Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISANG DOCUMENTARY MULA SA NETFLIX
Ang moral
ay mga asal na pinapasyahan ng lipunan.
Ang etiko
ay mga asal na pinapasyahan ng iyong konsiyensiya.
Ang bawat tao,
depende kung saan at kailan sila pinanganak,
ay gumagawa ng linya
at isasaad: mula roon hanggang dito ay mabuti at dito naman ay masama.
At ang pinakanakakaloko rito
ay kapag lumapit ka sa linya na 'yon.
Kaya ka ba nagnakaw ng bangko?
Bakit mo ginawa iyon?
Bakit ako nagnakaw ng bangko? Iyan ang tanong ko
sa sarili ko nang paulit-ulit.
Palagay ko ang pinakamakatwirang sagot ay
ang kabuluhan ng kamatayan.
May panahon sa kasaysayan ng sangkatauhan
nahulo nilang napakalimitado ng buhay
dahil agad tayong mawawala rito at walang maiiwang kahit ano.
Kaya naniniwala akong ang kabuluhan ng kamatayan
ay may dalawang anyo:
pagkakaroon ng anak
o paggawa ng sining.
Iyan ang nakahihigit sa kamatayan,
libro na iyong sinulat, pinintang larawan,
piramide,
isang artistikong pagnanakaw.
Naniniwala ako na, sa aspetong ito, ang kabuluhan ng kamatayan,
sa pagtantong may hangganan ang buhay ay isa pang dahilan
kaya nagawa ko ito.
At ngayon, ang mga balita.
Apat na matitinding armadong kriminal
ang pumasok sa bangko na may layuning nakawan ito.
Masidhi ang tensiyon sa San Isidro. Isang sitwasyon ng pangbibihag.
Namagitan ang Grupong Halkon, at napaligiran ang lugar. Live tayo roon.
Ang kilalang Grupong Halkon
ay hindi alam na nasa ilalim ang mga kaha?
Hayaan mo akong magsalita.
Napatakas na ang lahat ng bihag at wala pang naarestong kriminal.
Kumulimbat sila ng 143 kaha de yero.
Siyamnapu't limang milyong dolyar.
Talaga ngang matatalino sila, pero gaano man katagal abutin,
may maganda silang ikukuwento sa mga kakosa nila sa selda.
Ang pinakanakamamanghang pagnanakaw sa kasaysayan ng krimen sa Argentina.
Tinatawag ito ng ilan na "ang nakaw ng siglo."
Sabi sa akin ng nakapasok na pulis, "Naglaho silang parang bula."
PANAYAM KAY ARAUJO, 11.
-Sige, Fer. -Na naman?
Ano'ng gusto mong marinig?
ANG ARTISTA
2003… Oo, 2003 iyon. Ako noon ang pinakamasayang tao sa mundo.
Kung tatanungin mo ang lahat, ako'ng magiging pinakamasaya.
Nakahanap ako
ng adhikain.
Bigla, gusto kong gumawa ng sining.
Para dito, ang kailangan ko lang ay 50 metro kuwadradong estudyo.
Isang lugar na inayos para palubhain ang aking pandama.
Nang panahong iyon,
sining bisuwal,
sining marsyal,
sining kanabis…
Nagsusulat ako noon ng libro tungkol sa benepisyo ng damo
at pagtanim nito indoor.
Iyon ay isang buong taong liban, na puno ng pag-eksperimento at kalokohan.
May mga pagkakataong hindi ko alam kung ito ay araw o gabi.
Nagpipinta ako, may libro tungkol sa pagpapatubo indoor.
Kontrol.
Nakahanap ako ng layunin at gusto ko 'yon.
Hindi ko inakala
na pagkatapos kong malinang ang mga halamang ito indoor,
ay magkakaroon ako ng talagang mahalagang rebelasyon.
At…
nagpasya akong magnakaw ng bangko.
Hindi ko pa alam kung paano,
pero isang bagay ang sigurado.
Kailangang mayroon itong kaunting galing.
At nagsimulang tumatak sa akin ang ideyang iyon
hanggang sa wala na akong pakialam sa pagpinta
at ang tanging ginawa ko mula noon, 24/7,
ay mag-isip kung paano magnakaw ng bangko.
Ako si Luis Mario Vitette Sellanes.
Uruguayan ako. Ako'y 65 taong gulang.
Ipinanganak ako sa lugar na mabuti ang gawi,
at maayos na kalagayan sa buhay.
Ako ay isang tagakilatis.
At ano ang tagakilatis?
Siya'y may alam nang kaunti sa alahas,
kaunti sa kandado, at kaunti sa sining,
kaunti tungkol sa lahat.
Bagaman walang kinalaman sa pagnanakaw ang una kong krimen,
nalaman ko kung ano ang piitan, totoong piitan.
At sinumang may alam kung ano ang piitan ay nag-iiba sa paglabas nila.
At matututo ka ng lahat ng uri ng krimen. At magiging kriminal ka.
Rufi!
Rufian!
Charlotte!
Isang araw, bumiyahe ako saglit, at sinabi ko, "Hindi na ako babalik."
Pumunta ako sa Republika ng Argentina.
Ano ba ang ginagawa ng isang pugante na pumupunta sa ibang bansa?
Nakiki-ugnay sa mga kriminal.
ANG AKTOR
Marahil kami lahat, sa isang banda,
ay nag-isip na magnakaw ng bangko.
Nanood kami ng mga pelikula, pero tumatatak ang ideyang ito.
Kailangan ko itong ibahagi sa iba.
Ito'y sa aking sikologo.
Una kong sinabi kay Jorge, ang alala ko, ay, "Magnanakaw ako ng bangko."
"Bakit bangko?"
Kasi, kung hindi bangko, casino na lang. Naroon 'yon. Ang casino…
Hindi ako laban sa kapitalismo.
Para sa 'kin, magandang sistema ito na umuubra.
Ang gusto ko lang ay magkaroon ng parte ng negosyo.
Hindi ako magtatayo ng bangko.
Nanakawan ko ito, ang sabi nga ni Brecht.
Nang panahong iyon, wari niya parte ito ng delusyon ng damo,
lahat ng ideyang ito na naririnig niya sa akin.
Sabi niya, "Sige, ayos lang. Hayaan na natin iyan."
Kaya nagsimula muna akong maghanap ng bangko.
Nakatira ako sa Acassuso,
ang lugar kung saan ako ipinanganak, kung saan ako lumaki.
May bangko sa kanto ng Libertador at Peru at ang sabi ko, "Ito 'yong bangko."
Ang Banco Rio ng Acassuso.
Ako si Ruben de la Torre. Beto ang palayaw.
Ipinanganak ako sa kalapit-bahayan ng Constitucion.
Nag-aral ako sa Catholic school.
Hanggang mag-12 ako. Altar boy pa nga ako,
tumutulong sa Misa at iba pa, pero pag-alis ko ng simbahan,
lalabas kami para gumawa ng kalokohan kasama ng mga kaibigang
katulad ko rin.
Nagsimula ang lahat bilang isang pakikipagsapalaran.
Kalaunan nagi itong gawi
at nagpatuloy hanggang nagnakaw kami ng mga sasakyan.
Nang madakip ako, dinala ako sa Devoto,
at nakasama ko ang ilan sa pinakamasasama na taong may mga nakaw na armas
at nagnanakaw rin at mga mamamatay-tao.
Sabihin na nating sumali ako sa kanila.
Naging bisyo rin ang pagnanakaw at krimen.
Para itong
pumupuno ng hungkag, 'di ko alam. Pero hinahanap ko ito.
ANG SANGGANO
Puwedeng nakawan ang bangko
kapag ito'y bukas o kapag ito'y sarado.
KAGAWARAN NG KATARUNGAN
MGA PAGNANAKAW NG BANGKO
Kapag bukas, ibig sabihi'y pumasok
na may armas…
Itaas ang mga kamay at huwag gagalaw.
…at subukan ang kaha de yero.
-Ngayon na! -Isang bagay na imposible.
Ang mga empleyado, ang guwardiya ay may buton.
At awtomatiko, pagkalipas ng ilang minuto,
mapalilibutan ka at kahit barya hindi ka makakukuha.
Dapat nito'y may armas.
Hindi ito akma sa gusto kong mangyari,
na artistiko na walang dahas.
Malinaw na doon ako sa isang opsiyon: kapag ito'y sarado.
At kapag sarado ito, ang paraan para gawin ito ay gamit ang butas.
At ito ang ideyang nabuo ko.
Kapag may ganito kang ideya, 'di mo matatanong ang mga kaibigan mo nang
"Gusto mo bang gawin ito?" Hindi 'di ba?
Dapat kang maghanap ng tamang tao.
Ang sawikain ko ay "utak bago bala."
Sebastian Garcia Bolster.
Ako si Sebastian Garcia Bolster.
At hindi ko alam, pero
"ang Inhenyero" ang bansag sa akin.
ANG INHENYERO
Nakatira ako sa Martinez buong buhay ko, isang karaniwang middle-class na pamilya.
May makikita akong gamit
at mag-iisip kung paano ako makakukuha ng mas mabuting resulta
o mas maraming enerhiya, mas maraming lakas.
Nag-aral ako, nagtapos ng hay-iskul, teknikong elektrikal,
pagkatapos nag-inhenyerya. Tumigil ako.
Nagsimula ako ng talyer ng motorsiklo. Mula sa talyer ng motorsiklo, nagi itong
ganap at eksklusibong talyer ng Jet Ski.
Pareho ang paaralan namin ni Fernando, ang San Isidro Tech School.
Isang taon ang tanda niya sa akin.
Naging magkaibigan kami. Magkasama kaming nagbabakasyon.
Suhestiyon ni Fernando na gawin ko ito.
Hindi ako nagnakaw. Kahit kailan.
Pero ayos lang magnakaw ng bangko.
Ibalik ang ipon namin! Buong buhay akong nagtrabaho.
Palaging naghihirap ang pamilya ko dahil sa mga bangko.
Masama'ng magnakaw,
pero 'di gaano ang magnakaw sa bangkong sobrang nagpahirap sa mga tao.
Sinabi niya sa akin ang tungkol dito, at 'di ko sinabing, "Hindi, ika'y…"
Hindi. Oo, anumang teknikal o mekanikal na kailangan mo,
maaasahan mo ako. Sa kondisyon na hindi ako manganganib.
Kung hindi ito perpekto,
hindi ako sasali.
Uupa sana ako ng bahay na nasa apat na bloke ang layo,
gagawa ng lagusan, at papasok sa basement ng bangko,
dahil naroon ang kaha de yero.
Pero hindi ito ganoon kadali. Paano kung gumuho ito sa akin?
Dahil…
Totoo. Aminin na natin.
Hindi pa ako nakagawa ng hukay maliban kung para magtanim ng damo.
Kasabay nito, nalaman ko
na may mga motion sensor pagpasok mo.
Ilang buwan kong pinag-aralan kung paano gumagana ang mga ito.
Nagdisenyo ako ng kasuotang lulusot dito.
Gumana ito.
Ganoon nabuo si Mr. Caterpillar.
Hindi mahalaga ang paglampas sa motion sensor system.
Ang mismong kaha de yero.
Ang kabaliwang ito, na sigurado akong malulutas ko,
ay medyo komplikado.
Kaya nanlumo ako.
May panahong nasabi ko na hindi ito kayang gawin.
Ako'y napangibabawan.
Namuhunan na ako nang malaki sa oras, kaalaman, at perang binili ng mga gamit.
At hindi pa rin ito umuobra.
Hindi ko ito maintindihan.
Muling nabuhay ang pag-asa. May bagong ideyang dumating.
Awtomatiko, nang ikatlo ng umaga,
umalis ako upang maghanap ng internet cafe para mag-online
at tingnan kung mayroon nang nakaisip ng ideyang ito.
Mas sobra itong mapangahas.
Isang ambisyosong gawain.
At napakasimple ng ideya…
pinagsama ang dalawang pamamaraan: kung sarado ang bangko at kung bukas ito.
Pumasok,
na parang madaliang pagnanakaw, pumunta sa kaha,
hintaying mapalibutan kami ng pulis,
at gamitin ang lagusan, hindi para pumasok, kundi para umalis.
Wala pang nakagawa ng ganito.
At
kapag ikaw ay isang pasimuno, malaki ang posibilidad na magtagumpay ka
kasi hindi handa ang mga tao sa bagay na bago.
Napakasaya ko noon nang matuklasan ko
na umaayon sa akin ang sining at 50 metro kuwadrado.
Pero bahagi ito ng instalasyon.
Pupunta si Fernando at sasabihin sa akin,
"Hey, may naisip akong gagawin natin."
Sa bawat problemang makita namin, sinusuri namin ang iba-ibang posibilidad,
mula sa kanyang pananaw,
mula sa akin,
na para itong isang pelikula,
na para itong isang ideya ng isang bagay na bubuoin sa hinaharap.
Ganito ang gagawin natin.
Ang ginawa ko noon ay…
Yari saan ang daan sa hilagang bahagi ng Acassuso?
Doon ako nagsimulang mag-imbestiga
at naalala kong may mga trabahanteng gumagawa ng lagusan ng desagwe sa Olivos.
Ang sabi ko sa kanila, "Kumusta? Isa akong estudyante sa arkitektura.
Isang tanong. Puwede ba itong gumuho?"
Ang sabi niya, "Hindi, habang lumalalim, lalong tumitigas ito."
Sige.
Sa pag-alis, may napansin akong mga bilog na naiwan sa kalye mula sa trabaho.
Sunod na araw,
pumunta ako sa kalye Peru.
May nakita akong bilog na ganito'ng sukat.
Nakakita ako ng isa pa.
Hindi ako makapaniwala.
Parehong bilog na nakita ko sa lugar ng konstruksiyon sa Olivos.
Kaya, iyong mga bakas bawat sampung metro
patungo sa kahabaan ng kalye Peru, na nasa gilid ng bangko,
ay nagsasabing may lagusan ng desagwe sa ilalim.
At bigla kong nakita ang dulo ng desagweng ito.
Sampung bloke mula sa bangko.
Naglakad ako ng halos 100 metro papasok at nakita
ang bilog na desagwe na anim na metro ang diyametro
na patungo sa kaloob-looban ng lungsod.
Isang 'di kapani-paniwalang tanawin.
At doon nagsimula ang bagong yugto…
na tinawag na "Donatello Project."
Donatello, hindi hango sa artista ng Renaissance,
kundi hango sa Ninja Turtle.
Nagma-martial art sila sa tubo ng desagwe,
at berde sila parang damo.
Kung maglalakad ka nang 20 minuto sa madilim na lagusan
at biglang pinatigil kita at tanungin, "Nasaan ka?"
Paano ko malalaman? Dapat itong sukatin.
Isa, dalawa…
Tatlo, apat…
Labing-isa, labindalawa…
Dalawampu't apat, dalawampu't lima…
Alam mo, hindi ko alam
na pag-aaralan ko ang cotangent kundi pa ako magnakaw ng bangko. Nakamamangha.
Parang lahat ng kalat-kalat na bagay na inaral ko sa buhay
ay biglang nagsama-sama, alam mo 'yon?
Binigyan ako ng cotangent
ng kailangang 69 grado at ang distansiya mula sa hypotenuse, na 15 metro.
TUBO NG DESAGWE, 69 GRADO
LAGUSAN, 15 METRO
ITAAS NA GUWANG, SILONG
Ginawa namin ni Fernando ang buong unang yugtong ito.
Nagsimula kami sa unang guwang gamit ang pikete at ilaw.
Para gumawa, halimbawa, ng butas na tulad nito,
na sukat ng dulo ng dalawang litrong bote, umaabot nang isang oras.
Imposible ito. Kaya nagdala ako ng 220 boltaheng generator
at gumamit ng electro-pneumatic na barena.
IBABANG GUWANG, 2 METRO
TUBO NG DESAGWE
Kalaunan, nalaman naming wala nang pera
at hindi kaya ng oras namin na gawin ito,
kaya kailangan namin ng dagdag na salapi pati na kamay.
At ang ikalawang partisipante ay ang Dok.
Muli, ayoko ng sinumang bayani.
ANG DOK
May kamag-anak siyang sangkot sa krimen,
sa mga bigating gang ng '90s.
Mararahas na taong ang pamamaraan ay mga baril.
Mas marami na'ng sandata namin kaysa sa pinakamalapit na pulisya.
Kilala ko ang Dok at mukha siyang makatwirang tao.
Siya ay abogado.
Kaya panatag ako.
Kulang pa tayo ng mga tao. Maghanap tayo ng isa pang tao,
at kaya pinakilala ako ni Dok kay Beto de la Torre.
Palagi akong nakikipag-ugnayan kay Dok.
Kaya, may panahon, katagpo niya ako sa isang gasolinahan
at sabi, "May ipakikilala akong isang kaibigan."
Pagkatapos, pinakilala niya si Facha, Fernando.
Isang taong
nakasisindak, matipuno,
at sanay gumamit ng karahasan,
ng pagpapasabog ng baril.
"Wala akong masyadong pera."
Sabi niya, "Hindi, may trak ako.
Ibebenta ko at bilhin natin ang kailangang materyales."
Pero hindi kami umuusad ayon sa bilis ng kasabikan ko.
Ginagawa ko ito 24/7, at ang iba…
Si Dok ay may paglilitis.
May problema sa babae si Sebastian.
Si Beta ay may gota. Maga ang kanyang mga paa at 'di makalakad.
Kailangan ko ng isa pang tao na may libreng oras kapag libre ako.
Napakadaling magnakaw sa Argentina.
Nakikisalamuha ako sa lahat ng uri ng tao.
At nakapasok ako sa "Spider-Man" gang.
Kaya umakyat kami,
yumukod, pumanhik sa ika-18, ika-20 palapag,
hinahanap kung saan tinatago ng mga tao ang kanilang gamit.
Nang kinontak nila ako,
nagkasundo kaming bubuksan ko ang kaha, paghahatian ang kalahating milyong dolyar.
Naglalakad ako sa kalye Libertad gayak na gayak, tulad ng gusto ko,
at may lumapit sa akin, "Hi, Marito. Kumusta ka?" "Hi, Dok."
Unang tanong niya sa akin ay, "May pera ka ba?"
"Oo, siyempre," sabi ko sa kanya. "Mag-usap tayo.
Mayroon akong napakaimportanteng trabaho.
Ito ang trabaho ng buhay ko.
Makinig ka, Marito." At sabi ko, "Tigil.
Kung sasali ka, sasali ako. Wala nang usapan."
Naalala ko ang araw na iyon, naroon si Sebastian, Beto,
at dinala ni Dok si Marito.
At nakaharap ko ang napakaliit na taong ito, 1.6 metro ang tangkad,
nakaliyad ang dibdib gaya ng isang ganap na pandak. "Hi, 'tol. Kumusta ka?"
Pumasok siya sa estudyo at tiningnan ang mga pinta.
May hinuha ako ng estudyo,
kabalyete, oleong pinta…
Nakadidiring lugar ito.
At pinakilala ako sa taong nakaisip nito,
kung sinong Araujo.
Dinala niya ako sa isang lugar at sinabi, "Tingnan mo. Nagtatanim ako rito."
May inangat siyang kurtina at may mga ilaw
at napakaraming tanim na marihuwana.
Isang panteatrong karakter,
parang isa sa mga engkantador ng ahas, alam mo 'yon?
Wala akong gaanong damdam.
Mukhang talagang sinsero ang pagbati ni Beto. At pagkatapos ay si de la Torre.
Nakaramdam ako ng pangangalisag
sa lalaking nagngangalang Sebastian, kalauna'y nalaman kong si Garcia Bolster.
Na… Hindi ko alam. Parang sinasabi sa iyong, "Mag-ingat ka."
At isang araw tinawagan ako nitong si Araujo
at sabi, "Puwede kang pumarito? Magsuot ka nang kumportable. Baka marumihan tayo."
Ang sabi ko, "Diyos ko, saan kami pupunta? Nasa oras ba ako?" Pero kuryosidad
ang pumatay sa pusa.
Ang unang beses ay talagang nakakatakot.
Mantakin mong maglakad kasama nitong tubig-kanal, lata, piraso ng metal, tubo.
Tubo, ibig sabihin, ilegal na koneksiyon mula sa mga bahay.
Maka-isang kilometrong paglakad, narating namin ang lugar na yari na,
ang unang guwang.
Sabi ko, "Subukan mong hanapin ito." Tiningnan niya'ng lahat ng metal na plaka.
Nakita ko ang napakalaking bilog, napakalawak na sirkumperensiya,
dambuhalang tubo, 10 metrong puno ng metal na plaka.
"Ano'ng nakikita mo?" "Wala, 'tol. Ano'ng dapat makita? Alis na tayo."
Binuksan ko ang metal na plaka. May guwang.
Sabi ko, "Tingnan mo. Salbabida ng Baywatch ito."
"Salbabida ng Baywatch?" sabi niya.
"Nasaan ang mga babae?"
"Hindi, ang salbabida ng Baywatch ay sakaling biglang umulan.
Tataas ang tubig, at ang tanging magagawa natin para maligtas ang buhay natin
ay kumuha ng salbabida ng Baywatch, magpaagos,
at magdasal kanino mang gusto mo para makalabas nang buhay."
-"'Di ko maintindihan." -"Sa totoo, kahit ako."
Ayoko na ring mag-usisa pa, dahil nakita ko nang 'di ito para sa akin.
Ibinalik niya ang turnilyo
at bumalik na kami palabas.
Narating namin ang dulo ng lagusan. 'Di ko matanggal ang dumi.
Binuhusan ko ng tubig mula sa desagwe, at lalong lumala.
Ang damit ko, kahindik-hindik.
Sumakay kami ng trak.
Tinunton namin ang walang katapusang dalisdis hanggang dulo
at sabi niya, "Liko rito.
Nakita mo kung nasaan tayo sa ibaba?"
"Oo, nakita ko."
"Kung gagawa tayo ng tamang lagusan, dadalhin tayo nito nang direkta
sa kaha de yero ng bangko."
Ngayon gusto ko na ito.
Ang katulong na hinahanap ko ay dumating
dahil naroon siya 24/7 para dito.
At noon kami nagsimulang magtrabaho nang ilang buwan kasama si Mario
pumapanhik sa hagdan,
nagbabarena nang electro-pneumatic,
napakaraming mate tea.
Iniwan namin ang sasakyan sa tabi ng bukana ng tubo.
Tinalian namin ang mga ito ng lubid at pumasok roon.
Ilan sa amin ay pumasok
at ang iba ay naiwan para magbantay.
30 metro ang layo ng forensic police,
'di namin alam kung may nakakita sa amin mula sa bintana at may parating.
Ang sagabal ay ang materyales.
Kailangan namin ng mga mitsa ng barena, grinding disc, lampara, kable.
Lahat ng materyales na ginagamit namin.
Kailangan naming kumpunihin ang generator,
bumili ng kagamitan.
-Magkano iyan? -500.
Limandaan kasama ang baterya?
At saka sapatos, hard hat, at life jacket para sa lahat.
Maayos ang buhay ko,
at sa gabi, buweno…
Tinatanong ako, "Nagnakaw ka ba?" Hindi, nagtrabaho ako. Tinuring ko itong trabaho.
Dahil ang pag-alis ng gabi at babalik ng sunod na araw ay normal,
nag-alala ang dati kong asawa, si Alicia, na sinusundo ako ni Mario para mag-party.
Gumagawa talaga kami ng lagusan. Minsan lumalabas din kami.
Halos isang taon kaming labas-pasok. Mas matagal pa yata.
Wala pa rin kaming pera.
Wala pa rin kaming sarili.
Kami iyon. Kung magka-problema, kami-kami ang nag-aayos.
Alam ko na sa 15 metro, dapat nasa bangko na kami.
Malapit na kami sa kongkreto
at bigla…
May tinamaan akong iba. Ibang densidad ang tinamaan ko.
Bigla, may tinamaan akong matigas at ang saya nito, tama?
Pero pader ba ito ng bangko?
Tama ba ang pakakalkula ko?
Tama ba ang sukat ko ng gulong ng bisikleta?
Paano kung pader ito ng silong ng kapitbahay?
Paano kung sa D-Day, buksan ko ang butas
at makita ang kapitbahay na tumatae sa banyo ng silong?
Buweno, para makakuha ng mas tamang sukat,
gumawa ako ng 2 metrong mitsa ng barena. Kung saan nagtapos ang lagusan,
nagbarena kami at lumagos sa bangketa.
Sabi ko, "Ayos, ito ang aking MacGyver."
Nalutas niya ito sa halagang 50 pesos na may Huwebes na handog. Kundi, 100 ito.
Sa normal na butas, puwedeng buksan ang mga kaha de yero buong weekend.
Dito,
dapat naming buksan ang mga kaha de yero sa pinakamabilis na paraan.
Sabi ni Fernando, "Oo nga, ganitong aparato,
gaya ng gamit ng mga sheet-metal worker, 'di ba?
Sabi ko, "Oo, sige, hydraulic 'yan. Tingnan natin ang madidisenyo ko."
Naghanap kami ng standard mini hydraulic unit,
at batay sa kapasidad ng hydraulic unit na 'yon,
dinisenyo ko ang silindro, ang piston na gumagawa ng empuhon.
At ganoon namin binuo ang aparato.
Teleskopiko ang likod, para regulahin ang distansiya.
Gamit ang aparatong 'yon, talagang ligtas kami.
Alam naming mabubuksan ang kaha de yero sa loob ng pitong segundo
at walang makaririnig nito.
At ganoon nalikha ang "power cannon."
Naisaisip naming lahat ang pagbaba sa lagusan
papunta sa tubo ng desagwe dala ang kulimbat.
Ngayon ano'ng gagawin namin doon?
Ang pangunahing mahalagang ideya ay malinaw na pumunta sa pampang ng ilog.
Pero iyon mismo ang iisipin ng mga pulis.
Sa sandaling malaman nila ang pagtakas namin,
pupunta sila sa ilog.
Samakatwid, dito ko sasabihing pumunta tayo sa kabilang panig.
Bentaha ang kabilang panig
dahil sandaang lugar ang matatakasan.
Pakasiyasat, nahanap namin ang pinakamagandang lugar,
14 bloke mula sa bangko,
malapit sa kanto kung saan makapagpaparada kami ng kotse,
butasin ang ilalim, at dumiretso
nang 'di umaalis sa lagusan o makikita ng sinuman.
Ang paglakad sa loob ng lagusan ay
mahirap dahil talagang mabigat ang lahat ng dadalhin namin.
Kaya naisip naming pataasin ang tubig para makapagtimon.
Kaya gumawa kami ng dike.
Napakaraming yero, lubid, kahoy,
at expandable polyurethane para maging waterproof ito.
"FRONT VIEW", 6 METRO
Sa mismong pag-ahon namin, may dumating na napakalaking bagyo.
Pakabagyo, makalipas ang sampu, 15 araw, pinuntahan namin ang dike at wala na ito.
Tinangay ito ng bagyo.
Sabi ko, "Hindi, hinto. Tama na. Itigil na natin.
Sigurado ako mapakikinabangan natin ito."
Tama na. Tapos na ako. Pero bigla, sabi ko, "Hindi, gawin natin ang dike,
dahil kapag nalaman nilang may dike at balsa tayo,
magiging terible ito."
Ang ideya na aralin
kung paano mapapasok ang kaha de yero o paano maghukay ng lagusan
ay nagi na ngayong
pag-aaral ng sikolohiya ng Grupong Halkon.
Paghahanap ng manuwal, na, halimbawa,
ang bibliya ng protokol para sa pangbibihag.
Pakikinig
sa radyo ng pulis.
Samakatwid, naiintindihan ko na
ang mga oras, metodolohiya,
at bagay na mangyayari, nang bigla,
mula sa loob ng bangko, sabi nila, "Ninanakawan nila tayo."
Para sa akin, ang pagkilala sa kalaban
ay halos pagkapanalo na ng giyera.
Kailangan namin ng partikular na trak na puwedeng magbukas ng pinto sa sahig.
Lima o anim na libong dolyar ang bayad.
At dinala ito ni Beto de la Torre sa bahay niya sa Wilde.
Doon namin binago ang trak.
Pinutol namin ang bahagi nito para mapadaanan sa sahig.
Nagtatrabaho kami at naroon ang asawa niya, kuha mo?
Sabi ko, "Ano'ng ginagawa niya rito?"
Nagtinginan kami. Bakit narito rin ang babaeng ito?
"Hindi, ayos lang 'yan."
'Yon na.
'Yon ang panahon na nakilala ko si Alicia Di Tullio.
ANG ASAWA
Hindi niya pa nga alam ang pangalan ko,
dahil ni hindi ko pinakilala ang sarili ko o anuman.
Pero naroon ako.
Kailangan namin ng drayber ng van.
Ang Paysano, Zalloechevarria.
Alagad ng batas.
Pagkatapos, dinagdag namin ang Bata.
"Naroon ka sa D-Day.
Ang gagawin mo lang ay itutok ang baril at gawin ang sasabihin namin."
Oo, mantakin mo.
Gumugol ako ng 500 araw kakaisip ng pagnanakaw na ito.
Wala akong ibang ginawa kundi iyon.
Sa unang araw alam ko na kung paano kukunin ang pera mula roon,
pero, gayunman, sa ikalawang araw nirepaso ko ang aking tagumpay.
Pati sa ikatlong araw.
Ilang ulit ba namin nirepaso ang aming tagumpay?
Naisip ko ang plano noong Setyembre 2004.
Alam mo kung ano'ng talagang inisip ko?
Na sa umpisa ng 2005, magagawa namin ito.
Mali.
Hindi ko naisip na magiging sobrang hirap at tatagal nang mahigit isang taon ito.
SCANZIANI SASTRERIYA
Ang pantalon.
Sobrang payag ako na gusto kong gawin ito kahit umulan pa o umuulan na.
Nang panahong iyon, ang tanging panganib ay
kapag may sitwasyon ng pangbibihag, may isang matalino
na makaisip na puwede kaming tumakas sa imburnal,
haharangan ang aming labasan at paalam, wala kaming mapupuntahan.
Hindi ako masyadong nakatuon nang isang araw.
Pero determinado ako.
Nang matuklasan ang lahat, ito ay parang
lilikha kami ng nobela.
Ito ang magiging bida ng tag-init.
Gagawin natin ito sa Biyernes, Enero 13.
May mapamahiin ba sa inyo?
Mabuti.
ENERO 13, 2006, D-DAY
Gumising ako nang ikapito ng umaga.
Maingat akong nagbihis at hinanda ang aking sapatos, kamiseta, at kurbata.
Sinundo ko ang Bata.
At pumunta kami sa pook ng D-Day.
Naalala ko, nasa malaking mesa ako ng gabi,
naroon ang lahat ng kailangan kong dalhin,
ganap na nilinisan ng fingerprint.
Isipin at repasuhin natin ang posisyon.
Una, 9:00 a.m.,
Papasok sa tubo ng desagwe si Sebastian.
Nagsimula akong maglakad.
Narating ko ang dike.
Sa dike, pinaandar ko ang motor.
Beneripika na lahat ay nasa mabuting kondisyon.
At inakyat ko ang lugar na kinaroroonan ng butas na patungong bangko.
At naghintay ako hanggang magbigay sila ng pagsang-ayon.
Ang Dok…
at Beto,
papasok kayo.
Sumama sa akin si Alicia papunta sa lugar.
Binaba niya ako sa kanto ng bangko,
at umalis. Iniwan niya ang kotse kung saan niya dapat iwan ang kotse.
Kotse ko.
Ngayon, pupunta ang Paysano
at pupuwesto
sa takasang imburnal sa 3 Sargentos at Libertad.
Pumarada ako.
Ang Bata at ako ay naglakad nang isa o dalawang bloke.
Nahanap namin ang Ford Escort na naghihintay na sa amin.
Nagdaldalan kami roon, parehong nakapostura.
Suot ko ang aking klasikong three-piece suit.
Dumaan kami at nakita ang nakaparadang kotse kasama si Marito at isang kagrupo.
"Hi. Kumusta ka?"
Darating ako gamit ang sasakyang ito.
Iiwan kong bukas ang hazard light, na may ilang tire spike sa backseat
para 'pag lumapit ang Grupong Halkon, makikita nilang ito ang takasang sasakyan.
Nang Enero 13, pumasok kami. Sinigurado kong mabuti ang lahat.
Ang mga alarma, security camera,
iyon ang ipinakita ko sa lokal na pulisya.
ANG GUWARDIYA
Nang panahong iyon, na parang napakabilis dumaan,
Talagang pagod ako.
At saka, nakatulog pa nga yata ako.
Nang papunta, talagang dahan-dahan at banayad, naglagay ako ng ilang patak.
'Yong malagkit na dumidikit ay gamit namin
para itago ang aming fingerprint.
Narating namin ang garahe ng bangko.
12:38 P.M.
Lumabas kami nang talagang kalmado.
Nang papasok na kami sa pinto,
sinenyasan kami ng pulis sa bunker at sabi
na kapag tanghali, nanananghalian ang mga empleyado at sinasara ang pinto.
Kaya nagmadali kami ni Bata.
Binagtas namin ang rampa.
Pumasok kami sa mismong main door
at papasok naman sa bangko si Dok at Beto.
Napansin kong may isang nakasuot ng bata.
Tinutok ko ang kamera na 'yon. Kinuhanan ko ng kamera mula sa harap.
Sa mismong paglakad ng taong ito,
makikita mo ang baril sa kanyang baywang.
Pumasok ako. Nilabas ang baril.
Walang kikilos. Sige na.
May mga taong naghihintay sa pila kaya…
Walang gagalaw.
…pinigil ang guwardiya.
Pinakita ko sa mga tao, "Sige na, pagnanakaw ito. Lahat kayo dumapa."
Dapa. Pagnanakaw ito. Lahat kayo dumapa.
"Tingin sa sahig at walang magiging problema.
Maaayos ang lahat, pero sundin ang sasabihin namin."
ANG KLIYENTE
May nakita akong taong kulay salmon o pink ang damit.
Nakita kong may hawak na siyang baril.
Dali.
Pinatunog ko ang alarma. Nagbabala akong ninanakawan ang bangko.
Ikalawang palapag.
Sa inyo ito Marito at Bata.
Mag-ingat!
Kapag nagtrabaho ka sa bangko, bibigyan ka ng pagsasanay
sakaling mangyari ang ganito.
Sinabi nila sa kurso na ang modus operandi
ay madalas biglaan. Umaabot nang isa't kalahati, dalawa, tatlong minuto.
Mabilis sila.
Naalala ko 'yon. Nakadapa ako at nagsimulang magbilang.
ANG EMPLEYADO NG BANGKO
May nakita akong pumasok at pumunta sa ATM.
Nakakalo at naka-light jacket. Tumakbo ako at hinuli siya.
Si Fernando ito. 'Di ko nakilala dahil 'di ko pa siya nakitang ganoon ang suot.
Pumunta kami ni Bata sa ikalawang palapag.
Kaparehong operasyon: "Lahat kayo dumapa. Pagnanakaw ito."
Dalawa pang yangkaw at tinawid ko ang salamin,
at lumapag sa kubikulo ng kahera.
"Ang pera! Dali!"
Kukunin ko ang radyo ng pulis.
Pakikinggan ko kung kailan eksaktong darating ang kalapit na pulisya.
Sa panahong iyon, gagawin natin ang unang yugto ng plano:
"Cuckoo."
Kukuha ako ng bihag,
hihintaying dumating ang unang patrol car,
at magkukunwaring tatakas sa bangko kasama siya.
Hihintayin kong sabihan nila akong sumuko at babalik ako sa loob.
At ang galaw na ito ang bubura sa kanilang pag-akala
na tatakas tayo sa lagusan,
dahil gusto nating tumakas sa pinto…
Kapag tapos na ang "Cuckoo,"
isasara natin ang pinto ng bangko
at pupunta na tayo sa ikalawang yugto.
At noon ko narinig ang sirena ng pulis,
at saka ka nagkaroon ng napakaraming tanong,
dahil sa huli, 'di ito madaliang pagnanakaw. Paano ito matatapos?
Ultimo momento.
May bangkong ninakawan sa San Isidro.
At saka dumiretso sa ikatlong yugto,
na pagpapaalis ng guwardiya sa basement.
Ito ang taong nakikipag-ugnayan sa labas.
Wala siyang dapat makita o marinig na kahit ano mula sa kaha de yero.
Kinuha namin ang tagapangasiwa. Pumunta kami sa bunker.
Ilang segundo lang ito.
Mukhang napakahirap nito pero ilang segundo lang ito.
Dali. Labas dahil lalabas tayo. Sige na.
Mula sa itaas, narinig naming pinapalabas nila ang pulis.
Kinuha niya ako at sinabing, "Kalma. Pulis, sumuko ka."
Sabi ko, "Hindi ako susuko."
At wala siyang balak buksan ang pintong 'yon.
Sakaling ayaw niyang umalis,
takpan natin ang bintana
at isa sa atin ay babayuhin ang mga bintana hanggang matorete siya.
Labas na. Sige na, halika na.
Medyo nayamot iyong naka-light jacket.
Hinablot niya ang buhok ng operations manager
at tinulak siya sa bintana ng pinto ng bunker.
Sabi ko, "Makinig ka, 'tol.
Kalalabas ko lang sa Sierra Chica
at babalik ako, kaya 'wag mo nang komplikahin.
Mula sa bibig ng isang batikang magnanakaw, agad kitang palalayain."
"Lumabas ka at pangako ko, hindi kita papatayin," sabi niya.
Sinabi ng babae sa kanyang 'wag umalis dahil papatayin siya ng mga ito.
Karumal-dumal iyon.
At… buweno.
Kasi marangal siyang nagtatrabaho. Kasama mo sa trabaho araw-araw.
Paano kung barilin siya?
Lumabas ka na riyan. Dalian mo.
Umiiyak na sinabi ng operations manager,
habang inaatake ng nerbiyos,
na sumuko na at hindi niya pa nakakasama ang apo niya.
Pinapahamak nila'ng mga kaibigan at katrabaho mo.
Nagbabantang papatayin ang isa sa amin, at isa pa.
Wala kang kalaban-laban at magpupuyos sa galit.
Dali. Labas na riyan. Sabihin mong lumabas siya.
Sabi ko sa taong naka-gray, "Aalis ako."
Kalma. 'Wag saktan ang mga bihag.
'Wag saktan ang mga bihag ang tanging hiling ko.
Binuksan niya ang pinto.
Linagay niya ang baril sa mesa
at ang telepono sa pakikipag-ugnay.
Paglabas, itinaas ko ang kamay at sumuko. Hindi niya ako kinapkap na parang baguhan.
Kinapkap ako ng taong bihasa sa kanyang ginagawa.
Kinuha ko'ng kamay niya, inakyat ang hagdan, dinala siya sa pinto.
Tinutok ko sa likod niya ang kanyang 9 mm na baril.
Linabas ko ang magasin at binaliktad ang bala
para maiwasan ang mabilis na pagputok ng baril.
"Alis na." "Ano?" "Alis na." Binuksan namin ang pinto.
Umalis siya. Pinatakas namin. Pinatakas namin ang pulis.
Nagsimula akong magduda.
Sino sila? Ano ang kasamahan ng gang?
Sino ang tinawagan mo?
Hindi makapaniwala si Sarhento Serrano
na makatatakas siya sa isang pagnanakaw.
Paglapit ko sa hepe sa kalsada, nakita ko'ng bangko.
Nasa ikalawang palapag ang taong naka-gray tulad nito, may ipinapakitang Nextel.
Nang ipakita niya ang Nextel, sinabi ko kay Gustavo na sa akin iyon.
Sabi niya, "Paano mo nalaman?" "May logo ito. Dinikit ng isa sa anak ko.
Tawagan mo dahil sa akin iyon.
Nang una,
dalawang tao ang nakaatas sa negosasyon,
si Dok at ako.
Kalaunan, dahil sa aking eksaherasyon,
sa mabulaklak kong dila…
sa pinag-aralan ko sa teatro, at paraan ko sa pakikitungo sa kanila,
ang sabi ni Dok, "Hindi,
si Marito dapat ang negosyador."
At ganoon ang nangyari.
Pekeng bigote, kippah, salamin, at kaputsa.
Sa posisyon ko bilang negosyador,
tinawag ako sa peryodiko na,
"Ang lalaking naka-gray suit."
Hello?
Oo, madam.
Hindi madam, hindi ako si Walter Serrano.
Pero pinalaya ko na ang asawa mo, madam, kaya kalma.
Oo, madam, isa ako sa mga magnanakaw. Kalma.
Kumalma ka, pakiusap.
Patatawagin ko sila sa iyo.
Kumalma ka, madam.
Ibaba mo ang telepono, pakiusap.
Agad-agad, binalya ko ang telepono sa salamin
para tawagan ako ng tenyenteng ito.
At sabi ko,
"Tumawag ang asawa ni Walter Serrano.
Sabihan siyang tawagan ang asawa niya dahil desperada ito."
Balik sa ating live na ulat sa pagnanakaw ng bangko
na may mga bihag sa San Isidro.
Tatlong bloke ang harang sa Avenida Libertador.
Bawal dito. Balik.
Lalo pa itong ipinagbawal na puntahan ng mamamahayag.
Halos isa't kalahating bloke ang layo namin
mula sa gitna ng pangyayari.
Ang sunod na hakbang
ay isara ang tarangkahan ng paradahan.
at iharang ang kotse.
Kapag pumasok ang pulis sa garahe, hindi tayo magtatagumpay.
Bakit? Dahil 'di natin malalabas ang "power cannon" sa kotse.
Pagkalipas ng 12:30 p.m.,
Narinig ko silang nagsisimulang
i-beep ako
at sabi nila'y, "Tibagin."
Binutas ko at parang may ginalaw silang mga bagay sa kabila.
Dahil tinamaan ko ang likod ng piraso ng muwebles.
Pagkatapos ay hindi nila mahanap kung nasaan ang butas na ginawa ko.
Mahalagang sandali ang makita ang mukha ng weirdo sa butas na iyon.
Ito ang takasan namin.
Pumuwesto ako roon
para trabahuhin ang mas madadaling kaha de yero.
Ano'ng mas madadali? Iyong mga kaha na pinakamalapit sa bisagra.
Kalkulado na halos ang oras
na makapagbubukas ng 400 kaha de yero sa loob ng dalawang oras.
1:03 P.M.
Hindi namin alam ang hinihingi ng mga mangingidnap
para palayain ang mga bihag at sumuko.
Patuloy ang dagsa ng mga rondang sasakyan at pulis
pero wala pang makitang solusyon sa sitwasyong ito.
Pinapanood namin ang monitor, isang TV na walang tunog, na nasa lahat ng bangko.
Laganap na ito sa mamamahayag.
Sa sandaling iyon, sumilip ako sa bintana
at nakita ang lalaking may radyo na tinuturo ako.
Pero tumitingin siya sa gilid, gaya nito.
Titingin siya sa akin, sa radyo, at sa gilid.
Sabi ko, "Ano'ng nangyayari?"
Dahil isa akong bihasang magnanakaw, alam kong may mali.
Sabi niya, "Narito ang makikipagnegosasyon sa iyo."
"Sino?" "Ang lalaking may balbas," sabi niya.
Miguel Angel Sileo.
Major ako sa Falcon Special Forces para sa pulisya ng Buenos Aires.
Negosyador ako at miyembro ng koponang taktiko.
ANG NEGOSYADOR
Normal naming pinarada ang sasakyan.
Binigyan kami ng buod ng nangyari.
Binigay nila sa akin ang numero ng teleponong nasa loob ng bangko.
Pumuwesto ako sa likod ng parang trak na sasakyan
kasama ng aking kasangga, na nagsisilbing kalasag ko.
Doon ako nakipag-ugnay.
Pinaliwanag niya ang nangyari.
Isa itong madaliang pagnanakaw na sumablay at sila ay natimbog.
Ayaw nilang may masaktan, ayaw rin nilang bumalik sa kulungan.
"Makinig ka, 'tol.
Katatapos ko lang ng 15 taon sa Sierra Chica.
Kaya gawin natin itong maikli at madali."
Ang negosyador, na primera klaseng pulis ang propesyon,
alam niyang primera klaseng magnanakaw ang propesyon ko
pakasambit ko ng Sierra Chica.
Sa kabila ng sinasabi, nakatuon din ang pansin ko,
gaya ng lahat ng negosyador, sa hindi berbal na senyas at galaw.
Ang taong ito ay nakaupo at nakakurus ang mga paa.
Kaya hindi akma ang kanyang tindig sa nangyayari sa kasalukuyan.
Normal kapag may mga kinuhang bihag, matindi ang stress, adrenaline.
Nagsisigaw at nagmumura.
Pakinggan mo ito.
Makinig ka.
Asikasuhin mo ang lupon sa krisis
para maasikaso ko ang sitwasyon dito. Ayos ba?
Sabi ko, "Sige, magpatakas ka ng isang biktimang kinakabahan."
Tandaan mong pinaalis ko ang aking natural na kalaban.
Pinalaya ko'ng pulis na si Walter Serrano. Kabutihang loob iyon.
Huwag nang humingi pa ng mga bihag. Tapos. Ayos.
Pinatay ko'ng cell phone. Nagtinginan kaming lahat.
Sabi ng boss, "Ibinbin mo, Sileo."
Iyon din ang gusto ko, oras.
Oras para buksan ang mga kaha.
Hindi ako huminto para tingnan kung ano'ng laman no'n.
Kung puwedeng buksan o ano pa man, nasa ikalawang hilera na ako.
Ganoon ako kametikuloso, kinakalansag ang lahat ng kandado.
Habang kinakalansag ko ang lahat ng kaha,
may nagpakitang isang taga-bangko
at sinigawan ako.
"Ano'ng ginagawa mo rito?"
Tiningnan ko siya nang ganito. Siyempre nakasuot ako ng maskara.
At sabi ni Fernando,
"Hindi na ikaw ang masusunod dito. Ako na ngayon ang masusunod."
At umalis na siya. Pero ako ay, "Naku, nahuli nila ako."
2:17 P.M.
Napakarami naming bihag.
Kalaunan, nalaman naming 23 ito.
Huwag magpakabobo.
May isang dumating
at medyo mas marahas ang paraan at pagtrato sa iyo.
Sabi ng isang dumating, "Kalma, parating na'ng abogado ng distrito.
Nakikipagkasundo kami at susuko. Kalma lang."
May napakanerbiyosong lalaki. Malapit na siyang bumigay.
Gusto niyang umihi.
Parang umaatungal na siya.
"Ginoo?" "'Di ako makasige." "Bakit?" "Dahil nakatingin sila sa akin."
"Sige, doon ka sa may hagdan, 'tol. Pakiusap."
Kinabahan ang mga tao sa sitwasyong ito.
"Ano'ng problema, baliw?"
"Hindi ako makasige. Kinakabahan ako."
Hindi, 'tol. Halika. Aalis ka na.
Sige, halika rito.
Tara. Ngayon na.
Binuksan namin ang barikada at literal na tinapon siya.
Agad, sumugod ang elite corps,
yinapos siya, sinuntok nang ilan,
kasi 'di nila alam kung bihag o magnanakaw.
Buntis ka ba, madam?
Sige, aalis ka na. Halika.
Halika, alis na.
May pagsulong dito sa lugar ng Banco Rio.
Dalawang tao ang pinatakas, isang lalaki at isang babae.
Nakikita natin ang pangyayari nang ang babae ay
pinatakas ng mga kriminal na may hawak na mga bihag
na empleyado at kliyente ng Banco Rio.
Nalaman namin
na matindi ang ginagawang negosasyon ng mga pulis
na sinusubukan silang kumbinsihing sumuko.
PAGNANAKAW NG BANGKO: DALAWANG BIHAG ANG PINALAYA
May dalawa akong radyo.
Isa sa tsanel ng pulisya,
isa para makipag-ugnay sa kasamahan ko.
At may isa pa ako,
na napakamura lang na radyo,
'yong nabibili nang dalawahan.
'Yong radyo, na may kasamang mga tsanel,
naalala kong naghahanap ako
at napakinggan ang Grupong Halkon.
Naalala kong hinablot ko si Mario at sinabing, "Pakinggan mo ito."
Napakikinggan ko ang mga sniper
na nagpapadala ng impormasyon sa pinuno ng operasyon
at ang pagsagot ng pinuno ng operasyon sa mga sniper.
Narinig kong sinabi nila, "Kuha ko ang nasa itaas."
"Kuha ko ang sa ibaba."
Nangangahulugan ito na kung sabihin ng boss na, "Ngayon na,"
may bala na sa ulo si de la Torre at ako.
Nakita sila ni de la Torre. Lumapit siya at kinuha ang Nextel
at sabi, "Pababain ang mga lalaking iyon o may papatayin ako live."
'Di ko maalala ang eksaktong sinabi dahil sa matinding sitwasyon at tensiyon.
Kaya bumaba ang mga taong iyon sa kahilingan ng lalaki.
Pero may tatlong sniper na Halkon. Hindi niya nakita ang mga iyon.
3:10 P.M.
Napagpasyahan namin ang partikular na haba ng oras para sa gagawin sa bangko.
Pagbubukas ng mga kaha at paglilipat ng mga bihag.
Sa ganoong haba ng oras, nakapagbukas kami ng 143 kaha.
'Yong iba kailangan naming gumugol ng oras para baguhin ang kagamitan,
na wala naman sa plano namin.
Kaya napagkasunduang oras na para umalis.
Sa sandaling matapos ang dalawang oras,
pupuwesto na tayo para ibaba ang nakulimbat sa pinakamabilis na paraan.
Nakatanggap ako ng tawag mula kay Araujo.
Tara. Yugto na Pizza.
Kaya may tinawagan akong isa pa.
Sabi niya susuko na sila.
"Sige, tama ka, 'tol. Wala itong patutunguhan."
At gusto nilang
kumain dahil ilang araw silang maglalagi sa istasyon ng pulis at 'di makakakain.
Dalhan mo ako ng ilang pizza.
Dalhan mo ako ng ilang soda. Kakain kami at susuko.
Nilinaw ko na hindi ito fugazzetta.
Sa ulat, sinabi yata ng isa sa kanila, "Kung fugazzetta ang hingin ko kay Sileo,
limang fugazzetta, malalaman niyang lima kami,
at papasok sa bangko sa loob ng limang minuto."
Mula sa puntong iyon, sa sandaling makuha ang kahilingan niya
at isasagawa na ang palitan, nawala na ang komunikasyon.
Ano ang gagawin ko pansamantala?
Ilalagay ko ang mga iniwan nilang baril sa kaha de yero.
At gagawin ko ang yugto na "Hair Bleach."
Limang litrong bleach ang isasaboy sa palibot para maiwasang mag-iwan ng DNA.
At ito ang buhok.
Ako ang huli kasama ni Araujo.
Gamit ang lubid, sinuporta niya ang katawan gaya nito,
at hinila pabalik ang muwebles.
Sinubukan ni Garcia Bolster na paandarin ito. Hindi niya magawa.
At kinabahan talaga si Vitette
at nagmandong, "Huwag mong gamitin ang choke. Babahain mo ito."
Kasama ang nakulimbat at motor na hindi umaandar, nasiraan ako ng ulo.
Sinubukang paandarin ni Vitette ang motor
at hindi niya mapaandar, kaya nagsimula silang magsagwan.
Doon kaming lahat sa nasa unahan, na may motor,
maliban kay Araujo na nasa alternatibong inflatable raft.
Naalala kong tumalon sa balsa sa hulihan
sa ibabaw ng pera.
Sa ibabaw ng suput-supot na pera, katulad nito.
Dumaan kami sa imburnal na napakalapit sa pampang. May mga anino at ingay.
At bigla, umandar ang motor.
Bumiyahe kami ng 14 bloke, at dumating sa imburnal.
Inabisuhan namin ang isang kasama, ang Paysano, na nasa itaas,
na nasa ibaba na kami. Kaya inangat niya ang takip sa itaas gamit ang bareta
dahil mabigat ito.
Ako yata ang huling dumating. Lahat sila nasa loob ng trak.
Hindi na kakasya ang kahit ano, mga tao at supot lang.
Ikakarga natin ang kulimbat.
At voila.
Sakay ng caravan ang lahat papunta sa lugar kung saan paghahatian ang pera.
Iniisip kong hinarangan nila ang pasukan at manlalaban.
Wala na kaming naririnig na ingay. Wala nang tao.
Nagtinginan kami.
Iniisip kong magpapanggap silang mga bihag at magpapalit ng damit.
Nasa itaas sila naghihintay sa mga pulis.
Dumating kami sa lugar, bumukas ang tarangkahan,
at dineskarga namin ang mga supot.
At mga supot…
Ayokong paglaruan ang inyong imahinasyon.
At marami pang supot.
Agad sa simula pa lang, gusto kong buksan ang TV para panoorin kung nasaan sila.
'Di pa rin pumapasok ang Grupong Halkon.
Naroon na kami sa lugar kasama ang lahat ng supot.
At bigla,
"Sa ngayon, papasok na sila…" At nakita namin live
kung paano kami huhulihin ng grupo.
"Pulis!"
Bumukas ang pinto at pumasok kami.
Akala ko susuong ako sa sagupaan.
PINATAKAS NILA ANG MGA BIHAG
7:12 p.m., may nakikita kaming gumagalaw
na mga pulis at Grupong Halkon papasok.
Isang maso sa bintana at nasakop nila ang bangko sa loob ng dalawang segundo.
Dito mo uuriin kung sinu-sino sila.
Lahat sila suspek.
Kinapkapan nila kaming lahat,
habang nakataas ang mga kamay.
At nang umalis kami, nasa labas ang nanay ko at ang asawa niya.
Pinayagan silang makita kami. Wala nang iba.
Nakita ko ang asawa at anak ko.
Talagang emosyonal na sandali.
Anabella, ang mga kriminal, ang apat na kriminal, nadakip sila?
Ano'ng eksaktong nangyari? Ano ang alam n'yo mula riyan?
Oo, nagapi ang apat na kriminal
na natuklasang nanloob sa bangkong ito.
Katatapos lang nito,
kanina lang nang eksaktong 7:20 p.m.
Sinuri nila ang mga tao bilang empleyado at kliyente ng bangko.
Paikli nang paikli ang linya hanggang wala nang natira.
Naalala ko sinalansan namin ang lahat ng pera sa tabi.
Sandaang libong dolyar, gawan ng kaunting talaksan.
Sandaang libong dolyar. Kaunting talaksan.
Nagsimulang mapuno ang kuwarto.
May sandaling nakaupo ako sa bundok,
bundok ng bungkos ng $10,000.
Sa San Isidro, tapos na ang sitwasyon ng pangbibihag.
Live tayo. Matapos ang pitong oras,
napalaya ang lahat ng bihag
at walang nadakip na kriminal.
"Narito lahat. Magaling! Ang saya! Paghatian natin."
May nagsabing, "Calculator?" Hindi, 'tol. Walang calculator.
Kinuwenta namin at naalala ko na may sobrang $20.
At dahil may natirang $20
at lima kami at wala kaming panukli,
pinunit ito ni Vitette.
May mga taong tumingin sa loob ng kuwarto,
dahil isa-isang pinaalis ang mga tao sa bangko.
Nang may isang nagsabing, "Hindi dapat narito ang muwebles na ito,"
napagtanto nila. Inusog nila ang muwebles at nakita ang butas.
-Saan ito patungo? -Sa kaliwa.
Gustong pumasok ng boss. May sariling gawa na pinto at trampa.
Pinatawag ang explosives brigade, na dalumbahasa sa larangang ito.
Nakatakas ang apat na kriminal
sa pamamagitan ng alkantarilya kasama ang nakulimbat.
Anabella, napakaraming maling impormasyon dito.
Nagbigay pa nga sila ng ulat ng pagdakip ng apat na kriminal,
para sabihing nakatakas sila dala ang nakulimbat.
Sinabi nilang may mga tao sa kakahuyan at maghahanap kami sa kakahuyan.
Sabi nila may mga tao sa tubig, hihingin namin ang tulong ng coast guard.
Malapit na mag-alas singko,
nagliligpit na ako.
Sa bahay, nagpapahinga, walang kaalam-alam ang TV.
Ang tanong ay, "Ilan ba ang nakuha nila?"
Hindi! "Nasaan ang mga magnanakaw?"
Gusto naming umalis, haka ko. Gusto kong umalis. Gusto umalis ng lahat.
Kaya kinuha ng bawat isa ang sa kanila at umalis.
Talaga, ni wala ngang nagpaalam. "Magkita tayo bukas." Wala.
Umalis kami at 'di na magkikita pa.
Kaya nagpaalam kami nang permanente.
Sumakay ako at ang Bata sa aking trak.
Umalis kami sa Pan American Highway sakay ng aking trak na bukas ang bintana
at malakas ang tugtog.
At sa upuan sa likod ay may apat na supot.
Mas maliit ang kanya kaysa sa akin, pero apat na supot ng basurang puno ng pera.
Pumunta ako sa kotse ko para kunin ang supot, nilagay ito sa trunk, at umuwi.
Kalmadong tao talaga ako.
Hindi ako…
Hindi ako nagpakasaya sa labas.
Hindi, nanatili ako sa bahay na may napakaraming pera.
Sinama ko ang Bata, binaba siya, at nagpaalam kami.
Mula roon, bumalik ako nang ilang bloke
at pumunta sa Santa Fe 2590
kung saan ako nakatira sa ika-13 palapag ng apartment 47.
Pumasok ako sa aking kuwarto, nagtanggal ng damit.
Naglakad-lakad ako at naligo.
Hindi nga yata ako nagpatuyo, at binuksan ko lang ang mga supot.
Totoong nahawakan ko lang ang pera dahil sa napakaraming pera sa kamay ko.
Pero hindi ito sa akin. Sa lahat ito.
Pero ngayon, itong narito sa akin sa bahay ko, ay sa akin.
Dumating ako at kaarawan ko yata. Lahat sila naghihintay.
Pinakamahalaga si Alicia, namulagat.
Ang pakiramdam ng sandali
ay iniwan ko ang supot ng pera doon at lahat ay nakatingin sa akin.
At ano na ngayon?
Hindi ako makatulog nang dalawang araw.
Napag-usapan namin na gusto ni Araujo ng maliit na karatula.
Sabi ko sa kanya, "Kung makita ng pulis ang karatula, ito'y dahil nakaalis tayo.
Kung nakaalis tayo, nagbibilang tayo ng pera.
Kung nagbibilang tayo ng pera, ba't sila gagalitin?
Iinisin?"
Nag-iwan sila ng mga bakas ng pekeng pagtakas at trampang bomba
at mensaheng may halong ironya at paghahanap sa sikat na pagpapahiwatig
na nagsasabing, "Sa kalapit-bahayan ng mayaman na walang baril o tampo,
pera lang ito at walang pagmamahal."
SA KALAPIT-BAHAYAN NG MAYAMAN NA WALANG BARIL O TAMPO
PERA LANG ITO AT WALANG PAGMAMAHAL
Isa sa mga pinakaimportanteng
mayroon palagi ang mga magnanakaw, at dahilan ng pagkatalo,
ay pagkamakasarili at banidad.
Matapos ang ganoong pagnanakaw, sa tingin mo hindi nila ito pag-uusapan?
Malagim na Biyernes ang nakaraang Friday the 13th, sabi nga sa pamahiin.
Madaling pinaghinalaan ang mga tiwaling pulis
sa harap ng sunud-sunod na karahasan sa suburbiya.
Gaanong paghahanap man, hindi nila makita ang mga ito.
Sa ngayon, perpektong plano ang bumabangga sa trabaho ng mga imbestigador.
Hindi nagbakasakali ang mga magnanakaw ng Banco Rio.
Baka talaga ngang matatalino sila.
Pero kami, sa Ministro ng Seguridad, sa sistema ng hustisya, at sa pulisya,
ay mayroon ding napakatatalinong imbestigador.
Gaano man katagal abutin, madadakip ang mga taong ito
at may maganda silang ikukuwento sa mga kakosa nila sa selda.
Plinano ko ang bakasyon ko
sa parehong lugar na pinupuntahan ko buong buhay ko.
Alam kong naging perpekto ang lahat.
Walang nakakita sa akin.
Hindi ako narekord sa anumang kamera.
Kalmado talaga ako. Sabihin nating, akala ko walang panganib.
Pagkalipas ng 15 araw,
nagsimula ang inaasahan ko, papuntang San Juan.
Pumunta ako dala ang kagamitan sa pamumundok,
ang de latang tuna,
ang aklat ni Osho, at police scanner.
Mga linggo pagkalipas ng krimen, pumunta ako sa Uruguay.
Naglibot ako para makita ang aking pamilya, nagkawanggawa.
Malaya ako. May pera. Napakasaya.
GINTO
Mahal
Mayroon akong cell phone shop na talagang kumikita.
Sa parte niya, may trabaho rin si Alicia. Kumikita ang dalawang tindahan.
Nagsimula akong maglakad-lakad para itapon ang katibayan.
Isang araw, dumating ako
at nakita kong wala sa lugar ang bag ko. "Ano'ng nangyari dito?"
Napansin kong masyadong nabawasan ang mga bungkos ng dolyar.
"Makinig ka. May kinuha ka ba?"
"Oo, kumuha ako ng lima o anim na maliit na supot."
$300,000 ang limang maliit na supot.
Lumipas ang mga araw. Isang beses, naglagay ako sa drawer ng pound sterling.
Isang araw binuksan ko ang drawer at wala na 'to.
"Kinuha ko rin 'yon."
"Hindi ka dapat kumuha ng kahit ano." At nagkasagutan.
"Ibalik mo 'yon." "Hindi." "Ibalik mo ngayon na." "Hindi."
Nagsagutan. Umalis ako ng bahay.
Dinala ko ang natira sa ibang lugar, at sinuplong niya ako.
Nakita ko siya.
Nakatutok ang mga kamera sa bangko at pumapanhik siya sa hagdan.
Alam ko'ng damit niya at nakilala ko siya.
Labingwalong taon kong kasama…
'Di makita ang mukha, pero alam kong siya 'yon.
Kumpidensiyal na saksi si Alicia Di Tullio,
na kusang nagpakita sa opisina ng piskal,
naninindigang alam niya ang katotohanan.
ABOGADO NG DISTRITO
Partikular, na kasali ang asawa niya sa pagnanakaw
at alam niya kung nasaan ang ilan sa mga nakulimbat.
Sa demanda, walang obhetibong ebidensiya
para malaman namin kung ano ang nangyari sa pagitan nila.
Wari ko ay tungkol ito sa pera
at hindi para maghiganti dahil may ibang babae.
May buong teorya ng hinanakit, na malaking kasinungalingan.
Kung may iba akong babae, dadaanan ko, iiwanan nang ilang pera, at aalis.
Hindi ako aalis nang hindi kasama ang asawa at anak ko.
Pero iba ang nasa isip niya. Mas mahalaga sa kanya ang pera kaysa pamilya.
At ganoon iyon. Iyan ang nakalulumbay na kinaratnan ng aking kuwento.
Palagay ko ng lahat.
Nilarawan ni Di Tullio ang lahat
at iniwasang magbigay ng pangalan.
Pumunta kami ng anak kong babae at maliliit na apo sa beach house.
May dala akong dalawang telepono.
Isa mula sa Uruguay at isa mula sa Argentina.
Tumunog ang teleponong Argentina at ako ay naalarma.
"Hello?" Ang Dok.
"Ipinagkanulo tayo ng asawa ni Beto."
Gusto niyang bigyan natin siya bawat isa ng $300,000.
Kundi, isusuplong niya kami.
Dok, ulol siya. Wala akong ibibigay sa kanya.
Ipaayos mo kay Beto ang tungkol sa kanya. Huwag akong idamay.
Pero naligalig ako tungkol sa pagkanulo.
Nakilala ang lalaking inaresto bilang si Alberto Torre,
na ginugol ang 20 ng kanyang 52 taon
sa piitan para sa pagnanakaw na may armas at pangingidnap para sa ransom.
Sa Portela 56, tahanan ng anak na lalaki ng isa sa mga nakadetene,
nahanap ang ilan sa mga nakulimbat,
938,700 dolyar,
30,084 euro, at 80,315 peso.
Magsasagawa kami ng pitong atake
sa kabiserang lungsod at lalawigan ng Buenos Aires.
Nadampot ang mga mahabang baril at hand gun.
Gamit lahat ito sa pagnanakaw ng bangko.
Labanan ito ng talino at balak naming manalo.
Nagbigay man si Di Tullio ng ilang impormasyon
para makapag-atake nang mas maaga kaysa sa iba,
'di ibig sabihing nagsimula lang kay Di Tullio ang linya ng imbestigasyon.
Ang unang piraso ng katibayan
ay nagmula sa numero ng telepono na binigay ng salarin sa media outlet.
May epekto ang teleponong iyon sa ilan sa mga cover ng telepono.
At may ibang chip noon ang mga cover na iyon.
At may lumabas na telepono na pinananatili ang ugnayan
sa pamilya ni Vitette Sellanes sa Uruguay,
sa phone shop ni de la Torre, at telepono sa pangalan ni Sebastian Garcia Bolster.
Kung hindi nagsalita si Di Tullio,
baka mayroong iba sa bandang huli.
Pero hinuha ko mga ilang taon pa, hindi ilang buwan.
Matapos ang lahat ng ito, ang lalaking naaresto nang Sabado
ay iimbestigahan ng naatasang abogado ng distrito, si Dr. Jorge Apolo.
Ang tinutukoy namin ay ang 52 taong gulang na si Alberto de la Torre.
Awtomatikong nasabi ko, "Gaano ba ako kakilala ni Di Tullio?"
Naalala kong isang beses ko lang siyang nakita nang hinanda namin ang trak.
Kaya parang medyo kalmado ako.
Pero makalipas ang ilang linggo,
hinuli nila si Sebastian sa Villa Gesell.
Ito si Sebastian Bolster, ang lalaking akusado
ng pakikipagsabwat sa mga kriminal
para pagbutihin at buoin ang lagusan na ginamit sa pagsagawa ng pagnanakaw
sa Banco Rio branch sa Acassuso.
Hinahanap ko ang maliit na pulang tuldok sa katawan ko,
dahil haka kong pinupuntirya na nila ako
at tutugisin nila ako.
Ang ginawa ko ay naghintay. Sa pamamagitan ng mga abogado ko,
nagkaroon ako ng akseso sa paglilitis
at sa wakas nalaman ko kung ano'ng gagawing legal na habla.
Habang lumilipas ang mga araw, nagpasya akong magbawas ng timbang.
110 kilo ako nang D-Day.
Samakatwid,
sa kaalamang napakaposibleng mapunta ako sa lineup,
Sinimulan ko ang mahigpit na rehimen ng pagsasanay at diyeta
para magbawas ng timbang.
Nahanap ang trak na may butas ganap na sunog sa Alejandro Korn,
ilang bloke mula sa bahay kung saan nahuli nang Sabado
si Julian taba,
ang lalaking nagmaneho nang araw ng pagnanakaw.
Matapos ang 30 araw na pagkaaresto, si Sebastian Garcia Bolster
ay natulog sa bahay ng kanyang ama.
Ano ang trabaho mo?
Nag-aayos ng mga Jet Ski.
Buong buhay ko, pumupunta ako sa ilog para mag-Jet Ski. Kabaliwan lahat ito.
Tungkol sa bintang na pagtakas sa Villa Gesell,
kung saan sa wakas siya'y inaresto,
sabi niya ito ay karaniwang paglabas ng pamilya.
Tinawagan ko ang mga abogado ko sa Argentina,
at sinabi kong makikipagtulungan ako sa awtoridad.
Sumakay siya sa eroplano. Ang Aerolineas Argentinas flight 1213
ay umalis ng 8:00 a.m. mula sa Montevideo.
Pero naganap ang pagsalubong sa Aeroparque.
Nasa Uruguay ako nang ninakawan nila ang bangko!
Nasa Montevideo ako nang ninakawan nila ang bangko!
-Bakit ka sumuko, Mario? -Bakit, Mario?
Siya ba ang sikat na lalaking naka-gray suit?
Oo, siya nga.
Ito ang lalaking naka-gray suit,
ang lider ng gang, at ang may pakana ng kriminal na operasyong ito
na naganap sa bangko ng Acassuso.
At kaya lumipas ang mga araw hanggang sa dumating ang file ko.
Walong bulto ito. Bawat bulto ay 200 pahina.
Ito ay 1,600 pahina.
At magtiwala ka,
hindi pa ako nakapagbasa nang ganoon karubdob
gaya ng pagbasa ko ng file na iyon.
Gusto kong malaman kung ano ang nangyari pagkatapos ng pulidong plano.
Ano'ng naging problema?
Bigla kong nalamang may waranto de aresto sila para sa akin.
May nakita akong berdeng sasakyan mula sa pinagtataguan ko.
At may dalawang taong naglalakad patungo sa akin.
Tinutok bigla ang automatic rifle sa'kin at sabi, "National Gendarmerie."
"Ano'ng ginagawa mo rito?" tanong nila. "Pang-espirituwal na bakasyon," sabi ko.
Pero sa loob-loob ko, alam kong wala itong pag-asa. Bakit?
Dahil mismo sa naroong walong bulto ng file ko.
"Puwedeng tingnan ang tolda?"
Sige.
Bago niya tiningnan, sinabi kong
"Huwag nang mag-abala. Ako si Fernando Araujo."
Araujo, mag-isa ka ba nang makita ka ng National Gendarmerie?
Sining.
-Ano? Gumagawa ka ng sining? -Sining.
Anong klaseng sining?
Sabihin mo.
Hayun siya. Buweno.
Sumakay si Araujo sa trak nang hindi nagbibigay ng pahayag,
may matitinding bantay ng National Gendarmerie,
na maglilipat sa kanya sa Jachal Police Station 21
kung saan tiyak na kapapanayamin siya ni Huwes Carlos Mateo.
Biglaan, humarap ako sa San Isidro Office of Investigations.
Pero kalmado ako.
Duop ang mga paa.
'Di kapani-paniwalang payapa ako. 'Wag mong tanungin kung bakit,
pero ang sumunod na nangyari ay parang natural na balanse.
Gagamba.
Pinakapangit na tanggapan ng piskal iyon.
Itaas.
Pero may napakabuting nangangasiwang hukom.
At sabi niya, "Fernando, palalayain kita.
'Di ka magsusuot ng electronic bracelet.
House arrest ito, pero puwede kang magturo ng martial arts araw-araw sa gym."
Simula ng paypay. Malinaw na tinitiyak ng paypay rito…
pero tumakas siya at nalaman ang gagawin sa kanya.
Makalipas ang 20 araw, biglang nasa bahay na ako, malaya.
At ganito na ako
nang apat na taon.
Apat na taon nang nakalipas, lahat ng sangkot
ay haharap sa hukuman para hatulan
sa tinawag na "ang nakaw ng siglo."
2010, paglilitis.
Beto, Zallo, ako, Seba.
Nasa ibang paglilitis si Marito, na kalaunan ay pinaikli.
Inakusahan ang apat ng malubha at armadong pandarambong
dahil sa paggamit ng mga armas.
Nalimi naming 'di mapatutunayan ang antas
dahil ang mga baril na nadampot sa iba-ibang atake
ay hindi tugma sa mga ginamit,
na laruang baril.
Sa tingin ko may pagkawalang-muwang mo para paniwalaang ang ganyang pagnanakaw
ay magagawa gamit ang dalawang laruang baril,
at ito'y mababang antas ng pananalakay na pagnanakaw.
Ang mga baril na ginamit sa panloloob sa bangko ay peke.
Dinisenyo ang lahat ng ito
para hindi mahalata, kitang-kita, mga laruang baril ito.
Sabihin natin, sa legal, kung pumuputok ang baril,
mas matindi ang parusa kaysa kung hindi pumuputok ang baril.
Buweno, dahil sa kaalamang iyon
sinigurado namin
kung anong uri ng legal na kategorya ito papasok.
Totoo ang mga baril.
Totoo ang mga baril. Sigurado ako.
Walang papasok sa bangko,
na alam na may guwardiya, armadong guwardiya, alarma.
Ang taong naka-light jacket ay may Browning 2000.
Sa tingin ko
hindi niya
maamin sa sarili na napaniwala siya ng laruang baril.
Kaya ganoon…
Pinahiya siya't hindi niya ito nagustuhan.
San Isidro, Mayo 21, 2010.
Sa hukumang ito, sa araw na ito, batid ang naunang hatol,
nagkakaisang hinahatulan si Ruben Alberto de la Torre
ng 15 taong pagkabilanggo,
Jose Julian Zalloechevarria ng sampung taong pagkabilanggo,
Sebastian Garcia Bolster ng siyam na taong pagkabilanggo,
Fernando Araujo ng 14 taong pagkabilanggo.
Sa unang paglilitis, pinarusahan sila
para sa armadong pagnanakaw, paggamit ng mga baril na napatunayang pumuputok.
Ang pinal na napatunayan ng sistema ng hustisya at sentensiya sa kanila
ay ang mga baril ay laruan,
na nangangahulugang hindi ito puwedeng pumutok
o magamit sa silbi nito.
Ang tanging maigi para kay Vitette Sellanes sa isang banda
ay nakaiwas siya sa paglilitis kasabay ng kasamahan niya.
Gumawa kami ng kasunduan para sa pinaikling paglilitis.
Pinagsama ang dating parusa sa kanya
at humantong siya sa isang parusa
at pananagot din sa lahat ng krimeng nagawa niya sa panahong iyon.
Pinarusahan ako ng 14 taon,
pero sa huli, isa't kalahating taon ang nilagi ko sa piitan.
Sa kabuuan, 25 buwan ang nilagi ko sa piitan o sa estasyon ng pulis
pagkatapos, dalawang taon akong house arrest.
Binigyan ako ng 20 taon, ang hiningi ng piskal.
15 ang binigay ng hukuman,
at naging 12 at kalahati ito ng apela.
Walo't kalahati ang inilagi ko.
May tatlong taon pa ako mula sa isang burokratikong problema
o bendeta.
Pero ang totoo ay hindi ako mahilig magmura.
Wala akong pakialam.
Buweno, sukdulang nagbago ang buhay ko.
Bukod pa roon, makalipas ang unang paglaya ko,
Nagkaroon ako ng depresyon dahil mula sa pagiging Sebastian,
ang mekaniko ng motorsiklo,
nagi akong Sebastian, ang magnanakaw ng bangko, ganoon.
Mula sa pagiging normal na tao
nagi akong, 'di ko alam, mahusay na kontrabida, mahusay na bayani.
Hindi ko alam dahil humihinto ang mga tao at binabati ako
at 'di ko inako ang responsibilidad.
Sabi ko, "Hindi ko alam iyan."
Sa ngayon,
hindi matutumbasan ng pera ang nakalipas na oras.
Sa isang taon, ang dami kong ginagawa, at isang taon sa piitan, wala akong silbi.
Kapag natuklasan mo'ng lahat ng oras na lumipas,
inuuntog ang ulo, gustong maghiganti, at babalik-balikan,
dumaragdag ang taon. Sayang ang buong buhay mo sa ganito.
Wala itong saysay.
Kumusta. Magandang umaga, Beto. Pasensiya sa abala.
May kilala ka bang abogado?
Oo, kasi. Narito ako sa estudyo.
Iyong pagnanakaw ay abentura. Isang pangarap.
Para itong pagkapanalo ng world title, at buweno, 'yon lang 'yon.
Sikat na sikat ang lalaking naka-gray.
Tungkol sa mga diyamanteng singsing, pumpon ng gintong kawing ang paksa ko.
Hindi ako naninigarilyo, maliban sa malalaking Cuban cigar.
Mga nakakagalit na tweet…
15,000 follower sa Twitter, at 20, at ngayon 25. Dalawang Facebook account.
Ang personahe ay arogante, rebelde, probokatibo.
At lumaki ang personahe.
Tingnan natin. Pakiabot ng bimpo. Ganito. Itama natin ito.
Sabihin mo ang personahe.
Tinanggal ng personahe ang mga kawing, ginto, diyamante.
Tinanggal ko ang maliit na krus ni tatay,
na simbolong iniingat-ingatan ko.
Umalis ang personahe gamit ang pamunas ng makeup.
Tapos. Iyon na.
Nagsusuot ng jeans si Marito dahil nasisira ito
ng nitric acid sa alahasan niya. Punit-punit na jeans ang suot. Eh, ano?
Nasusunog ang kamay ko. Nahihiwa ang daliri.
Narurumihan sa pagpapakintab, pero masaya.
May mga taong agad na hinahangaan ito,
at nakikita nila ito na, 'di ko alam, bagay na kamangha-mangha.
Pero sumang-ayon ka, hindi ito kawanggawa.
Pagnanakaw ito, siyempre.
Hindi ito kawanggawa,
pero lahat ng kasali sa kuwento ay nanalo.
Tumaas ang ranggo ng mga piskal. Naging komisyonado ang mga pulis.
Ginawaran ang mga hurado.
Nakabawi ang mga biktima nang sobra pa.
Natapos ang laro na panalo ang lahat.
Akala ninyo ba ito ang estudyo ko?
Mga mahikero kami, at minsan, minsan lang,
naglalahong parang bula.
Hindi mo itatanong kung nasaan ang pera?
Hindi ko akalaing para kang bata.
Ang sabihin kung ilan talaga ang ninakaw mula Banco Rio
ay napakahirap limiin.
Ilang pera ba ang nakuha namin?
Minsan iniisip ko ito at sumpa man hindi ko maalala.
Alam mo bang nagdudulot ng problema sa memorya ang damo? 'Di ko maalala eksakto.
Ilang pera ba ang nakuha mo sa Banco Rio noong 2006?
Sasagutin ko agad iyan.
Naiintindihan ko ang pagkainteresado ng mga tao, peryodismo. Nasaan ito?
Oo, nasa Cayman Islands sa isang account.
Isulat mo, numero ng account 24…
Hindi, nakamamangha iyan.
Sa tingin ko ang mga tao…
Ano'ng nangyayari sa subconscious nila? Ba't gusto nilang malaman kung ilan?
Dahil sasabihin nila, "Gagawin ko rin."
Gamit ang pormula, sasabihing, "Sa gaanong halaga ko ito gagawin."
"Sa gaanong halaga ako magpapakulong?"
Pero nasaan ba ito?
Ang saya!
Ang saya.
PARA SA ALAALA NG AKING LOLA…
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Nerissa Neptuno