Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ο κόσμος διαλύει τους πάντες, τους σπάει σε κομμάτια,
και μετά, κάποιοι γίνονται πιο δυνατοί ακριβώς στα σημεία που έχουν σπάσει.
-ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ
Όταν στέκεσαι πάνω από έναν χείμαρρο…
όλα είναι υποθετικά.
Φαντάζεσαι κάθε κίνηση.
Κάθε ρεύμα.
Κάθε χτύπημα του κουπιού.
Και ακόμα ξέρεις πολύ καλά
ότι παρ' όλο που έκανες τόσο πολλά
για να ετοιμαστείς γι' αυτήν τη στιγμή,
μπορεί όλα να πάνε στραβά.
Όταν αποχώρησα από το καγιάκ, αρχικά, ήταν…
ΣΚΟΤ ΛΙΝΓΚΡΕΝ ΚΑΓΙΑΚΕΡ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
για τρεις μήνες και όλα καλά. Θα επέστρεφα αμέσως.
Δεν σκόπευα να αποσυρθώ από το καγιάκ οριστικά.
Μόλις συνειδητοποίησα τι εγχείρηση
θα έκανα, τίποτα δεν ήταν σίγουρο.
Αφιέρωσα τη ζωή μου στους πιο επικίνδυνους ποταμούς.
Αυτήν τη φορά, ήταν διαφορετικά.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα
ότι θα αντιμετώπιζα τον πιο τρομακτικό χείμαρρο.
Και ήταν στο κεφάλι μου.
Στο Today με τον Ντέιβιντ Μπλουμ.
Καλημέρα. Συγχαρητήρια.
Ευχαριστούμε.
Σκοτ, όπως είπαμε, είσαι καγιάκερ παγκοσμίου κλάσεως.
Αλλά ακόμα κι εσύ σάστισες μπροστά σ' αυτό το εγχείρημα.
Γιατί ο κόσμος το αποκαλεί "το Έβερεστ" των ποταμών;
Η πρώτη κατάβαση θα γραφτεί στα χρονικά
ως η πλέον επιτυχής αποστολή των καιρών μας.
Σκοτ, τι έπεται; Είσαι 30 τώρα.
Ποια είναι η επόμενη περιπέτεια;
Υπάρχει ένα μέρος στο δυτικό Θιβέτ. Λέγεται Όρος Καϊλάς.
Τέσσερις ποταμοί ρέουν απ' αυτήν την κορυφή.
Με κατεύθυνση τα σημεία του ορίζοντα.
Θα ολοκληρώσω τους τέσσερις μεγαλύτερους ποταμούς στα Ιμαλάια.
Δεν το προτείνεις σε αρχάριους καγιάκερ.
Αποτελεί πολύ δύσκολο εγχείρημα.
Όχι, είναι για κάποιον απολύτως ταγμένο,
που έχει αφιερωθεί στο να διασχίζει μεγάλους ποταμούς.
ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Η πρώτη μου ανάμνηση είναι μάλλον μια βάρκα.
Ο μπαμπάς μου λάτρευε τους αγώνες ταχύπλοων.
Την έβαζε μπρος και έτρεμε όλο το σπίτι.
Ο μπαμπάς μου ήταν ατίθασος.
Δεν ζούσαμε κοντά στα βουνά. Ούτε κοντά στον ωκεανό.
Μεγαλώσαμε στις καυτές κοιλάδες των Σαν Μπερναρντίνο, Φρέσνο, Σακραμέντο.
Είμαστε πραγματικά παιδιά της κοιλάδας.
Τα αγόρια, θα μιλήσω στον πληθυντικό και για τα δύο,
επειδή ήταν σχεδόν αχώριστα.
Τα αδέλφια ήταν πολύ δεμένα.
Πίστευα ότι τα υγιή παιδιά ήταν δραστήρια
και οι γιατροί θα ήταν περιττοί.
Τα πρώτα χρόνια ήταν ωραία. Πολύ διασκεδαστικά.
Ώσπου ο μπαμπάς τους κι εγώ πήραμε διαζύγιο.
Για πολλά χρόνια, το μετανιώνω, με καταλαβαίνετε;
Έπρεπε να προσπαθήσουμε να μείνουμε μαζί.
Αλλά δεν ήταν γραφτό. Δεν γινόταν.
Η μαμά μου είχε μόλις χάσει τη δουλειά της και αποφάσισε να επιστρέψει στη σχολή.
Τότε, ζούσαμε από τα φοιτητικά δάνεια.
Ο μπαμπάς μου ήταν πωλητής που ταξίδευε. Δεν ήταν κοντά μας.
Ζούσαμε στο Σαν Μπερναρντίνο και στη γειτονιά που μεγαλώσαμε
ήταν δύσκολα τα πράγματα.
Το σπίτι μας ήταν ασφαλές. Αλλά αν έφευγες δύο τετράγωνα πιο κάτω,
ήταν ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος.
Υπήρχαν πόρνες στη γωνία. Έμποροι ναρκωτικών.
Υπήρχαν παιδιά με όπλα στο σχολείο.
Εκείνη την εποχή, υπήρχε μόνο ένας τρόπος στο μυαλό μας
για να τα καταφέρεις να κερδίσεις τον σεβασμό.
Μόνο αν ήσουν γυμνασμένος
και έμπλεκες σε καβγά θα αποδείκνυες την αξία σου.
Αν κάποιος μας προκαλούσε, αυτό ήταν.
Βγάζαμε το πουκάμισο και αρχίζαμε το ξύλο.
Μας ενοχλούσαν πολύ, ειδικά εμένα.
Έφευγα από έναν φίλο για να πάω στο σπίτι μου,
και τσακώθηκα με δυο παιδιά.
Και ένα από τα παιδιά με μαχαίρωσε στον ώμο.
Ευτυχώς, ήμουν πιο γρήγορος απ' τα άλλα παιδιά,
και κυριολεκτικά γλίτωσα τρέχοντας.
Θυμάμαι να τρέχω στην πόρτα και να λέω στον αδελφό μου ότι με μαχαίρωσαν.
Θυμάμαι να συζητάμε
να το κρατήσουμε κρυφό από τη μαμά.
Ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν θα έλεγα τίποτα.
Ξέραμε ότι όσο πιο πολλά κρατούσαμε κρυφά απ' τους γονείς μας
τόσο λιγότερο θα ανησυχούσαν.
Λέγαμε ότι θα ήμασταν "τάφος".
Δεν θα το συζητήσουμε ξανά.
Έγιναν διάφορα, κατά την παιδική μας ηλικία,
ο Σκοτ είχε πάρει αποβολή από το σχολείο, είχε συλληφθεί
για ανοησίες.
Αποκτήσαμε κάποια ελαττώματα.
Χάσαμε το σπίτι. Δεν είχα χρήματα.
Τα γνωστά. Είχαμε ξοφλήσει.
Έπρεπε να πάρουμε τον Σκοτ και τον Ντάστιν από κει.
Η μαμά μου παράτησε το κολέγιο,
και μετακομίσαμε στο Σακραμέντο, στο Ρόκλιν-Ρόζβιλ.
Τότε, σαν να ηρέμησαν λίγο τα πράγματα.
Γείτονές μας ήταν η οικογένεια Στάνλεϊ.
Ζούσαν πολύ κοντά στη Μαίρη και τα αγόρια και τους μύησαν στο ράφτινγκ.
Μόλις έκλεινε το σχολείο, φεύγαμε για τον ποταμό, για τα βουνά.
Κάναμε πράγματα εντελώς πρωτόγνωρα.
Και νομίζω ότι το είδαμε ως ευκαιρία.
Ο Νταγκ, ο μεγαλύτερος αδελφός, είχε μια σχολή ράφτινγκ.
Και ήταν η προσωποποίηση της άποψης ότι η ζωή ήταν κάτι παραπάνω
από γλέντια, καβγάδες και παράνομες μαγκιές.
Ο Ντάστιν κι ο Σκοτ τέλειωσαν τη σχολή ράφτινγκ
και έγιναν οδηγοί.
Δούλευαν τα καλοκαίρια.
Τότε σκέφτηκα
ότι αυτό με γεμίζει πραγματικά.
Όταν είσαι οδηγός ποταμού, είσαι υπεύθυνος για τις ζωές άλλων.
Ξαφνικά, ο αδελφός μου κι εγώ αρχίσαμε να βλέπουμε τη ζωή με άλλο μάτι.
Αφήσαμε την απερίσκεπτη ζωή μας,
και ξαφνικά βρεθήκαμε στη φύση με τόσες ευθύνες.
Ήθελα να ακολουθήσουν τα όνειρά τους,
τον δρόμο τους, να κάνουν αυτό που ήθελαν.
Και ήξερα ότι ήταν καλοί σε ό,τι κι αν έκαναν.
Τον έβλεπα συνέχεια στις όχθες του ποταμού,
να κοιμάται σε έναν υπνόσακο, τι θα κέρδιζε απ' αυτό;
Δεν έβλεπα επάγγελμα.
Ώσπου πήγα μαζί του στον ποταμό Κολοράντο.
Συγκλονίστηκα.
Ήταν ένα εκπληκτικό ταξίδι.
Το κατάλαβα. Τότε το κατάλαβα.
Ο ποταμός άνοιξε τα μάτια σε μένα και τον αδελφό μου.
Διοχέτευσε μια ενέργεια που είχαμε μέσα μας
και χρησιμοποιούσαμε με αρνητικό τρόπο
σε κάτι θετικό.
Και δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο στη ζωή μου
εκτός από το να κατεβαίνω τον ποταμό. Είχα κολλήσει,
όσο δεν πάει.
Στην ουσία, γνώρισα το καγιάκ μέσω του ράφτινγκ.
Και θυμάμαι να μου το περιγράφει ένας φίλος μου.
Υποστήριζε ότι το ράφτινγκ είναι σαν να οδηγείς λεωφορείο.
Το καγιάκ είναι σαν να οδηγείς αγωνιστικό αμάξι.
Το αγωνιστικό θες να οδηγείς. Και συμφώνησα απολύτως.
Για κάποιον που δεν ήξερε από καγιάκ,
οι χείμαρροι είναι ουσιαστικά φτιαγμένοι από κύματα, τρύπες,
βράχια και ρεύματα.
Αν δεν τα αποφύγεις αυτά, μπορεί να φρακάρεις.
Μπορεί να αναποδογυρίσεις με το καγιάκ.
Αν δεν μπορείς να κουνήσεις το καγιάκ, θα χρειαστεί να κολυμπήσεις.
Και μετά είσαι στο έλεος του ποταμού.
Η κατάβαση ενός ποταμού με καγιάκ είναι μια απίστευτη εμπειρία
που δεν σου προσφέρει κανένα άλλο πλωτό.
Μπήκα στο καγιάκ και αρχικά δυσκολεύτηκα πολύ.
Αλλά πρώτη φορά καθόμουν τόση ώρα σε καγιάκ.
Και φεύγοντας έπρεπε να αποφασίσω.
Εάν θα πήγαινα στο κολέγιο
ή αν θα συνέχιζα να κάνω τον οδηγό ποταμού με καγιάκ.
Αποφάσισα να κάνω το δεύτερο,
και την άνοιξη, αφού τέλειωσα τις διαδρομές,
φόρτωσα το καγιάκ μου και πήγα στο Μπανκς του Άινταχο.
Και ξαφνικά,
κωπηλατούσα στον Νορθ Φορκ Παγιέτ κάθε μέρα.
Το Νορθ Φορκ ήταν το ιδανικό μέρος τότε.
Τότε γνώρισα τον Τσάρλι Μάνσι.
Τότε, ο Τσάρλι ήταν ο "βασιλιάς" του Νορθ Φορκ.
"Νορθ Φορκ Παγιέτ". Τους είπα να το βάλουν
στην άδεια οδήγησης
και έκανα, πιθανότατα, δεν ξέρω,
700 ή 800 καταβάσεις στο Νορθ Φορκ από διάφορα σημεία.
Ο Σκοτ Λίνγκρεν έφτασε στο Άινταχο, με ένα Toyota
που ήταν σωστό σαράβαλο.
Φαινόταν λίγο τσαμπουκάς.
Ήταν αποφασισμένος να κάνει καγιάκ.
Με τον Τσάρλι γίναμε κολλητοί αμέσως.
Ήταν αναμενόμενο. Τον περνούσα τέσσερα ή πέντε χρόνια,
και είχε έμφυτη ικανότητα.
Πάντα ένιωθα άνετα με τον Σκοτ παρέα.
Ήξερα ότι είχα έναν καλό συνεργάτη στον οποίο μπορούσα να βασιστώ.
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 πήγα στο Νεπάλ
και διέσχισα εννιά ή δέκα ποτάμια.
Έπεισα τον Σκοτ να έρθει μαζί μου.
Αυτό χρειαζόταν μόνο να μου πει.
Σκέφτηκα ότι θα μαζέψω τα χρήματα που βγάζω εδώ για να πάμε στην Ασία.
Μόλις είχε τελειώσει το σχολείο, όταν πήγε στο Νεπάλ.
Ήταν δύσκολο να τον αφήσω να φύγει.
Είχε βάλει έναν στόχο
ο οποίος έγινε η ζωή του.
Τότε συνειδητοποίησα ότι το καγιάκ δεν ήταν κάτι
που γινόταν στην Καλιφόρνια, στο Άινταχο και στις ΗΠΑ.
Γινόταν σε όλο τον κόσμο.
Ήμουν πάρα πολύ νέος. Θα 'μουν 20 ετών τότε.
Ήμουν παιδί.
Προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι ανεπανάληπτο,
κι αυτό το έκανε πιο συναρπαστικό.
Είχα ακούσει ότι υπήρχε ένα ιερό βουνό, το Καϊλάς.
Το Καϊλάς ήταν μακριά, στο δυτικό Θιβέτ.
Επί 5,000 χρόνια, και παραπάνω, οι άνθρωποι έγραφαν
ότι αυτοί οι τέσσερις μεγάλοι ποταμοί των Ιμαλαΐων και των Καρακορούμ
πήγαζαν από τους παγετώνες τους.
Μόλις αρχίσαμε να μαθαίνουμε τους μύθους γύρω από το Καϊλάς,
ο δρόμος για μένα ήταν πεντακάθαρος μπροστά μου.
Θα τα παρατήσω όλα στη ζωή μου.
Θα προσπαθήσω όσο πιο σκληρά μπορώ
να ετοιμαστώ για να διασχίσω τους τέσσερις ποταμούς.
Αυτή ήταν, στην ουσία, η αρχή του ονείρου.
Όταν γύρισα στο σπίτι, μετά τον πρώτο μου χρόνο στο Νεπάλ,
ήταν αυτό το στιλ του καγιάκ αποστολών
που αποτέλεσε το έναυσμα για την Καλιφόρνια αργότερα.
ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Την επόμενη άνοιξη, αγόρασα μια φτηνή βιντεοκάμερα Hi8,
και τότε γνώρισα τον Τζον, τον Γουίλι Κερν
και τον Τσακ για πρώτη φορά.
Δεν έχει σημασία αν κάνεις καγιάκ,
αν βρήκες το νόημα της ζωής πλάι σ' έναν ποταμό,
υπάρχει μια αυτονόητη ταπεινότητα. Η αίσθηση του "ανήκειν".
Μια συντροφικότητα.
Παλιά, δεν το έκαναν και πολλοί.
Όταν συναντούσες καγιάκερ, ήταν συναρπαστικό.
Όταν έφτανες σε έναν ποταμό, κι έβλεπες καγιάκερ,
έβρισκες την οικογένειά σου.
Μόλις γνωρίσαμε τον Σκοτ, βάλαμε τα δυνατά μας.
Κι αυτός το ίδιο.
Είναι ηγέτης εκ φύσεως. Χωρίς αμφιβολία.
Ο Σκοτ συνεισέφερε στην ομάδα την ιδέα
να βάλει μια κάμερα ανάμεσα στα πόδια του καθ' όλη την κατάβαση.
Ο Τζόνι είχε φωτογραφική μηχανή,
κι ο Τσακ σίγουρα τους ξεσήκωνε.
Ο Τσακ πάντα ξεχώριζε.
Ήταν η κινητήρια δύναμη για όλους μας.
Δεν υπήρχε κανένας καλύτερος στον κόσμο τότε,
και νιώθαμε απλώς θεατές.
Δεν θα τον κάνετε να γελάσει.
Καγιάκ με τον Γουίλι και τον Τζόνι.
Είναι οι κολλητοί μου.
Το καγιάκ παρέα με αυτούς είναι ένας από τους στόχους μου.
Και ανεβάζει αυτόματα την ενέργεια όλων.
Σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, όταν πας να πέσεις
και τα αδέλφια σου σε περιμένουν στο αντίρευμα.
Εγώ τελικά έγινα ο τύπος που δεν είχε κάμερα.
Σκέφτομαι την ομάδα, τον εξοπλισμό ασφαλείας και το τι συμβαίνει.
Κι έτσι, όλοι ανέλαβαν τους ρόλους τους στον ποταμό.
Και αρχίσαμε να δένουμε ως ομάδα.
Ήμασταν μια ετερόκλητη ομάδα από παιδιά από όλο τον κόσμο,
και ταυτόχρονα, για διάφορους λόγους, βιώναμε τα πάντα μαζί.
Υπήρχε ένα υπόβαθρο γνώσεων,
αλλά και μεγάλο περιθώριο να εμπλουτίσουμε αυτές τις γνώσεις.
Αυτό ήταν το σημείο καμπής στις δυνατότητές μας στο καγιάκ,
χάρις στον εξοπλισμό και στις ταινίες του αδελφού μου.
Ξαναβλέπαμε τα βίντεο που είχε τραβήξει.
Κανείς δεν έχει καταγράψει κάτι παρόμοιο.
Και μετά λέγαμε
να ξεκινήσουμε μια εταιρεία παραγωγής για αρχή.
Και υπήρχαν ευκαιρίες παντού.
Για πρώτη φορά στα χρονικά του καγιάκ, σοβαρά,
υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων που ενδιαφερόταν αποκλειστικά για το καγιάκ.
Αυτό ήταν.
Θυμάμαι να αναρωτιέμαι
"Πώς γίνεται να βγάλεις λεφτά από αυτό;"
Είδαμε κάποιες ταινίες με εξτρίμ καγιάκ.
Δεν υπήρχαν πολλές. Υπήρχε το Southern Fried Creekin'.
Για να δούμε, τι θα έκανες σε μια κατάσταση σαν αυτή;
Έτσι γίνεται. Κάνοντας ταινίες για το καγιάκ.
Οι ταινίες τους ξεκίνησαν με το Good 2 the Last Drop.
Γαμάτη ταινία!
Ήταν πολύ γαμάτη! Την έχετε δει;
Όσο κακόγουστες και να 'ταν οι πρώτες ταινίες,
ήταν συναρπαστικές στους λάτρεις των ορμητικών νερών.
Αυτή ήταν η αρχή της εταιρείας παραγωγών Driftwood.
Από οδηγός ποταμού έφτασα να γυρίζω ταινίες με τον αδελφό μου.
Συνειδητοποίησε ότι όσο βελτιωνόταν και κέρδιζε βραβεία όπως το Emmy,
αυξανόταν το μπάτζετ του,
κι αυτό σήμαινε μεγαλύτερα ταξίδια.
Ήταν συναρπαστικό να είμαι μαμά τους.
Είχαν γίνει πολύ γνωστοί.
Κάναμε το σωστό πράγμα, όταν έπρεπε, εκεί που έπρεπε.
Και το καγιάκ είχε γίνει ανάρπαστο.
Έλα, Σκοτ.
Ναι!
Το είδες; Ήταν φοβερό.
Ήταν ευτυχισμένες εποχές. Όλα πήγαιναν τέλεια.
Είχαμε φτερά.
-Πώς ήταν, φιλαράκι; -Φοβερό.
Η καλύτερη διαδρομή για μένα. Εσένα, Σκότι;
Πού θα πας τώρα;
Θα πάω στο Κολοράντο για καγιάκ.
ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΟΥ ΓΚΑΝΙΣΟΝ ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ
Εκείνο το καλοκαίρι, μάθαμε για το Μαύρο Φαράγγι του Γκάνισον.
Είναι εθνικό μνημείο.
Μια τεράστια σχισμή στη γη στο οροπέδιο του Κολοράντο.
Αποφασίσαμε να μείνουμε κοντά στον ποταμό.
Ίσως βρούμε έναν νέο τρόπο να καταστρώσουμε σχέδιο.
Καθώς κατεβαίναμε, η στάθμη του νερού χαμήλωνε,
κι έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι θα μπορούσαμε να κινηθούμε.
Ο Τσακ πήρε την πρωτοβουλία.
Έκανε κουπί πάνω σε έναν βυθισμένο, επίπεδο βράχο
και ακινητοποιήθηκε αμέσως.
Το νερό του έφτανε μέχρι τη μέση, και μετά εξαφανίστηκε.
Μέχρι να κοιτάξω,
να ελέγξω από πάνω και να ξαναγυρίσω,
ο Τσακ είχε βυθιστεί από την ορμή που τον χτυπούσε το νερό.
Ήταν η κακιά η ώρα, η στιγμή, αυτό πώς το λένε.
Ήταν αυτό το σημείο.
Θα έλεγα ότι η σχέση ανάμεσα στον Τσακ και τον Σκοτ
δεν διέφερε από αυτήν ανάμεσα σ' εμένα και τον Τσακ.
Ήμασταν αδέλφια.
Βασίζονταν σ' αυτό μεγαλώνοντας.
Μεγάλωσαν με δεδομένη αυτήν τη σχέση, όπως όλοι μας.
Εκείνη τη χρονιά, ήταν ο έβδομος άνθρωπος που είχε πνιγεί,
και τέσσερις ή πέντε ήταν στην παρέα μας.
Ήταν βάναυσο.
Τύπου "Τι διάολο κάνουμε;"
Όταν πέθανε ο Τσακ,
τότε τα πράγματα σοβάρεψαν πολύ για τον Σκοτ.
Έγινε πολύ πιο νευρικός.
Και το συναίσθημα που κατέκλυσε εμένα ήταν ο θυμός.
Ήμουν πολύ θυμωμένος.
Αν ερχόσουν αγύμναστος, ή ψυχικά ασταθής,
ή αν έδειχνες οποιοδήποτε σημάδι συναισθηματικής ευαισθησίας,
αποτελούσες απειλή για την ασφάλεια της αποστολής.
Και αυτομάτως "εξοστρακιζόσουν".
Αντί να πλησιάσουμε κάποιον και να τον ρωτήσουμε αν είναι καλά,
του λέγαμε να συνέλθει και να γίνει πιο σκληρός.
"Αν δεν την παλεύεις, πάρε τα μπογαλάκια σου και δρόμο".
Θεωρείται καθιερωμένη διαδικασία. Διάταγμα.
Αιδεσιμότατε, θα συγχωρέσεις τις αμαρτίες μου;
Δεν κάναμε πολύ βαθιές συζητήσεις
περί συναισθημάτων.
Αναφέραμε εμπειρίες όπως γνωρίζαμε καλύτερα,
δηλαδή ανοίγαμε ένα μπουκάλι ουίσκι και τα πίναμε
αναπολώντας,
χωρίς απαραιτήτως να εκφράζουμε πολλά πολλά.
Μοιράστηκε μαζί μου, τα πρώτα χρόνια,
ότι είχε πολύ δύσκολη παιδική ηλικία.
Ξέρεις, νομίζω ότι όλα έπαιξαν ρόλο στον εκνευρισμό του
και τον ανάγκασαν να βρει τρόπο να προστατευτεί.
Τα κατάφερε με το να είναι σκληρός και ειδικά σκληρός απέναντι στους άλλους.
Είχα χάσει πάρα πολλούς φίλους.
Οπότε ήταν εύκολο να είμαι μαλάκας.
Έτσι δεν είναι; Αν κάποιος δεν έκανε για καγιάκ, τον έδιωχνα.
Δεν ξέραμε πώς να το χειριστούμε.
Όποτε γινόταν δύσκολο, έτρεχα στον ποταμό.
Χάνεις κάποιον άνθρωπο;
Θέλεις να …
Τον θες πίσω, έτσι; Θες να τον βρεις.
Αν σταματούσα το κουπί, δεν θα τον έβρισκα.
Ο καλύτερος τρόπος να συνδεθώ μ' αυτόν ήταν να γυρίσω στον ποταμό.
Έπρεπε να ερωτευτούμε το καγιάκ ξανά
και να ξαναβρούμε την έμπνευση όπως στις αρχές στην Καλιφόρνια,
αλλά να το εφαρμόσουμε σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Επίσης, για το καλό του Σκοτ, ήταν καθοριστικό
για τους τέσσερις ποταμούς.
ΘΙΒΕΤ
Και η πρώτη φορά που ξαναμπήκαμε στον χορό όλοι μαζί
ήταν στον Άνω Καρνάλι.
ΠΟΤΑΜΟΣ ΚΑΡΝΑΛΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ
Τραβάς τώρα;
Για όσους αγαπούν το άθλημα, το όρος Καϊλάς είναι ξεχωριστό.
Σύμφωνα με τους Ινδουιστές, όταν βρέχει στο όρος Καϊλάς,
το νερό τρέχει υπογείως και κάνει επτά φορές τον γύρο του βουνού.
Κατευθύνεται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μέσα από τα Μαλλιά του Σίβα.
Στη δύση ρέει ο ποταμός Σάτλετζ. Στον βορρά ρέει ο Ινδός ποταμός.
Ανατολικά ρέει ο ποταμός Τσανγκπό. Και στον νότο ρέει ο ποταμός Καρνάλι.
Ο Καρνάλι θα είναι η αφετηρία του ταξιδιού μας.
Θα πάμε για προσκύνημα στο Καϊλάς
και το ότι θα κάνουμε καγιάκ στους τέσσερις ποταμούς του,
ήταν για μένα κάτι σαν το αποκορύφωμα αυτού του αθλήματος.
Φτάσαμε στην πηγή του ποταμού Καρνάλι.
Μας περιμένει η πρώτη κατάβαση στις χαράδρες του Άνω Καρνάλι.
Είναι η πρώτη από τις 20 μέρες.
Μπαίνουμε και μας παίρνει επτά μέρες για να πλεύσουμε στον άνω ρου του ποταμού.
Το πρώτο φαράγγι ήταν εντελώς κλειστό,
με τοίχους ύψους δύο με δυόμισι χλμ.
Είσαι μέσα σε φαράγγι. Είσαι στη μέση του πουθενά.
Η μόνη διέξοδος είναι προς τα κάτω.
Είσαι μόνος σου.
Τι τρέχει, Σκοτ;
Η βροχή.
Ανησυχείς;
Δεν βοηθάει ν' ανησυχείς.
Στην καρδιά του Καρνάλι,
ήταν μια δοκιμασία για όλους.
Κανείς δεν το ένιωσε πιο έντονα από τον Τσάρλι.
Ένιωθε πολύ δυνατά ότι μάλλον το είχαμε παρατραβήξει.
Είναι μεγάλο φαράγγι, σοβαρολογώ.
Ήταν σε "άγνωστα νερά".
Ένιωθα σαν σε εμπόλεμη ζώνη,
όταν ήμουν εκεί πέρα, δεν ήμουν στα καλά μου.
Ένιωθα ότι ήταν πιο δυνατοί κωπηλάτες και αυτό με διέλυσε.
Ήταν πολύ δύσκολο.
Έχω δει πολλούς ανθρώπους.
Έχω δει τη στιγμή που έφυγαν.
Δεν κρατάει για πάντα. Πρέπει να καίει η φωτιά μέσα σου.
Κι όταν χάσεις τον έλεγχο, γίνεται επικίνδυνο.
Μετά βγήκαμε από τη χαράδρα. Και την επόμενη μέρα,
αποφάσισε ότι δεν θα κατέβαινε τον ποταμό μαζί μας.
Δεν κατάλαβα ότι εννοούσε "ποτέ ξανά".
Ήταν κομβική στιγμή για τον Τσάρλι κι εμένα,
γιατί δεν κωπηλατήσαμε ποτέ ξανά μαζί.
Ο Τσάρλι γνώριζε το παρελθόν μας, από τις αρχές.
Ήταν το όνειρό του, και το δικό μου, να διασχίσουμε τους τέσσερις ποταμούς.
Άντε, φιλαράκο.
-Εντάξει. Να προσέχεις. -Κι εσύ.
Τα λέμε.
Θεωρούσα πως ήμουν μέντορας του Σκοτ.
Έχει πιο πολύ ταλέντο από εμένα και θα τα καταφέρει.
Ήταν προφανές ότι λειτουργούσαμε σε άλλο επίπεδο,
και μου ράγισε την καρδιά.
Τελικά το ολοκληρώσαμε και ήταν, εκείνη την εποχή,
ένα από τα πιο εποικοδομητικά ταξίδια που είχα κάνει.
Μετά από λίγο, γνώρισα τον Μάικι και τον Άλαν
για την πρώτη κατάβαση του Σάτλετζ.
ΙΝΔΙΑ
Ο Σκοτ μού είπε για το όνειρό του
να διασχίσει τους ποταμούς από το Καϊλάς ενώ ήμασταν στον Σάτλετζ.
ΠΟΤΑΜΟΣ ΣΑΤΛΕΤΖ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ
Αν το συγκρίνω με άλλο άθλημα,
είναι σαν να σκαρφαλώνεις τέσσερις πλαγιές στο ψηλότερο βουνό.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του Σάτλετζ
είναι ένας κάθετος βράχος 900 μέτρων με τον ποταμό ακριβώς από κάτω.
Ήταν η πρώτη φορά που κωπηλατούσα με τον Σκοτ.
Ίσως να εκνευρίστηκε λίγο, επειδή ήμασταν κάπως αργοί,
ενώ είχε συνηθίσει να ορμάει.
Αλλά στο τέλος, όλοι ορμούσαμε.
Μερικές φορές, η κλίμακα σε τρομάζει,
όταν έχεις χιλιάδες μέτρα υπό κλίση.
Το πάμε σιγά σιγά.
Και θυμάμαι ότι σ' αυτό το ταξίδι συνειδητοποίησα για τα καλά
ότι οι ποταμοί στους οποίους κωπηλατούμε στα Ιμαλάια,
πηγαίνουν προς ένα φράγμα και ο ποταμός καταστρέφεται απ' αυτό.
Και αυτό το τμήμα, που έχει από τα πιο ωραία, βαθιά,
ορμητικά νερά, πλημμύρισε.
Υπέροχα ορμητικά νερά.
Έχουμε μια μεγάλη ομάδα
που περιμένει να το γιορτάσουμε στο Ραμπούρ.
Είχαμε ενθουσιαστεί μετά τον Σάτλετζ,
κυρίως επειδή ξενυχτούσαμε μιλώντας για τον Τσανγκπό.
ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΣΑΝΓΚΠΟ
Ο Τσανγκπό, από πρακτικής άποψης,
ήταν σε άλλο επίπεδο. Ήταν ένα κτήνος.
Θυμάμαι ότι μίλησα στον Τσάρλι.
Του είπα ότι σκοπεύω να τα δώσω όλα για τον Τσανγκπό
και ότι τον θέλω εκεί.
Εκείνη την εποχή, λάτρευα τη φωτογραφία,
και επειδή είχα μεγαλώσει δεν έκανα τόσο πολύ καγιάκ.
Δεν ήταν σημαντικό για μένα να διασχίσω και τους τέσσερις ποταμούς.
Ήθελα, στο μέλλον, να φωτογραφίζω την επόμενη γενιά.
Ο Τσάρλι κι εγώ είχαμε εμμονή με τον Τσανγκπό.
Είναι η πιο βαθιά χαράδρα του κόσμου.
Από τη μία έχεις οκτώ χιλιόμετρα του Τζιάλα Περί,
κι από την άλλη οκτώ χιλιόμετρα του Νάμτσα Μπάρβα.
Και διασχίζεις τη χαράδρα για 250 χιλιόμετρα.
Είναι μια κατάβαση τεσσάρων χιλιομέτρων
μέσα από κάτι που πέφτει
από το οροπέδιο του Θιβέτ με αστρονομικό ρυθμό.
Ταυτόχρονα, υπήρχε και μια άλλη ομάδα, η Γουιτγουόκερ.
Άρχισα να αγχώνομαι ότι αυτοί οι τύποι θα μας προλάβουν.
Εμφανίστηκαν λοιπόν και ξεκίνησαν,
μετά από λίγο, ο Νταγκ Γκόρντον δεν κράτησε τη σωστή γραμμή,
κατέληξε στο κέντρο του ποταμού και δεν τον ξαναείδαμε.
Όταν συνέβη αυτό, που ήταν τραγικό,
συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να το πάμε αργά.
Είχε προηγηθεί τόση προετοιμασία και μελέτη πάνω σε χάρτες από δορυφόρους
και τόση αγωνία.
Είχες μπουχτίσει από τη γραφειοκρατία,
και είχε καταλήξει να γίνει κάτι το άπιαστο.
ΚIΝΑ
Υπήρχαν τόσο πολλές παράμετροι,
και είχα ξενυχτήσει τόσα βράδια σχεδιάζοντας αυτήν την αποστολή.
Πούλησα την ψυχή μου με πολλούς τρόπους.
Για να το φέρω εις πέρας,
έπρεπε να φέρω τους καλύτερους.
Σήμερα είναι μεγάλη μέρα.
Σήμερα, ο Σκοτ Λίνγκρεν, ο Τζόνι Κερν, ο Γουίλι Κερν,
ο Ντάστιν Ναπ, ο Μάικ Άμποτ, ο Άλαν Έλαρντ και ο Στιβ Φίσερ
θα διασχίσουν τον ποταμό Γιάρλουνγκ Τσανγκπό.
Θα είναι εξαντλητικό. Ο ποταμός είναι πολύ μεγάλος.
…από το αντίρευμα, έπεσα στην αντίστροφη ροή
και όταν γύρισα, με χτύπησε ξανά προς τα πάνω.
Τελικά είναι πολύ άσχημο σημείο.
Δεν ξέρω αν ο Ντάστιν τράβηξε το πλάνο, αλλά τσακίστηκα.
Μπήκα σε μια τρύπα.
Δεν περίμενα να βγω.
Δύσκολη μέρα.
Είμαστε δέκα χλμ πάνω από τον καταρράκτη Ρέινμποου.
Αυτός ο χείμαρρος εδώ είναι η είσοδος σε μια τεράστια χαράδρα
που ήταν μεγάλο πρόβλημα στους χάρτες μας.
Ήθελε αντοχή.
Είχε μεγάλη διαδρομή. Ήθελε πόνο.
Σωστό μαρτύριο.
Δεν ξέρω. Ένιωθα να με τραβάει. Μου άρεσε.
Εδώ που κάθομαι, θεωρώ ότι είναι ακριβώς πάνω από τα πιο συναρπαστικά μέρη στη Γη.
Ο καταρράκτης Ρέινμποου, ύψους 20 μέτρων.
Και ακριβώς από κάτω είναι ένας καταρράκτης 35 μέτρων
που αντλεί τη δύναμη των Ιμαλαΐων.
Και το ταξίδι μπροστά μας παίρνει άλλη τροπή.
Πρέπει να ανεβούμε σε ένα πέρασμα
που είναι μεγάλο εμπόδιο στην αποστολή.
Ήταν ένα από τα πιο κακοτράχαλα σημεία.
Λίγο να γλιστρούσες, θα έπεφτες μετά από 600 μέτρα στον ποταμό.
Δεν με είχαν ενημερώσει ότι θα σκαρφαλώναμε το Νάμτσα Μπάρβα.
Ελπίζω να φύγουμε από δω σώοι και αβλαβείς
γιατί αυτή η κατάβαση θα είναι μαρτύριο.
Μαθαίνεις αμέσως πολλά για κάποιον και το πώς λειτουργεί,
όταν συμμετέχεις σε κάτι που δεν το λες κι εύκολο.
Η ζωή κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό.
Μόλις διασχίσαμε ένα πέρασμα τεσσάρων χιλιομέτρων.
Οι αχθοφόροι είπαν ότι αν δεν τους δίναμε τα διπλάσια χρήματα
από τα συμφωνηθέντα, θα μας άφηναν εκεί και θα έφευγαν.
Και είχαν άγριες διαθέσεις.
O αριθμός;
Αυτοί θα μας ληστέψουν και θα μας βλάψουν.
Φτάνει πια με τα λεφτά! Με ακούς;
Νομίζω ότι ο Σκοτ είχε φτάσει στα όριά του.
Ήταν η μοναδική φορά που τον είδα να φέρεται ωμά.
Άλλοι θα τον έλεγαν "ευέξαπτο".
Γαμώτο!
Ναι; Και τι θα κάνετε δηλαδή;
Με εξέπληξε.
Είναι από το στρες;
Συμβαίνει κάτι άλλο; Έχει κάτι στο μυαλό του;
-Την έχουμε ήδη γαμήσει. -Καθόλου. Απλώς μπλέξαμε.
Αλλά δεν την έχουμε γαμήσει.
Αναγκαστικά, πρέπει να τους δώσουμε τα χρήματα που θέλουν.
Μόλις αρχίσεις να φτάνεις τις 25, 30 μέρες,
η δυναμική αλλάζει.
Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες.
Και δεν είχα ξεκουραστεί καθόλου.
Αυτό που έγινε σήμερα ήταν η πρώτη φορά στα δέκα χρόνια στα Ιμαλάια
όπου μας κράτησαν αιχμαλώτους και μας λήστεψαν οι 43 αχθοφόροι μας.
Ξεκινάμε για το Πάιου, που είναι πολύ θετικό.
Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε από δω.
Θα μπορούσαμε να αποτύχουμε χίλιες φορές εκεί πέρα.
Κάθε μέρα συνέβαινε και κάτι
που απειλούσε την ίδια την αποστολή.
Το γεγονός ότι τα καταφέραμε, ακόμα και σήμερα,
το θυμάμαι, και με αφήνει άναυδο.
Όταν επέστρεψα από τον Τσανγκπό, ήμουν ψυχικά και σωματικά εξαντλημένος.
Καλημέρα, παιδιά. Συγχαρητήρια.
Ευχαριστούμε.
Σκοτ, είσαι ένας καγιάκερ παγκοσμίου κλάσεως.
Αλλά ακόμα κι εσύ αγχώθηκες.
Η εμπειρία στο Τσανγκπό μας εξουθένωσε όλους, σίγουρα,
αλλά τολμώ να πω ότι στοίχισε πιο πολύ στον Σκοτ.
Και άλλαξε τα πάντα.
Σ' αυτό το άθλημα, από άποψη συγκέντρωσης,
μπορεί να άντεχες για μέρες ολόκληρες,
και ξαφνικά όταν βγαίναμε,
ήμασταν τόσο εξαντλημένοι από την ψυχολογική προσπάθεια,
που ο μόνος τρόπος να εκτονωθούμε ήταν να αρχίσουμε τις κραιπάλες.
Η επιστροφή είναι πολύ δύσκολη σ' αυτά τα μέρη.
Άλλη μια μπύρα καβάτζα!
Μόνο αυτήν έχω!
Πώς να το δεχτώ αυτό στη ζωή μου και να το εκμεταλλευτώ για καλό
και όχι μόνο σαν βιώματα που θα νοσταλγώ;
Και όταν βρεθείς να ζεις με ένα μοτίβο,
όπου είσαι τέρμα τα γκάζια, μετά απομονώνεσαι για μέρες,
βγαίνεις έξω, αρχίζεις τις κραιπάλες, ανεβάζεις ταχύτητα και άντε πάλι,
επαναλαμβάνεις τις ίδιες τακτικές.
Είναι τρελός αυτός ο τρόπος ζωής.
Όταν τελειώσεις μια μεγάλη αποστολή που τραβάει την προσοχή,
το πρώτο πράγμα που σε ρωτάνε είναι τι θα κάνεις μετά.
Αυτό ήθελες να κάνεις.
Είσαι 30 τώρα, ποια είναι η επόμενη περιπέτεια;
Τότε, σκεφτόμουν τον Ινδό ποταμό.
Ήταν ο τέταρτος και τελευταίος ποταμός.
Διέσχισα τον Σάτλετζ, τον Καρνάλι και τον Τσανγκπό.
Μένει ο Ινδός.
Έπειτα, το Πακιστάν είναι απαγορευμένο σε κάθε είδους τουρισμό.
Έπρεπε να σταματήσω για λίγο
και να πάρω μια ανάσα.
Αυτό ήταν το θέμα. Δεν είχα σταματήσει καθόλου.
Κάναμε περιοδεία στις ΗΠΑ. Και στέφθηκε με επιτυχία,
οπότε ελπίζω να απολαύσετε το σόου.
Γύριζα αεροπορικώς τη χώρα για τις πρεμιέρες της ταινίας,
κι έπρεπε να παραδώσω κι ένα σόου.
Δεν ήμουν συνηθισμένος σε κάτι τέτοιο.
Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ και το άφησα να με καταβάλει.
Πριν, όλα αφορούσαν το καγιάκ.
Και ξαφνικά, άρχισαν να αφορούν την παραγωγή.
Προφανώς, ήταν μια μετάβαση για εκείνον
σε μεγαλύτερα μπάτζετ, οπότε χρειαζόταν αποτελέσματα.
Χρειαζόταν κατορθώματα.
Ο κόσμος έχει διαφορετικές προσδοκίες από σένα.
Ήταν σαν δουλειά πλήρους απασχόλησης,
και σε ενδιέφερε να παίξεις το παιχνίδι των επιχειρήσεων
για να δουλέψεις με μεγαλύτερους χορηγούς για περισσότερα χρήματα.
Νομίζω ότι αυτό ήταν σημείο καμπής για όλους
και για την παρέα μας με τον Σκοτ και για τα ταξίδια μας.
Είχαμε μια συζήτηση πολύ χαρακτηριστική.
Είπε ότι δεν θα διέσχιζε τον ποταμό για το κέφι του.
Τον ένοιαζαν μόνο τα πλάνα του και η αποπληρωμή του δανείου του.
Δεν τον είχα ξανακούσει να εκφράζεται έτσι.
Είναι το αντίθετο από αυτό που παλεύουμε να κάνουμε.
Είμαστε εκεί όντως για να διασχίσουμε τον ποταμό για το κέφι μας.
Τα επόμενα χρόνια άρχισα να πηγαίνω στην Αφρική.
ΛΕΥΚΟΣ ΝΕΙΛΟΣ ΟΥΓΚΑΝΤΑ
Μάλλον σωματικά και ψυχικά δεν ήμουν στην καλύτερη φάση,
αλλά κατευθυνόμασταν στον καταρράκτη Μέρτσισον.
Όσον αφορά τα ταξίδια σε ποταμούς, ήταν από τα πιο τρομακτικά.
Έχεις, από τα δεξιά του ποταμού, περιοχή της αντάρτικης οργάνωσης LRA.
Έχεις φοβερά ορμητικά νερά.
Έχεις τους περισσότερους κροκόδειλους και ιπποπόταμους στον κόσμο.
Αυτό το μέρος πρέπει να το πάρεις πολύ σοβαρά.
Αν κάτι πάει στραβά στο ορμητικό νερό,
κάποιος θα σε περιμένει στον πάτο του χειμάρρου.
Είναι μια διαδρομή που έχω κάνει μόνο μία φορά
και δεν σκοπεύω να ξανακάνω.
Σ' εκείνο το ταξίδι, κατάλαβα ότι κάτι συνέβαινε με τον αδελφό μου.
Ένιωθε αδύναμος σωματικά.
Δεν έπρεπε να δείξει φόβο.
Ήξερε ότι δεν γινόταν να αποθαρρύνει την ομάδα.
Ξέρει τους κανόνες.
Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν ότι δεν κωπηλατούσε αρκετά καλά.
Αυτό που άρχισε να συμβαίνει ήταν
ότι όταν αναποδογύριζα,
έχανα την αίσθηση του χώρου.
Δεν λιποθυμούσα, αλλά δεν ήξερα πού ήμουν.
Και πάσχιζα να γυρίσω κανονικά.
Αυτό ήταν το τελευταίο μέρος στον κόσμο
που θα 'θελες να πασχίζεις να γυρίσεις προς τα πάνω.
Η πίεση που ασκούσε ο Σκοτ στα άτομα της ομάδας ήταν
αν κάποιος δεν κωπηλατούσε αρκετά καλά, του έλεγε να μείνει εκτός.
Οπότε, στο τμήμα Μερτς για πρώτη φορά,
ήταν αυτός ο ίδιος που θα χρειαζόταν ενθάρρυνση.
Βγήκα από την αποστολή.
Σκέφτηκα να πάρω τρεις μήνες άδεια. Έπρεπε να καταλάβω τι συμβαίνει.
Δεν μπορούσα να εντοπίσω το πρόβλημα. Πήγα στον γιατρό μερικές φορές,
και τα ζωτικά μου σημεία ήταν πολύ καλά.
Ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι γερνάω και…
δεν πέρασα και λίγα.
Αλλά νομίζω ότι ενστικτωδώς,
ένιωθα ότι κάτι πιο βαθύ συνέβαινε εκείνη τη στιγμή.
Δεν μπορείς να λειτουργείς σ' αυτό το επίπεδο για πάντα.
Είναι το μόνο σίγουρο. Μπορείς να προσπαθήσεις.
Και το μόνο
που με κράταγε ήταν ο Ινδός.
Ήταν το κενό στην ψυχή μου.
Ήξερα ότι το άφηνα, όταν αποχώρησα.
Και…
αποχώρησα.
Για τον Σκότι, το να βλέπεις αυτήν τη μετάβαση,
από επαγγελματία,
να μην ξέρει καν αν αγαπά αυτό που αγάπησε.
"Είμαι στον ποταμό και δεν είμαι υγιής,
και δεν είμαι στον ποταμό, επειδή δεν είμαι υγιής".
Πόσο άσχημα μπορεί να σε πάρει από κάτω!
Πήγαινε στο μπαρ. Ξεπερνούσε συνεχώς τα όρια.
Έκανα χρήση των πάντων. Ήμουν ακόρεστος τύπος.
Ό,τι σε έκανε να νιώσεις καλύτερα.
Και μετά, αυτό που συνέβη
είναι ότι σιγά σιγά αλλά αναπόφευκτα,
ένας ένας, όλοι άρχισαν να φεύγουν.
Και αυτό έμοιαζε με φυλακή
γιατί ήσουν ολομόναχος.
Τρεις μήνες μακριά από τον ποταμό έγιναν οκτώ ατέλειωτα χρόνια.
Είμαι στο σπίτι μόνος μου
και με πιάνει πονοκέφαλος.
Αρχίζω να τα βλέπω διπλά. Και αρχίζω να κινούμαι.
Και τότε, χάνω τις αισθήσεις μου.
Ήμουν ξαπλωμένος εκεί,
και ξύπνησα, και το κεφάλι μου με πέθαινε.
Κάτι δεν πάει καλά. Πρέπει να καταλάβω τι συμβαίνει.
Πάω στον γιατρό.
Του είπα τι συνέβαινε.
Μου είπε να κάνω μια τομογραφία.
Αυτή ήταν η αρχή.
Μου τηλεφώνησαν το βράδυ.
Και μετά, μου είπε
ότι τελικά έχω έναν όγκο σε μέγεθος μικρής μπάλας του μπέιζμπολ
στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου.
Λύγισαν τα γόνατά μου.
Από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου.
Έχει αδένωμα της υπόφυσης.
Οι όγκοι της υπόφυσης εντοπίζονται με διάφορους τρόπους.
Κάποιος με άσχημο πονοκέφαλο πάει στα επείγοντα.
Μια τομογραφία. Και ιδού.
Η μεγαλύτερη ανησυχία μας είναι η απώλεια όρασης.
Οι όγκοι ενίοτε αιμορραγούν.
Όταν αιμορραγεί, ο όγκος δεν μεγαλώνει γρήγορα,
αλλά το σημείο διογκώνεται εξαιτίας του αίματος
και πιέζει απευθείας τα οπτικά νεύρα.
Κι όταν οι άνθρωποι έρθουν εξαιτίας φρικτού πονοκεφάλου
και με αιφνίδια απώλεια όρασης, είναι επείγον ιατρικό περιστατικό.
Πηγαίνουν στα επείγοντα και χειρουργούνται
συνήθως μέσα στις επόμενες 24 ώρες.
Ο όγκος του είχε μεγάλο μέγεθος κι έσπρωχνε τα οπτικά νεύρα,
οπότε χρειαζόταν χειρουργική επέμβαση.
Ήξερα ότι με περιμένουν οκτώ με δέκα ώρες χειρουργείου
και τίποτα δεν ήταν σίγουρο.
Τυλίγεται γύρω από τη δεξιά καρωτίδα.
Αυτό έκανε πιο περίπλοκη την περίπτωσή του στο χειρουργείο.
Η καρωτίδα τραυματίζεται κατά τη διάρκεια της εγχείρησης.
Θα μπορούσε να μείνει εντελώς ανάπηρος
από την εγχείρηση. Τι ζωή θα ήταν αυτή;
Το χειρότερο, βέβαια, θα ήταν ο θάνατος.
Ήμουν στον διάδρομο με τους δικούς μου, τον Τζόνι και τον Γουίλι.
Μου φάνηκε ο μεγαλύτερος διάδρομος που έχω περπατήσει ποτέ.
Στην πόρτα πριν από την αίθουσα του χειρουργείου,
η νοσοκόμα με κοιτάει
και μου λέει ότι τώρα είναι η ώρα του αποχαιρετισμού.
Έχω μια φωτογραφία του στην εντατική μετά από το χειρουργείο,
και είναι τρομακτικό να βλέπεις τον Σκοτ έτσι.
Κανείς δεν είναι αήττητος. Το συνειδητοποίησα, όταν πέθανε ο Τσακ.
Όταν βλέπεις τον φίλο σου συνδεδεμένο με τόσα μηχανήματα,
ήταν καταλυτικός παράγοντας για εμάς. Για το μέλλον.
Όταν τον αφαιρέσαμε,
καθαρίσαμε τα οπτικά νεύρα του,
αφαιρέσαμε ό,τι γέμιζε εκείνη την κυρτή περιοχή.
Δεν είχε απομείνει όγκος ούτε σε μέγεθος φιστικιού.
Υπάρχει ο κίνδυνος να ξανασχηματιστεί γιατί τα ίχνη στην εξωτερική πλευρά
της καρωτίδας θα ήταν τεράστιο ρίσκο να αφαιρεθούν.
Περνάει ένας μήνας, και νιώθω πως έχω διαύγεια,
έχουν ανοίξει τ' αυτιά μου,
νιώθω πράγματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν,
επειδή είχαν εξαφανιστεί για καιρό.
Όταν νιώθεις καλά σωματικά, βοηθάει την ψυχική σου σταθερότητα.
Αλλά δεν μιλούσα σε κανέναν γι' αυτό.
Και ξαναγύρισα στις ίδιες συνήθειες.
Όπως όταν ήταν παιδί και τον είχαν μαχαιρώσει.
Τα έκρυβε αυτά τα πράγματα.
Ήταν σημαντικό για εκείνον να μην τα μάθει κανείς.
Ο πιο εύκολος τρόπος να μην αντιμετωπίσεις κάτι
είναι να το καταπιέσεις μέσα σου, να το απομονώσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το αντιμετωπίζεις, σωστά;
Επαφίεται στην ικανότητά σου να το αφομοιώσεις.
Έβλεπα τον όγκο μου ως αδυναμία.
Και πέρασα τη ζωή μου αποδεικνύοντας ότι δεν είμαι αδύναμος.
Είναι τρομερό να νιώθεις ευάλωτος,
όταν παλεύεις να νιώθεις ασφαλής όλη σου τη ζωή.
Όσο πιο πολύ ασχολούμουν να θεραπεύσω το σώμα μου,
τόσο πιο πολύ παραμελούσα την ψυχή μου.
Ο όγκος της υπόφυσης πιέζει την υπόφυση.
Η υπόφυση είναι σημαντική γιατί ευθύνεται για το πώς νιώθεις κάθε μέρα.
Οι ορμόνες δεν επανέρχονται γρήγορα. Μπορεί και ποτέ.
Οπότε, λέω στους ασθενείς ότι μπορεί να νιώσουν ατονία, κατάθλιψη.
Θέλει μήνες το σώμα για να επανέλθει.
Ο Σκοτ καθόταν και περίμενε να κάνει τομογραφίες για έναν χρόνο,
και του έλεγαν να χαλαρώσει για τους επόμενους έξι μήνες.
Ο τρόπος που το αντιμετώπισε δεν ήταν ο καλύτερος για τον όγκο του.
Δύσκολα ρωτάς τον φίλο σου αν τον έχει καταβάλει η κατάσταση.
Ή αν έκοψε ταχύτητα μετά από τις τρελές περιπέτειές του.
Πώς να αποδεχτείς κάτι τέτοιο;
Χρειαζόμουν απεγνωσμένα βοήθεια και δεν ήξερα πώς να τη ζητήσω.
Ίσως το σημείο καμπής για τον Σκοτ,
και δεν του το είπα ποτέ,
ήταν όταν έπιασε πάτο, και η ποινή λόγω οδήγησης υπό την επήρεια.
Εκείνο το πρωί, πήγα να τον πάρω από τη φυλακή,
οδηγούσα προς το σπίτι, και κατάλαβα πόσο έντονα τον επηρέασε.
Αυτή η ποινή τού έσωσε τη ζωή.
Πάντα πίστευα
ότι το σύμπαν ενώνει τους ανθρώπους για κάποιον λόγο.
Θυμάμαι πότε γνωριστήκαμε.
Μας σύστησε ένας κοινός φίλος.
Κλείσαμε ραντεβού στα τυφλά σε μια βουνοπλαγιά,
και σίγουρα υπήρχε χημεία.
Όταν πρωτογνώρισα τον Σκοτ,
ήταν ο σκληρός Σκοτ που ανάρρωνε από το χειρουργείο του.
Είχε ένστικτο,
και επικοινωνούσε μαζί μου με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Την ερωτεύτηκα αμέσως.
Στην υπέροχη Πατρίσια, σ' αγαπώ πολύ.
Είχαμε μια έντονη και απίστευτη αγάπη.
Με έκανε να νιώθω προστατευμένη και ασφαλής.
Αναμφίβολα, προσπαθούσαμε να ξεπεράσουμε διάφορα βιώματα
του παρελθόντος, μαζί.
Ακόμα κι έτσι, υπήρχε ένας ωκεανός ανάμεσά μας.
Ένιωθα παγιδευμένη στη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου
με κάποιον που δεν ήξερε πώς να με αφήσει να τον πλησιάσω.
Δεν καταλάβαινα γιατί δεν μπορούσα να πλησιάσω.
Έφταιγε η νοοτροπία που έπρεπε να έχει στον ποταμό
η οποία αντικατοπτριζόταν στην απομόνωσή του ενώ ήταν σε μια σχέση.
Αν είχα μια άσχημη μέρα, ή αν του τηλεφωνούσα κλαίγοντας,
μου έλεγε να γίνω πιο σκληρή.
Με πλησίασε και μου είπε
ότι δεν άντεχε άλλο.
Και ότι είμαι συναισθηματικά απόμακρος.
Και εγώ πίστευα
ότι έπρεπε να βρούμε έναν άλλον τρόπο επικοινωνίας.
Και τότε τον ενθάρρυνα
να μπούμε στη διαδικασία να διερευνήσουμε τα αρνητικά της σχέσης μας
μαζί με τον τρόπο ζωής και τον λόγο της ύπαρξής μας.
Μα ποιος τα κάνει αυτά;
Πέρασα τα νιάτα μου κοροϊδεύοντας αυτές τις αηδίες.
Είχε πολλά θέματα από την παιδική του ηλικία.
Υπήρχαν πολλά που φάνταζαν ξεκάθαρα
ότι έπρεπε να διορθωθούν στις σχέσεις του.
Είχα αρχίσει να σκέφτομαι την πιθανότητα να τα παρατήσω,
και εκείνη τη στιγμή,
άκουσα τι είχε να πει και…
ζήτησα βοήθεια.
Με αργούς ρυθμούς, άρχισα να συζητάω.
Όσο μιλούσα γι' αυτό,
τόσο πιο πολύ με βοηθούσε.
Ήμουν ευάλωτος και το έβλεπα ως δύναμη. Δεν ήταν αδυναμία.
Αυτή η ευαισθησία θα με βοηθούσε να προχωρήσω.
Έπεσε με τα μούτρα στη γιόγκα και τον διαλογισμό,
και στο διάβασμα, και επιτέλους συμμορφώθηκε με την ιδέα
να ηγείται με ενσυναίσθηση και συνάμα να είναι δυνατός αθλητής.
Έπαψε να κρύβεται πίσω από τα προσχήματα.
Είδε πόσο τον ωφέλησε, όταν σταμάτησε να απομονώνεται.
Και επιτέλους εκφράστηκε,
που δεν το είχε ξανακάνει στη ζωή του,
όχι για τα επιτεύγματά του, ούτε για τις δάφνες του,
αλλά για το ποιος είναι τώρα, τι πρεσβεύει.
Δεν θεραπεύτηκα μόνο σωματικά,
αλλά ψυχικά και πνευματικά.
Ήθελε να ξαναπροσπαθήσει να κάνει καγιάκ.
Και δεν νομίζω ότι κατάλαβα καλά
ή μάλλον δεν μπορούσα να καταλάβω τι σήμαινε γι' αυτόν.
Το μόνο που του έμενε ήταν να ξαναμπεί στον χορό
και να ξαναγίνει ο αθλητής που ήταν.
Είπα στον εαυτό μου ότι έπρεπε να σηκωθώ και να φύγω.
"Μην ανησυχείς για τίποτα άλλο παρά μόνο να μπεις στο πνεύμα
και να καθίσεις. Ανάγκασε τον εαυτό σου να καθίσει".
Και αρχίζω σιγά σιγά πάλι το καγιάκ.
Ο πρώτος μήνας με επανέφερε στην πραγματικότητα.
Κολύμπησα πολύ.
Δεν κράτησα τις σωστές γραμμές.
Τσακιζόμουν τακτικότατα.
Ήταν σαν να ξεκινούσα από το μηδέν.
Μετά, όμως, άρχισα να νιώθω καλύτερα.
Άρχισε να γίνεται δεύτερη φύση μου.
Άρχισα να νιώθω ξανά την αγάπη
του ποταμού στη ζωή μου.
Γινόμουν καλά.
Έπρεπε να επιστρέψω στο Νορθ Φορκ Παγιέτ.
Εκεί ξεκίνησαν όλα, και είναι ένα μέρος που σημαίνει πολλά για μένα.
Μπαίνω στο αμάξι για να πάω στο Νορθ Φορκ,
και εμφανίζεται ένα παιδί. Γνωριζόμασταν ήδη με τον Άνιολ.
Ήταν από τους καλύτερους καγιάκερ στον κόσμο.
Με ρώτησε αν θα πάω στον ποταμό και του είπα "Ναι".
Με ρώτησε αν μπορώ να τον πάρω μαζί μου.
Είπα " Βεβαίως. Πάρε τα πράγματά σου".
Παλιά, ήταν είδωλο.
Ήταν αυτός που θαυμάζαμε.
Είπαμε πολλές ιστορίες μία ώρα μέσα στο αμάξι.
Μιλήσαμε για το πόσο ήθελε να διασχίσει τους τέσσερις ποταμούς.
Με ρώτησε ποιος είναι ο τέταρτος ποταμός.
Εκείνη τη χρονιά θα πήγαινα στο Πακιστάν.
Και με κάλεσε στον Ινδό.
Ανατρίχιασα σύγκορμος.
Δεν θα το πιστέψω μέχρι να το δω, αλλά ας το κάνουμε.
Αυτό που έκανε για μένα ο Άνιολ,
δεν θα το είχα κάνει για κάποιον που θα βρισκόταν στη θέση μου.
Με καλοδέχτηκε και με άφησε να μάθω εκ νέου κάτι που είχα χάσει.
Στην αρχή, τον είχα σαν είδωλο.
Ο σπουδαίος Σκοτ, ο σπουδαίος καγιάκερ, ο θρύλος.
Καθώς περνούσαν οι μήνες,
έγινε πολύ καλός μου φίλος.
Είχα περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας μου στο καγιάκ
αποβάλλοντας κάθε αδυναμία.
Και κατέληξα να γίνω ο πλέον αδύναμος κρίκος,
κι όμως οι φίλοι μου στην κοινότητα του καγιάκ δεν με έδιωξαν.
SCOTT'S DROP ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΒΑΣΗ
Αποδέχτηκα το γεγονός ότι αν πληγωθώ, δεν θα 'ταν γραφτό.
Αν πεθάνω προσπαθώντας, ας είναι.
Και τότε, όλη αυτή η προσπάθεια άρχισε να αποδίδει.
Ήταν τρελό. Σας είμαι φοβερά ευγνώμων, παιδιά.
Γαμώτο!
Στράφηκα σε κάτι πιτσιρικάδες για να με βοηθήσουν να βρω τη φόρμα μου
και να διασχίσω τον Ινδό.
Στο πρόγραμμα έχω και μια μαγνητική τομογραφία.
Αυτό προβλέπεται μία φορά τον χρόνο.
Κάνω μια τομογραφία,
και, βασικά, μου λέει αν ο όγκος μου παραμένει ως έχει ή όχι.
Ο δρ Ζιάν με κάλεσε και μου είπε
ότι είχε έρθει η ώρα για ραδιενέργεια, επειδή ο όγκος μου μεγάλωνε.
Θυμάμαι ότι μου εξήγησαν τι έπρεπε να περάσει,
ακτινοβολία και διάφορες άλλες θεραπείες.
Και θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε που ο Σκοτ είπε "Γάμα το".
Κι έτσι ακύρωσα τα ραντεβού με τον γιατρό μου.
Δεν ήθελα να ξέρω. Δεν με ένοιαζε.
Το μόνο που σκέφτηκα ήταν να ξαναμπώ στο πνεύμα
και να κατέβω με ασφάλεια τον Ινδό.
Αυτό με ένοιαζε μόνο.
Το Πακιστάν επέφερε το ρήγμα στη σχέση μας.
Ευχαριστώ που με αφήνεις να πάω. Θεέ μου.
Εμένα ή τον Θεό;
Τα πάντα, εσένα, τον Θεό, το σώμα μου,
τον εγκέφαλό μου, τον όγκο μου, τα πάντα. Τι καλά!
Σ' εκείνη τη φάση είχε ξεκαθαρίσει στο μυαλό του
ότι κανείς και τίποτα δεν θα τον εμπόδιζε να κατέβει τον Ινδό.
Και όσον αφορά εμένα,
όχι μόνο είχα έναν σύντροφο που είχε όγκο στον εγκέφαλο,
αλλά είχα έναν σύντροφο που επρόκειτο να ρισκάρει τη ζωή του και με άλλον τρόπο.
Πώς να περιμένω άπραγη για να δω τι θα γίνει;
Είχαμε μια επιλογή μπροστά μας,
να συνεχίσουμε τον δρόμο της αγάπης μας,
ή να ακούσουμε την ψυχούλα μας και να χωρίσουμε;
Νομίζω ότι επιλέξαμε να προτιμήσουμε τον εαυτό μας.
Και η ψυχή του Σκοτ ήταν στην κατάβαση του ποταμού.
Κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας…
Το πού μας οδηγούν οι επιλογές μας είναι ένα αναπάντητο ερώτημα.
ΠΑΚΙΣΤΑΝ
Έχω χεστεί πάνω μου για την ακτινοβολία,
και για το ενδεχόμενο του χειρουργείου.
Είμαι μαχητής και θα παλέψω,
αλλά νομίζω πως αν με καταβάλει, αυτό ήταν.
Δεν έχω καμία αμφιβολία
πως ο Ινδός είναι ο δυσκολότερος ποταμός που έχω διασχίσει.
Όχι μόνο λόγω των πολλών χειμάρρων, είναι πάρα πολλοί.
Πάνω από 200 πέμπτης κλάσεως.
ΙΝΔΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΟΤΑΜΟΥΣ
Είναι το μήκος του, και ότι κάθε μέρα,
πιέζεις τον εαυτό σου κλεισμένος σε μια χαράδρα.
Το ότι είμαι εδώ τώρα είναι σουρεαλιστικό.
Στη φάση που είμαι, με όσα έχω ξεχάσει,
με αυτά που πέρασα, δεν περίμενα να συμβεί.
Το είχα ξεγράψει.
Το χειρουργείο για τον όγκο μου ήταν αυτό που με ταρακούνησε
περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Και τότε,
μόλις έμαθα ότι ο όγκος μου μεγάλωνε πάλι
προσγειώθηκα πάλι στην πραγματικότητα.
Έχω οκτώ με δέκα μέρες για να τα οργανώσω όλα.
Είμαι πολύ ευλογημένος και ευγνώμων.
Είναι υπέροχο που είναι εδώ ο Σκοτ.
Είναι το αποκορύφωμα μιας ολόκληρης ζωής και το γεγονός ότι το ζω μαζί του,
που τον θαυμάζω τόσο πολύ, είναι πραγματικά μοναδική εμπειρία.
Χτες πρωτογνώρισα τον Σκοτ, όταν φτάσαμε στο Πακιστάν.
Δεν ήξερα τίποτα για την ασθένειά του,
ή τα προβλήματά του τα τελευταία χρόνια.
Ήταν πολύ καιρό εκτός.
Αυτήν την εντύπωση είχα.
"Σοβαρά; Μπορεί να τα καταφέρει;
Θα μπορέσει να κατέβει τον Ινδό;"
Δεν μιλάμε για έναν ήρεμο ποταμό.
Ο Ινδός είναι ο δυσκολότερος.
Και μετά από αυτό το ταξίδι,
πάλι πίσω για τομογραφία για να ελέγξει τον όγκο του.
Ίσως δεν καταφέρει να ζήσει όσο ελπίζουμε.
Πάμε.
Έχω ευθύνη να καθοδηγήσω το πλήρωμα,
να τους βοηθήσω με την πορεία μας και να ξέρω πού πάμε.
Νιώθω αρκετά σίγουρος ότι γνωρίζω τα πιο σημαντικά σημεία,
αλλά μιλάμε για 200 χείμαρρους εδώ πέρα.
Κάποιοι είναι διαδοχικοί,
και αν έπρεπε να κολυμπήσεις στον πρώτο,
θα έπεφτες στον επόμενο.
Αυτό σου δίνει την αίσθηση ότι ποτέ δεν είσαι ασφαλής.
Κινδυνεύεις διαρκώς.
Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος και νιώθεις την πίεση.
Δεν είναι απλή κωπηλασία, χωρίς συνέπειες.
Σκατά. Γαμώτο!
Πιάσ' το. Κρατήσου.
Κρατήσου!
Δεν μπορώ να σε βγάλω από δω. Συγγνώμη. Βγες.
Όταν ο Άνιολ αναγκάστηκε να κολυμπήσει, όλοι καταλάβαμε
ότι αφού μπορούσε αυτός, μπορούσαμε κι εμείς.
Κι αυτό μου άλλαξε τα δεδομένα.
Κανείς μας δεν θα άντεχε να αποκαρδιωθεί εκείνη τη στιγμή.
Είμαστε έτοιμοι να ζεσταθούμε και να ξεκουραστούμε καλά απόψε
για να ξαναπροσπαθήσουμε αύριο.
Δεν νιώθω πίεση να κάνω κάτι παραπάνω απ' αυτό που θέλω και μπορώ.
Απλώς θ' ακούσω την καρδιά μου.
Ελπίζω στο τέλος να είμαι σώος και αβλαβής.
Δεν είμαι σε φάση να χαράζω νέους δρόμους.
Είμαι στη φάση όπου νιώθω ευγνωμοσύνη που ταξιδεύω και πάλι.
Νιώθω πολύ μικρός εδώ μέσα τώρα.
Γεια!
Γαμώτο!
Οι χείμαρροι έχουν μεγάλο μήκος. Είναι δύσκολοι.
Μοιάζει με μεγάλο παζλ. Απλώς το φτιάχνουμε σιγά σιγά.
Υπάρχουν πολλές γραμμές, τεράστιες "τρύπες-πλυντήρια"
στις οποίες αν μπεις, θα κολυμπήσεις σίγουρα.
Σε οποιοδήποτε άθλημα, οι παλιές γενιές έχουν θέσει τον πήχη,
που παίρνουν κάτι και το φτάνουν στα άκρα
μέχρι να έρθει κάτι άλλο πιο νέο, πιο δημιουργικό,
που μελετάει αυτά που έκανες από μικρή ηλικία.
Και τώρα, κωπηλατώ με όλα αυτά τα παιδιά
που έχουν φτάσει το άθλημα σε εξαιρετικό επίπεδο.
Νιώθω ότι μεγαλώνω και μαθαίνω ξανά.
Όλοι οι άνθρωποι στην αποστολή ήταν απίστευτοι.
Ήταν πολύ διαφορετικά, όταν ήμουν στην ηλικία τους.
Δεν υπήρχε ίχνος εγωισμού εδώ.
Αυτό ήταν γαμάτο!
Δεν έχω νιώσει πιο πολλή αλληλεγγύη σε άλλη αποστολή.
Η αποδοχή και η ενθάρρυνση αυτής της συμπεριφοράς
και η συμμετοχή σε κάτι τέτοιο είναι τιμή για μένα στη ζωή μου.
Καμαρώνω τον Μπένι και τον Άνιολ να σκίζουν τον ποταμό.
Είχα μείνει άφωνος, έκπληκτος.
Ταξίδεψα σε πολλά μέρη και τα λατρεύω όλα.
Αλλά αυτό το μέρος έχει κάτι ξεχωριστό. Είναι μοναδικό.
Νιώθω σαν στο σπίτι μου. Οι ποταμοί, τα βουνά, οι καλοί άνθρωποι,
είναι ο κατάλληλος συνδυασμός για να έρθετε να απολαύσετε αυτό το μέρος
και να το εξερευνήσετε, γιατί δεν μοιάζει με κανένα.
Εις υγείαν, αδελφέ.
Ευχαριστώ.
Salud, amigo.
Φίλε, αυτό είναι καλό.
Όταν ξέρεις ότι πλησιάζεις στο πιο ζόρικο κομμάτι της κατάβασης,
νιώθεις μια ανυπομονησία. Και λίγο άγχος, επίσης.
Λίγο πιο κάτω είναι ένας χείμαρρος που με αγχώνει και μόνο στην ιδέα.
Λέγεται "Need for Speed". Είναι τρομακτικός.
Προσπαθούσα να ελέγξω τα πάντα στη ζωή μου.
Και μόλις συνειδητοποίησα, με τον όγκο μου, ότι αυτό δεν το έλεγχα,
παραδόθηκα σε ό,τι μου επιφύλασσε η ζωή.
Και δεν προσπαθώ να ελέγξω την έκβαση οποιασδήποτε κατάστασης.
Απλώς κάνω ό,τι μου λέει η καρδιά μου.
Αυτό με ελευθέρωσε.
ΣΥΜΒΟΛΗ ΙΝΔΟΥ ΚΑΙ ΓΚΙΛΓΚΙΤ
Ναι, φιλαράκι.
Τα καταφέραμε!
Σ' ευχαριστώ.
Ο τέταρτος! Τέλεια, φιλαράκι!
-Πόσο χαίρομαι! -Ευχαριστώ.
Έβλεπα με την άκρη του ματιού μου ότι ο Σκοτ
ήταν σκυφτός πάνω στην "ποδιά".
Έβλεπα πόσο σημαντικό ήταν για εκείνον
που ολοκλήρωσε και τον τέταρτο ποταμό. Ήταν ένα ταξίδι 20 ετών.
Ναι, ρε γαμώτο!
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα τα κατάφερνα.
Τα κατάφερα.
Είναι αληθινή ιστορία.
Αφού τελείωσα με τον Ινδό, με περίμενε μια μαγνητική τομογραφία.
Και ήμουν σίγουρος ότι είχε μεγαλώσει.
Σίγουρος.
Λένε ότι άπαξ κι αρχίσει να μεγαλώνει, συνήθως δεν σταματά.
Πάω για τη μαγνητική,
περιμένοντας αγχωμένος να μάθω πόσο μεγάλωσε.
Και δέχομαι μια κλήση από τον δρα Ζιάν,
"Θέλω απλώς να σου πω…
ότι δεν έχει σημειωθεί αύξηση στον όγκο σου".
Δεν πίστευα αυτό που συνέβαινε.
Μου φαίνεται απίστευτο ότι το καγιάκ,
και το ότι ανοίχτηκα στους γύρω μου
επηρέασε την ανάπτυξη του όγκου ή και οτιδήποτε άλλο βασικά.
Για φαντάσου.
Κατέληξα με κάτι που, αρχικά, θεωρούσα
αδυναμία και ότι θα με έριχνε.
Και τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Είναι ό,τι καλύτερο μου συνέβη ποτέ.
Και είμαι εδώ, ζωντανός, και σας το λέω.
Ο Σκοτ συμμετείχε σε μια ιατρική μελέτη για το πώς ο τρόπος ζωής στην ύπαιθρο
και το θεραπευτικό ταξίδι μπορεί να επηρέασε την ανάπτυξη του όγκου.
Συνεχίζει να μοιράζεται την ιστορία της θεραπείας του με άλλους.
Η μάχη με τον όγκο του συνεχίζεται.
Ωστόσο, οι γιατροί του πιστεύουν ότι θα ζήσει μια μακρά και υγιή ζωή.
Κάνει ακόμα καγιάκ όλο τον χρόνο.
Να ένας εκπληκτικός τύπος!
ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΤΣΑΚ ΚΕΡΝ
Πολύ καλά!
Εντάξει. Καλώς.
Υποτιτλισμός: Μαρία Μπαρδάνη