Downloaded from YTS.MX
DISNEY+ PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Jak leci? -Kopę lat.
Dorobiliśmy się siwizny.
-Nie do wiary. -A ty schudłeś.
Żeby wyglądać jak ty.
Jadłeś już to? Pyszne.
Gastronomia to trudna branża.
Żeby przetrwać, trzeba się zmieniać.
Teraz trzeba pracować więcej niż w przeszłości.
Kiedyś świat się nie spieszył.
-Teraz pędzi. -Gna przed siebie.
Nie lubię zanadto mówić o przeszłości,
bo myślę o tym, ile mi zostało.
W moim wieku człowiek powinien zwolnić i się nie przejmować.
Ale ja taki nie jestem.
Gdy zaczynałem, mój mentor mi powiedział,
że czeka na mnie ogrom możliwości.
Ale możliwości są jak pociągi na dworcu.
Trzeba wybrać jeden,
mając nadzieję, że jedzie w dobrą stronę.
Tam, dokąd chcemy jechać.
To doskonała metafora mojego życia.
Przed państwem jeden z największych szefów kuchni.
Właściciel najznakomitszych restauracji.
Nasz przyjaciel i wspaniały kucharz. Wolfgang Puck.
Wolfgang bez wątpienia był pierwszą gwiazdą wśród szefów kuchni.
Cześć, jak się macie?
Przepiękna.
Ma mnóstwo restauracji, do tego różnych.
Do tego cały wachlarz produktów.
Sama już za nim nie nadążam.
-Dzień dobry, gotowi? -Tak jest.
-Co pichcimy? -Wiele osób popełnia błąd,
uważając go za celebrytę, który nie umie gotować.
Agnolotti już gotowe?
To zupełnie mija się z prawdą.
Dobre.
Gdyby na górze Rushmore byli kalifornijscy kucharze, on byłby pośrodku.
To twórca amerykańskiej gastronomii.
Najsłynniejsza restauracja, Spago.
Gdy ją otworzył, odmienił nawyki Amerykanów.
Podawał pizzę w eleganckiej restauracji.
Dokonał rewolucji.
Włóż do pieca, mamy 20 gości.
Jedną z wielkich innowacji w Spago była otwarta kuchnia.
Dzięki temu szef kuchni stał się ważny, bo to, co się tam działo,
było równie ważne jak to, kto tam pracuje.
-Idę na salę. -Tak jest.
-Za parę minut wrócę. -Dobrze.
Witam serdecznie.
Wolf wyniósł szefów kuchni na podium, zrobił z nich gwiazdy,
kogoś, o kim warto pisać.
Zmienił postrzeganie tego zawodu.
Koniecznie musicie spróbować agnolotti z truflami.
Jego życie to suma wykorzystanych okazji.
Chwytał się, czego mógł, i brnął naprzód.
Wolfgang nie ma celu. Pewnie dlatego nadal w tym działa.
Jeszcze nie odnalazł celu.
Kto tam?
-To ja! Pamiętasz mnie? -No cześć!
SIOSTRA WOLFGANGA
-Schudłaś. -No.
-Aż nazbyt. -Tak?
Dlatego przyniosłem ci coś na ząb.
-Co takiego? -Deser.
-Dziękuję. -Proszę.
-Oszczędziłeś mi pracy. -Właśnie.
Dziękuję. Też mam coś dla ciebie.
-Nie. -Tak. Pierogi z serem.
Z serem? Takie, jak robiła mama?
Zgadza się. Pierogi z serem.
Mamusia robiła na takiej samej desce.
-Pewnie też będą pyszne. -Na pewno.
Umieram z głodu!
Już je wrzucam do wody.
-Nie do wrzątku? -Mały ogień wystarczy.
-Mały ogień? -Tak, bez wrzenia.
-Super. -Na małym ogniu.
No nie, moje książki kucharskie. Prawie wszystkie.
-Tak. -Masz wszystkie.
Oczywiście, że mam.
W dzieciństwie
tylko w kuchni czułem się bezpiecznie.
Dorastałem w biedzie.
Nie mieliśmy ani bieżącej wody, ani łazienki.
Ale na niedzielny obiad robiliśmy z mamą sznycel po wiedeńsku.
Do tego purée ziemniaczane.
Uwielbiałem to.
Gdy Wolfgang był mały,
zawsze towarzyszył mamie i babci w kuchni.
Podglądał, co robią i im pomagał.
Dzięki temu…
był z dala od swojego ojczyma.
Czuł się akceptowany.
Wolf był nieślubnym dzieckiem.
Jego matka pochodziła z austriackiej wsi.
Gdy urodziła Wolfa, wyszła za górnika,
który bił zarówno chłopca, jak i jego siostrę i matkę.
Życie z moim ojczymem nie należało do łatwych.
Terroryzował nas.
Mówił nam, że jesteśmy leniwi i do niczego.
Ten głos wrył mi się w pamięć.
Miałem osiem albo dziewięć lat.
Wrócił do domu pijany.
Kazał mi iść do lasu i wybrać kij.
Poczułem, jak coś się we mnie kurczy.
Powiedziałem, że chcę się stamtąd wyrwać.
CEREMONIA ROZDANIA OSCARÓW
Jestem Wolfgang Puck. Stoję na najsłynniejszym dywanie świata,
czekając na najważniejszą noc Hollywood. Rozdanie Oscarów.
-Gratulacje. -Dziękuję.
Pyszne jedzenie.
To tylko przedsmak tego, co szykuje Wolfgang Puck.
Oto czekoladowe Oscary pokryte 24-karatowym złotem.
Dobre wieści, Nemo się znalazł.
Złe są takie, że w cieście francuskim Wolfganga Pucka.
Gdy w latach 70. zaczynałam pisać o jedzeniu,
kucharze byli jak robotnicy. To była okropna praca.
Właścicieli restauracji znali wszyscy,
kucharzy mało kto.
Wolf to całkowicie zmienił.
Otwierając Spago,
Wolfgang Puck dokonał czegoś po raz pierwszy.
Gwiazdy uwielbiały tam chodzić.
W latach 80. byłem młodym agentem.
Gdy pozostawiałem klientom wybór restauracji,
zawsze wybierali Spago.
Otwieraliśmy o 18 i od razu był komplet.
Ostatnie rezerwacje były na 23.
Sprawdzałam rezerwacje i przydzielałam stoliki.
W głównej sali biegnącej wzdłuż Sunset było ponad 20 stolików.
Stoliki B i B- stały od zachodu.
Stoliki A od wschodu. To było coś.
Czytałam Hollywood Reporter, żeby być na bieżąco.
Jeśli ktoś coś nabroił i stracił pozycję,
to tracił i stolik.
Sean Penn dostawał dwójkę, Steven Seagal 20,
Schwarzenegger siadał tam, Tony Curtis tam,
Tom Cruise tutaj, a Paul Newman tam.
Restaurację odwiedzili Michael Caine, Sean Connery i Sidney Poitier.
Mieli sześcioosobowy stolik pośrodku sali.
Inni goście nie chcieli wyjść. I tak w kółko.
Celebryci uwielbiali Spago.
Poznał gwiazdy filmowe i reżyserów.
Zaczęto inaczej postrzegać szefów kuchni.
Dobranoc, do zobaczenia.
To Mittagskogel.
Mittag oznacza południe.
Nazwa tej góry wzięła się stąd, że latem w południe
Słońce widnieje nad jej szczytem.
Przy tamtej wysepce pływaliśmy.
Można tam było dotrzeć z tamtego hotelu.
Gdy przypominam sobie moje dzieciństwo, które tu spędziłem,
jest mi ciężko.
Pokochałem gotowanie. Chciałem już stąd wyjechać.
Gdy skończyłem szkołę w wieku 14 lat,
mama załatwiła mi pracę w hotelu Post jako uczeń kucharza.
Cieszyłem się, ale ojczym powiedział, że i tak wrócę za miesiąc
i niczego nie osiągnę.
A prawdziwy facet nie wchodzi do kuchni.
Postanowiłem udowodnić, że się myli.
Moja praca polegała na obieraniu ziemniaków i sprzątaniu.
Nie gotowałem, ale było mi dobrze.
Wszyscy się zastanawiali, co tam robi taki dzieciak,
który powinien chodzić do szkoły.
Bałem się, że coś schrzanię i odeślą mnie do domu.
Tego obawiałem się najbardziej.
Pewnego dnia podczas obiadu skończyły się tłuczone ziemniaki.
Szef kuchni mnie zawołał
i powiedział, że jestem do niczego.
Że nie wie, po co mnie zatrudnili. Pamiętam, że kipiał ze złości.
Miał wielki brzuch i wrzeszczał.
A ja byłem ważącym 45 kilo chłopcem.
Zwolnił mnie i wyrzucił na bruk.
Powtarzałem sobie, że nie wrócę do domu.
Ostatnie, czego chciałem,
to „a nie mówiłem” ojczyma.
Było już ciemno.
Poszedłem na most nad Drawą.
Stałem tam, wpatrując się w ciemną wodę.
Myślałem o tym, że w domu jestem źle traktowany.
Czuję tam, że do niczego się nie nadaję.
I znów to poczułem.
Może faktycznie jestem do niczego.
Nie powinienem tu być.
Może to jest rozwiązanie.
Stałem tak może z godzinę.
Nagle uznałem, że się nie poddam.
Wrócę tam jutro i zobaczę, co będzie.
Rano o 6.30 wróciłem do hotelu.
Szef kuchni zaczął wrzeszczeć,
że kazał mi wracać do domu.
Odparłem, że tego nie zrobię.
Zaparłem się, próbowali mnie chwycić.
Cofnąłem się, mówiąc, że nigdzie nie idę.
Kucharz nie wiedział, co robić.
Wezwał właściciela,
który spostrzegł moją determinację i uznał,
że odeśle mnie do innego hotelu.
Należał do niego również hotelik Park.
„Zobaczymy”.
To było dla mnie jak dar od niebios.
Nauczyłem się, że nie można się poddawać, bo nic nie przychodzi łatwo.
-Kto piekł bułeczki? -Ja.
-Kto? -Ja.
-Wspaniałe. -Dziękuję.
-To przystawka czy główne danie? -Przystawka.
Na początku w Spago podawaliśmy wędzonego łososia
z brioszką i sosem koperkowym. To było popularne danie.
Pewnego razu mieliśmy olbrzymi ruch. Skończyły się brioszki.
Nagle zjawiła się Joan Collins.
Wielka gwiazda ekranu.
Zawsze zamawiała łososia. Nie wiedziałem, co jej podam.
Nie mieliśmy bagietek, żadnego pieczywa.
A nie chcieliśmy wkurzyć Joan Collins.
Wziąłem więc ciasto na pizzę.
Dodałem drobno posiekaną cebulkę i podpiekłem.
Posmarowałem sosem koperkowym.
Na to położyłem cieniutkie plastry łososia.
I odrobinę kawioru. Idealnie.
Najlepsze jedzenie przyrządzi ktoś, kto zna zasady,
więc może je złamać.
Najciekawsze w pizzy z łososiem było to,
że nie było na niej ani sosu pomidorowego, ani sera.
Choć dziś nie brzmi to zaskakująco,
wtedy nikt takiej pizzy nie robił.
Jeśli spytasz Wolfganga, co przyrządza,
odpowiedzi możesz nie zrozumieć, ale na pewno ci posmakuje.
Jeśli chodzi o jedzenie,
Wolf nie boi się podążać pod prąd i ryzykować.
W Chinois pragnął dopełnić chińską kuchnię
za pomocą metod kuchni francuskiej.
Tak zapoczątkował kuchnię fusion.
Sałatka z kurczakiem Wolfa w Chinois zapoczątkowała sławę
azjatyckiej sałatki z kurczakiem na całym świecie.
Teraz można ją dostać w każdym supermarkecie.
To dzięki niemu.
Robimy sałatkę z kurczakiem. Po chińsku.
Doskonała sałatka.
Czasem pomysły przychodzą w najmniej spodziewanych momentach.
Nagle z konieczności tworzymy coś dobrego.
Miałem szczęście, że dostałem pracę w hotelu Park.
Robiłem frytki, kroiłem cebulę.
Nauczyli mnie smażyć naleśniki.
Krok po kroku nabierałem wprawy.
Proszę. Sznycel wiedeński.
-Dziękuję. -Smacznego!
Dziękuję.
Odrobinę.
Rozpierała mnie duma,
gdy mogłem podgrzać groszek lub marchewkę
albo zrobić rosół.
Czułem satysfakcję.
Po dwóch i pół roku nauki
zespół z francuskiej restauracji w Dijon
przyjechał na tydzień do hotelu, by tu gotować.
Robili rzeczy, których nigdy nie widziałem.
Francuska kuchnia tak mnie zainspirowała,
że po prostu musiałem jechać do Francji, by ją poznać.
W wieku 19 lat zacząłem pracę w Baumanière,
słynnej trzygwiazdkowej restauracji we Francji.
PROWANSJA, FRANCJA
Pracowało tam pięciu kucharzy, a ja byłem najmłodszy.
Nie znałem francuskiego. Było ciężko.
Mieliśmy olbrzymie gospodarstwo i sześciu ogrodników.
Dbali o idealną fasolkę, morele i melony.
Dysponowaliśmy najlepszymi składnikami.
Smaki były niesamowite, dotychczas mi nieznane.
To było jak objawienie.
Właściciel, Raymond Thulier, był perfekcjonistą.
WŁAŚCICIEL W BAUMANIÈRE
Pewnego dnia przyrządził sos i kazał mi go skosztować.
Spróbowałem i powiedziałem, że dodałbym sok z cytryny i pieprz.
Zgodził się na te składniki.
Spróbował i uznał, że smakuje lepiej.
Sprawił, że poczułem się doceniony.
Poczułem, że potrafię gotować tak samo jak reszta załogi.
Po tym Raymond Thulier został moim mentorem.
Postanowiłem, że zostanę szefem kuchni takim jak on.
L’OASIS, LA-NAPOULE, FRANCJA
Po przyjeździe do Francji zacząłem piąć się w górę.
Nieustannie.
Cały czas myślałem o przyszłości.
Wciąż byłem wściekły na ojczyma.
Nie chciałem mieć z nim nic wspólnego.
Nie rozmawiałem z rodziną przez półtora roku.
Nawet nie pisałem listów.
Chciałem być jak najdalej od domu.
Mama bardzo przeżyła jego wyjazd do Francji.
Babcia również.
Gdy leżała w szpitalu i była bliska śmierci,
Wolfgang się nie odzywał. Nie wiedzieliśmy, gdzie jest.
Z płaczem powiedziała,
że chciałaby tylko jeszcze raz ujrzeć ukochanego wnuka.
Nie wiedzieliśmy, kiedy znów go zobaczymy.
Pewnego razu pomywacz z Baumanière powiedział,
że w radiu mówili,
że szuka mnie austriacka ambasada w Paryżu.
Nikt nie wie, gdzie jestem.
Uznali mnie za zmarłego.
Napisałem do matki, że jestem w Prowansji,
wszystko gra i ma się nie martwić.
Miałem wyrzuty sumienia,
ale uznałem, że za żadne skarby nie wrócę do domu.
Każde dziecko marzy, by wyruszyć do USA.
Tam wszyscy są bogaczami i jeżdżą cadillacami.
Dlatego w wieku 24 lat poleciałem do Kalifornii.
Nie miałem pieniędzy.
Znalazłem mieszkanie w domu starców w Bunker Hill.
Mieszkał ze mną mój kumpel Guy.
Po klatce schodowej biegały karaluchy.
Ale co dostałbym za 80 dolców?
Dostałem pracę w restauracji. Byłem szefem nocnej zmiany.
To było przeciwieństwo Baumanière.
Wszystko robiliśmy z mrożonek, nie używaliśmy świeżych składników.
Co chwilę ktoś oddawał stek jako nie dość wypieczony.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
To było okropne.
Przed wami czarodziejka Henry i odrobina mrożonej magii.
Dzieci lubią coś przekąsić. Na przykład Hostess Twinkies.
Ta przekąska wspomaga ich rozwój.
Koniec z obieraniem cebuli i rozgniataniem czosnku.
Oto gotowe sosy Taste Tap.
Dziś nikt nie pamięta, co jedzono w USA w latach 70.
Było nam wstyd.
Amerykańska kuchnia to hamburgery i hot dogi.
Nie mieliśmy smacznych potraw.
Wszyscy jedli mdłe pomidory,
warzywa pozbawione zapachu i smaku.
Francuscy szefowie kuchni narzekali,
że muszą wszystko importować z Francji.
STEKI
Wtedy w restauracjach serwowano oblane sosem mięso,
czasem jakiś płonący deser.
Branżę dopadła stagnacja.
Po jakichś dwóch miesiącach pracy w restauracjach w centrum
poszedłem na espresso.
Spotkałem znajomego z Paryża.
Spytałem, co tam robi.
Powiedział, że pracuje w Ma Maison.
Właścicielem restauracji był bratanek właściciela La Tour d’Argent,
trzygwiazdkowej paryskiej restauracji.
Odparłem, że to musi być wspaniała knajpa.
Spytałem, czy pomoże mi się tam zatrudnić.
Załatwił mi pracę na stanowisku kucharza.
Cieszyłem się. Ale już pierwszego dnia
zobaczyłem sztuczną trawę i plastikowe krzesła.
Nawet nie mieli chłodni, tylko parę lodówek.
Pomyślałem, że to przecież krewny szefa La Tour d’Argent.
PATRICK TERRAIL I NADCHODZĄCA ERA MA MAISON
Patrick był bardzo arogancki.
Zawsze nosił elegancki garnitur z goździkiem,
mówił, jakby miał najlepszą knajpę w mieście. A nie miał.
W 1979 albo 1980 roku restauratorzy uważali się za szychy.
Szefowie kuchni byli robotnikami, których można było zastąpić.
Ma Maison było moją wizją, dziełem, moim filmem.
Gdy zatrudniłem Wolfa,
nie miał pojęcia, jak się gotuje dla Amerykanów.
Zacząłem pracę.
Dwa tygodnie później wyszła okropna recenzja.
ROZGOTOWANE - TŁUSTE - PRZYPALONE
JAK NIE OTWIERAĆ RESTAURACJI
Patrick zwolnił szefa kuchni.
Powiedział, że mam przejąć po nim stanowisko.
Nie wierzyłem własnym uszom. Ale knajpa nie była popularna.
Gdy zajrzałem do lodówki,
zobaczyłem tylko mrożone mięso.
Powiedziałem, że tak gotować nie będę.
Gdy dostałem tę pracę, wszyscy się śmiali,
bo do Ma Maison nikt nie chodził.
Mówili mi, że popełniłem błąd.
Jak zawsze trawa była zieleńsza po drugiej stronie płotu.
Powtarzali, że będę miał problemy, sugerowali mi rzucenie tej pracy.
Ale ja uważam, że trawa jest zielona tam, gdzie się ją podlewa.
Jeśli włożymy w coś pracę i serce, będzie tylko lepiej.
Gdy tam zaczynałem, podawali okropne jedzenie.
Zastanowiłem się, jak to zmienić.
Trzeba wziąć najlepsze produkty i nie schrzanić.
Około 30 km na północ od San Diego pod gołym niebem stoi stragan.
Sześć dni w tygodniu zjeżdżają się tam drogie samochody,
by kupić warzywa i owoce Toma Chino,
najstaranniej doglądane na świecie.
Gdy pierwszy raz odwiedziłem Chino Farm w Rancho Santa Fe
i zobaczyłem te warzywa, zaświeciły mi się oczy.
Zupełnie jak w Baumanière. Teraz mogłem gotować.
Wolf znalazł ten stragan jako pierwszy w Los Angeles.
Zaczął używać ich produktów.
Nagle jego potrawy, choć proste, nabrały wspaniałych smaków.
Goście nie dowierzali, że jedzą pomidory.
To było coś nowego.
Jakość składników stała się w Ma Maison kluczowa.
-Gdzie tuńczyk? -Codziennie odwiedzał targ rybny.
Co tydzień jechał ponad dwie godziny, żeby kupić warzywa.
To było niepowtarzalne.
Pokazał nam nowy sposób na przyrządzanie amerykańskich dań.
Łączył składniki w dania, które miały smak Kalifornii.
W coś fantastycznego, co musiało smakować.
Pierwsze pół roku było trudne, ale harowałem jak wół.
Restauracja była coraz lepsza,
a ja byłem z tego dumny.
MA MAISON WYBIERANE NA LUNCH
Niemal nie dało się dostać stolika.
Wolf pracował w kuchni, nie pojawiał się na sali.
Tworzył dania, jakich nikt wcześniej nie jadł.
Ale w centrum uwagi pozostawał Patrick Terrail.
Hollywoodzka restauracja Ma Maison to pyszne jedzenie i zastrzeżony numer.
To jedna z najsłynniejszych knajp Hollywoodu.
Nikomu nie przeszkadza, że stoliki ustawiono na sztucznej trawie
na niegdysiejszym parkingu.
Jest tak popularna, że klienci walczą o rezerwacje
i pragną zaprzyjaźnić się z kelnerami.
Praca w Ma Maison była szalona.
A teraz homar.
Wstawałem z samego rana, jechałem na rynek,
kupowałem składniki i jechałem do restauracji.
Pracowałem tam od 17 do nawet trzeciej w nocy.
Znaliśmy pewien klub, który się otwierał o drugiej.
Siedzieliśmy tam codziennie aż do świtu.
Raz tańczyłem z pewną dziewczyną. Spytała, czym się zajmuję.
Odparłem, że jestem szefem kuchni. „Kucharzem?”, spytała.
Chwilę później
zostawiła mnie samego na parkiecie.
Nie wiedziałem, o co poszło.
Nie deptałem jej po piętach ani nic.
Od tamtej pory mówiłem dziewczynom,
że jestem kierowcą wyścigowym.
Dodamy teraz mleko do żółtek.
Uczyłem wtedy gotowania w Ma Maison.
Pewnego dnia robiłem sos maślany,
gdy zobaczyłem z tyłu jedzącą Barbarę.
Weszłam na zajęcia i usiadłam.
Wolf podniósł wzrok i mnie zauważył.
Trzymał w rękach kawał masła,
który wypadł mu na podłogę.
Później poszło już z górki.
Barbara była przepiękna.
Towarzyska, inteligentna i utalentowana.
Wolf był uroczy i skupiony na swojej pracy.
W pewnym sensie był też nieosiągalny.
Często żartowaliśmy, że gdybym przebrała się za marchewkę,
poświęcałby mi więcej uwagi. Ale ja lubię wyzwania.
Barbara popychała Wolfa do przodu.
On był genialnym szefem kuchni,
ale to ona to dostrzegła i nie pozwoliła mu się tanio sprzedać.
Pokazała mu jego wartość.
Voilà, zaczyna pięknie brązowieć.
Zawsze najpierw skórą do dołu?
-Jest jakaś różnica? -Zawsze.
Wolfgang zawsze opowiadał mi o swoich marzeniach i pragnieniach.
O pracy i planach. Powiedział,
że pewnego dnia chciałby otworzyć restaurację.
Odparłam, że powinien to zrobić.
Podsmażymy teraz nieco warzywa.
-Najpierw boczek, tłuszcz się wytopi. -Pewnego razu znalazłam wyciąg.
Spytałam, czy to jego wypłata, a on potwierdził.
Zapytałam, czy to cała tygodniówka za tak ciężką pracę,
i dodałam, że powinien zażądać dwukrotności.
Po sześciu latach pracy poszedłem do Patricka.
Zaproponował, żebym został jego wspólnikiem.
Zgodziłem się. „Ale będę ci płacił nieco mniej”.
Nim zacząłem pracę w Ma Maison, restauracja niemal zbankrutowała.
Odkąd tam pracuję, idzie jej coraz lepiej.
Ale to Patrick zbierał pochwały.
Sprawił, że poczułem się nieistotny.
Ma Maison to amerykańska ikona, z Wolfem czy bez niego.
Ma Maison była moim domem.
Stworzyłem ją od zera.
Powiedziałem Patrickowi, że możemy być równymi wspólnikami.
Dzielimy się pół na pół.
Mój wuj z Tour d’Argent powiedział, że mi odbiło.
Że to ja byłem restauratorem, a Wolf tylko kucharzem.
Wycelował we mnie palec i powiedział, że zawsze będzie miał 51%.
Ja wycelowałem swój w niego i odparłem: „Ja też”.
I tyle. Dodałem, że czas, bym odszedł.
Zawsze chciałem mieć własną restaurację.
Marzyłem o tym.
Ale to Ma Maison była ikoną.
Tylko wariat odszedłby u szczytu jej sławy.
Patrick powiedział dziennikarzom, że nie potrafię zarządzać restauracją.
Że jestem tylko kucharzem
i za trzy miesiące wrócę błagać o posadę.
PUCK ODCHODZI Z MA MAISON
To było jak déjà vu.
Jakbym słyszał swojego ojczyma.
Poczułem, że mi się nie uda.
Wolf był utalentowany, pełen pasji i skoncentrowany.
Miał jednak zbyt mało wiary w siebie.
Wciąż się zamartwiał, że mu się nie powiedzie.
Powtarzałam mu, że mu się uda. Że nam się uda.
Okropnie się stresowałem, ale Barbara mnie wspierała.
Wierzyła, że mi się uda.
Przypominała mi, że ja się nie poddaję.
Nie tak łatwo.
Nie wiedział, czy poradzi sobie z prowadzeniem firmy.
To była dla niego nowość.
Sądzę, że podjął wtedy decyzję, czy skoczyć na głęboką wodę,
czy odpuścić i do końca życia
stać w fartuchu na tyłach kuchni.
Skoczył.
Znalazł miejsce na knajpę w Hollywood.
To była speluna. Ruina.
Potrzebny był całkowity remont,
żeby zeskrobać ze ścian kilkucentymetrową warstwę tłuszczu,
która narosła przez 30 lat.
Pamiętam, że przez wiele dni skrobałam zaschnięte gumy
ze spodu stołów.
Nie mieliśmy wiele oszczędności, więc robiliśmy, co się dało.
Wedle pierwotnych planów Wolfa
Spago miało być pizzerią, taką,
jaką znał z Saint-Rémy w Prowansji.
Z obrusami w kratę.
To Barbara stwierdziła, że lepiej zrobić coś ambitniejszego.
Nie miałam doświadczenia w projektowaniu, ale w scenografii owszem.
Potraktowałam gotowanie jak występ. Teatr, w którym on był gwiazdą.
Zadzwoniłam na 911 i poprosiłam o numer do straży pożarnej.
Powiedziałam, że planuję otworzyć restaurację
z piecem do pizzy opalanym drewnem.
Spytałam, czy mają coś przeciwko.
Strażak odparł, że nie.
Rozłączyłam się i powiedziałam Wolfowi, że mamy zielone światło.
W dniu otwarcia jeszcze przybijano ostatnie gwoździe.
Chyba nawet menu nie było gotowe.
Otworzyliśmy od razu po uzyskaniu pozwoleń.
Mogłem włączyć palniki i przygotować wywary.
Nie spałem od 40 godzin.
Dopiero o 16 włączyli prąd.
Wieczorem mieliśmy otwierać,
a ja stałam boso na witrynie,
starając się wszystko dopiąć.
Dowozili produkty, każdy próbował się ubrać.
Wtedy otworzyły się drzwi i… całkowite pandemonium.
Ku mojemu zdziwieniu lokal od razu odniósł sukces.
To było cudowne uczucie.
Mieliśmy tylu klientów, że nie nadążaliśmy.
Mając rezerwację na 20.30,
można było próbować się dopchać na 22.
W restauracji od razu było czuć energię.
Pracowaliśmy w otwartej, hałaśliwej kuchni.
Wszędzie gorąc i buchający ogień.
Robiliśmy pizzę tak szybko, jak się dało.
Potrawy było czuć w całej sali.
Atmosfera wrzała. Potrawa za potrawą.
Wszyscy pytali, co podajemy.
Kupiłem więc pastele i zaprojektowałem własne menu.
Napisałem „Spago – kuchnia kalifornijska”. Chwyciło.
NOWE MENU KALIFORNII
OTO KALIFORNIJSKA KUCHNIA
Robił najlepsze pizze, sałatki
i dania z grilla, jakie można było zjeść. Bardzo zdrowe.
Często nazywano to „kuchnią kalifornijską”.
Ja wolałem „kuchnię Wolfganga”.
WOLFGANG ODNALAZŁ SIĘ PO MA MAISON
WARTO RYZYKOWAĆ W GASTRONOMII
Wolfgang był otwarty i towarzyski. Głównie dzięki otwartej kuchni.
To był jedyny taki lokal.
Codziennie mówiliśmy to samo. „Kurtyna w górę”.
Pomyślałam sobie, że to właśnie jest Spago.
Rok po otwarciu New York Times napisał artykuł
pod tytułem „Spagoizacja Manhattanu”.
Nasza restauracja w ciągu roku
odmieniła nawyki żywieniowe Amerykanów.
Postawiliśmy kucharzy na piedestale, otwierając kuchnię.
To było coś wielkiego.
NOWY JORK „WOLFGANG PUCK NAS OCALIŁ!”
PROWADZI JULIA CHILD
Dziś w programie upieczemy kurczaka.
Wilki mają watahy,
gęsi latają kluczem, a lwy żyją w stadach.
Tu mamy natomiast rodzinkę kurczaków.
W latach 80.
Julia Child była jedyną gwiazdą z programem kulinarnym.
Programów trochę było,
ale głównie w lokalnych stacjach.
Nikt nie zasłynął na cały kraj.
Marchew.
Pieczarki.
Te ślimaki przywieziono tu z Francji.
Tofu samo w sobie jest nijakie.
Aż prosi się o przyprawienie.
Wolfgang szybko zyskał uznanie dzięki innowacyjności.
Przez ekran nie powąchacie.
Przyjaźniliśmy się.
Któregoś dnia powiedziałem mu, że powinien występować w telewizji.
Uznałem, że załatwię mu to,
zabierając na kolację szefa kanału ABC.
Zadzwoniłem do Wolfa, a on spytał, co ma przyrządzić.
Stworzyliśmy wtedy historyczne, genialne menu.
Obficie oblane winem.
Po kolacji powiedziałem,
że Wolf powinien dwa czy trzy razy wystąpić w GMA.
Usłyszałem, że to dobry pomysł.
Jestem agentem, więc wyjąłem serwetkę,
zapisałem to z datą i poprosiłem o podpis.
Mieliśmy kontrakt.
Słynny szef kuchni z Hollywoodu,
młody Wolfgang Puck.
Gotował dla sławnych i bogatych z całego świata.
Dziś ugotuje dla nam. Miło cię gościć.
-Dziękuję. -Co dziś przyrządzisz?
Luksusowe hamburgery.
-Dobrze. -Oto…
Pierwszy występ na żywo w krajowej telewizji to było coś.
Mamy trochę sera pleśniowego.
Radziłem sobie w kuchni, ale od kamer miałem tremę.
Nie wiedziałem, gdzie patrzeć. Chciałem, by wyszło idealnie.
By znów mnie zaprosili.
Umieść na środku i zagnieć.
W tamtych czasach łatwo było określić powodzenie programu.
Wystarczyło zliczyć przychodzące połączenia.
Teraz krótko je podsmażymy.
Po pierwszym występie obdzwoniliśmy wszystkich pracowników,
a oni swoich krewnych.
Telefony rozgrzały się do czerwoności.
Wszyscy pytali, co to za uroczy gość.
Mówili, że jest fantastyczny, pełen pasji. To nasz pomysł. Udało się.
-Zrobiliśmy z niego gwiazdę. -Cześć, jak leci?
Najlepiej schodzi pizza z kiełbasą z kaczki.
-O to chodzi. -Chcesz?
-Tak. -Świetnie.
Wolf prowadził programy poranne i wieczorne.
Cześć, mamy warzywka. Jak tam?
Mógł sobie żartować u Lettermana.
Potrafił być sobą i nie dało się go nie lubić.
Skąd bierzesz przepisy?
Gotuję od 25 lat. Nie jest trudno…
Ale jesteś młodszy ode mnie?
I to sporo.
Wszyscy chcieli robić z nim wywiady.
Miał sesję za sesją. Szaleństwo.
Bez obaw, wystarczy dla wszystkich.
W połowie lat 80. pojechaliśmy do Cleveland.
Chcieliśmy wypożyczyć samochód,
a pani z wypożyczalni mówi do niego:
„Boże, Wolfgang Puck, ten słynny kucharz”.
Pomyślałam, że zaczęła się era szefa-celebryty.
Witam panią, jestem Wolfgang Puck.
Niemożliwe.
Byłem pod wrażeniem jego sukcesu. Był pierwszym słynnym kucharzem w USA.
Wkrótce powstał kanał Food Network, tworząc nową branżę.
-Czas na grilla. -Dzień dobry.
Wolfgang Puck zasługuje na szacunek
za wyniesienie kucharzy na piedestał
dzięki programom kulinarnym. To on to zapoczątkował.
Wolfgang Puck to Tom Cruise szefów kuchni.
W Lifestyles of the Rich and Famous pokazali jego wesele.
A to przecież kucharz!
Później gwiazd wśród kucharzy było wiele.
Ale nikt nie osiągnął aż tyle.
HOLLYWOOD - KALIFORNIA
Mój stary samochód. Limuzyna gotowa.
Spago. Legendarna, modna restauracja.
Właścicielem i szefem kuchni jest Wolfgang Puck,
równie legendarny kucharz.
Jego nazwisko to już marka.
Według wielu to najlepszy szef kuchni naszych czasów.
Zawsze marzyłem o własnej knajpce, może o napisaniu książki kucharskiej.
Zarobiłeś więcej, niż śmiałbyś marzyć.
Owszem. I żyję lepiej, niż mogłem marzyć.
Ale to nie pieniądze mnie napędzają.
Pomimo olbrzymiego sukcesu
i szacunku
Wolf był tym sukcesem oszołomiony.
Czasem można było dostrzec, że się boi.
Bał się, że wróci do obierania ziemniaków,
że jego karoca lada moment zmieni się w dynię.
Dlatego nie zwalniał.
-To zaczynamy? -Wszystkie te występy
i cały ten rozgłos doprowadziły do eksplozji.
Pracował ponad miarę.
Restauratorem roku zostaje Wolfgang Puck.
Dokąd by nie pojechał, proponowano mu współpracę.
„Otwórz u nas restaurację”. Każdy chciał go dla siebie.
Do Spago często przychodził Johnny Carson.
Pewnego razu spytał o pizzę na wynos.
Wziął cały stos, może z tuzin.
Za którymś razem spytałem,
co robi z taką ilością pizzy.
Odpadł, że zamraża. Nie dowierzałem.
Tak zacząłem sprzedawać mrożoną pizzę.
Wolfgang był pierwszym szefem kuchni,
który uznał, że udostępni swoje dania osobom gotującym w domu.
Tak stał się marką.
-Światowej sławy kucharz Wolfgang Puck. -Puck.
Słynny szef kuchni Wolfgang Puck.
Co miesiąc
w Kalifornii otwierała się nowa restauracja.
A potem na całym świecie. Jakim cudem był wszędzie?
-Pięknie przygotowane. -Otworzyliśmy Spago Las Vegas
i zabraliśmy się za kawiarnie.
Biznes rozkwitał.
Pędziliśmy naprzód.
Nasz olbrzymi sukces przekraczał najśmielsze oczekiwania.
Ale wciąż czegoś mi brakowało.
Miło cię gościć w Atlancie.
Atlanta. Masz masę pracy przez tę mrożoną pizzę.
Do tego 63 restauracje i w ogóle.
No i czteromiesięczne niemowlę.
Mam co robić, to unikam kłopotów.
No tak.
Gdy myślałem o ojcostwie,
o tym, jak będę traktował dzieci, bałem się.
Nie chciałem pójść w ślady ojczyma.
Ale Barbara zawsze chciała mieć dzieci.
Gdy urodziło się pierwsze, miałem już 40 na karku.
Parę lat później urodziło się drugie.
Biznes wtedy rozwijał się jak szalony.
Tworzyliśmy firmę, co go stresowało.
Martwił się, że się nie uda.
Dlatego opieka nad dziećmi przypadła mnie.
On zawsze był w restauracjach.
Czasem mówiłem, że nie powinienem dziś pracować,
ale spędzać wieczór z synem.
Mimo to jakoś próbujemy pogodzić
spędzanie czasu z dzieckiem z pracą.
Restauracje też traktujemy jak nasze dzieci.
Miałem wrażenie, że wziął naraz za dużo.
Chciałem, by ograniczył przedsięwzięcia,
ale on robił swoje.
Próbował robić wszystko.
Ile czasu spędzasz w kuchni?
Są takie dni, gdy nie gotujesz?
Czasem spotykam się z księgowymi,
-prawnikami i… -Dziennikarzami.
Tak. Takie dni są najgorsze.
Gdy dorastałem, tata zawsze pracował.
Pamiętam, jak w szkole podstawowej chodziliśmy do Spago
cztery razy w tygodniu, żeby zjeść z ojcem kolację.
Rzadko z nami bywał.
Nie mogłam zwrócić jego uwagi,
bo zawsze był czymś zajęty.
Powiedziałam, że jeśli chce trwać w związku i poznać własne dzieci,
musi znaleźć dla nich czas.
Mam dla ciebie coś w biurze.
Co takiego?
Trochę inaczej postrzegamy żarty,
więc…
Praca z Wolfem i Barbarą
była niepowtarzalna.
Razem stworzyli coś,
czego nie dokonał nikt inny.
Dziennikarze jednak widzieli tylko Wolfa
i jego sukcesy. Barbarze było ciężko.
Pracowała równie ciężko, ale nikt tego nie dostrzegał.
To ją wyczerpało.
ROZWÓD ZAGRAŻA IMPERIUM PUCKA
W dzieciństwie nie rozumiałem, czym jest rozwód.
Nie rozumiałem, że taty już z nami nie będzie.
Dopiero pierwszego dnia drugiej klasy mama,
odprowadzając mnie, odwróciła się
i bardzo spoważniała.
Powiedziała, że jeśli ktoś spyta mnie o rodziców
lub o sytuację w domu, mam milczeć.
Że nie muszę nic mówić ani się złościć.
Że zawsze mogę porozmawiać z nią.
KAŻDEMU PRZYPADNIE KAWAŁEK IMPERIUM?
Po rozwodzie było ciężko.
Barbara zawsze mnie wspierała.
Zawsze we mnie wierzyła.
Często wyglądałem przez okno w Spago,
pytając siebie, kim jestem.
Szefem kuchni?
Restauracją?
Postacią?
ORGANICZNA TORTILLA WOLFGANGA PUCKA
Facetem, który nie ma granic?
-Zimno tu. -Bardzo.
Nie chciałbym tu zostać. Za zimno.
To…
To mieszkańcy posiadłości, a to gospodarz.
-Tak. -Rolnik…
A to nasi bliscy.
Gdzie byłeś w 1970, gdy zmarła babcia?
-W Baumanière. -W Baumanière.
Tak.
-Nie mieliśmy z tobą kontaktu. -Tak.
Wiedzieliśmy, że tam jesteś, ale…
-Nie było telefonów. -Tak, a ty…
-Tak. -Nie było kontaktu.,
Im jesteśmy starsi,
tym częściej wspominamy.
Wolf wie, co zrobił źle
i co musi zmienić.
Całe życie lękałem się porażki.
Boję się, że się cofnę.
Zawsze pragnąłem sukcesu
i ciągłego rozwoju.
Ale teraz nie wiem,
kim naprawdę byłem i po co to robiłem.
Wspomnienia z dzieciństwa mamy wyryte.
Jego wspomnienia z Austrii stanowią jego nieodłączną część.
Nie wszystkie są dobre,
ale zawsze miałam wrażenie, że w ten sposób,
dzięki gotowaniu, zmienia swoją historię.
Nie zabrał się za to, bo wiedział, że założy imperium,
poprowadzi program i otworzy sieć knajp.
Robił to z pasji. Gotowanie było jego życiem.
Raczej nie wybaczył ojczymowi.
Dla mnie liczy się to, że nauczył się z tym żyć.
Potrafi pogodzić się z krzywdą, z tym, co mu ciążyło.
Całe życie nienawidziłem ojczyma.
Pokazywałem mu, że się mylił.
Z perspektywy jednak sądzę,
że dzięki temu stałem się silniejszy.
Przez cały ten czas przed niczym nie uciekałem.
Goniłem to, co kocham.
Wszyscy popełniamy w życiu błędy.
Zastanawiając się nad nimi,
do niczego nie dojdę.
Poświęcając czas na rozmyślania o przeszłości,
zapominamy o przyszłości,
o możliwościach i planach.
Przenosząc Spago z West Hollywood do Beverly Hills,
zastanawiałem się, co by zmienić.
W Ma Maison gotowaliśmy dania nowoczesnej kuchni francuskiej.
Spago to kuchnia kalifornijska.
Chinois to dania azjatyckie.
Ale to w Austrii pokochałem gotowanie.
Nigdy nie przyrządzałem tamtejszych dań.
Stwierdziłem, że umieszczę w menu coś z rodzinnych stron.
Z dzieciństwa pamiętam sznycel wiedeński wedle przepisu mamy.
Robiła też zupę z pierogami z wątróbką, którą uwielbiałem.
Do tego Palatschinken i omlet cesarski.
To najbardziej pamiętałem z domu,
jeśli chodzi o dobre wspomnienia.
Wszyscy pamiętamy smaki dzieciństwa.
Gdy układał menu do Spago w Beverly Hills,
uznał, że doda coś własnego.
Nie przejmował się, czy będzie pasowało do reszty dań.
Doda i już.
Oczywiście wszyscy to zamawiamy, bo danie jest genialne.
Wolfgang ima się wielu prac,
ale zawsze czuł się najlepiej
przed kuchenką w fartuchu.
Tam może naprawdę być sobą.
Najwięcej zdziałał, dając ludziom radość z gotowania.
On wręcz emanuje ciepłem.
Jaśnieje. Rozświetla każde pomieszczenie.
Mówią, że jedzenie to lek. Dla Wolfa to sposób na wyrażenie miłości.
Ku mojemu zaskoczeniu sznycel odniósł wielki sukces.
Ludzie go pokochali.
Przypomniało mi to, że jedzenie to moja rodzina.
Moim celem w życiu jest uszczęśliwianie ludzi.
To, jak spędzamy życie, jest ciekawe.
Zapominamy, jakie jest krótkie.
Dlatego teraz bardziej cenię swój czas.
Dlaczego?
Nie zostało mi już wiele wiosen.
W porządku?
-Wspaniale. -Pieczecie chleb?
-Chleb i brioszki. -Brioszki.
-Dzień dobry! -Co tam?
Robimy czekoladę do ciastek.
-Ale ciemnych? -Tak jest.
-Byle nie jasne. -Oczywiście.
Tak.
Gdy pytają mnie, z czego jestem dumny,
odpowiadam, że z długowieczności.
Jak tuńczyk? Pokaż.
Utrzymanie się w branży przez tyle lat wymaga ogromu pracy.
-Nie rozgotuj. -Tak jest.
Musimy się nieustannie zmieniać.
Wierzę, że nowe idee pochodzą od młodszych.
Mam przyjemność i luksus pracować z utalentowanymi młodzieńcami
jak mój syn Byron.
-Dodasz jajko? -Tak.
-Do dzieła. -Pomogę ci.
Dzięki.
-Oby bez skorupki. -Idealnie.
Pracę w Spago zacząłem jako 13-latek przy obieraniu ziemniaków.
Niesamowite było obserwować ojca w roli lidera.
Chciałem robić to, co on.
Dobrze się czułem w tym środowisku,
to było coś, czym mogłem się zajmować.
Wkładać w to serce przez resztę życia.
-Dobrze? -Tak.
-Jeszcze trochę. -Będzie chrupkie.
Tak.
Teraz nie tylko dzielimy pasję,
mam też jednego z najlepszych nauczycieli na świecie.
U mojej mamy w kuchni też tak syczało.
Tak.
To, że Byron chce pracować w branży,
cieszy Wolfa najbardziej na świecie.
Jego syn chce iść w jego ślady.
To dla niego sukces.
Smakuje państwu?
-Oczywiście. -Pyszne.
Wszystko w porządku?
Gdy byłem młodym kucharzem, praca tak mnie pochłaniała,
że zaniedbałem obowiązki ojca.
Teraz cieszę się, że mogę pracować z synem.
Dla ojca nie ma nic lepszego niż sukces jego dzieci.
-Poważnie. -Odłóż tam deskę.
Kto będzie moim zastępcą? Nienawidzą szatkować cebuli.
-Ja. -Najlepsza rola dla Wolfganga Pucka.
-Posiekaj dwie. -Dobra.
I przyszło mi siekać cebulę.
Ja to powinnam robić.
Zacznij, opierając czubek o deskę.
I tnij. To proste.
-Si, señor. -Użyj tego.
Całkiem niezłe.
Co mogłem zrobić w życiu inaczej?
Na pewno spędzić więcej czasu z rodziną.
Brakowało mi dzieci, gdy dorastały.
Zostają ci niedziele.
-Dobre. -Potrzebuję dużo.
-Dobrze. -Zostaw mój ser.
Teraz jestem mężem Gelili, mamy dwóch synów.
-Wiem, jak cenny jest czas. -Bez całowania.
Gotowi?
-Za chłopców. -Zdrowie.
Dobra robota, Byron.
-Na zdrowie. -Zdrowie.
W końcu trzeba dać sobą przykład.
Doświadczenia Wolfa pchnęły go ku miłości,
ku rodzinie i osobie, którą pragnie być.
Chce inspirować nie tylko własne dzieci,
ale wszystkich, którzy nie chcą się poddawać.
To piękna opowieść.
Nie ma lepszych przykładów zbudowania sukcesu od zera,
i to niesamowitego, niż historia Wolfganga Pucka.
Morał tej historii to wiara w siebie.
Znajomość własnych mocnych stron i ryzyko to gwarancja sukcesu.
Dziś setki tysięcy ludzi,
jeśli nie miliony, pracują w kuchni.
Chcą być jak Puck, a jego życie ich inspiruje.
Wolfgang nauczył mnie, że nie mogę się bać.
Zawdzięcza sukces oddaniu i gotowości do poświęceń.
-Pochyl się, gorące. -Nóż…
Gorące!
Scheda Wolfa to miłość.
Jeśli ktoś kieruje się sercem i duchem, kocha to, co robi…
będzie szczęśliwy.
Uważam, że w życiu trzeba mieć cel.
Nic nie przychodzi łatwo, ale w coś trzeba wierzyć.
Trzeba marzyć.
Mam nadzieję, że będę robił to, co kocham,
aż do ostatniego tchu.
Napisy: Konrad Szabowicz