Downloaded from YTS.MX
19 LISTOPADA 2004 ROKU
Official YIFY movies site: YTS.MX
W CZASIE MECZU NBA DOSZŁO DO INCYDENTU MIĘDZY ZAWODNIKAMI A KIBICAMI.
NIGDY NIE WYEMITOWANO NIEEDYTOWANEGO NAGRANIA.
DETROIT ALBO NIC
Pora, żeby NBA przestało udawać.
Nazwijmy to BNBA,
Bandyckie NBA.
Nigdy nie musieli przestrzegać zasad. To prima donny.
Nie mogłem w to uwierzyć.
To legendarna bijatyka.
Nieprofesjonalne.
Absolutnie nieprofesjonalne.
Trudno to wytłumaczyć ludziom z amerykańskich przedmieść.
Ron Artest oszalał.
Ma problemy psychologiczne.
Jesteśmy w tym razem!
Stephen Jackson zasłużył na surową karę.
Nigdy więcej nie będę o tym gadać. Możesz to nagrać?
To była dla mnie zbyt duża presja.
Czułem, że próbuję uciec.
Naciskano na NBA, żeby oczyściło szeregi
i pokazało, że to nie bandyci.
Gdybyś wiedział, co się stało, jaki to miało na wszystkich wpływ…
nie zadawałbyś pytań.
Chcę to opowiedzieć. Co się dokładnie stało?
Pokaż wszystkim nagrania.
Następnie sam wyciągnij wnioski.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Nic mi nie jest. Mogę chodzić!
- Dobrze. - Mogę chodzić!
Dobrze.
Jesteśmy w tym razem!
Kiedy dotarliśmy do szatni, usiadłem, przez chwilę siedziałem i…
Siedziałem w swoim stroju.
Telefon mi wibrował.
Dzwoniła żona, matka, brat, przyjaciele.
Miałem chyba ponad sto wiadomości.
Czułem adrenalinę.
Próbowałem się uspokoić. Byłem nastawiony do walki.
Myślałem, że to już koniec.
„Może już nigdy nie zagrasz. Zacznij myśleć o innym zajęciu”.
Doceniam to.
Zabierają rannego fana na noszach.
Karetka z migającymi światłami i ofiarami w środku.
Tak skończył się mecz Pistons-Pacers w hali Palace of Auburn Hills.
Wszyscy mówią, że to wstyd dla Detroit,
i obwiniają niektórych zawodników Pacers.
Gdy wróciłem do domu,
nie spałem całą noc i to oglądałem.
Na arenach muszą być specjalne zasady, musimy cackać się z zawodnikami
i wyjątkowo traktować sportowców zarabiających miliony.
Zbyt wielu graczy w lidze
ma postawę, która jest wyrazem bandyckiej mentalności.
Oglądałem telewizję
i myślałem o tym, ile pracy włożyłem jako zawodowy gracz,
by dojść do tego, co osiągnąłem.
Wszystko, na co pracowałem,
zniknęło.
Dorastałem w Columbii, w Karolinie Południowej,
i inaczej patrzyłem na życie.
Na budynku stanowym jeszcze parę lat temu powiewała flaga Konfederacji.
Środowisko wpływa na twoje decyzje.
Mówi ci, co powinieneś robić.
Koszykówka była dla mnie azylem,
dzięki niej nie obrałem złej drogi.
W środę rozpocznie się nabór nowych zawodników do NBA.
W tym roku są jeszcze młodsi.
Licealista Jermaine O'Neal myśli, że jest gotowy do gry w lidze.
O'Neal, Amerykanin z Karoliny Południowej,
postanowił spróbować szczęścia w naborze.
Wiedziałem, że nadszedł czas, by wskoczyć do NBA.
Mogę zmienić swoją rodzinę,
zerwać łańcuchy,
które od dawna ją skuwały. Jestem tym elementem.
The Portland Trail Blazers wybrali Jermaine’a O'Neala
z liceum Eau Claire w Karolinie Południowej.
W wieku 17 lat dostałem się do Trail Blazers.
Masz okazję zagrać w czymś,
o czym wielu 17-latków tylko marzy.
Dopiero zrobiłem prawko.
Ale pamiętam też buczenie.
To mnie naprawdę motywowało.
Ludzie mnie rozliczali.
A teraz Jermaine O'Neal…
Pamiętam swój pierwszy mecz NBA.
To było spełnienie marzeń.
Nie ma to jak wyjść na arenę NBA.
Czuje się energię,
nienawiść przeciwników albo miłość fanów na własnym boisku.
Byłem najmłodszym zawodnikiem, który zagrał w NBA.
Z najlepszego zawodnika na licealnym boisku
stałem się czwartym najlepszym zawodnikiem na mojej pozycji w drużynie.
Nigdy nie myślisz, żeby nie grać. Nie myślisz o tym.
Inaczej przegrasz.
Ale jak mogli nie dać mi szansy?
Pamiętam, jak siedziałem na końcu ławki ze łzami w oczach.
Myślałem: „Coś musi się zmienić”.
Dopiero kilka miesięcy temu Pacers przegrali z O'Nealem,
a teraz mają Jermaine’a O'Neala.
Gdy dostałem transfer z Portland do Indiany,
byłem podekscytowany. Mogłem grać z Reggiem Millerem.
Jestem fanką Reggie’go.
Jestem tu dla niego.
Z jego powodu przychodzę na mecze.
To świetny zawodnik. To legenda.
Chciałem mieć szafkę obok niego,
żeby z nim pogadać.
Oto Reggie. I rzut!
Grałem 18 lat dla Indiana Pacers.
Indiana żyje koszykówką.
Dosłownie.
Więc jako maniak koszykówki byłem w niebie.
Miałem szczęście, że Donnie Walsh,
prezes i dyrektor naczelny, zaryzykował.
Reggie naprawdę ustawił Indiana Pacers…
PREZES INDIANA PACERS
…na trajektorii, na której wcześniej nie byli.
Chciał wygrać
i zrobił więcej niż ktokolwiek inny, żeby zdobyć mistrzostwo.
Reggie Miller z Indiana Pacers.
To jeden z najlepszych zawodników w NBA.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
Czy przez zeszłosezonowy sukces czujesz większą presję?
Chyba tak.
Chcę wygrać mistrzostwa.
To mój wielki cel. W zeszłym roku byliśmy bardzo blisko.
FINAŁY NBA W 2000 ROKU
Doszliśmy do finału w 2000 r. i przegraliśmy z Lakers.
Jackson chce walczyć z Shaqem.
Reggie odwraca się i rzuca…
Piłka nie wpada. Lakersi są mistrzami NBA.
Zastanawiamy się,
ile jeszcze szans czeka wspaniałego Reggie’go Millera?
To był mój 14. rok i nigdy nie wygraliśmy mistrzostw.
Patrząc na kontrakty i wiek,
trzeba było się odmłodzić,
więc zrobili to i zdobyli Jermaine’a.
Pierwszego dnia transferu
byłem w Champps w Indianapolis.
Mówili: „To na niego wymienili Dale’a Davisa”.
Ludzie byli źli.
Wypatroszyli drużynę.
Miałem 20 lat.
Nigdy nie byłem w głównym składzie
w każdej grze,
ale jestem gotów poświęcić wszystko, co mam, by mieć tę szansę.
Na pewno nie będziecie zawiedzeni.
Myślę, że ucieszycie się z wymiany.
Mam dużo do zaoferowania.
Jermaine chciał udowodnić, że jest jednym z najlepszych graczy.
Poza boiskiem był pewny siebie.
Był tym, czego chciało NBA.
Pomyślałem, choć nie od razu,
że może kiedyś zastąpi Reggie’go.
Wygląda na to, że będzie kontynuował jego pracę.
Nie chodzi mi o jego wyniki na boisku,
ale o jego zdolności przywódcze wobec młodszych zawodników.
Trzeba ćwiczyć więcej niż inni. Trzeba być dzikusem.
Jermaine był dla mnie bardzo nietypowym graczem.
Potrafi zachowywać się bardzo dorośle,
ale potrafi też świetnie dryblować i był bardzo wysportowany.
O'Neal z cudownym obrotem na Vlade Divacu. Rany!
Jermaine był o krok od stania się supergwiazdą.
Stał się twarzą Indiana Pacersów.
Z CHŁOPAKA W MĘŻCZYZNĘ
Pierwszy raz w NBA All-Star środkowy Jermaine O'Neal.
Wtedy mi się to podobało.
Nie obchodziły mnie minuty ani punkty.
Chciałem, żeby ci młodzi ludzie wykonywali swoją pracę.
Chciałem wygrać dla Indiany.
O to mi chodziło.
Moim głównym celem,
którego nie zawsze da się osiągnąć w rok,
jest dobranie graczy, którzy będą do siebie pasować.
PACERS I BULLS WYMIENIAJĄ SIEDMIU ZAWODNIKÓW
Gdy dostałem się do Indiany, jechałem autobusem do Miami.
Mówili: „Nie wysiadaj.
Jesteś wymieniony”.
A ja nigdy się nie słucham. Wysiadłem z autobusu.
„Nie wychodź na boisko”.
Wyszedłem na boisko.
„Złaź z boiska”.
Odmówiłem i trenowałem godzinę.
Na pierwszym spotkaniu z mediami
członkowie Indiana Pacers
wyrazili ulgę, że opuścili Chicago.
Fajnie tu być po kilku latach przegrywania w Chicago.
Było ciężko. Chcę tylko wygrać.
Nie ufałem ludziom
z powodu tego, przez co przechodziłem.
Dla mnie to wrogowie. Wszyscy są moimi wrogami.
Ale ufam im, gdy wychodzimy na boisko.
Pamiętam pierwszy trening po transferze.
Na treningu, który trwał trzy godziny,
Jermaine powiedział: „Nigdy nie trenowaliśmy tak ciężko”.
Powiedziałem: „Masz rację. Myślę, że będzie dobrze”.
Nigdy nie spotkałem nikogo tak pracowitego jak Ron.
Był najbardziej utalentowanym napastnikiem,
jakiego widzieliśmy od dekady.
Ron jest inny,
ale to nie znaczy zły.
Inny czasem oznacza wyjątkowego.
A Ron miał wyjątkowy talent.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś grał tak ostro.
Był na boisku jak burza.
Kiedy wychodzę na boisko, daję z siebie 100%.
Dawajcie.
Sprawdźcie mnie. Możesz być wielkim twardzielem.
Tu to załatwimy. Umrę tutaj.
Każda drużyna potrzebuje Rona Artesta.
Potrzebujesz faceta, którego wszyscy się trochę boją.
Załatwiony przez Artesta.
Kłóci się z asystentem trenera Heats, Askinsem.
Lepiej nie zadzierać z Artestem.
Taki już jest.
Świetny zawodnik, ale musi się opamiętać.
Powiedział: „To niesprawiedliwe. Nie powinni tego robić”.
Zrozumiałem, że ma przesadną wizję sprawiedliwości.
Nie lubiłem ludzi. Zawsze miałem pretensje.
Mieliśmy wtedy najlepszego obrońcę środkowego, Jermaine’a,
i najlepszego obrońcę zewnętrznego, Rona.
Kiedy grali na boisku, to było jak poezja.
Jeśli cię odetnę, a ty mnie pokonasz, to odetnie cię Jermaine.
Ja i Jermaine byliśmy nieobliczalni.
Jermaine był nieobliczalny, ale się kontrolował.
Mieliśmy podobną mentalność.
Twardzi, bezkompromisowi. Dorwiemy cię.
Zaczęliśmy pokonywać inne drużyny.
Indiana Pacersom świetnie idzie.
Indiana Pacers mają najlepszy wynik w lidze.
Indiana Pacers, najlepsza drużyna w lidze.
Indiana Pacers są nie do pobicia na Wschodzie.
Nie rozumiecie, jak dobrzy byliśmy.
W tamtym roku byliśmy najlepsi w lidze.
Doszliśmy do finałów.
Teraz myślę, że ta seria zaczęła…
to wszystko.
Detroit miało świetnych graczy i wiedzieliśmy, że będzie ciężko.
Byliśmy najlepszymi drużynami w ataku i w obronie.
Drużyna, która by wtedy wygrała, wygrałaby mistrzostwa.
Wyciskano z nas wszystko.
W rozgrywkach koszykarskich
margines błędu jest taki mały.
Każdy ma pewne zdolności fizyczne. Ale…
Faul na Hamiltonie.
Artest może zostać wyrzucony z gry. To był rażący faul.
To nie jest dobry ruch.
To dla nich wielka gra.
W tym momencie meczu nie można tracić zimnej krwi.
To zbyt ważne.
Nie można faulować w złym momencie
i dawać przewagi przeciwnikowi.
I po raz pierwszy od 14 lat
Pistons przechodzą do finału NBA!
To mistrzowie Eastern Conference 2004!
Przegraliśmy szósty mecz w Detroit.
Uczucie, jakby ktoś wbił ci nóż.
Rażący faul z Ronem Artestem.
To on wszystko zmienił?
To na pewno miało wpływ.
To była trudna decyzja.
Tylko podniosłem rękę, wiecie?
I…
Chyba…
Ale sędzia to widział.
Pamiętam przegraną z Detroit.
Powinniśmy byli wygrać i przejść do finału.
KONIEC GRY PRZEZ RAŻĄCY FAUL I ZŁY ATAK
RAŻĄCY FAUL ARTESTA NIEŹLE ZABOLAŁ
ARTEST NIE UMIE WZIĄĆ SIĘ W GARŚĆ
Kiedy przegramy, kto wygra mistrzostwa?
Detroit Pistons zszokowali Los Angeles Lakers.
Byli psychicznie silniejsi od nas.
Byłem wkurzony.
To było frustrujące.
Do zobaczenia.
Kocham cię.
Wyłaź ze śmieci!
W następnym roku wiedziałem, że coś nie gra.
Wiedziałem, że coś jest nie tak i muszę się wycofać.
Chciałem iść na emeryturę,
ale Pacersi kazali mi grać.
„Masz kontrakt na jeszcze sześć lat”.
Ronnie codziennie wyskakiwał z czymś takim.
Mówił: „Nie przyjdę na trening, zajmuję się swoją muzyką”.
Musisz robić, co chcesz.
Więc jeśli chcę zrezygnować z gry i wziąć miesiąc wolnego… Jestem dorosły.
To nie wariactwo, że chcę robić coś, co chcę robić.
Jeśli prosisz o wolne na początku roku…
Zostało nam sześć i pół miesiąca, a ty chcesz mieć teraz wolne?
Mój album wychodzi 23 listopada,
a po wydaniu albumu
będę się skupiał na zdobyciu mistrzostwa.
Cały czas miałem lęki.
Serce mi waliło.
Nie mogłem tego kontrolować. Tak było codziennie.
Pomyślałem, że muszę się dowiedzieć, co jest nie tak.
„Dlaczego nie cieszyła mnie koszykówka i koledzy?
Dlaczego nie byłem szczęśliwy? Rozgryź to”.
Chodziłem na terapię, ale nie daje natychmiastowej poprawy.
Wiedzieliśmy, że psychiatra podróżowała z nim wszędzie.
Wiedzieliśmy, że miał z nią sesje.
Wiedzieliśmy to,
ale nigdy nie powiedziano nam,
że ma pewien problem medyczny.
Miałem depresję i lęki.
Miałem z pewnych powodów depresję i bałem się o przyszłość.
Niektórzy mają kontrolę nad emocjami. Ja nie.
Jeśli jestem podekscytowany, szczęśliwy, zaliczyłem kosz,
ten poziom emocji jest dla mnie zły.
Nie mam kontroli nad dobrymi i złymi emocjami.
No weź! Co ty odpierdalasz?
Nie będziemy tak robić! No weź!
Ogarnij jebaną ochronę!
Mamy tu bójkę.
Wyluzuj.
Czasami Ron bywał nerwowy.
Dynamika między Jermaine’m a Ronem była niepokojąca.
Przesadził, kiedy powiedział, że zmarł mu członek rodziny,
a był na Source Awards.
Panie i panowie, powitajcie
Tru Wariera Rona Artesta i Peteya Pablo!
Pojechał na pogrzeb, a trzy lub cztery dni później
włączyliśmy telewizor i wręczał nagrodę na rozdaniu nagród.
A nie widzieliśmy go trzy dni.
A zwycięzcą jest… Nie wiem, co tu robię. Wszystko gra.
Czułem, że próbuję uciec.
Próbowałem jakoś uciec. Zdecydowanie.
Nie będę odpowiadać na pytania o Rona.
Ron nie chce tu być. Już się nie liczy.
Liczą się Pacersi, którzy grają każdego dnia.
Mam dość odpowiadania na pytania o Rona.
Błagałem ich.
„Dogadajcie się!”
Nie mogli zrozumieć, jaka to okazja.
Nie słuchałem Reggie’go.
Zawsze, kiedy chciał być wobec mnie przywódcą i mentorem,
chciałem mu dokopać na treningu.
Wiedziałem, że mieliśmy w drużynie
młodych facetów, którzy się nie dogadywali,
ale chciałem wygrać
i szukałem ostatniego członka zespołu.
Dlatego wymieniłem się na Stephena.
Pamiętam telefon od Walsha i Birda.
Musiałem włączyć głośnomówiący, byłem na ulicy.
Byłem z moimi kumplami na dzielni.
„Witaj w Indiana Pacers”.
To była wspaniała chwila.
Kiedy to powiedział, moi kumple zaczęli skakać…
Wiedziałem, że to bezcenna okazja.
Kiedy przyszedł Stephen,
to było dla nas najlepsze, bo mieliśmy Jermaine’a, Rona,
a teraz kolejnego twardziela, lekko stukniętego Stephena Jacksona.
Wszystko musi przejść przez Indianę.
Muszą nas pokonać, by osiągnąć swój cel.
Ciężko będzie nas pokonać.
Mamy wszystko, czego potrzeba.
To świetne wyzwanie.
Jestem gotowy na wyzwania. Po to żyję.
Uwielbiam presję. Taki jestem.
Obaj jesteśmy z kiepskich dzielnic.
Kłóciliśmy się, kto kryje najlepszego zawodnika,
prawie się pobiliśmy.
Powiedziałem: „Steve, dasz radę”.
Stwierdziłem, że to wariat.
Mamy wiele podobieństw, ale jesteśmy zupełnie inni.
Wiedziałem, że jest trochę dziwny.
Ale był świetnym graczem.
Nie osądzałem niczego innego. Nie obchodziło mnie to.
Byłem dziwny. Całymi dniami paliłem zioło.
Dla takich jak ja i Ron koszykówka to całe życie.
Bóg dał mi ten dar, żebym pomógł mojej rodzinie wyjść z dołka.
Jack jest bardzo agresywny. Mamy wiele podobnych cech.
Szybko robił się agresywny i mówił, co mu nie pasowało.
Był zaangażowany.
Jestem lojalny. Jeśli jestem z tobą, to jestem z tobą.
Gramy, idziemy do baru, a jeśli ktoś się przyczepi,
pierwszy stanę do walki. Taki jestem.
Jeśli jestem z tobą, to jestem. To mnie im brakowało.
Tak mówili.
Byłem brakującym elementem w mistrzostwach.
Tylko kilka drużyn może powiedzieć,
że ma szansę na mistrzostwo.
Przez 18 lat byliśmy gotowi na ciężkie wyzwanie.
To był nasz rok.
Czekaliśmy na tę chwilę.
Rywalizacja zaczęła się długo przed początkiem sezonu.
Dwie podobne do siebie drużyny.
Przed meczem na hali mieliśmy już wynik 7 do 2 przegranych.
Ten mecz najbardziej chciałem wygrać.
Nie wiedziałem, co się stanie.
Chcieliśmy się pokazać.
„Macie tytuły,
ale musicie wiedzieć,
że się z nami zmierzycie”.
- Skąd jesteśmy? - Z Detroit!
Detroit to jedno z najtrudniejszych miejsc do gry.
Musimy zmierzyć się z trudnym wyzwaniem,
jakim jest gra w the Palace.
Mają wściekłych fanów.
Są wierni i ich podziwiają.
Czasami bardzo hałaśliwie.
Tak! Numer jeden! Numer jeden! Tak! O to mi chodzi!
Fani mocno przyczynili się do sukcesu,
bo na boisku słychać szalonych fanów.
Wiedzieliśmy, że Pistons wygrają. Nie wiedzieliśmy, iloma punktami.
Gdy na kilka godzin zbiera się 20 000 osób,
które piją,
wszystko jest jasne. Gdzieś ktoś będzie robił problemy.
Paru osobom mieliśmy odebrać wejściówki.
Mieliśmy dość ich rozrabiania.
To był piątek. Mieliśmy mieć wolną sobotę.
Dzięki temu lepiej się bawiliśmy.
Wypiliśmy trochę, spotkaliśmy kumpli. To był dla nas relaks.
Charlie jest kibicem. Miał karnet na cały sezon.
Miał wtedy problemy,
więc… chcieliśmy porozmawiać z nim o tym,
że tego wieczora odbieraliśmy jego karnet.
Pracowaliśmy na meczach Pistons parę razy w miesiącu.
Przydzielono nas po wschodniej stronie.
Rywalizowaliśmy z Indianą
i tłumy były nabuzowane.
Każdy w NBA chce go mieć.
O to grają, o mistrzowski pierścień.
Prowadziłem sprawozdanie. Indiana to wspaniała drużyna.
Byli pretendentami do mistrzostwa i być może byli wtedy najlepszą drużyną.
Ale Detroit miało dobry zespół.
Byli świetnym zespołem.
Złamałem palec, więc byłem w gipsie. Stephen został przeniesiony na obrońcę.
Nie wiedziałem, jak wielka będzie rywalizacja.
W zeszłym roku walczyli z tą drużyną
na Eastern Conference. Miało być ostro.
To był mecz, żeby coś udowodnić.
To nasza chwila. Nie ma wątpliwości.
Uznali, że to ich rok,
i czuliśmy, że musimy bronić tytułu.
Pamiętam tę noc. Palace było elektryzujące.
To było jak doświadczenie poza ciałem.
Aż włosy stawały dęba.
Gdy mecz jest transmitowany w telewizji,
na arenie słychać inny ryk. Jest więcej świateł i kamer.
Ostrożnie wybierają, kto dostaje takie mecze,
bo liga nie chce się wstydzić.
Nikt nie lubił sędziować Pistons.
Wiedziałem, że będzie ciężko.
Ben Wallace, Stephen Jackson i Ron Artest
to przepis na katastrofę.
Fani koszykówki z całego stanu Michigan
i ci obecni w Palace z całego świata,
miejcie się na baczności.
Czas na spotkanie z zawodnikami
reprezentującymi Detroit Pistons!
Mieli bardzo dynamicznego spikera.
I wkurza cię, gdy mówi: „Dokopię ci dziś, Detroit”.
205-centymetrowy środkowy z czerwonym numerem 3,
Ben Wallace!
Przedstawili Bena Wallace’a.
To mnie nabuzowało. Myślałem, żeby ich załatwić.
Nie wiedziałem, że Wallace właśnie stracił brata.
Miałem taką energię, którą mogłem…
włożyć tylko w koszykówkę.
To było jak beczka prochu.
Niezły mecz do obejrzenia w trakcie sezonu.
Oby spotkali się w rozgrywkach.
Pistons czują się świetnie. Hala jest zapełniona.
W tym meczu myślałem, że pokonamy Detroit
i chciałem sprawdzić skład drużyny.
O'Neal.
Artest się wycofuje. Co za kwarta dla Rona Artesta.
Cztery dziesiąte…
Mimo że było ciężko, grałem świetnie.
Spuściliśmy im lanie. Dominowaliśmy od początku do końca.
Ron dominował. Był niepowstrzymany.
Nie dawali rady kryć Rona.
Był zbyt zwinny. Był najlepszym zawodnikiem na boisku.
Prowadziliśmy wynikiem dwucyfrowym i młodzi zaczęli gadać.
Dobrze się dogadywali.
Ron i Jermaine.
To dobry Ron i Jermaine.
Było fantastycznie.
To nasza chwila. To nasze wejście.
Pokazywaliśmy klasę.
Stephen jest niezwykły.
Trafiał każdego ważnego kosza.
Wiedzieliśmy, że jesteśmy najlepszą drużyną.
Skopaliśmy im tyłki.
Stworzyli drużynę do mistrzostw. To było oczywiste.
Pokonywaliśmy ich,
więc zwykli kibice odeszli.
Wyszli.
A ludzie, którzy schodzili w dół,
pewnie już byli podpici, zanim zapełnili te miejsca.
To był brak szacunku. Gra prawie dobiegła końca.
Grali początkowym składem.
Prowadzili 15 czy 20 punktami.
Wallace zrobił świetny blok!
To nie jest faul.
Mieliśmy przewagę 15 punktów. Myślałem, że to koniec meczu.
Jamaal Tinsley powiedział Ronowi, że może teraz faulować. Zdziwił się.
„Teraz możesz falować”.
Masz faula. Możesz teraz dawać, dobra?
Czemu mu to mówisz?
Rona nie trzeba podpuszczać do szaleństw.
Artest z 24, O'Neal z 20,
Croshere 15, Tinsley 13.
Wracaliśmy i kryłem Bena. Gdyby rzucili mu piłkę,
nie zamierzałem stosować obrony, nie zamierzałem faulować.
Chciał mieć rzut spod kosza.
Nie chciałem mu go dać, więc go popchnąłem.
To był zbyt ostry faul w tym momencie meczu.
Wallace! Prosto w Artesta!
To może być coś poważnego, jeśli ich nie rozdzielą.
Wallace jest zły. Zawodnicy próbują się powstrzymać.
Stephen Jackson. Wallace próbuje być rozjemcą.
Jackson krzyczy…
Nie mam problemu ze sprzeczkami.
Ciągle się zdarzają. Przepychanki, szturchanie.
To wszystko na pokaz.
Większość graczy NBA nie chce się bić.
Zadawanie ciosów to gówniany brak szacunku.
Wszystko się zmieniło,
gdy Ron położył się na stole sekretarzy.
Położył się, co nie jest normalne.
Coś takiego nie jest normalne.
To też szaleństwo.
To prawie gorsze niż faul.
Byłem wtedy na terapii. Ćwiczyłem metody terapeutyczne.
Jedną z nich jest odpoczynek.
Jeśli coś się dzieje, liczysz do pięciu.
Zanim coś zrobisz, policz, co daje więcej czasu na myślenie.
Drużyna mnie otaczała.
To było zabawne, bo czułem się jak duży pies.
Znam moją drużynę,
więc wiem, że Jermaine nie da Benowi mnie dotknąć.
Wiem to na pewno. I Steve Jackson.
Pomyślałem, że nie muszę nic robić.
W porządku.
Wallace jest nabuzowany.
Zakładam, że Wallace został wyrzucony.
Ben miał z tysiąc opasek na ramiona, głowę i nadgarstki
i zaczął nimi rzucać.
Rzucił opaską na głowę i nadgarstek.
Tracił panowanie nad sobą.
Fani nie wiedzą, że większość z nas jest przyjaciółmi,
więc myślą, że to prawdziwa bijatyka.
Więc zareagują tak jak ty.
Jeśli tak robisz, to co zrobią oni?
Tłum reaguje jak zawodnicy.
Kątem oka widzę,
jak się zbliża.
W zwolnionym tempie.
Po prostu…
Wszyscy powinni byli go zobaczyć. Tak powoli leciał.
Uderzenie!
Artest przeskoczył nad stołem sekretarzy
i próbuje dostać się do ławki!
Artest jest na trybunach!
Okropne. Fani biorą udział w bójce.
Gdy go zobaczyłem, poleciałem tam. Potrzebował pomocy.
Gdy do niego dotarłem, kolejne piwo trafiło go w twarz. Ten gość…
Stephen Jackson jest wśród fanów.
Ochrona próbuje przywrócić porządek.
Fani i zawodnicy się biją! Zawodnicy próbują sobie pomóc!
Rasheed Wallace wchodzi na trybunę!
Co za hańba.
Zawodnicy doskakują, by wyciągnąć innych,
bo fani zaczęli brać udział w bójce.
Co za smutna scena w Palace.
Idąc w dół, myślałem, że jest dobrze.
Nie sądziłem, że coś jeszcze się wydarzy.
Myślałem, że to koniec.
Zatrzymałem się i zacząłem się rozglądać.
„Gdzie jest ochrona?”
Nie było policji. Nie widziałem policjantów.
Nie było ochrony ani nikogo, kto by to powstrzymał.
Wszyscy byli wszędzie. To była bijatyka.
Popychali nas do wyjścia.
Dostałem się na boisko.
Pamiętam szok, jakbym widział kosmitę.
„Czy ten koleś przyszedł walczyć?”
Miałem dość. Starałem się nie walczyć,
ale mnie prowokowali… To moja strefa komfortu.
Nikt rozsądny nie wychodzi na boisko,
by walczyć z Artestem po tym, jak był na trybunach.
Co za smutna scena w Palace.
I kolejna walka przed ławką Pistons.
To fan. To bardzo niebezpieczne.
Fani rzucają…
Nie zauważyłem go. Uderzył mnie znienacka.
To było…
chamskie posunięcie.
Pobiegłem tam, żeby mu pomóc.
Poślizgnął się. Dzięki Bogu.
To było najlepsze pudło w karierze Jermaine’a.
Gdyby Jermaine go trafił…
fan by umarł.
…teraz na boisko.
Ron Artest ma przerażające spojrzenie.
Przestraszyłem się, gdy pojąłem, jak to wymknęło się spod kontroli
i jak daleko zajdzie.
Halo, policja.
Ktoś musi szybko przyjechać do Palace.
- Jest tam policja. - Biją się.
- Zawodnicy? - Pospieszcie się!
Dobrze. Policja jest w drodze.
Pospieszcie się.
Wtedy na boisku było trzech policjantów.
Małe szanse przeciwko 20 000 ludzi.
Był zamęt.
Dlatego postanowiliśmy usunąć zawodników z boiska.
Jeśli ściągniemy ich z boiska, kibice się uspokoją.
Policjant podbiegł od tyłu,
wyciągnął gaz łzawiący
i chciał nim potraktować Rona.
Nie chciałem spryskać Rona Artesta. Leżał już na podłodze.
Wyglądał na zmęczonego.
Wpadłem na Reggie’go Millera w garniturze.
Wtedy nie wiedziałem, że to Reggie Miller, zawodnik,
bo był w garniturze. Zapytałem, co robi.
Jak można nie znać Millera z Pacers?
Złapałem policjanta: „Co robisz?
Zabierz ludzi z boiska, nie pryskaj go gazem”.
Wtedy się wkurzyłem.
Nie chcecie nam pomóc. Jest 15 osób przeciwko 30 000.
Chcą, żeby Pacersi wrócili do szatni.
Złapaliśmy Rona i zaczęliśmy uciekać.
Wszyscy skupili się w jednym punkcie.
Rzucali wszystkim, co wpadło im w ręce.
Fani próbują dostać się do zawodników i rzucają…
Ktoś może zostać ranny.
To kiepski popis fanów Pistons.
Rzucają butelkami ze schodów.
W porządku.
- Mogę chodzić! - Dobra!
Jesteśmy w tym razem!
Powiedziałem to do kamery.
Zawsze jesteśmy razem. Tak uważałem.
Cieszyłem się, że pomogłem bratu.
Cieszyłem się, że mogłem przyjść z pomocą.
Widać to po mnie w szatni.
Byłem zadowolony. Pomogłem bratu. Tak!
- Nazwisko? - Charlie Haddad.
Uderzył mnie w twarz. Jeszcze boli. Muszę prześwietlić twarz.
Nie wiem, co się dzieje.
Przestańcie.
- Wyjdźcie. - Nie możecie tu być.
Po tym ciosie poszliśmy do innego pomieszczenia,
jakby mnie chronili.
Wprowadzali ludzi do mojego biura.
Mówili, że byłoby zabawnie,
gdyby mogli kogoś pozwać.
Rozglądałem się.
Ludzie próbowali poluzować krzesła.
Arena szybko nas wchłonęła.
Tłum tracił kontrolę.
Ktoś mógł wyrwać mi broń.
Nagle zobaczyłem krzesło w powietrzu.
Ludzie próbowali skrzywdzić mnie i innych.
To była okropna scena.
Weszliśmy do szatni
i powoli wszyscy zaczęli opowiadać swoje wrażenia.
Myślałem, że Jermaine skopie mi tyłek.
Cały czas.
Nie chciałem go widzieć.
Wiedziałem, że się wkurzy. Jermeine’owi chodzi tylko o zwycięstwo.
Ron nachylił się do mnie i spytał, czy będziemy mieć kłopoty.
„Co masz na myśli?”
Wkurzyłem się.
Rzucił się na Rona, a my go odciągaliśmy.
Chciałem tylko potwierdzić, że to koniec.
Tak.
Potem przyszła policja i próbowała mnie zgarnąć.
Wciąż myślałem o bronieniu się.
„Nie pójdę z wami.
Wsiadam do autobusu, wsiadam do samolotu
i wracam do domu. Pomówcie z moimi prawnikami”.
Wczoraj NBA i część kibiców osiągnęli nowe dno.
Doszło do walki między drużyną Pacers a kibicami na trybunach.
…haniebna bójka na meczu Pacers-Pistons w Detroit
to być może najgorsze chuligaństwo w historii amerykańskiego sportu.
Wszyscy o tym mówili. ESPN puszczało to co pięć minut.
To nie była zwykła bijatyka w Detroit. To były zamieszki.
Najpaskudniejszy przypadek walki fanów z zawodnikami w historii.
Zawodnicy zarabiający bajońskie sumy
nigdy nie musieli przestrzegać zasad.
Naruszają zasadę numer jeden dla każdego sportowca.
Nieważne, co powiedzą, czym w ciebie rzucą,
nie wychodzisz na trybunę.
Narracja się zmieniła.
Chodziło o nas, graczy.
Ron, Steve, JO, to ich wina. Byli bandytami. Przekroczyli granice.
Nagle powątpiewano w moją porządność.
Nie chodziło tylko o to, ile osób o tym mówiło.
Ważne było to, jacy ludzie o tym mówili.
Ciężko zaprzeczyć, że w koszykówce panuje bandycka mentalność.
Obraz bandziora będzie w lidze, póki się go nie wykorzeni.
„To bandyci”. Dosłownie tego słowa użył.
Wszyscy się zgodzili. „Muzyka rapowa…”
Nic nie mówili,
kiedy hokeiści okładali się przez dziesięciolecia.
Podobno NBA walczy ze swoim złym wizerunkiem.
Tatuaże, bijatyki, narkotyki.
Czy media pomagają NBA wypromować to jako hip-hopowy sport?
Pokolenie hip-hopowych graczy wydaje się być bardziej oddalone od fanów
niż pokolenie Magica i Michaela.
Wprowadzono dress code.
WYMAGANY STRÓJ W NBA
STERN BRONI DRESS CODU
Stare powiedzenie. „Czarni nie powinni dostawać kasy”.
Jest spora niechęć do współczesnych zawodników.
Wielu fanów uważa, że zarabiają za dużo,
są słabi, zbyt rozpieszczeni i niedojrzali.
Zawodnicy nie nauczyli się, jak się zachowywać
w cywilizowanym, normalnym społeczeństwie.
Media naciskały, żeby liga stwierdziła, że ci gracze to chuligani.
„Nie panują nad sobą. Są tacy i owacy”.
Obraz zawodników NBA, którzy biją się na trybunach,
obiegł cały świat. Trzeba to natychmiast powstrzymać.
NBA było przez lata pod ostrzałem
i ucierpiało przez to, że wielu zawodników zachowuje się,
jakby chciało być gangsterami.
Część z nich jest przestępcami.
Naciska się na NBA, żeby oczyściło swoje szeregi
i powiedziało, że to nie są bandyci.
Ciekawe, co zrobi liga.
Nie mogą sobie pozwolić na taki wizerunek.
Czy to ważne, żeby NBA pokazało…
- Pokaże. - …najbardziej stanowczo…
- …jak się da… - …że to się nie powtórzy.
48 GODZIN PO WALCE
Dziś ogłaszam zawieszenia…
KOMISARZ NBA
…w wyniku zachowania na meczu Indiana Pacers-Detroit Pistons
19 listopada.
Indiana, Ron Artest, zostaje zawieszony na resztę sezonu.
Stephen Jackson z Indiany zostaje zawieszony na 30 meczów.
Jermaine O'Neal zostaje zawieszony na 25 meczów.
NBA wymierzyło bezprecedensowe kary
zawodnikom zamieszanym w piątkowe wydarzenia.
To bezprecedensowa kara.
NBA poinformowało,
że Ron Artest został zawieszony na resztę sezonu.
David Stern mówi wszystkim, zarówno graczom, jak i kibicom,
że taki incydent nie będzie tolerowany.
Nigdy nie myślałem, że nie powinienem być ukarany.
Ale na 25 meczów? Nie podoba mi się to,
bo tylko się broniłem.
Szkoda, że nie udzieliłem od razu wywiadu,
bo wtedy ludzie mogliby pomyśleć, czy miałem rację.
Byłoby więcej opinii, a była tylko ta na filmie
i zawieszenie. Musieliśmy być cicho.
Nigdy nie rozmawiałem o tym z Davidem Sternem.
Narracja opierała się na zredagowanych wnioskach z ESPN.
To nie był sprawiedliwy proces.
Komisarz Stern ma w tej sytuacji dużą władzę.
Zwykle w takich sytuacjach
pojawia się niezależny arbiter
i negocjuje między stronami,
żeby osiągnąć porozumienie w sprawie kary.
Ale ponieważ to była sprawa z boiska,
nie było niezależnego arbitra.
Tylko komisarz Stern.
To zależy od niego. Ma ostatnie słowo.
Ciekawie będzie zobaczyć…
Podoba mi się ten układ. Sam decyduje.
- Sam analizuje. - Tak.
Decyzja o zawieszeniu Artesta na cały sezon była jednogłośna?
- Tak. - Dlaczego?
Była jednogłośna.
Jeden do zera.
Na początku sytuacja wyglądała na skomplikowaną,
ale nagle zrobiła się czarno-biała.
Co się zmieniło?
Dlaczego się zmieniło?
Dlaczego?
- Wie pan? - Nie.
- Nie wie pan. - Nie.
Kto dostał zawieszenie?
- Zawodnicy. - Kto przejął ten proces?
- Stern. - Proszę bardzo.
NBA wie, że nie chce alienować kibiców,
bo opłacają ich rachunki.
Chcą nas obwinić, żeby uratować ligę. Nie chcą obwiniać kibiców.
Siedzisz i słuchasz, jak obwiniają innych.
I nie możesz nic powiedzieć.
Narracja nieco by się zmieniła, gdyby zobaczyli wszystkie nagrania.
Mogę wziąć winę na siebie, ale chcę opowiedzieć swoją wersję.
Co się stało? Klatka po klatce.
Przedstawiam prokuratora hrabstwa Oakland.
NBA obawiało się, jak będzie postrzegane.
Ich wizerunek był nadszarpnięty,
a surowość sankcji i zawieszeń była dość duża.
Chcieli, żebym powiedział tym zbirom-milionerom,
że nie mogą tak robić.
Ale musiałem przyjrzeć się faktom
i postawić odpowiednie zarzuty.
Każdy, kto brał udział w starciu, zostanie pociągnięty do odpowiedzialności,
bez względu na to, czy jest zawodnikiem, czy kibicem.
Skala tej sprawy była ogromna.
Media zrobiły się uciążliwe.
Codziennie mnie nagabywały.
Chciały mi narzucać, co mam robić, a czego nie.
Włożyliśmy w to dużo pracy.
To będzie długie śledztwo,
bardziej skomplikowane niż morderstwo, bo jest tak wielu świadków.
Ponad tysiąc stron policyjnego raportu.
Przy innych przestępstwach nie mamy tylu nagrań.
Palace miało kasety z każdej kamery na terenie areny
i z każdej kamery na hali, którą ludzie wychodzili.
Chcieliśmy zidentyfikować każdą osobę,
zawodnika, kibica, pracownika Palace. Każdego, kto zrobił coś złego.
Doszliśmy do momentu,
w którym wyizolowaliśmy obrazy ludzi, których szukaliśmy,
i zaczęliśmy je pokazywać.
Nowe informacje na temat burdy w Palace.
Mamy ekskluzywne nagranie mężczyzny oskarżonego o rzucenie krzesłem w tłum
podczas piątkowej walki.
Człowiek, który rzucił krzesłem i uderzył dwie osoby, dokonał napaści.
Widać, że niektórym kibicom się to spodobało.
Charlie Haddad i AJ Shackleford zeszli niżej i weszli na boisko.
Jeden z nich wszedł na boisko
i stanął przed Ronem z zaciśniętą pięścią.
Więc Ron miał prawo się wtedy bronić.
Szaleństwo. Pokazali to tak, jakby to była moja wina.
Źle potraktowali lojalnego fana.
Chcieliśmy znaleźć osobę, która rzuciła kubkiem.
Musimy skupić się na osobie, która wywołała zamieszki.
Tej, która rzuciła puszką piwa.
Problemem było to, że nie mogliśmy zidentyfikować rzucającego.
Oglądałem nagranie i poprosiłem o cofnięcie taśmy.
Musiałem obejrzeć nagranie wiele razy, żeby to zrozumieć.
Zorientowałem się, skąd go znałem.
Umawiał się z moją sąsiadką.
Wiedziałem, kto to. Sam zidentyfikowałem rzucającego.
- Możemy porozmawiać? - Możecie odejść?
- Czy możemy pomówić? - Nie.
Fan podejrzany o rzucenie kubkiem,
czyli zdaniem prokuratury John Green,
próbował przegonić reporterów z jego podmiejskiego domu w Detroit.
Byłem w biurze. Nasz dyspozytor oddzwonił do mnie
i powiedział: „Dzwoni ktoś, kto mówi, że to on rzucił kubkiem”.
To było złe. Nie powinni byli wchodzić na trybunę.
I zaatakowali niewłaściwego faceta.
- To ja. - To ty?
Tak. To ja.
Masz tę koszulkę?
- Mam. - Mogę zobaczyć?
- Po co? - Żeby sprawdzić…
Mam ją. Mam kłopoty?
Nie, nikt nie jest oskarżony.
Zadzwonię na szybko do adwokata.
On wszystko zaczął.
Stał się wrogiem numer jeden.
Po raz pierwszy przemawia.
Widać, kto rzucił kubkiem.
Miałeś na sobie…
Albo masz bliźniaka, który tam stał.
Słyszałem to już kilka razy.
Ludzie wskazywali na ciebie jako na tego, kto rzucił tym kubkiem.
Jasne.
Kiedy ktoś mówi,
że ty rzuciłeś kubkiem, co odpowiadasz?
W tej chwili… Nie panimaju.
Nagranie mówi samo za siebie.
Źle się czułeś, gdy Ron Artest przybiegł, minął cię
i zaatakował mężczyznę obok?
Poczułem ulgę. Nie.
Jezu!
Czy czujesz w sobie współczucie
czy litość, że zaatakował faceta, który był obok ciebie?
Żałuję, że wcześniej nie podstawiłem mu nogi.
- Podciąłeś go? - Tak.
Myślę, że John Green wywołał tę walkę.
Wygląda na to, że fani z karnetami…
Czyli kibice są bardziej winni niż zawodnicy. Zgadza się?
Jeden kibic jest bardziej winny, pan Green.
Gdyby nie rzucił, Artest nie wszedłby na trybunę
z innymi zawodnikami,
kibice nie reagowaliby na zawodników na trybunach,
i pewnie cała walka wypaliłaby się na boisku.
Wszyscy, oprócz Johna Greena,
byli obciążeni grzywnami, kosztami, pracami,
które ostatecznie były wyrokiem dla każdego z nich.
John Green został oskarżony o napaść i pobicie
za rzucenie piwa, a także o napaść i pobicie
za ogłuszenie ciosem Rona Artesta.
Po procesie kryminalnym odwołałem się od decyzji o zawieszeniu,
a gdy w końcu trafiło to do sądu federalnego,
sędzia federalny, który widział wszystkie ujęcia z kamer,
stwierdził, że miałem prawo tak zrobić.
Powiem szczerze. Nie poszedłem tam z jakąś wersją.
Miałem to głęboko.
Byłem w sytuacji,
w której mogłem pomóc bratu albo nie. Pomogłem mu.
Przeprosiłem za wejście na trybunę i zawstydzenie ligi.
Tak to zostawiłem. Ale się nie płaszczyłem.
Nie zmniejszyli mi zawieszenia. Obniżyli JO.
Ron też miał zawieszenie na cały rok.
To zajęło więcej czasu, niż powinno.
To były wykroczenia i napaście.
Zwykle poświęca się na to godzinę od początku do końca.
To, co zrobił im wymiar sprawiedliwości,
to nic w porównaniu z tym, co zrobiło NBA.
Kubek piwa wszystko zmienił.
Kosztował nas wszystkich…
dużo pieniędzy i czasu.
Dużo kosztował wiele osób.
Reggie Miller cieszy się szacunkiem
i dobrze grał w tym roku, więc zastanawiano się, czy zmieni zdanie,
ale Reggie nie sugeruje, żeby miało tak być.
Reggie!
Kiedy to się stało,
pomyślałem, że czas z tym skończyć.
DZIĘKI ZA 18 ŚWIETNYCH SEZONÓW!
Gdyby nie doszło do bijatyki, zostalibyśmy mistrzami. Bez wątpienia.
To najbardziej popieprzone.
W tej sytuacji żałuję jedynie tego,
że nie mogłem zrobić tego, co planowaliśmy zrobić z Reggiem.
To było słodko-gorzkie, bo było tak wiele emocji.
Minęło 18 lat.
To twój ostatni mecz NBA w historii.
To wyjątkowe.
Czyste. Wyjątkowe.
Naprawdę.
Przez 18 lat
miałem prawdziwe szczęście
jako Pacer i Hoosier.
Tak, to bolesne.
Dla mnie to bolesne. Ale robił, co mógł.
Przepraszam, bo nie ma powodu,
żeby Reggie nie dostał pierścienia.
Moja koszulka Indiany
została pokazana w telewizji w moim najgorszym momencie.
Chciałem się schować.
Nie chciałem grać w koszulce Indiany. To za duża presja.
Chciałem mieć transfer, bo nie stawiam czoła wyzwaniom.
Myślę, że lepiej będzie, jeśli odejdę, żeby mogli iść dalej.
Każdy może kontynuować swoją karierę.
To był policzek.
Chcesz nas zostawić po tym, co przeszliśmy?
To miało trwały wpływ na mnie i Rona.
Musisz odpowiadać za ludzi, których pociągnąłeś za sobą.
Dla mnie to był najbardziej tchórzliwy scenariusz świata.
Czasem jesteś tchórzem i musisz to przyznać.
Powinienem był…
W takich chwilach dzwoni się do kolegów,
nawet jeśli to nieprzyjemne.
Chciałbym, żeby tak było.
Długo się zastanawiałem, co jest nie tak.
Gdybym miał lepszy balans w wieku 23 lat, pewnie byłbym świetny.
Przy okazji,
Ron Artest z Los Angeles Lakers dostał dziś dobre wieści.
Ron złożył papiery, by zmienić nazwisko na Metta World Peace.
To niedorzeczne. Jak kiedy Prince został
artystą poprzednio znanym jako Prince.
Po bójce powiedziałem terapeutce, że chcę zachować równowagę.
Reszta mnie nie obchodzi.
Starałem się mniej przywiązywać emocjonalnie do gry.
To buddyzm, prawda?
Metta to buddyjskie imię.
Chcesz się przywiązywać do dużej ilości pozytywnych rzeczy.
W mojej karierze nie byłem dobrym kolegą. Metta to tego przeciwieństwo.
Bądź dobrym przyjacielem, miłością, życzliwością.
Chcę się komunikować. Chcę być lepszym człowiekiem.
I to właśnie znaczy Metta.
Przez lata miałem z Ronem poważny problem
i pojawiła się we mnie do niego niechęć.
Byłem wściekły, kiedy wygrał mistrzostwo.
Ron Artest wykorzystał drugą szansę.
Od bijatyki w Palace przeszedł do mistrzostw NBA z Los Angeles Lakers.
Ron, jesteś jedynym członkiem Lakersów,
który zdobył pierwsze mistrzostwo. Jesteś mistrzem. Jak się czujesz?
Miałem je zdobyć z Jermaine’m, Donnie’m, Larrym,
Jamaalem Tinsley’em i Jeffem Fosterem w Indianie,
ale ich zostawiłem jak tchórz.
Nie lubię być w ich obecności. Czuję się przy nich jak tchórz,
bo opuściłem ich jako kolega.
A potem zdobyłem mistrzostwo, więc…
Porozmawiajmy o tym meczu.
Przeszło mi. Straciłem dużo kasy. Nieważne.
Ale nadal czuję, że Jermaine jest przez to naznaczony.
Jermaine O'Neal.
Mógł stać się jednym z najlepszych graczy na świecie.
Kiedy patrzę na Jermaine’a,
myślę, że pewnie ucierpiał bardziej niż wszyscy inni zawodnicy.
Bo Ronnie Artest skończył z Lakersami i wygrał mistrzostwo.
Nawet Jack grał w mistrzostwach z San Antonio.
Kariera Jermaine’a się załamała.
Był liderem drużyny i był odpowiedzialny za jej prowadzenie.
Stało się i to nie była jego wina.
Ale obwiniono go za to.
Nigdy nie próbowałem użyć słowa „żal”.
ale…
ta część mnie
zawsze mi przeszkadzała.
Byliśmy nad Palace Auburn Hills,
gdzie ekipy zaczęły burzyć budynek.
Palace był domem Detroit Pistons i gościł trzy mistrzostwa NBA,
zanim zamknął się na dobre po sezonie 2017.
To ciągnęło się latami.
Nie chciałem z nikim rozmawiać, tylko żyć dalej.
Nigdy się od tego nie uwolniłem.
Ludzie wierzyli, że za cenę biletu są bezkarni.
Mogą zachowywać się, jak chcą.
Nie twierdzę, że dobrze robili,
ale zainwestowali w tych zawodników.
Mówi się o tym co roku.
Pytają mnie o to małe dzieci.
Fani bardzo się w to angażują.
Jest tam ciemność.
Jeśli jesteś zawodowym sportowcem, nie możesz wyjść na trybunę.
Co za strata czasu i środków,
gdy dochodziło do zbrodni i morderstw.
Nikogo nie obchodziło, kto wygrał sprawy,
a kto wygrał apelację.
Nie mogłem mówić przez lata.
Po raz ostatni możesz mnie o to spytać.
Nie chcę mówić o skurwielu, który rzucił piwem.
Nie chcę mówić o stracie pieniędzy.
Co za hańba.
To po części moja wina, bo myślałem, że to się uda.
Myliłem się.
Fani i gracze się biją. Zawodnicy…
Niektóre rzeczy nas nie opuszczają. Nigdy.
Bijatyka w Palace to jedno z tych wydarzeń.
Pewnie po dziś dzień cząstka mnie
pozostała w Palace. Będzie tam, póki go nie zburzą.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz