Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[spokojna muzyka grana na gitarze]
[piosenka „Big in Japan”]
[bezgłośnie, słychać tylko piosenkę]
FILM INSPIROWANY PRAWDZIWĄ HISTORIĄ
[piosenka cichnie]
Zapraszam.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Ja piszę…
Wiem, że piszesz.
Cała ta historia ma tyle tajemnic.
I ja mam ci je niby ujawnić?
Była pani dla Nikosia kimś bardzo ważnym.
Ale ciebie nie interesują te momenty, kiedy byłam dla niego ważna.
Ciebie interesuje ulica.
Interesuje mnie człowiek, którego ulica ciągle pamięta.
Na którego pogrzebie było więcej ludzi,
niż na pogrzebie u dygnitarzy czy dzisiejszych gwiazd.
Mówi się, że Nikoś był inny niż…
no wie pani, gangsterzy.
Ja nie wiem, co oznacza to słowo.
Wiem, że ludzie, którzy lubili tak o sobie mówić, nie żyją.
Czego się dowiedziałeś?
Na przykład wiem, że Nikoś urodził się w 1954 roku.
[prześmiewczo] Wspaniała dziennikarska robota.
[Piotr] Surowy ojciec, zapracowana matka,
kłopoty w szkole, na podwórku.
Jestem starszą siostrą Nikosia. Kocham tego małego gangstera.
I nienawidzę, gdy pakuje się w kłopoty.
A to nasz młodszy brat, Marek. Niewiele mówi.
[piosenka rockowa po angielsku]
Jesteś najgorszy w klasie, Nikoś.
Tata nie będzie zadowolony.
Idźcie do domu sami.
- A ty co? - Poszlajam się trochę,
zanim tato spuści mi wpierdol.
[ta sama piosenka]
[Rita] Nie zapominaj, dziecko, że Trójmiasto w czasach PRL-u
to nie tylko patologia i bieda.
To przede wszystkim kontakt z Zachodem.
Każdy obywatel Zachodu mógł tu być królem życia.
Ale król życia nie wiedział jeszcze, że w tym królestwie
panuje inna władza.
[facet] Halt, halt! Change money.
Że w Trójmieście rządzą chłopcy z miasta.
Klient chciał wymienić walutę,
liczył, czegoś brakowało.
Chłopak z miasta dokładał banknot do brakującej sumy,
ale to już był całkiem inny rulon.
To był tak zwany sztos.
Scheisse!
- [Rita] A to słowo… - Scheisse!
…miało stać się refrenem i puentą całej późniejszej historii Nikosia.
Scheisse!
[po niemiecku] Kocham cię.
[po polsku] A gdzie się gapisz, frajerze?
[jęczenie]
[ta sama piosenka]
[po niemiecku] Gdyby nie to, że chowam gotówkę w trzech miejscach,
nie miałbym nawet na wódkę.
[po niemiecku] Ja stawiam.
[po polsku] Czysta!
[pijackie śpiewy]
A coś ty myślał, że co?
Że my wódę stawiamy, piosenki Niemcom śpiewamy, co?
[po niemiecku] Dawaj kasę.
Scheisse!
[spokojna muzyka]
Ej!
Brać go! Co, ja mam latać?
Jeszcze raz przyniesiesz mi dwóję ze szkoły, ty…
Może nie tak mocno?
[wrzeszczy]
[Rita] To nie tak, dziecko.
Nikodem nigdy nie podniósł ręki na swojego ojca.
Zawsze znalazł jakiś sposób.
Może nie tak mocno?
[Rita] Ostry chów wyzwolił w Nikosiu dobro.
Z jakiegoś powodu w jego życiu okna odegrały bardzo ważną rolę.
Tyle że przeciskając się przez nie,
uciekał zawsze z pokoju z widokiem na wojnę…
[ta sama muzyka]
Chcę wymienić kasę.
[muzyka cichnie]
- Skąd to masz? - Zarobiłem.
Znam wasze sztuczki. Więc żadnych numerów.
Kim jesteś?
Nikoś, chłopak z miasta.
Nie jesteś chłopakiem z miasta.
Jeszcze nie.
[dramatyczna muzyka]
Skąd miałeś pieniądze?
[Teresa] Wiesz, co zrobi tata, gdy się dowie?
[Nikoś] Nie martw się.
Wy chodźcie do szkoły, a ja będę na was zarabiał.
[wzdycha]
[odgłos sikania]
[z oddali] I jedziesz!
[okrzyki, wiwaty]
Pamiętaj, młody.
W rugby jak w życiu – nie podajesz, nie dochodzisz.
Co?
Masz podawać, kurwa!
Dobra, nie mów mi, co mam robić.
[Rita] Najlepszym przyjacielem Nikosia w tamtych czasach był Komo.
Miastem rządzili wtedy rugbyści.
Byli prawdziwą armią.
Za dnia atakowali bramki, nocami stali na bramkach.
Wtedy liczyli się z nimi naprawdę wszyscy.
Słuchajcie, chłopacy…
[pijackim głosem] Plan taktyczny jest następujący.
Najpierw atakuje ta strona,
potem następuje zmiana planu taktycznego…
i atakuje…
ta strona.
I… kurwa wykonać mi to.
Masz, sprzedaj sobie.
Zapierdalać, kurwa! Raz, raz!
[Rita] Mówiło się, że na lewym skrzydle był jak huragan.
Nie do zatrzymania.
[jęk]
Ale to niekoniecznie musiała być prawda.
[stęka] O Jezu…
Niefart miałem.
[sarkastycznie] Ta…
[kobieta] Kurwa, jebie… pierdolony, kurwa…
Kto to jest?
[krzyczy] Sam się, kurwa, ruchaj! Kurwa, co?
Była Kleksa.
- Ale przed chwilą była… - Przed chwilą była aktualna,
ale aktualnie jest już była.
[dziewczyna] Kurwa! Jebany, kurwa!
Co ci się wydaje? Że, kurwa, możesz tak?
Pierdolę cię! Kurwa, jebany.
[nastrojowa piosenka, „Tonight” Tiny Turner]
[jęczą, stękają]
Czekaj, czekaj! Włosy, włosy, włosy.
[ta sama piosenka]
[jęczy, śmieje się]
[dziewczyna] Co jest?
Ty już?
No, a kiedy?
No, miałam nadzieję, że to potrwa chociaż ze dwie minuty.
Robiłeś to kiedyś z kobietą?
Ani z kobietą, ani z nikim innym.
[Nikoś chichocze]
Jaki świeżak mi się trafił.
Wiesz co, może to nie trwało dwóch minut,
ale ja tych dwuminutówek mogę trzasnąć z osiem w ciągu nocy.
- Tak? - Oczywiście.
Miła odmiana po moim byłym.
[Nikoś się śmieje]
Zobaczę cię jeszcze?
[piosenka narasta]
Moi ludzie cię znajdą.
[szum wiatru]
[z oddali – ta sama piosenka]
Kolego, ale ty chyba balecik dziś odpuścisz, co?
Twoja żona była delikatniejsza.
- Co powiedziałeś, kurwa?! - Ej, panowie, już, spokojnie. Co jest?
Wy się nie kłóćcie, tylko interesy róbcie, no.
Jakie interesy, Nikoś? Ten cham obraził mi narzeczoną.
No, to jak obraził twoją narzeczoną, to to zmienia postać rzeczy.
- [z tłumu] Kurwa! - [okrzyki]
Dobrze, już, zapraszam.
Pięknie, kurwa, pięknie.
Brawo.
Tyle.
Tyle brakowało, żebyś to rozegrał po mistrzowsku.
A wie szef, co on powiedział o jego narzeczonej?
Dobra, chuj mnie to obchodzi, co powiedział.
My tu mamy lepsze interesy, pohamuj się czasem.
Wyjazd.
[szeptem] Daj, jest okej.
Kurwa!
Słyszałeś kiedyś o gorączce złota?
No tak, był tam taki mały na Alasce.
My też mamy swoją gorączkę.
Tyle że bursztynu.
I mamy swoją Alaskę.
[muzyka rockowa]
[Rita] Nikoś dokładnie wiedział, kto ma jakie potrzeby…
I jak je zaspokajać.
- Enerdowskie zegarki. - No.
Jak tam wykopki?
A, daj spokój. Prawie nic tu nie ma. Chłopaki zaraz się dogrzebią do Australii.
- Pięknie. To? - A to do Mietka.
[Rita] Wiedział, kogo omijać, komu dać i skąd brać.
Podbieram.
[Rita] Wiedział, że dobrze jest zrobić świetny interes,
chociaż jeszcze lepiej…
- Mam nadzieję, że się nie kleją. - Na razie nie.
…kilka świetnych interesów.
[ta sama muzyka]
Ale przede wszystkim wiedział, komu odpalić dolę.
A ty byś narzekał?
Ej, mamy to!
Żeby kopać bursztyn w nocy trzeba mieć od chuja światła.
Wiecie, skąd mieliśmy lampy?
Czesiek, kurwa, świeć tu!
To nie jest Jezioro łabędzie!
[cmoka]
[muzyka cichnie]
Umiesz szprechać po niemiecku?
[po niemiecku] Ja.
No ty, kurwa, a kto?
Serio, Nikoś…
Ucz się języków.
Inaczej nie przetrwasz.
Wiem.
Na miejscu będzie Komo i jeszcze paru chłopaków z miasta.
Uważaj, nie jesteś u siebie.
Macie się poruszać razem i działać w grupie.
I wszystko w białych rękawiczkach.
Zrozumiałeś?
- A jeśli okoliczności… - Bez względu na okoliczności.
[Nikoś wzdycha]
- Mam nadzieję, że zrozumia… - [trzaśnięcie drzwiami]
Chuja zrozumiał tam.
[Rita] W latach 70. w Budapeszcie Wschód spotykał się z Zachodem.
[spokojna, nastrojowa muzyka]
Miałeś dobry narożnik w Budapeszcie…
miałeś u stóp cały świat.
Nikoś był stworzony do tego, żeby zostać tam królem.
[radosna dynamiczna piosenka]
[Rita] Po jakimś czasie obstawiali już każdy róg ulicy przy dworcu Keleti.
Przewijały się tam setki turystów i interesantów z całej Europy.
Change money?
[po niemiecku] Chętnie.
[Rita] I każdy chciał wymienić dewizy na forinty.
Ilu było bandytów, tyle było sposobów na oszustwo.
[po niemiecku] Dzięki.
Ilu było przyjezdnych, tylu było naiwniaków.
Change money?
Geld wechseln?
Nie to nie.
Trzeba było od razu powiedzieć, że z Polski.
Szukamy Nikosia.
- Czego od niego chcecie? - Chcemy się przyłączyć.
A wy to kto?
Jestem Andrzej z Ożarowa, a to jest Magi z Pruszkowa.
To ja jestem Nikoś.
Szacunek, kolego. Jak pozwolisz, będziemy szabrować ku twojej chwale.
Ta, a co potraficie?
[po niemiecku] Doszło do pomyłki. Dostałem za mało.
Nie jestem głupi. Hej.
[odgłosy ciosów, jęki]
Co jest?
Nie wiem.
- O kurwa! - Spierdalamy!
[stęka]
Scheisse!
[piosenka „Big in Japan”]
[Rita] Co jakiś czas Nikoś wracał z Węgier do Trójmiasta.
Okradał ludzi z Zachodu tak długo,
aż zaczął wyglądać jak jeden z nich.
Nie patrz na niego, to gangster.
Potem często powtarzał, że zakochał się we mnie od pierwszego wejrzenia.
[muzyka narasta]
A co ty tak ostatnio mało jesz?
No bo tak mało.
[muzyka cichnie]
Tak.
[Rita] Kiedy urodził się Piotr…
Piotruś.
…dla Nikosia to był najszczęśliwszy dzień w jego życiu.
A ja nie miałam odwagi przyznać,
że już wtedy w mojej głowie mieszkały demony.
[spokojna piosenka]
[bezgłośnie]
[Rita] Nikoś doskonale potrafił ukrywać swoje prawdziwe emocje.
Nikt nie wiedział, o czym właściwie myśli, co czuje, co przeżywa.
Nikt nie mógł go przejrzeć.
[muzyka cichnie]
Zobacz, kto przyszedł.
[po węgiersku] Jestem dogadany z Kleksem na handlowanie walutą i przemyt.
Ale są zasady.
A ty zacząłeś sprzedawać auta i obijać ludziom mordy.
Policja zaczęła się interesować
i wczoraj zwinęła dwóch moich ludzi.
Albo odpuścisz…
[po węgiersku] Albo?
Wypierdalaj!
Natychmiast!
[po polsku] Jedzie kowboj przez prerię.
Nagle w oddali zauważa dym.
Myśli: kurwa, zajebiście, opierdolę sobie coś na ciepło.
Rusza z kopyta w stronę obozowiska,
tylko że im jest bliżej, zaczyna zauważać,
że dym wcale nie unosi się z ciepłej szamy,
tylko ze splądrowanych i spalonych zwłok.
Ale dojeżdża na miejsce, zeskakuje z konia, rozgląda się.
I nagle zauważa ruch.
Podchodzi, a tam leży typ
trafiony strzałą w klatkę piersiową.
Tu.
Pochyla się i pyta go:
„Boli?”.
A tamten mu odpowiada:
„Tylko kiedy się śmieję”.
[śmieją się]
- Wiesz, o co mu chodziło? - Nie.
[po węgiersku] Zrozumiałeś coś z tego?
Ani słowa.
[wesoła muzyka]
[Rita] Właśnie wtedy narodziła się szajka złodziei zarządzana przez Nikosia.
I chociaż Nikoś widział już bardzo dużo,
to po powrocie z Budapesztu na nikogo nie patrzył już w ten sam sposób.
Mniej więcej w ’77 roku sprzedał pierwsze kradzione auto
Cześć chłopaki, przystojniaki. Chcecie przycumować?
Mówiłem, że cię znajdę.
Mówiłeś, że znajdą mnie twoi ludzie.
Poznaj…
[jęczy, dyszy]
[piosenka „Jezioro szczęścia”]
♪ Jezioro ma twój zapach I twój smak ♪
Nie chcę!
Czemu?
♪ Czuję to, gdy tylko Zanurzę w nim twarz ♪
Nigdy nie proponuj mi pieniędzy za…
♪ Wspomnienia palą mnie jak słońce ♪
To ty nigdy mi nie mów, co mam robić.
♪ Wspomnienia jak lawa gorąca Uciekam przed nimi tak co noc ♪
Co, podobam ci się?
- Bardzo, ale najpierw muszę do… no wiesz. - Dobra.
A pokazać ci, jaka jestem giętka?
[mężczyzna] O kurwa.
[szeptem] O kurwa. Cicho. To mój stary.
- Idź do pokoju. - Muszę do kibla.
Do pokoju.
Słuchaj, to pijak i esbek. Lepiej poczekaj.
[w oddali pijackie okrzyki]
[śmiech]
[wzdycha ciężko, chichocze]
Całe życie mi mówili, co mam robić.
[ta sama piosenka]
Wszyscy się bali, ojciec się bał, że…
że będę jakiś gorszy.
Nauczyciele się bali, że będę odstawał od normy.
[zabawna muzyka]
Kurwa.
Cześć, piesku.
Wybacz, przyjacielu.
A ja uważam, że lepiej jest przeżyć rok
życiem tygrysa
niż 20 lat życiem żółwia.
Ja nie chcę żyć jak żółw.
Ja chcę być jak tygrys.
Myślałam, że jak jeleń.
Jak tam, Romeo?
Gotowy na przedstawienie?
Co tu tak śmierdzi?
To twój pies.
Strasznie piszczał. Bym z nim wyszedł, ale nie mogłem, no bo wiesz, no…
No i nie wytrzymał.
Przecież to maskotka.
[muzyka urywa się]
[ta sama piosenka]
Co to za gówno?
- No przecież to jest twoje. - Nie, nie to!
To.
Z Zachodu.
Dostałam od marynarzy.
Rzuć to.
Ja będę królem tego miasta.
Będę jak tygrys.
Nikogo się nie będę bał.
- Jak masz na imię? - Milena.
Od dziś jesteś Czarna.
Zapuszczaj korzenie.
Ale pamiętaj, że teraz ja tu tylko cumuję.
[w tle wciąż ta sama piosenka]
[zamykanie drzwi auta]
[muzyka cichnie]
No, jak było?
[z irytacją] A gówno cię to obchodzi.
Słuchaj, to ja decyduję, co mnie obchodzi, a co nie.
[Rita] Taki właśnie był Nikoś.
Nie lubił, kiedy ktoś mu mówił, co ma robić.
[ojciec] Prawą pisz.
Pewnie dlatego, że przez całe życie wszyscy próbowali.
Gdańsk to wolne miasto.
Prawą powiedziałem.
Ojciec mówił mu, żeby nie pisał lewą ręką.
Żona, żeby się o nią nie martwił.
- Nie martw się o mnie. - Na pewno?
Kleks mówił, żeby się nie pakował w problemy.
I żeby dawał rządzić tym…
Nikoś!
…którzy pozwalali mu zarabiać.
- Tu nie można palić, proszę pani. - Od kiedy?
Od dziesięciu lat.
I kiedy cofną ten durny zakaz?
Czy Czarna została księżniczką Nikosia?
Tego nie wiem.
Ale jak go znam, księżniczek ciągle mu było mało.
[radosna muzyka jazzowa]
I wtedy pojawiła się ona.
Oczywiście nie bez konsekwencji.
[muzyka cichnie]
A podobno miałam być twoją księżniczką?
[szeptem] Czarna, kurwa.
[głośno] Milena jestem!
Ty się nie denerwuj.
Bo ci się zmarszczki zrobią.
No proszę. Porozmawiajmy o tym.
Wszystko wytrzymam. Wszystko zniosę.
Ale nie chcę być oszukiwana. Chcę znać prawdę.
Ale…
Kim jest ta kurwa?
Nie kurwa…
tylko Halinka.
I to jest w ogóle porządna kobieta, poza tym jest siostrą Czułego Romana.
Nie znam żadnego Czułego…
Naprawdę? Jest siostrą tego Czułego Romana?
No.
[Komo] No to jeszcze raz.
I wtedy pojawiła się ona.
[dynamiczna muzyka – piosenka „Big in Japan”]
[Rita] Całkowite przeciwieństwo pierwszej żony Nikosia.
Dusza towarzystwa.
Chodząca klasa.
[Komo] Wszyscy w Trójmieście marzyli, by zanurzyć się w jej bujnych…
[Rita] Włosach? [śmiech]
Włosach.
[piosenka „Big in Japan”]
[Rita] Nikoś stanowczo sięgał po swoje.
Bywał nieśmiały, ale kiedy tańczył…
A tańczył świetnie.
[ze śmiechem] …żadna nie mogła mu się oprzeć.
Nikoś nie potrafił tańczyć.
A jeżeli są tacy, co mówią, że było inaczej…
nie wierzcie im.
[nastrojowa muzyka klubowa]
Ale i tak zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia.
Nikoś.
Halina Ostrowska.
[cicha, intymna muzyka]
Co tu robisz?
Wpadłam się zabawić.
No to masz farta, bo mamy najlepszy stolik.
Jak chcesz, to…
To jest najlepszy stolik?
Jak chcesz, to kierownik sali dostawi nam stolik przy oknie.
Dużo możesz.
Ja nie.
Ale mój brat dużo może.
[w myślach] Mój brat zna wszystkich.
Mój brat zna wszystkich.
[Nikoś, w myślach] Świetnie wyglądasz.
A czym się zajmujesz, Nikodem?
Spytaj brata, skoro zna wszystkich.
Ciebie pytam.
No to robię w tej samej branży co twój brat, tylko na mniejszą skalę.
[Halina, w myślach] Podobasz mi się.
Mam dwójkę dzieci,
a mój brat przyzwyczaił mnie do luksusów,
więc albo podchodzisz do mnie na poważnie…
albo…
[wzdycha]
[trzask szkła, jęki]
[ta sama muzyka]
A ja mam syna i z teściową blisko jestem. [dyszy]
Przeżyjemy.
Halinka, mało jesz coś chyba.
[krztusi się]
[ta sama muzyka]
Tak.
[ta sama muzyka]
Natalka.
[ta sama muzyka]
[muzyka cichnie]
[Roman] Potrafiłbyś ukraść taki wóz?
Teoretycznie tak, praktycznie nie.
- To czemu tego nie zrobisz? - Co, mam szwagra okradać?
[gromki śmiech]
Ale gdyby nie był mój, ile zajęłaby ci kradzież?
[Nikoś] Mój człowiek zrobiłby to w mniej niż minutę.
Powinieneś być bardzo bogatym człowiekiem, Nikoś!
Ta. Gdyby było co kraść.
Mam pomysł na ciebie.
Zjedź. Zjedź, zjedź.
[Roman] Tak się teraz ubieramy w Szwecji. [śmieje się]
[Nikoś] Odważnie.
Znam takich, co szli w pojedynkę na pięciu chłopa,
ale żaden z nich nie był tak odważny, żeby założyć to.
Jesteś odważny, Nikoś?
Hę?
Masz w sobie siłę,
żeby to unieść, co?
Masz jaja, szwagier?
[śmiech]
[wesoła muzyka]
[Rita] Podobno każda wielka kariera zaczyna się od dobrze skrojonej marynarki.
[piosenka „Summer in the city”]
Młodej parze udzieliłem dużego kredytu.
Cześć!
Halina i Nikoś otworzyli małe kasyno.
Zjeżdżała tutaj cała wierchuszka Trójmiasta.
Urzędnicy, księża. Pochwalony!
Cześć, siostra!
Milicjanci i całe tłumy bandytów i przemytników.
Daj nam chwilę.
Który jest który?
Wtedy to nie miało znaczenia.
Nikoś!
[szeptem] Przedstawię ci Nikosia.
No! To jest Marek Spinacz.
Dlatego się tak spina. [śmiech]
Dawno nie słyszałem takiego wica.
Czyli od jakiejś godziny.
[śmieją się]
Może dlatego, że to kapitan Marek Spinacz,
wojewódzka komenda milicji.
Roman mówi, że możemy zrobić razem interes.
Piję wódkę ze wszystkimi prokuratorami.
Moja żona jest szefową Wydziału Komunikacji.
[Rita] Może i Nikoś nie był poliglotą…
Może i nie miał dyplomów wyższych uczelni.
Ale wyobraźnię miał wielką.
Właśnie teraz w jego głowie łączą się trzy fakty.
Pierwszy to taki, że miał bandę, która kradła auta.
Drugi: że mogłem ukręcić łeb każdej sprawie o kradzież.
I trzeci: że moja żona jest…
Ja muszę kraść.
Ja nie mam innego wyjścia. Ja muszę więcej kraść, panie kapitanie.
[Roman śmieje się]
[muzyka cichnie]
Kurwa, jakie to jest prymitywne.
[w oddali ryk silnika]
No i ten Spinacz, jeżeli mówi prawdę,
przyklepie nam każdą transakcję. Potrzebujemy tylko…
[odgłos zapłonu silnika]
No właśnie.
[spokojna muzyka]
A z szybą to co się stało?
Z szybą?
No.
Wrona wleciała.
- Wrona? - No.
Wiesz, jaja chciała złożyć, ale pogoniłem.
[klient mruczy wątpiąco]
Super. Szybę to se nową wstawię.
Jak będziesz miał jeszcze jakieś auta, to daj znać.
W klubie wszyscy chcą takie. Zejdzie każda ilość.
[piosenka „Załoga G”]
Łamaki, brzeszczoty masz?
♪ Bywa, że nie jestem szczery ♪
[po niemiecku] Dzień dobry. Paszporty poproszę.
Przewożą coś panowie?
Zwei…
skrzynken pomarańczen.
[po niemiecku] Co?
♪ Chciałbym być zawsze Niewinny i prawdziwy ♪
♪ Chciałbym być zawsze Pełen wiary i nadziei ♪
Co się dzieje?
Zrozumiał mnie!
- Ale że co? - No to, że zaczynam gadać po ichniemu.
A co ze sprzętem?
Siedzisz na nim.
♪ Tak jak król Maciuś pierwszy Asterix i Obelix ♪
♪ Jak załoga G MacGyver i Pipi ♪
♪ Miewam nieczyste intencje ♪
Krok pierwszy: kradzież samochodu.
Na przełomie lat 70. i 80. było to
bajecznie proste.
Masz. Trzy samochody, wszystkie rozbrojone.
- Rozdaj chłopakom, widzimy się w Sopocie. - Z tym co?
No tym my się sami przejedziemy.
Chyba spieprzyłem coś w stacyjce.
Boję się, że jak nam zgaśnie, to już go nie odpalimy.
To się nie bój. Młody!
Wy tam mocno wiążcie kable, żeby wam nie zgasł na granicy.
Krok drugi: przeprawa przez granicę.
Niemieccy strażnicy nie mieli szans rozpoznać fałszywych dokumentów,
bo wtedy na szczęście dla nas nie istniały jeszcze sposoby na ich zabezpieczenie.
Jeśli nie zdarzyło się nic nieprzewidzianego,
samochód przekraczał granicę bez żadnego problemu.
[silnik rzęzi]
♪ Tak jak Bolek i Lolek Tytus, Romek i Atomek ♪
♪ Dzieci z Bullerbyn Tomek na tropach yeti ♪
[hałas, śmiech]
Krok trzeci: legalizacja.
Były w Trójmieście warsztaty, które pracowały całą dobę,
a w których nigdy nie pojawiali się prawdziwi klienci.
Dzięki, skarbie.
Puste dowody rejestracyjne dostarczała żona Spinacza.
Po 24 godzinach samochód miał nowy wygląd,
nowe numery, autentyczne papiery i był gotowy do sprzedaży.
[w tle ta sama piosenka]
Przed sprzedażą Nikoś wypruwał każdy samochód praktycznie do zera.
Szefie, radyjko jest.
Bo po co sprzedawać całe auto,
skoro każdą jego część można sprzedać osobno.
[muzyka narasta]
[Komo] Krok czwarty: sprzedaż.
- [muzyka cichnie] - Dzień dobry. Pan Nikodem?
Chętnych było tylu, że można było ogłaszać licytacje.
Nikoś.
Bo my z synem z Warszawy przyjechaliśmy,
bo słyszeliśmy, że u pana można korzystnie kupić samochód.
No i bezpiecznie.
Można korzystnie, bezpiecznie.
Polskie, zachodnie, ładne, szybkie,
a jak dobrze pójdzie, to i ładne, szybkie i zachodnie, nie?
[śmiech]
[obaj śmieją się cicho]
Dobrze powiedziane, nie?
Yyy…
Tak… Ja to w ogóle pierwszy raz w Gdańsku jestem.
- O! No i jak się podoba? - Tak.
Nie, no, tu się oddycha.
Ja to bardzo szanuję Lecha Wałęsę. To niesamowity człowiek.
To, co on dla kraju zrobił, dla Polaków…
A samochód?
Yyy…
No jakiś taki większy, bo na taksówkę potrzebuję. Tak.
Mój ojciec jeździł, ja jeżdżę, no i…
syn będzie jeździł.
Syn?
No ty mi raczej nie wyglądasz na przyszłego taksówkarza, kolego.
Co?
Czym chcesz się zajmować?
No? Powiedz panu.
Pozyskiwaniem funduszy.
[Komo] Ruch był taki, że mogliśmy kraść jeden samochód po kilka razy.
W ’80 roku Nikoś kupił na ojca posiadłość w Orlu.
Opiekował się nią młodszy brat Marek.
To był nowy dom.
Chłopaki znaleźli w porcie. Dresik z krokodylem. Proszę.
[Rita] Żyło się tam jak na amerykańskim ranczu.
Tylko wyglądaliśmy trochę inaczej.
Nikt nie wiedział, gdzie kończy się i zaczyna rodzina Nikosia.
Nikoś o wszystkich dbał tak samo.
[Halina] Kim jest ta kurwa?!
Kim jest ta kurwa?!
Zaczekaj, włosy!
Skąd je masz?
Nie mam pojęcia.
Moje!
Nie… Moje.
- Znalazłam je w twojej marynarce! - Przestań! Przecież nie są moje.
Przestań, to nie moje!
Naprawdę nic nie rozumiesz?
Przecież ja jestem handlowcem.
Biznesmenem. Wiesz, czym zajmuje się biznesmen?
Reklamuje swoje produkty.
[Nikoś] A ja jestem chodzącą reklamówką swoich interesów.
No ja mam 200 zegarków na sprzedaż.
No jeden noszę, żeby móc się chwalić. Przed innymi.
Ładnie pachnę?
No to mam, kurwa, furgonetkę wypchaną takimi zapachami na sprzedaż.
Też jeden noszę przy sobie, no.
Serio? Dwóch facetów rozprawia sobie o perfumach?
- I ja mam w to uwierzyć? - Tak, kurwa, tak!
[muzyka cichnie]
Co…?
A teraz, kurwa, ile masz zegarków?!
Uspokój się, przecież ja, kurwa,
okazjonalnie rąbnąłem Niemcom kontener majtek.
Ja to wszystko robię dla ciebie.
To dlaczego te nowe niemieckie majtki śmierdzą jakąś dziwką?
[nastrojowa muzyka]
[dyszy]
[ta sama nastrojowa muzyka]
Wiesz, jacy są Niemcy.
Chcę rozwodu.
[trzaśnięcie drzwiami]
[muzyka cichnie]
[Komo] Dawaj!
Dawaj! Szybciej, no!
[zawiedzione okrzyki kibiców]
No jak podajesz, patałachu, no!
Nie potrafią grać w piłkę, zobacz.
Biegają jak cipki, przewracają się o byle co.
No gdzie?
[okrzyki zawodu, gwizdy]
Ale, hola, ma pan zaproszenie?
Twoim zdaniem ten pan tu potrzebuje zaproszenia? Na trzecią ligę?
To w której lidze pana zdaniem gra ten pan?
Na trybunę honorową trzeba mieć specjalne zaproszenie.
- Co jest? - Ten pan nie ma zaproszenia.
Ten pan jest na moje zaproszenie!
Chodź, chodź!
Zapraszam człowieka, a ten mi go nie wpuszcza? Co to jest?
- Spokojnie. - Co spokojnie?
To, że jeszcze tu wrócimy.
[komentator] Dobiega końca sezon 1981/82.
Absolutna degrengolada.
Lechia, duma Wybrzeża, spada do trzeciej ligi.
Nie no, z takimi kutafonami, to my, kurwa, do dupy zajdziemy!
Brutalna prawda o Lechii w tym sezonie jest taka:
nie było walki, nie było środków,
nie było absolutnie żadnych umiejętności.
[rytmiczna muzyka]
[pracownik klubu] Weź.
Zdejmuj.
Masz?
Dzień dobry, panie prezesie.
Dobry.
O Jezu…
- Ma pani te papiery dla mnie? - Nie przygotowałam.
Ale to czego pani nie rozumie? No mówię dziś, to dziś, tak?
- Dobrze, już. - Nie wczoraj, nie jutro. Dziś!
Natychmiast przygotowuję.
Wiesz co? Wyżej!
[pracownik] Dzień dobry, panie Nikodemie!
Panowie, Nikoś! Trzymaj, kochana.
Cudownie.
Piękne to, panowie, piękne. Troszkę wyżej.
Wyżej.
[ciąg dalszy muzyki]
Panowie!
Lechia Gdańsk to jest nazwa, która ma budzić strach.
Ja nie uważam, że wam brakuje umiejętności.
Ale może wam po prostu brakuje…
motywacji.
Co?
Damy radę!
Tak jest!
A na ciebie czeka przed klubem nowa „renuweczka”.
A za co?
Za kobyle caco.
Ty wiesz za co.
Widzimy się dziś na komisji.
[muzyka cichnie]
Tu.
- Proszę. - Dziękuję ci, kochana.
Na wniosek trenera Machalskiego
rekomenduję Nikodema Skotarczaka na trenera sekcji rugby.
Kto jest za?
Informuję, że na wniosek klubu
pan Skotarczak otrzymuje paszport,
uprawniający do pracy szkoleniowej i taktycznej
poza granicami naszej ojczyzny.
No.
Jeśli to wszystko, to chyba możemy kończyć.
Momencik. Powiedzcie mi, panowie…
O co chodzi z tą waszą piłką, co?
No trzecia liga?
W Gdańsku?
- Nie wstyd wam? - Gramy tak, jak nam środki pozwalają.
Nie, nie, nie…
Ludzie kochają piłkę nożną.
Jak im dacie piłkę na poziomie, to będą kochać i was.
Rozumie pan? Was.
No kto powiedział, że nie można mieć wszystkiego?
[znów ta sama muzyka]
[Nikoś mruczy pytająco]
Za przyszłość.
[muzyka narasta]
[wiwaty, okrzyki radości]
W tym czasie Nikoś sprowadzał do Polski kilkadziesiąt samochodów miesięcznie.
Ale zarobione pieniądze niemal w całości inwestował w klub.
[Nikoś] No.
No.
No!
A ty to kto?
Karol Popławski, zostałem kupiony z Cracovii, żeby pomóc w awansie.
Ta? Kto cię kupił?
Ten pan.
Ja cię kupiłem?
Tak. Polecił mnie jeden z pańskich ludzi.
No to jeżeli ja cię kupiłem, to znaczy, że jesteś dobry.
I no!
Nikoś załatwiał sprzęt sportowy i kupował zawodników.
A jeśli ktoś chciał… [dyszy] …do niego dotrzeć,
musiał mieć naprawdę mocne…
[dyszy]
…plecy.
W ciągu dwóch lat Lechii udało się awansować z trzeciej ligi do pierwszej…
i zdobyć piłkarski Puchar Polski.
- Kurwa, podaj mu! Podaj mu! - Nie, nie podawaj! Idź!
A co to były za mecze!
Z Zagłębiem, ze Śląskiem, z Ruchem! I w końcu ten finał z Piastem Gliwice!
[gwizdy, krzyki]
Odejdź!
Jeszcze przez lata mówiło się: „Za Nikosia byłby karny”.
[kibice skandują] Lechia Gdańsk!
[kibice wiwatują]
[trener] Jest!
[komentator] Nadszedł ten wielki dzień. To niewiarygodne!
Triumfator Pucharu Polski gdańska Lechia
zagra w rewanżowym meczu Pucharu Zdobywców Pucharu
z wielkim turyńskim Juventusem.
A w składzie wielkich bianconerich trenera Trapattoniego
takie gwiazdy jak Tacconi, Scirea, Cabrini, Prandelli, Rossi, Boniek
czy rezerwowy Michel Platini.
[wciąż ta sama muzyka]
[kibice śpiewają]
Kurwa, orły moje! Kurwa!
Zawsze, kurwa, w was wierzyłem, kochane chłopaki moje.
[Nikoś] Tak że teraz to jest zupełnie inny klub.
Jak będziecie mili, to zaprowadzę was do mojej gabloty z ówczesnym pucharem.
A pan do kogo?
[Nikoś] Możecie sobie sfotografować.
[dziennikarz] Co pan myśli o następnym sezonie, uda się?
[Nikoś] Nie macie lepszych pytań?
Ja to bym się w ogóle nie martwił o przyszły sezon.
Zresztą, panowie, dajcie mi dosłownie 30 sekund, zaraz do was wracam.
Kleksiu!
Jak się masz?
Jako obywatel tego miasta jestem…
Widziałeś?
…bardzo ci wdzięczny za wszystko, co zrobiłeś dla klubu.
- Dziękuję. A wiesz, jak mi się to udało? - No, słucham.
Zrobiłem zupełnie odwrotnie, jak mi kazałeś.
Kazałeś mi stać w cieniu.
A ja włączyłem wszystkie światła.
Nikoś, ale…
tyle że z tej drogi już nie ma odwrotu.
Wiesz, piłka, mecze,
to wszystko są zabaweczki, żeby nas kochali, kurwa, wszystkich.
Chcieli piłkę? Przyniosłem piłkę.
Chcieli Bońka? Kurwa, nie ma sprawy, przywiozłem Bońka!
Tylko że prawdziwa zabawa…
jest zupełnie gdzie indziej.
Zdrówka, trzymaj się.
Panowie!
[radosna, rytmiczna muzyki]
[komentator 2] Nadszedł ten dzień.
Nikodem Skotarczak staje się najbogatszym człowiekiem Trójmiasta.
Każdego miesiąca sprowadza niemal sto kradzionych samochodów.
Nikoś staje się królem przemytników, królem, jakiego świat nie widział.
[komentator 1] Dośrodkowanie, Marek Kowalczyk dostaje piłkę.
Strzela! Tacconi nie daje rady, jeszcze Kozioł…
[obaj wrzeszczą] Gol!
Nikoś, całe Trójmiasto ci dziękuje!
Wiecie, co jest najlepsze w byciu honorowym obywatelem Gdańska?
[po niemiecku] Dzień dobry.
Darmowa komunikacja miejska.
[po niemiecku] Dobrze jest mieć szefa.
Tak, tak.
[po niemiecku] Jestem z ciebie dumna.
[po niemiecku] Nikoś specjalizuje się w tak zwanej kradzieży na zamówienie.
Polega to na tym, że zwykły Niemiec, taki jak ja,
przekazuje mu swoje auto.
Nikoś legalnie przewozi auto do Polski.
Dorabia klucze i wyrabia dokumenty.
Klucze wracają do Niemiec,
a właściciel zgłasza kradzież auta
i dostaje odszkodowanie od ubezpieczyciela
oraz działkę od Nikosia.
Wszyscy na tym zarabiają. Tylko ubezpieczyciel traci.
- [po niemiecku] Twoja kaseta. - Dzięki.
Interesy z tobą to przyjemność.
Tak, tak. Dzięki. Dasvidaniya.
[sapie]
[po niemiecku] Dzień dobry.
Możemy porozmawiać?
- [po polsku] Kacper, Melchior i Baltazar. - Półtorej godziny już czekamy.
A to jest pan z polizei.
[muzyka cichnie]
[po niemiecku] Pamięta pan nasze spotkanie sprzed ośmiu lat.
Piotruś!
Potłumaczysz trochę tatę.
[po niemiecku] Dzień dobry.
Tata nie mówi po niemiecku. Będę tłumaczyć.
To zadziwiające, że ma pan tu sklep,
choć nie mówi pan po niemiecku.
[po polsku] A pan przyjechał się mścić?
[po niemiecku] Mówi pan o Budapeszcie?
Zapomnijmy to. Byłem tam prywatnie.
Mnie i moją organizację
interesuje pana obecna działalność.
[po polsku] Panu chodzi o to, co robisz teraz.
Prowadzę legalny sklep.
Kupują u mnie Polacy, Niemcy, połowa Europy.
Nawet zatrudniłem Niemkę, Elsę.
No bo Niemiec nie dał jej pracy, no to Polak jej dał.
Co, nie wstyd wam?
- [po niemiecku] Ile masz lat? - Osiem.
Powiedz tacie, że jak wyjdzie z więzienia,
to będziesz mieć 28 lat.
[po polsku] Tato, ten pan chce cię wsadzić do więzienia.
Leć na sklep.
Tato już trochę rozumie.
[po niemiecku] Rozpracowaliśmy pana działalność.
[po niemiecku] Dziękuję bardzo.
Widzę dwie opcje.
Albo pan współpracuje z nami…
albo wsadzimy pana za kratki.
Dziękuję bardzo.
Nie chce pan oglądać, jak dzieci dorastają?
Dziękuję bardzo.
Do widzenia.
[melancholijna muzyka]
Kto to?
Żabka.
Określenie „żabka” pochodzi od koloru niemieckich radiowozów.
Mamy problemy?
Ja i problemy?
Bo widzisz ja mam jeden.
Stoi w garażu.
Najnowszy golf.
Niemcy zamontowali nowy zamek w stacyjce.
Nie wchodzi na klin, nie da się go odpalić na krótko.
Nie wiem, jak go sforsować.
Jeżeli inni producenci zrobią to samo, to koniec kradzieży w dwie minuty.
Ta?
Takie palisz?
No.
To świetnie, bo nie wyjdziemy stąd, dopóki tego nie rozpracujemy, przyjacielu.
[piosenka „Golden Brown”]
A jakbyśmy ten…
bajer przytygowali do tego wihajstra?
Nie, ten dzyndzel nie zmieści się w tej dziurze.
To nie wiem, kurwa.
[w tle ta sama piosenka]
Co?
Dlaczego tu jest zamek?
Bo to zabezpieczenie na wypadek kradzieży paliwa.
A czym to się otwiera?
No… kluczykiem od stacyjki.
Dlaczego my się pierdolimy z tamtym,
skoro możemy rozpracować ten, co?
Są takie same. Otwierają się tym samym kluczykiem,
więc żadna różnica.
Teoretycznie tak…
Praktycznie nie.
[Nikoś] Stacyjka jest po to, żeby nie ukraść auta za 50 tysięcy marek.
A wlew paliwa jest po to, żeby nie zajebać benzyny za kilkanaście marek.
[Komo] No…
[Nikoś] No… I myślisz, że niemieccy konstruktorzy
nie pomyśleli, żeby trochę przyoszczędzić na wlewie paliwa?
[Komo] Wszystko się zgadza.
Kluczyk od stacyjki jest taki sam jak od wlewu.
Z tym że wkładka w korku paliwa ma o dwie zapadki mniej
niż w stacyjce. Zobacz.
To znaczy, że mamy trzy czwarte klucza.
Dwie trzecie.
Nawet lepiej.
[śmieje się triumfalnie, krzyczy]
Jest!
Tak! I o to chodzi!
Kurwa, o to chodzi! Rozumiesz? Kurwa!
Żeby myśleć! Żeby kombinować, rozumiesz?
A nie ta jebana, tępa siła!
Kurwa!
Wyprzedziliśmy te pierdolone czasy!
Tak jest!
[okrzyki radości]
Tak jest!
Tak!
- Tak! - Tak!
- [muzyka cichnie] - [nowa, świąteczna muzyka]
[Halina] Pochwalony!
Ale co, zaczęliście bez nas?
- Ho, ho, ho! - Tata!
No, nie do poznania jesteś.
Chodź, Piotruś, chodź. Chodź, Natalka.
- Powiedzcie mi: byliście grzeczni? - Tak!
Na pewno? Zresztą to jest nieważne, mam coś dla was.
Uwaga, uwaga, uwaga, uwaga!
[okrzyki, wiwaty]
Brawo, brawo!
[muzyka poważna]
[wesoła muzyka, radosne okrzyki]
Mordo ty moja.
Cudownie.
Jak tam, dostałaś wszystkie alimenty?
- No oczywiście. - Wszystko w porządku, tak?
Uważam, że dostajesz za mało. Co to w ogóle jest, cztery tysiące, co?
Ty to jesteś!
Nikodem, chciałabym ci przedstawić mojego nowego przyjaciela.
Wojciech, Nikodem.
Nikoś.
Jestem pod wielkim wrażeniem pracy, jaką pan robi
dla naszego miasta, ale też… no i klubu.
A jeżeli chodzi o te inne prace, no to…
Wielki szacunek.
Wojtuś chciał powiedzieć, że jakbyś miał jakąś robotę,
to on chętnie przygarnie.
Tylko pytanie, czy Wojtuś był grzeczny w tym roku?
Jak cholera.
No to może Mikołaj coś załatwi.
Ach! W końcu jesteśmy rodziną, co?
Dziękuję.
[muzyka klasyczna]
- A słyszeliście to? - O, znowu…
Nie „no, znowu”, tylko jest piękna historia, słuchajcie.
No on tego akurat nie skuma na pewno.
[Nikoś] Kolacja wigilijna na Arce Noego.
Dookoła zgraja tych srających zwierząt.
Gówno na gównie po prostu jest i do tego wszystkiego egzotyczne,
no bo przecież tam tego nie mieli.
Straszna historia, ale…!
[Nikoś] No i w tym wszystkim ten Noe, słuchajcie…
„Boże, ty przecież… może byś mi wysłał jakiś nie wiem, jakiś znak”.
- I nagle! - [stukanie w stół]
[Nikoś] Noe, taki zdziwiony. Łódź, nie, środek morza,
no ale podchodzi do tych drzwi.
„Kto tam?”
Hipopotam!
Dobrze!
[wszyscy się śmieją]
[muzyka zagłusza wypowiedzi]
[muzyka poważna]
DLA UKOCHANEGO TATY
Bach!
Co tam słychać, siostrzyczko?
Wesołych świąt, kochany.
A dziękuję, wzajemnie.
- Coś chyba nie w sosie jesteś. - Nie, wszystko dobrze.
Przecież widzę, że coś jest nie tak.
- Zakochałam się. - O!
O, no to kto jest tym szczęśliwcem?
Jest… Pomaga mi w antykwariacie.
Bardzo dobry człowiek.
Wiesz, że nie musisz tam pracować?
Jak chcesz, to jemu też załatwię robotę.
[muzyka poważna]
- Jesteś naprawdę kochany, Nikoś. - [ta sama muzyka]
Każdej bliskiej osobie dałeś coś wyjątkowego.
Jesteś mikołajem dla całego świata.
Nie zapomniałeś o nikim.
[dyszenie, jęki]
[ta sama muzyka poważna]
Nie rozpakujesz prezentów?
[westchnięcie]
Niemiecki.
Do samoobrony.
Wolę oryginał… mikołaju.
Aua.
Jaki piękny.
[Nikoś] Piękna to jesteś ty.
Wiesz, za co cię lubię?
Mikołaju?
[Milena] Żyjesz w innym świecie.
Masz inną rodzinę.
Łatwo mógłbyś o mnie zapomnieć.
Ale nie zapominasz.
Czuję, że jestem dla ciebie kimś.
Że ten dom jest dla ciebie tak samo ważny jak tamten.
Zawsze mogę na ciebie liczyć.
[muzyka narasta]
Choćbyś nie wiem, jak bardzo miał mało czasu…
[stukot]
[muzyka cichnie]
Głupi.
[po niemiecku] Dobry wieczór.
Jest coś w bagażniku?
Kurwa!
[po niemiecku] Proszę wysiąść.
Proszę wysiąść.
Ręce proszę na dachu auta.
[wzdycha ciężko]
[szlocha]
[po niemiecku] Nikoś nie poszedł do więzienia.
Dostał tylko grzywnę.
Ale zabrali mu paszport.
Jak mógł zalegalizować swój pobyt w Niemczech?
Żeniąc się z Niemką.
- [po niemiecku] Cześć, Nikoś. - Cześć.
Co się dzieje?
[radosna muzyka]
Wyjdziesz za mnie?
Co?
- [po niemiecku] Kocham cię! - [po polsku] Dobra, no już, już.
Ty mój gangsterze.
Dobrze.
Else, przestań, Else, uspokój…
[spokojna muzyka]
[po niemiecku] Nie za dużo jesz?
[po niemiecku] Wszystko dobrze.
[po polsku] Nie…
[w tle marsz weselny]
[po niemiecku] Witam państwa.
Tak.
[po polsku] Ja to pierdolę.
[Rita] Okna w życiu Nikodema odegrały…
a zresztą to już mówiłam.
Nikoś!
[szlocha]
[Komo] Jak wyjedziesz do Polski, to nie będziesz mógł wrócić do Niemiec.
Wrócę. Jeszcze nie wiem, jak…
ale wrócę.
[Piotr] Osiemdziesiąty piąty rok
to początek aresztowań.
Tak, zamknęli wszystkich.
Wozaków…
Nawet nowego faceta drugiej żony Nikosia,
chłopaków z Lechii, którzy z nim pracowali, wszystkich.
A Nikosia?
[dzwoni telefon]
- Halo? - Wiej. Wiej, kurwa, i to natychmiast!
Tato, zrobisz mi naleśniki?
Jasne, kochanie.
Jedziesz dziś do pracy?
Jak co dzień, myszko.
A ile cię nie będzie?
Chwilę.
[z oddali – szum silnika]
Trzymaj.
- Zjedz u babci na górze, dobrze? - Dobrze.
A kiedy wrócisz?
Raz, dwa.
Nie widziałam taty przez cały następny rok.
[spokojna muzyka]
[Nikoś dyszy, sapie]
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Mamy nakaz przeszukania.
Istnieje podejrzenie, że przebywa tu poszukiwany Nikodem Skotarczak.
Wiesz, gdzie jest tatuś?
[Rita] Prawdziwą rodzinę poznaje się w biedzie.
A wiesz, gdzie tatuś ma swoją skrytkę?
Panie poruczniku, w kominie nic nie ma. [sapie]
[ta sama muzyka]
Dobra.
Wypierdalać.
[Rita] Mówi się, że z rodziną dobrze wychodzi się tylko na zdjęciu.
W przypadku rodziny Nikosia
to niekoniecznie musiała być prawda.
[nowa muzyka]
Silvio pojawił się w życiu Nikosia w ’86 roku.
I chociaż miał kompletnie inny styl,
przez kolejne lata był jego współpracownikiem.
Najbliższym współpracownikiem
i prawą ręką Nikodema.
Jak siedziałem dwa lata we Wronkach,
miałem takiego kolesia,
który miał ksywę „Pinokio”.
Wiesz dlaczego?
Bo codziennie…
kurwa, równiutko, jak w zegareczku…
o ósmej rano…
sobie strugał. [śmieje się]
[Nikoś] Silvio.
[wzdycha]
Dzień dobry, witam.
Co to za piękne panie?
Katarzyna oraz Magdalena.
Obie oczywiście bardzo chciały szefa poznać.
Magdalena szczególnie. [chichocze]
Czekaj.
[radio] …Skotarczakiem, oskarżonym o kradzieże samochodów i przemyt.
Ktokolwiek może udzielić informacji o miejscu pobytu…
[dzwoni telefon]
…proszony jest o kontakt telefoniczny pod numer 997
lub z najbliższą jednostką milicji…
No?
[spokojna muzyka]
Szefie, co się dzieje?
[smutna muzyka]
[ksiądz] Złożymy ciało naszej siostry w grobie.
Ponieważ Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy z umarłych
i odnowi nasze śmiertelne ciała…
Nie rozumiem, kurwa.
Coś w ogóle, nie wiem, wiadomo…
dlaczego to zrobiła?
Bo ja to się…
kurwa, zawsze zastanawiam…
co siedzi w głowie takiego człowieka…
który odbiera se życie, nie?
Wszyscy moi najbliżsi umierają.
Tylko mnie się, kurwa, jakoś ten fart trzyma.
[w oddali – wycie wilka]
[Silvio] A co szef chce teraz zrobić?
Co?
- No pytam, co szef chce zrobić? - Jedź.
[podniosła muzyka]
[ksiądz] W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Mój klient Nikos Skotarczak urodził się w 1954 roku w Danzig.
Tutaj jest świadectwo urodzenia jego matki Marii Flugel.
Ojciec Polak.
Matka, żeby dziecko nie odróżniało się od innych dzieci,
wychowała go po polsku.
A teraz mój klient chce wrócić na łono swojej prawdziwej ojczyzny.
Bardzo proszę.
Na pewno on nic po niemiecku?
Zwei skrzynken…
Czy ja tu wyczuwam jakiegoś wursta?
[śmiech]
Cześć!
Cześć.
To jest Silvio. Taki ty, tylko że działa na Polskę.
Porządny człowiek.
Kurwa, fajnie tu macie.
Trochę się rozpadało.
E, kurwa tam!
Jako dumny niemiecki obywatel na siedem pokoleń wstecz
mówię wam wszystkim, kurwa:
wracamy do Hamburga!
[wiwaty]
Silvio…
Kurwa, tak ci śmiesznie?!
- To, kurwa, śmiej się! - [dyszy]
No śmiej się, kurwa! Śmiej się!
[Nikoś] Popierdoliło cię?!
- Po prostu jest mi przykro. - Kurwa, zamknij się!
Tak chcesz, kurwa, robić interesy w Reichu?
Kurwa… sprawił mi przykrość.
[huk grzmotu]
Uspokój się.
Nie wiem, skąd u boku Nikosia wziął się Silvio, ale bez względu na to, skąd był…
nigdy nie był od nas.
Nie był chłopakiem z miasta.
To, że nasz Nikoś musiał się ukrywać, nie oznaczało, że interesy szły gorzej.
Po wynalezieniu metody „na wlewak”
do Polski wjeżdżało ponad sto fur miesięcznie.
[po niemiecku] Kradli też dalej auta z wypożyczalni metodą na zamówienie.
To właśnie wtedy Nikoś zaczął pić.
Czekaj… [stęka] Zaraz wracam.
[Nikoś chichocze]
Kurwa.
[chichocze] Jak jest po niemiecku „seks w trójkącie”?
Dreier sex.
O! No i widzisz? Gadasz.
Normalnie gadasz.
Jaka mądrala nam się trafiła.
[po niemiecku] Kocham cię…
Kurwa. Co to jest za samochód?
No to, to, to jest siódema, no, BMW7.
Kurwa, pytam jaki ma status prawny.
Niedobrze.
Zrobiony „na zgłochę”, a ja mam przy sobie fałszywy paszport.
To powiedz koleżance, żeby się trzymała.
Co?
[rytmiczna muzyka]
Ja pierdolę!
Skup się.
[Rita] Kiedy tych dwóch było razem, wszystko wydawało się możliwe.
Ale uda się, co?
[wycie syren policyjnych]
Pewnie.
Na farcie.
[muzyka cichnie]
- [po niemiecku] Dzień dobry. - Nazwisko!
[po polsku] Koleżanka jest w ciąży
i się gorzej poczuła,
i spieszyliśmy się do ginekologa.
Kochanie! Poczekaj!
Nie tędy!
Pobiegła.
Ale nie, wróci. Zresztą pan tu poczeka, ja po nią podjadę.
[wzdycha]
[po niemiecku] Rozmawiałem z sędzią.
Kradzież auta, jazda po pijanemu, spowodowanie wypadku.
To 18 miesięcy do dwóch lat odsiadki.
No to sobie odpocznę.
Może jakąś książkę przeczytam.
[po niemiecku] Prokuratura zauważyła, że rzekomo ma pan niemieckie korzenie.
[po polsku] Rzekome niemieckie korzenie. Ich to interesuje.
Ty?
Żółw.
Ja – tygrys.
[po niemiecku] Na granicy przechwyciliśmy dwa kradzione auta.
Jeśli pana chłopcy
Michał Dolszewski i Paweł Kozłowski się wygadają,
że to pan zlecił im przemyt,
będzie gorzej.
Możemy dojść do dwucyfrowej odsiadki.
Silvo odsiaduje dwa lata we Włoszech.
Nikoś, to już koniec.
[po polsku, szeptem] To już koniec.
- [po niemiecku] Przyjmij moją ofertę. - Przyjmij propozycję.
- Drugiej możesz nie dostać. - Kolejna może się nie trafić.
[po niemiecku] A co pan oferuje?
[po polsku, z obcym akcentem] Zacznij zeznawać.
[po polsku] Pięknie.
Czyli się jednak nauczyłeś szprechać po polsku.
Wspaniale.
[melancholijna muzyka]
A powiedz w takim razie:
„stół z powyłamywanymi nogami”.
No nie wiem, jak jesteś takim poliglotą i tak pięknie mówisz,
no to ja słucham, jak się mówi „stół z powyłamywanymi nogami”.
Stół.
[sylabizuje] Z powyłamy…
wanymi…
nogami.
Powiedz mu, jak się mówi: „stół z powyłamywanymi nogami”.
Powiedz panu, jak się mówi: „stół z powyłamywanymi nogami”.
Słucham? No?
To po prostu powiedz mi: „stół z powyłamywanymi nogami”.
Kurwa mać!
Przepraszam!
Dlaczego nie jesteś ze mną? Czemu nie chcesz mu powiedzieć, co?
Nie no, a jaki to ma sens?
To ma taki sens, że chcę wiedzieć, jak się to mówi.
Proszę mu powiedzieć, kurwa: „stół z powyłamywanymi nogami”
w tym, kurwa, momencie!
Proszę, start!
Sami, kurwa, idioci!
- Pomóż mi, kurwa. - Stół z…
Nie mi, kurwa, tylko jemu powiedz!
Proszę!
Przepraszam za to.
„Stół z powyłamywanymi nogami”. Nie wiem. Czy to jest takie trudne?
- Stół. - No pięknie. Proszę.
Weź ten, kurwa, stół.
No usiądź tu w tej chwili i powiedz mu:
[wrzeszczy] „stół z powyłamywanymi nogami”. Teraz!
A może byś mi powiedział coś mądrego, coś więcej,
zwykłe zdanie: „stół z powyłamywanymi nogami”.
Proszę.
[Karl, po polsku] Zacznij…
zeznawać.
Kurwa, co jest?
Stół! Z powyłamywanymi nogami! Kurwa, stół!
Stół!
[po niemiecku] Zostawcie!
Wypierdalaj!
Nie dotykaj mnie, kurwa. [dyszy]
[Rita] Dostał rok i dziewięć miesięcy w najpilniej strzeżonym więzieniu.
Ale to wciąż nie zagoiło ran, które chłopak z polskiego miasta
wyszarpał z majestatu niemieckiego wymiaru sprawiedliwości.
Rany były świeże
i aby je zabliźnić, szukano nowych zarzutów.
Kara za blizny miała dopiero nadejść.
[ta sama muzyka]
[niewyraźne krzyki więźniów]
[tłuczenie w drzwi]
[po polsku] Masz tam coś po polsku?
- Nikoś. - [mruczy potakująco]
Ja też jestem Nikoś.
[melancholijna muzyka]
- [Nikoś] Jak tam Lechia? - Aaa, daj spokój.
A u chłopaków z miasta co tam?
No Kleks ma nową narzeczoną…
Chłopaki biegają jak zawsze,
a Silvio siedzi we Włoszech.
Silvio nie jest chłopakiem z miasta.
No wiem.
A powiedz…
jak zabijasz tutaj wolny czas?
Książki czytam.
Greka Zorbę czytałeś?
Ja to tyle czasu nie mam.
No tak.
Z tego Greka to był porządny facet.
Robił, co chciał, dumny był…
I umiał brać z życia to, co najlepsze.
No ale on…
to sobie siedział w słonecznej Grecji, a nie w więzieniu, no nie?
Najpierw Gabrysia, potem Teresa, kurwa, dzieci wychowują się bez ojca.
Wiesz, że oni mi dali tylko zwykłą szczoteczkę i pastę?
Tracę blask.
[piosenka „Autoportret Witkacego”]
♪ Państwo wybaczą ♪
♪ Jesteście… ♪
[po niemiecku] Koniec.
♪ …wierszem idioty ♪
♪ Odbitym na powielaczu ♪
Koniec.
♪ Dosyć sztywną mam szyję ♪
♪ I dlatego wciąż żyję ♪
♪ Że polityka dla mnie ♪
♪ To w krysztale pomyje ♪
♪ Umysł mam twardy jak łokcie ♪
♪ Więc mnie za to nie kopcie ♪
♪ Że rewolucja dla mnie ♪
♪ To czerwone paznokcie ♪
♪ Wrażliwym jest jak membrana ♪
♪ Zatem w wieczór i z rana ♪
♪ Trzęsę się jak śledziona ♪
♪ Z węgorza wyrwana ♪
♪ Zagłady świata się boję ♪
♪ Więc dla poprawy nastroju ♪
♪ Wrzeszczę jak dziecko ♪
♪ W ciemnym zamknięte pokoju ♪
♪ Ja bardziej niż wy jeszcze ♪
♪ Krztuszę się i duszę ♪
♪ Ja częściej niż wy jeszcze ♪
♪ Żyć nie chcę, a muszę ♪
♪ Ale tknąć się nikomu nie dam ♪
♪ I dlatego ♪
♪ Gdy trzeba będzie, sam odbiorę ♪
♪ Światu… ♪
[muzyka cichnie]
[po niemiecku] Ze względu na samobójstwa w pana rodzinie
i pana ogólny stan
resztę wyroku odbędzie pan na oddziale psychiatrycznym.
Tam dojdzie pan do siebie.
[melancholijna muzyka]
[muzyka cichnie]
[Silvio gwiżdże]
[muzyka poważna]
Silvio posiedział we włoskim więzieniu i kompletnie pojebało mu się w głowie.
Szybko nauczył się języka, a potem nasłuchał się historii o włoskiej mafii.
O zasadach, rodzinnych powiązaniach
i propozycjach nie do odrzucenia…
Musimy coś z tym zrobić.
Kiedy wrócił do kraju,
żył w przekonaniu, że przeniesie te reguły na polskie podwórko…
Oczywiście najbardziej w to wierzył, gdy gipsował.
Coś zrobić z czym?
No?
Coś zrobić z czym?
No, z mio capo.
Z Nikosiem, kurwa.
I z tym wszystkim, co tu się dzieje.
Ktoś musi, kurwa, prowadzić te interesy, nie?
Interes prowadzi się sam.
Błąd.
Ktoś, kurwa, w końcu położy na tym łapę.
Bez naszego capo…
Kurwa, to się sypnie.
Próżnia…
próżnia…
nie znosi pustki.
[ta sama muzyka]
Silvio, co ty pierdolisz?
No, kurwa, ktoś musi to ogarnąć, nie?
Czy nie?
Trzymać twardą ręką, wiesz.
Często używasz słowa „ktoś”.
Masz kogoś na myśli?
[Silvio] No nie wiem.
Wiesz, ludzie widzą, co się dzieje, nie?
Dodają dwa do dwóch, kurwa…
I wychodzi.
A nie jest tak, że to ty…
- dodałeś dwa do dwóch? - Fajnie.
Źle myślisz.
Co?
[Silvio odchrząkuje]
Ja się martwię…
Nie!
…o głowę naszej familii.
To ty się nie martw.
Nasz capo poradzi sobie sam.
Capito?
Capito.
[Silvio chichocze]
Ty, ty, kurwa…
Parlare italiano.
[muzyka kościelna]
[otwieranie drzwi]
[Rita] Pragnienie wolności i miłość do życia
okazały się silniejsze niż lęk przed śmiercią.
Każda kropla krwi, którą stracił Nikoś,
przybliżała go tak samo do tego pierwszego…
jak i tego drugiego.
Teraz.
[piosenka „Far Far Away”]
[śmiech, wiwaty]
„Całe Niemcy wstrząśnięte spektakularną ucieczką
polskiego przestępcy!” Kurwa!
„Nikodem Skotarczak specjalnie schudł i upodobnił się do brata,
natomiast brat przytył”, kurwa, „i zapuścił brodę!”
I chuj!
[ta sama piosenka]
[Magda] „Nikoś upozorował samobójstwo
i przenieśli go na oddział o złagodzonym rygorze.
A tam nikt nie zauważył,
kiedy Nikodem Skotarczak
zamienił się z bratem miejscami
i niepostrzeżenie opuścił więzienie Tegel”.
[Magda] Zdrowie mojego ukochanego!
[ta sama piosenka]
„Może do dzisiaj nie wiedzielibyśmy o podmianie,
gdyby sam Nikoś nie wysłał kartki do naczelnika więzienia Tegel,
na której wyjawił całą mistyfikację”.
Scheisse.
[w tle wciąż ta sama piosenka]
Kochany.
„Jak to się stało, że złodziej samochodów z Polski
zagrał na nosie całemu niemieckiemu wymiarowi sprawiedliwości?”.
Moje zdrowie!
[piosenka cichnie]
[ćwierkanie ptaków]
- [po niemiecku] Dzień dobry. - [po polsku] Dzień dobry.
Kurwa, to jest przyszłość!
Co?
- Futura. - Że koks?
Chcesz trochę?
Oj, Silvio, Silvio. Wiesz, jak to jebie w głowie?
Nigdy!
Kurwa, nie mam ciągu.
[po niemiecku] Nie może tak być.
[po polsku] Kiedy my go szukamy, on jest u was.
Kiedy wy go szukacie, to on jest u nas.
A kiedy razem szukamy, to nigdzie go nie ma.
- [po niemiecku] To musi się skończyć. - [po polsku] Kurwa!
Nikoś zmienił sposób działania.
Nie nadzoruje wszystkiego.
Podzielił swoją grupę na wyspecjalizowane oddziały.
W dalszym ciągu, kurwa… nie mam ciągu!
Pierdolę, kurwa!
Wszystko się rozjebało tu, kurwa!
Chodzą słuchy, że w Trójmieście pojawiły się narkotyki,
ale nie wiemy, czy Nikoś się nimi zajął.
Ty chyba też nie bierz.
Kurwa, przydałaby się trzecia dziura.
[po niemiecku] To, co zrobił Nikoś, jest w moim kraju niewybaczalne.
Moi przełożeni domagają się jego głowy.
Ja muszę im go złapać.
Zdjęcie jego twarzy za kratami musi trafić na okładki wszystkich gazet.
[po polsku] Za chwilę polewamy piec, panie generale.
Okej, okej.
Może siedzieć u was, może u nas. Byleby siedział.
- Cześć, brat! - Kopę lat!
Nie odwdzięczyłbym ci się, nawet jakbym był najbogatszy w Trójmieście.
Nie musisz, braciszku.
Na początek.
Dla mnie?
Teraz będę najszybszym człowiekiem w Trójmieście!
Już jesteś.
A, jeszcze jedno…
Nikoś podobno gromadził coś.
Nie wiem, może haki na innych, może pieniądze.
[po niemiecku] Masz jakieś pomysły, kolego?
[po niemiecku] Komisarzu…
[po polsku] A pan coś o tym wie?
[ryk silnika]
Pojedziesz samochodem Marka.
Weź to gówno.
A jaka marka?
[muzyka poważna]
Hej, idź…
Poradzę sobie.
[Magda] Kochałam mojego gangstera.
Kilka miesięcy później urodziłam naszą córeczkę, Martę.
A my?
Ja byłam artystką, baletnicą, on…
To nie miało prawa się udać.
[muzyka cichnie]
[gwar, muzyka klubowa]
Andrzej?
Jezu, mój piękny Andrzejek z Budapesztu?
Cześć!
- Nikoś, kopę lat. - Kopę lat…
- Siemasz, Nikoś, bracie. - Magi!
Dobrze was widzieć. Cześć.
Nikoś, to jest Wiesiek z Wołomina.
Wołamy na niego Wariat.
- Cześć. - Cześć, Wiesiu.
Nikoś, chodź. Słuchaj, ze względu na starą znajomość
mam prośbę.
Pewnie, Andrzejku.
Słuchaj, ja wiem, że za czasów Budapesztu
mieliśmy troszkę inną relację.
Ja wtedy przy tobie byłem…
- taki, kurwa, pikuś. - Daj spokój.
No byłem.
[chrząka znacząco]
Słuchaj, skończmy z tym Andrzejkiem i z tym protekcjonalnym tonem, dobrze?
Musisz kogoś poznać. W zasadzie musicie wszyscy kogoś poznać.
Nikita, moja nowa dziewczyna.
Nikita jest Miss Mokrego Podkoszulka województwa toruńskiego.
- Łódzkiego. - Co?
[Wariat] Dobra, Nikoś…
Chodź na brudzia.
[Rita] Życie w Trójmieście dzieli się na dwie epoki.
Pierwsza… złote czasy.
Druga zaczęła się w momencie, kiedy pojawiła się kokaina.
Ćpali wszyscy:
bandyci, działacze,
mężczyźni, kobiety, policjanci.
Wszyscy się ekscytowali.
Ale dobre…
[Rita] Nawet się nie zastanawiali, co wciągają.
Niektórzy mieli tak rozrobiony towar,
że policja nie miałaby ich za co zamknąć.
Myśleli chyba, że „to jakieś słabe”…
Słabe to jakieś.
…i dalej wciągali.
Wtedy znaczenie miało tylko to, żeby władować sobie coś do nosa.
Nieliczni szczęściarze z Wybrzeża być może jako jedyni w kraju używali kokainy,
a nie tynku ze ścian.
Ale na stołach u największych zawsze był…
Pyszne, kurwa!
Sam pan rozumie.
[Nikita mruczy radośnie]
Kokaina!
Kochanie, chodź, spróbuj. Po koksie stoją mi sutki.
Kocham mojego gangstera.
I kocham, kiedy mnie rucha.
[melancholijna piosenka]
[Rita] W tym momencie wszystko się zmieniło.
[muzyka narasta]
To był początek nowej drogi Nikosia.
I jednocześnie…
początek końca.
[Andrzej, przytłumiony głosem] Nikoś! Nikoś!
- Nikoś! [gwiżdże] - [muzyka urywa się]
Za króla Wybrzeża!
[chichocze]
Nikoś, ty wiesz, że to gówno sprawia, że łeb masz twardy,
ale co innego mięknie
i nic z tym już nie zrobisz.
[chichoczą]
Nikoś, słuchaj, macie u siebie tam takiego człowieka – Silvio.
No mam.
Chodzi nam o to, żebyś go troszeczkę przytemperował.
Nikoś, ej! Nikoś!
Nikoś, chciałbym, żeby to, kurwa, wybrzmiało.
Temperuj go albo my to zrobimy.
Kurwa, panowie, o co wy mnie prosicie?
Więc tymczasem tylko prosimy.
- [trzask] - Uuu, przepraszam.
[Nikoś się śmieje]
Andrzejku…
Mam cię nie nazywać Andrzejkiem. To jak mam cię nazywać?
No jak to jak?
[dramatyczna muzyka]
Tak jak cały Pruszków i Warszawa.
Pershing.
- Bardzo ładnie. - [trzaśnięcie drzwiami]
Kurwa.
Ja nie wiem, jak ten żurek ma smakować.
[wzdycha]
Co ty, żurku nie potrafisz zrobić?
- No nie potrafię. - Ubierz się.
[otwieranie drzwi]
Dzieci, o Jezu.
Tato!
Natalka. Cześć, kochana.
No nie, no.
Cześć, Piotruś.
Normalni ludzie sami sprzątają na święta,
a mój były mąż zatrudnia striptizerkę.
Słucham?
Cześć, Wojtuś. Jak tam, dalej jesteś grzeczny?
Tak.
Moja nowa dziewczyna, Nikita.
Kochanie, proszę, zapoznaj się, to twoja nowa przybrana matka.
Nieubrana przybrana.
- No przestań. - No, nieubrana.
- Dzień dobry ci powiedziała. - No, dzień dobry.
Słuchaj… a ty nie wiesz może,
co powinnam dodać do żurku, żeby był bardziej gorzki?
Myślałam, żeby dodać troszkę popiołu z papierosa, ale…
Mamy tu chyba niepalących?
Co jest, kurwa?
Weź już odpuść ten żurek, co?
I ubierz się.
O chuj ci chodzi?
O to, żebyś się ubrała, bo święta są.
Chodź, Natalka.
Do żurku to się daje troszeczkę gorczycy.
Gorczycy? Ach…
Nie pomyślałam.
Szybciej, proszę, już jesteśmy spóźnieni.
[huk grzmotu]
Słuchajcie…
Zanim dojadą, to chciałbym coś ogłosić.
Nie no, bez jaj.
Mój prawnik mówi, że jest ogromna szansa, że przestaną mnie ścigać.
Ta? Będziesz mógł wrócić do domu?
Tak. Za miesiąc, może za dwa.
Tak.
No to nie pozwól, żeby cię więcej ścigali, tato. Proszę.
Dobrze.
[Halina] Wyjechali w nocy.
Powinni być tu dwie godziny temu.
Chodź, Piotruś, przejedziemy się.
To był piątek trzynastego.
Wielki Piątek.
Jak tam?
Okej.
Marek! Zwolnij, pozabijasz nas.
[w tle wzruszająca piosenka]
Co jest, kurwa?
Tato, co się stało?
Zostań w aucie.
[ta sama piosenka]
[nie słychać wypowiedzi]
[w tle ta sama piosenka]
[szlocha]
[sygnał ciągły]
[Rita] Człowiek, który boi się żyć,
uczy się miłości.
Człowiek, który życie kocha,
boi i uczy się żałoby.
[nowa, smutna muzyka]
W ciągu jednej chwili stracił brata,
matkę i matkę swojej pierwszej żony.
Ta lekcja była jedną z ostatnich…
[w tle cicha muzyka z radia]
Nikoś, ty wiesz, że zawsze jak zadzwonisz i poprosisz o pomoc,
to ci nieba uchylę.
Mieszkaj tu sobie, ile chcesz.
I jak ci się podoba?
Prawie jak w domu.
Widziałeś zdjęcie tej świnki?
Wiesz, jak ją poznałem?
Przypałętała się na akcji.
Ja napierdalam młotkiem jej pana, krew bryzga na wszystkie strony,
a ta kurwa, jak mały kotek, wije się wokół kostek…
I tak to mnie jakoś, kurwa, urzekło, że zabrałem ją ze sobą.
Nie przypuszczałem, że człowiek jest w stanie tak pokochać świnię.
[w oddali – mężczyzna kaszle, rzęzi]
[w oddali – krztuszenie się]
[w oddali – jęki]
Ciszej tam, kurwa!
Branża się zmienia.
Pershing wczoraj kumplował się z Wariatem.
Dzisiaj są na wojnie.
Jeśli ty kumplowałeś się z oboma,
musisz wybrać po czyjej stronie jesteś.
A co z tą świnią?
Karmiłem ją, wyrosła,
nawet aportować potrafiła.
Miała taki apetyt, że czasami delikwentów pożerała razem z butami.
Wyobraź sobie, że przez cztery lata mieszkałem pod jednym dachem ze świnią,
która wpierdoliła pół Wołomina.
A teraz?
Co? Gdzie jest?
Jakiś frajer ją przejechał…
I zostawił zdychającą na środku ulicy.
To było dwa dni temu, a dalej nie potrafię dojść do siebie.
Tak że widzisz…
To czasami okoliczności decydują, czy jesz, czy jesteś pożerany.
Słuchaj, kochany, bo…
Głównie przez sentyment do Budapesztu powiem ci szczerze…
To ja decyduję, z kim trzymam, a nie okoliczności.
[nowa, rytmiczna muzyka z radia]
Okoliczności są takie…
Kurwa, uwielbiam ten fragment, kurwa.
Okoliczności są takie, że król Wybrzeża ukrywa się w Warszawie.
Masz słabe karty.
[mężczyzna] Byłeś zajebisty.
Współpraca z tobą to była czysta przyjemność.
Co by o tobie nie mówili na mieście,
dla mnie jesteś jak brat.
Nie interesuj się.
To nie w twoim stylu.
[stękanie, odgłos kroków]
Dzień dobry.
Przyznał się.
To on ją przejechał.
Dobrze.
A, chłopaki.
Przygotujcie dziuplę dla pana Nikodema.
Baw się dobrze w stolicy.
Dodaj sobie, bo jakoś mało wyrazista wyszła.
[szeptem] Kurwa.
[stękanie, jęczenie]
[dyszą, jęczą]
Nie patrz na mnie.
[rytmiczna, hipnotyczna muzyka]
Ty, ona jakaś pojebana jest.
A tak w ogóle…
to dlaczego mio capo jej sam nie…
Mio capo…
A jeszcze niedawno capo był takim, kurwa, przeciwnikiem.
Handlu.
Dlaczego capo nie pójdzie w dragi?
Przecież to jest najczystszy zysk.
To jest zło.
Zło.
[prycha, śmieje się szaleńczo]
A spiryt?
Przecież ten…
kurwa, no, zawsze, kurwa, zapomnę…
Forrester.
I, kurwa, ten cały Rożek.
Przecież już, kurwa, przez Odrę, rozumiesz, beczki przerzucają.
A haracz?
Przecież, kurwa…
capo zobaczy, jak się, kurwa, Pruszków na tym dopasł.
Silvio, kurwa, jaki haracz? Kurwa, od kogo haracz, co?
To są moi przyjaciele. Ochujałeś, kurwa?
Jest mi przykro.
I mi jest przykro.
- Mi jest przykro. - Mi jest, kurwa, przykro.
- Nie kłam. - Nie, ty nie kłam, kurwa.
- Kurwa, nie kłam. - Ty nie kłam, kurwa.
- My się chyba nie dogadamy. - No chyba nie.
Kurwa mać.
Chyba nie.
Się nie dogadamy!
[trzaśnięcie drzwiami]
A co on, kurwa, tak…
- Z butami na stół? - Ta, co?
- W naszym domu, kurwa? - O! W moim domu, kurwa!
Co? Ja pierdolę… To jest, kurwa, chlew?
- On sobie myśli, że w ogóle kim on jest? - Kim ty jesteś, co?
Z butami! Ty wiesz z kim tańczysz w ogóle?
- Właśnie. Wypierdalaj! - No! Wypierdalaj!
Śmieć, kurwa, jebany.
Hej, Nikoś, Nikoś, nie denerwuj się…
[Nikita chichocze]
Lodzik poprawi ci humor?
- Pięknie, pięknie… - Tak?
- Mój król? - Tak, król.
- Kto jest moim królem, co? - Ja.
Królem, kurwa, jestem.
- Nikt nie będzie do ciebie tak mówił… - Dokładnie.
Co oni se myślą, kurwa?
Wie, kim ja jestem w ogóle?
Do króla się tak nie mówi.
Musimy zmienić otoczenie.
Ale mi jest dobrze tu, gdzie jestem.
[w tle ta sama muzyka]
Tylko przytnę jeszcze końcówki, żeby dłużej wytrzymały.
Obym tylko ja to wszystko wytrzymał.
[otwieranie drzwi]
[szeptem] Kurwa.
Dwadzieścia dwa zero zero, zgłoś się.
[centrala] Zgłaszam.
Skotarczak jest już w suce.
Kto jest z nim?
No, nikt, no, skuliśmy go.
Może któryś by się do niego przypiął?
Wiecie, skąd on uciekł?
Ja pierdolę.
[dzwoni telefon]
[po niemiecku] Halo?
Tak.
To do pana.
[mamrocze niewyraźnie]
Scheisse!
[po niemiecku] Przeszukać wszystkie kryjówki w Pruszkowie!
[piosenka „When The Smoke Is Going Down”]
[spokojna, nastrojowa muzyka]
[Rita] Dawni koledzy siedzieli,
zalegalizowali się albo odwrócili,
myśląc, że król Wybrzeża to już historia.
Silvio oszalał.
Nikoś?
Przesiedział dwa lata.
Ten koleś to Barton.
Zajął miejsce Silvio.
Wierzył w siłę, wierzył w Nikosia i wierzył w Boga.
Na wieki wieków, amen.
[ta sama piosenka]
Widzisz?
Tylko ja mu zostałam.
No…
To co? Najpierw koks czy ruchanie?
Zabierz mnie do domu.
[ta sama muzyka]
[piosenka cichnie]
Jak tam u ciebie?
Dobrze.
A jak tam w szkole?
Też dobrze.
A oceny?
Dobre.
Papierosów nie palisz?
Nie.
Przecież czuję, że palisz.
Koledzy palą, pewnie przesiąkłam zapachem.
No pewnie.
Kiedy masz…
[chrząka]
wywiadówkę?
Ty i wywiadówka.
To kiedy?
Pojutrze.
Okej, będę.
Serio?
[muzyka reggae]
O kurwa…
Paliłaś. Widziałem.
Co chcesz zrobić?
Idę do wychowawcy.
Wychowawczyni.
A to nawet lepiej.
Nie wiem, co Nikoś robił z wychowawczynią.
Może rozmawiali, może ją przeleciał…
Tak czy inaczej, wizytę Nikodema Skotarczaka w szkole
wspominają do dzisiaj.
[muzyka urywa się]
No i o co tu chodzi?
Zgorzelec przyjechał.
Ten z prawej – Forrester, z lewej…
kurwa, Rożek czy jakoś tak.
I co?
I co? Że niby te dwa dzbany mają przemycać milion litrów spirytu miesięcznie?
No, już im wyszło parę razy.
A gdzie pan z Trójmiasta?
Odlać się poszedł.
Ta, odlać.
Chodź, chodź.
Co ty robisz, hej?
To tak chcesz stanąć na nogi i wrócić do gry?
Jak?
Srak.
Możesz mi, kurwa, powiedzieć, co Nikoś z Trójmiasta robi nad Odrą?
To, kochany, kurwa, że wkładam bańkę i wyciągam cztery.
- Tyle. Muszę się odkuć. - [mruczy wątpiąco]
Silvio ci to nadał?
Wierzysz mu?
- Wierzysz jego ludziom? - Pieprzyć Silvio. Wierzę w pieniądz.
Kiedyś wierzyłeś w ludzi.
Człowieku, to nie jest twój styl.
To jest absolutnie mój styl. To jest nasz styl.
Znowu będą nas naśladować, zobaczysz, znowu będzie jak kiedyś.
Nie, kochany.
Kiedyś ludzie cię naśladowali, bo wyprzedzałeś swoje czasy.
A teraz czas się dla ciebie zatrzymał.
Poza tym za dużo już go straciłeś. Wiesz? Za dużo.
Poczekaj tu. Poczekaj.
[Rita] Siłą Nikosia było to, że akceptował słabości swoich bliskich.
I spotkała się góra z górą. Forrester.
Nikoś.
Rożek.
Szacunek.
Kurwa, znowu?
Silvio zrobił dym w Orłowie.
Postrzelił jednego z naszych.
No i co?
No i gówno!
[pełna napięcia muzyka]
Jest!
Mio grande capo!
Capo di tutti, kurwa, capi.
Nikoś.
[Silvio chichocze]
Król bez królestwa.
Ciao, bella!
No! Już no!
Już no!
Bo wkurwia mnie…
Wkurwia mnie…
że jak cię namawiałem na Forrestera i Rożka,
to: „Nie, kurwa…
Silvio, ochujałeś? Ochujałeś?”.
A teraz co?
Kurwa, co?
Się dowiaduję,
że mio capo…
przemyca spiryt…
z moimi amici.
Eee, eee.
Nie.
Nie lubię tego.
Ale się, kurwa, pozmieniało, nie?
Kurwa.
Zobacz…
Kiedyś ja byłem nikim, nie?
A teraz ty jesteś nikim!
O kurwa…
Przepraszam!
Nikoś!
Przecież ty nic nie masz.
Nic, kurwa, nie masz!
Samochodów nie masz.
Ludzi nie masz.
I szacunku nawet nie masz!
Zabrakło.
[muzyka narasta]
Nic.
Nie masz nic.
A wiesz, co ja mam?
- Ja mam Pruszków za sobą… - [parska]
Kurwa, nie śmiejemy się.
Nie, nie śmiejemy się.
Oni wiedzą, jak się gra, wiesz?
Bardzo, kurwa, dobrze wiedzą, jak się gra,
bo mają jaja.
A ty masz jaja?
Pokaż jaja.
No, pokaż jaja.
Pokaż, kurwa, jaja!
[muzyka narasta]
[chichocze szaleńczo]
Przepraszam.
O!
Powie coś.
Cicho, kurwa!
- [Nikoś szepcze niewyraźnie] - Mhm.
Mhm.
- Jesteś tak duży… - Mhm.
…tylko dlatego, że ci na to pozwoliłem.
[głośna, dynamiczna muzyka]
Życzę ci śmierci.
Życzę wam śmierci.
Arrivederci.
Arrivedere.
Chodź.
[muzyka cichnie]
[po polsku] Dzień dobry, Nikoś.
Świetnie mówisz po polsku.
A powiedz „stół z powyłamywanymi nogami”.
Nie złapiesz mnie.
Wrócisz do Reichu i z tym polskim jak chuj zostaniesz.
Nie zrozumiałeś?
Wszystko zrozumiałem.
Ale złapię cię. O to się nie martw.
Zapewne jakby potrząsnąć tymi drzewami, to by spadło kilku policjantów, co?
Twoje czasy się skończyły, Nikoś.
Takich jak ty już nie ma.
Kiedyś…
o tym, kto jest na górze decydowało to, kto jest najsprytniejszy.
A dzisiaj rządzi ten, kto jest najokrutniejszy.
Pieprzysz.
Silvio na ciebie poluje.
Chodzi po mieście i zbiera największe zwyrodnialce.
Ja ciebie znam, Nikoś.
Ty taki nie jesteś.
Przedstawiłem mojemu szefowi pomysł…
a on się zgodził.
Jedziesz ze mną do Niemiec.
Zwijamy cię na granicy,
podrzucamy trefna broń
i wsadzamy za kratki na półtora roku.
W tym czasie wszystko się uspokoi.
A potem wyjdziesz i dalej możesz być sobą.
Ale twoja dupa
będzie cała,
a mój szef
dostanie na tacy wielkiego Nikosia.
Wszyscy będą zadowoleni.
Nie.
Dlaczego?
Bo jak mnie zamkniesz w więzieniu…
to…
to po trzech dniach Nikita się będzie pieprzyć z całym miastem.
Dlatego.
Z Warszawy i Pruszkowa idzie nowa fala.
Oni nie są tacy jak ty, oni przez moment nie zawahają.
Masz siłę, żeby im się postawić?
[muzyka narasta – dźwięki bębnów]
[ta sama muzyka]
[pukanie do drzwi]
- Pani Milena Kawkowska? - Tak.
[odgłos syreno policyjnych]
Kto to jest?
Prezes banku.
Co on ma na twarzy?
No weź, bo się tego boję, powiedz mu, kurwa, żeby stąd poszedł albo to zdjął.
Teraz.
[ta sama muzyka]
[po niemiecku] Polska robota…
[po polsku] A może tak ma być? Może to jest specjalnie?
[warczenie]
[Karl] Dużo wiem
o pani kontaktach z Nikodemem Skotarczakiem.
Skąd?
Takimi pytaniami podważa pani moje podejście do pracy.
Wiem dużo więcej, niż byście sobie życzyli.
Pani nie pije?
Uwielbiam czarną.
Tak panią nazywa, prawda?
[ta sama muzyka]
[Milena] Czego pan chce?
Haków? Donosów?
Trafił pan pod zły adres.
To nie są moje metody.
Chciałbym, żeby mi pani pomogła ocalić Nikodema.
[ta sama muzyka]
To robimy tak, jak się umawialiśmy.
[warknięcie]
To bardzo miłe, że pan tak się o nas troszczy.
Ale Nikodem poradzi sobie sam.
[warczenie]
To arrivederci.
[ta sama muzyka]
[muzyka cichnie]
- Cześć, Natalka. - Cześć, tato.
Gdzie byłeś?
No śmieci wyrzucić.
Przedwczoraj?
Jak wychodziłem, to się zorientowałem,
że pilota zabrałem, tak że jak przez te parę dni musiałaś
ruszać swoją dupkę, to cię strasznie przepraszam.
Ile przegrałeś?
Dwieście koła papieru.
Kurwa. Co?
Ja pierdolę… ile, kurwa?
No miałem niefart.
[Nikita] Ja pierdolę, Nikoś.
[Nikita szlocha]
Dwieście, kurwa, koła, ja pierdolę…
Ale kupiłem dom na ciebie.
Dla mnie dom kupiłeś?
[Nikita chichocze]
Nie dla ciebie, tylko na ciebie.
[w oddali – szum silnika]
Tato?
No?
Kto to?
Idź do pokoju.
Co jest?
Co tam, Andrzejku, mój najpiękniejszy?
Pomyliliście drogę?
To na Pruszków będzie, wiesz, na końcu tej drogi…
w prawo, potem wyjeżdżasz na krajóweczkę
i w pizdu, kurwa, 400 kilometrów prosto.
Jakby co.
A jak Silvio?
Dobrze, że zacząłeś sprzątanie. Dobrze.
Tylko widzisz, akurat u nas to zawsze było czyściutko.
To chciałbym teraz…
żebyś zaczął zarabiać pieniądze dla nas.
Ale że co, że na narkotykach?
Jezus Maria, na czym chcesz.
Mi to jest obojętne, rozumiesz. Na różnych rzeczach.
Ja ci powiem więcej.
To wasze, kurwa, Trójmiasto
to jest nawet ciekawszy rynek niż stolica.
Dlatego nie możemy pozwolić…
żeby tutaj rządził ktoś, kto nie współpracuje.
Wiesz, Andrzejku, to jest tak, że…
Każdy ma swoje miejsce.
I tobie się wydaje, że ono należy do ciebie,
a ja głęboko wierzę, że to ja należę do tego miejsca.
[niepokojąca muzyka]
Nikoś…
Ja za samo paliwo tutaj wyjebałem, kurwa, z dziesięć tysięcy złotych, rozumiesz?
Żeby tutaj do ciebie przyjechać.
Przecież mogłem wziąć, kurwa, dwóch ludzi z tłumikiem…
Przecież byłoby po sprawie.
A ja to zrobiłem z szacunku do ciebie.
Rozumiesz?
Ja na Monciaku mam dwa autobusy pełne chłopaków.
Wszystko dlatego, żebyś Nikoś zrozumiał.
To nie są żarty, kurwa. My nie żartujemy.
Ach ja wiem, że wy nie żartujecie.
Tylko, kurwa, z tą różnicą, kurwa…
że jak będę chciał, to tu, kurwa, mogą zaraz helikoptery latać!
Jak będę chciał, kurwa, tylko!
Jak będę tylko, kurwa, chciał!
Do dziś nie wiadomo, kto wtedy zawiadomił policję.
Ale był to ostatni raz, kiedy chłopcom z miasta
udało się pokonać barbarzyńców z Pruszkowa.
[piosenka „Roads”]
[spokojna, smutna muzyka]
- [muzyka cichnie] - [gwar rozmów]
Nikoś. Ja też chcę mieć coś z tego wieczoru, tak?
Obiecałeś mi, że mnie poznasz z gwiazdami…
No ale zajmij się mną!
Daj mi dwie minuty. Muszę coś załatwić.
- Dwie minuty! - Dwie minuty.
Nikoś, zerżnij mnie, bo zaraz zwariuję. Tak jak wczoraj, proszę…
Piętnaście minut.
Panie Nikodemie, dwa słowa. Jak to jest zagrać u boku Jana Nowickiego?
Sztos!
A kiedy czyta pan w gazetach: „Nikodem S., ojciec trójmiejskiej mafii”,
to co pan wtedy czuje?
Myślę, że to miłe.
Dzięki!
Dwie minuty minęły.
Kurwa, powiedziałem ci, że cię zerżnę za piętnaście minut…
Co ty powiedziałeś?
Do kogo to było?
Ha…
- To ty się ruchasz z moim facetem? - Może.
A wiesz dlaczego? Bo może ty nie potrafisz.
Ja się nie potrafię ruchać?
- Ja się nie potrafię, kurwa, ruchać? - A powiedziałam niewyraźnie?
[dramatyczna muzyka]
[piosenka „Iron Sky”]
[Rita] Nikoś stał się najbardziej znanym polskim przestępcą…
Chociaż tak naprawdę nawet nie był gangsterem.
Jeśli chciałeś nim być, to musiałeś grać ostro.
Tak jak bandyci znad Odry, którzy poszli ze sobą na wojnę.
Ale w tej wojnie Nikoś postawił na niewłaściwego konia.
Zresztą nie pierwszy raz.
Tym samym nadepnął na wszystkie osiem nóg łódzkiej ośmiornicy.
Nikoś chciał być przyjacielem wszystkich.
Ale kiedy trwa wojna…
przyjaciół musisz sobie wybrać.
[ta sama piosenka]
Tyle otwartych frontów…
Czasem tak bardzo nie chcesz stanąć w kontrze do świata…
a z jakiegoś powodu świat staje w kontrze do ciebie.
A pośród tego wszystkiego – jeden chłopak z miasta.
Mój mały, biedny Nikoś.
- [piosenka cichnie] - [spokojna, nastrojowa muzyka]
[Milena] Powinieneś bardziej o siebie dbać.
Powinienem to nie żyć.
Co?
Nie mów mi, co powinienem robić.
[Rita] Do Nikosia powoli zaczęło docierać, że wszystko, co ma swój początek,
ma również swój koniec.
Ale za wszelką cenę próbował ukryć, że go to nie przeraża…
Wolę jak czarne jest czarne.
Moja siostra…
zginęła na wiosnę ’86.
Potem moja mama…
i mój brat.
Zginęli też na wiosnę ’92…
i…
Teraz znowu mamy kolejne sześć lat, znowu mamy wiosnę…
Co ty, kurwa, wygadujesz?
Sześć, sześć, sześć.
- Czyli teraz moja kolej… - Nie.
Będziesz żył sto lat.
Zostaw to.
Wyjedźmy.
Nie widzisz?
Wszystko się spierdoliło.
Przeczekamy, potem wrócimy.
Nie musisz być królem wszystkiego, możemy normalnie żyć.
[muzyka narasta]
Jestem królem.
Jesteś królem…
Jestem pierdolonym królem…
Jesteś pierdolonym królem…
Jestem, kurwa, królem…
Jesteś królem…
Jesteś pierdolonym królem.
Jesteś pierdolonym…
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Idę na otwarcie klubu. Wrócę rano.
- No to z nim pójdziesz. - Ale czemu?
No bo on świetnie tańczy.
- Słuchaj, bo… - Co to?
Tymczasowe zabezpieczenie.
A co to?
Jak to zrobiłeś?
- Magia. - Magia nie istnieje.
Może istnieć…
Ale tak, papierosy nie znikają.
Chciałem ci powiedzieć, że…
Nie wszystko jest tak, jak się wydaje.
Że być może…
coś wygląda groźnie, ale takie nie jest.
Co mi chcesz przez to powiedzieć?
To, że tata zawsze będzie tatą.
Tyle.
I to się nigdy nie zmieni.
Dobra, leć.
Tylko nie pal, bo będzie lanie.
Ty i bicie dzieci.
A widzisz, to się akurat może zmienić.
Ty będziesz palić, ja będę lał.
Na gołą dupę. Pasem.
Zawieź ją.
Wtedy widziałam tatę ostatni raz.
[muzyka grana na skrzypcach]
[pukanie do drzwi]
[odchrząkuje]
Bracie.
[Karl] Po co pani dzwoniła?
Powiedziałam panu…
że Nikoś poradzi sobie sam.
Ale się pomyliłam.
Obiecuję ci, że już będzie przepięknie, rozumiesz?
Naprawdę, to się da odwrócić, prawda?
Nie poradzi sobie…
Błagam.
Niech go pan uratuje.
Już będzie normalnie teraz.
Niech pan go zamknie w areszcie.
Zostaniemy razem, wszyscy, my,
wszystkie moje żony, wszystkie moje teściowe, kochanki, kurwa…
dzieci, wszyscy razem będziemy.
Błagam cię, uratuj go. Zamknij go na chwilę…
w areszcie, wszystko będzie dobrze.
Błagam pana.
Zamieszkamy sobie…
Na jednej ulicy sobie zamieszkamy.
Ja mu coś podrzucę, cokolwiek, narkotyki. I pan go zamknie na chwilę w areszcie i…
- to się wszystko uspokoi. - [chichocze]
Od kilkunastu lat próbuję go zamknąć.
Jakby się to udało, to on już dawno by siedział!
Musimy coś zrobić.
Ja, ja wami się wszystkimi… się wami zajmę.
Potrzebuję kilku miesięcy, rozumiesz?
Potrzebuję… nie śmiej się ze mnie.
Potrzebuję kilku miesięcy, błagam cię.
Bardzo proszę.
Rzucę prochy…
On nie wie, co on robi. On nic nie rozumie.
To już nie jest moja sprawa.
Kasyno, gorzałę…
Sam nie rozumie, co się dzieje.
Założysz się ze mną, że już nie będę grał? Co?
No pewnie, że się z tobą założę.
A co z tym?
Ostatni raz.
Co to?
A gdzie masz hełm? Jak będą strzelać to w łeb.
W sumie masz rację.
Poczekaj chwilę, mam coś dla ciebie.
[ta sama muzyka]
Kto go zabił?
[Rita] Może Nikosia zabiła duma Pruszkowa…
który nie mógł znieść, że nie może przejąć Trójmiasta.
[Karl] My już nic mu nie możemy zrobić.
[Rita] Może zabiła go wściekłość łódzkiej ośmiornicy,
bo Nikoś miał odwagę uczyć ją, jak należy postępować?
Albo niespełnione ambicje jego zakompleksionego ochroniarza?
Może zabił go przypadek, jakiś dawny wróg?
Jakaś niedomknięta historia?
Nikodem
dostał już swoją szansę, ale…
[Karl] Ale z niej nie skorzystał.
[Rita] A może Nikosia zabiła zdrada…
bo Forrester poczuł się zdradzony,
kiedy Nikoś stanął po niewłaściwej stronie?
Możliwe, że chwilę przed śmiercią rozejrzał się jeszcze,
czy nie ma tam okna, którym można by uciec…
Ale pewnie i tak nie zostawiłby najlepszego przyjaciela…
[muzyka narasta]
[szlocha]
[dyszy, szlocha]
[Rita] Żył jak tygrys, a teraz…
może znów jest chłopakiem z miasta?
[piosenka „Big in Japan”]
Scheisse!
On już nie wróci.
[trzaśnięcie drzwiami]
[piosenka cichnie]
A jeszcze jedno…
Słyszała pani, że pod koniec życia Nikoś nie był tak spłukany, jak wszyscy myśleli?
[Rita] To nieprawda.
[Piotr] Ponoć schował gdzieś sporą sumę oszczędności…
na czarną godzinę, ale nikt nie wie gdzie.
[piosenka „One of These Mornings”]
[krzyki mew]
[ta sama piosenka]
[Rita] Przyniosłeś kwiaty.
W tym roku moja kolej.
[piosenka cichnie]
[spokojna muzyka]
♪ Wypalony rozżarzonym węglem ♪
♪ Przestajesz płonąć ♪
♪ I nic w rękach palić się nie chce ♪
♪ No dalej ♪
♪ Przebiegłeś wszystkie maratony ♪
♪ Zdobyłeś już ♪
♪ Wszystkie szczyty gór ♪
♪ Co dalej? ♪
♪ A to, co najważniejsze Stoi wciąż za tobą ♪
♪ Patrzą na ciebie Niebieskie oczy z tęsknotą ♪
♪ Ostatni raz ♪
♪ Jeśli jej nie złapiesz Wymsknie się z rękawa ♪
♪ Stanie się niewidzialna ♪
♪ Wciąż jeszcze za mała ♪
♪ A ta mała ♪
♪ W kącie stała ♪
♪ Wciąż czekała ♪
♪ Tańczy sama ♪
♪ Ostatni raz zanim stanie równa z tobą Twarzą w twarz ♪
♪ Szansę masz ♪
♪ Ona to ja ♪
♪ Twoje serce To jest dla niej cały świat ♪
♪ Dokąd czas ♪
♪ Ostatni raz ♪
♪ Zanim stanie równa z tobą Twarzą w twarz ♪
♪ Szansę masz ♪
♪ Ona to ja ♪
♪ Twoje serce To jest dla niej cały świat ♪
♪ Dokąd czas ♪
♪ Ostatni raz ♪
♪ Zanim stanie równa z tobą Twarzą w twarz ♪
♪ Szansę masz ♪
♪ Ona to ja ♪
♪ Twoje serce To jest dla niej cały świat ♪
♪ Dokąd czas ♪
♪ Ostatni raz ♪
♪ Zanim stanie równa z tobą Twarzą w twarz ♪
♪ Szansę masz ♪
♪ Ona to ja ♪
♪ Twoje serce To jest dla niej cały świat ♪
♪ Dokąd czas ♪
♪ Ostatni raz ♪
[muzyka cichnie]