Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Lauro, do zobaczenia w biurze.
Niedługo będę.
Cześć, Chip.
Hej, stary.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Podobno stanęłaś na głowie, żeby uratować konto Petersona.
Muszą cię przyjąć do spółki.
Oby. Chcę wprowadzić wiele zmian.
I dać ci tę podwyżkę z zeszłego roku.
Gratulacje, Lauro. Udało ci się.
Chcę jeszcze raz przejrzeć umowę, Fiono.
Jest idealna. Podpisali ją.
Już podpisali?
Tak. Czas to uczcić.
Jako twoja szefowa każę ci się pochwalić.
Opowiedz wszystkim, jak tego dokonałaś.
Pan Peterson prowadzi międzynarodową korporację,
ale pozostał lokalnym biznesmenem.
Pokazałam mu zalety lokalnego rozwoju i przekonałam go, żeby nie sprzedawał.
Lokalny rozwój wart 250 milionów.
Chciał tego, co najlepsze dla społeczności.
Pomogłam mu to dostrzec.
Zawsze jesteś taka skromna.
To dzięki mojemu talizmanowi.
Godziny pracy do późna w nocy nie miały z tym nic wspólnego.
A zmieniając temat, co wiesz o Grahamie Finleyu?
Graham Finley.
Miliarder, wykształcony, międzynarodowy deweloper,
fatalnie rzuca kokosami.
Mówiłam ci, że do 12. roku życia mieszkałam w Sapphire Cove.
Sielankowe dzieciństwo na tropikalnej wyspie.
Jak mogłam zapomnieć?
Wychowałam się z Finleyami. Jego wnuk, Chip, był moim przyjacielem.
Ale kontakt się urwał.
To wszystko wyjaśnia.
Co wyjaśnia?
Czemu w moim gabinecie siedzi miliarder i czeka na ciebie.
Panie Finley.
Lauro Price, wielkie nieba.
Jaka dorosła.
Panie Finley, miło znów pana widzieć.
Pamiętam, jak ty i mój wnuk napełniliście mojego mercedesa wodorostami.
Trochę za późno na „pana Finleya”.
Proszę.
Słyszałem o twoich osiągnięciach od pani Wilde.
Celująco zdane studia,
grono głośnych klientów,
awans w zasięgu ręki.
Rozwinęłaś skrzydła, odkąd opuściłaś Sapphire Cove.
Daleko mi do pańskich sukcesów, ale jeszcze nie skończyłam.
Oto Laura, którą pamiętam.
Ambitna i zdecydowana.
Może nie zauważyłaś, ale się zestarzałem.
Niebawem skończę 85 lat.
Rozpocznie pan istotny etap życia.
Pozostaję prezesem firmy aż do dnia, w którym zrezygnuję lub…
Lub 85. urodzin. Zależy, co szybciej nastąpi.
Obowiązkowa klauzula emerytalna.
Klauzule emerytalne są niezwykle trudne do ominięcia.
Na to już zdecydowanie za późno.
Mój syn się do tego nie nadawał,
ale dla mojego wnuka nie jest za późno.
Chcę, aby Chip został moim następcą.
To ostatnia szansa,
aby utrzymać firmę w rodzinie.
Musi zatem złożyć podpis nad przerywaną linią, nim ukończę 85 lat.
Laura może natychmiast przygotować umowę.
Dobrze, bo chcę, abyś mu ją zawiozła i nakłoniła do podpisania.
Nie mamy zbyt dużo czasu,
a on potrafi być uparty.
Jesteś jedyną osobą, której kiedykolwiek słuchał.
Z ochotą dostarczy umowę Chipowi.
Naturalnie.
Gdzie obecnie mieszka?
Cóż…
Sapphire Cove? Teraz? Nie mogę. Minęły wieki.
Nie rozmawiałam z nim od dziecka. Nawet nie wiem, jak wygląda.
Nie komplikuj.
Polecisz, znajdziesz Chipa, zdobędziesz podpis i za parę dni wrócisz.
Mam mnóstwo pracy. I bez tego muszę pracować do późna.
Może zabierzesz Owena?
Spędzicie razem trochę czasu przed wielkim dniem.
Znów przesunęliśmy datę.
Znowu?
Byliśmy bardzo zapracowani.
I sądziłam, że zostanę partnerką w kancelarii.
Rozmowy wciąż trwają.
Zostałaś ty i Simon.
Simon?
Sprowadza dużych klientów.
To oznacza duże pieniądze.
- A mój plan lokalnego biznesu? - Bardzo im się spodobał.
Bliższy kontakt z klientami, ochrona małych firm. Łyknęli to.
Ale ostatecznie liczą się pieniądze.
Graham zwrócił się do ciebie, bo uważa, że zdołasz przekonać Chipa.
Pozyskanie klienta takiego jak Finley może przechylić szalę.
- Tak sądzisz? - Jestem pewna.
Poza tym można trafić w gorsze miejsce niż tropikalna wyspa.
Drobny druk to moja specjalność. Tak. Fantastycznie.
Przepraszam, kochanie.
Jestem zawalony robotą. O czym rozmawialiśmy?
- O Sapphire Cove. - Tak, twoje rodzinne strony.
Nie byłam tam od dziecka.
Ale w pracy pojawiła się pewna sprawa i pomyślałam, że może
polecimy razem.
Gdy zdobędę podpis pod umową, będziemy mogli się odprężyć.
Może być miło.
Przyda mi się dodatkowy czas w biurze.
Muszę tam pojechać
i skłonić Chipa do podpisania umowy.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
być może
dostanę całe konto Finleya.
Na pewno dostaniesz całe konto Finleya. Czas na pierwszą ligę.
Wiem, że lubisz tę całą pracę charytatywną…
Obsługa małych klientów to nie praca charytatywna.
Na tym polega opieka prawna.
Pamiętaj, jesteśmy rekinami.
Pomyśl o koncie Finleya jako o ofierze.
My zawsze polujemy.
Nie spuszczamy ofiary z oka.
A gdy jest w naszym zasięgu,
atakujemy.
Miejmy nadzieję, że Chipa Finleya nie będzie trudno wytropić.
Poradzisz sobie.
Witamy w Sapphire Cove, gdzie obecnie jest godzina 8.02.
Witamy w Sapphire Cove.
Na przystani
kapitan czeka, żeby zabrać panią do hotelu.
Kapitan?
Proszę przodem.
KURSY ŁODZI HOTELOWEJ ODPŁYWAMY O: 10.30 i 13.30
Dziękuję.
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Niezły środek transportu. - Omijamy korki.
Pierwszy raz na wyspie?
Nie, ale minęło sporo czasu.
Lepiej późno niż wcale.
Niech zgadnę.
Prawnik?
To oczywiste?
Nie każdy tak się stroi na wakacjach.
Racja.
Moja kolej.
Ty musisz być
kapitanem.
- Zgadła. - Stary.
- Co? - Koszulka.
Mogłeś powiedzieć wcześniej.
Proszę.
Witamy w Royal Hotel.
- Proszę uważać. - Może wody gazowanej?
Cześć.
Miłego pobytu. Zafunduj sobie sandały.
Ponoć są wygodniejsze niż obcasy.
Może się skuszę.
Dziękuję.
Gdybyś chciała, organizujemy wycieczki z przewodnikiem.
Właściwie to mam pytanie. Czy…
- Co? - Ktoś jest w domu?
- Coś do picia? - Dziękuję.
Weź walizkę.
Dziękuję.
W recepcji pytaj o Chipa.
Chipa?
Tędy, proszę.
Bagaż dostarczymy do pokoju.
„Droga Lauro, skosztuj smaku światowego życia.
Baw się dobrze. Fiona”.
Gdzie hasło do Wi-Fi?
Laura?
- Tak dawno cię nie widziałam! - Gem?
Gdy to zobaczyłam, nie mogłam uwierzyć.
Wróciłaś!
Tak.
Minęło tyle lat.
Jaka jesteś elegancka i dorosła.
Jako zastępczyni managera hotelu proszę, daj mi znać,
jeśli jakoś będę mogła umilić ci pobyt.
Uwielbiam ten apartament. To mój ulubiony.
Jest wspaniały.
Cały hotel jest niesamowity.
Jasne. Nie mieszkałaś tu, gdy go budowano.
Wszystko dzięki Finley Developments.
Mamy tyle do nadrobienia!
Na wyspie jest sporo pracy. Graham ma urodziny w ten weekend.
To impreza lata. A ja mam oko na stanowisko managera.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze…
Dostaniesz awans?
To cudowne!
Zostajesz dłużej niż trzy dni?
To tylko krótka podróż.
- Nie przyjechałaś na urodziny Grahama? - Szukam Chipa.
Co to znaczy?
Chyba nie przywiozłaś umowy?
Może.
Chodźmy po kokosa.
Pamiętasz Chipa z dzieciństwa?
Gdy miał 12 lat?
Był uparty, uroczy,
nie lubił przegrywać w rzucaniu kokosem.
Pewnie dziś jest dojrzały.
Widziałam go na łodzi z lotniska
i wyglądał na dorosłego.
Nie rozpoznał mnie.
Zawsze mieliście się ku sobie.
Mieliśmy 12 lat.
Wiem.
Myślę, że nowy i stary Chip wydadzą ci się podobni.
Jaką masz taktykę?
Skoro jest dawnym Chipem, będę dawną Laurą.
A jeśli i tak mnie nie rozpozna,
będę mieć przewagę.
Skoczymy na dynię jak za dawnych czasów?
Jasne.
Dawaj. Dasz radę. Wielki rzut.
Szkoda.
- Moja kolej. Nauczysz się. - Cześć, Chip.
Cześć! Oprowadzasz orła Temidy, Gem?
Mam dobrą wiadomość.
- Zobaczycie, jak znów pokonuję Karaviego. - Nie mogę się doczekać.
- To na pewno ten sam Chip. - Tak.
Zrzuciłaś obcasy. Życie na wyspie ci służy.
Do roboty.
Dobra. Zaczynamy. To moja chwila.
Bum! Super. Dziękuję.
Gotowa?
- Umowa sama się nie podpisze. - Do pracy.
Czasem się wygrywa, czasem przegrywa.
Chcesz się przejechać po wyspie?
Nie przyjechała na wycieczkę.
Twój dziadek jest moim klientem. Prosił, żebym przywiozła ci to.
Cóż,
szkoda.
Przykro mi.
Nie mam zamiaru zostać następnym prezesem Finley Developments.
Nawet nie przeczytasz?
Na pewno jesteś dobra w tym, co robisz,
ale żaden prawnik przysłany przez dziadka mnie nie przekonał.
Marnujesz czas.
Dzięki, że wpadłaś.
Co to?
- Jakaś wasza gra? - To?
To najlepsza gra na Sapphire Cove. Rzut kokosem.
Chcesz zmierzyć się z mistrzem?
Kusząca propozycja,
ale to chyba dla mnie zbyt skomplikowane.
Jak chcesz. Miłej zabawy na wyspie.
Wiesz co?
Proponuję zakład.
Zagramy w kokosa.
Jeśli wygram,
wysłuchasz mnie.
A jak ja wygram?
Podrę umowę na twoich oczach.
Zakład stoi.
- Super. - Przygotuję grę.
Okej.
Dobra.
Chip jest w tym naprawdę dobry.
Na szczęście mam talizman.
Tak.
Zasady są proste, ale gra stopniowo staje się coraz trudniejsza.
Trafiasz, rzucasz znowu. Pudłujesz, rzuca rywal.
Kto więcej trafi, wygrywa. Panie mają pierwszeństwo.
Dobry rzut.
Podobno pierwszy jest najłatwiejszy.
Dobry rzut.
Tak!
- Szczęście nowicjusza? - Najwyraźniej.
Dobry rzut.
Kim ona jest?
Zobaczysz.
Tak!
Panie i panowie, czy niepokonany Chip Finley
w końcu napotkał godną rywalkę?
Wszyscy zadajemy sobie pytanie,
czy nowicjuszka obali hegemonię Chipa Finleya
w rzucie kokosem?
Przestań.
Jeśli tchórzysz, to się poddaj.
Hej,
czy na pewno nigdy w to nie grałaś?
Może i grałam raz czy dwa jako dziecko. Nie pamiętam.
Jesteś prawniczką.
Czy za późno na negocjacje?
Bo tak sobie myślę,
że jeśli przegram…
wysłucham cię
na kolacji przy świecach.
Nie wiem, czy mój narzeczony byłby zadowolony.
- Czyli nie. - No tak.
Nie ma sprawy. Przed tobą ważny rzut. Nie spudłuj.
To niemożliwe. Tego nikt nie trafia!
No proszę.
Niepokonany mistrz, co?
Nie rozumiem.
Jedyną osobą, która mnie pokonała, była…
Laura?
Laura Price?
Niespodzianka!
Moi ludzie porozmawiają z twoimi ludźmi.
Nie…
Zaczekaj chwilę.
Poczekaj.
Chciałbym przeprosić za tę kolację przy świecach.
To żenujące.
Nie ma sprawy. Jesteśmy przyjaciółmi.
Miło cię znów widzieć.
Ciebie też.
Jesteś panią prawniczką.
Przydały się te udawane batalie sądowe ze mną.
Bardzo mi pomogły.
Tak jak czteroletnie studium, studia prawnicze
i egzamin adwokacki.
Ale tu wszystko się zaczęło.
Rodzice muszą być dumni.
Są.
Chcą, żebym została partnerką w kancelarii. Tata chce.
Czy to miły facet?
Mój tata?
Ten od pierścionka. Jak mu na imię?
Owen. Jest świetny. To miły facet.
Poznaliśmy się na kolacji izby adwokackiej.
Para ludzi sukcesu.
Można tak powiedzieć.
A ty? Masz kogoś?
Cóż,
miałem, ale nie wyszło. Miałem zbyt wysokie oczekiwania.
Jak to?
Nie wiem.
Sądziłem, że znajdę kobietę, która będzie moją przyjaciółką.
Głupie.
Praca mnie trzyma tu.
A w morzu nie ma zbyt wielu ryb.
Masz łódź.
Możesz ruszyć w rejs, żeby znaleźć miłość.
Tak.
Kapitanem jestem, żeby mieć na rachunki.
Martwisz się o płacenie rachunków?
Wiesz, że twój dziadek jest na okładce Business Collective?
Zależy mi na tym, żeby iść własną drogą, pomimo nazwiska.
Poza tym mam fundację, która jest dla mnie ważna.
Fundację?
Buduję domy dla ludzi, którzy inaczej by ich nie mieli.
Więc działasz w branży rodzinnej.
Nie do końca.
To działalność charytatywna, a Finley Developments zależy na zysku.
Widzę różnice, ale nie są to odmienne światy.
Na pewno nie chcesz zostać prezesem?
Dużo o tym myślałem.
Odpowiedź brzmi „nie”.
Jesteś pewien?
Dzięki temu odmieniłbyś swoje życie.
Właśnie.
- Idę kupić bilety na lot do domu. - Czekaj.
Co robisz dziś wieczorem?
Odpowiadam na mejle.
Już nie. Rodzice Gem przyjdą dziś na kolację.
Ty też musisz wpaść.
Jeśli pani B. się dowie, że nie zaprosiłem cię na kolację,
nie wybaczy mi.
Więc zapraszasz mnie na kolację?
To spotkanie czysto służbowe.
Ale jeśli chcesz złamać serce pani B…
Podkablujesz mnie?
Powiedziałaś pani B., że wybiłem okno w kuchni.
Bo wybiłeś.
- Ale bym je naprawił. - Jak? Miałeś dziewięć lat.
Miałem plan. Chciałem użyć taśmy klejącej i kartonu.
Zrobiłbym to jak MacGyver.
Dobra. Wrócę teraz do hotelu
i wyślę mejle, jeśli mam iść na kolację.
Przyjdziesz?
Ale to nie koniec rozmowy o umowie, Chipie Finleyu.
W żadnym wypadku.
Nie musimy zanudzać wszystkich tymi szczegółami.
Gdybyś widziała jego twarz!
Był w szoku, gdy go pokonała.
Jak mogłeś nie rozpoznać Laury? W dzieciństwie byliście nierozłączni.
Bardzo się zmieniła, odkąd ją ostatni raz widziałem.
Oto i ona.
Lauro!
Pani B., pan B., wyglądacie świetnie.
Miło cię widzieć.
Chyba nigdy cię nie widziałam z uczesanymi włosami.
To było tak dawno.
Theodore, cześć. To moja przyjaciółka, Laura.
Powitanie miało się zacząć pięć minut temu.
Oczywiście. Przygotowałam idealną mowę.
Zegar tyka.
To mój szef. Zaprowadzę was do stolika.
W razie czego dajcie znać. Drinki na mój koszt.
To będzie dobre.
Dobry wieczór.
Witamy w restauracji Drift!
Niebo przygotowało dla nas piękny pokaz.
Na wschodzie mamy konstelację pięknej Andromedy.
Legenda głosi, że została uratowana przed potworem
przez odważnego wojownika Perseusza, syna Zeusa.
Gdy przemienił potwora w kamień,
odjechali na jego skrzydlatym koniu, Pegazie, i żyli długo i szczęśliwie.
A bogowie umieścili ich na nocnym niebie, aby nam przypominali,
żeby iść za głosem serca.
Miłej kolacji.
To było piękne.
Państwa drinki.
- Dziękuję. - Dzięki.
A zatem Lauro,
przyjechałaś na urodziny Grahama?
Laurę wciągnęła praca.
Interesują ją tylko światła wielkiego miasta.
Wciąż w tobie widzę to dzikie dziecko.
Chip ma rację.
Muszę wracać do San Francisco.
Może jednak zostaniesz?
Byłoby jak dawniej.
Chciałabym zostać, ale to wyjazd służbowy.
Muszę nakłonić Chipa, żeby podpisał umowę.
Umowę Finley Developments?
Życzę ci powodzenia.
Właśnie dlatego tu przyleciałam.
Ale Chip nie chce być prezesem wartej miliardy firmy dziadka,
więc będę musiała skrócić swoją podróż.
Umowa i poczucie winy. Szczęściarz ze mnie.
Dwa w cenie jednego. Specjalnie dla ciebie.
Jak leci?
Jak za dawnych czasów. Laura mnie podkablowała.
Oczywiście.
Tak miło, że tu jesteś.
Chciałabym do was dołączyć, ale szef nie spuszcza mnie z oka.
Już krytykuje moje aranżacje kwiatów.
Zegar tyka.
Wiecie, co chcecie zamówić?
Niech spojrzę.
Tu Owen.
Wyślesz mi mejla na owen.fredericks@gcmandassociates.com?
Byłoby fantastycznie.
Cześć, skarbie. Dzwonię, żeby dać znać.
U ciebie późno. Nie pracuj za dużo.
Myślę o tobie i tęsknię.
- Owen? - Lauro, jak leci?
Fiona. Cześć.
Posłuchaj.
Graham od lat próbuje namówić Chipa do podpisania tej umowy.
Bez powodzenia.
Więc może być to trudniejsze, niż myślałyśmy.
Mogę przedłużyć podróż o kilka dni?
Rób, co w twojej mocy.
Partnerzy są zachwyceni, że Graham zwrócił się do nas.
Wiesz, że jeśli wszystko pójdzie dobrze,
pozyskasz dla nas całe konto.
Graham wspiera małe firmy.
Może przedstawić mu plan lokalnego biznesu?
Skup się na tym, żeby Chip podpisał umowę.
W porządku.
Może spróbuję innym sposobem.
Nieważne, jak to zrobisz. Po prostu to załatw.
Dawaj znać. Życzę szczęścia.
Potrzebuję czegoś więcej niż szczęścia.
Potrzebuję ratusza w Sapphire Cove.
Wczoraj było tak miło. Nie chcę, aby już wyjeżdżała.
Dopiero przyleciała.
Wybacz. Nie oddam swojego życia, żebyś mogła ją tu zatrzymać.
Możesz udawać, żebyśmy mogły pogadać?
Też się cieszę, że tu jest, ale nie przyjechała pogadać,
tylko do pracy.
Więc daj jej jakąś pracę.
Cały wieczór zerkała w telefon.
- Pewnie ma sporo na głowie. - Mówię o pracy, która ją tu zatrzyma.
Nie możesz jutro wyjechać.
Chip.
Cześć!
Przejrzałam dokumenty twojej fundacji charytatywnej.
Skąd je wytrzasnęłaś?
Pamiętasz Penny Michaels.
Aparat, warkoczyki, uczulona na pomarańcze.
Zgadnij, kto pracuje w ratuszu?
To zgodne z prawem?
Wykonałeś fantastyczną pracę dzięki tej fundacji.
A czy myślałeś, co mógłbyś zdziałać,
mając środki Finley Developments?
Byłbyś nie do zatrzymania.
Nie do zatrzymania?
Proszę cię.
Ojciec latami próbował przekonać firmę, żeby spróbowali czegoś nowego.
Zrozumiał, że oni to robią tylko dla siebie.
W umowie pewnie jest coś, co zrobi ze mnie marionetką.
Nawet jej nie przeczytałeś.
To prawda.
Zdziwiłbyś się, ile miałbyś wolności.
Wątpię.
Wiesz co?
Masz rację. Przepraszam.
To by było mnóstwo pracy.
Prowadziłbyś firmę
i fundację!
Już teraz jesteś bardzo zajęty.
Musisz zadbać o łódkę,
porzucać w kokosy.
Dobra. Zaczekaj.
Gdybym chciał, poprowadziłbym firmę.
Tylko że nie chcę.
To prawda. A tak w ogóle
pamiętasz, jak handlowałem biżuterią z muszli?
Sprzedawała się jak ciepłe bułeczki.
Jasne, starczało na kieszonkowe.
Ale praca prezesa w firmie
wymaga odrobinę więcej czasu niż zbieranie muszelek.
To, że umiem się relaksować, nie znaczy, że nie potrafię ciężko pracować.
Nie jestem pracoholikiem jak ty,
ale umiem załatwić to i owo i dobrze mi w garniturze.
Chyba.
Nie jestem pracoholiczką.
Jesteś tu niecałą dobę i ciągle tylko wysyłasz mejle.
Jesteś jedyną osobą, jaką znam,
która skraca wakacje, żeby wrócić do pracy.
To nieprawda.
Potrafię się bawić.
- Naprawdę? - Tak.
Jak?
Czytam książki.
Książki.
Jakie książki?
O sprawiedliwości i wielkich bitwach między dobrem a złem.
Książki prawnicze?
Tak.
Właśnie o tym mówię.
Książki prawnicze. Przeczytam tę umowę, gdy ty przypomnisz sobie, jak się bawić.
Zgadzasz się?
Co?
Ja wyluzuję.
Będę leżeć przy basenie. Opalę się.
Nawet telefon odłożę. A ty przeczytasz umowę.
Ja tylko…
Zrób to.
Jedną stronę.
Słucham?
Przeczytam jedną stronę
za każdą rozrywkę, jaką sobie zafundujesz.
I nie mówię o zwykłym leżeniu przy basenie.
Mówię o prawdziwych zajęciach, takich jak piesze wyprawy, nurkowanie
i jazda konna.
- Nie będę jeździć konno! - Nie?
No to nici z umowy. Nie mów mi, że nie próbowałem.
To idealna okazja.
Dobrze.
Słucham?
Dobrze.
Będę jeździć konno.
Ale bez zrzeczenia się odpowiedzialności.
Umowa stoi.
- Co dalej? - Zachowamy punkt 3.1.
I zastąpimy punkty 4.7 i 12.2. Dziękuję.
- Wyślesz mi mój aktualny plan podróży? - Jasne.
Chwileczkę.
Proszę.
Gotowa?
To nie najlepsza chwila.
Myślałem, że mam przeczytać umowę,
ale jeśli chwila nie jest najlepsza…
Powiedziałam „nie najlepsza”? To idealna chwila.
Super!
Przykro mi, Kelly. Muszę kończyć.
Chodźmy ponurkować.
To na pewno bezpieczne? Moje ubezpieczenie nie obejmuje nurkowania.
Serio? Co ci się stało?
To bezpieczne. Kiedyś często to robiliśmy.
Mieliśmy 12 lat. Teraz rzadko wchodzę do oceanu.
Nie ma fal. Ani rekinów.
To nie sezon na meduzy.
A piraci dzwonili, że robią dziś grilla. Nic ci nie grozi. Chodź.
Wszystko dla umowy.
To było niesamowite.
Rafa koralowa jest taka piękna.
Widziałeś te tropikalne ryby?
Nigdy nie robię takich rzeczy.
Dlatego to magiczna wyspa.
W San Francisco nie można nurkować?
Można, ale grozi ci hipotermia.
Tęskniłam za tą wyspą.
Ja tęskniłem za tobą.
Truskawkę?
Dziękuję.
Teraz przeczytasz umowę?
Lepiej wytrzyj ręce.
Serio?
Ja czytam,
ty odpoczywasz.
Tak się umówiliśmy.
Dobra. Odpoczywam.
Właśnie o tym mówię.
Tak długo siedzą w biurach, że zapomnieli, co to prawdziwa praca.
- Potrzebujemy inżynierów w zarządzie. - My potrzebujemy inżynierów?
- Podpiszesz umowę? - Nie!
Miałem na myśli „oni”.
Robię to dla Laury. Spełniam jej zachcianki.
Jaki masz plan na jutro?
Muszę wymyślić coś więcej.
Sądzisz, że lubi wędkować? Kiedyś lubiła.
Jasne.
Wędkarstwo to domena prawników.
Albo wycieczka.
Czyżbyś wychodził z siebie, żeby kogoś tu zainteresować?
Zabawne. To nie to.
Ona robi swoje, a ja swoje. To wszystko.
To ty kazałaś mi ją tu zatrzymać.
Robię to dla ciebie.
I ze względu na stare czasy. To wszystko.
Jasne. Ze względu na stare czasy.
W San Francisco nie ma takiej pogody.
Wiem. Tu jest tak miło.
Dostałam plan podróży.
To oficjalne. Zostaję na urodzinach Grahama.
Nigdy nie wyjeżdżaj!
Musimy ci kupić sukienkę.
Tak.
A jak tam plany na imprezę urodzinową?
Powoli do przodu. Zostało sporo do zrobienia.
Chcę, żeby wszystko było idealne.
Choć bardziej martwię się o Theodore’a. Trudno go zadowolić.
Hej! Mam dla ciebie pamiątkę z przeszłości.
- Gdzie to znalazłeś? - W starej szopie.
Wybrałem idealne miejsce na ryby.
Nie zapomnij talizmanu. Przyda ci się, żeby coś złapać!
- Talizman? - To nic takiego. Chodźmy.
Tędy.
Jak długo to potrwa?
Masz coś lepszego do roboty?
Na lunch nie liczę.
Przynajmniej odłożyłaś telefon.
Dziękuję.
Tak zwykle spędzasz poniedziałkowy poranek?
Tak jakby.
Ty masz inne zwyczaje?
Teraz piłabym trzecią kawę.
Pracuję od siódmej do siódmej, nie od dziewiątej do piątej.
Podoba ci się zawód prawnika?
Tak.
Choć wolałabym więcej pomagać innym.
Chcę wybierać klientów i sprawy, którymi się będę zajmować.
Jakie sprawy byś wybierała, gdyby to zależało od ciebie?
Cóż…
Nie śmiej się.
Słowo harcerza.
Chcę pomagać małym firmom,
które potrzebują wsparcia, ale ich na to nie stać.
To pewnie trudne w dużej komercyjnej kancelarii.
Nie jest to łatwe.
Dlatego pracuję, żeby wejść do spółki
i móc dyktować wszystkie warunki.
A przynajmniej niektóre.
Oto Laura, którą znam. Ambitna. To lubię.
Masz rację.
Tu naprawdę jest pięknie.
Daj spokój.
Ty i Owen na pewno macie mnóstwo pięknych chwil.
Tak.
Takich rzeczy nie robimy.
Jakich? Nie robicie nic dla zabawy?
Mamy poważny związek.
Rozmawiamy o prawnych precedensach, planujemy finanse.
Jak dorośli.
Bardzo się cieszę.
Kochasz go, a to początek…
I koniec wszystkiego.
Lubię ten cytat.
Chip.
Łap za wędkę!
Masz?
Zwijaj.
Dobrze.
Theodore.
Co sądzisz o nowym menu?
Przystroiłam je trochę przed imprezą.
Nie podoba ci się?
Więcej kwiatów.
Więcej kwiatów? Dobra.
- Ryba z frytkami? - Jeśli ugotujesz.
Chip.
Zegar tyka.
Kolejna przygoda za pół godziny.
Nie mam czasu na przygodę.
Kiedyś zawsze miałaś czas na przygody.
Daj mi godzinę. Muszę zadzwonić.
A ja mam umowę, której nie muszę czytać.
Dobrze. Gdzie się spotkamy?
Przy palmach.
Jakich palmach?
Znajdziesz je.
Cały Chip.
Laura?
Fiona. Muszę się spieszyć.
Mam pewien plan. Jest trochę nietypowy.
Nie wiem, ile to zajmie, ale robię postępy.
Super.
Mogłabyś przekazać partnerom,
że to załatwię.
Laura?
Konie?
Umowa?
- Muszę kończyć. - Musimy…
Księżniczko Andromedo,
poznaj Pegaza.
Czyli ty jesteś Perseusz, syn Zeusa?
Tak, ale to tylko półbóg.
Są piękne.
Chodź.
Idziemy, stary.
Powiedz mi coś.
Jak Graham mógł pomyśleć, że cię nakłonię do zmiany zdania?
Nie wiem. Ale znasz dziadka.
Gdy coś postanowi, trudno go od tego odwieźć.
Na pewno chce dla mnie jak najlepiej. Myśli, że moja fundacja to strata czasu.
Obaj jesteście równie uparci.
Dlaczego nie wyjechałeś z wyspy?
- Serio? - Wiesz, co mam na myśli.
Miałbym spełniać marzenia w mieście?
Tak. Zobaczyłbyś, co świat ma do zaoferowania.
Zapomniałaś, jakie miałem dzieciństwo. Byłem…
samotnym dzieckiem w wielkim domu, a tata często wyjeżdżał.
Ty wyjechałaś.
Gem poszła na studia. Wszyscy wyjeżdżali.
Wiesz…
Życie na wyspie było jedynym, nad czym mogłem panować.
- Nie wiedziałam, że było ci tak ciężko. - Cóż…
Ta wyspa, ci ludzie mnie ukształtowali.
Chcę się im odwdzięczyć.
Widzisz tamto wzgórze?
Staram się ustalić właściciela.
Władze nie przekażą ziemi, dopóki nie znajdziemy spadkobierców,
co jest niemożliwe…
Kilka rodzin na wyspie potrzebuje domów. Liczyłem, że zdobędę tę ziemię.
To cudowne.
Mam obowiązki, których nie mogę porzucić
dla wielkiej firmy, która nie dba o maluczkich.
Nie jesteś swoim dziadkiem.
Jesteś sobą.
To będzie firma Chipa, która zacznie działać inaczej.
Nie wiem.
Wszystko można zmienić. O tak!
Jedziemy.
- To nie fair. - Dawaj!
Szybciej.
Jedziemy!
Dogoń mnie!
Staram się. Jazda!
Szybciej, mały.
Dalej.
Spokojnie!
- Cieszę się, że to zrobiliśmy. - Czyżbyś się dobrze bawiła?
Może odrobinę.
Wciąż nie masz czasu na przygody?
Przekonałeś mnie.
Dziękuję.
Do usług.
Chodź.
Jasne, Michael. Przejrzyj tekst.
Cześć, skarbie.
Obudziłem cię?
Tak, tu jest północ.
Wszystko gra?
Klient mnie zasypał dokumentami.
Próbuję to ogarnąć. Co u ciebie?
Jak tam Emerald Rocks?
Sapphire Cove.
Miałam świetny dzień.
Hej. Wiesz, co powinniśmy zrobić podczas podróży poślubnej?
Co?
Powinniśmy pojeździć konno.
Przezabawne.
Mówisz poważnie?
To tylko pomysł.
Mnie to nie kręci.
Przecież wiesz.
Czemu nie?
To fajna zabawa. Przygoda.
Może ty pojeździsz konno, a ja cyknę zdjęcia?
Tak tylko pomyślałam.
A co do ślubu…
Co powiesz na przesunięcie daty?
Znowu?
To już trzeci raz.
Wiem. Ale w ten weekend zarząd zaprosił mnie na wyjazd firmowy.
Wiesz, jak ważne są takie spotkania.
Ja tylko…
Jeszcze trochę zaczekaj.
Ustalimy datę, kiedy wrócisz.
Nie wiem.
Owen…
potrzebuję przerwy.
Pobyt tutaj dał mi czas
na przemyślenia.
O nas, o naszej przyszłości,
o tym, czego chcę.
Potrzebuję czasu, żeby to sobie poukładać.
Za pięć minut spotkanie.
- Jasne. - Wszyscy są w sali.
Rozegraj to tak, jak chcesz.
Przepracuj różne scenariusze i daj znać, na czym stoimy.
Okej?
Okej.
Dzięki. Przyniosę miotłę.
Wyspałaś się?
Nie za bardzo.
Co za burza. Wszystko w porządku?
Sprzątamy. Pospadały wielkie gałęzie.
Ucierpiał dom moich rodziców.
Nic im nie jest?
Nie. Czekam na raport od Chipa.
O wilku mowa.
Jak tam dom?
Nic poważnego. Pogięta rynna i kilka innych uszkodzeń.
- Będzie dobrze. - Okej.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cieszę się, że wszystko gra.
Jeśli mama będzie piekła, przyniesiesz mi chleb bananowy?
- Jasne. - Dziękuję.
Pomogę ci.
Wezmę narzędzia i zacznę.
James, przyniesiesz drabinę?
Czeka cię sporo pracy.
Ciebie chyba też.
Nic pilnego. Pomogę ci.
Dobrze. Ale bez zabawy.
Mam dość czytania na jakiś czas.
Bez zabawy. Obiecuję.
Okej.
Dziękuję.
A czy mogłabyś mi podać młotek?
Zawsze byłaś o krok przede mną.
Zróbcie sobie przerwę.
Dziękuję.
Dziękuję, że to robicie.
To czysta przyjemność.
Materiały zostały z budowy.
Dobry z ciebie człowiek.
- Później wejdźcie na lunch. - Dziękuję.
Zbudowałeś ten dom?
Na to wygląda.
Mają kłopoty finansowe, odkąd pan B. ma chory kręgosłup.
Tyle dla mnie zrobili.
Poza tym to był dobry prototyp dla kolejnych domów.
Podoba ci się?
- Chip, to mój wymarzony dom. - Poczekaj, aż zajrzysz do środka.
Zbudowałeś takie cztery?
Tak. Zbudowałbym więcej, ale trudno zebrać środki.
Daj spokój.
Co w tym zabawnego?
Mówisz o gromadzeniu środków, jakby warta miliard firma
nie czekała na twój podpis.
Wiem, że upraszczam, ale spójrz na to, co zbudowałeś.
Fundacja stanie się częścią firmy. Możesz robić jedno i drugie.
Chyba nikt wcześniej nie próbował mnie tak przekonać.
Pewnie myślisz, że wszystko jest możliwe.
Bo wszystko jest możliwe.
Jak tu pięknie.
Zawsze sądziłam, że będą parą.
Jak wszyscy.
Zmienił się, gdy wyjechała.
A to salon i kuchnia.
Cudowny dom.
Dziękuję.
Gem prosiła o chleb bananowy.
Jesteście gotowi na lunch?
- Tak. - Poproszę.
Dziękuję. Od dawna nie mogę dojść do ładu z dokumentami starego domu.
Żaden problem. Takie sprawy to koszmar.
I do tego trzeba płynąć na ląd, żeby coś załatwić.
To trudne i drogie.
Nie ma kancelarii w Sapphire Cove?
Nie, odkąd pan Martin przeszedł na emeryturę.
Już prawie skończyliśmy. Tylko zamontuję tę belkę do ściany nośnej.
Belkę? Naprawdę?
Co? Sam zaproponował?
Żaden kłopot. To zajmie tylko chwilę.
Mogę pomóc.
- W porządku? - Tak, to tylko drzazga.
To grubsza sprawa.
Możemy to odłożyć do jutra? Muszę ją zabrać do hotelu.
- Przyda się apteczka. - Musisz ją usunąć.
- Masz rację. Chodźmy. - Zabawne.
- Tylko dbam o twoje bezpieczeństwo. - Dzięki.
- Nie jest ci słabo? - Chyba przeżyję.
Otworzę ci. Ostrożności nigdy za wiele.
Dziękuję.
Widzisz, tylko pogarszasz sprawę. Trzeba będzie amputować.
Dziękuję.
W porządku?
Tak.
- Chip. - Tak?
Chleb bananowy.
Zostaw trochę dla Gem, bo mi nie wybaczy.
Dziękuję, pani B.
- Dziękuję. - Hej!
Do zobaczenia.
Spokojnie.
Prawie ją mam.
- Zaczynamy. - Zwykle robię to sama.
To moja prawa ręka, a jestem praworęczna.
Spokojnie. Nie ruszaj się.
Mam ją.
W porządku?
Chyba pierwszy raz widzę cię bez telefonu.
Fajnie jest choć raz wyrwać się z biura.
Domyślam się.
Czy ty
pamiętasz, jak w dzieciństwie zakopaliśmy
skrzynię skarbów z moim naszyjnikiem?
Kosztował mnie trzy miesiące kieszonkowego.
Zrobiliśmy mapę, żeby nie zapomnieć, gdzie ją zakopaliśmy.
Czy kiedyś
myślałeś,
żeby ją wykopać?
Ja
prawie to zrobiłem.
Chciałem ją wykopać, wyjąć naszyjnik i…
znaleźć cię w San Francisco.
Naprawdę?
Tak.
Ale pomyślałem,
że masz kogoś, komu na tobie zależy
i kto kupił ci ładniejszy naszyjnik.
I że zapomniałaś o mnie i o moich głupich wędkach
i mapach skarbów.
Chip.
Tak?
Laura.
Owen?
Niespodzianka.
Co tutaj robisz?
Tęskniłem za tobą.
Po naszej rozmowie
zrozumiałem, że muszę tu przylecieć i przeprosić.
Skupiałem się na pracy, a nie na tym, co ważne.
Nie chcę cię stracić.
I mam akta, które chciałbym, żebyś przejrzała.
- Kto to? - Owen,
to jest Chip.
Chip Finley.
Gratulacje.
Prezes Finley Developments. Ktoś cię reprezentuje?
Moja kancelaria pomaga dużym firmom.
Nie podpisałem umowy…
Nie omówiliśmy szczegółów kontraktu.
Tylko żartuję. Jasne, że wybierzesz kancelarię Laury.
Dobra. Miło cię poznać, Owen.
Ciebie też.
Muszę oddać to na recepcji.
Zjedzmy kolację. Chip, jesteś dziś wolny?
Nie musimy.
Nalegam.
Kolacja? Świetnie. Zobaczę, czy Gem też da radę.
Byłoby świetnie.
Okej.
Mój mały rekin.
W swoim środowisku.
Bardzo dziękuję, że pomogliście dzisiaj moim rodzicom.
Nie ma sprawy.
Laura profesjonalnie pomagała w naprawie zepsutej rynny.
- Pomogłaś naprawić rynnę? - Jasne.
Jest nie najgorszą uczennicą.
Uczennicą?
Zasługuję na awans na kierowniczkę.
Serio? Może gdybyś nie zjadła chleba bananowego…
- Wiedziałam, że był chleb bananowy. - Podkablowałeś mnie!
Gem, przepraszam.
Byłam ranna. Potrzebowałam cukru.
To nawet nie ten palec.
Laura doskonale się spisała.
Szczęściarz z ciebie.
Dawno powinienem był ją poślubić.
Dlatego podjąłem decyzję.
- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
Tę część już zaliczyliśmy. Na balu prawników.
Chcę, żebyśmy pobrali się tu.
Teraz.
W Emerald Rocks.
Sapphire Cove.
Porozmawiam z kierownikiem. Na pewno coś zorganizują.
Nic wystawnego. Mały ślub, ale z klasą.
Nie będzie rodzin, ale urządzimy imprezę w San Francisco.
Owen, nie sądzę, żeby to…
Chip cię poprowadzi do ołtarza.
Co ty na to, Chip?
Jaka spontaniczność.
- Więcej drinków. - Dobrze.
Nie sądzę, żeby Chip chciał…
Po co się oszukiwać?
Byłem w biurze po naszej rozmowie i nagle pomyślałem:
„Laura przeszła ze mną moje najtrudniejsze sprawy.
Jest mądra, piękna.
Jest świetną prawniczką. Będzie idealną żoną”.
Pewnie podoba ci się na wyspie.
Jesteś tu dopiero kilka godzin.
Jak pierwsze wrażenie? Pewnie jesteś… pod wrażeniem.
Jasne. Ale nie mógłbym tu mieszkać.
Życie na wyspie by ci nie pasowało?
Jest dla mnie za mała.
Ale każdy lubi co innego.
Przepraszam.
Muszę odebrać.
To ładne miejsce. Zróbmy to tutaj.
Mów.
Nie.
Powoli.
Miły.
Wydaje się bardzo miły.
Nie dla mnie, ale, jak mówi,
każdy lubi co innego.
Zwykle taki nie jest.
Może to przez jet lag.
Jasne. Coś sobie uświadomiłem.
On nie pasuje do małej wyspy, a ja do dużej korporacji.
Niektórym może to pasować, ale takie życie nie jest dla mnie.
Nie ma nic złego w tym, że stawiasz sobie wyzwania.
Ja stawiam sobie wyzwania.
Ale nie dam zrobić z siebie sztywniaka w garniaku.
Na pewno będziecie szczęśliwi.
Pójdę już.
Dobrej nocy.
Chcesz pogadać o tym, co się stało?
Nie.
To wariactwo.
Skąd mamy wiedzieć, że miał konto na Kajmanach?
- Tak, zgadzam się z tobą. - Dziękuję.
Zajmiemy się tym, kiedy wrócę.
Nie ma mnie jeden dzień i wszystko się sypie.
Mówię ci.
Co się stało, kochanie? Nie cieszysz się, że jestem?
Dziadku!
Chip!
Posłuchaj tego.
Nie wiedziałem, że już wróciłeś.
To list, który napisaliście z Laurą,
w którym przepraszacie za kradzież chleba bananowego.
„Droga pani Bailey. Żałujemy, że doszło do kradzieży
i chcemy przeprosić w imieniu naszych złych bliźniaków.
Mamy nadzieję, że wciąż możemy spotykać się z naszą przyjaciółką, Gem.
Obiecujemy kosić pani trawnik przez całe lato.
Z poważaniem, złe bliźniaki, Chip i Laura”.
To kiepska chwila.
Co tutaj robisz?
Przyleciałem wcześniej na przyjęcie urodzinowe.
- I pomyślałem, że… - Ukryjesz się przed przyjaciółmi?
Coś w tym stylu.
Widzę, że łowiłeś ryby.
Te wędki muszą mieć z milion lat.
Zabrałem Laurę.
I jak poszło?
Możesz odpuścić tę umowę?
Wiem, że masz urodziny i chcesz, żebym podpisał,
ale ja się do tego nie nadaję.
Skoro o tym wspomniałeś…
Już to mówiłem i teraz też powtórzę. Nadajesz się do tego.
- Przerabiałeś to z tatą. Pamiętasz? - Nie jesteś swoim ojcem.
Wtedy wszystko było inaczej.
Teraz to zupełnie nowa firma.
Firma, którą możesz prowadzić z dumą.
Ta firma to twoja przyszłość.
Co się stało?
Ludzie się zmieniają.
Wszystko się zmienia.
A Laura?
Zastanawiałem się, czy znów się zaprzyjaźnicie.
Razem zawsze byliście tacy szczęśliwi.
Już tak nie jest.
Widzisz…
Ma narzeczonego, który dopiero co tu przyleciał
i jutro chce się z nią ożenić.
- Zaprosiła go tutaj? - Nie.
Zaskoczył ją.
Tak?
Cóż,
wszystko się zmienia.
Muszę iść.
Wszystko się zmienia.
Chcę,
żeby mój mąż był moim przyjacielem.
Kimś, z kim mogę przeżyć przygody.
Mam wrażenie, że nasze kariery stały się ważniejsze od wszystkiego.
Ważniejsze od nas.
Tylko o tym rozmawiamy.
Gdyby odjąć pracę,
to co by zostało?
Mogę się zmienić. Będę mniej pracować.
Nie chodzi o ciebie, Owen.
Tyko o mnie.
Przestałam być sobą.
Musiałam tu wrócić, żeby zrozumieć, kim naprawdę jestem.
Przykro mi.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Karavi, sprawdź, czy przywieźli obrusy
i czy do kuchni dotarła dostawa warzyw i ziół.
Zaraz otwieramy.
Jasne, szefowo.
Mamy jakiś kłopot z deserami?
Sprawdzam opcje na przyjęcie Grahama. Lubi czekoladę.
- Czy on lubi czekoladę? - Spróbuj.
Wciąż to czytasz? Wiesz już, jak wprowadzić inżynierów do zarządu?
Nie podpiszę tego.
Chip.
- Dobrze, że cię złapałem przed wyjazdem. - Już wyjeżdżasz?
Myślałem, że planujecie z Laurą swój wielki dzień.
Postanowiliśmy zrobić sobie przerwę. Na czas nieokreślony.
Przykro mi.
To wspaniała dziewczyna. Zasługuje na szczęście.
I szczerze mówiąc, wczoraj wydawała się szczęśliwa,
kiedy mówiliście o chlebie bananowym i naprawianiu rynny.
Nie widziałem jej tak szczęśliwej.
Tak czy siak,
trzymaj się.
Ty też.
Proszę.
Słyszałam, co się stało. Jak się trzymasz?
Mogę zaproponować plan działania?
Po pierwsze, jemy ciastka.
Po drugie, idziemy do spa i korzystamy z mojego rabatu.
Po trzecie,
oddychaj.
Czuję, że mogłabym odpłynąć.
To był najlepszy masaż, jaki kiedykolwiek miałam.
Tego mi było trzeba.
Dzięki, Gem.
Nie ma za co.
Nie wierzę, że już jutro urodziny Grahama.
Wydaje mi się, że mam wszystko pod kontrolą.
Urodziny Grahama i termin podpisania umowy.
Co zrobicie?
Nie wiem.
Wygląda na nieugiętego.
Chciałabym mu ułatwić podjęcie tej decyzji.
Nigdy nie opuści wyspy. Gdyby tylko mógł robić jedno i drugie…
Właśnie.
Nie da się tego zrobić od razu, ale to możliwe.
Gem, to genialne.
Zawsze do usług.
Laura, nie śpisz?
Co tam robisz?
Nie wiem…
czy się do mnie odzywasz.
Chciałabyś
iść ze mną na wschód słońca?
To mi wygląda na przygodę.
To jest przygoda.
Zaraz zejdę.
Słuchaj,
przepraszam za tamten wieczór.
Twoja kariera, osiągnięcia są imponujące.
Czasami
żałuję, że taki nie jestem.
W każdym razie przepraszam.
Nie ma sprawy.
Zaczynam dochodzić do wniosku, że praca to nie wszystko.
Powrót na wyspę pozwolił mi inaczej spojrzeć na życie.
Czuję się, jakbym wróciła do domu.
Jest coś w tym miejscu…
Ta wyspa pomaga przejrzeć na oczy.
To pewnie ta magia wyspy.
Najwyraźniej.
Dom to nie miejsce.
To uczucie.
Zaczynam rozumieć to, co mówiłeś.
O tym, że nie chcesz stąd wyjeżdżać.
Mam pomysł.
Kolejna lektura. Wspaniale.
Tak, ale dodałam nowy warunek.
Jeśli przyjmiesz stanowisko prezesa,
siedziba firmy zostanie przeniesiona tutaj.
Nie będziesz musiał wyjeżdżać i zachowasz fundację.
Laura…
Może to zająć rok czy dwa, ale sądzę, że się uda.
Co o tym myślisz?
Chyba kończą mi się wymówki.
Bez przerwy przebywam w towarzystwie prezesów, dyrektorów i członków zarządu.
Umiem rozpoznać lidera.
Wykorzystasz swoje wpływy, żeby uczynić świat lepszym.
Nie dla własnych korzyści.
Wiesz, jakie to rzadkie?
Znam kogoś takiego.
- Pracowałaś nad tym całą noc? - Tak. Jestem trochę nerdem…
Nie.
Jesteś niesamowita.
- Z drogi. - Ruchy, mamy dużo pracy.
- Uwaga, sprzęt DJ-a. - Sam, załaduj auto.
Zaplanowałeś na dziś więcej przygód?
Zobaczysz.
Uwaga.
Dobrze, że jesteście. Potrzebuję pomocy.
- Wszystko gra? - Nie.
Z kwiatów miały być zrobione dekoracje, a przywieźli takie.
Ja nie mam czasu się tym zająć. Czy moglibyście…
Zrobić dekoracje? Pewnie. Z przyjemnością.
Jesteście wspaniali.
Gdzie się podziewaliście?
Chip zabrał mnie na wycieczkę i oglądaliśmy wschód słońca.
Ale romantycznie!
Nie powiedziałabym, że romantycznie.
Ja też nie. Były komary i…
I padało.
- Tak, trochę padało. - Jak z cebra.
Dobra, zaczynajcie.
Kto pilnuje deserów?
Dobra.
Co wiesz o układaniu kwiatów?
Spokojna głowa.
Mam duże doświadczenie w tej branży.
Gotowe.
Czyli nie masz o tym pojęcia?
Zielonego.
No dobrze.
Twój telefon.
Z biura.
Dziś jest termin.
Fiona, cześć.
Ona żyje.
Tak. Przepraszam, byłam…
rozkojarzona.
Mam dla ciebie wiadomość.
O partnerstwie.
Kandydatura Simona upadła.
Prześlij kontrakt z podpisem Chipa do 17.00, a zostaniesz partnerką.
Jasne?
Tak.
Dobrze.
A zatem
wszystko gra?
Dostałam awans.
Muszę tylko przesłać podpisaną umowę.
Czas podjąć decyzję.
Chip, pomożesz Karaviemu przesunąć fotel?
Tak.
Lauro, połóż obrusy, ustaw kwiaty
i powiedz, że się uda.
Na pewno się uda.
Świetnie.
Wszystko gra?
Nie bardzo.
Ale będzie dobrze.
Chodź.
A zatem
o 19.00 rozpoczynamy etap pierwszy:
roznoszenie drinków i kanapek.
A o 19.30
nastąpi etap drugi: podanie kolacji.
To będzie najwspanialsza noc, jaką ten hotel przeżył. Zrozumiano?
Tak jest!
Zrozumiałam.
Wszystko prawie gotowe. Musi być idealnie.
Ale po co?
Czyżby od tego zależał twój awans?
- Będziesz wyglądać świetnie. - Dzięki.
Tak, brzmi super.
Sprawdźmy światło i dźwięk.
- Teraz? Jest jasno. - Zrób to, proszę.
Chip, Laura!
Musimy sprawdzić oświetlenie. Staniecie na parkiecie?
Proszę. To ważne.
Poważnie?
Światło!
Dźwięk.
Zatańczcie.
Ze sobą.
Hej!
Chyba działa.
No więc…
będziesz partnerką. Chcesz tego?
Wiesz,
zawsze tego chciałam.
Lata ciężkiej pracy.
To
moje marzenie.
Dobra. Rozumiem.
I to pozwoli ci coś zmienić?
Będę miała większy wpływ na decyzje.
Nie będę musiała stawać na głowie.
To dobrze.
Czy będziesz szczęśliwa?
Nie mam pojęcia.
Uwielbiam być w domu.
Nie przejmuj się. Jak powiedziała piękna dziewczyna:
„Dom to uczucie, nie miejsce”.
Więc gdzie indziej też będziesz szczęśliwa.
Tylko
chciałbym, żebyś była tu.
A co z tobą?
Jesteś gotowy, by zostać Chipem Finleyem, którym miałeś zostać?
Szczerze…
Nie wiem.
Więc bądźmy tutaj.
W tej chwili.
Nie wiedząc, co robić.
Razem.
Wszystko w porządku?
Nie powinieneś witać gości?
Zafundowałem sobie chwilę spokoju, zanim zacznie się ta cała paplanina.
Dziś mija termin.
Co postanowiłeś?
Laura dodała klauzulę.
Co ty na to?
Przeniesienie siedziby firmy.
Zgoda.
Powinienem był to zrobić lata temu.
A czy możemy dalej korzystać z usług prawniczych Laury?
Możemy.
I?
Mam sporo przemyśleń dotyczących przyszłości.
Nie będę realizował celów,
które przyświecały firmie przez te lata.
Chcę zmian.
Myślę, że firma jest gotowa na przebudowę.
Ufam ci.
Zawsze ci ufałem.
Jesteś wierny swoim przekonaniom.
Chcę, żebyś zrobił z tej firmy to,
co uważasz za słuszne.
To będzie twoja firma. Twoje zasady.
Tego sobie życzę.
Wiesz co?
Wszystkiego najlepszego, dziadku. Będziesz ze mnie dumny.
Już jestem.
Dochodzi 19.00.
Etap pierwszy.
Zaczynamy.
Niestety nie mam dla ciebie nowych wiadomości.
Laura!
Żartujesz? Dopięłaś swego.
Podpisał?
Tak, podpisał.
Chip jest nowym prezesem Finley Developments.
Przesłali umowę. Była poplamiona i naddarta.
Co tam się działo?
To nie ma znaczenia. Podpisał.
Gratulacje.
Witamy w spółce.
Dziękuję.
To cudowne.
Musisz wrócić do San Francisco. Jeszcze dziś.
Trzeba szybko dopiąć to przejęcie, a ty jesteś partnerem spółki.
Dziś?
Tak. Czy to jakiś problem?
Dobry wieczór!
Witamy!
Podajcie szampana.
Zrozumiałem.
Karavi, daj muzykę deczko głośniej.
Za bardzo przyprawione.
Co z gościem honorowym?
Orzeł wylądował.
Wszystkiego najlepszego.
- Elegancko wyglądasz. - Dobrze was widzieć.
Razem.
- Wybaczcie. - Oczywiście.
Oto mój chłopak.
Wyglądasz jak człowiek na drodze do wielkich rzeczy.
Ty też nieźle się prezentujesz.
Laura.
Widzę, że wyspa ma na ciebie dobry wpływ.
Wszystkiego najlepszego.
Właśnie tego mi było trzeba.
- Nie mogę zostać… - Lauro…
Należą ci się gratulacje.
Patrzysz na nowego prezesa Finley Developments.
- Teraz szampan. - Przyjęłam.
Dziękuję.
Gratuluję, Chip.
Idealnie.
Dziękuję, Lauro.
Wiedziałem, że go przekonasz.
Bez wątpienia właśnie przyśpieszają twój awans.
Tak. Chcą, żebym szybko wracała.
Chodzi o wykup akcji.
Jeszcze dziś wieczór.
Mam rezerwację na ostatni lot.
Dziś?
Nie mogę zostać.
Pójdę się spakować.
Miłego wieczoru.
Trzydzieści minut do kolacji.
Cześć!
Uwaga.
Dobry wieczór.
- Powitałaś VIP-ów? - Tak.
I posłałam kosze z owocami do ich pokoi.
DJ będzie się trzymał listy ustalonych utworów?
Tak, ale w razie czego mam pilota.
W menu znalazły się wszystkie ulubione potrawy Grahama.
A drinki i kanapki będą stale podawane, aż do kolacji.
Światło zostanie przyciemnione dokładnie o 20.00, tuż przed fajerwerkami.
Cóż,
wszystko wydaje się dopięte na ostatni guzik.
Poza jednym.
Masz niewłaściwą plakietkę.
Ta będzie odpowiedniejsza.
GŁÓWNY MANAGER
Nie pożałujesz tego.
Naprawdę pozwolisz jej tak wyjechać?
Przeczytałem umowę, żeby się do niej zbliżyć.
Gdy podpisałem, odepchnąłem ją od siebie.
Nie sprowadziłem jej tu tylko z powodu umowy.
Po tylu latach nauczyłem się, że praca to nie wszystko.
Kochasz ją. A to…
Początek i koniec wszystkiego.
Ona wyjeżdża, dziadku.
- Znowu. - Jeszcze nie wyjechała.
Jest ambitną prawniczką z wielkiego miasta.
A ty jesteś nowym prezesem wielkiej firmy.
Wasze światy już nie są tak dalekie od siebie.
Zrób to, co czujesz.
Tutaj.
Znalazłem to w szopie.
Nasza mapa skarbów.
Naszyjnik.
Może właśnie dawnych czasów potrzebuje Laura.
Dziadku.
Lecę po szpadel.
Potrzebuję szpadla!
Taksówka zaraz będzie.
Chipowi będzie smutno, że cię nie pożegnał.
Przyjęcie było idealne.
Jesteś niesamowita.
Wiedziałam, że awansujesz.
Tak będzie lepiej.
Jeśli chodzi o Chipa.
Nie wierzę, że już wyjeżdżasz.
Będę za tobą tęsknić.
Muszę odebrać.
Pa, Gem. Już za tobą tęsknię.
Cześć.
Fiona.
Daj znać, jak wylądujesz,
bo musimy z miejsca zająć się dokumentami.
Trzeba ogłosić twój awans i zatwierdzić materiały marketingowe.
I naturalnie chcemy przedstawić nową partnerkę naszym klientom.
Szykują się długie wieczory i wczesne poranki.
Najpierw chciałabym wdrożyć plan dla lokalnego biznesu.
Polityka ma pierwszeństwo.
Musisz poznać dyrektora finansowego Parker Industries.
Później kolacja z Gibson Incorporated.
To nowa firma z branży farmaceutycznej. Szukają odpowiedniej kancelarii.
Jako partnerka musisz czasem stanąć na głowie.
Na głowie?
Taką mamy strategię.
Wiesz, jak to działa.
Na lotnisko Sapphire Cove?
Idealnie.
Gem.
Gdzie Laura?
Chciała się pożegnać. Nie mogła cię znaleźć.
Wyjechała.
Wykopałeś to?
Chip.
Nie było go tam.
Skąd wiesz?
Bo zawsze był tu.
Nie rozumiem.
Jak?
Gdy zakopaliśmy skrzynię,
wróciłam tam.
Nie mogłam wyjechać bez niego.
Bez czegoś, co cię przypomina.
Tyle lat go nosiłaś?
To mój talizman.
Chip,
mam dość stawania na głowie.
Chcę założyć własną kancelarię.
Tu.
Na wyspie.
Chcę zachodów słońca,
jazdy konnej
i przygód.
I żeby mój przyjaciel był przy mnie.
Co o tym myślisz?
Jesteś moją przyjaciółką.
I kocham cię, Lauro.
A ja ciebie.
Fajerwerki.
Napisy: Przemysław Rak