Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ดนตรีหยั่งไปในท้องฟ้า… โบดแลร์)
I've Got A Secret นำเสนอโดยวินสตัน
บุหรี่กรองแล้วที่ขายดีที่สุด และรสชาติดีที่สุดของอเมริกา
วินสตันรสชาติดี อย่างที่บุหรี่ควรเป็น
ใช่ครับ บุหรี่กรองแล้วของวินสตัน
นำเสนอรายการตอบคำถามอันดับหนึ่ง ของอเมริกา I've Got A Secret
ท่านคณะกรรมการครับ ด้วยเหตุผล ที่ท่านจะทราบในไม่กี่อึดใจนี้
เราจะเรียกสุภาพบุรุษ ทางซ้ายมือของผมว่าคุณเอ็กซ์
แต่ผมบอกได้ว่าเขามาจากเวลส์
เขาเป็นชาวเวลส์ และเป็นนักดนตรีอีกด้วย
กลับมาเจอกันในอีก 20 วินาทีครับ
แล้วแต่ละวันคุณซื้อเฮโรอีนจำนวนเท่าไร
29 กรัม สี่หรือห้าดอลลาร์…
ณ เมืองเลวิตทาวน์ ในสหรัฐฯ มีชุมชนที่วางแผนอย่างดี…
จากเมืองดัลลัส รัฐเท็กซัส ดูจะเป็น ทางการแล้ว ประธานาธิบดีเคนเนดี…
หนึ่ง สอง สาม
นี่คือคุณจอห์น เคล นักแต่งเพลงและนักดนตรี
สัปดาห์ที่แล้วได้เล่นคอนเสิร์ต ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมี
คอนเสิร์ตนี้มีอะไรต่างจาก คอนเสิร์ตอื่นๆ
การแสดงครั้งนี้ใช้เวลา 18 ชั่วโมง
มีใครเดาออกไหมว่าความลับ ของคุณเชนเซอร์คืออะไร
เขาเป็นคนเดียวที่ทนดูคอนเสิร์ต จนครบ 18 ขั่วโมง
เขาทำอย่างนั้นทำไม
ทำไมการเล่นบทเพลงนี้ จึงใช้เวลาถึง 18 ชั่วโมง 40 นาที
มีคำชี้แนะของนักประพันธ์เอริก ซาตี เขียนไว้ตรงนี้
ซึ่งบอกว่าบทเพลงชิ้นนี้
จะต้องเล่นซ้ำ 840 ครั้ง
อะไรดลใจให้ชายคนหนึ่ง บอกว่าเราต้องเล่นซ้ำ 840 ครั้ง
- เพื่อให้บทเพลงสมบูรณ์ - ผมไม่ทราบครับ
(ลู)
ลม ลมพัด
"ผมรู้สึกเหมือนผมอยู่ในโรงภาพยนตร์
ลำแขนทอดยาวของแสง ข้ามผ่านความมืดและหมุน
(เสียงของลู รีด)
สายตาผมจดจ่ออยู่กับหน้าจอ
ภาพบนจอเต็มไปด้วยจุดและลำแสง
ผมไม่มีตัวตนและลืมว่าตัวเองเป็นใคร
มักเป็นอย่างนั้นเสมอ เวลาคนเราไปดูหนัง
เหมือนยาเสพติดอย่างที่เขาว่า"
ในความฝันที่สายลมพัดมาให้ฉัน
เราย้ายมาลองไอส์แลนด์ ตอนดิฉันสี่ขวบ
ส่วนพี่ลูอายุเก้าขวบ
(เสียงของเมอร์ริลล์ รีด ไวเนอร์)
เราอาศัยอยู่ชานเมืองที่ชื่อฟรีพอร์ต
เมื่อมาจากบรุกลิน มาที่ชุมชนชานเมืองที่ห่างไกลนี้
เขาต้องปรับตัวมากอยู่เหมือนกัน
ในวงแขนฉัน
ลม ลม
คุณแม่เป็นแม่บ้าน
คุณพ่ออยากเป็นนักเขียนนิยาย นักเขียนหนังสือ
คุณยายจะพูดว่า "ไม่ ลูกต้องเป็นนักบัญชี"
คุณพ่อเลยเป็นนักบัญชี
หากคุณคิดจะหากลุ่มคนหนึ่ง…
(เสียงของอัลลัน ไฮแมน)
เพื่อเล่นบทบาทครอบครัวยุค 1950 ที่พ่อจะรู้ดีที่สุด
ผมว่าเขาไม่ค่อยได้ใช้เวลากับพ่อ พ่อของเขาทำงาน
เขาไม่ใช่คนประเภทที่เรา จะออกไปโยนเล่นลูกบอลด้วย
ไม่รู้ว่าคุณพ่อหวังอะไรจากพี่ลู
บางทีพ่ออาจคิดว่าพี่ลู จะสืบสานกิจการต่อ
แน่นอนว่าความหวังที่คุณพ่อ มีสำหรับดิฉัน
คือดิฉันจะต้องทำซุบไก่ที่อร่อย
ไม่ค่อยมีอารมณ์แบบว่า "ไปดูละครสัตว์กัน ไปพิพิธภัณฑ์…"
ไม่มีเลย
ฉันรู้ว่าเธอไปแล้ว แต่รักของฉัน…
การฝึกดนตรีระยะแรกคือเปียโนคลาสสิก
(เสียงของลู รีด)
ผมน่าจะหยิบกีตาร์ครั้งแรกตอนอายุ สิบหรือ 11 ปี และเรียนหนึ่งครั้ง
ผมคิดว่าผมถือเพลง "Blue Suede Shoes" ไป
แล้วบอกว่า "สอนผมเล่นเพลงนี้หน่อย"
ซึ่งพวกเขาคงไม่ได้มาเพื่อการนั้น
การเรียนดนตรีของผมจึงจบลงตรงนั้น
ผมเลยเรียนกีตาร์จากการเล่นตามเพลง
แนวเพลงดูวอป เดอะพารากอนส์ เดอะเจสเตอร์ส์ เดอะดิอาโบลส์
และร็อกอะบิลลี
ลูจะบอกผมตลอด
ตั้งแต่แรกเลยว่าเขาอยากเป็นดาวร็อก
นี่คือช่วงมัธยมปลาย
พอผมอายุ 14 ปี ผมทำเพลงแรก ชื่อว่า "Leave Her for Me"
ความผิดหวังฟางสุดท้ายของผม
คือคืนที่เมอร์เรย์เดอะเค จะต้องเล่นเพลงนี้ทางวิทยุ
แต่เขาดันป่วย
พอล เชอร์แมนเป็นคนเล่นแทน ผมสลดใจมาก
เราทุกคนนั่งอยู่ข้างวิทยุ
เราได้เช็คค่าลิขสิทธิ์ 2.79 เหรียญ
ซึ่งปรากฏว่ามากกว่าที่ผมหาได้ กับวง The Velvet Underground
เอาดอกไม้บานทั้งหมดไป…
มีอยู่ร้านหนึ่งชื่อว่า Hayloft
เขามักจะไปเล่นที่นั่นคนเดียว
คืนที่รักของฉันมา
ทุกคนรู้ว่าที่นั่นคือไนต์คลับเกย์
ผมเคยถามเขาถึงเหตุผล ที่อยากเล่นในไนต์คลับเกย์
แล้วเขาตอบว่าที่นั่น มีกลุ่มคนที่น่าสนใจ
โปรดคืนเธอมาให้ฉัน คืนที่รักของฉัน
วงได้เล่นตามงานต่างๆ ในเมือง
เขายังเรียนอยู่มัธยมปลาย
(จอห์น)
ดิฉันว่าเรื่องนี้ เป็นเหตุให้ชีวิตที่บ้านลำบากขึ้น
ตอนนั้นเราอาศัยอยู่กับคุณยายผม
แล้วคุณยายเป็นคนที่รักชาติมาก
หนึ่งเรื่องที่คุณยายไม่พอใจ คือคุณแม่แต่งงานกับผู้ชายอังกฤษ…
(เสียงของจอห์น เคล)
และไม่พูดภาษาเวลส์
ไม่ใช่แค่แต่งกับผู้ชายอังกฤษ แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นคนทำงานเหมือง
คุณยายทุ่มเวลาหลายปี เพื่อให้ลูกๆ ออกจากชีวิตแบบนั้น
คุณยายผลักดันให้ลูกชายทุกคน และคุณแม่ได้เข้าถึงการศึกษา
พอคุณแม่แต่งงาน แล้วคุณพ่อย้ายเข้าบ้าน
คุณยายห้ามการพูดภาษาอังกฤษในบ้าน
จนกว่าผมจะได้เรียนภาษาอังกฤษ ที่โรงเรียนตอนเจ็ดขวบ
ผมสื่อสารกับคุณพ่อไม่ได้
ความไม่พอใจที่ผม… ที่ผมได้รับจากคุณยาย
จริงๆ เป็นความเกลียดชังรูปแบบหนึ่ง
ค่อนข้างเศร้าอยู่
คุณแม่สอนผมเล่นเปียโนอยู่พักหนึ่ง
พอผมเล่นได้ถึงจุดหนึ่ง
คุณแม่ก็ให้คนอื่นสอนต่อ
คุณแม่อดทนเพื่อผม
ประมาณหกหรือเจ็ดปี
ชีวิตในจินตนาการคือชีวิตในวิทยุ
พอถึงตอนนั้น ผมได้หาทาง ที่จะใช้วิทยุให้มีประโยชน์
คือการเปิดไปฟัง การถ่ายทอดของต่างประเทศ
สถานี Suisse Romande กับ Radio Moscow
พอเข้าโรงเรียนมัธยม ที่โรงเรียน มีวงออร์เคสตรา ผมอยากเล่น
ผมตั้งใจจะเล่นไวโอลิน แต่ที่โรงเรียนไม่มี
มีแต่วิโอลา ผมเลยเล่นวิโอลาแทน
พวกเขามีบทประพันธ์ของบัค บทประพันธ์เชลโลสำหรับวิโอลา
ซึ่งดีมากๆ ทำให้เราได้ฝึกเยอะเลย
แล้วก็มีเพลง Paganini Caprices…
ซึ่งผมทำครูตกใจอยู่เหมือนกัน
เมื่อบอกครูว่าผมจะเรียนเพลง Paganini Caprices
คุณแม่ของผมต้องผ่าตัดหน้าอก
คุณแม่หายตัวไปอยู่ ที่โรงพยาบาลที่แยกออกมา
ซึ่งมีกำแพงด้านนอกสูง 25 ฟุต
คุณพ่อของผมจะพาผมขึ้นไป และอุ้มผมไว้
คุณแม่หายตัวไป
ทุกอย่างเริ่มไม่ปกติ
ผมต้องพึ่งตัวเอง
คุณพ่อได้แต่ออกไปทำงาน ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมาก
ผมไม่สามารถคุยกับคุณพ่อ ถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้น
ผมไม่สามารถคุยกับคุณแม่ เกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ
ผมเลยถูกเอาเปรียบ และผมไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
มีบทประพันธ์หนึ่งที่ผมจำตอนเปิดได้
แต่จำตอนจบไม่ได้
ผมเลยต้องอิมโพรไวส์เพื่อจบให้ได้
ผมก็ทำได้ดีในการจบเพลง
ผมรังสรรค์ตอนจบที่สวยงาม และรอดมาได้
ตอนที่ผมออกจากห้องนั้น ตอนแรกผมกลัวมาก
ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่แล้วมันก็เกิด
ช่วงเวลานั้นที่เกิดขึ้น
นั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนทุกอย่าง ตั้งแต่แรกเริ่ม
เกี่ยวกับการหาทางออกจากปัญหา
การกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดนั้น ไม่ใช่ปัญหา
เป็นจุดเริ่มต้นของการอิมโพรไวส์
(จบ)
ทุกอย่างเริ่มพุ่งมา ที่สิ่งที่ผมวางแผนจะทำอย่างช้าๆ
และผมคิดว่าผมตัดสินใจอย่างมีเหตุผล
ผมคิดว่า "อยากเป็นวาทยากร"
นอกจากนี้ ผมชัดเจนมาก ว่าต้องออกจากเมืองเกิดให้ได้
เมืองนี้ไม่มีอะไร ผมตะเกียกตะกายที่จะออกจากที่นั่น
มีครั้งหนึ่งที่ผมตกใจกลัวจนสติหลุด
และต้องแสดงจนจบบทเพลง ให้ได้อย่างสวยงาม
ประสบการณ์นั้นคือก้าวสำคัญ สำหรับชีวิตผมในอนาคต
(นครนิวยอร์ก)
เธอฆ่าลูกชายชาวยุโรปของเธอ
เธอถากถางคนที่มีอายุต่ำกว่า 21
แต่ตอนนี้รถสีน้ำเงิน ของเธอไม่อยู่แล้ว
เธอคงต้องบอกลาก่อน เฮ้ เฮ้ เฮ้ บาย บาย บาย
นิวยอร์กในช่วงสงคราม กลายเป็นที่ลี้ภัยของศิลปิน
(เสียงของโจนัส เมคัส)
เลยเป็นการพบปะของนิวยอร์ก
กับศิลปินฝีมือดีที่สุด จากปารีสและเบอร์ลิน
เธอคงต้องบอกว่าลาก่อน ตัวตลกบอกลาเธอ
นิวยอร์กในช่วงท้ายปี 50 และตอนนี้เราจะเข้าสู่ปี 60
ในขณะที่นูเวลล์วากของฝรั่งเศส มี Cinémathèque Française
เรามีถนนหมายเลข 42 ของเรา
ทุกคืนเราจะออกไปที่ถนนหมายเลข 42
ซึ่งมีโรงภาพยนตร์ อีกประมาณ 15 หรือ 20 โรง
และยุคนั้นเป็นช่วงที่ศิลปะทุกแขนง
และรูปแบบชีวิตเริ่มเปลี่ยน
เเละรุ่งเรืองในช่วงปี 60
เราไม่ได้เป็นวัฒนธรรมย่อย หรือวัฒนธรรมปรปักษ์ เราคือวัฒนธรรม
จิตรกร นักดนตรี ผู้กำกับภาพยนตร์
พวกเขาไม่ได้สนใจ การเล่าเรื่องที่เน้นเนื้อเรื่อง
ความสุทนทรีย์ของภาพยนตร์ถูกยก ให้อยู่ในระดับเดียวกับศิลปะแขนงอื่น
เริ่มตั้งแต่เดือนมกราคม ปี 1962
สตูดิโอของผม The Film-Makers' Cooperative
กลายเป็นจุดนัดพบ ของเหล่าผู้กำกับภาพยนตร์
ทุกค่ำคืนจะมีการฉายภาพยนตร์
แอนดีก็จะมาอยู่แถวนั้น
แต่ผมไม่รู้ว่าเขาคือแอนดี
เขาจะนั่งบนพื้นร่วมกับคนอื่นๆ
นั่นคือที่ที่เขาพบดาราดัง ในยุคแรกๆ ของเขา
อย่างมาริโอ มอนเตซ แจ็ก สมิธ และเจราร์ด มาลานกา
ที่นั่นคือโรงเรียนภาพยนตร์ของแอนดี
พอผมเข้าเรียนที่โกล์ดสมิธ…
(จอห์น เคล)
เป็นสถานศึกษาที่เปิดกว้างมาก
ผมได้เรียนวิโอลาและการประพันธ์เพลง กับฮัมฟรีย์ เซอร์ล
เขาเข้าใจเคจและคนเหล่านั้นที่ผมสนใจ
จอห์น เคจ กับ "Water Walk"
จอห์น เคจเป็นผู้นำของกลุ่มล้ำยุค
ด้านดนตรีในนิวยอร์กและสหรัฐอเมริกา
แต่ผมว่าลามอนต์ เตรียมที่จะชิงตำแหน่งนั้น
ผมได้รับทุนการศึกษาเบิร์นสไตน์ ซึ่งจ่ายค่าการเดินทางและอื่นๆ ให้ผม
เราอยู่ในโลกที่… คุณนายคูสเซวิตสกียังมีชีวิตอยู่
เธอจะมีงานเลี้ยงตอนบ่าย สำหรับนักเรียน
พวกเขาไม่ยอมให้ผมทำการแสดง เพราะรุนแรงเกินไป
ผมถามแฮร์รี เคราต์ ซึ่งดูแลกำหนดการ เขาถามว่าการแสดงรุนแรงไหม
การแสดงชิ้นนั้นส่วนใหญ่ คือการอยู่ข้างในเปียโน
และการทุบด้านในของเปียโน หรืออะไรก็ตาม
แล้วผมก็ไปเอาขวานมา
จำได้ว่ามีคนดูคนหนึ่งในแถวหน้า ลุกขึ้นวิ่งออกไป
นั่นคือคุณนายคูสเซวิตสกี เธอ… เธอร้องไห้เลย
แล้วผมพูดว่า "โห ผมเสียใจที่…"
เธอไม่สบายใจสักพัก แต่ไม่ต้องห่วง
เราพาเธอออกไปดื่มค็อกเทลในภายหลัง เธออารมณ์ดีขึ้น
ตอนนั้นผมรู้จักกับคอร์นีเลียส คาร์ดิวแล้ว เราเที่ยวด้วยกัน
เหมือนมีคนที่เข้าใจ เรื่องราวที่เราพูดถึง
คอร์นีเลียสได้พบกับลามอนต์แล้ว
ลามอนต์ ยัง เป็นคนถัดไป ที่จะสืบทอดต่อจากจอห์น เคจ
การไปที่ร้าน Tanglewood เป็นเส้นทางของผมไปหาลามอนต์
มีการแยกส่วน…
(เฮนรี ฟลินท์)
ไปถึงจุดที่ไม่ใช่ดนตรีแล้ว
เจอกันสัปดาห์หน้า สวัสดีครับ
เมื่อใครได้เจอกับลามอนต์ ทุกอย่างจบ
ทุกคนอยากจะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ แล้วดูผมสิ
ตอนนั้นผมทำสิ่งที่ผมตั้งใจ…
(ลามอนต์ ยัง)
จะพาคุณไปสู่สภาวะทางจิตที่สูงมาก
ก่อนหน้าผมไม่เคยมีใครแต่งเพลง
ที่มีแต่โทนเสียงที่ยาวและคงที่
จอห์นเป็นชาวเวลส์
เขาเขียนหาเรา เขาเขียนจดหมายหาเราจาก…
- จากเวลส์ หรืออาจจะเป็นลอนดอน - เวลส์ หรือสหราชอาณาจักร
(มาเรียน ซาซีลา)
สักที่ในสหราชอาณาจักร
เขาบอกว่าเขาอยากมาเรียน
ใช่
- เรา… เราบอกว่าเขามาได้ - ใช่
ผมไม่ได้มานิวยอร์ก กระทั่งปี 1963
เป็นครั้งแรกที่ผมมานิวยอร์ก และผมตกใจมากกับ…
ไอน้ำที่ลอยขึ้นมาจากฟุตบาท
"โอ้โห ที่นี่โสโครกสิ้นดี"
(บัตรสมาชิก ฤดูใบไม้ผลิปี 1957)
เสียงโดรนทุ้มต่ำ ของลามอนต์นั้นช่วยทำให้อุ่นใจ
เรากลับมาอยู่กับดนตรี
มุ่งอยู่กับสิ่งที่เราจะได้ฟัง
เราได้ยินเสียงโดรน แต่จริงๆ แล้ว เรากำลังศึกษาเสียงประสานธรรมชาติ
ลูโทรหาผม เขาบอกผม ว่าเขาอยู่ในภาวะซึมเศร้า
(เสียงของอัลลัน ไฮแมน)
เขาบอกว่าเขากำลังได้รับการรักษา
เขาคิดว่าพ่อแม่เขาน่าจะพยายาม ช็อกความเป็นเกย์ออกจากตัวเขา
ผมไม่มีทางเชื่อ เพราะผมรู้จักพ่อแม่เขา
ไม่ว่าคุณอยากจะพูดหรือไม่ก็ตาม
ว่า "เขาเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า เขาใช้ยาเสพติดจำนวนมากหรือเปล่า"
ดิฉันว่าสภาพแวดล้อมของยุคนั้น ไม่ได้ช่วย
และความช่วยเหลือที่มีในตอนนั้น ก็ไม่เพียงพอ
เมื่อคุณถามถึงพี่ลูในช่วงเวลานั้น ดิฉันเลยไม่สบายใจ
(เมอร์ริลล์ รีด ไวเนอร์)
ดิฉันไม่สบายใจ เพราะความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น
และนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขา หรือพ่อแม่ดิฉันควรจะได้รับ
เป็นเรื่องที่ง่ายและน่าตลกเกินไป ที่จะคิดว่ามีคำอธิบายที่ง่าย
เขากำลังจะได้เข้า มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
ถ้าจำไม่ผิด เขาเรียนได้เทอมครึ่ง
เขาโทรหาผมมาบอกว่า เขาจะย้ายไปมหาวิทยาลัยซีราคิวส์
แล้วพอเขาไปถึงซีราคิวส์ เขากลายเป็นคนละคน
บึ้งตึง ไม่เป็นมิตร
เขาต่อต้านแทบทุกอย่าง
ผมไม่ค่อยเข้าใจเขา
เราจะเมากัญชา และเล่นดนตรีกัน
บางครั้งเราเล่นเพลงของเรย์ ชาร์ลส์ หรือไม่ก็แฟรงกี ไลมอน
(ริชาร์ด มิชกิน)
เราจะเล่นที่สโมสรนักศึกษาชาย สโมสรนักศึกษาหญิง และบาร์
(เสียงของลู รีด)
เราแย่มากจนเราต้องเปลี่ยนชื่อบ่อย
เพราะไม่มีใครคิดจะจ้างเราซ้ำ
จะมีบางครั้งที่ผมจะพลาดคิว หรือเล่นผิดจังหวะ
แล้วเขาจะสติแตกเลย
(อัลลัน ไฮแมน)
เขาจะหันกลับมาทุบฉาบ
เขาไม่มีความยับยั้งชั่งใจเลย
ใครก็ตามที่ไม่สมบูรณ์แบบ หรือทำไม่ถูกใจ
เรามีงานแสดงหนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยเซนต์ลอว์เรนซ์
บนเรือลำหนึ่งบนแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์
ลูบอกว่า "ผมไม่เล่นบนเรือลำนั้น"
ผมก็บอกว่า "ลู เราต้องเล่นบนเรือ แค่…"
เขาบอกว่า "ไม่เล่น" บึ้ม
เขาเอามือชกกระจกบานประตู มือเขามีเลือดอาบ
เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล เย็บไปหลายเข็ม
ถ้าจำไม่ผิด เป็นมือข้างขวาของเขา
เขาบอกว่า "เห็นไหมละ ผมเล่นไม่ได้"
ผมบอกว่า "คุณร้องได้ ส่วนกีตาร์ คุณเล่นไม่ได้เรื่องอยู่ดี
หาคนแทนได้"
แล้วเราก็เล่น
เขามีมุมที่เหมือนเด็กอายุสามขวบ
โว้ เฮ้ ม้าหมุน
เราทำเดโมขึ้นมาหนึ่งเพลง ชื่อว่า "Your Love"
รักเล็กๆ ของเธอ
รักของเธอ รักเล็กๆ ของเธอ
ฉันไม่เคยคิดว่าฉันเป็นชายเต็มตัว จนมาเจอรักเธอ
เราไปประชุมกันในเมือง
กับผู้ชายที่ชอบเทปเดโมของลู
เขาหันไปหาลู แล้วพูดว่า
"คุณอยากทำอะไร คุณมีเป้าหมายอะไร"
เขาตอบว่า "ผมอยากรวย ผมอยากเป็นนักร้องร็อก
แล้วผมจะรวย และผมจะเป็นนักร้องร็อก
ไม่ว่าคุณจะทำเพลงให้ผมหรือไม่ก็ตาม"
เขาไม่สบายตัวในสถานที่ส่วนใหญ่
(เชลลี คอร์วิน)
แล้วถ้าเขาไม่ได้สบายใจตั้งแต่ต้น
เขาจะใช้ข้อนี้มางัด ทำให้คนอื่นๆ ไม่สบายใจไปด้วย
นั่นคือความสบายใจของเขา
ไม่รู้ว่าทำไมเขาไม่มั่นใจในตัวเอง แต่ดิฉันว่าเขาขาดความมั่นใจมาก
ดิฉันคิดว่าเขา ขาดความมั่นใจมาทั้งชีวิต
เขาจะรู้สึกโกรธมากเวลาที่คนฏิเสธเขา
เขาเลยจะเป็นฝ่ายตัดความสัมพันธ์ก่อน
ในโบสถ์มืดมิดแห่งดนตรี ซึ่งไม่เคยมีแต่ดินหรือน้ำทะเล
แต่ผลิบานในอากาศข้างในความนึกคิด
(เสียงของเดลมอร์ ชวาร์ตซ์)
แบบแผนที่เคลื่อนตัวและการกระทำ ขบวนที่ต่อเนื่อง
เคลื่อนตัวด้วยความสง่าของความแน่นอน
เพื่อเปิดม่านที่ปิดอยู่…
ถึงตอนนี้เขา ก็เที่ยวเล่นกับเดลมอร์แล้ว
คนที่ผมชื่นชมที่สุด คือเดลมอร์ ชวาร์ตซ์
ผมเรียนกวีนิพนธ์กับเขา แต่มีเรื่องอื่นๆ ด้วย
ทั้งเรียงความ และเรื่องสั้นอันน่าทึ่ง
ผมทึ่งที่มีคนทำแบบนี้ได้ กับภาษาธรรมดาทั่วไป
ส่วนเดลมอร์ ชวาร์ตซ์ ก็คิดว่าลู มีพรสวรรค์อย่างมาก
และตีพิมพ์กวีนิพนธ์ของเขาไปหลายงาน
ในนิตยสาร Evergreen Review
บทกวีของเขาจะเน้น เรื่องเกี่ยวกับเกย์
ในหัวข้อเกย์ที่แสนหม่นหมอง
ความคิดที่จะเจอผู้ชาย ในห้องน้ำสาธารณะ
ไปมีอะไรกับผู้ชายแถวๆ โถฉี่ และเอามาเขียนเป็นบทกวี
พอผมได้อ่านหนึ่งในบทกวีเหล่านั้น
ผมก็ถามเขาว่า "ลู อะไรวะ"
ความคิดที่เสื่อมทราม เกี่ยวกับเซ็กซ์นี้มาจากไหน"
เขาตอบว่า "ถ้าไม่หม่น ไม่เสื่อมทราม ก็ไม่ร้อนแรง ไม่ใช่เซ็กซ์"
เขาบอกว่า "คุณไม่มีทางเข้าใจหรอก
คุณกำลังกลายเป็น พวกนิยมระบบหัวโบราณ"
น่าจะเป็นวันขอบคุณพระเจ้า หรือวันคริสต์มาสที่เราไป Hayloft
ดิฉันจำอะไรไม่ค่อยได้ นอกจากว่าเป็นบาร์เกย์
มีผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่น ชื่อแอ็กชัน เขาพยายามจับคู่ดิฉันกับผู้หญิงคนนี้
ดิฉันบอกว่า "อืม ฉันไม่ได้เป็นเกย์ ฉันไม่อยากเป็นเกย์
ฉันไม่อยากทดลอง ฉันไม่สนใจ"
เขาบอกว่า "ไปเต้นกับเธอสิ" ดิฉันก็เลย "โอเค เต้นก็ได้"
ดิฉันว่าเขาพาดิฉันไป เพื่อให้รู้ว่าเขาไปไหนและทำอะไร
คนจะถามว่า "แล้วทำไมไม่สนเรื่องนั้น
คุณ อยู่กับเขาได้อย่างไร ถ้าเขาอยู่กับผู้ชาย
ดิฉันก็ตอบว่า "นั่นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน"
ดิฉันไม่ได้หึงด้วย ดิฉันไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหา
สิ่งที่น่ากลัวกว่ามากคือการขับรถ เข้าไปแมนแฮตตัน ไปฮาร์เลม
เพื่อไปรับ… น่าจะเป็นเฮโรอีน
แล้วเราจะไปที่ถนน 125 และเซนต์นิโคลัส
ไปที่บ้านอะพาร์ตเมนต์นี้
เขาชอบเหลือเกิน ที่จะพาดิฉันไปสถานที่ที่ไม่ปลอดภัย
แล้วเขาแค่จัดฉาก
เพื่อที่เขาจะได้มีเนื้อหามาเขียน
เขาจะเขียนอยู่ตลอดเวลา
ถ้าไม่เขียนเรื่อง ก็จะเขียนเนื้อเพลงหรือแต่งเพลง
แต่เขาจะพูดเสมอว่ามันไม่ต่างกัน
ระหว่างนักเขียนหนังสือ กับนักแต่งเพลง
วอซเนเซนสกีเจ็ดคน คร่ำครวญแต่ไร้เสียง
เสียงร้องของผมถูกฉีก
กลายเป็นเส้นเทปและลิ้นสีแดง ยาวไม่สิ้นสุด
สมัยที่ผมอยู่มหาวิทยาลัย ผมได้รับอิทธิพลจากกินส์เบิร์กมาก
"Howl" กับ "Kaddish"
Naked Lunch ของเบอร์โรส์
Last Exit to Brooklyn ของฮูเบิร์ต เซลบี จูเนียร์
ผมคิดในใจ "นั่นคือสิ่งที่ต้องการทำ แต่ใช้กลองกับกีตาร์"
ดังนั้น "ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังไปไหน
ฉันจะพยายามชิงอาณาจักรหากทำไหว
เพราะนั่นทำให้รู้สึกว่าตัวเอง เป็นผู้ชาย
เมื่อเอาเข็มจิ้มเข้าเส้นเลือด
รู้ไหมว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิม
เมื่อฤทธิ์ยาพัดพาฉันไป และรู้สึกเหมือนเป็นบุตรพระเยซู
ฉันคงไม่รู้อะไร ฉันคงไม่รู้อะไรเลย"
น่าจะไม่เคยมีปัญหาใด
ด้านพฤติกรรมมนุษย์หรือการประพฤติผิด ที่อยู่กับเรามานาน
หรือขาดความเข้าใจมามาก เท่าการรักร่วมเพศ
คุณคิดว่าอะไร คืออาชญากรรมทางเพศที่ร้ายแรงที่สุด
อาชญากรรมต่อธรรมชาติ
อะไรคือบทลงโทษ ของอาชญากรรมต่อธรรมชาติ
โทษสูงสุดคือ 20 ปี ในทัณฑสถานรัฐ
เราถูกจับในข้อหาไปเที่ยวบาร์
แล้วยังไง ก็เป็นส่วนหนึ่ง ของประสบการณ์
มีบาร์แห่งหนึ่งชื่อว่า San Remo
ที่ทุกคนมีความเป็นเกย์
ฉลาดสุดๆ หรือมีความสร้างสรรค์มากๆ
(แดนนี ฟีลด์ส)
มีทั้งเอ็ดเวิร์ด อัลบี แอนดี วอร์ฮอล และแจสเปอร์ จอห์นส์
และใจกลางของทุกอย่าง คือโลกศิลปะที่ขยายอย่างรวดเร็ว
เงินทอง ปาร์ตี้ อำนาจ
วงการภาพยนตร์กำลังมาแรง
เทศกาลภาพยนตร์นิวยอร์ก ศูนย์ลินคอล์น
ทุกอย่างเกิดขึ้นช่วงกลางทศวรรษ 60
เป็นความล้นแบบ… แคมป์เกินเหตุ
สไตล์แคมป์เป็นอะไร ที่จะมีการทดลองมาก
เหมือนที่แจ็ก สมิธทำ
(ต้นปี 1964)
โล… คืนนั้น เป็นคืนที่มีสิ่งกระตุ้นมากเกินไป
ในคืนก่อนวันโลกแตก
(จอห์น เคลย้ายมาอยู่กับนักประพันธ์ โทนี คอนราดที่หมายเลข 56 ลัดโลว์)
ที่หมายเลข 56 ลัดโลว์ ผมแจ็ก สมิธพบแอนกัสกับโทนี
(ผู้กำกับแจ็ก สมิธอาศัยอยู่ด้วย กับศิลปินและนักดนตรีมากมาย)
โทนี คอนราดเป็นคนเอาอะพารตเมนต์ไป…
(เสียงของเฮนรี ฟลินท์)
ที่หมายเลข 56 ลัดโลว์ ซึ่งกลายมามีความสำคัญมาก
(ถนนลัดโลว์ ถนนแกรนด์)
ผมไม่อยากเป็นส่วนหนึ่ง ของระบบเศรษฐกิจ…
(เสียงของโทนี คอนราด)
ผมเลยอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ ราคา 25.44 เหรียญต่อเดือน
พอข้ามมา คุณจะเห็น ความเปลี่ยนแปลงที่แปลกมาก
ระหว่างสารคดีโลเวอร์อีสต์ไซด์ วิถีชีวิตแบบล้ำยุค
กับวงการศิลปะทางการ ที่กลายเป็นอัตลักษณ์ของย่านโซโห
แจ็กก็คงย้ายไปอยู่กับเขา
เพื่อนบ้านข้างๆ คือ เพียโร เฮลิกเซอร์กับเคต ภรรยาของเขา
จากนั้นแอนกัส แม็กลีส ก็กลับจากนิวยอร์ก
แล้วได้ไปอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ที่สาม บนชั้นเดียวกันที่ 56 ลัดโลว์
แล้วยังมีมาริโอ มอนเตซ ที่อาศัยอยู่ในตึก จอห์น…
จอห์น เคลย้ายเข้ามาอยู่กับโทนี
แต่ศูนย์กลางที่ถนนลัดโลว์นั้น…
(เสียงของเอมี โทบิน)
กลายเป็นวง The Dream Syndicate ที่มีลามอนต์ ยัง
ลามอนต์ มาเรียน โทนี กับผม
เราทำอย่างนี้วันละชั่วโมงครึ่ง ทุกวันเป็นเวลาปีครึ่ง
ผมต้องทำเสียงโดรน ซึ่งต้องฝึก
และเปิดโลกให้เรา เห็นความเป็นไปได้มากมาย
ทุกความถี่มีการรับรู้…
(เสียงของลามอนต์ ยัง)
โดยเปลือกสมองใหญ่ในจุดที่ต่างกัน
ดังนั้นเมื่อเราจัดกลุ่มความถี่ ที่เล่นซ้ำไปซ้ำมา
จะเกิดสภาวะทางจิต ที่โดดเด่นและลึกซึ้งมาก
เราจะสามารถได้ยินรายละเอียด ในอนุกรมฮาร์มอนิก
ที่งดงามและแปลกอย่างเหลือเชื่อ
เราจะเริ่มตระหนัก
ว่ามีพื้นที่ใหม่ๆ ของเสียง ที่เราจะพบความพึงพอใจ
เราไม่มีการ "ขอโน้ตเอหน่อย เรามา…" ไม่เลย
เราพบว่าสิ่งที่เสถียรที่สุด ที่เราสามารถปรับเข้าหา
คือเสียงฮัม 60 รอบของตู้เย็น
เพราะสำหรับเราเสียงฮัม 60 รอบ คือเสียงโดรนของอารยธรรมตะวันตก
โดยพื้นฐานแล้ว นั่นคือคีย์ที่เรากำลังเล่นอยู่
ถ้าเราใช้ฮาร์มอนิกที่สาม เป็น 60 รอบ นั่นคือสิบรอบ
แล้วปรากฏว่าสิบรอบคือ…
จังหวะคลื่นแอลฟาของสมอง ตอนที่เราหลับ
อยู่ดีๆ "เฮ้ ได้เรื่องละ"
สิ่งที่น่าสนใจ ของวง The Dream Syndicate
คือดนตรีแนวมินิมอล
สเกลเต็ม ค้างหนึ่งโน้ต
และฟังทุกท่วงทำนองในโน้ตนั้น
ลามอนต์ ยังจะยืดหนึ่งโน้ต ออกไปสี่ชั่วโมง
(โจนัส เมคัส)
ครั้งหนึ่งผมไปกับแอนดี ที่การแสดงของเขา
ก่อนที่ดิฉันไป The Factory ดิฉันได้ดู Warhol's Kiss แล้ว
ไม่มีการระบุชื่อใดๆ
(เสียงของเอมี โทบิน)
ดิฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นผู้สร้าง
เป็นซีรีส์รายสัปดาห์ โดยทุกสัปดาห์
จะมีหนังยาวสองนาทีสี่สิบห้าวินาที
ฉายที่ความเร็วปกติ ซึ่งก็คือ 16 เฟรมต่อวินาที
สิ่งที่น่าสนใจเสมอ เกี่ยวกับหนังเงียบของวอร์ฮอล
คือเหตุผลที่หนังไม่สมจริง
นั่นคือหนังเหล่านี้ออกแบบมาให้ฉาย ที่อัตรา 16 เฟรมต่อวินาที
นั่นหมายความว่าคนในหนังจะหายใจ
และหัวใจเต้นในระยะเวลาที่ต่าง
จากของคุณตอนที่คุณดู
นั่นสร้างความห่าง เชิงสุนทรียภาพที่น่าทึ่ง
มีที่ทำการไปรษณีย์ ในตึกเอ็มไพร์สเตต
เรากำลังเดินไปพร้อมนิตยสาร Film Culture ไปยังที่ทำการไปรษณีย์
อยู่ดีๆ เราหยุดและมองตึก
ผมพูดว่า "นี่เป็นภาพ ที่ช่างเหมาะกับแอนดี วอร์ฮอล"
แล้วทุกอย่างก็เริ่มจากตรงนั้น
วอร์ฮอล หนังแนวล้ำยุค และดนตรีแนวล้ำยุค
ทุกอย่างเกี่ยวกับการยืดเวลา
ในความคิดของลามอนต์ ดนตรีคือ…
จริงๆ คือ… ผมว่าเป็นแนวคิดของจีน
ใช่ เป็นแนวคิดของจีนเกี่ยวกับเวลา
จริงๆ ดนตรีคงอยู่ได้หลายศตวรรษ
นี่คือประสบการณ์การอิมโพรไวส์ ในบรรยากาศที่น่าศรัทธา
และลึกลับมากอีกด้วย
แล้ววันหนึ่งโทนีเดินเข้ามา พร้อมกับปิ๊กอัพ เท่านั้นแหละ
เราได้พลังของการขยายเสียงมา
มีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่าง
โทนเสียงที่แตกต่างกันและอื่นๆ ที่ทำให้ตึกสั่นคลอน
ทรงพลังมาก
อย่างเวลาที่เราเล่น
จะมีเสียงเหมือนบี-52 อยู่ในห้องนั่งเล่นคุณ
ฉันเป็นนักวิ่งบนถนน ที่รัก
และเธอตามฉันไม่ทัน
ฉันเป็นนักวิ่งบนถนน ที่รัก
และเธอตามฉันไม่ทัน
มาสิที่รัก มาแข่งกัน
ที่รัก ที่รัก คุณจะ
ผมเก็บสะสมอัลบั้มร็อกแอนด์โรลมา…
(เสียงของโทนี คอนราด)
ด้วยความคลั่งไคล้
จอห์นแปลกใจที่เห็นสิ่งนี้เกิดขึ้น ตอนที่เขาย้ายมาอยู่กับผม
เราฟังอะไรที่…
เกี่ยวกับสิ่งที่เรา กำลังทำกับลามอนต์
ด้วยเสียงประสานที่เกิดขึ้น
เสียงประสานบริสุทธิ์ และอื่นๆ
แฮงค์ วิลเลียมส์ กับวง The Everly Brothers
ฝัน
"ฝัน" ฝัน
วิธีการที่เพลงนี้เปิดมา
เราจะได้ยินโทน ที่แตกต่างกันมากมาย ผมรู้สึก "โห"
ในช่วงนั้นผมตื่นตาตื่นใจ กับร็อกแอนด์โรลมาก
ตื่นตากับสิ่งที่วงเดอะบีเทิลส์ทำ และ…
และเนื้อเพลงที่เดอะบีเทิลส์ร้อง
นี่ไม่ใช่เพลงใสๆ
"ฉันรู้ว่าความตายรู้สึกอย่างไร
และเธอทำให้ฉันรู้สึก เหมือนฉันไม่เคยเกิดมาเลย"
เดี๋ยวนะ ลูก็ชอบเขียนอะไรแบบนี้
และจากนั้น วงที่บ้าที่สุดวงแรก ได้ถือกำเนิดขึ้น…
(เอมี โทบิน)
วงนั้นชื่อว่า The Primitives
มีจอห์น กับวอลเตอร์ เดอ มาเรีย
และโทนีกับลู
โอเค ขอให้ทุกคน อยู่ในความสงบตอนนี้
เรามีอะไรใหม่ที่อยากให้ทุกคนดู
รับรองว่าต้องประทับใจ เมื่อเราเข้าไปในหัวคุณ
เตรียมตัวเลย เราจะเริ่มแล้ว ใช่ เอาละ
ในฐานะนักแต่งเพลงประจำ ของค่ายเพลงทุนต่ำในลองไอส์แลนด์ซิตี
ผมย้ายไปนิวยอร์ก
Pickwick เป็นบริษัทเพลงทุนต่ำ ที่ประสบความสำเร็จมาก
อัลบั้มเพลง 99 เซนต์
เพลงแนวเซิร์ฟ 12 เพลง หรือเพลงแนว "เราจะเลิกกัน" 12 เพลง
จะมีวางขายที่ร้าน Woolworths
เขามีวิสัยทัศน์
เขามีความสามารถเกินความสามารถตัวเอง จะพูดอย่างนั้นก็ได้
เขาร้องไม่ได้ เล่นดนตรีไม่ได้
(เทอร์รี ฟิลิปส์)
แต่ทุกอย่างที่เขาทำ กับเสียงแตกๆ ของเขาสื่อถึงผมได้
เราตั้งใจที่จะเบิกทางใหม่กับลู ซึ่งสุดท้ายเขาก็ทำสำเร็จ
โทนีได้รับเชิญไปงานปาร์ตี้
พอเราไปที่นั่น มีชายคนหนึ่ง เดินมาหาเราแล้วพูดว่า "เฮ้
พวกคุณดูจะขายออกได้ง่ายๆ
อยากมาโปรโมตอัลบั้มไหม
มาที่ลองไอส์แลนด์ซิตีสิ"
ปรากฏว่าเป็น Pickwick Records และนักแต่งเพลงในเวลานั้นคือลู รีด
ตอนที่ผมพบลู เราจ้องกันไปมา
เราดื่มกาแฟ ส่วนผมมีวิโอลา
โอ้ อีกหนึ่งครั้ง
ช่วงนั้นผมยังเล่นวิโอลาคลาสสิก
ที่เน้นไวบราโต มีความคลาสสิกมาก
ไพเราะมาก
แล้วลูพูดว่า "นั่นไง นึกอยู่แล้ว ว่าคุณถือไพ่เหนือกว่าผม"
ทุกคนคว่ำหน้าลงเลย
พร้อมหรือยัง
ผมอยากร่วม แต่งเพลงกับพวกเขา
ผมบอกพวกเขาเสมอว่าเราน่าจะแต่งสดกัน
ซึ่งทุกคนเห็นด้วย
น่าสนใจที่เขาเป็นคนหลักในการแต่งเลย
เขาเป็นนักแต่งเพลง พอเขาเริ่มเล่นทำนองขึ้นมา ผมชอบมาก
จากนั้นทั้งจอห์นและคนอื่นๆ ก็ร่วมใส่กันเต็มที่
เราเลยได้เพลง The Ostrich มา
ซึ่งเป็นเพลง ที่โปรดิวเซอร์ชื่อดังหลายคน
อย่างวอร์เรน ทอมป์สัน จาก Elektra Records ต่างชื่นชอบ
- ทำอย่างนกกระจอกเทศ - โว้ โว้ โว้ โว้ เย้
หันไปทางซ้าย แล้วเอาเท้าขึ้นด้านซ้าย
ทำดีมาก
เพลงนี้แต่งบนกีตาร์ ที่ปรับให้เล่นโน้ตเดียว
กีตาร์ส่งเสียงที่ดังมาก ส่วนลูก็เล่นแทมบูรีนและร้องเพลง
เขาปล่อยไปตามธรรชาติเลย
เสียงแบบนั้นเลย เวลาที่เรานึกถึงหนุ่มๆ
รวมตัวเล่นดนตรีกันในโรงรถ
สุดยอดมาก
ผมขาดสิ่งนั้นไปในวัยเด็กของผม
จากนั้นเราได้เล่นในรายการ เดียวกับเชอร์ลี เอลลิส หรือ…
"โบนานาบานา ฟีโฟฟัม" รู้จักไหม เพลงนั้น
แล้วดีเจก็พูดว่า "เย้ เยี่ยมเลย เรามีวงดนตรีวงหนึ่ง"
เขาพูดว่า "วง The Primitives ส่งตรงจากนครนิวยอร์ก
มาพร้อมเพลงยอดนิยมล่าสุด 'The Ostrich'"
ผมแทบไม่อยากเชื่อ ฟ้าทำพลาดหรือเปล่า
(เสียงของโทนี คอนราด)
มันผิดที่ผิดทางมาก
ผมไม่เคยคิดที่จะใช้วิธีนี้ เบิกทางเส้นทางดนตรีของผม
ที่ Pickwick ผมขอบอก ว่าเขามีประวัติที่โชกโชนมาก
เรื่องการเมายา การป่วย
การล้มลง การที่ผมต้องรีบ พาเขาไปโรงพยาบาล
ถ้าให้พูดตรงๆ นั่นคือหนึ่งเหตุผลที่ผม
คิดอยากจะยุติความสัมพันธ์ แม้ผมจะคิดว่าเขามีความสามารถมาก
ลูบอกว่า "พวกเขาไม่ยอม ทำเพลงที่ผมอยากทำ"
ผมฉุนเลย ผมพูดว่า "อะไรนะ"
ผมถามว่า "แล้วคุณอยากทำเพลงอะไร"
เขาเล่นเพลงอื่นๆ ของเขาให้ผมฟัง
ผมเขียนถึงความเจ็บปวด
และผมเขียนถึงสิ่งที่เจ็บ
ผมเขียนถึงโลกความเป็นจริง ที่ผมรู้จัก หรือที่เพื่อนๆ ผมรู้จัก
หรือสิ่งที่ผมได้เห็น ได้ยิน หรือ…
ผมสนใจที่จะสื่อสาร กับคนที่อยู่นอกสังคม
เขาบอกว่า "เหตุผล ที่พวกเขาไม่ยอมน่ะเหรอ"
เพราะคนจะบ่นเกี่ยวกับเพลงพวกนี้
ว่าเป็นเพลง ที่ส่งเสริมการใช้ยาเสพติด
แต่เพลงไม่ได้เกี่ยวกับยาเสพติด
แต่เกี่ยวกับกลุ่มคนที่ป่วย และไม่พอใจกับชีวิตของตัวเอง
ทำไมเราไม่ทำเองเลย
ในปี 1964 อะพาร์ตเมนต์ห้องเดิม ที่ลัดโลว์ ตอนนั้นเหลือเคลกับรีด
"I'm Waiting for the Man" คำร้องและดนตรีโดย ลู รีด
การทำตัวเป็นปฏิปักษ์มีประโยชน์
เพราะเป็นการระบุจุดยืนของตัวเอง
และระบุจุดยืนของฝ่ายตรงข้าม และพัฒนาต่อจากตรงนั้น
สิ่งที่เราเข้าใจเกี่ยวกับตัวเรา
และความไม่พอใจที่เรามี ต่อสิ่งอื่นๆ ซึ่งได้ผล
เปล่าครับ ไม่ได้คิดเรื่องนั้นในหัวเลย
แค่มารอเพื่อนที่รักมาก คนหนึ่งเท่านั้น
อืม เขาจะ… เขาจะพูดตลอดว่า "เฮ้ย
มันเกิดขึ้นได้ยังไง จากเวลส์เหรอ"
เขาให้ผมดูเนื้อเพลง "Venus in Furs" กับ "I'm Waiting for the Man"
ผมมองว่าเนื้อเพลงของสองเพลงนี้ มีความสอดคล้อง เขียนมาดีมาก
แต่ผมพูดว่า "เดี๋ยวก่อน ดนตรีไม่ได้เสริมเนื้อเพลงเลย"
ผมตื่นเต้นมาก ผมน่าจะทำให้ลูตื่นเต้นด้วย
กับสิ่งที่เราสามารถทำได้
เราลองคาลิเบรชันที่หลากหลายมาก
เครื่องดนตรีสามชิ้น สี่ชิ้น ลองหมด
เงาวับ เงาวับ…
วันหนึ่งบนรถไฟใต้ดิน เขาเจอ สเตอร์ลิงไม่สวมรองเท้าในฤดูหนาว
เขาไม่ได้เจอสเตอร์ลิง ตั้งแต่ซีราคิวส์
ดิฉันเชื่อว่าเขาเห็นลู เล่นกับวงของเขาที่ซีราคิวส์
(มาร์ธา มอร์ริสัน)
และเชื่อว่าเขาอยากร่วมด้วย
ดิฉันว่าเขาแค่อยากทำ เขาพร้อม
เขาเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 15 เรียนด้วยตัวเอง
เขาจะถือกีตาร์ในงานปาร์ตี้ตลอด
นั่นคือสิ่งที่เขาอยากจะทำ และ… นี่คือโอกาส
(สเตอร์ลิง)
อยู่ดีๆ เราก็มีมือกีตาร์ ที่ใส่ใจกับการโซโล่กีตาร์
ลูกับผมจะนั่งเล่นและอิมโพรไวส์
ส่วนสเตอร์ลิงจะเล่นโซโล่
เขาเล่นดีมาก สไตล์วง The Isley Brothers
เขาเป็นธรรมชาติมาก… และอ่อนโยน
ความคิดที่จะเอาแนวอาร์แอนด์บี มารวมกับแวกเนอร์ใกล้มาแล้ว
(โม)
วันหนึ่งฉันเรียนเสร็จ และกำลังขับรถกลับบ้าน
วิทยุเล่นเพลง "Not Fade Away" ในเวอร์ชันของโรลลิงสโตนส์
แล้วต้องไปจอดข้างทาง เพราะตื่นเต้นเกินที่จะขับต่อ
พวกเขากำลังหามือกลอง
ดิฉันเลยบอกว่า "น้องสาวของจิมตีกลอง"
ดิฉันขับรถพาลูไปหาเธอ
แล้วมอรีน เป็นน้องสาวของเพื่อนเก่าผม…
(เสียงของสเตอร์ลิง มอร์ริสัน)
ที่เรียนที่ซีราคิวส์เหมือนกัน และเป็นเพื่อนกับลูด้วย
ที่ผ่านมามอรีนเล่นอยู่ กับวงดนตรีผู้หญิงที่ลองไอส์แลนด์
ต่อมาวงแตก
เธอเลยมา…
ไม่รู้สิ มาเล่นกลองนิดๆ หน่อยๆ
มาเล่นสนุกๆ เฉยๆ
ไม่รู้สิ เราเป็นกันเองมาก
แล้วพอเธอกลับถึงบ้าน ประมาณห้าโมงเย็น
เธอก็จะเปิดเพลงของโบ ดิดลีย์
แล้วเล่นทุกคืน ตั้งแต่ห้าโมงเย็นยันเที่ยงคืน
เราเลยคิดว่าเธอน่าจะเป็นมือกลอง ที่ลงตัว ซึ่งก็จริง
สนุกค่ะ ดิฉันก็ตื่นเต้นมาก…
(มอรีน ทักเกอร์)
ที่จะได้มีโอกาสเล่นสดร่วมกับคนอื่น
ดิฉันไม่เคยเล่นร่วมกับใครมาก่อน ก็เลยสนุกค่ะ
วิธีที่เราท้าทายความสามารถ ของบ็อบ ดิลลัน
คือการขึ้นเวทีและอิมโพรไวส์ เพลงต่างออกไปทุกคืน
ลูเชี่ยวชาญเรื่องนี้มาก
เขาสามารถด้นเนื้อเพลงสดได้เสมอ เกี่ยวกับเรื่องอะไรก็ได้
เขาจะเข้ามา นั่งลงพร้อมกีตาร์ ส่วนผมก็เล่นวิโอลา
แล้วเขาก็จะเริ่มเพลง
อยู่ดีๆ ก็จะมีเนื้อเพลง ที่แปลกประหลาดมาก
ร้องไปร้องมา ในที่สุดเราจะได้อะไรเสมอ
เราจะไม่รู้เลย ว่าลูหรือจอห์นจะดึงออกนอกโลกเมื่อไร
จะเล่นอะไรก็ไม่มีใครเดาทางได้
ดิฉันรู้สึกว่าหน้าที่ดิฉัน คือการอยู่ตรงนั้น
พอพวกเขาพร้อมจะกลับมา ดิฉันก็พร้อม
ลูซึ่งอยู่ข้างๆ ดิฉัน… เหมือนมีกำแพงเสียงผุดขึ้นมา
ดิฉันต้องมองปากเขา เพื่อที่จะรู้ ว่าเราอยู่ช่วงไหนของเพลง
หลักๆ คือดิฉันจะไปตามลู
นอกเหนือจากเนื้อเพลง ที่เขาเขียนได้ดี
ผมสนใจการอิมโพรไวส์ของเขา
ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมาก จากจิตใต้สำนึกโดยตรง
พอผมได้ฟังเรื่องราวของลู เกี่ยวกับการบำบัดด้วยการช็อก
ผมเรียบเรียงทุกอย่างในหัว
ความเกี่ยวเนื่อง ของเรื่องนั้นกับดนตรี
คือดนตรีนั้นจริงๆ แล้วเป็นดนตรีแนวดรีม
สิ่งที่ผมชอบที่สุด เกี่ยวกับร็อกแอนด์โรลในสมัยนั้น
คือลักษณะการซ้ำของริฟ
เราจะรังสรรค์หนึ่งริฟอย่างไร
ให้คงอยู่อย่างลงตัวตลอดทั้งเพลง
มีเสียงโดรนรวมอยู่ในนั้นแน่นอน
ตอนที่เราตั้งวง The Velvet Underground
ผมมีเพลงอยู่ แล้วการที่ได้เห็น เพลงมีชีวิตขึ้นมาเป็นสิ่งที่สุดยอด
คือผมเป็นนักดนตรีที่เล่นในวงตามบาร์
ในการร่วมงานส่วนใหญ่
พอลองทำกันดูก็ออกมาไม่ดีเท่าไร
ความแปลกประหลาดนั้น ไม่ควรจะเกิดขึ้นที่นี่
แล้วจะมีการตั้งมาตรฐานเสมอ
ว่าจะต้องสง่าอย่างไร และโหดอย่างไร
บูทหนังที่เงาวับ เงาวับ เงาวับ
เฆี่ยนเด็กสาวในความมืด
มาตามกระดิ่ง ข้ารับใช้เธอ อย่าทรยศเขา
ตีเลย แม่นางที่รักและรักษาใจเขา
ฉันเหนื่อย
ฉันอ่อนล้า
ฉันนอนหลับได้เป็นพันปี
พันความฝันที่จะทำให้ฉันตื่น
เสียงโดรนได้รับการยอมรับ ทันทีที่ปล่อยเพลง Venus in Furs
ผมรู้ว่าเรามีทางทำอะไร กับร็อกแอนด์โรล
ที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน
ทุกอย่างที่ทำกับกีตาร์เสียงเพี้ยน เป็นสิ่งที่ผมภูมิใจมาก
เพราะผมจะพูดว่า "เฮ้ ลู
ไม่มีทางที่ใครจะคิดออก ว่าจะทำเสียงนี้ออกมาได้อย่างไร"
ในบางมุม ผมแปลกใจ กับเสียงตอบรับจากนิวยอร์ก
ผมว่าเราทำสิ่งที่ไม่มีใครเคยทำ
หนังเงาวับในความมืด
ตอนนั้นผมคิดว่า สิ่งที่เราทำนั้นกล้าหาญมาก
จนผู้คนทึ่งและประทับใจ
ตีเลย แม่นางที่รักและรักษาใจเขา
Café Bizarre เป็นสถานที่เล็กๆ
เราตื่นเต้นมากกับงานนี้ที่ได้รับ
มีคนไม่กี่คนอยู่ที่นั่น ไม่มีใครออกมาเต้น แปลกมาก
บางคนหันหลังให้ฝูงชน
พวกเขามีรังสีที่ไม่เป็นมิตร
ค่อนข้างน่ากลัวทีเดียว
บาร์บารา รูบิน เป็นผู้กำกับมีระดับจากใจกลางเมือง
เธอรู้จักบ็อบ ดิลลันเป็นอย่างดี รู้จักแอนดี
เธอพยายามหนักมากที่จะรวบรวมทุกคน
เธอเข้ามาที่ The Factory และประกาศว่ามีวงหนึ่งที่ดาวน์ทาวน์
ที่ทุกคนควรมาดู
อยู่ดีๆ คนเริ่มมาที่คลับมากขึ้น
เจราร์ดเป็นตัวแทนการเจรจา ของ The Factory
เขาเข้ามาหาผมและพูดว่า
"พวกคุณได้รับเชิญให้ ไปที่ The Factory บ่ายพรุ่งนี้"
บาร์บารา รูบิน พาพวกเขาเข้ามา ทุกคนแต่งชุดดำ…
แล้วก็เริ่มเล่น…
พวกเขาเล่นเพลง "Heroin" เราก็แบบ…
(แมรี โวโรนอฟ)
ไม่น่าเชื่อ เสียงตอบรับดีมาก
สิ่งที่สร้างกำลังใจ และแรงบันดาลใจอย่างมาก
คือพอเราไปถึง The Factory ทุกอย่างเป็นเรื่องงาน
ทุกวันที่ผมเดินเข้าไป เขามาถึงที่นั่นก่อนผมเสมอ
เขาจะถามว่า "คุณเขียนเพลงมากี่เพลง"
"ผมเขียนสิบเพลง" แล้วเขาจะพูดว่า "คุณนี่อู้จัง
ทำไมไม่เขียนมาสัก 15 เพลง"
มีคนเข้ามา มีคนออกไป
ใบหน้าที่เราคุ้นเคย จะเข้ามา แล้วก็ออกไป
ทุกอย่างเป็นการค้า
ฉันไม่รู้
ว่าฉันกำลังไปไหน
แต่ฉัน
จะพยายาม
ชิงอาณาจักรหากทำไหว
เพราะนั่นทำให้รู้สึก ว่าตัวเองเป็นผู้ชาย
เมื่อเอาเข็มจิ้มเข้าเส้นเลือด
และบอกเธอว่า ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม
เมื่อฤทธิ์ยาพัดพาฉันไป
และรู้สึกเหมือนเป็นบุตรพระเยซู
สงสัยฉันแค่ไม่รู้
และสงสัยฉันไม่รู้เลย
แอนดีเป็นเทพ
เขาเป็นสิ่งมีชีวิตจากนอกโลก
เขาเหมือนพ่อ ที่พูดว่า "ได้ๆ ได้" เสมอ
ผมว่าบุคลิกของเขาด้านนี้ ทำให้ทุกคนมาที่ The Factory
พวกเขารู้สึกว่าที่นั่นเป็นบ้าน
เมื่อเลือดเริ่มจะไหลเวียน
เมื่อยาพุ่งขึ้นไปตามลำคอคนเสพ
เมื่อฉันเข้าใกล้ความตาย
ไม่มีใครช่วยได้ พวกนายช่วยไม่ได้
สาวสวยก็ช่วยไม่ได้ ด้วยคำหวานของพวกเธอ
ดิฉันอยากทำให้เขาประทับใจ
เขาเหมือนเป็นคนดู ดิฉันอยากจะมีคนดูเหลือเกิน
เอาละ แค่… คุณไม่ต้องทำอะไร
ทำเท่าที่ทำอยู่นั่นแหละ
แค่นั้น
ไม่มีการกำกับ
เฮโรอีน
วอร์ฮอลไม่พูดสักแอะ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ภาพของเขา จุดประกายความเคลื่อนไหว
เพราะเขาไม่พูดสักแอะ
ต้องทำฉันตายแน่
เราเลยถูกกระตุ้นให้ทำอะไรสักอย่าง
เฮโรอีน
มองตรงมาที่กล้อง
(เสียงของเอมี โทบิน)
พยายามอย่าขยับ อย่ากะพริบตา
ถือว่าเป็นทักษะจริงๆ
แล้วฉันจะมีสภาพดีกว่าตาย
และขอบคุณพระเจ้าที่ฉันไม่สนเลย
และคงเป็นเพราะฉันไม่รู้เลย
โอ้ และคงเป็นเพราะฉันไม่รู้เลย
เฮโรอีน
ต้องทำฉันตายแน่
เราเป็นสปอนเซอร์ให้วงดนตรีใหม่ ชื่อว่า The Velvet Underground
เนื่องจากผมเลิกเชื่อในภาพวาดแล้ว
ผมว่านี่เป็นทางที่ดีในการรวม…
และเรามีโอกาสนี้ ที่จะรวมดนตรีกับศิลปะ
และภาพยนตร์เข้าด้วยกัน
และเรายังได้ทำงานใน…
ดิสโก้เทคที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ผมจะบอกให้
และแทบทุกอย่าง ในเดือนมิถุนายน ไม่นานที่ผ่านมา…
- มาหรือยัง - รายการปัจจุบัน…
มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นมากมาย
ในแง่ของธุรกิจ
มีไพ่โลกขึ้นในตำแหน่งนี้
นั่นหมายถึงความสำเร็จและความสุข
อย่างยิ่งยวดที่จะมาถึง
และวงล้อแห่งโชคชะตา ซึ่ง…
บ่งบอกถึงความทะเยอทะยาน และรวมถึง…
เพื่อนสนิท คนที่ใกล้ชิด
ไม่ค่อยมีความขัดแย้งในช่วงนี้
ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง หรืออะไรอย่างนั้น
นั่นเป็นเพราะตอนนี้เราไม่ได้ทำงาน
ใบนี้แสดง…
การงาน ธุรกิจ… อาชีพของคุณ อะไรประมาณนั้น
มีการแข่งขันสูงมาก… ตลอดเวลา
จะมีการแข่งขันอยู่ตลอดเวลา
ส่วนใหญ่แล้ว คนที่มาที่ The Factory
มาเพราะมีกล้องถ่ายอยู่
พวกเขาคิดว่าอาจมีโอกาสมีชื่อเสียง พวกเขาจะได้เป็นดารา
อนาคตดูสดใสมาก มีความหยั่งรู้ใหม่ๆ
และมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย
อุดมคติบางอย่าง เกี่ยวกับความงามของผู้หญิง
และถ้าคุณมีไม่ถึง…
แล้วใครกันจะมีถึง
นั่นเป็นสิ่งที่เลวร้ายมาก
ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับผู้หญิง
และถ้าคุณยอมรับไม่ได้ ถึงข้อเท็จจริงที่ว่าคุณถูกให้ค่า
จากหน้าตาเป็นหลัก
ก็จบ
วันหนึ่งเราทำงานอยู่ที่ The Factory
(เสียงของบิลลี เนม)
แล้วเจราร์ดเพิ่งกลับมาจากยุโรป
เขามีเพลงความเร็ว 45 รอบต่อนาที และเป็นเสียงที่แปลก…
ว่าฉันจะสนว่าเธอรักฉัน
ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะสน
(นิโก)
เธอได้เล่นหนังเรื่อง La Dolce Vita
อนิตา เอ็กเบิร์กเป็นนางเอก
แต่นิโกเป็นเหมือนใบหน้าลับ ในหนังที่ทุกคนเห็น
เพราะเธอสวยจนลืมไม่ลงจริงๆ
ในที่สุดนิโกก็มานิวยอร์ก
พอลเริ่มสนใจนิโกในแง่ของการโปรโมต
พอลเริ่มทำให้แอนดีเชื่อ ว่าจะมีแค่วงร็อกแอนด์โรลไม่ได้
เพราะลูไม่ได้มีหน้าตาหล่ออะไร
เสียงเขาก็ไม่ได้ดีอะไร "ต้องมีสาวสวยในวงด้วย"
แอนดีแทบจะต้องขอร้อง กว่าลูจะยอมทำ
เธอออกไปอีกแล้ว
ดิฉันรู้ว่าช่วงแรก พวกเขาหงุดหงิดแทบตาย
ที่เธอคงระดับเสียงสูงต่ำไม่ได้เลย
น่าจะเป็นจอห์นอีกนั่นแหละ ที่คิดออกว่าจะทำอย่างไรกับเสียงนั้น
ส่วนใหญ่จะแปลกมาก
ที่เธอทำอย่างนี้ไม่ได้ ทำอย่างนั้นไม่ได้
แล้วอยู่ดีๆ เธอทำทุกอย่างได้ดีมาก
ดิฉันต้องเรียนรู้
อยู่ดีๆ เราได้ตระหนักถึงการโฆษณา
และการที่มีสาวเยือกเย็นผมทอง อยู่กลางเวที
ข้างๆ เราที่เหลือที่แต่งชุดดำ
ฉันจะเป็นกระจกสะท้อนตัวเธอ
เผื่อเธอไม่รู้
สามหรือสี่เพลงที่เธอร้อง เหมาะที่สุดสำหรับเธอ
ถ้าคนอื่นมาร้อง มันฟังแล้วไม่ใช่
เธอเป็นคนลึกลับมากสำหรับเราสมาชิกวง
(เสียงของสเตอร์ลิง มอร์ริสัน)
เราไม่ได้มีโอกาสเดินทางมากนัก
เราไม่ค่อยรอบรู้เท่าไร นอกจากจอห์น
นอกจากเธอร้องเพลงได้
เธอไม่ได้มาเพื่อยืนสวยอย่างเดียว
โปรดเอามือลง
เพราะฉันเห็นเธอ
แอนดีอยากให้เธอร้องเพลงในกล่องใส
แต่นิโกไม่ยอม
เธอเป็นนักดนตรีที่จริงจัง และเธออยากร้องเพลงเหล่านี้
ความสนใจในความงามของเธอ…
(แจ็กสัน บราวน์)
ผมว่าไม่ได้สำคัญกับเธอเลย
เธอจะได้ไม่กลัว
เมื่อเธอคิดว่ากลางคืน ได้เห็นจิตใจเธอแล้ว
อาจจะเป็นมุมมองที่แอนดีมีต่อเธอ
เธออยู่ห่างไกลมาก เธอเข้าถึงไม่ได้
ผมว่าเธอไม่ได้อยากโด่งดังเป็นพลุแตก
ผมว่าเธอเพียงแต่อยากทำงานดีๆ งานที่ดีจริงๆ
เพราะฉันเห็นเธอ
เวลาที่คุณไม่มีชื่อเสียง คุณจะถูกเปรียบเทียบกับคนนู้นคนนี้
เธอจะโดนเปรียบเทียบ กับมาร์ลีน ดีทรีชหรือการ์โบ
- ฉันจะเป็นกระจกของเธอ - สะท้อนตัวเธอ
ตอนนี้คนจะเปรียบเทียบคนอื่นกับเธอ
- ฉันจะเป็นกระจกของเธอ - สะท้อนตัวเธอ
เราได้บางอย่างจากพวกเขา
เราพบกับทอม วิลสัน ซึ่งผลิตเพลงให้บ็อบ ดิลลัน
และเรามีความคืบหน้า
เราสามารถออกอัลบั้ม
นอร์แมน ดอล์ฟเดินเข้ามา เทเงิน 1,500 เหรียญให้แอนดีทำเพลง
โห
เรากำลังไล่ล่าอะไรสักอย่าง
ฉันรอผู้ชายของฉันอยู่
ในมือมีอยู่ยี่สิบหกเหรียญ
ไปถึงเล็กซิงตัน 125
รู้สึกป่วยและสกปรก เหมือนตายมากกว่าเป็น
แอนดีเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา และจากใจจริงผมไม่คิด
ว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นได้ หากไม่มีแอนดี
ผมไม่รู้ว่าเราจะได้เซ็นสัญญาไหม
ถ้าเขาไม่ได้ตกลงที่จะทำปกให้ หรือถ้านิโกไม่ได้สวยขนาดนั้น
เฮ้ หนุ่มผิวขาว นายมาไล่ต้อนหญิงสาวของเรารึ
เราซ้อมกันหนึ่งปีเต็ม สำหรับอัลบั้มกล้วยนั่น
แอนดีเป็นโปรดิวเซอร์ อัลบั้มแรกของเรา
ในแบบที่เขามายืนหายใจอยู่ในสตูดิโอ
แต่เขาก็ทำมากกว่านั้น
เขาทำให้เรามีโอกาสออกอัลบั้ม
โดยไม่มีใครมาเปลี่ยนอะไรเลย เพราะมีแอนดี วอร์ฮอล
รองเท้าเปอร์โตริโก กับหมวกฟางใบใหญ่
เขาเข้าใจตัวตนของเราจริงๆ
เข้าใจความสร้างสรรค์ของเรา และวิธีดึงศักยภาพนั้นออกมา
เขาสนับสนุนเราอย่างมาก
จะต้องรอ
ฉันรอผู้ชายของฉันอยู่
นิโกหลงรักลู แอนดีหลงรักลู
หนุ่มๆ สาวๆ ผู้หญิง ผู้ชาย ต่างตกหลุมรักเขา
ตอนนั้นผมวาดรูปแล้ว และอยากให้คนอื่นเข้าใจ
และกำลังมองหาที่ปลดปล่อย
จนเพื่อนผมคนนึงเอาแผ่นเพลงมา ตอนที่ผมอายุ 15…
(โจนาธาน ริชแมน)
เขาอยากแลก เพราะเขา… ไม่ใช่แนวเขา
ส่วนผมมีแผ่นของวง Fugs ที่ผมพอจะแลกได้
ผมชื่นชอบท่วงทำนองของลู รีด
"รองเท้าเปอร์โตริโกกับหมวกฟาง ใบใหญ่"
ความ…
กับเสียงโดรนของเคลที่สอดแทรกอยู่
แบบนี้ ใช่เลย
ไม่อยากได้แผ่นนี้เหรอ แผ่นนี้ผมต้องการ
คนกลุ่มนี้จะเข้าใจ… คำแรกที่ออกจากปากผม
น่าจะเป็น "คนกลุ่มนี้จะเข้าใจฉัน"
เขามีของพร้อม มีให้ลองลิ้มรส
มีบางองค์ประกอบในสิ่งที่ลูกำลังทำ…
(เสียงของเดวิด โบวี)
ที่ถูกต้องและไม่พลาด เป็นลักษณะการเขียนเนื้อเพลงของเขา
ดีแลนได้นำความฉลาดรูปแบบใหม่ เข้ามาในการเขียนเพลงป็อป
แต่ลูพาไปถึงความล้ำยุคเลย
โดยมีรากฐานในโบดแลร์ แรงโบด์ และ…
แต่ในเวลานั้น สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ
ไม่ได้รับการส่งเสริม
สถานีวิทยุหลายแห่งไม่ยอมเปิดเพลงเรา
เพลง "Heroin" พวกเขาไม่… พวกเขาไม่ยอมเปิด
แต่ MGM ก็ไม่ใช่…
ตอนนั้นพวกเขาน่าจะตัดสินใจแล้ว ว่า Mothers of Invention
เป็นตัวเลือกที่ดีกว่า พวกเขาเลยแทบไม่ได้ทำอะไร
เหมือนจับเรามาเซ็นสัญญา เพื่อที่เราจะไม่ต้องเร่ร่อน
จนถึงพรุ่งนี้ แต่พรุ่งนี้ยังอีกไกล
ฉันรอผู้ชายของฉันอยู่
แล้วเดินกลับบ้าน
โอ้ ไม่เป็นไร
เรามารวมตัวกันที่นี่
แอนดี วอร์ฮอล กวีเจราร์ด มาลานกา
ตรงนั้น ถ้าหันกล้องไป เอ็ด ซานเดอร์ส
จากวงร็อกแอนด์โรลที่ชื่อ The Fugs
ปีเตอร์ ออร์ลอฟสกี ซึ่งเป็นกวี และร้องมันตราอินเดียด้วย
อ่อ โจนัส เมคัสถ่ายหนัง จะเห็นว่าตอนนี้เขาก็ถ่ายอยู่
แค่ในนิวยอร์ก
มีศิลปิน 30 หรือ 40 คน
กำลังทำผลงานที่ไม่ได้ยึดติด กับแขนงของตน
แต่รวมแขนงอื่นด้วย
เราเลยจัดเทศกาลแบบนี้เป็นครั้งแรก
เพื่อสำรวจว่ามีอะไรอยู่บ้าง
ในวงการศิลปะและภาพยนตร์ ที่ขยายกว้างออกไป
นั่นเป็นช่วงเดือนพฤศจิกายน หรือธันวาคม ปี 1965
ในปี 1966 ผมเช่าโรงละคร บนถนนหมายเลข 41...
(โจนัส เมคัส)
ที่ไทม์สแควร์ เราไปต่อกันที่นั่น
Chelsea Girls เปิดตัวที่นั่น มีการฉายหนังวอร์ฮอลหลายเรื่อง
วัยรุ่นแมรีกล่าวกับลุงเดฟ
"หนูขายวิญญาณ ต้องได้รับความช่วยเหลือ
เราตัดสินใจ ว่าเราจะทำสื่อประสม…
(เสียงของบิลลี เนม)
ซึ่งเปิดให้ชมสองสามสัปดาห์ ชื่อ "Andy Warhol's Up-Tight"
นำแสดงโดย The Velvet Underground กับเจราร์ด มาลานกา
และแมรี โวโรนอฟ ทั้งเต้นรำและอีกมากมาย
วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง เสพยาจนดับและตัวเธอ
บอกเธอว่าต้องทำอะไร
เพื่อเตรียมตัว เราได้…
ถ่าย The Velvet Underground และนิโก ใน The Factory
แล้วขณะที่พวกเขาแสดงสด
บนเวทีที่หอภาพยนตร์ เรานำภาพนั้นมาฉายบนตัวพวกเขา
ออกไปขายวิญญาณ เธอไม่เมายา
เธอไม่รู้ คิดว่าจะซื้อได้
ร้าน Dom Polski ที่ถนนเซนต์มาร์กเพลส
ในอีสต์วิลเลจมีห้องว่าง
เราเลยอยู่ที่นั่นเดือนกว่าๆ
และขยาย "Andy Warhol's Up-Tight" เป็น "Exploding Plastic Inevitable"
ที่นี่เคยเป็นบ้านแห่งชาติของโปแลนด์
ตอนนี้เป็น The Dom ใจกลางชีวิตกลางคืนของอีสต์วิลเลจ
ดนตรีโดยนิโก และ The Velvet Underground
"The Exploding Plastic Inevitable"
ออกแบบโดยแอนดี วอร์ฮอลแห่งวงการ ศิลปะป็อปและดาราสาวประจำปีของเขา
สไตล์การร้องของเธอนั้นแปลก
(แอนดีมีอะไรสำหรับทุกคน)
แอนดีมีวงร็อกแอนด์โรล ที่ชื่อว่า The Velvet Underground
ดิสโก้เทคในความคิดของเขา คือการเปิดหอเต้นรำ
ให้นักดนตรีของเขาไปเล่น
ฉายหนังหลายเรื่องไปพร้อมกัน
เปิดแสงไฟหลากสี ขณะที่คนเต้นหรือรับชม
สุดยอด
(แอนดี วอร์ฮอล - การแสดงสด The Velvet Underground)
ผมมาเป็นมือกีตาร์ให้นิโก ในโชว์ที่เธอเล่นที่ The Dom
ผมได้เล่นเปิดด้วย
ผมไม่ได้… ผมไม่ได้มีผลงานเพลง ไม่ได้เป็นจุดสนใจใดๆ
ผมแค่เล่นเพลงหนึ่งชุด
มักไม่มีใครมาจนกว่าแอนดีจะมา
เขานี่แหละที่เป็นจุดสนใจ
สำหรับระเบียง แอนดีมักจะวางโปรเจ็กเตอร์
มีทั้งเจล สี และไฟมากมาย
เนื่องจากไม่มีใครใช้ไฟเป็น
เราเลยให้คนดูเล่น
นั่นเป็นอีกเหตุผลที่เราทำเงินไม่ได้
คนดูจะทำพังตลอด หรือไม่ก็จะตกระเบียงไป
วิธีการของแอนดีจะประมาณว่า…
"อ่อ ใครรู้วิธีคุมไฟบ้าง อ่อ คุณรู้วิธีใช้ไฟไหม"
ผู้คนจะดูหนังของเขา
แต่พวกเขาดูไม่ได้ เพราะไม่มีเส้นเรื่อง
เลยเกิดความประหลาดที่ว่า "นี่คือความจริงหรือเรื่องแต่ง"
เราก็ไม่รู้ เหมือนเป็นการสะกดจิต
ชั้นบนกลายเป็นวงการ ที่พัฒนาต่อเนื่อง
บุคคลอย่างวอลเตอร์ ครอนไคต์ และแจ็กกี เคนเนดี
รวมถึงอีกหลายคนในวงสังคม จะมาเพราะแอนดี
และเพราะเส้นสายของเขาในหมู่นักสะสม ศิลปะบนถนนเซ็นทรัลปาร์กเวสต์
บุคคลสำคัญมากมายมาร่วมเต้นรำกัน
นูเรเยฟก็มาเต้นรำ
New York City Ballet ทั้งคณะ ก็มาเต้นรำ
ผมคิดว่าพวกเขาไม่ได้รวมตัวกัน
เพื่อที่จะจัดเป็นงานแสดงบนเวที ที่ตระการตา
(แดนนี ฟีลด์ส)
พวกเขารวมตัวกัน เพราะมีความมหัศจรรย์ของดนตรี
ที่เกิดขึ้นในเพลงของลู
บาร์บารา รูบิน ผู้ที่ค้นพบพวกเขา ด้วยเหตุผลที่ถูกจุด
เป็นคนเริ่มฉายลายจุดบ้าๆ นั่น บนตัวพวกเขา
ตอนที่พวกเขาเล่น ทำอย่างกับว่า พวกเขายังไม่ตื่นเต้นพอ
ผมจะพูดว่า "ลู คุณ… ทำไมพวกเขาทำแบบนี้กับคุณ"
แน่นอนว่าเขาจะยักไหล่และพูดว่า
"แอนดีต้องการแบบนี้ คนกันเองทั้งนั้น"
หลังจากที่ทำอย่างนี้ ประมาณสามสัปดาห์ เราก็ออกทัวร์
มีหลายครั้ง ที่เราจะเล่นในงานแสดงศิลปะ
พวกเขาเชิญแอนดีไป ส่วนเราเป็นส่วนของการแสดง
พวกเขาจะมากันเป็นขโยง เหล่าคนในวงสังคมที่ร่ำรวย
(สมาคมนิวยอร์ก เพื่อการวินิจฉัยโรคทางจิตเวช)
รวมถึงศิลปินและคนอื่นๆ และนี่คือ…
พวกเขาไม่ได้อยากฟังวงดนตรี และยิ่งไม่สนใจที่เราทำอยู่
(สมาคมภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยรัตเกอร์ส นิวอาร์ก)
ผมได้รับชม Exploding Plastic Inevitable
กับ The Velvet Underground ที่ The Dom ในนิวยอร์กแล้ว
(จอห์น วอเตอร์ส)
แต่พอผมอยู่ที่นี่ และได้ยินว่าพวกเขาจะมา
ในเมืองโพรวินซ์ทาวน์ที่ผมอาศัยอยู่
ที่พิพิธภัณฑ์ Chrysler ลงจองเป็นงานแสดงศิลปะ
(พิพิธภัณฑ์ศิลปะ Chrysler โพรวินซ์ทาวน์)
มีคนไปไม่มาก คนเมืองนี้ไม่เข้าใจ
ใจผมคิดว่าน่าจะประหลาดมาก ถ้าจะให้พวกเขา…
(เทศกาลภาพยนตร์แอนน์ อาร์เบอร์ รัฐมิชิแกน)
มาดูจุดสูงสุดของยุคฮิปปี้ และอะไรแนวนี้
ทั้งที่พวกเขาต่อต้านฮิปปีมาก
(งานแต่งงาน MOD งานแสดงนิทรรศการรัฐมิชิแกน)
ดิฉันรู้ว่าเรา ได้แฟนเพลงใหม่มากมายจากตรงนั้น
(งานการกุศลเมิร์ส คันนิงแฮม เมืองนิวคานาน)
แต่เรามักจะพูดเล่นกันว่า "เอาละ มีกี่คนที่เดินออก
ประมาณครึ่งหนึ่ง แปลว่าคืนนี้เราเล่นดี"
ไม่ได้เป็นแค่เสียง…
(เสียงของนิโก)
แต่เป็นดนตรีประเภทที่เราจะได้ยิน…
เวลาที่มีพายุ
จากนั้นพอลก็พาเราไปเล่นฝั่งตะวันตก
วันจันทร์ วันจันทร์
ดีต่อฉันเหลือเกิน
ในด้านดนตรี ชายฝั่งตะวันตก
มีความพยายามอย่างเป็นแบบแผน ที่จะมีอิทธิพลในวงการป็อป
เป็นอย่างที่ฉันหวังทุกอย่าง
จำได้ว่าเราอยู่ในรถเช่า ขากลับจากสนามบิน
(เสียงของสเตอร์ลิง มอร์ริสัน)
ผมเปิดวิทยุ แล้วเพลงแรกที่เล่น คือเพลง "Monday, Monday"
ผมพูดว่า "ผมไม่แน่ใจ
บางทีเราอาจไม่พร้อม สำหรับอะไรแบบนี้"
เรามาถึงลอสแอนเจลีส
และครั้งแรกที่เราสังเกต ว่าเราแตกต่าง
คือตอนที่เรา ไปที่โรงแรม Tropicana Motel
เราสวมชุดดำที่มิดชิดทั้งตัว
และเรานั่งกันอยู่รอบสระว่ายน้ำ
(แมรี โวโรนอฟ)
แบบว่า เราแลดูโง่มาก
ยกเว้นเจราร์ด เจราร์ดอยู่ด้านหลัง กำลังเอากับใครอยู่
เช้าวันอาทิตย์
นำพารุ่งอรุณ
เป็นเพียงความรู้สึกอยู่ไม่สุข ข้างกายฉัน
เรายังไม่เคยมา ที่ชายฝั่งตะวันตก
และแปลกที่เรารู้สึกว่าทุกคน มีสุขภาพดีมาก
และการแสดงแสงสีในความคิดของพวกเขา คือการเปิดสไลด์ภาพพระพุทธเจ้าบนผนัง
พอเรามาถึงแคลิฟอร์เนีย เราไปที่ร้าน The Trip ที่นั่นมีเวที
มีเวทีแล้วต้องมีใคร เจราร์ดกับดิฉัน
เราจะทำการแสดงหนึ่ง เพื่อให้คนหันมามองวงเรามากขึ้น
จะมีหนึ่งคนรอบตัวคุณเสมอที่จะโทร
ไม่มีอะไรเลย
แล้วพวกเขาแอบเพิ่มชื่อ แฟรงก์ แซปปาในรายการแสดงด้วย
และวง Mothers of Invention เราทนพวกเขาไม่ได้จริงๆ
เรารู้สึกว่าพวกเขาเป็นทุกสิ่ง ที่ชายฝั่งตะวันตกเป็น
พวกเขาเป็นฮิปปี้ เราเกลียดฮิปปี้
พลังบุปผา การเผาเสื้อยกทรง
ถามจริงๆ ว่าเป็นบ้าอะไรกัน
ความไร้สาระของ "รักและสันติภาพ" เราเกลียดมาก ตื่นเถิด
แล้ว… รักอิสระกับ…
"ทุกคนดีงาม ฉันรักทุกคน ฉันดีงามใช่ไหม"
ทุกคนอยากมีโลกที่สงบสุข โดยที่จะไม่โดนยิงหัวทิ้งเสียก่อน
แต่เราไม่สามารถเปลี่ยนความคิดคน โดยการยื่นดอกไม้
ให้กับคนบ้าที่อยากจะยิงเรา
พวกเขาน่าจะ…
ช่วยเหลือคนไร้บ้าน หรือทำอะไรสักอย่าง
ลงมือแก้ปัญหา ไม่ใช่เดินไปเดินมา พร้อมดอกไม้ติดผม
นั่นเป็นการหลีกเลี่ยง ความสำคัญของอันตรายที่มีอยู่
แล้วถ้าคุณหมกมุ่นอยู่กับโลกนั้น
คุณจะไม่ตระหนักถึง พลังของความอันตราย
เผ่าพันธุ์มนุษย์เละไม่เป็นท่า
และพวกเขากำลังถูกสังคมเอาเปรียบ
ดังนั้นความโศกเศร้า และการล้มลงไม่ช่วยอะไร
คุณต้องแข็งแกร่ง
และต่อต้านสิ่งต่างๆ ที่คนอื่นไม่ต่อต้าน
เพื่อที่จะไม่…
ตรงนี้จึงเป็นบทบาทของศิลปิน
เพราะศิลปินไม่ได้เห็นร่วมกับสังคม
ศิลปินแตกต่าง
ยากที่จะอธิบายความรู้สึก ของการเต้นแบบร็อก
นั่นอาจเป็นเหตุผลที่หนุ่มสาว จำนวนมากมาที่นี่ทุกสุดสัปดาห์
เพื่อดูว่าบิลล์ แกรห์ม กับ Fillmore West มีอะไรดี
ผู้คนที่นี่น่ารัก สนุกกับชีวิต
มีบรรยากาศที่ไม่เหมือนกับเมืองอื่นๆ
ที่นิวยอร์ก ชิคาโก ดีทรอยต์
ทุกอย่างจะหยาบกร้าน
โห เขาเกลียดเรา
ตอนที่เราจะขึ้นเวที
เขายืนอยู่ตรงนั้น แล้วพูดว่า "ขอให้ล้มไม่เป็นท่า"
แล้วทำไมคุณถึงขอ… คุณจองตัวเรามาทำไม
ดิฉันว่าเขาอิจฉาและอารมณ์เสีย
เพราะเขาพูดว่าเขาเป็นคนแรก ที่ทำสื่อประสม
ซึ่งดูแย่เมื่อเทียบ กับผลงานของแอนดี แย่จริงๆ
เราได้รับการวิพากษ์วิจารณ์
"The Velvet Underground ควรถูกฝัง
ฝังให้จมดินไปเลย"
("วงนี้จะไม่มาแทนที่อะไร นอกจากการฆ่าตัวตาย")
นั่นคือสิ่งที่… เธอชื่ออะไรนะ แชร์พูด
แล้วเรากลับไปที่นิวยอร์ก พร้อมที่จะกลับไปยัง The Dom
แต่ไม่ได้ เรากลับไป ที่ The Dom ไม่ได้ "ทำไมล่ะ"
เขายกสัญญาเช่าให้กับอัล กรอสส์แมน
ซึ่งเป็นผู้จัดการของดีแลน และดีแลน ตั้งชื่อใหม่ว่า The Balloon Farm
เราเลย… อยู่ไม่ได้
เธอมานั่นแล้ว
เธอไปแล้ว แล้ว แล้ว
พออัลบั้มที่สองออก เราจะเห็นเลย
ผลกระทบจากการเดินทางไม่หยุด
รวมถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่า…
ความรุนแรงสะท้อนทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นภายในวง
เริ่มเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับเรา
ที่จะทำงานร่วมกัน
- ฉันรู้ว่าเธอตายจากไปนานแล้ว - ได้ยินเธอเรียกชื่อฉัน
- แต่ก็ไม่เหมือนเดิม - ได้ยินเธอเรียกชื่อฉัน
โอ้ พอฉันตื่นมาเมื่อเช้า แม่เอ๊ย
- ได้ยินเธอเรียกชื่อฉัน - ได้ยินเธอเรียกชื่อฉัน
น่าจะเป็นอัลบั้มที่เร็วที่สุด เท่าที่มีตอนนั้น จังหวะเร่งมาก
วิศวกรเสียงออกเลย
วิศวกรเสียงคนหนึ่งพูดว่า "ผมไม่จำเป็นต้องทนฟัง
ผมเปิดอัดแล้วจะออกเลย เล่นเสร็จก็มาเรียกแล้วกัน"
- แสงขาว - แสงขาวจะทำให้ใจฉันว้าวุ่น
- แสงขาว - และรู้ใช่ไหม
- แสงนี้จะทำให้ฉันตาบอด - ความร้อนสีขาว
ความร้อนสีขาว จั๊กจี้ไปจนถึงนิ้วเท้า
- แสงขาว - โอ้ เห็นใจเถิด
ตอนที่ฉันเป็น จะทนได้ถึงเมื่อไร
ทุกเพลงที่อยู่ในอัลบั้มที่สอง
ไม่มีการเตรียมการล่วงหน้า และรุนแรงทั้งนั้น
มันคือแอมเฟตามีนล้วนๆ
ความร้อนสีขาว จั๊กจี้ไปจนถึงนิ้วเท้า
แต่ละคนแทบไม่คุยกัน
ทุกคนเริ่มขึ้นเสียงเรื่อยๆ
เสียงเลยดังขึ้น ดังขึ้น และดังขึ้น
"ไง ตอนนี้ใครดังสุด" เหมือนเด็กทะเลาะกัน
ถ้าเราไม่อิมโพรไวส์ ต่างคนต่างจะสติแตก
สุดท้ายเราก็สติแตกกันอยู่ดี
แต่การอิมโพรไวส์ช่วยได้ระหว่างทาง
สร้างความตื่นเต้น กับการเล่นเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ความสามัคคีเริ่มพัง
แสงขาวเคลื่อนไปในตัวฉัน ผ่านสมองของฉัน
- แสงขาว - แสงขาวจะ
- ทำให้เราสติแตก - ความร้อนสีขาว
ความร้อนสีขาว จั๊กจี้ไปจนถึงนิ้วเท้า
(โปรดเงียบ รายการถ่ายทอดอยู่)
เราไม่ได้ตั้งใจที่จะให้ เป็น The Velvet Underground กับนิโก
เราคิดว่านี่เป็นเพียง การร่วมมือชั่วคราว
นี่คือห้อง 546
มันแย่พอที่จะทำให้เอียน
บริจิดมัวแต่เสพยาจากฟอยล์
(นิโก: CHELSEA GIRL)
ไม่รู้ว่า
นิโกทำทุกอย่าง ที่เราขอให้เธอทำในวง
แต่… ผมว่าลึกๆ ในใจเธอ
มีอย่างอื่นที่เธอสนใจมากกว่า
เธอจะนั่งเขียนเนื้อเพลง เขียนบทกวีอยู่เป็นประจำ
มีอะไรบางอย่างที่ดึงความสนใจ ของเธอไปจากงานที่ทำร่วมกัน
เธอเป็นคนเตร็ดเตร่
เธอเตร็ดเตร่เข้ามาในสถานการณ์ แล้วเธอก็เตร็ดเตร่ออกไปอย่างเงียบๆ
ปากกาเมจิกเรียงเป็นแถว
ไม่รู้ว่า
จะเมากันถึงขั้นไหน
มานั่นกันแล้ว
หลังจากนั้น… หลังจากทุกอย่าง
อยู่ดีๆ ลูก็สติแตก
และไล่แอนดีออก
ส่วนแอนดีก็เรียกลูว่าเป็นคนเลว
ทุกอย่างเกิดขึ้นหลังบ้าน
ผมไม่รู้เลยว่าลูไล่แอนดีออกทำไม
คนคิดว่าแอนดี วอร์ฮอล เป็นมือกีตาร์หลัก
ชีวิตเลยลำบากขึ้นเล็กน้อยเมื่อเรา ออกจากอ้อมอกผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของเรา
(แอนดี วอร์ฮอล ต่อสู้เพื่อมีชีวิตรอด)
เพลงนี้ชื่อ "Sister Ray"
เป็นเพลงเกี่ยวกับเกย์สาวสองคน
คนหนึ่งชื่อดัก ส่วนอีกคนชื่อแซลลี
ดักกับแซลลีอยู่ข้างใน
กำลังตามหายาให้เสพ
พลางจ้องไปที่คุณนายเรยอน
ที่กำลังทำการเบิร์นอยู่
ฉันคลำหาเส้นเลือด
ฉันฉีดจากด้านข้างไม่ได้
ศาสตราจารย์ฮาร์วาร์ด นางแบบแฟชันจากนิวยอร์ก
กลุ่มเด็กแสบมหาประลัย
แก๊งมอเตอร์ไซค์
เนิร์ดอย่างตัวผม
แฟนเพลงวงเกรตฟูลเดด หลายคน เป็นแฟนเพลงของทั้งสองวง
เราเริ่มตระหนัก ว่ามีคนเริ่มติดตามเรา
ซึ่งแน่นอนเป็นเรื่องที่ดี
โดยเฉพาะในบอสตัน เพราะเราเล่นที่นั่นบ่อยมาก
ผมเจอพวกเขาประมาณ 60 หรือ 70 ครั้ง
ผมรู้สึกถึงอิสรภาพทางอารมณ์ เพราะดนตรีที่ผมได้ยินนี้
ผมรู้ว่าไม่เหมือนอะไรที่เคยฟังมา
พวกเขาจะอินกับเสียงแบบหนึ่งสักพัก แล้วก็ไม่สนใจอีกเลย
ความตื่นเต้นอยู่ตรงนี้
โอ้ ทำอย่างนั้น
ใช่ อย่างที่ซิสเตอร์เรย์บอก
ไม่ใช่แค่ใหม่ แต่แตกต่างอย่างสุดโต่ง
เป็นจังหวะช้า จังหวะปานกลางหรือช้า ที่ไม่ใช่ร็อกแอนด์โรล
เป็นทำนองที่แปลกประหลาด
เวลาดูพวกเขาเล่น
จะมีโอเวอร์โทนที่หาเหตุผลไม่ได้
จะเห็นได้จาก…
(โจนาธาน ริชแมน)
จากนั้นจะได้ยินเสียงนำ เสียงแตกๆ ที่นำมา
สักอย่าง… แล้วจะได้ยินเสียงเบส
แต่จะมีเสียงอื่นๆ ในห้องด้วย
พอมองไปดูทุกคน ก็จะสงสัยว่า…
มาจากไหน
เป็นเสียงที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
โดยทั่วไปจะเหมือน เวอร์ชันของเพลง "Sister Ray"
และห้าวินาทีหลังจากนั้น
ห้าวินาทีหลังนั้นเป็นตัวอย่างที่ดี ของสิ่งที่จะได้ยินเวลาไปดูพวกเขา
อยู่ดีๆ พวกเขาก็จะ…
ตามด้วยท่อนต่างๆ ของคีย์บอร์ด ดา น่า นา นา น่า นา น่า นา น้า
จากนั้นก็จะมีอะไรอีกมากมาย มีกลอง
แล้วอยู่ดีๆ
ก็จะหยุด ส่วนคนดู
ก็จะเงียบกริบไปหนึ่ง…
ห้า แล้วค่อยปรบมือกัน
The Velvet Underground ได้สะกดจิตพวกเขาอีกครั้ง
ผมอยู่ที่ Boston Tea Party
วง The Velvet Underground มาพร้อมเครื่องเสียง
พวกเขาเริ่มจัดเครื่องเสียงแล้ว ผมดูพวกเขาตั้งเสียง
ผมจะถามคำถาม
อย่าง "ทำไมถึงใช้โทนแตก ในท่อนนั้น เพราะอะไร"
และ "แล้วเสียงนั้นล่ะ"
เขาจะตอบว่า "พ่อหนุ่ม เสียงนั้นเป็นอะไรหลายอย่าง"
สเตอร์ลิง มอร์ริสัน เป็นคนสอนผมเล่นกีตาร์
อิสรภาพนั้นทำให้ผมรู้สึก ได้ถอยห่างจากการเรียนมัธยมปลาย
ถอยห่างจากแบบแผนใดๆ ที่ดนตรีแนวอื่นมี
และช่วยให้ผมได้เรียนรู้ วิธีทำเพลงในแบบของผมเอง
พวกเขาเป็นแบบนั้น พวกเขาใจกว้าง
พวกเขาใจกว้างกับผมมาก พวกเขาให้ผมเล่นเปิดโชว์ของพวกเขา
บางทีเวลาที่มีความตึงเครียด ระหว่างคนในวง
ผมอยู่แถวนั้นได้
พวกเขารู้ว่าผมไม่ปากโป้ง
แต่แน่นอนว่าช่วงนั้น รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดบางอย่าง
แต่ผมช็อกมาก เพราะถือว่ารุนแรงมาก
ที่จอห์น เคลออกจากวง
ผู้ชายสามคนนั้น กระทบกระทั่งกันบ่อยครั้ง
ดิฉันแทบจะไปซ้อมไม่ได้ บรรยากาศเครียดมาก
พวกเขาอาจจะทะเลาะกันเรื่องของดนตรี
หรือลูเกิดอารมณ์ฉุนเฉียว
หรือเจ้ากี้เจ้าการมากเกินไป คอยสั่งให้คนอื่นทำนู่นทำนี่
จะเป็นอย่างนี้เสมอ
(มาร์ธา มอร์ริสัน)
ลูสู้สุดฤทธิ์ที่จะอยู่เหนือทุกคน
ผมไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เขาถึงจะพอใจ
ไม่มีอะไรที่ผมทำได้ที่…
พอพยายามพูดดีๆ เขาจะเกลียดเรามากขึ้น เขา…
แล้วพอพยายามเสนออะไร เขาก็จะไม่สนใจ
เขามีความทุกข์กังวลมาก
แต่ต้องบอกว่าจอห์น เคล ก็อารมณ์ร้ายไม่เบา
เขาทำให้คนไม่อยากอยู่ใกล้เขา
ถ้าเขาอารมณ์ไม่ดี
และเขามีมุมมืด
สิ่งที่เราเข้าใจว่าเป็นจุด ที่เราอยู่ เป็นจุดที่ทุกอย่างอยู่
และความไม่พอใจที่เรา มีต่อทุกสิ่งนอกเหนือจากนี้
น่าเศร้าเพราะในท้ายที่สุดแล้ว
เรากลายเป็นสิ่งเหล่านั้น
ผมว่ามีจุดหนึ่ง ที่เรารู้สึกว่า "ให้ตายเหอะ
การทำตัวแบบนี้ ไม่ได้ช่วยให้เราแก้ปัญหาอะไร
และไม่มีใคร ที่จะช่วยให้เราแก้ปัญหาได้"
แล้วเราไม่ยอมให้ใครมาบอก ว่าเราต้องทำอะไร
ถ้าไม่มียาเสพติดเหล่านั้น เราคงมุ่งไขว่คว้าหาอะไรสักอย่าง
นั่นเป็นช่วงเวลา ที่ต้องถอยออกมาสักครู่
เพราะความเชื่อใจไม่เหลือแล้ว
บางทีลูอาจอิจฉา
(เสียงของสเตอร์ลิง มอร์ริสัน)
ผมว่าน่าจะเป็นอะไรประมาณนั้น
ลูยื่นคำขาด ไม่เขาก็จอห์นจะต้องออก
เขาโทรหาสเตอร์ลิงกับผม เราไปเจอเขาที่ร้านกาแฟสักแห่ง
เขาบอกเราที่นั่น
เขาไม่สามารถทำงานกับจอห์นได้แล้ว
เราเลยต้องเลือก ว่าจะอยู่กับเขาหรืออยู่กับจอห์น
สเตอร์ลิงมาหาผม เขาบอกว่า "ไปเจอลูมา"
ผมก็บอกว่า "อืม เราต้องเริ่มซ้อมกันแล้ว
เราจะไปคลีฟแลนด์สุดสัปดาห์นี้"
เขาบอกว่า "ไม่แล้ว" เขาบอกว่า "คือเราไป แต่คุณไม่ไป"
ผมก็ถามว่า "พูดเรื่องอะไรกัน"
เขาตอบว่า "ลูให้ผมมาบอกว่า…
เขาบอกพวกเราที่เหลือว่าถ้าจอห์นไป เขาไม่ไป"
เท่านั้นเลย
แล้วช่วงเวลานั้นก็มาถึงอีกครั้ง
แวบของความสงสัย ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
ผมก็คิดว่า "คงต้องหันไปทำงาน ด้านการผลิตแล้ว"
ผมทุกข์ใจมาก เพราะมาถึงตอนนี้
วงนี้ได้ช่วยให้ผมได้เรียนรู้ชีวิต
เสียงที่พวกเขาเล่นออกมา ช่วยให้ผมสร้างดินแดนความฝัน
สีของโทนเสียงของพวกเขา…
ผมรู้สึกเหมือนผม ได้อยู่กับไมเคิลแองเจโล
ลูอยากเห็นความสำเร็จ ในระดับหนึ่งมากๆ
ความสำเร็จจริงๆ
บางทีเขาอยากลดความล้ำยุคลง หรืออะไรก็ตาม
คือทำให้ปกติมากขึ้น
เอาละ เริ่มเมื่อนับหนึ่ง
(ดัก)
เธออยู่ตรงมุมนั้น
เท่าที่ผมจำได้ ดัก ยูลมาถึง
ก็เรียนรู้เพลงต่างๆ ได้เร็วอย่างน่าชื่นชม
และตัวเขาเองเป็นนักดนตรี ที่เข้มงวดและจริงจังมาก
เขามีสไตล์ฮาร์มอนิกเป็นของตัวเอง ซึ่งทำให้เกิดสิ่งใหม่ในวง
ดิฉันว่าแตกต่างชัดเจน
ดิฉันคิดว่าเรายังเป็นวงที่ดีอยู่
และดักมีของดีที่เข้ามาเสริมวง
แต่ไม่มีใครแทนที่เคลได้
รู้อะไรไหม เธอส่งคืนมาทันที
เอาละ
สวัสดียามเย็นครับ
เราคือ The Velvet Underground ที่คุณคุ้นเคย
ดีใจที่ได้เจอทุกคน
ขอบคุณครับ
เราดีใจที่คนสามารถหาเวลาเล็กน้อย
เพื่อออกมาสนุกกับเพลงร็อกแอนด์โรล
พวกเขาเล่นเพลงที่เบามาก
มาถึงตอนนี้ พวกเขาเริ่มเล่นเบาลงมาก
บางครั้งฉันมีความสุขจัง
บางครั้งฉันรู้สึกเศร้าจัง
บางครั้งฉันมีความสุขจัง
แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอทำให้ฉันโกรธ
ที่รัก เธอได้แต่ทำให้ฉันโกรธ
มองไม่วาง
ตาสีฟ้าจางของเธอ
มองไม่วาง
ตาสีฟ้าจางของเธอ
มีทฤษฎีหนุนอยู่ นั่นคือความเวิ้งว้าง
ทุกเพลงมีความเวิ้งว้างมาก
(เสียงของลู รีด)
เราไม่ได้ใส่อะไรลงไป แต่เราดึงสิ่งต่างๆ ออก
ซึ่งตรงข้ามกับวิธีการทำงาน ของคนอื่นๆ
เช่น เราไม่เคยเพิ่มเครื่องดนตรี เราไม่ชวนคนเข้ามาร่วมซ้อม
เราไม่… เราไม่ทำอะไร ที่เราไม่สามารถทำบนเวทีได้
อัลบั้มที่สาม อัลบั้มสีเทา เราเล่นอยู่ที่แอลเอ…
(เสียงของดัก ยูล)
แล้วสตีฟมาบอกว่า "เรา… มีการเปลี่ยนแผน
เราจะอยู่ต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ เพื่อทำอัลบั้ม"
แคนดีบอกว่า
ฉันเรียนรู้ที่จะเกลียดร่างกายตัวเอง
และทุกสิ่งที่มันต้องการ…
เพลง "Candy Says" มีความตึงในแบบของตัวเอง
เพลงนี้กล่าวถึงคนที่พูดว่า "ฉัน เรียนรู้ที่จะเกลียดร่างกายตัวเอง
และทุกสิ่งที่ร่างกาย ต้องการจากโลกใบนี้"
ซึ่งประกอบด้วยดนตรีแนวน่ารัก
คุณจะเริ่มสงสัย "เรื่องอะไรกันนี่"
อัลบั้มที่สามทั้งอัลบั้ม เกี่ยวกับเรื่องนี้
ข้ามไหล่ของฉัน
เธอคิดว่าฉันเห็นอะไร
ผมไม่รู้ตัวว่าจะต้องร้อง เพลงนั้นจนเรามาเริ่มทำเสียงร้อง
เขาร้องหนึ่งเพลง แล้วกลับเข้ามา ถามว่า "ไม่ร้องสักเพลงล่ะ"
เป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องร้องตลอดเวลา สนุกกับการเอนกาย
เล่นกีตาร์และไม่ต้องเป็นนักร้องนำ"
นี่เป็นเพลงที่ตอนแรกผมคิดไว้ว่า
ผมจะร้องท่ามกลางแสงไฟ ในชุดกระโปรงสีทองมันวาว
แต่ผมก็คิด "อืม… ผมว่าไม่น่า…
ไม่รู้ว่าพวกเขาพร้อมจะยอมรับไหม"
เราเลยให้มอรีนออกโรงแทน
เราคิดว่าทุกคนจะเชื่อเธอ มากกว่าเชื่อผม
เพลงนี้จะเป็นเพลงสุดท้าย ของเราสำหรับชุดนี้
เพลงนี้ชื่อ "After Hours"
ถ้าเธอปิดประตู
คืนนี้อาจยาวเป็นนิรันดร์
ไม่ให้แสงอาทิตย์ส่องมา
ต้อนรับคำว่าไม่มีวัน
ดิฉันกลัวมาก
ดิฉันไม่เคยร้องอะไรเลย เกิดความรู้สึก "ฉันทำไม่ได้ และ…"
เราถึงขั้นต้องไล่สเตอร์ลิง ออกจากห้อง
เพราะเขาหัวเราะฉันไม่หยุด
ฉันไม่ต้องเห็นแสงตะวันอีกต่อไป
ดิฉันบอกลูว่า "ฉันไม่อยากร้องสด นอกจากจะมีคนขอ"
เพราะหวังในใจว่าจะไม่มีใครขอ
สองโชว์ต่อมา เราอยู่ที่เท็กซัส
แล้วมีคนขอ ดิฉันเลยต้องร้องไป
และชนแก้วให้คำว่าไม่มีวัน
พอพวกเขาไปแสดงที่ Boston Tea Party แล้วมอรีนออกมาร้อง
กลุ่มคนที่ไม่ได้เป็นแฟนเพลง ของวงในคืนนั้น
กลุ่มเด็กแสบ ที่เพิ่งถามว่า "พวกนี้ใคร"
ไม่มีการโซโล่กีตาร์สไตล์จิมมี เพจ ดนตรีบ้าบออะไร"
อยู่ดีๆ มอรีน ทักเกอร์ก็ออกมา
ออกมาร้องว่า "ถ้าเธอปิดประตู"
แล้วทุกคน… ทุกสายตาจะอยู่ที่เธอ
ขอบคุณค่ะ
เจนนีบอกว่าตอนเธออายุเพียงห้าขวบ
ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
ทุกครั้งที่เธอเปิดวิทยุ
ไม่มีอะไรน่าฟังเลย
ไม่มีเลย
แล้วเช้าวันหนึ่ง เธอเปิดสถานีของนิวยอร์ก
เธอแทบไม่เชื่อสิ่งที่หูได้ยิน
เธอเริ่มดีดดิ้นไปกับดนตรีไพเราะนั้น
ร็อกแอนด์โรลช่วยชีวิตเธอ
แม้จะมีการตัดคำออกสักเท่าไร
เรารู้ว่าเรายังออกไปเต้น กับสถานีร็อกแอนด์โรลได้
- แล้วทุกอย่างจะดี - ทุกอย่างจะดี
- เฮ้ ที่รัก เธอรู้ทุกอย่างจะดี - ทุกอย่างจะดี
อย่างที่เจนนีบอก ตอนที่เธออายุประมาณห้าขวบ
เฮ้ รู้ไหม ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย
ถ้าผมย้อนเวลาได้ ผมจะขอไม่ทำอัลบั้ม Loaded
จนกว่ามอรีนจะร่วมเล่นได้
อัลบั้ม Loaded อัดเสียงในเดือนเมษายน ปี 1970
ดิฉันตั้งครรภ์และพุงใหญ่เกิน ที่จะตีกลองได้
ดิฉันเลยเล่นไม่ได้
ดิฉันผิดหวังอยู่ เพราะมีหลายเพลงในอัลบั้มนั้น
ที่ดิฉันรู้สึกว่าต้องมีดิฉัน
แตกต่างกันมากอยู่
มอรีนไม่ได้เล่น ส่วนสเตอร์ลิง…
เขาไม่มาสักพัก ผมเล่นกีตาร์เยอะมากใน Loaded
เขาน่าจะหงุดหงิดใจมาก
ที่ต้องนั่งในห้องควบคุมเสียง หลายชั่วโมง
ขณะที่มีการถกส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่ง
ผมรู้ว่าพวกเขากำลังทำอัลบั้ม ผมรู้ว่า… ผมไม่เคยเจอดัก
ผมไม่…
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เรื่องของผมแล้ว
ลูแสดงให้เห็นชัดเจนมาก ว่าไม่ใช่เรื่องของผม
พวกเขาไม่เหมือนใครตั้งแต่แรกเริ่ม
(โจเซฟ ฟรีแมน)
สมาชิกทุกคนมีส่วนร่วม ในแบบของตัวเองอย่างเท่าเทียมกัน
แต่ตอนนี้พวกเขา เหมือนวงร็อกแอนด์โรลทั่วไป
และมีคนที่มีหัวสร้างสรรค์สูงมาก เป็นคนคิดทุกอย่าง
ลูมีเพลงป็อปมากมาย
และลูเริ่มพยายามหาเสียงเฉพาะตัว
(เสียงของโทนี คอนราด)
ป็อปละลายวัฒนธรรมชั้นสูง นั่นคือสิ่งที่ลูนำเสนอ
หลั่งไหลออกมาจากลองไอส์แลนด์
ละลายโครงสร้างผลึก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องการอยู่แล้ว
ยืนอยู่ตรงมุมถนน
กระเป๋าเดินทางในมือ
แจ็กใส่เสื้อรัดทรง เจนสวมเสื้อกั๊ก
และฉัน ฉันอยู่ในวงร็อกแอนด์โรล
นั่งรถ Stutz Bear Cat จิม
ยุคสมัยนั้นต่างกัน
โอ้ กวีทั้งหลาย พวกเขาศึกษากฎของบทกลอน
ส่วนสตรีทั้งหลายกรอกตามองบน
เจนที่รัก
ผมรู้สึกว่ายอดเยี่ยมมากที่เรา เล่นเพลงพวกนี้ต่อหน้าสาธารณะได้
ผมตื่นเต้นมาก ที่รู้ว่าพวกเขาตื่นเต้น
และเจน เธอเป็นเสมียน
เราไม่มีอะไรต้องพิสูจน์ ไม่มีเรื่องที่ต้องถกเถียง
ไม่มีอะไรที่ต้องบอกใคร
และเมื่อ เมื่อพวกเขากลับบ้านหลังเลิกงาน
เขารู้ว่าเขามีพรสวรรค์
เขารู้ว่าเขาเป็นมือกีตาร์ที่เก่ง และนักแต่งเพลงที่เก่ง
และเราไปไม่ได้ไกลเท่าที่เขาหวัง
แบบให้ตายสิ… เมื่อไรจะเกิดขึ้นเสียที
แต่ใครที่เคยมีหัวใจ
โอ้ พวกเขาคงไม่วกกลับมาทำร้าย
และใครที่เคยร่วมมีบทบาท
โอ้ พวกเขาคง ไม่วกกลับมาเกลียดชัง
เจนที่รัก
(Max's เมืองแคนซัส)
แล้วมีโชว์นั้นที่ร้าน Max's
เขาหยุดชะงักไปเลย
มาแล้วทะเล
(แอนดี)
และคลื่นที่ชายทะเล
ไม่น่าเชื่อว่านี่คือหลังผ่านไปห้าปี
ของการเล่นที่ชั้นบนของร้าน Max's กับวงที่หดตัวลงอย่างมาก
แล้วคลื่นเล่า ไปอยู่ไหนมา
เขาโอดครวญ แทบจะเล่นไม่ได้
ไม่ได้มีความรู้สึกสนุกเลย
นั่นอาจทำให้ฉันคลั่ง
ผมตัดสินใจที่จะกลับไปเรียน
เพื่อหนีเรื่องราวเหล่านี้
ดิฉันว่าเขาไม่อยากบอกเรา
เขาไม่ได้หนีหายไป แต่เขาเลือกบอกเรา ขณะที่เราเดินอยู่ในสนามบิน
เขาพูดออกมาว่า "ผมไม่ไป"
เขาบอกดิฉันด้วย ว่าเหตุผลที่ทำอย่างนั้น
เป็นเพราะเขากลัว ว่าทุกคนจะโน้มน้าวเขาให้ไป
โมต้องร้องไห้ ไม่ได้
โมบอกว่าเหมือนถูกเขาเอามีดแทงหัวใจ
ของผืนดิน
ที่อยู่ที่ชายทะเล
ผมไปดูพวกเขาที่ร้าน Max's เพลงชุดนั้นจบพอดี
ลูมาถึงก็เดินไปที่ทางออก
ผมเรียก "เฮ้ ลู" แต่เขาไม่หยุดและเดินเร็วมาก
แล้วมีคนพูดขึ้นว่า "เขาเพิ่งลาออกจากวง"
ที่ชายทะเล
เขาลาออก เท่านั้นเลย คือ… ทุกอย่างจบ
มาแล้วทะเลและคลื่นลม
ที่ชายทะเล
มาแล้วทะเล
และคลื่นลม…
หลังจากที่เขาออกจาวง เขาไปอยู่บ้านพ่อแม่เขา
นานประมาณปีครึ่ง
เขาคงพยายามเรียบเรียงสติ
มีปัญหาค่อนข้างใหญ่… เกี่ยวกับการจัดการ
ผมออกไปเลียแผล
สมัยเรียน คุณแม่จะบอกผมว่า
"ลูกน่าจะเรียนพิมพ์ดีด จะได้มีงานรองรับไว้"
ฉันเป็นลูกชายที่ขี้เกียจ ไม่เคยทำอะไรสำเร็จ
ประกอบด้วยน้ำเป็นส่วนใหญ่
และนี่
มาแล้วคลื่นลม
ที่ชายทะเล
พวกเขามีแสงเปล่งประกายมาก
จนไม่มีพื้นที่ใดสามารถรองรับ การหายไปของแสงนั้น
ต้องอาศัยฟิสิกส์ เพื่ออธิบายวงนั้นในจุดสูงสุดของวง
มาแล้วคลื่นลม
มีเอนโทรปีอยู่
มาแล้วคลื่นลม
(ลู รีด - Transformer)
มาแล้วคลื่นลม
(นิโก THE MARBLE INDEX)
(มอรีน ทักเกอร์ PLAYIN' POSSUM)
(ลู รีด/จอห์น เคล SONGS FOR DRELLA)
มาแล้วคลื่นลม
สวัสดีครับ อืม
บาร์บาราโทรมา
อืม มีอะไรหรือเปล่า
อ่อ เยี่ยม
พูดอะไรอย่างนั้น รีบมาที่นี่เลย
ไว้คุยกัน
ชอบความสอดคล้องของสีในนั้นไหม
แปลกมาก
เป็นรูปถ่าย หรือ…
- ไม่ใช่ เป็นรูปวาด - สวยดี
มีรูปหนึ่งในนั้น เป็นรูป The Velvet Underground
เจ๋งใช่ไหม
เจ๋งมาก
คนนี้ใคร
- นั่นสเตอร์ลิง - อ่อ สเตอร์ลิง
อ่อ ลืมไปเลย
ยังเจอกันอยู่ไหมครับ
ครับ ผมเพิ่งเจอมอรีน เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
อืม ตอนนี้เธอ เป็นนักเขียนโปรแกรมแล้ว
- ใช่ เธอทำงานที่โรงงาน - แล้ว…
- ในหลายนัย - จริงเหรอ
IBM เธอมีลูก
ยังติดต่อจอห์นอยู่ไหม จอห์น เคล
ครับ เพิ่งคุยกับเขาเมื่อวันก่อน
แล้วเขา… เขา… แน่นอนว่าเขายังทำงานเขียน แต่…
เขาทำงาน ที่ไอส์แลนด์เรกคอร์ดส์ และ…
ไอส์แลนด์เหรอ ไม่รู้มาก่อน
ก่อนหน้านี้ทำกับวอร์เนอร์บราเธอร์ส ตอนนี้มาอยู่ไอส์แลนด์แล้ว
(วันที่ 22 ก.พ. 1987 แอนดี วอร์ฮอล เสียชีวิตจากภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัด)
เราใช้เวลาสักพักกว่าจะถึงจุดนี้
(เขาอายุ 58 ปี)
(18 ก.ค. 1988 นิโกเสียชีวิต จากเลือดออกในสมอง เธออายุ 49 ปี)
ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังจะไปไหน
(30 ส.ค. 1995 สเตอร์ลิง มอร์ริสัน เสียชีวิตจากมะเร็งต่อมน้ำเหลือง:)
แต่ฉันจะพยายาม
(เขาอายุ 53 ปี)
ชิงอาณาจักรหากทำไหว
(27 ต.ค. 2013 ลู รีด เสียชีวิตจากโรคตับ เขาอายุ 71 ปี)
เพราะทำให้รู้สึกว่าเป็นผู้ชาย เมื่อเอาเข็มจิ้มเข้าเส้นเลือด
ขอบอกเธอว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิม
เมื่อฤทธิ์ยาพัดพาฉันไป
และรู้สึกเหมือนเป็นบุตรพระเยซู
ฉันคงไม่รู้อะไร
ฉันคงไม่รู้อะไรเลย
ฉัน
ไม่รู้
ฉันตัดสินใจบางอย่าง
แต่ฉัน
รู้ว่าฉัน
จะพยายามลบล้างชีวิตฉัน
เพราะเมื่อเลือดเริ่มไหลเวียน
เมื่อยาพุ่งขึ้นไปตามลำคอคนเสพ
เมื่อฉันเข้าใกล้ความตาย
ไม่มีใครช่วยได้
พวกนายช่วยไม่ได้ สาวสวยก็ช่วยไม่ได้
ด้วยคำหวานของพวกเธอ
ทุกคนจงออกไป
ฉันคงไม่รู้อะไร
ฉันคงไม่รู้อะไรเลย
(ลู รีด นักแต่งเพลง นักดนตรี และนักเขียน)
(ออกอัลบั้มสตูดิโอ 22 ชุด อัลบั้มสด เก้าชุดในฐานะศิลปินเดี่ยว)
(จอห์น เคล นักแต่งเพลง นักดนตรี และโปรดิวเซอร์)
(ออกอัลบั้มสตูดิโอ 16 ชุด อัลบั้มสด หกชุด และผลิตเพลงกว่า 75 เพลง)
(เขายังออกทัวร์ และอาศัยอยู่ที่ลอสแอนเจลิส)
(สเตอร์ลิง มอร์ริสัน นักดนตรี ได้รับปริญญาเอกและทำงานเป็น)
(ศาสตราจารย์การศึกษายุคกลาง ที่มหาวิทยาลัยเท็กซัส เมืองออสติน)
(มอรีน ทักเกอร์ นักแต่งเพลงและ นักดนตรี ออกอัลบั้มสตูดิโอสี่ชุด)
(ในฐานะศิลปินเดี่ยว และ อาศัยอยู่ที่ตอนใต้ของรัฐจอร์เจีย)
(นิโก นักแต่งเพลงและนักดนตรี)
(ออกอัลบั้มสตูดิโอหกชุด ในฐานะศิลปินเดี่ยว)
(ดัก ยูล นักดนตรี)
(ออกอัลบั้มสดหนึ่งชุดในฐานะ ศิลปินเดี่ยว อาศัยอยู่ที่ซีแอตเทิล)
(เมอร์ริลล์ รีด-ไวเนอร์ น้องสาวของลูรีด เป็นนักจิตบำบัด)
(อาศัยอยู่ที่ลองไอส์แลนด์ รัฐนิวยอร์ก)
(อัลลัน ไฮแมน เพื่อนสมัยเรียน และเพื่อนร่วมวงของลู รีด)
(อาศัยอยู่ที่ลองไอส์แลนด์ รัฐนิวยอร์ก)
(เฮนรี ฟลินท์ นักประพันธ์ นักดนตรี นักปรัชญา และนักเขียน)
(อาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก)
(ลามอนต์ ยัง นักประพันธ์ นักดนตรี นักเขียน และผู้ก่อตั้งวง)
(มาเรียน ซาซีลา ศิลปิน นักดนตรี สมาชิกวง Theatre of Eternal Music)
(และ The Dream Syndicate อาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก)
(ริชาร์ด มิชกิน เพื่อนมหาวิทยาลัย เพื่อนร่วมวงของลู รีด อยู่นิวยอร์ก)
(เชลลี คอร์วิน แฟนสาวสมัยมหาวิทยาลัยของลู)
(เป็นศิลปินที่อาศัยอยู่ที่ ตอนใต้ของแคลิฟอร์เนีย)
(แดนนี ฟีลด์ส ผู้จัดการเพลง และนักโฆษณา อยู่นิวยอร์กและลอนดอน)
(เอมี โทบิน นักแสดงหญิง และลูกค้า The Factory ในยุค 60)
(เป็นนักวิจารณ์ภาพยนตร์ อาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก)
(เทอร์รี ฟิลิปส์ นักดนตรี และผู้บริหารของ Pickwick Records)
(อาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก)
(มาร์ธา มอร์ริสัน ภรรยาของสเตอร์ลิง มอร์ริสัน ทำงานที่วิทยาลัยวัสซาร์)
(และอาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก)
(แมรี โวโรนอฟ ดาราดังของวอร์ฮอล นักแสดงและนักเขียน อยู่ลอสแอนเจลิส)
(แจ็กสัน บราวน์ นักแต่งเพลง นักดนตรี และนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม)
(อาศัยอยู่ลอสแอนเจลิส)
(โจนาธาน ริชแมน นักดนตรี/แต่งเพลง และผู้ก่อตั้ง The Modern Lovers)
(อาศัยอยู่ทางตอนเหนือ ของแคลิฟอร์เนีย)
(จอห์น วอเตอร์ส ผู้กำกับ นักเขียน นักแสดง และศิลปิน)
(อาศัยอยู่ที่บัลติมอร์ ซานฟรานซิสโก และโพรวินซ์ทาวน์)
(โจเซฟ ฟรีแมน ผู้ช่วยวัยรุ่น ของวอร์ฮอลที่ The Factory)
(อาศัยอยู่ที่นครนิวยอร์ก)
(เดลมอร์ ชวาร์ตซ์ เป็นนักเขียน กวี)
(และศาสตราจารย์วิชาการเขียนเชิง สร้างสรรค์ มหาวิทยาลัยซีราคิวส์)
(โทนี คอนราด เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ แนวทดลองและนักดนตรี)
(ซึ่งเป็นสมาชิกวง Theatre of Eternal Music และ The Primitives)
(ร่วมกับลู รีด และจอห์น เคล)
(บิลลี เนม หรือบิลลีลินิช เป็นผู้ร่วมงานกับวอร์ฮอล ช่างภาพ)
(และผู้ดูแลหลักที่ The Factory)
(เดวิด โบวี เป็นนักแต่งเพลง นักดนตรี นักแสดง)
(และผู้ผลิต Transformer อัลบั้มสนั่นวงการของลู รีด)
(ด้วยความระลึกถึงโจนัส เมคัส ผู้กำกับ ศิลปิน)
(และผู้ก่อตั้ง Anthology Film Archives)
(ผู้ทุ่มเทชีวิตให้กับภาพยนตร์ล้ำยุค ของสหรัฐอเมริกา)
แล้วสาวน้อยผู้น่าสงสารจะใส่ชุดอะไร
ไปงานปาร์ตี้ทั้งหลายของวันพรุ่งนี้
กระโปรงมือสองจากใครก็ไม่รู้
ไปงานปาร์ตี้ทั้งหลายของวันพรุ่งนี้
แล้วเธอจะไปไหน แล้วเธอจะทำอย่างไร
เมื่อเที่ยงคืนวนมาถึง
เธอจะหันไปหา ตัวตลกวันอาทิตย์อีกครั้ง
และร้องไห้อยู่หลังประตู
แล้วสาวน้อยผู้น่าสงสารจะใส่ชุดอะไร
ไปงานปาร์ตี้ทั้งหลายของวันพรุ่งนี้
ทำไมต้องผ้าไหมและลินิน จากชุดกระโปรงของเมื่อวาน
ไปงานปาร์ตี้ทั้งหลายของวันพรุ่งนี้
แล้วเธอจะทำอย่างไรกับเศษผ้าวันพฤหัส
เมื่อวันจันทร์วนมาถึง
เธอจะหันไปหา ตัวตลกวันอาทิตย์อีกครั้ง
และร้องไห้อยู่หลังประตู
แล้วสาวน้อยผู้น่าสงสารจะใส่ชุดอะไร
ไปงานปาร์ตี้ทั้งหลายของวันพรุ่งนี้
เพราะเด็กวันพฤหัส เป็นตัวตลกวันอาทิตย์
ที่ไม่มีใครจะไว้ทุกข์ให้
ผ้าคลุมสีคล้ำ ชุดกระโปรงมือสอง
ทำจากเศษผ้าและผ้าไหม ชุดเสื้อผ้า
ที่เหมาะกับคนที่นั่งร้องไห้
เรื่องงานปาร์ตี้ทั้งหลาย ของวันพรุ่งนี้
คำบรรยายโดย ธัญญา ศรีธัญญลักษณา