า
‪โดยเฉพาะมักดาเลน่า
‪เดี๋ยวๆ
‪สกอตาร์ชัก
‪ตำรวจต้องการตัว ‪ข้อหาขโมยรถและลักลอบของเถื่อนจำนวนมาก
‪หากท่านมีข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ของเขา
‪โปรดโทรไปที่เบอร์ 997
‪หรือติดต่อหน่วยทหารอาสาที่ใกล้ที่สุด
‪จริงเหรอ
‪หัวหน้า เกิดอะไรขึ้น
‪เราจะฝังศพพี่สาวในหลุม
‪เนื่องจากพระคริสต์…
‪(เตเรซ่า สกอตาร์ชัก)
‪คือคนแรกที่ฟื้นคืนชีพ
‪พระองค์จะสร้างเราขึ้นมาใหม่ ‪ให้เหมือนพระองค์…
‪ผมไม่เข้าใจ
‪มีใครรู้มั้ย
‪ว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น
‪เพราะทุกครั้ง
‪มันทำให้ผมถามในใจว่า
‪คนที่
‪ฆ่าตัวตาย
‪กำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้ฆ่าตัวตาย
‪ทุกคนที่ฉันรักตายหมด
‪ฉันเป็นคนเดียวที่โชคดี เพราะอะไรไม่รู้
‪เอาไงต่อหัวหน้า
‪อะไร
‪- ผมถามว่าเอาไง… ‪- ขับออกไป
‪ในนามของพระบิดา พระบุตร และพระจิต
‪อาเมน
‪(สถานกงสุลใหญ่เยอรมันในกดัญสก์)
‪ลูกความผม นิโคช สกอตาร์ชัก
‪เกิดปี 1954 ที่ดันท์ซิช
‪นี่สูติบัตรของแม่เขา มาเรีย ฟลูเกล
‪พ่อเป็นชาวโปแลนด์
‪แม่เขาเลี้ยงเขาแบบคนโปแลนด์
‪เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต่างจากเด็กคนอื่นๆ
‪ตอนนี้ลูกความผม ‪ต้องการกลับประเทศจริงๆ ของเขา
‪นี่ครับ
‪เขาพูดเยอรมัน…
‪ไม่ได้เลยเหรอ
‪กลิ่นตัวฉันเหมือนไส้กรอกเยอรมันมั้ย
‪หวัดดี
‪นี่ซิลวีโอ้
‪เหมือนนาย แต่ดูแลธุรกิจในโปแลนด์
‪ดีและซื่อสัตย์
‪ที่นี่อบอุ่นจัง
‪ฝนตกนิดหน่อย
‪ไม่ต้องไปสน
‪ตอนนี้ฉันเป็นพลเมืองเยอรมันที่ภาคภูมิใจ
‪รากเหง้าต้นตระกูลย้อนกลับไปเจ็ดชั่วโคตร
‪ฉันขอบอกทุกคนว่า
‪เราจะกลับฮัมบวร์ค
‪เย่
‪ซิลวีโอ้
‪ตลกนักใช่มั้ย
‪หัวเราะสิ
‪หัวเราะ
‪เป็นบ้าไปแล้วเหรอ
‪ผมโมโห
‪เงียบ
‪นี่น่ะเหรอวิธีที่นายจะทำธุรกิจในเยอรมนี
‪ให้ตายเถอะ
‪มันยั่วผม
‪ใจเย็น
‪ผมไม่รู้ว่านิโคชไปเจอซิลวีโอ้ที่ไหน
‪ซิลวีโอ้มาจากไหนไม่สำคัญ
‪เขาไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเรา
‪(สามปีต่อมาที่ฮัมบวร์ค)
‪เขาไม่ใช่เด็กในเมือง
‪การที่นิโคชต้องหลบซ่อน ‪ไม่ได้แปลว่าธุรกิจกำลังมีปัญหา
‪หลังจากคิดวิธีเปิดฝาถังน้ำมันออก
‪รถถูกส่งไปยังโปแลนด์ ‪มากกว่า 100 คันในแต่ละเดือน
‪และพวกเขาขโมยรถ ‪จากร้านเช่ารถอย่างต่อเนื่อง
‪เพราะมีลูกค้าขอมา
‪หลังจากนั้นนิโคชก็เริ่มดื่ม
‪เดี๋ยว
‪เดี๋ยวมา
‪อ้าว
‪"มีอะไรกันสามคน" ภาษาเยอรมันพูดว่าอะไร
‪เดรเยอร์เซ็กซ์
‪เห็นมั้ย นายสื่อสารได้แล้ว
‪นายสื่อสารได้
‪เธอฉลาดแฮะ
‪ฉันรักเธอ
‪ให้ตายเถอะ ขอข้อมูลรถหน่อย
‪ซีรีส์เจ็ด
‪บีเอ็มซีรีส์เจ็ด
‪หมายถึงสถานะทางกฎหมาย
‪ชักไม่ดีแล้วสิ
‪"ลูกค้าขอมา"
‪หนังสือเดินทางที่ฉันมีเป็นของปลอม
‪บอกให้เธออดใจรอแป๊บนึง
‪อะไร
‪จบเห่แน่
‪จดจ่อสิวะ
‪เมื่อสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน ‪ทุกอย่างเหมือนเป็นไปได้
‪เราหนีได้ใช่มั้ย
‪ได้สิ
‪ด้วยโชค
‪- สวัสดี ‪- ขอทราบชื่อ
‪เพื่อนเราท้อง
‪เธอรู้สึกไม่สบาย
‪เราเลยรีบพาไปหาหมอ
‪ที่รัก
‪เดี๋ยวก่อน
‪ไม่ใช่ทางนั้น
‪เธอไปนู่นแล้ว
‪เดี๋ยวเธอก็กลับมา
‪คุณรออยู่ตรงนี้นะ ผมจะไปตามเธอมา
‪ผมคุยกับผู้พิพากษาแล้ว
‪ขโมยรถ เมาแล้วขับจนเกิดอุบัติเหตุ
‪โทษจำคุก 18 เดือนถึงสองปี
‪ดีออก จะได้พักไปในตัว
‪อ่านหนังสือชิลๆ
‪อัยการสนใจเรื่องที่คุณบอกด้วยว่า ‪ต้นตระกูลคุณเป็นคนเยอรมัน
‪พวกเขาอยากรู้เรื่องที่คุณอ้างว่า ‪ต้นตระกูลคุณเป็นคนเยอรมัน
‪แกเนี่ยนะ
‪ไอ้เต่า
‪ฉันเป็นเสือเว้ย
‪เรายึดรถที่ขโมยมาได้อีกสองคันที่ชายแดน
‪ถ้าลูกน้องคุณ
‪มิคัล ดอลเชฟสกี กับ พาเวล คอซลอฟสกี
‪ยอมรับว่าคุณเป็นคนสั่งให้ลักลอบ
‪มันจะยิ่งแย่กว่านี้
‪ผมว่าโทษอาจจะเพิ่มเป็นหลักสิบปีได้ไม่ยาก
‪ซิลวีโอ้จะถูกจำคุกสองปีที่อิตาลี
‪นิโคช
‪มันจบแล้ว
‪รับข้อเสนอของฉันเถอะ
‪รับข้อเสนอซะ
‪เพราะนายอาจจะไม่ได้รับข้อเสนออีก
‪คุณอาจจะไม่ได้รับข้อเสนออีก
‪ข้อเสนอที่ว่า
‪คืออะไร
‪ก็
‪ให้ปากคำไง
‪ดี
‪พูดภาษาโปแลนด์เป็นด้วย
‪สุดยอดจริงๆ
‪ไหน ลองพูดประโยคนี้ซิ
‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪ถ้าพูดได้หลายภาษาจริงๆ และพูดคล่องด้วย
‪ฉันอยากได้ยินนายพูดประโยคนี้
‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪ยาย
‪กิน
‪ลำไย
‪น้ำลาย
‪ยาย
‪ไหล
‪ย้อย
‪สอนเขาพูด "ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪ฉันรอฟังอยู่
‪สอนเขาสิ
‪พูดให้ฟังหน่อย
‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪เวรเอ๊ย
‪ขอโทษ
‪ทำไมไม่ช่วยฉัน ทำไมไม่บอกให้เขาพูด
‪ให้เขาพูดเพื่อ
‪ฉันอยากรู้ว่าพูดยังไง
‪บอกเขาว่า "ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪เดี๋ยวนี้
‪พร้อมนะ พูด
‪รอบตัวมีแต่คนโง่
‪ช่วยฉัน
‪ยายกิน…
‪บอกเขา ไม่ใช่บอกฉัน
‪บอกเขาสิ
‪ขอโทษ
‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪มันยากนักรึไง
‪ยายกิน…
‪- ดี บอกเขา ‪- ลำไย
‪เอาโต๊ะไป
‪นั่งตรงนี้แล้วบอกเขาว่า
‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪บอกสิ
‪เอางี้ก็ได้ พูดประโยคที่ฟังดูฉลาด
‪เอาที่ยากกว่า ‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪พูดสิ
‪ให้ปากคำ…
‪ได้แล้ว
‪อะไรวะ
‪ยาย!
‪ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย
‪ไหลย้อย!
‪ย้อย
‪ไม่ต้องเข้ามา
‪ออกไป
‪อย่ามาแตะตัวฉัน
‪นิโคชถูกตัดสินจำคุก 21 เดือน ‪ที่เรือนจำความมั่นคงสูงสุด
‪แต่มันก็ยังไม่พอที่จะทำให้ความเสียหาย
‪ต่อความศักดิ์สิทธิ์ ‪ของระบบตุลาการเยอรมันหายไป
‪ซึ่งความเสียหายที่ว่านี้ ‪เด็กชายคนหนึ่งจากเมืองในโปแลนด์เป็นคนก่อไว้
‪ความเสียหายเพิ่งเกิดขึ้นหมาดๆ
‪เพื่อกู้คืนความเสียหาย ต้องแจ้งข้อหาใหม่
‪ส่วนโทษสำหรับความเสียหาย
‪ยังไม่มี แต่ท้ายที่สุดมีแน่นอน
‪(เรือนจำความมั่นคงสูงสุด ‪เทเกิล กรุงเบอร์ลิน 1989)
‪มีที่เป็นภาษาโปแลนด์มั้ย
‪(นิโคช กาซันต์ซากิส ‪ซอร์บาชาวกรีก)
‪นิโคช
‪ฉันก็ชื่อนิโคช
‪เลเคียเป็นไงบ้าง
‪อย่าถามเลย
‪เด็กในเมืองล่ะเป็นไงบ้าง
‪เคล็กส์มีคู่หมั้นใหม่
‪พวกเด็กๆ ยังวิ่งงานเหมือนเดิม
‪ส่วนซิลวีโอ้ถูกจำคุกที่อิตาลี
‪ซิลวีโอ้ไม่ใช่เด็กในเมือง
‪อืม ฉันรู้
‪บอกหน่อย
‪อยู่ที่นี่นายฆ่าเวลายังไง
‪อ่านหนังสือ
‪อ่านซอร์บาชาวกรีกรึยัง
‪ฉันไม่มีเวลาอ่านหนังสือ
‪อืม
‪ชาวกรีกคนนั้น
‪เก่งและกล้าหาญ
‪ทำในสิ่งที่อยากทำ มีความภาคภูมิใจ
‪รู้จักใช้ชีวิตให้คุ้ม
‪ก็ใช่
‪แต่เขา
‪อยู่ประเทศกรีซที่มีแสงแดดสดใส ‪ไม่ใช่เรือนจำ ถูกมั้ย
‪กาบรีเชียตายเป็นคนแรก ตามด้วยพี่เตเรซ่า
‪เด็กๆ กำลังโตโดยไม่มีพ่อ
‪รู้มั้ย พวกเขาให้ใช้แต่แปรงสีฟันกับยาสีฟัน
‪แบบทั่วไป
‪เสน่ห์ของฉันกำลังหายไป
‪หมดเวลาแล้ว
‪วางหู
‪หมดเวลาแล้ว
‪วางหู
‪หมดเวลาแล้ว
‪เนื่องจากครอบครัวคุณมีคนฆ่าตัวตาย
‪และจากสภาพโดยรวมของคุณ
‪คุณจะถูกย้ายไปขังในแผนกจิตเวชแทน
‪จนกว่าจะหมดโทษ
‪สภาพจิตใจคุณจะดีขึ้น
‪(ซอร์บาชาวกรีก)
‪ซิลวีโอ้ถูกจำคุกในเรือนจำอิตาลี
‪เขาเสียสติไปเลย
‪เขาเรียนรู้ภาษาอิตาลีไวมาก
‪ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับมาเฟียที่นั่น
‪กฎต่างๆ
‪ความสัมพันธ์ในครอบครัว
‪และข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้
‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ตอนเขากลับมา
‪เขามั่นใจว่า ‪เขาเอาทั้งหมดนั้นมาใช้กับถิ่นของเราได้
‪ยิ่งตอนเสพโคเคนยิ่งเชื่อ
‪ทำอะไรสักอย่างกับอะไร
‪ว่าไง
‪ทำอะไรสักอย่างกับอะไร
‪ก็ หัวหน้าของฉันไง
‪นิโคชไง ให้ตายเถอะ
‪และทำอะไรสักอย่างกับทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นที่นี่
‪ต้องมีคนบริหารธุรกิจนี้ ถูกมั้ย
‪ธุรกิจดำเนินได้ด้วยตัวมันเอง
‪พลาดมาก
‪เพราะสุดท้ายจะมีคนแย่งไป
‪ถ้าหัวหน้าไม่อยู่
‪ธุรกิจพังแน่
‪สุญญากาศ…
‪เกลียดความว่างเปล่า
‪ซิลวีโอ้ นายพูดอะไรของนายวะ
‪ต้องมีคนดูแลเพื่อให้ธุรกิจดำเนินต่อ ถูกมั้ยล่ะ
‪หรือไม่จริง
‪ใช้หมัดเหล็กปกครอง
‪นายพูดคำว่า "ต้องมีคน" บ่อยมาก
‪มีใครในใจมั้ยล่ะ
‪ไม่รู้
‪รู้ใช่มั้ย
‪คนมองออกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‪คำนวณดูก็รู้แล้ว
‪แค่นี้ก็รู้แล้ว
‪ซึ่งที่จริงแล้วคนที่คำนวณ
‪ไม่ใช่นายใช่มั้ย
‪เยี่ยม
‪นายเข้าใจผิด
‪อะไร
‪ฉันเป็นห่วง…
‪โอย
‪หัวหน้าครอบครัวเรา
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪หัวหน้าเรา
‪เอาตัวรอดเองได้
‪เข้าใจนะ
‪เข้าใจ
‪นายนี่มัน…
‪พูดอิตาลีได้ด้วย
‪(แผนกจิตเวช ‪เรือนจำเทเกิล เบอร์ลิน)
‪(4 ธันวาคม 1989)
‪ความปรารถนาในอิสรภาพและความรักที่มีต่อชีวิต
‪มันมากกว่าความกลัวตาย
‪เลือดทุกหยดที่นิโคชเสียไป
‪ทำให้เขาใกล้อิสรภาพมากขึ้น
‪และใกล้ความตายมากขึ้น
‪เอาเลย
‪"ชาวเยอรมันทั้งประเทศ ‪อึ้งกับการหนีอันน่าทึ่งของอาชญากรโปแลนด์"
‪สุดยอดโว้ย
‪"นิโคเด็ม สกอตาร์ชักตั้งใจลดน้ำหนัก ‪เพื่อให้รูปร่างหน้าตาเหมือนน้องชาย
‪ในขณะที่น้องชายเขาเพิ่มน้ำหนัก"
‪สุดยอดจริงๆ
‪"และไว้เครา"
‪โคตรโง่เลย
‪"นิโคชจัดฉากฆ่าตัวตาย
‪และถูกย้ายไปขังในแผนกที่เข้มงวดน้อยลง
‪ในแผนกนั้นไม่มีใครสังเกต
‪ตอนที่นิโคเด็ม สกอตาร์ชักแลกที่กับน้องชาย
‪แล้วก็เดินออกจากเรือนจำเทเกิลหน้าตาเฉย"
‪แด่ที่รักของฉัน
‪"ถ้านิโคชไม่ยื่นโปสการ์ดให้พัศดีเรือนจำเทเกิล
‪เพื่อบอกการสับขาหลอก
‪เราก็อาจจะยังไม่รู้ว่ามีการสลับตัวเกิดขึ้น"
‪บ้าเอ๊ย
‪รักจริงๆ ไอ้น้องคนนี้
‪"เป็นไปได้ยังไงที่โจรขโมยรถจากโปแลนด์…
‪(พอซนาน 1990)
‪สามารถหลอกทุกคนในระบบศาลเยอรมัน"
‪ดื่มให้กับฉัน
‪สวัสดี
‪นี่แหละอนาคต
‪อะไร
‪- อนาคต ‪-‪ ‪หมายถึงโคเคนเหรอวะ
‪เอามั้ย
‪โธ่ ไอ้ซิลวีโอ้
‪รู้ใช่มั้ยว่าเสพแล้วจะหลอน
‪ไม่เคยนะ
‪เชี่ย จมูกตัน ดูดไม่ขึ้น
‪แบบนี้ไม่ไหวนะ
‪พอเราตามล่าเขา เขาก็อยู่ในประเทศคุณ
‪พอคุณตามล่าเขา เขาอยู่ในประเทศผม
‪และพอเราช่วยกันหา เราก็หาตัวเขาไม่เจอ
‪- ไม่เอาแล้วนะแบบนี้ ‪- แม่ง…
‪นิโคชเปลี่ยนวิธีบริหาร
‪เขาไม่คุมทุกอย่างแล้ว
‪เขาแบ่งลูกน้องเป็นกลุ่มย่อย ‪ทำงานเฉพาะด้านไปเลย
‪จมูกห่านี่ก็…
‪แม่งตันอยู่นั่นแหละ
‪เวรแล้วกู
‪หกหมดเลย
‪เท่าที่รู้มาคือ
‪ยาโผล่ที่ทริซิตี้ด้วย ‪แต่เราไม่แน่ใจว่าเป็นของนิโคชมั้ย
‪หยุดเสพเถอะ
‪เชี่ยเอ๊ย เจาะรูจมูกรูที่สามแม่งเลย
‪สิ่งที่นิโคชทำ
‪ในประเทศผมมันคือความผิดที่อภัยไม่ได้
‪นายผมต้องการตัวเขา
‪และผมจะนำตัวนิโคชไปให้พวกเขา
‪รูปหน้าเขาหลังซี่กรงห้องขัง
‪จะต้องขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ
‪ที่รายงานการแหกคุกของเขา
‪นายพลครับ เราจะราดน้ำลงหินแล้วครับ
‪โอเคๆ
‪ที่ไหนไม่สำคัญ ขอให้เขาอยู่ในคุกพอ
‪- หวัดดีน้องพี่ ‪- ไม่ได้เจอกันนานเลย
‪ชาตินี้พี่คงชดใช้บุญคุณนายไม่หมด
‪ต่อให้เป็นคนรวยที่สุดในทริซิตี้ก็เหอะ
‪ไม่ต้องหรอก
‪เอานี่ไปก่อน
‪ให้ผมเหรอ
‪- ผมจะเป็นคนที่เร็วที่สุดในทริซิตี้ ‪- ตอนนี้ก็เป็นอยู่แล้วนี่หว่า
‪อีกเรื่องหนึ่ง
‪เท่าที่ได้ยินมา เขาเก็บข้อมูลอะไรไม่รู้ด้วย
‪เรื่องไม่ดีของคนอื่นมั้ง
‪หรือไม่ก็สะสมเงินนี่แหละ
‪พอจะรู้มั้ย เพื่อน
‪ผบ.ตร.ครับ
‪ท่านพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นมั้ย
‪นายขับรถของมาเร็คนะ
‪ปัดผงออกให้หมด
‪รถเร็คใช่มั้ย
‪(พอซนาน ปี 1991)
‪ไปเถอะ
‪ฉันอยู่ได้
‪ฉันรักนักเลงของฉัน
‪ไม่กี่เดือนถัดมา ฉันก็คลอดลูกของเรา ชื่อมาร์ตา
‪แล้วเราล่ะ
‪อ๋อ ฉันเป็นศิลปิน เป็นนักเต้นบัลเลต์
‪ส่วนเขา…
‪ไปไม่รอดหรอก
‪(กรากุฟ หนึ่งปีต่อมา)
‪อันด์เชย์
‪อ้าวเฮ้ย อันดี้คนหล่อจากบูดาเปสต์นี่หว่า
‪หวัดดี
‪- ไม่ได้เจอกันสักพักแล้ว ‪- ใช่ๆ
‪- ไง นิโคช ‪- มากี้
‪ดีใจที่ได้เจอ
‪หวัดดีๆ
‪นิโคช นี่เวียเชียก จากโวโวมิน
‪เราเรียกเขาว่าไอ้ระห่ำ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี เวียชีโอ้
‪นิโคช มานี่หน่อย
‪คืองี้ เห็นแก่ช่วงเวลาดีๆ ที่เราใช้ด้วยกัน
‪ฉันขออะไรหน่อย
‪ได้สิอันดี้
‪คืองี้ ฉันรู้ว่าที่บูดาเปสต์
‪ความสัมพันธ์ของเราต่างจากนี้
‪ตอนนั้นเมื่อเทียบกับนายแล้ว ฉัน…
‪- ตัวเล็กมาก ลูกกะจ๊อก ‪- ไม่เอาน่า
‪จริงๆ
‪คืองี้ เลิกเรียกฉันว่า "อันดี้" ‪และเลิกใช้น้ำเสียงเหมือนดูแคลนสักที
‪โอเคนะ
‪มีคนหนึ่งที่นายต้องทำความรู้จัก ‪มีคนหนึ่งที่ทุกคนต้องทำความรู้จัก
‪นิกิตา แฟนใหม่ฉัน
‪นิกิตาเป็นนางงามเสื้อยืดเปียกของจังหวัดโตรุน
‪- จังหวัดวูจต่างหาก ‪- อะไรนะ
‪เอาละ นิโคช
‪มาละลายพฤติกรรมกันดีกว่า
‪ชีวิตในทริซิตี้ถูกแบ่งออกเป็นสองช่วง
‪ช่วงแรกคือ
‪ยุคทอง
‪ช่วงที่สองเริ่มขึ้นเมื่อมีโคเคนเข้ามา
‪ทุกคนเสพโคเคน
‪ไม่ว่าจะเป็นโจร ‪นักเคลื่อนไหว ผู้ชาย ผู้หญิง ตำรวจ
‪ทุกคนตื่นเต้นกับมัน
‪ฟินเว่อร์
‪พวกเขาไม่เคยสงสัยว่าตัวเองกำลังเสพอะไร
‪บางคนเสพโคเคน ‪ที่ผสมอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด
‪จนตำรวจหาสาเหตุในการจับกุมไม่ได้
‪คนที่เสพคิดว่า "ไม่เห็นแรงเลย"
‪ไม่เห็นแรงเลย
‪ก็เลยสูดเรื่อยๆ
‪ตอนนั้นสิ่งเดียวที่สำคัญคือ
‪ขอให้มีอะไรสอดรูจมูกเถอะ
‪ทั้งประเทศมีไม่กี่คนจากชายฝั่ง ‪ที่โชคดีได้เสพโคเคนจริงๆ
‪ไม่ใช่ปูนฉาบผนัง
‪คนใหญ่คนโตได้เสพ…
‪ทำไมมันดีอย่างนี้
‪ทีนี้เธอเข้าใจแล้วนะ
‪โคเคน
‪ที่รัก ลองสูดกัน
‪โคเคนทำให้หัวนมฉันแข็ง
‪ฉันรักนักเลงของฉัน
‪ฉันชอบมากตอนที่เขาเอาฉัน
‪ตอนนั้นแหละที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
‪นั่นคือจุดเริ่มต้นเส้นทางใหม่ของนิโคช
‪และเป็นจุดเริ่มต้น…
‪ของจุดจบเช่นกัน
‪นิโคช
‪แด่เจ้าพ่อชายฝั่ง
‪นิโคช นายก็รู้นี่หว่าว่าไอ้ยานี่ทำให้หัวแข็ง
‪แต่อย่างอื่นอ่อน
‪แล้วก็จะอ่อนอยู่อย่างนั้น
‪นิโคช ซิลวีโอ้อยู่ในแก๊งของพวกนาย
‪ใช่
‪เราอยากให้นายบอกให้เขาเบาลงหน่อย
‪นิโคช เฮ้ย
‪นิโคช
‪นิโคช ฉันอยากให้นายเข้าใจ
‪ควบคุมเขาซะ ไม่งั้นเราต้องลงมือ
‪ขออะไรเนี่ย
‪ตอนนี้แค่ขอ
‪อุ๊ย ขอโทษ
‪อันดี้
‪นายขอให้ฉันเลิกเรียกนายว่าอันดี้
‪งั้นให้ฉันเรียกนายว่าอะไรดี
‪หมายความว่าไง
‪ก็เรียกเหมือนที่คนในปรุชกุฟกับวอร์ซอเรียกไง
‪แปร์ชิง
‪ดีจริงๆ
‪บ้าเอ๊ย
‪(กรากุฟ ‪13 มีนาคม 1992)
‪ซูเร็ครสชาติต้องเป็นยังไง
‪ทำซูเร็คไม่เป็นเหรอ
‪- ไม่เป็น ‪- ไปแต่งตัวไป
‪อ้าว เด็กๆ มา
‪พ่อ
‪นาตัลกา
‪หวัดดีลูก
‪ให้ตายเถอะ
‪หวัดดี ปีโอตรุช
‪คนปกติเขาทำความสะอาดบ้านเอง
‪แต่ผัวเก่าฉัน ‪จ้างนักเต้นเปลื้องผ้ามาทำความสะอาดบ้าน
‪อะไรนะคะ
‪หวัดดีวอยตุช
‪ยังประพฤติตัวดีเหมือนเดิมมั้ย
‪เหมือนเดิม
‪แฟนใหม่ฉันน่ะ นิกิตา
‪- ลูกจ๊ะ ทำความรู้จักกับแม่เลี้ยงหน่อย ‪- หวัดดีค่ะ
‪- เปลือยแบบเป็นกันเองมาก ‪- หยุดน่า
‪ค่ะ เปลือย
‪นาตัลกาสวัสดีเธอ
‪จ้ะ หวัดดี
‪คือ
‪พอจะรู้มั้ย
‪ว่าถ้าจะทำให้ซูเร็คขมขึ้นต้องใส่อะไร
‪ตอนแรกว่าจะใส่ขี้บุหรี่
‪แต่ในนี้ไม่มีใครสูบบุหรี่ ใช่มั้ย
‪อะไรของนางเนี่ย
‪ไม่ต้องทำซุปแล้ว
‪ไปแต่งตัว
‪มีปัญหาอะไรกับชุดฉัน
‪ไปแต่งตัวเที่ยว
‪มา นาตัลกา
‪เวลาทำซูเร็คต้องใส่เมล็ดมัสตาร์ดด้วย
‪เมล็ดมัสตาร์ดเหรอ
‪นึกไม่ถึงเลย
‪เร็วหน่อย สายแล้ว
‪ฟังทางนี้
‪ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ฉันมีเรื่องจะประกาศ
‪อย่าหวังขนาดนั้นสิ
‪ทนายฉันบอกว่าตำรวจอาจจะเลิกตามล่าฉัน
‪จริงเหรอ งั้นพ่อก็กลับไปที่บ้านได้แล้วสิ
‪ใช่ อีกหนึ่งหรือสองเดือนนี่แหละ
‪อืม
‪อย่าให้พวกเขาตามจับพ่อไม่เลิก
‪นะครับ
‪ได้
‪พวกเขากลับตอนกลางคืน
‪น่าจะมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนมั้ง
‪ปีโอตรุช ไปขับรถเล่นกัน
‪วันนั้นเป็นวันศุกร์ที่ 13
‪วันศุกร์ประเสริฐ
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪เปล่าครับ
‪มาเร็ค
‪ขับช้าๆ หน่อย เดี๋ยวก็ได้ตายกันยกคันหรอก
‪อะไรวะ
‪พ่อ มีอะไร
‪รอในรถนะ
‪คนที่กลัวการมีชีวิตอยู่ พวกเขาเรียนรู้ที่จะรัก
‪ส่วนคนที่รักการมีชีวิตอยู่
‪กลัวความโศกเศร้า แต่ก็เรียนรู้ที่จะรับมือกับมัน
‪เขาสูญเสียน้องชาย
‪แม่ผู้ให้กำเนิด และแม่เมียคนแรกพร้อมกัน
‪นั่นคือ
‪หนึ่งในบทเรียนสุดท้ายของเขา
‪(วอร์ซอ สองสามเดือนถัดมา)
‪นิโคช นายก็รู้ว่าทุกครั้งที่นายโทรมาขอให้ฉันช่วย
‪ฉันยินดีช่วย
‪นายพักที่นี่ได้ตามสบาย
‪จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้
‪ชอบที่นี่มั้ย
‪เหมือนอยู่บ้าน
‪เห็นรูปหมูน้อยของฉันรึยัง
‪รู้มั้ยว่าฉันเจอมันได้ยังไง
‪ฉันเจอมันตอนกำลังทำงาน
‪คือว่า ฉันยืนอยู่ตรงนี้
‪เอาค้อนทุบเจ้าของมัน เลือดสาดเต็มเลย
‪แล้วมันก็…
‪มาถูๆ แถวข้อเท้าฉันอย่างกับลูกแมว
‪ฉันรู้สึกดีมากจนรับมันมาเลี้ยง
‪ไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนหนึ่งจะรักหมูได้มากขนาดนี้
‪เบาหน่อย ให้ตายเถอะ
‪วงการมาเฟียกำลังเปลี่ยนไป
‪เมื่อวานแปร์ชิงกับไอ้ระห่ำ ‪ยังเป็นเพื่อนกันดีๆ อยู่เลย
‪มาวันนี้ไม่ถูกกันซะงั้น
‪ถ้านายเป็นเพื่อนกับสองคนนั้น
‪ตอนนี้นายคงต้องเลือกว่าจะอยู่ข้างใคร
‪เรื่องหมูนี่ยังไงนะ
‪ฉันเอาอาหารให้มัน มันตัวใหญ่ขึ้น
‪มันคาบสิ่งของกลับมาได้ด้วย
‪มันหิวมากจนกินคนที่ยังใส่รองเท้าอยู่
‪นึกดูสิ
‪ฉันอยู่ในบ้านหลังเดียวกับหมู ‪ที่กินคนไปครึ่งโวโวมินเป็นเวลาสี่ปี
‪ตอนนี้ล่ะ
‪ยังไง มันอยู่ไหน
‪ไอ้ห่าที่ไหนไม่รู้ขับรถทับมัน
‪มันนอนตายอยู่กลางถนน
‪เรื่องเพิ่งเกิดเมื่อสองวันก่อน
‪ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เลย
‪นั่นแหละ
‪บางครั้งสถานการณ์ ‪ก็เป็นตัวกำหนดว่าเราจะเป็นคนล่า
‪หรือเป็นคนถูกล่า
‪คือ…
‪ฉันจะพูดตรงๆ นะ
‪เห็นแก่ช่วงเวลาดีๆ ที่เราใช้ด้วยกันในบูดาเปสต์
‪ฉันเลือกของฉันเองว่าจะอยู่ข้างใคร
‪ไม่ใช่สถานการณ์เลือก
‪สถานการณ์…
‪ให้ตายเถอะ
‪ฉันชอบท่อนนี้มาก
‪สถานการณ์เล่นเอาจน ‪เจ้าพ่อชายฝั่งมาหลบซ่อนอยู่ที่วอร์ซอ
‪ตอนนี้นายเหมือนมือที่อ่อนแอ
‪เมื่อก่อนนายโคตรเจ๋ง
‪ฉันดีใจมากที่ได้ทำงานกับนาย
‪ไม่ว่าพวกเขาจะพูดถึงนายยังไง
‪นายก็เป็นเหมือนน้องฉัน
‪ไม่ต้องไปสน
‪มันไม่ใช่วิถีนาย
‪หวัดดีครับ
‪เขายอมรับแล้ว
‪เขาขับรถทับมัน
‪ดีมาก
‪อ้อ หนุ่มๆ
‪เตรียมที่ซ่อนให้คุณนิโคเด็มด้วย
‪อยู่ในเมืองหลวงให้สนุกนะ
‪ปรุงด้วยนะ เนื้อจืดไปหน่อย
‪บ้าเอ๊ย
‪อย่ามองฉัน
‪เธอแม่งบ้าจริงว่ะ
‪บอกหน่อย
‪ทำไมหัวหน้าผมไม่เยเธอ…
‪หัวหน้า
‪ไม่นานมานี้เอง
‪หัวหน้ายังไม่เห็นด้วยมากๆ อยู่เลย
‪ไม่เห็นด้วยที่จะขายเว้ย
‪ทำไมหัวหน้าไม่ลงมาเล่นตลาดยาล่ะ
‪กำไรเหนาะๆ
‪มันร้ายกาจมาก
‪ร้ายกาจมาก
‪ส่วนเหล้า
‪ไอ้นั่น…
‪ไอ้หมอนั่น…
‪ชื่ออะไรนะ ลืมทุกที
‪ฟอร์เรสแตร์
‪และก็ไอ้โรเช็ก
‪พวกมันโยนถังเหล้าข้ามแม่น้ำโอเดอร์
‪ไม่จ่ายค่าคุ้มครองเลยเนี่ยนะ
‪ให้ตายเถอะ คือ
‪หัวหน้าควรได้เห็น ‪ว่าปรุชกุฟกำลังทำเงินมหาศาลขนาดไหน
‪ซิลวีโอ้ ค่าคุ้มครองอะไรวะ จากใคร
‪พวกมันเป็นเพื่อนฉัน นายบ้ารึไง
‪ผมเสียใจ
‪ฉันก็เสียใจ
‪- ผมเสียใจ ‪- ฉันก็เสียใจ
‪- อย่าโกหก ‪- ฉันเปล่า นายต่างหากที่โกหก
‪- อย่าโกหกหน้าด้านๆ ‪- นายนั่นแหละอย่าโกหก
‪- เราเห็นไม่ตรงกัน ‪- ฉันก็ว่าไม่
‪แม่งเอ๊ย
‪ฉันก็ว่าไม่
‪เราเห็นไม่ตรงกัน
‪ซิลวีโอ้คิดบ้าอะไรของมัน
‪- ใส่รองเท้าเหยียบบนโต๊ะงั้นเหรอ ‪- ใช่มะ
‪- ในบ้านเราเนี่ยนะ ‪- ในบ้านฉันเลย
‪อะไรวะ แม่ง
‪เห็นที่นี่เป็นเล้าหมูรึไง
‪- เอาตีนลูบหน้าแม่ง ‪- มันคิดว่ามันเป็นใคร
‪- นั่นสิ แกเป็นใคร ‪- อะไรวะ
‪กล้าใส่รองเท้าเหยียบบนโต๊ะ
‪รู้มั้ยว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร
‪ใช่
‪- จริง ‪- ไสหัวออกไป
‪ออกไปเว้ย
‪ไอ้ห่าเอ๊ย
‪สวะ
‪นี่
‪นิโคช
‪อย่าอารมณ์เสียเลย
‪ให้อมให้มั้ย เผื่ออารมณ์ดีขึ้น
‪สวยมาก สวยว่ะ สวยจริงๆ
‪เหรอ ราชาของฉัน
‪- ใช่ ราชา ‪- ใครเหรอราชาของฉัน
‪- ฉันไง ‪- ไหน ใคร
‪ฉันเป็นราชาเว้ย
‪- ใครหน้าไหนก็ห้ามพูดกับคุณแบบนั้น ‪- ถูก
‪มันคิดอะไรของมัน
‪มันรู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร
‪พูดแบบนั้นกับคนที่เป็นเจ้าพ่อได้ยังไง
‪เราต้องเปลี่ยนสภาพแวดล้อม
‪แต่ฉันชอบที่นี่
‪ตัดก้านดีกว่า ใบจะได้เหี่ยวช้าลง
‪ขอให้ฉันมีอายุขัยนานขึ้นดีกว่าเหอะ
‪เวรแล้ว
‪ยี่สิบสองศูนย์ศูนย์ เข้ามา
‪มีอะไร
‪สกอตาร์ชักอยู่บนรถตู้แล้ว
‪ใครนั่งอยู่กับเขา
‪ไม่มี เราใส่กุญแจมือเขาไว้แล้ว
‪พวกคุณคนใดคนหนึ่งควรนั่งกับเขา
‪รู้ใช่มั้ยว่าเขาหนีคุกที่ไหนออกมา
‪ซวยแล้ว
‪ฮัลโหล
‪ได้ครับ
‪ของคุณครับ
‪ครับ
‪เวรแล้ว
‪ค้นสถานที่หลบซ่อนทุกที่ในปรุชกุฟ
‪เพื่อนเก่าของเขาติดคุก
‪หันไปทำสิ่งที่ถูกกฎหมาย
‪ไม่ก็ไม่สนใจใยดีเขา
‪และมองว่าเจ้าพ่อชายฝั่งเป็นอดีตไปแล้ว
‪ซิลวีโอ้กลายเป็นคนบ้า
‪นิโคชล่ะครับ
‪ติดคุกสองปี
‪คนนี้ชื่อบาร์ตัน
‪(เรือนจำชีแอรัดซ์ ‪15 กุมภาพันธ์ 1994)
‪มาแทนซิลวีโอ้
‪เขาเชื่อในพลัง นิโคช และพระเจ้า
‪ตลอดชั่วนิรันดร์ อาเมน
‪เห็นมั้ย
‪ชีวิตเขาเหลือแต่ฉัน
‪โถ
‪ไง ให้อมก่อนมั้ย หรือเยมันส์ๆ สักรอบดี
‪พาฉันกลับบ้าน
‪สบายดีมั้ย
‪สบายดี
‪เรียนหนังสือเป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪เกรดล่ะเป็นไง
‪ก็ดี
‪สูบบุหรี่รึเปล่า
‪เปล่า
‪แต่พ่อได้กลิ่น
‪เพื่อนสูบ แล้วกลิ่นติดตัวหนู
‪อืม
‪แล้ว…
‪จะมีประชุมผู้ปกครองเมื่อไร
‪พ่อไปประชุมผู้ปกครองเนี่ยนะ
‪จะมีเมื่อไร
‪อีกสองวัน
‪โอเค พ่อจะไปประชุม
‪ถามจริง
‪ให้ตายเถอะ
‪ลูกสูบบุหรี่
‪เมื่อกี้พ่อเห็น
‪พ่อมาทำอะไร
‪มาหาหนุ่มที่เป็นครูประจำชั้น
‪เธอเป็นผู้หญิง
‪ดีไปอีก
‪ฉันไม่รู้ว่านิโคชทำอะไรกับเธอ
‪อาจจะแค่คุย หรือไม่เขาก็เอาเธอ
‪จะยังไงไม่สำคัญ ‪คนทั้งโรงเรียนยังจำตอนที่เขาไปที่โรงเรียนได้
‪เกิดอะไรขึ้นวะ
‪ซกอร์เชเลคมาแล้ว
‪ขวามือน่ะฟอร์เรสแตร์ ซ้ายมือ…
‪โรเช็กหรืออะไรนี่แหละ
‪แล้วยังไง
‪สองคนนี้ใช่มั้ย ‪ที่จะขนเหล้าหนึ่งล้านลิตรในแต่ละเดือน
‪พวกมันขนมาแล้วสองสามครั้ง
‪หนุ่มทริซิตี้ของเราอยู่ไหน
‪ไปฉี่
‪อืม ฉี่
‪มา
‪นี่ จะทำอะไร
‪จะกลับเข้าวงการด้วยวิธีนี้น่ะเหรอ
‪ยังไง
‪อย่าแม้แต่จะคิด
‪ไหน บอกซิว่านิโคชจากทริซิตี้ ‪มาเจรจากับพวกขนเหล้าข้ามแม่น้ำโอเดอร์ทำไม
‪อะไรของนายวะ
‪ฉันลงทุนหนึ่งล้าน แต่จะได้คืนมาสี่ล้าน
‪นั่นแหละ ฉันต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้
‪ไอ้ซิลวีโอ้จัดการให้ใช่มั้ย
‪เชื่อมันด้วยเหรอ
‪- เชื่อคนของมันด้วยเหรอ ‪- ไม่เกี่ยวกับซิลวีโอ้
‪ฉันเชื่อในเม็ดเงิน
‪นายเคยไว้ใจคนอื่นมาก่อน
‪นี่ไม่ใช่วิถีของนายเลย
‪นี่แหละวิถีของฉัน นี่คือวิถีของเรา
‪เดี๋ยวพวกมันก็ทำตามเราเอง เหมือนเมื่อก่อน
‪ไม่ว่ะ
‪เมื่อก่อนคนอื่นทำตามนาย ‪เพราะนายล้ำหน้าไปมาก
‪แต่ตอนนี้นายไม่เป็นแบบนั้นแล้ว
‪นายไม่ได้ล้ำหน้าคนอื่น
‪รู้ใช่มั้ย ไม่ได้ล้ำหน้าคนอื่นเลย
‪รออยู่ตรงนี้นะ
‪รอก่อน
‪จุดแข็งของนิโคชคือ ‪เขายอมรับจุดอ่อนของคนที่เขารัก
‪ได้เจอกันสักที ฉันฟอร์เรสแตร์
‪ฉันนิโคช
‪ฉันโรเช็ก
‪ด้วยความนับถือ
‪(บาร์อะโกโก้ ลาสเวกัส ปี 1996)
‪อะไรวะ อีกแล้วเหรอ
‪ไอ้ซิลวีโอ้ก่อเรื่องที่ออร์โวโว่
‪มันยิงลูกน้องเราคนหนึ่ง
‪แล้วไง
‪ส้นตีนไงวะ
‪อยู่ตรงนี้นี่เอง
‪พี่เบิ้มของผม
‪ที่สุดของหัวหน้า พี่เบิ้มตัวจริง
‪นิโคช
‪ราชาผู้ไม่มีอาณาจักร
‪หวัดดีคนสวย
‪อ๊ะๆ ไม่เอานะ อย่าทำอีก
‪อย่าทำอีก
‪ผมโกรธมากๆ
‪ผมโกรธมาก
‪ตอนที่ผมเสนอให้หัวหน้า ‪ร่วมงานกับฟอร์เรสแตร์และโรเช็ก
‪แต่หัวหน้าตอบว่า "ไม่เอาเว้ย
‪ซิลวีโอ้ นายบ้าไปแล้วรึไง"
‪แล้วดูตอนนี้สิ
‪อะไรวะ
‪ผมได้ข่าวมาว่า
‪พี่เบิ้มของผม…
‪แอบขนเหล้า
‪กับเพื่อนผม
‪ไม่เอาๆ
‪ผมไม่ชอบนะแบบนี้
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว จริงมั้ย
‪ให้ตายเถอะ
‪ฟังนะ
‪เมื่อก่อนผมเป็นเบี้ยล่างที่ไม่มีใครรู้จัก ถูกมั้ย
‪ตอนนี้หัวหน้าก็แค่ไอ้กระจอก
‪อะไรวะ ตลกฉิบหาย
‪เสียใจด้วยนะ
‪นิโคช
‪ตอนนี้นายไม่มีอะไรเลย
‪นายแม่งไม่มีอะไรเลย
‪ขนาดรถสักคันเอาไว้ขับก็ยังไม่มี
‪ลูกน้องก็ไม่มี
‪ไม่มีใครเคารพนับถือ
‪ชีวิตไม่เหลืออะไร
‪ไม่เหลืออะไร
‪ชีวิตแกไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ
‪รู้มั้ยว่าตอนนี้ฉันมีอะไร
‪แก๊งปรุชกุฟหนุนฉันอยู่
‪อย่ามาหัวเราะ
‪อย่าหัวเราะ
‪ห้ามหัวเราะ
‪พวกเขารู้ว่าต้องเล่นเกมยังไง เห็นรึยัง
‪พวกเขารู้ว่าต้องเล่นยังไง เพราะพวกเขากล้า
‪ว่าแต่แกเหอะ กล้ารึเปล่า
‪แสดงความกล้าให้ดูหน่อย
‪เอาสิ
‪แสดงความกล้าให้ฉันดู
‪เสียใจด้วยจริงๆ
‪เฮ้ย
‪เขามีอะไรจะพูด
‪เงียบ
‪ตอนนี้แกเป็นใหญ่เป็นโต…
‪เพราะฉันยอมโว้ย
‪ขอให้ตายไวๆ นะ
‪รีบๆ ตายนะ ทั้งสองคนนั่นแหละ
‪บาย
‪แล้วเจอกันใหม่
‪หอมหน่อย
‪สวัสดีนิโคช
‪พูดโปแลนด์คล่องเชียว
‪ไหน พูดซิว่า
‪"ยายกินลำไย น้ำลายยายไหลย้อย"
‪นายจับฉันไม่ได้หรอก
‪นายได้กลับเยอรมนี ‪พร้อมกับภาษาโปแลนด์กากๆ ของนายแน่
‪ไม่เข้าใจเหรอ
‪ฉันเข้าใจทุกอย่าง
‪ฉันจับนายแน่นอน ไม่ต้องห่วง
‪ถ้าฉันเขย่าต้นไม้พวกนั้น ‪มีตำรวจสองสามคนร่วงลงมาแน่เลย ใช่มั้ย
‪เวลาของนายหมดแล้วนิโคช
‪ตอนนี้ไม่มีคนอย่างนายเหลือแล้ว
‪เมื่อก่อน…
‪คนที่ฉลาดแกมโกงที่สุดตัดสินว่าใครคือคนคุม
‪แต่สมัยนี้ใครโหดสุดได้คุม
‪ไร้สาระ
‪ซิลวีโอ้จ้องจะเล่นงานนาย
‪ตอนนี้เขาไปทั่วเมือง ‪ตามหาคนเลวโคตรๆ มาร่วมแก๊ง
‪ฉันรู้จักนาย นิโคช
‪นายไม่ใช่คนแบบนั้น
‪ฉันเสนอไอเดียหนึ่งให้หัวหน้าฟัง
‪เขาเห็นด้วย
‪นายไปเยอรมนีกับฉัน
‪เราจะรับตัวนายที่ชายแดน
‪เราจะเอาอาวุธผิดกฎหมาย
‪ไว้ที่ตัวนาย
‪แล้วขังนาย 18 เดือน
‪ระหว่างนั้นทุกอย่างจะสงบลง
‪พอนายออกมา นายก็จะได้เป็นตัวเองอีกครั้ง
‪ทั้งนี้ทั้งนั้น
‪นายจะได้รับการช่วยเหลือ
‪และเจ้าพ่อนิโคช
‪จะถูกประเคนให้หัวหน้าฉัน
‪ทุกคนจะต้องพอใจ
‪ไม่
‪ทำไม
‪เพราะถ้านายจับฉันขัง
‪ถ้าทำแบบนั้น
‪ผ่านไปสามวัน
‪นิกิตาอาละวาดทั่วเมืองแน่
‪นั่นแหละเหตุผล
‪คลื่นลูกใหม่กำลังมาจากวอร์ซอและปรุชกุฟ
‪พวกเขาไม่เหมือนนาย
‪พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย
‪นายมีกำลังพอที่จะต่อต้านพวกเขามั้ย
‪- คุณมิเลน่า คัฟคอฟสกาใช่มั้ยครับ ‪- ค่ะ
‪นั่นใคร
‪ซีอีโอธนาคารครับ
‪อะไรอยู่บนหน้ามันนั่นน่ะ
‪ให้ตายเถอะ เห็นแล้วขยะแขยง
‪บอกให้มันเอาออก หรือไม่ก็ออกไป
‪ไปบอกมัน
‪สร้างแบบชาวโปแลนด์
‪หรือนี่คือปกติ ตั้งใจให้เป็นแบบนี้
‪ผมรู้หลายอย่าง
‪เกี่ยวกับเรื่องที่คุณ ‪เจอและติดต่อกับนิโคเด็ม สกอตาร์ชัก
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪คำถามแบบนั้น ‪ทำลายความมุ่งมั่นในการทำงานของฉัน
‪ผมรู้มากกว่าที่พวกคุณอยากให้รู้
‪คุณไม่ดื่มกาแฟเหรอ
‪ผมชอบดำๆ แบบเจ็ต
‪เขาเรียกคุณแบบนั้นใช่มั้ย
‪คุณต้องการอะไร
‪อำนาจต่อรองเหรอ หรืออยากได้ข้อมูล
‪คุณมาผิดที่ละ
‪วิธีการเหล่านี้ไม่ใช่วิธีการที่ผมใช้
‪ผมอยากให้คุณช่วยผมช่วยนิโคเด็ม
‪เราทำตามที่ตกลงกันไว้
‪คุณจิตใจดีจังเลยที่เป็นห่วงเราด้วย
‪แต่นิโคเด็มเอาตัวรอดเองได้
‪(โซพอต ปี 1997)
‪บายนะ
‪(ลาสเวกัส)
‪หวัดดี นาตัลกา
‪หวัดดีพ่อ
‪หายไปไหนมา
‪เอาขยะออกไปทิ้ง
‪ตั้งแต่สองวันก่อนเนี่ยนะ
‪หลังออกไปสักพักฉันก็นึกขึ้นได้ว่า
‪ฉันหยิบเอารีโมทไปด้วย
‪ถ้าเธอต้องขยับตัวบ้าง
‪สักสองวัน
‪ฉันขอโทษด้วยจริงๆ
‪เสียไปเท่าไร
‪สองแสน
‪เยอะมาก
‪อะไรเนี่ย
‪บ้าไปแล้ว เท่าไรนะ
‪โชคไม่ค่อยดีน่ะ
‪ให้ตายเถอะนิโคช
‪สองแสน บ้าไปแล้ว
‪แต่ฉันซื้อบ้านเป็นชื่อเธอ
‪คุณซื้อบ้านให้ฉันเหรอ
‪ฉันไม่ได้ซื้อให้ ฉันแค่ซื้อเป็นชื่อเธอเฉยๆ
‪พ่อ
‪ว่า
‪ใครมาอะ
‪ไปอยู่ในห้อง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มีอะไร อันดี้คนหล่อ
‪เลี้ยวผิดรึเปล่า
‪ถ้าจะไปปรุชกุฟ ตรงไปที่สุดถนน
‪หลังจากนั้นแล้วขวาเข้าถนนใหญ่
‪แล้วก็ตรงอย่างเดียว 400 กิโลเมตร
‪ง่ายมาก
‪ซิลวีโอ้เป็นไงบ้าง
‪เดี๋ยวนี้นายทำความสะอาดที่อยู่แล้ว
‪ดี
‪บ้านของเราก็สะอาดอยู่ตลอดนะ
‪เอาละ ฉันอยากให้นาย
‪หาเงินให้เรา
‪ขายอะไรดี ขายยาดีมั้ย
‪ให้ตายเถอะ เอาที่นายอยากขายเลย
‪ฉันไม่สนอยู่แล้ว ได้หมด
‪จะบอกอะไรให้
‪ทริซิตี้ของนาย
‪เป็นตลาดที่น่าสนใจกว่าตลาดเมืองหลวงซะอีก
‪เราถึงไม่ยอมให้คน…
‪ที่ไม่ให้ความร่วมมือ
‪เป็นคนคุม
‪คืองี้นะอันดี้
‪ทุกคนมีถิ่นของตัวเอง
‪นายคิดว่าทริซิตี้เป็นของนาย
‪แต่ฉันเชื่อเหลือเกินว่าที่นี่คือที่ของฉัน
‪นิโคช
‪รู้มั้ยว่าฉันเสียค่าน้ำมันเป็นหมื่นเพื่อมาที่นี่
‪มาเจอนายด้วยตัวเอง
‪จริงๆ ฉันให้ลูกน้องสักสองคนมาก็ได้
‪พร้อมกับตัวเก็บเสียงปืน
‪จะได้จบๆ ไปเลย
‪แต่ฉันมาหานาย
‪เพราะฉันเคารพและให้เกียรตินาย
‪เข้าใจมั้ย
‪ตอนนี้คนกำลังรอ ‪อยู่เต็มรถบัสสองคันที่ถนนมอนเชียก
‪นิโคช ฉันบอกข้อมูลทั้งหมดนี้ให้นาย
‪เพื่อที่นายจะได้เข้าใจว่าเราไม่ได้ล้อเล่น
‪อ๋อ ฉันรู้ว่าพวกนายไม่ได้ล้อเล่น
‪แต่ประเด็นคืองี้
‪ถ้าฉันต้องการ
‪ฉันสั่งให้เฮลิคอปเตอร์บินมาที่นี่ยังได้
‪เมื่อไรก็ได้
‪ฉันจะสั่งเมื่อไรก็ได้ตามใจฉัน
‪(ทริซิตี้เดลี่ ‪ปรุชกุฟถูกไล่ออกจากกดัญสก์)
‪จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชัดเจนว่าใครโทรบอกตำรวจ
‪ทั้งนี้ทั้งนั้น นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เด็กในเมือง
‪เอาชนะพวกป่าเถื่อนจากปรุชกุฟได้
‪(เทศกาลภาพยนตร์กดิเนีย ปี 1997)
‪นิโคช
‪ฉันก็อยากสนุกเหมือนกันนะ
‪คุณสัญญากับฉันว่าจะแนะนำดาราให้ฉันรู้จัก
‪ดูแลฉันบ้างสิ
‪ขอเวลาสองนาที ฉันมีธุระ
‪- สองนาที ‪- สองนาที
‪นิโคช
‪เยฉันเหมือนเมื่อวานที ไม่งั้นฉันเป็นบ้าแน่ นะๆ
‪ขอเวลา 15 นาที
‪สิบห้านาที
‪คุณนิโคเด็มครับ ขอสองคำครับ
‪ได้แสดงร่วมกับยัน โนวิตสกีเป็นไงบ้างครับ
‪สุดยอด
‪คุณรู้สึกยังไงครับ
‪ที่หนังสือพิมพ์ต่างๆ เรียกคุณว่า ‪"เจ้าพ่อแก๊งมาเฟียทริซิตี้"
‪ผมว่าก็โอเคนะ
‪ขอบคุณครับ
‪หมดสองนาทีแล้ว
‪โอย บอกแล้วไงว่าอีก 15 นาทีจะไปเย
‪เมื่อกี้ว่าอะไรนะ
‪เข้าใจผิดว่าฉันเป็นใคร
‪เธอเอากับผัวฉันเหรอ
‪มั้ง
‪รู้มั้ยว่าทำไม
‪เพราะเธออาจจะเยไม่เป็นไง
‪ฉันเยไม่เป็นงั้นเหรอ
‪ฉันพูดไม่เคลียร์เหรอเมื่อกี้
‪นิโคชกลายเป็น ‪อาชญากรชาวโปแลนด์ที่โด่งดังที่สุด
‪ถึงในความจริง ‪เขาจะไม่ใช่สมาชิกแก๊งมาเฟียก็ตาม
‪ถ้าอยากเป็นสมาชิกแก๊งมาเฟีย ต้องโหดหน่อยนะ
‪เหมือนที่พวกนักเลงโอเดอร์ทำสงครามกันเอง
‪(มีผู้เสียชีวิตมากขึ้น ‪สงครามซกอเชเล็ตซ์)
‪แต่สงครามครั้งนี้ นิโคชเลือกผิดฝ่าย
‪และนั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเลือกผิด
‪(เจ้าพ่อไส้กรอกวูจถูกลักพาตัว)
‪การที่เขาเลือกผิดฝ่ายส่งผลให้เขา ‪ทำอะไรบางอย่างที่ขัดใจวูจอ๊อกโตปุส
‪นิโคชอยากเป็นเพื่อนกับทุกคน
‪แต่พอสงครามเกิดขึ้น
‪(ไอ้ระห่ำถูกลอบฆ่า)
‪เราต้องเลือกว่าจะอยู่ฝ่ายไหน
‪มีการประจันหน้าหลายครั้ง…
‪บางครั้งเราก็ไม่ได้อยากเป็นปรปักษ์กับโลกใบนี้
‪แต่เพราะอะไรไม่รู้ โลกนี้กลับปรปักษ์กับเรา
‪พอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ‪เขากลับแค่เป็นเด็กในเมืองที่โดดเดี่ยวคนหนึ่ง
‪โถ นิโคชของฉัน
‪นายควรดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้
‪ฉันไม่ควรมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ
‪พูดอะไร
‪อย่ามาสั่งฉัน
‪นิโคชค่อยๆ ตระหนักว่า ‪ทุกอย่างมีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบ
‪นิโคชทำทุกวิถีทางเพื่อปกปิดว่า
‪จริงๆ แล้วสัจธรรมนั้นทำให้เขากลัว
‪ฉันชอบให้มันเป็นสีดำนี่แหละ
‪พี่ฉัน…
‪เสียชีวิตในปี 1986 ช่วงฤดูใบไม้ผลิ
‪หลังจากนั้นก็เป็นแม่
‪แล้วก็ตามด้วยน้อง
‪ตายในปี 1992
‪ช่วงฤดูใบไม้ผลิเหมือนกันเลย
‪แล้วก็…
‪ตอนนี้ก็ฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง ผ่านมาอีกหกปี
‪นายพูดอะไร
‪หก หก หก
‪- ถึงเวลาของฉันแล้ว ‪- ไม่นะ
‪นายจะอยู่จนถึงร้อยปี
‪อย่าพูดแบบนี้อีก
‪เราไปกันเถอะ
‪เห็นมั้ยล่ะ
‪ว่าทุกอย่างพังหมด
‪รอให้สถานการณ์ดีขึ้นแล้วเราค่อยกลับมา
‪นายไม่ต้องเป็นเจ้าพ่อทุกอย่างก็ได้
‪เราใช้ชีวิตแบบคนทั่วไปก็ได้
‪ฉันคือราชา
‪นายคือราชา
‪ฉันคือราชา
‪นายคือราชา
‪ฉันคือราชา
‪นายคือราชา
‪นายคือ…
‪วันนี้มีปาร์ตี้เปิดผับใหม่
‪หนูกลับพรุ่งนี้เช้านะ
‪พ่อจะให้เขาไปกับลูก
‪เพื่อ
‪เขาเป็นนักเต้นเท้าไฟ
‪- ฟังนะ ‪- อันนี้คืออะไร
‪เอากันไว้ชั่วคราว
‪นี่อะไร
‪พ่อทำยังไงอะ
‪- มายากล ‪- มายากลไม่มีอยู่จริง
‪อาจจะมีอยู่จริงก็ได้
‪ที่ลูกคิดน่ะถูกแล้ว บุหรี่ไม่ได้หายไปไหน
‪คือ พ่ออยากบอกลูกว่า
‪ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างที่เห็น
‪บางอย่าง
‪อาจจะดูอันตรายก็จริง แต่จริงๆ ไม่ได้อันตราย
‪หมายถึงอะไร
‪พ่อจะเป็นพ่อของลูกตลอดไป
‪นั่นแหละที่หมายถึง
‪และมันจะไม่มีวันเปลี่ยน
‪ไปเถอะ
‪อย่าสูบก็พอ ไม่งั้นเจอตีก้น
‪- พ่อกล้าตีเด็กที่ไหน ‪- ของแบบนี้มันเปลี่ยนกันได้
‪ถ้าลูกสูบ พ่อจะตีก้น
‪ใช้เข็มขัดนี่แหละ
‪ฟาดก้นเปลือยเปล่า
‪ขับรถไปส่งลูกฉัน
‪นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอพ่อ
‪(บาร์อะโกโก้ ลาสเวกัส ‪24 เมษายน 1998)
‪ไงพี่
‪โทรหามีธุระอะไร
‪ฉันบอกคุณว่า
‪นิโคชเอาตัวรอดเองได้
‪ฉันคิดผิด
‪ฉันรับประกันเลยว่า
‪ตั้งแต่นี้ไปทุกอย่างจะสดใส โอเคนะ
‪เรายังแก้ไขทันอยู่ใช่มั้ย
‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้
‪ฉันขอร้อง
‪ช่วยเขาเถอะนะ
‪ตอนนี้ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪จับเขา…
‪ขังคุกที
‪เราทุกคนจะกลับมาอยู่ด้วยกัน
‪เมียทุกคนของฉัน แม่ยาย เมียน้อย ลูก
‪เราทุกคนจะกลับมาอยู่ด้วยกัน
‪ฉันขอร้อง ช่วยเขาเถอะนะ
‪จับเขาขังสักพักก่อน
‪แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น
‪ฉันขอร้อง
‪เราทุกคนจะอยู่…
‪เราทุกคนจะอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน
‪ฉันจะแอบเอาบางอย่างใส่ไว้ที่ตัวเขา
‪ยา หรืออะไรก็ได้
‪คุณจะได้รีบจับเขาไปขัง
‪ทุกอย่างจะได้สงบขึ้น
‪ผมพยายามจับเขาเข้าคุกมาไม่รู้กี่ปีแล้ว
‪ถ้าผมจับเขาได้จริง เขาติดคุกไปนานแล้ว
‪เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‪ฉันจะดูแลพวกนายทุกคน
‪สองสามเดือน ‪ฉันขอเวลาสองสามเดือน โอเคนะ
‪ฉันขอ…
‪อย่าหัวเราะฉันสิ
‪ฉันขอแค่สองสามเดือน ขอร้องละ
‪แค่สองสามเดือน
‪นะ ฉันขอร้อง
‪ฉันจะเลิกยา
‪เขาไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร
‪เขาไม่เข้าใจอะไรแล้วตอนนี้
‪เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับผมแล้ว
‪คาสิโน เหล้า
‪เขาไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
‪พนันมั้ยล่ะว่าฉันจะไม่เล่นพนันอีก เอามั้ย
‪ได้ ฉันพนันว่านายจะไม่เล่นอีก
‪แล้วในมือคือยังไง
‪ครั้งสุดท้าย
‪สุดท้ายละ
‪นิโคช คืออะไรอะ
‪หมวกกันน็อคอยู่ไหน
‪พวกมันเล็งที่หัวนะเว้ย
‪ที่นายพูดก็ถูก
‪รอแป๊บนะ ฉันมีอะไรจะให้
‪ใครฆ่าเขา
‪(ลาสเวกัส)
‪อาจจะเป็นปรุชกุฟที่ฆ่านิโคชเพราะเรื่องศักดิ์ศรี
‪เพราะทนไม่ได้ที่นิโคชไม่สามารถคุมทริซิตี้
‪ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้แล้ว
‪อาจจะเป็นวูจอ๊อกโตปุสที่ฆ่านิโคช
‪เพราะโกรธมากที่เขา ‪ถือวิสาสะทำให้พวกเขาดูว่าต้องทำตัวยังไง
‪หรืออาจจะเป็นบอดี้การ์ดของเขาที่รู้สึกอัดอั้น
‪เพราะทะเยอทะยานแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง
‪หรือนิโคชอาจจะถูกอดีตศัตรูฆ่าโดยบังเอิญก็ได้
‪เพราะมีเรื่องที่ยังไม่ได้สะสาง
‪นิโคเด็มเคยได้รับโอกาสแล้ว แต่เขา…
‪เขาปฏิเสธมัน
‪หรืออาจจะเป็นการทรยศที่ทำให้เขาตาย
‪เพราะฟอร์เรสแตร์ ‪รู้สึกว่าถูกทรยศตอนที่นิโคชเลือกผิดฝ่าย
‪หรือก่อนที่เขาจะตาย
‪เขาอาจจะมองไปรอบๆ ‪เพื่อหาหน้าต่างที่เขาใช้หนีได้
‪แต่ไม่มีทางที่เขาจะทิ้งเพื่อนที่สนิทที่สุด
‪ตอนนั้นเขาอยู่อย่างเสือ แต่ตอนนี้…
‪(ซอร์บาชาวกรีก)
‪อาจจะกลับมาเป็นแค่เด็กในเมืองเหมือนเมื่อก่อน
‪แม่งเอ๊ย
‪เขาไม่กลับมาแล้วละ
‪อีกเรื่องหนึ่ง
‪คุณได้ข่าวมั้ยว่าตอนใกล้ตาย ‪เขาไม่ได้จนมากๆ อย่างที่ทุกคนคิด
‪เรื่องนั้นไม่จริง
‪เขาว่ากันว่านิโคช ‪แอบซ่อนเงินจำนวนมากเอาไว้ใช้ยามเดือดร้อน
‪แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาซ่อนมันไว้ที่ไหน
‪นิโคช
‪(นิโคเด็ม สกอตาร์ชัก)
‪เอาดอกไม้มาด้วยเหรอ
‪ปีนี้ถึงคิวผมละ
‪(นิโคเด็ม สกอตาร์ชัก)
‪คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์