Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dünya herkesi kırar
ve sonra bazıları kırıldıkları yerden güçlenirler.
Hızlı bir akıntının üzerinde dururken...
her şey teoriktir.
Her anı hayal edersin.
Her akıntıyı.
Her kürek hareketini.
Ve yine de, tüm bu çalışmayı
her şeyin ters gidebileceği
o ana hazır olmak için
yaptığını biliyorsundur.
Kanoculuktan uzaklaştığımda, ilk başta bu üç ay sürecekti...
...ve çok iyi olacaktım. Hemen dönecektim.
Sonsuza dek kanoculuktan uzaklaşmayı planlamış değildim.
Ama geçirmek üzere olduğum ameliyatı
kavramaya çalışırken, hiçbir garanti olmadığını fark ettim.
Hayatımı dünyanın en tehlikeli nehirlerinde kano yapmaya adamıştım.
Ama bu sefer durum farklıydı.
O anda, hayatımın en korkutucu
akıntısında ilerlemek üzere olduğumu biliyordum.
Ve hepsi kafamdaydı.
David Bloom'la Today'deyiz.
Günaydın. Tebrikler.
-Sağ ol. -Sağ ol.
Scott, senin dünya çapında bir kanocu olduğunu söyledik.
Ama sen bile yutkunup, "Bunu yapacağımıza inanamıyorum." dedin.
Neden buna nehirlerin Everest Dağı diyorlar?
Bu kronolojik maceralarda, aşağı akıntıyla yapılan ilk iniş
dünyanın en başarılı keşif gezisi olarak anılacak.
Scott, senin için sırada ne var? Artık 30 yaşındasın.
Peki, sıradaki büyük macera ne?
Tibet'in batısında bir yer var. Kailaş Dağı adında bir yer.
Tek bir zirveden çıkan dört nehir var.
Dört ana yöne doğru akıyorlar.
Bu, Himalayalar'daki en büyük dört nehri tamamlamak demek.
Bunu acemi kanoculara önermiyorsun.
Bu büyük bir mücadele.
Hayır, bu kesinlikle aşırı odaklanmış ve kendini büyük nehirlerde
kano yapmaya adamış kişiler için uygun.
KALİFORNİYA
İlk anım, muhtemelen bu tekne.
Babam Drag teknelerine meraklıydı.
O şeyi çalıştırdığında bütün evi titretirdi.
Babam o zamanlar çok vahşiydi.
Dağların yakınında yaşamıyorduk. Okyanusun yakınında da yaşamıyorduk.
San Bernardino, Fresno ve Sacramento'daki sıcak vadilerde büyüdük.
Gerçek vadi çocuklarıyız.
Oğlanların ikisi hakkında konuşacağım
çünkü birbirlerinden neredeyse ayrılmazlar.
Kardeş olarak çok yakınlardı.
Sağlıklı çocukların aktif çocuklar olduğuna ve bunun
doktor masrafı çıkarmayacağına inanırdım.
İlk yıllar eğlenceliydi. Çok eğlenceliydi.
Daha sonra babalarıyla ben boşandık.
Uzun yıllar boyunca bu yüzden pişmanlık yaşadım.
Bunu atlatmamız gerektiğini hissediyordum.
Ama öyle değildi. Bu olmayacaktı.
Annem işini kaybetmişti ve okula dönmeye karar verdi.
O zamanlar öğrenci kredileriyle geçinir olmuştuk.
Babam da gezgin bir satıcıydı. Bu duruma dâhil değildi.
San Bernardino'da yaşıyorduk ve büyüdüğümüz mahalle...
...kesinlikle çetin bir yerdi.
Evimiz çok güvenliydi.
Ama ön kapıdan çıkıp iki sokak aşağı inince
orada tamamen farklı bir dünya vardı.
Köşede fahişeler olurdu. Uyuşturucu satıcıları vardı.
Okula silah getiren çocuklar vardı.
O zamanlar aklımızda saygı kazanmanın
tek yolu vardı.
O da, fiziksel olarak
bir kavgaya karışıp kendini kanıtlamaktı.
Biri bize meydan okursa, olay biterdi.
Gömleği çıkartıp yumruk savurmaya başlardık.
Bizimle çok uğraşırlardı, özellikle de benimle.
Bir arkadaşımın evinden çıkmış evime gidiyordum
ve birkaç çocukla kavgaya karıştım.
Çocuklardan biri beni omzumdan bıçakladı.
Neyse ki, diğer iki çocuktan daha hızlıydım
ve bana yetişemediler.
Ön kapıdan koşarak girip kardeşime bıçaklandığımı söylediğimi hatırlıyorum.
Bunu annemden nasıl gizleyeceğimizi
konuştuğumuzu hatırlıyorum.
Bir şey söylemeyeceğimden emin olmak istiyordu.
Ailelerimizden ne kadar çok şey saklarsak,
o kadar az strese gireceklerini biliyorduk.
"Tamam, bu konuyu kapatalım.
Bir daha bundan hiç bahsetmeyelim." dedik.
Çocukluğumuz boyunca
aptalca şeyler yüzünden okuldan uzaklaştırılıp
tutuklandığımız çok oldu.
Bu durum karakterlerimiz üzerinde olumsuz bir etki yarattı.
Evi kaybettik. Param kalmamıştı.
O durumlardan biriydi. Sonuna gelmiştik.
Scott ve Dustin'i San Bernardino'dan çıkartma zamanıydı.
Sonra annem üniversiten ayrıldı
ve Sacramento Vadisi'ndeki Rocklin/Roseville bölgesine taşındık.
O zaman işler biraz yumuşamaya başladı.
Yan komşumuz Stanley Ailesi'ydi.
Mary ve çocuklarla yakın evlerde yaşıyorlardı
ve onlara kanoculuğu öğrettiler.
Okul biter bitmez
nehre giderdik. Dağlara giderdik.
Scott'la hiç beklemediğimiz şeyler yapıyorduk.
Sanırım bunu bir fırsat olarak gördük.
En büyük kardeşleri Doug bir rehber kanoculuk okulu işletiyordu.
Bize, hayatta partilere gidip kavgalara katılmaktan
ve yasa dışı işler yapmaktan fazlası olduğunu gösterdi.
Dustin ve Scott onların rehberlik okuluna gidip
nehir rehberleri oldular.
Yazları da bu işi yapıyorlardı.
O zamanlar,
"Vay canına, bu gerçekten bana hitap eden bir şey." dedim.
Nehir rehberiyken insanların hayatlarından sorumlu olursunuz.
Ve bu aniden kardeşimle bana hayata dair yeni bir bakış açısı verdi.
İki işe yaramazken,
aniden büyük bir sorumluluk alıp doğaya çıkmıştık.
Hayallerinin peşinden, kendi yollarında gitmelerini
ve istedikleri şeyi yapmalarını istiyordum.
Yaptıkları şeyde de iyi olduklarını biliyordum.
Tek görebildiğim, nehir kenarında
bir uyku tulumunun içinde uyuduğuydu ve bunda ne gibi bir gelecek olabilir ki?
Bunda bir meslek göremiyordum.
Onunla Kolorado Nehri'ne çıkıncaya kadar bunu görememiştim.
Çok şaşırdım.
Benim için muhteşem bir gezi olmuştu.
Biliyordum. O zaman anladım.
Nehir beni ve kardeşimi aydınlattı.
İçimizde var olan
ve olumsuz yönde kullandığımız enerjiyi
olumluya çevirdi.
O anda, hayatta bir nehirde
ilerlemekten başka istediğim bir şey yoktu. Kendimi kaptırmıştım.
Hem de tamamıyla.
Kanoculukla ilk tanışmam Rafting aracılığıyla olmuştu.
Bir arkadaşım tarafından bana anlatıldığını hatırlıyorum.
"Rafting, bir otobüs sürmek gibidir.
Ama kanoculuk spor araba sürmeye benzer.
Spor araba sürmeyi istemelisin." dedi. Ben de, "Evet, istiyorum." dedim.
Kanoculuk hakkında hiçbir şey bilmeyen biri için
bir nehrin en hızlı akan yeri dalgalardan, çukurlardan,
kayalardan ve akıntılardan ibarettir.
Bu ögelerden bazılarını atlatamazsanız, sıkışıp kalabilirsiniz.
Kanonuzla birlikte ters dönebilirsiniz.
Kanoyu döndüremezseniz, bu kanonun suda ilerlemesine neden olur.
O zaman da nehrin merhametine kalırsınız.
Kano size nehirde ilerlemek için başka hiçbir su taşıtının veremediği
inanılmaz bir fırsat verir.
Kanoya binince ilk başta çok zorlandım.
Ama bu, bir kano içinde geçirdiğim ilk gerçek uzun süreydi.
Ondan indiğimde vermem gereken bir karar vardı.
Ya üniversiteye gidecektim
ya da nehir rehberliği ve kanoculuk işini yapacaktım.
İkinciyi yapmaya karar verdim
ve o bahar rehberliği tamamlayıp
kanomu yüklendim ve Banks, Idaho'ya gittim.
Ve sonra bum!
Her gün North Fork Payette Nehri'nde kürek çekiyordum.
O zamanlar North Fork en gözde mekândı.
Charlie Munsey'le o zaman tanıştım.
O zamanlar Charlie, North Fork'un kralıydı.
North Fork Payette Nehri. Bunu ehliyetime
yazdırdım
ve muhtemelen... Bilemiyorum.
North Fork'ta farklı seviyelerde 700 ya da 800 iniş noktası var.
Scott Lindgren, birkaç milyon kilometrede gibi görünen
bir Toyota'yla Idaho'ya gelmişti.
Kesinlikle biraz öfkeliydi.
Kano yapma konusunda motivasyonu yüksekti.
Charlie ve ben hemen bir bağ kurduk.
Bu doğal bir uyumdu. Ondan dört ya da beş yaş büyüktüm
ve onun da doğal bir yeteneği vardı.
Scott'un orada benimle olması beni hep rahatlatmıştır.
Sağlam bir ortağım olduğunu ve ona güvenebileceğimi biliyordum.
90'ların başında bir kez Nepal'e gittim
ve dokuz ya da on nehre çıktım.
Scott'u da benimle oraya gelmesi için ikna ettim.
Bana söylemesi gereken tek şey buydu.
"Evet. Burada kazandığım parayı biriktireyim
ve Asya'ya gidelim." dedim.
Nepal'e gittiğinde okuldan yeni ayrılmıştı.
Ve gitmesine izin vermek zor oldu.
Çok odaklanmıştı
ve bu onun hayatı hâline geldi.
O zaman kanoculuğun sadece Kaliforniya'da, Idaho'da
ve ABD'de yapılmayan bir şey olduğunu fark ettim.
Dünyanın her yerinde yapılıyordu.
Hâlâ çok gençtim. O sırada 20 yaşındaydım.
Çocuktum.
Her zaman daha önce yapılmamış şeyler yapmayı denerdik,
bu da fazladan ögeler katmak demekti.
Kailaş adında kutsal bir dağ olduğunu öğrendim.
Kailaş, Tibet'in batısında.
Beş bin yıldan uzun süre boyunca insanlar Himalayalar'ın
ve Karakurum'un dört büyük nehrinin onun yamaçlarından
nasıl aktığını yazmışlar.
Kailaş Dağı'nın efsanelerini öğrenmeye başlayınca,
gideceğim yön belirgin bir hâl almıştı.
Hayatımdaki her şeyi bırakacaktım.
Dört nehri de tamamlamak üzere en iyi formuma kavuşmak için
kendimi elimden geldiğince zorlayacağım.
Ve bu gerçekten rüyanın başlangıcıydı.
Nepal'deki ilk yılın ardından eve döndüğümde,
Kaliforniya'da örnek teşkil eden şey,
keşif gezisi kanoculuğu tarzıydı.
Sonraki baharda ucuz, küçük bir Hi8 kamera aldım
ve John ve Willie Kern'le ve Chuck'la ilk kez
o zaman tanıştım.
Kano yapmaktan bağımsız olarak,
eğer bir nehrin üzerinde ya da yakınında büyüdüyseniz
bu size bir alçak gönüllülük verir. Bir mekân ruhu vardır.
Bir tür yoldaşlık vardır.
O zamanlar bunu yapan çok fazla insan yoktu.
Bir kanocu gördüğünüzde coşku verici oluyordu.
Bir nehre gidip başka kanocular gördüğünüzde
ailenizi bulmuş gibi olurdunuz.
Scott'la tanışır tanışmaz kendimizi ortaya koyduk.
O da kendini ortaya koydu.
O doğal bir lider. Buna hiç şüphe yok.
Scott, gruba şöyle bir fikirle katkıda bulundu.
"Bacaklarımın arasına bir kamera koyup onu nehrin aşağısına taşıyacağım."
Johnnie'de hâlâ bir kamera vardı
ve Chuck da kesinlikle başka bir şeyi teşvik ediyordu.
Dikkat çeken Chuck'tı.
Hepimiz için itici güç oydu.
O sıralar dünyada daha iyisi yoktu
ve biz de ona eşlik ediyormuş gibiydik.
Onu güldüremezsiniz.
Willie ve Johnnie'yle kano yapmak.
Onlar en iyi iki dostum.
O çocuklarla kano yapmak hedeflerimden biri.
Ve otomatik olarak enerji seviyesini yükseltiyor.
Tepeden aşağı inmeden aşağı bakınca iki kardeşinizi
girdapta gülümserken görmek kendinizi çok daha iyi hissettiriyor.
Benim için kendi rolüm kamerasız adam olmaktı.
Grubu düşünüyor, tedbirli falan giyiniyordum.
Yani hepimiz nehirdeki yerimizi belirledik.
Ve ekip olarak başarılı olmaya başladık.
Dünyanın her yerinden gelmiş ve seçilmiş bir grup çocuktuk
ve hepimiz nedense
her şeyi aynı anda görüyorduk.
Bir bilgi temeli vardı
ama o temelin genişleyebileceği çok alana sahiptik.
Kanoculukta mümkün olan şeyler konusunda ekipmanın ve kardeşlerimin filmlerinin
birer dönüm noktası olduğuna inanıyorum.
Geri dönüp o kamera kaydını incelerdik
ve daha önce kimse böyle şeyleri belgelememişti.
Daha sonra,
"Bir yapım şirketi kurup bizi nereye götürdüğüne bakalım." dedik.
Ve her yerde ayrı bir fırsat vardı.
Ve kanoculuk tarihinde ilk kez tek odak noktası
kanoculuk olan bir grup insan vardı.
O kadardı.
"Bunu yaparak nasıl para kazanacaksınız?"
diye sorduğumu hatırlıyorum.
Diğer kanoculuk filmlerini de izliyorduk.
Ortada pek bir şey yoktu. Southern Fried Cheekin' vardı.
Bir bakalım, böyle bir durumda ne yapardınız?
Böyle yapabilirdiniz. Kanoculuk filmlerine başlayabilirsiniz.
Film yapımcılıkları Good 2 the Last Drop'la başladı.
Muhteşem bir film.
Siktir, bu çok iyiydi. Onu izlediniz mi?
İlk filmler biraz bayağı olsa da,
o zamanlar köpüklü su dünyası için akıl almaz şeylerdi.
Bu, Driftwood Prodüksiyon'un başlangıcı oldu.
Nehir rehberiyken, kardeşim için kanoculuk videoları çekmeye başladım.
Kamera kullanmakta iyileştikçe ve Emmy gibi şeyler kazandıkça,
daha büyük bütçeler alabileceği başka alanlar da açıldı
ve bu da daha büyük gezilere gitmek demekti.
Anneleri olmak heyecan vericiydi.
Oldukça tanınır hâle geliyorlardı.
Doğru zamanda, doğru yerde, doğru şeyi yapıyorduk.
Ve kanoculukta patlama yaşanıyordu.
Hadi Scott.
Evet!
Gördün mü? Çok fenaydı.
Çok mutlu zamanlardı. Dünyadaki her şey doğru sayılırdı.
Kanatlarımız vardı.
-Bu nasıldı dostum? -Acayipti.
Yaptığım en iyi turdu. Peki ya senin Scotty?
Pekâlâ, şimdi nereye gideceksiniz?
Kolorado'ya gidip orada kano yapacağım.
O yaz Gunnison'un Black Kanyonu'nu duymuştuk.
Bu bir ulusal anıt.
Kolorado Platosu'ndaki çok derin bir kesik.
Nehir seviyesine yakın kalmaya karar vermiştik.
Yapbozu birleştirmek için yeni bir yol bulabiliriz.
Aşağı inerken, kaybolan çok fazla su vardı
ve hamle yapabileceğinizden emin olmanız gerek.
Chuck bir hamle yapmaya yeltendi.
Chuck düz ve alçak bir kayaya çıkıp
oldukça hızlı bir şekilde darbe aldı.
Beline kadar geliyordu ve ortadan kayboldu.
Ben ona bakıncaya kadar,
yukarı akıntıya dönüp geriye baktığımda
Chuck, arkasından gelen suyun kuvvetiyle suyun altında kaldı.
O an o hızla, artık her neyse o oldu.
O noktadaydı.
Chuck ve Scott arasındaki yakınlığın ben ve Chuck arasındaki
yakınlıktan çok farksız olmadığını söyleyebilirim.
Biz kardeştik.
Bu şekilde büyüdüler.
Hepimiz gibi onlar da o ilişkiyle büyümüştü.
O yıl boğulmuş olan yedinci kişiydi
ve dört ya da beşi bizim çevremizdendi.
Çok acımasızlaşmıştı.
"Ne halt ediyoruz biz?" diyorduk.
Sanırım Chuck ölünce
Scott için işler daha ciddi bir hâl aldı.
Bu onu çok daha gergin olmaya mecbur etmişti.
Ve içine sıkışıp kaldığım duygu öfkeydi.
Çok öfkelenmiştim.
Eğer formda değilseniz ya da zihnen istikrarsızsanız
veya herhangi bir duygusal zayıflık gösterirseniz,
gezinin güvenliği için tehdit oluştururdunuz.
Ve anında dışlanırdınız.
Gelip, "Dostum, iyi misin?" diye sormak yerine,
"Biraz güçlen.
Dağılıyorsan, pılını pırtını alıp defolup gitmelisin." derdik.
Bu standart protokol sayılır, değil mi? Bu rahip.
Rahip, beni tüm günahlarımdan arındırır mısınız?
İnsanların neler hissettiğine dair
duygusal konuşmalar yapmadık.
Deneyimlerimizi bildiğimiz en iyi şekilde paylaşıyorduk.
Yani bir şişe viski açıp biraz zaman geçiriyor
ve olanları anımsıyorduk
ama kendimizle ilgili pek fazla şey öğrenmiyorduk.
İlk yıllarda, büyüme çağındayken
ne kadar zor şeyler yaşadığını benimle paylaşmıştı.
Bence bu onu biraz öfkelendirip
kendini korumak için bir yol bulmaya zorladı.
Ve bunu yapma şekli de sert olmak ve başkalarına karşı sert davranmaktı.
Çok fazla dostumu kaybettim, hem de çok fazla.
O yüzden bu konuda pislik gibi davranmak kolaydı.
"Bu senlik değil. Yaylan hadi." diyordum.
Hiçbirimiz nasıl başa çıkacağımızı bilmiyorduk.
Ne zaman içinden çıkılmaz bir hâl alsa, hemen nehre koşardım.
Bir insanı kaybediyorsunuz.
Onu...
Onu geri istiyorsunuz. Yani onu bulmak istiyorsunuz.
Kürek çekmemek onu bulmanızı sağlamıyordu.
Onunla bağ kurmanın en iyi yolu nehre geri dönmekti.
Kano yapmaya tekrar aşık olmalı
ve Kaliforniya'da bize ilham vermiş olan şeyi tekrar başlatmalıydık
ama bunu daha büyük bir coğrafyaya yaymalıydık.
Bu aynı zamanda Scott için şekillenmiş bir şey oldu,
yani dört nehir için.
TİBET
İlk kez birlikte bunu tekrar
Yukarı Karnali'de yaptık.
KARNALİ NEHRİ DÖRT NEHRİN İLKİ
Çekiyor musun?
Kürek çekenler olarak, Kailaş Dağı bizim için özel bir anlama sahiptir.
Hindu inancına göre, Kailaş Dağı'na yağmur yağdığında,
sular yerin altına inip dağların etrafını yedi kez çevreler.
Şiva'nın Örgüleri arasından dört ana yöne doğru gider.
Batıda Satlec Nehri akar. Kuzeyde Indus Nehri akar.
Doğuda Tsangpo Nehri akar. Güneyde de Karnali Nehri akar.
Karnali Nehri, yolculuğumuza başlayacağımız yer.
Kailaş'a kutsal bir yolculuk yapıp
ardından, oradan başlayan dört nehirde kano yapacağız.
Bana göre bu, bu sporda olabilecek en yüksek şeydi.
Şimdi Karnali Nehri'nin kaynağına kadar geldik.
Yukarı Karnali'nin vadilerindeki ilk aşağı akıntıya bakıyoruz.
Yaklaşık 20 günün ilk günündeyiz.
Başlıyoruz ve ana sularda yolumuzu bulmamız yedi gün sürüyor.
İlk kanyon resmen kaçınılamaz bir yerdi.
1,800 ila 2,000 metrelik duvarları vardı.
Bir kanyondasın. Lanet bir hiçliğin ortasındasın.
Tek çıkış yolu aşağı akıntı yönü.
Tek başınasın.
Ne oldu Scott?
Biraz yağmur var.
Endişeli misin?
Pek faydası olmaz.
Karnali'nin kalbine girdiğimizde
herkes kendi sezgilerini kontrol etti.
Ama muhtemelen kimse bunu Charlie kadar akut şekilde yapmadı.
Bunu biraz fazla ileri götürmüş olabileceğimizi hissetti.
Bu büyük bir kanyon, söyleyeyim.
Rahatlık alanından çıkmıştı.
Oradayken kendimi bir savaş alanında gibi
hissetmeye başlamıştım ve bu insanın zihnini etkiliyor.
Daha güçlü kürekçiler olduklarını hissediyordum ve bu beni çökertti.
Bu gerçekten çok sert bir şeydi.
Birçok insana şahit oldum.
Yürüyüp gittikleri anlara şahit oldum.
Bu sonsuza kadar sürmez. İçinizde yanan bir ateş olmalı.
Ve istikrarsızlaştığı anda, tehlikeli bir hâl alır.
Daha sonra, o dar boğazdan çıktık. Ertesi gün,
bizimle birlikte aşağı akıntıyla hareket etmemeye karar verdi.
Bunun sonsuza kadar olduğunu fark ettiğimi sanmıyorum.
Bu, Charlie'yle benim için muazzam bir andı
çünkü onunla son kez kanoya binmiştim.
Charlie tarihten anlardı, yani antik tarihten.
Dört nehrin tamamını baştan sona gitmek benim olduğu kadar onun da hayaliydi.
İşte böyle dostum.
-Pekâlâ. Dikkatli olun. -Sen de.
Dönüşte görüşürüz.
Kendimi Scott'un akıl hocası gibi görüyordum.
Benden daha yetenekli ve Tanrım, Scott'ın bunda çok şansı vardı.
Farklı seviyelerde olduğumuz çok belliydi
ve bu beni bir anlamda üzdü.
Sonunda bunu bitirdik ve o sıralarda,
yapmış olduğum en etkileyici nehir gezisi buydu.
Satlec'in ilk aşağı akıntısı için Mikey ve Allan'la tanışmam
pek uzun sürmedi.
HİNDİSTAN
Scott bana Kailaş'tan başlayıp
dört nehri tamamlama hayalinden ilk kez Satlec'deyken bahsetti.
Başka bir sporla karşılaştırmak gerekirse,
sanırım bu, dünyanın en yüksek dağının dört tarafına tırmanmak gibi.
Satlec'in ana özelliklerinden biri,
sekiz tane 900 metrelik dikey taş duvarının ve sonunda da nehrin olması.
Bu, Scott'la birlikte ilk kano yapışımdı.
Biraz yavaş olduğumuz ve kendisi her şeye hücum etmeye alışık olduğundan
biraz canı sıkılmış olabilir.
Ama sonunda hepimiz hücum ediyorduk.
Binlerce metrelik eğimler varken
ölçek biraz göz korkutucu olabiliyor.
Ama her gün biraz ilerliyorduk.
O gezideyken farkına vardığım ilk şeylerden biri,
Himalayalar'da kürek çektiğimiz bu nehirlerde
bir baraja karşı yarıştığımız ve nehrin bu yüzden zarar görmüş olmasıydı.
Ve şimdi en havalı, en derin, en iyi köpüklü suyun
olduğu bölüm, su altında kalmıştı.
Köpüklü su muhteşem.
Rampur'da bunu bizimle kutlamak için
bekleyen büyük bir grup var.
Sanırım Satlec'den sonra çok gaza gelmiştik.
Bunun temel nedeni de, her geceyi Tsangpo'dan bahsederek geçirmemizdi.
Lojistik açıdan konuşursak, Tsangpo
tamamen başka bir seviyedeydi. Bir canavardı.
Charlie'ye ulaştığımı hatırlıyorum.
"Hey, Tsangpo'ya tam bir hücum yapacağım
ve seni de orada istiyorum." dedim.
O zamanlar kendimi fotoğrafçılığa kaptırmıştım
ve biraz yaşlanıyordum, çok fazla kano yapmıyordum.
Yani dört nehre çıkmak benim için pek önemli değildi.
Ama geleceğimde, sonraki nesli fotoğraflamak vardı.
Charlie ve ben Tsangpo'ya karşı takıntılıydık.
Bu gerçekten dünyanın en derin vadisi.
Bir tarafta 7,600 metrelik Gyala Peri var,
diğer yanda da 7,600 metrelik Namcha Barwa.
Ve 240 kilometre boyunca bu derin vadide sürükleniyorsunuz.
3,657 metrelik bir aşağı akıntı var
ve Tibet Platosu'ndaki bir şeyin
bu yükseklikte olması astronomik bir oran.
Aynı zamanda başka bir ekip daha vardı, Whitwalker ekibi.
Bu adamların bu işi bitireceği konusunda gerilmeye başladım.
O adamlar oraya gelip başladılar
ve başladıktan kısa süre sonra Doug Gordon bir hamle kaçırdı
ve nehrin merkezine doğru itilip bir daha görülmedi.
Bu yaşandığında, ne kadar trajik olsa da,
acele etmememiz gerektiğini fark ettik.
Çok fazla birikim vardı ve aylar boyunca uydu haritalarını inceleyip
dehşete kapılmıştık.
Politik ulaşılmazlık katmanları oluşturuyorsunuz
ve bu hemen hayattan daha büyük hâle geliyor.
ÇİN
Ve çok fazla öge vardı.
Bu geziyi planlarken uykusuz geçirdiğim birçok gece oldu.
Yani çok farklı seviyelerde sattım.
Benim için o şeyi başarmak için
en iyinin de iyisini ortaya koymam gerekiyordu.
Bugün tarihte önemli bir gün.
Bugün Scott Lindgren, Johnnie Kern, Willie Kern,
Dustin Knapp, Mike Abbott, Allan Ellard ve Steve Fisher
Yarlung Tsangpo Nehri'ne çıkacaklar.
Çok sert olacak. Nehir kesinlikle çok büyük.
...geri giden dalgaya kapıldı ve...
Yukarı çıktığımda hemen arkasından vurdu.
Gittikçe kötü bir noktaya dönüşüyor.
Dustin bunu başardı mı bilmiyorum ama benim kesinlikle canıma okundu.
Bir deliğe girdi.
Çıkacağımı sanmıyordum.
Uzun bir gündü.
Rainbow Şelalesi'nin yaklaşık 10 kilometre üzerindeyiz.
Buradaki hızlı akıntı, büyük bir vadinin girişinde
ve bu haritalarımızda büyük bir sorundu.
Önemli olan dayanıklılıktı.
Uzun mesafeydi. Acıydı.
İyi bir acı ziyafetinden daha iyisi yoktu.
Bilmiyorum. Bu ilgimi çekti. Bir anlamda hoşuma gitti.
Şu anda, dünya üzerindeki
en güçlü yerlerden biri olduğuna inandığım Rainbow Şelalesi'nin
üzerinde oturuyorum. Yaklaşık 21 metrelik bir şelale.
Ve hemen altında, Himalayalar'ın tüm gücünü dizginleyen
34 metrelik bir şelale bulunuyor.
Önümüzdeki yolculukta farklı bir yoldan gideceğiz.
Bir geçit üzerinden yürüyerek geçeceğiz
ve bu da bu gezi için hâlâ büyük bir engel oluşturuyor.
Orası en zorlayıcı küçük bölümlerden biriydi.
Ayağınız kaydığı anda 610 metre aşağıdaki nehirdesiniz.
Kimse yol üstünde Namcha Barwa'ya tırmanacağımızı söylemedi.
Sadece her birimizin bunu güvenli şekilde başarmasını umuyorum
çünkü çok asap bozucu olacak bir iniş yapacağız.
Biri kolay olmayan bir şeye katıldığında, o insan ve nasıl
hareket ettiği konusunda çok şey öğreniyorsunuz.
Bu, büyüteç altındaki yaşam.
Üç bin 657 metrelik bir geçitten yürüyerek geçtik.
Ve hamallar "Bize vereceğinizin iki katını ödemezseniz,
sizi burada bırakıp gideriz." diyorlardı.
Şiddetle tehdit ediyorlardı.
Numara ne?
Bu insanlar gelip her şeyimizi çalıp bize zarar verecek.
Para konuşmayı bırak! Duyuyor musun?
Sanırım Scott'ta hiç tahammül kalmamıştı.
Çiğ tarafının bir kısmını o zaman gördüm.
İnsanlar buna sinirli yanı diyebilir.
Siktir!
Öyle mi? Ne halt edeceksin?
Bu beni şaşırttı.
Bu stres mi?
Yoksa fazlası mı vardı? Kafasının içinde bir şeyler mi oluyordu?
-Zaten çoktan mahvolduk. -Mahvolmadık. Başımız dertte.
Ama tamamen mahvolmadık.
Şu anda istedikleri parayı vermekten başka seçeneğimiz yok.
25-30 gün civarına geldiğinizde
her şeyin dinamiği biraz farklılaşıyor.
Biraz daha hassaslaşıyor.
Ve başından beri hiç mola vermemiştim.
Bugün, on yıldır Himalayalar'a gelen biri olarak
ilk kez 43 hamal tarafından rehin tutulup soyuldum.
Payu'ya gidiyoruz, bu iyi bir şey.
Sanırım herkes buradan gitmek için hazır.
Sanırım orada bin kere sorun yaşamış olabiliriz.
Her gün, gezinin varlığını tehdit eden
başka bir olay yaşanıyordu.
Bunu başarmış olmamızı bugün bile
geriye dönüp baktığımda aklım almıyor.
Tsangpo'dan eve döndüğümde
duygusal ve fiziksel olarak çok tükenmiştim.
Çocuklar, günaydın. Tebrik ederim.
-Sağ ol. -Sağ ol.
Scott, dünya çapında bir kanocu olduğunu söyledik.
Ama sen bile yutkundun.
Tsangpo deneyimi kesinlikle herkesi çok hırpaladı
ama Scott'u çok daha fazla hırpaladığını söyleyebilirim.
Ve bu her şeyi değiştirdi.
Bu sporda, zihinsel olarak odaklanma konusunda
günlerce ve günlerce dayanırsınız
ve sonra bıraktığınızda
o alanı tutmaktan dolayı o kadar yorgun düşersiniz ki,
bunu serbest bırakmanın tek yolu, dağıtmaktır.
Yeniden girmek, insanın kendini o yerlere alıştırması en zor kısımdır.
Bir kutu bira daha!
Elimdeki tek şey bu!
"Keşke hâlâ orada olsaydım." demeden, bunu nasıl hayatıma çekebilir
ve onu iyi bir amaçla kullanabilirim?
Daha sonra kendinizi tam gaz bir şekilde
günler boyunca orada kalıp
dışarı çıkıp, dağıtıp, toparlanıp tekrar bunu yaparken buluyorsunuz
ve o davranışı tekrar ediyorsunuz.
Bu çılgın bir yaşam tarzı.
Çok ilgi çeken büyük bir keşif gezisini tamamladığınızda...
...herkesin sorduğu ilk şey, "Sırada ne var?" oluyor.
Bu yapmak istediğin bir şeydi.
Artık 30 yaşındasın, sıradaki büyük macera ne olacak?
O zamanlar Indus'a bakıyordum.
Dördüncü ve son nehirdi.
Satlec'i, Karnali'yi ve Tsangpo'yu bitirdim.
Geriye sadece Indus kalıyor.
Daha sonra, Pakistan her türlü turizme kapatıldı.
Biraz ara verip nefes almam gerektiğini
hissediyordum.
Sorun da buydu. Hiç mola vermiyordum.
ABD çapında bir turne yaptık ve çok başarılı oldu.
Umarım bu gece izleyeceğinizi beğenirsiniz.
Filmin galası için ülkenin her yerine gitmem gerekiyordu
ve bir de bitirmem gereken bir televizyon dizisi vardı.
Bu pek alışkın olmadığım bir şeydi.
Nasıl idare edeceğimi bilmiyordum ve bu durumun üstün gelmesine izin verdim.
Önceden her şey kano yapmakla ilgiliydi.
Daha sonra aniden yapımla ilgili olmaya başladı.
Bu kesinlikle daha büyük bütçelere
geçiş yapmasını sağlamıştı ve şimdi de sonuçları yaşanıyordu.
Başarılar yaşanıyordu.
İnsanların senden çok daha farklı beklentileri oluyor.
Daha çok tam zamanlı bir iş gibiydi
ve önemli olan daha büyük sponsorlarla ve daha büyük paralarla
çalışabilmek için oynamaktı.
Sanırım bu, Scott'la takılmak ve onunla
gezilere gitmek konusunda herkes için bir dönüm noktasıydı.
Benimle yaptığı bir konuşma vardı. Bu, dikkat çeken bir konuşmaydı.
"Bu nehirle başa çıkmak umurumda değil.
Umurumda olan tek şey çekimlerimi yapıp ev kredimi ödemek." dedi.
Bu tip konuşmaları Scott'tan daha önce de duymuştum.
Bu, yapmaya çalıştığımız şeyin tam aksiydi.
Biz o nehirle başa çıkmak için oradayız.
Sonraki birkaç yıl boyunca Afrika'ya gitmeye başladım.
BEYAZ NİL UGANDA
Muhtemelen fiziksel ve zihinsel olarak en iyi konumumda değildim
ama Murchison Şelalesi'ne doğru gidiyorduk.
Nehir gezileri konusunda yapmış olduğum en korkunç şeylerden biriydi.
Sağda nehir var, yani Tanrı'nın Direniş Ordusu.
Köpüklü su devasa boyutlarda.
Dünyada timsah ve su aygırı nüfusunun en yoğun olduğu yer.
Orası çok ciddiye almanız gereken bir yer.
Köpüklü suyun içinde bir şeyler ters giderse,
akıntının altında bekleyen birileri olabilirdi.
Bu bir kez, zorlukla yaptığım bir şeydi
ve geri dönmeyi planlamıyorum.
O gezide kardeşimin bir şeyi olduğunu anlamıştım.
Fiziksel olarak kendini zayıf hissediyordu.
Korkuyu gömmesi gerekiyordu.
Grubu aşağı çeken kişi olamayacağını biliyordu.
Kuralları biliyor.
Fark ettiğim ilk şey, kürek çekme performansının düşük olduğuydu.
Birden bire baş aşağı kalıyordum
ve dönerken
alansal farkındalığımı kaybetmeye başlıyordum.
Kendimden geçmiyordum ama nerede olduğumu bilmiyordum.
Dönmekte zorlanıyordum.
Ve burası, baş aşağı dönmek konusunda
zorluk çekmek isteyeceğiniz en son yerdi.
Scott gruptaki insanların üzerinde bir baskı uygulardı
ve eğer birinin kürek çekme performansı yeterli değilse,
"Bu sefer katılmamalısın." derdi.
Murch bölümünde, ilk kez
moral konuşması yaptığı kişilerden biri hâline gelmişti.
O keşif gezisini bitirdim.
Kendi kendime,
"Üç ay ara vereceğim. Neler olduğunu anlamam gerek." dedim.
Bir türlü anlayamamıştım. Birkaç kere doktora gittim
ve tüm değerlerim oldukça iyi çıktı.
Belki de buraya kadardı. Yaşlanıyordum
ve kendimi çok zorlamıştım.
Ama sanırım o noktada
sezgisel olarak derinlerde başka bir şey olduğunu hissediyordum.
Sonsuza dek o seviyede kalamazsınız.
Bu garanti meselesi. Deneyebilirsiniz.
Ve gerçekten
en çok tutunduğum şey Indus'tu.
Bu ruhumdaki bir delikti.
Uzaklaşırken bunu da bırakacağımı biliyordum.
Ve...
Uzaklaştım.
Scotty'nin bu değişimini görmek,
yani bir profesyonelken...
"Sevdiğim şeyi yapıp yapmadığımı bilmiyorum." diyordu.
Artık nehirde değilim ve sağlıklı değilim
ve sağlıklı olmadığım için nehirde değilim.
Bu bir insanın içine girebileceği çılgınca bir döngü.
Bara gidiyordu. Her şeyi fazla ileri götürüyordu.
Her şeyi kullandım. "Biraz daha lütfen" tarzı biriydim.
Kendini ne iyi hissettiriyorsa.
Daha sonra yaşanan şey,
herkesin yavaş ama emin bir şekilde
uzaklaşmaya başlaması oldu.
Bu çok boktan bir hapishaneydi
çünkü yapayalnızsınız.
Nehirden üç ay ayrı kalmak sekiz uzun yıla dönüştü.
Evde yalnızken
başım ağrımaya başladı.
Çift görüyordum ve hareket etmeye başladım.
Daha sonra kendimden geçtim.
Orada öylece yatıyordum
ve uyandığımda başım ikiye ayrılmış gibiydi.
Bir sorun vardı. Neler olduğunu anlamam gerekiyordu.
Doktora gittim.
Ona neler olduğunu anlattım.
"Beyninin bir fotoğrafını çekelim." dedi.
Bu her şeyin başlangıcıydı.
Gece bir telefon geldi.
Daha sonra,
"Anlaşılan o ki, başımın arka tarafında küçük bir beyzbol topu kadar
bir beyin tümörü varmış." dedi.
Dizlerimin üzerine çöktüm.
Muhtemelen hayatımın en kötü anlarından biriydi.
Scott'un hipofiz adenomu var.
Hipofiz adenomları temel olarak birkaç şekilde bulunur.
İnsanların aşırı baş ağrıları olur ve acile giderler.
Tarama yapılır ve görürüz.
En büyük endişe görme kaybıdır.
Tümörler bazen kanayabilirler.
Kanadıklarında, tümör hızla büyümez
ama hacim hızla artar çünkü kanamayla tüm alan dolar
ve optik sinirlere baskı uygular.
Yani insanlar hayatlarının en kötü baş ağrısıyla
ani görme kaybı yaşadıklarında, bu tıbbi bir acil durum teşkil eder.
Acile giderler ve genellikle
24 saat içinde ameliyata alınırlar.
Tümörü oldukça büyüktü ve optik sinirlere baskı yapıyordu
ve ameliyatla alınması gerekiyordu.
Sekiz ila on saatlik bir beyin ameliyatı geçirmek üzere olduğumu
ve bir garantisinin olmadığını biliyordum.
Onunki sağ karotid arterlerini sarmıştı.
Bu durumda ameliyatı, ortalama ameliyatlardan daha karmaşıktı.
Karotid arterler üzerinde ameliyat yaparken sakatlıklar meydana gelebiliyor.
Mesela, ameliyattan sonra yetilerini
tamamen yitirdiğini düşünelim. Bu onun için nasıl bir yaşam tarzı olur?
Ama en kötü ihtimal ölümdü.
Koridorda ailemle, Johnnie'yle ve Willie'yle yürüyordum
ve bu dünyanın en uzun lanet koridoruydu.
Ameliyathaneye açılan kapıya kadar yürüdük
ve hemşire bana bakıp
"Tamam, artık veda öpücüğü zamanı." dedi.
Ameliyattan sonra yoğun bakımda çekilmiş olan bir fotoğrafı var
ve Scott'ı öyle görmek çok korkutucu.
Kimsenin yenilmez olduğuna inanmıyorum. Chuck öldüğünde bu bakış açısını yitirdim.
Ama arkadaşınızın makinelere bağlı olduğunu görmek
bizim için ilginç bir dönüm noktası oldu. "Sırada ne var?" dedik.
Tümörü çıkarttığımızda,
optik sinirlerin etrafındaki
ve dibindeki bölgede bulunan her şeyi aldık.
Bir fıstık büyüklüğünde bile bir tümör parçası kalmamış olabilir.
Yeniden büyüme riski var çünkü karotid arter dışındaki
bölgeye çok büyük risk olmadan ulaşamadık.
Bir ay geçti, zihnim berraklaşmıştı,
kulaklarım berraklaşmıştı.
Çok uzun süredir olmadığı için var olduğunu bile bilmediğim
birçok şey geri geliyordu.
Kendinizi fiziksel olarak iyi hissetmek zihinsel tutarlılığa da yardımcı oluyor.
Ama bundan kimseye bahsetmiyordum.
Ve hemen döngüye girdim.
Çocukken bıçaklandığı zamankinden farklı değildi.
O şeyleri depolayıp kaldır. Sakla.
Kimsenin bunu bilmemesi onun için çok önemliydi.
Bir şeyle yüzleşmemenin en kolay yolu,
onu içinize atıp yok saymaktır.
Bu, bir şeyle yüzleşmeye eşit olmaz, değil mi?
Bu, onu çözümleme yeteneğinize bağlıdır.
Tümörümü bir zayıflık olarak görüyordum.
Ve tüm hayatımı zayıf olmayarak geçirmiştim.
Hayatınız boyunca güvende olmak için
mücadele etmişken savunmasız olmak çok zor bir durum.
Fiziksel iyileşme kısmında ilerledikçe,
zihinsel olarak geriye gidiyordum.
Hipofiz tümörü, hipofiz bezini itiyor.
Bu bez, her gün kendinizi nasıl hissettiğiniz konusunda öneme sahip.
O hormonlar o kadar hızlı toparlanmıyor. Bazen hiç toparlanmıyorlar.
Bu yüzden hastalara,
"Kendini bitkin hissedebilirsin. Depresif hissedebilirsin." diyorum.
Vücudun kendini yeniden ayarlaması aylar alır.
Scott'ın bir yıl boyunca taramaları beklerken
ve "Altı ayın daha var." deniyordu. "Yumuşak olman gerek."
Ve bununla başa çıkma şekli, tümörü için en iyisi olmadı.
Bir dost olarak, "Bu hayat üzerine mi geliyor? Maceranın zirvesinden
bu uzun ve yavaş rampada mısın?" demek çok zor oluyor.
İnsan bununla nasıl barışır ki?
Yardım çığlığı atıyordum ve bunu nasıl isteyeceğimi bilmiyordum.
Bence Scott için asıl dönüm noktası,
bunu ona hiç söylemedim
ama dibe vurup alkollü araç kullanmaktan ceza aldığı gün oldu.
O sabah onu Sac Bölge Hapishanesi'nden almaya gittiğimde,
arabayla eve dönerken sanırım her şey yüzüne çarptı.
O ceza hayatını kurtardı.
Her zaman evrenin
insanları bir sebepten ötürü bir araya getirdiğine inanmışımdır.
İlk tanıştığımız zamanı hatırlıyorum.
Scott'la bir ortak arkadaşımız aracılığıyla tanıştık.
Bir kayak tepesinde tanıştık ve bu bir kör randevuydu.
Kesinlikle bir çekim oluşmuştu.
Scott'la ilk tanıştığımda
beyin tümöründen sonra iyileşme sürecinde olan sert Scott'tı.
Sezgisel biriydi
ve benimle kendine has bir iletişim kuruyordu.
Ve ona anında âşık oldum.
Sevgili Patricia'ma, seni çok seviyorum.
Çok şiddetli ve inanılmaz bir aşk yaşadık.
Beni bir koruma ve güç balonuyla sarmaladı.
Birlikte katman katman geçmişi iyileştirdiğimiz
yok sayılamaz bir şeydi.
Ama yine de aramızda bir okyanus vardı.
Beni nasıl içeri alacağını bilmeyen biriyle
hayatımın en büyük aşkı içinde sıkışıp kalmak gibiydi.
Neden daha fazla yaklaşamadığımı anlayamıyordum
ve nehirde sahip olması gereken zihin yapısının
yani duvarlar örmesinin ilişkiye de sirayet ettiğine inanıyorum.
Evde zor bir gün geçiriyorsam ya da ağlayarak arıyorsam,
"Biraz dayanıklı ol Trish." diyordu.
Bana gelip
"Bunu artık yapamam.
Duygusal olarak tamamen erişilmez durumdasın." dedi.
Geldiğim noktada,
"İletişim kurmak için farklı bir dil bulmalıyız." diyordum.
O sıralarda onu
olumsuz sevgi kalıplarımız ve dünyaya kendimizi yansıtma şeklimiz
ve nedenleriyle ilgili bir terapi sürecine başlaması için teşvik ettim.
Kim terapiye gider ki?
Gençliğimin büyük kısmını bu bokla alay ederek geçirdim.
Çocukluğunda yüzleşmemiş olduğu bir sürü şey vardı.
İlişkilerinde şifalanması gereken
çok fazla şey olduğu belliydi.
Teslim olma fikrini kabullenmeye başlamıştım
ve o noktada
onun söyleyeceklerini dinledim ve...
Gidip yardım aldım.
Çok yavaşça, sohbet etmeye başladım.
Bahsetmeye başladıkça,
iyileşme de gerçekleşmeye başladı.
Savunmasızlığın güç olduğunu hissedebiliyordum. Zayıflık değildi.
Ve savunmasızlık ileriye giden yoldu.
Kalbiyle hareket ederek de hırslı bir sporcu olabileceğini
anladığı anda,
yogaya, meditasyona ve okumaya derin bir dalış yaptı.
Bir noktadan sonra, o perdenin arkasında yaşayamaz oldu.
Onun arkasından biraz çıkmanın faydasını gördü.
Kendini ileriye atarak,
hayatında önceden yaptığı şeyi değil,
övünülecek başarılarını değil,
"Ben kimim? Benim gerçeğim ne?" diye düşünüyordu.
Artık sadece fiziksel olarak değil, zihinsel
ve ruhsal olarak da iyileşiyordum.
Yeniden kano yapmayı denemek istiyordu.
Onun için bunun ne anlama geldiğini
tam olarak anladığımı düşünmüyorum.
Yapması gereken tek şey tekrar atına binip
eskisi gibi bir sporcu olmaktı.
Kendime, "Yataktan çık ve git.
Kendini o şeyde oturacak bir yere götürmekten başka
bir şey düşünme. Oraya gitmek için kendini zorla." dedim.
Ve yavaş yavaş kano yapmaya geri döndüm.
İlk ay biraz aşağılayıcıydı.
Çok yüzdüm.
Bir sürü hamleyi kaçırdım.
Düzenli olarak kıçım tekmeleniyordu.
Bu resmen en baştan başlamak gibiydi.
Ama sonra daha iyi hissetmeye başladım.
Alışkanlık gibi gelmeye başladı.
Hayatıma nehri tekrar sokmanın
getirdiği o sevgiyi tekrar hissetmeye başladım.
İyileşiyordum.
North Fork Payette'e geri dönmem gerektiğini biliyordum.
Her şeyin başladığı yer orasıydı ve benim için çok anlamlı bir yerdi.
North Fork'a gitmek üzere arabama bindim
ve bir çocuk yanıma geldi. Aniol'la tanıştım.
Onun dünyanın en iyi kanocularından biri olduğunu biliyordum.
"Nehre mi gidiyorsun?" diye sordu. "Evet, gidiyorum." dedim.
"Harika. Ben de gelebilir miyim?" diye sordu.
"Sorun değil evlat. Pılını pırtını topla. "dedim.
O zamanlar evet, o bir idoldü.
Örnek alınacak kişiydi.
Bir saatlik yolculuktan bir sürü hikâye çıktı.
Dört nehirde kürek çekmeyi ne kadar istediğinden bahsettik.
"Dördüncü nehir hangisi?" dedi.
Ben de o sene Pakistan'a gidecektim.
Beni Indus'a davet etti.
Bu tüylerimi diken diken etti.
Gidinceye kadar buna inanmayacağım ama evet, bunu yapalım.
Aniol'un benim için yaptığını,
ben olsam benim durumumdaki başka biri için yapmazdım.
Beni geri aldı ve kaybettiğim bir şeyi yeniden öğrenmeme izin verdi.
Başlarda, benim için bir idolden fazlasıydı.
Büyük Scott, büyük kanocu, efsane.
Aylar geçtikçe,
gerçekten çok iyi dostum olmuştu.
Kanoculuk kariyerimin büyük kısmını
her türlü zayıflığı dışlayarak geçirmiştim ve şimdi orada
büyük farkla en zayıf halkaydım
ve kanoculuk dünyasındaki dostlarım beni dışlamadı.
SCOTT'IN İNİŞİ KALİFORNİYA
İLK İNİŞİNDEN 20 YIL SONRA
Eğer yaralanırsam, kısmet olmadığı düşüncesine teslim oldum.
Denerken öleceksem öleyim.
Çalışmalarımız o zaman karşılığını vermeye başladı.
Bu çılgıncaydı. Size acayip minnettarım çocuklar.
Vay anasını.
20'li yaşlarında olan birkaç çocuğun
Indus'a gidebilmem için
beni forma sokmasına ihtiyacım vardı.
Bir emar çektirmek için hazırım.
Bu, yılda bir kez yapılan bir şey.
Gidip bir tarama yaptırıyorum
ve tümörün stabil olup olmadığını bana gösteriyor.
Doktor Jian beni aradı ve
"Radyasyon alma zamanı. Tümörün büyüyor." dedi.
Ne yaşaması gerektiğini açıkladıklarını hatırlıyorum.
Radyasyon ve farklı tedavi seçenekleri.
O zamanlar Scott'ın "Canı cehenneme." dediğini çok net hatırlıyorum.
Tüm doktor randevularımı iptal ettim.
Bilmek istemiyordum. Umurumda değildi.
Sadece gidip Indus'ta güvenli şekilde kano yapabileceğim
bir alanda olmak istiyordum.
Tek umurumda olan buydu.
Pakistan, ilişkimizde bir yarık oluşturmuştu.
Gitmeme izin verdiğin için teşekkürler. Aman Tanrım.
Ben mi, Tanrı mı?
Her şey, sen, Tanrı, bedenim,
beynim, tümörüm, her şey. Bu çok iyi.
O noktada, Indus'a gitmesiyle arasına hiç kimsenin
ve hiçbir şeyin giremeyeceğini zihninde netleştirmişti.
Ve sanırım
artık sadece beyin tümörü olan bir partnerim yoktu.
Hayatını başka bir şekilde riske atacak olan bir partnerim vardı.
Bunun sonucunun ne olacağını nasıl arkanıza yaslanıp beklersiniz ki?
O noktada bir seçenekle yüzleştik.
Aşkımıza devam mı edecektik,
ruhlarımızı onurlandırıp kendi yollarımıza mı gidecektik?
Sanırım kendimizi onurlandırmayı seçtik.
Scott için bu, gidip o nehirde kano yapmak demekti.
Bayanlar ve baylar, bizimle uçtuğunuz için teşekkür ederiz...
Bunun nereye varacağı şu anda büyük bir soru işareti.
PAKİSTAN
Radyasyon tedavisinden
ve tekrar ameliyat olmaktan çok korkuyorum.
Ben bir savaşçıyım ve savaşacağım
ama sanırım benden üstün gelecekse de, gelir.
Sanırım Indus Nehri'nin
kano yaptığım en zor nehir olduğuna hiç şüphe yok.
Sadece muazzam sayıdaki hızlı sular yüzünden değil.
200'den fazla 5. seviye noktası var.
INDUS NEHRİ DÖRT NEHRİN SONUNCUSU
Uzunluğu ve her gün orada olmak,
kendinizi zorlamak ve bir vadide tıkılıp kalmak.
Şu anda burada olmak gerçeküstü.
Bulunduğum yer ve unuttuğum bunca şey varken,
yaşadıklarımdan sonra bunun gerçekleşeceğini düşünmezdim.
Bundan vazgeçmiştim.
Tümör ameliyatı başıma gelmiş olan
en mahcup edici şeydi. Sonra
tümörün tekrar büyüdüğünü öğrenmek de
çok fazla mahcup edici bir andı.
Toparlanmak için sekiz ila on günüm var.
Çok minnettarım.
Scott'ın burada olması gerçekten harika.
Bu bir ömür boyu sürmüş olan emeğin sonucu ve bunu onunla,
bu kadar hayranlık duyduğum biriyle paylaşabilmek çok özel bir deneyim.
Scott'la dün Pakistan'a gelinceye kadar hiç tanışmamıştım.
Hastalığından ya da yıllardır yaşadığı
sorunlardan hiç haberim yoktu.
Ortamdan uzun süre uzak kalmıştı.
Aklımın bir köşesinde bu vardı.
"Bu adamda hâlâ iş var mı?
İleri gidip Indus'u bitirebilecek mi?" diyordum.
Çünkü sakin bir nehirde ilerlemiyoruz.
Indus bu işin zirvesidir.
Bu geziden sonra eve gidip
tümörün ne kadar büyüdüğünü görmek için emar çektirecek.
Hepimizin sahip olduğu ortalama yaşam süresine sahip olmayabilir.
İşte başlıyoruz.
Ekibe rehberlik etmek, hatlarımızı korumak
ve gideceğimiz yer konusunda kesinlikle sorumluluğum var.
En önemli yerleri bildiğim konusunda kendime olan güvenim tam
ama iki yüz hızlı akıntı noktasından bahsediyoruz.
Bazı hızlı akıntılar peş peşedir,
yani birinin üzerinde ilerlerken
bir sonrakine geçersiniz
ve bu da size hiç güvende olmadığınız hissini verir.
Sürekli tehlikedesiniz.
Sürekli uçtasınız ve oradayken üzerinizde sürekli bir baskı var.
Bu, sonuç olmadan kürek çekmek demek değil.
Lanet olsun. Siktir!
Şuna tutun. Tutun.
Tutun!
Seni buradan alamam. Üzgünüm. Çık dışarı.
Aniol su üzerinde kalınca sanırım fark ettik ki,
o su üzerinde kalabildiyse, hepimiz kalabilirdik.
Bu benim için işin rengini değiştirdi.
Hiçbirimiz şu anda çok hırpalanmayı kaldırabilecek durumda değiliz.
Biraz ısınıp gece iyice dinlenmek ve yarın tekrar
bunu denemek için hazırız.
Yaparken rahat hissettiğimden fazlasını yapmak konusunda baskı hissetmiyorum.
Ve sadece kalbimi dinleyeceğim.
Bu şeyin sonunda tek parça olarak kalabilmeyi umuyorum.
Artık sorunsuzca yollarda olduğum bir alanda değilim.
Daha çok, yola çıktığım için kendimi şanslı saydığım bir yerdeyim.
Şu anda kendimi çok küçük hissediyorum.
Hey!
Siktir!
Hızlı akıntılar uzun. Çok karmaşıklar.
Bu büyük bir yapboz. Yavaşça bir araya getiriyoruz.
Çevrede birden fazla hareket var. Kapılırsanız akıntıyla gideceğiniz
devasa yığma çukurlar var.
Her sporda, sizden önce örnek oluşturmuş,
bir şeyi alıp onu olabildiğince ileri götürmüş olan nesiller vardır.
Ta ki daha genç, daha yaratıcı biri gelip
sizin çok küçük yaştan beri yaptığınız şeyi inceleyinceye gelene kadar.
Şimdi bu sporu inanılmaz bir yere
taşımış olan genç çocuklarla kürek çekiyorum.
Tekrar büyüyormuş ve öğreniyormuş gibi hissediyorum.
Bu gezideki her kişi inanılmazdı.
Ben onların yaşındayken çok daha farklıydı.
Hiç ego yoktu.
Bu muhteşemdi!
Hayatım boyunca katıldığım en destekleyici gezi oldu.
Bunu kucaklayabilmek ve o davranışı teşvik edip
bunun bir parçası olmak, hayatımın şu noktasında bir onur.
Benny'i görmek ve Aniol'un o nehri yarıp geçmesini izlemek.
Ağzım açık kaldı. Hayran kaldım.
Dünyada birçok yere gittim ve hepsini çok seviyorum.
Ama burası benim için özel bir şeye sahip. Benzersiz bir yer.
Kendimi yuvamda hissediyorum. Nehirler, dağlar, iyi insanlar,
hepsi gelip tadını çıkartmak ve keşfetmek için bir kombinasyon
çünkü bu bölge gördüğüm her şeyden çok daha farklı.
Şerefe dostum.
Teşekkürler.
Salud, amigo.
Lanet olsun, bu çok iyi.
Gezinin dönüm noktasına gireceğimizi biliyorken
bazı tahminlerde bulunuyoruz. Sinirler de biraz gergin.
Akıntının devamında hakkında bir şeyler tahmin ettiğim bir hızlı akıntı var.
Buna, "Hız İhtiyacı" deniyor. Çok göz korkutucu.
Hayatımdaki her şeyi kontrol etmeye çalıştım.
Tümörümle birlikte, bunun üzerinde kontrolüm olmadığını fark ettim
ve hayatın akışına teslim oldum.
Artık hiçbir şeyin sonucunu kontrol etmeye çalışmıyorum.
Sadece kalbimi ortaya koyuyorum.
Ve bu bana çok özgürlük verdi.
INDUS VE GİLGİT NEHİRLERİNİN BİRLEŞİM YERİ
Evet dostum.
Başardık!
Teşekkürler dostum.
Dördüncü! Muhteşem dostum!
-Bunu yaptığımıza çok sevindim. -Teşekkürler.
Göz ucuyla Scott'un...
Başını sprey güverteye dayamıştı.
Sonunda bu dördüncü nehri tamamlamanın
ne kadar önemli olduğunu anladım. Bu 20 yıllık bir yolculuk.
Siktir, evet.
Bunu yapabileceğimi hiç düşünmezdim.
Başardım.
Bu gerçek bir hikâye.
Indus'u bitirdikten sonra emar çektirdim.
Büyümüş olduğundan emindim.
Kesinlikle emindim.
Bir kez büyümeye başlarsa, durmadığı söyleniyordu.
Emara girip
ne kadar büyüdüğünü öğreneceğim için kaygılanıyordum.
Doktor Jian beni aradı ve
"Hey, tümöründe hiçbir büyüme olmadığını
söylemek için aradım." dedi.
Olanlara inanamıyordum.
Kano yapmanın ve çevrendeki insanlara kendini açmanın
tümörün büyümesi ya da bunun gibi bir şey üzerinde
bu kadar etkisinin olabileceği
bana inanılmaz geldi.
Düşünsenize.
İlk başta zayıflık olarak gördüğüm, beni aşağı çektiğine
inandığım bir şey oldu.
Ve şimdi geriye dönüp bakıyorum.
Bu başıma gelmiş olan en iyi şey.
Bunu anlatmak için buradayım.
Scott, doğa sporu yaşamının ve terapi sürecinin
tümörünün büyümesine etki edip etmediğini araştıran bir tıbbi çalışmaya dahil oldu.
İyileşme hikâyesini dünyanın her yerindeki başka insanlara anlatmaya devam ediyor.
Tümörle olan savaşı devam ediyor.
Yine de, doktorları uzun ve sağlıklı bir yaşam sürebileceğine inanıyorlar.
Hâlâ yıl boyunca kano yapıyor.
İşte harika bir adam.
Çok çok iyi.
Tamam. Güzel.
Alt yazı çevirmeni: Öyküm Mutlusoy