Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Uzmanlar buna "perakende kıyameti" diyor.
Official YIFY movies site: YTS.MX
2019, fiziki mağazaların son on yılda geçirdiği en kötü yıllardan.
Less Is Now.
Sizce neden bu minimalizm veya sadeleştirme fikri
günümüzde popülerlik kazanıyor?
Bence çok fazla şeye sahip olabildiğimiz için.
Amerika'nın bir kısmı eşyaya bağımlı.
Ama bu muhtemelen bağımlılığın psikolojik tanımından farklı.
Eşyaya bayılıyoruz!
Bu pazartesi gelmiş geçmiş en büyük internet alışverişi günü olacak.
İnternetten satışlar toplamda 3,3 milyar dolara ulaşacak.
Aklınıza gelebilecek her şey
artık 24 saatte ayağınıza geliyor.
Neredeyse sihir gibi, değil mi?
Yakında gökyüzünde Amazon'un yeni kurye ordusunu görmemiz muhtemel.
Elektronik hava aracının 24 kilometre menzili olacak
ve 30 dakika içinde teslimat yapacak.
Tüketici dünyası, müşteriye düşünmeden seçim yaptırabilirse
ihtiyacı olmayan ürünler satabileceğini biliyor.
Duyularım sürekli hatırlatma bombardımanı altında.
"Hop, şunu alsana. Bunu alırsan daha mutlu olursun."
Değil mi?
Yani birçok açıdan sana boyun eğdirmeye çalışıyorlarmış gibi.
"Peki, alacağım! İhtiyacım var!"
Amazon yine çalışan arıyor.
Şirket, internet alışverişindeki talep artışına yetişmek için
100 bin çalışan almayı hedefliyor.
Birçok küçük perakende işletmeyi kaybediyoruz
ve güç bu devlerin eline geçiyor.
Yetinememe sorunumuzda eşyaların katkısı büyük
çünkü bize gerçekten daha çok mutluluk veren şeylerin yerine geçiyorlar.
Minimalizmi yaklaşık yedi yıl önce, çok zor bir dönemdeyken buldum.
Aşırı çalışmış, aşırı yorulmuştum.
Çok stres altındaydım.
Hayat çalışmaktan ibaret olamaz.
Sanırım hemen kalkıp dolabıma gittim
ve kıyafet çıkarmaya başladım.
Gece üçe kadar uyumayıp bir sürü şeyi paketledim.
Yavaşça bir şeylerden vazgeçtikçe özgürlük hissi kazanmaya başladım.
Değişim kesinlikle yolda.
Değişim kaçınılmaz.
Çünkü gezegenin her yıl yenileyebildiğinden fazlasını tüketemeyiz.
Fiziksel olarak imkânsız.
Yani asıl soru "Toplum olarak değişecek miyiz?" değil,
"Nasıl değişeceğiz?"
Ya kasten ya da faciayla değişeceğiz.
Her şey tek bir soru ile başladı.
Hayat daha azıyla nasıl daha iyi olabilir?
-Çay ister misin? -Tabii.
Tamam.
Şeyde… Evet. Tamam.
Evet, aslında estetiğe değer veririm
ama benim için en önemlisi dağınıklıktan uzak bir eve sahip olmak.
Evimi görüyorsunuz,
her şey minimalist tasarım değil.
Özellikle sadece minimalist estetiği olsun diye uğraşmıyorum.
Ama bence dağınıklık yok.
Sık sık sadeliği kolaylıkla karıştırıyoruz
ama aslında durum bunun tam tersi.
Sade bir hayat çok uğraşlı.
Kasten sade olmak uğraşlı.
Kolay olan işleri akışına bırakmak.
Kolay olan, her mobilya veya sehpaya ihtiyacınız olduğunu düşündüğünüzde
IKEA'ya gidip ucuz mobilya almak.
Sabrınızı sınayan bu deneyimleri yaşamak,
ne olmadan yaşayabileceğinizi görmek son derece zor olsa da
uğraştığınıza değiyor.
Şöyle diyorlar "Şu belgeseli izle. "Minimalistler…"
Minimalistler.
Karşınızda Minimalistler. Joshua ve Ryan.
Kitapları, podcast'leri ve Netflix belgeselleri var.
Sıradan tüketicilere azaltarak mutlu olmayı gösteriyorlar.
Bence nasıl yetiştiğimizi görmeden Josh'la benim nasıl minimalist olduğumuzu
gerçekten anlamak mümkün değil.
İkimiz de çocukken yoksulduk.
Annelerimiz madde kullanıyordu
ve hiç yeterince paramız olmadı.
Kanka şuna baksana. Çok komik.
Mobilyalarımız bile. Evde yapılan mobilyalar gibiydi.
Mutfak dolabımız buydu.
İkinci sınıfta annemle babam boşanana dek
çok mutlu bir çocuktum.
Birçok çocuğun ailesi boşanıyor.
Ama hatırlıyorum da
annem babamdan ayrıldığında
işler iyice sarpa sarmaya başlamıştı.
Ve hatırladığım kadarıyla
bir sürü parti olurdu.
Yani…
…çocukken bana eğlenceli gelirdi.
Annem eğlenceli göstermeyi bilirdi.
Josh'la beşinci sınıfta, onun okuluna geçtiğimde tanıştım.
İkimizin de ailesinin dağılmış olması veya parasız olmamız
ya da sınıfın en şişman iki çocuğu olmamızdan dolayı mıdır bilmem
ama çok iyi anlaştık ve sıkı dost olduk.
Büyürken minimalist olsaydık çok iyi olurdu
çünkü minimalizm kısaca kaynaklarını kasıtlı kullanmak.
Çocukken çok az kaynağımız olduğu için
kaynakları daha kasıtlı kullanarak çok daha iyi yaşayabilirdik.
Çok ilginç çünkü yoksulsan
biri sana bir şey teklif ettiğinde kabul ediyorsun.
Büyüdüğüm evi düşünüyorum da bir sürü eşyamız vardı
çünkü teklif edilen her şeyi alıyorduk.
Ama ihtiyacımız olmayan çok şey vardı.
Hatta hepsi sadece dağınıklıktı,
hiçbirinin yararı yoktu.
Daha fazla yerimiz oldukça daha çok eşyayla dolduruyoruz.
Eşya arttıkça yer ihtiyacı artıyor,
çözümü de depolarda veya daha büyük evlerde buluyoruz.
Ve asla durup şu soruyu sormuyoruz,
"Elzem olan ne? Hangisi ihtiyaç?"
Bir de "Bu eşyaların ne kadarı hayatıma değer katıyor?"
On yıl önce, 28 yaşımda istediğim her şeyi elde etmiştim.
Çalıştığım 140 yıllık şirketin en genç müdürüydüm.
Büyük şirketlerdeki orta kademe yöneticilere verilen
bütün yan faydalara sahiptim.
Lüks arabalar, özel tasarım kıyafetlerle dolu bir dolap,
içinde insandan fazla tuvalet olan büyük bir banliyö evi.
Amerikan rüyasını yaşadığımı söyleyebiliriz galiba.
Ama sonra annem öldü…
…ve evliliğim sonlandı.
Aynı ay içinde.
Bu iki olay da beni etrafıma bakıp hayatımın odağını sorgulamaya zorladı.
Sizce ne fark ettim?
Fark ettim ki sözde başarı ve kazanmaya aşırı fazla odaklanmışım
ve özellikle de eşya biriktirmeye.
Amerikan rüyasını yaşıyor olabilirdim
ama benim rüyam o değildi.
İstediğimi sandığım her şeyi elde ettikten sonra
istediğim her şeyi elde etmenin istediğim şey olmayabileceğini fark ettim.
Kesinlikle şirketler ve kâr güdüleri
bu ülkedeki eşya bağımlılığının sebebi.
Bu ülkedeki şirket yapısı büyümeye devam etmelerini gerektiriyor.
Bir şirketin hissedarlarına karşı ilk görevi
kapitalizmin temeli olan büyüme.
Sürekli artan gelir sağlamaları da şart.
Bence sıkıntının ne kadar büyüdüğümüzle çok ilgisi yok.
Nereye gittiğimizle ilgisi var.
Şu an dünyadaki en büyük sorunlardan biri
insanların seçme özgürlüğü olmaması.
Serbest piyasa, özgür toplum diyoruz
ama insanların seçme özgürlüğü yok.
Çünkü yapay tekele sahip birkaç büyük kuruluş var
ve herkesin ne izleyip dinleyebileceğine onlar karar veriyor.
Böylece ilgi alanlarımız, doğuştan sahip olduğumuz zevkimiz
gerçekten de manipüle ediliyor.
Pazarlamacıların zihni manipüle etme,
istek olan bir şeyden ihtiyaç veya ihtiyaç algısı yaratma becerisi
son derece etkileyici.
Dünya tarihinin en çok reklama maruz kalan kültüründe yaşıyoruz.
Düşünsenize. "Buna ihtiyacın var." demek için yüz milyonlarca dolar harcanıyor,
etkisi de oluyor.
Amerika'da reklama harcanan para
1950'lerde 5 milyar dolar civarıyken
günümüzde her yıl 240 milyar dolara çıktı.
Ve 21'inci yüzyılın başından beri
harcamaların çoğu televizyon ve radyodan
dijital reklamcılığa geçti.
Sonucu ise akıllı, bizi tahmin edebilen,
bizi kendimizden iyi tanıyormuş gibi görünen reklamlar.
Cihazlarımızı birbiriyle ilişkilendirmenin yolunu bulan şirketler
tabletinizi aldığınızı, akıllı telefonunuza geçtiğinizi,
televizyonun kanalını değiştirdiğinizi
veya akıllı cihazınızla konuştuğunuzu biliyor.
Cihazınızın GPS'i üzerinden hareketlerinizi izleyerek
hangi reklam panolarını gördüğünüzü, hangi mağazalara sık gittiğinizi,
hatta kredi kartı borcunuzu bile görebiliyorlar.
Bu hareketleri takip edip mesaj atacak en iyi anı belirliyorlar.
Nihai hedef de hep aynı.
Size daha çok eşya aldırmak.
"Eksiklik reklamcılığı" adını verdiğimiz bir taktik var.
Bize bilinçaltımızda o ürünü almazsak
kendimizi yetersiz hissetmemize sebep olan reklamlar gönderiyorlar.
"Bu diş macununu almazsam sevilmem."
"Bu deterjanı almazsam çocuklarım bana değer vermez."
Herkese lazım.
Spor salonundan hiç farkı yok.
Masajlı el saunası.
-İnsanı çaresiz bırakır bu. -Her duruma uygun bir set.
-Hem hissediyorsun hem görüyorsun. -Hissediliyor.
"Yetersizsin" mesajı bombardımanı.
Her gün, sürekli verilen bu mesajın insana ne yaptığını düşünsenize.
"Yetersizsin.
Saçın, kıyafetlerin, cildin, vücudun yetersiz."
Durmak bilmeden. Biz de yeterli olmak istiyoruz tabii.
Çünkü yeterli olmanın diğer yollarını kaybettik.
Yeterli olmanın diğer yolları bir topluluğa, bir amaca,
üzerindeki markadan başka bir kimliğe sahip olmak.
Bunları kaybettiğimiz için aitlik ve tatmin olma arzumuzu
alışverişe yönlendiriyoruz.
Kimse "Eşyaya tapayım." demiyor.
Bunu aklımızda söylemiyoruz.
Kimse bunu kasıtlı yapmıyor.
Ama davranışlarımızdan aslında bunu yaptığımız belli.
Çünkü kendinize şöyle diyorsanız, "Şu araba benim olsa mutlu olurdum.
Şu evde otursam mutlu olurdum. Şu mahalleye taşınsak mutlu olurdum.
Şu kanepeyi, şu perdeleri alsam mutlu olurdum."
o zaman eşyaya tapıyorsunuz demektir.
Resmen "eşyakolik" olmuşsunuz demektir.
O yüzden de manevi bir şeye dönüşüyor
çünkü gerçekten önemi olan şeylerle rekabet içinde.
Herkes bir şey satıyor.
Bunun anlamı satış hep kötüdür değil. Satmakta sorun yok.
Markette gidip alabileceğim şeylerin satılmasını istiyorum.
Gıda alabilmek isterim, değil mi? Bana gıda satmalarını isterim.
Mesele insanları bir şey satmak istiyor, bir şey pazarlıyor
veya bir ürünü övüyor diye kınamak değil.
Mesele başkalarının övdüklerinin
hep tutarlı olmadığını anladığınızdan emin olmak.
Her zaman ihtiyacınıza uygun olmadığını.
Minimalizmden önce fevri alışveriş huylarım vardı.
Kontrolsüzce para harcıyordum.
İyi hissetmek için alışveriş yapıyordum, alışverişe kaçıyordum.
Bazı insanlar yemek yer, ben de alışveriş yapıyordum.
Hep fırsat peşindeydim.
Hep %99 indirimdeki o ürünün peşindeydim.
İnanılmaz indirimli ürünler arardım.
Genelde tek şansım olduğunu düşünerek ürün alırdım.
Tırnak makaslarım vardı.
Lüks, normal, standart tırnak makasları satın alırdım.
Üstünde ufak bir şey olanlar falan.
Öyle rastgele şeyler alırdım
ve paramı zaten sahip olduğum şeylere çarçur ettiğimi fark ederdim.
Scooter motosiklet aldım. 150 cc'lik.
Bir şekilde hayatımı değiştirir sandım.
Atlanta'da kullandığımı hayal ettim.
Ama Atlanta trafiğine girmişliğiniz varsa
motora binmenin akıllıca olmadığını bilirsiniz.
Hak etmiş gibi, çok çalışmış gibi hissettim
ve o güzel mi güzel eşyalar gelip beni çok mutlu ederdi.
Ama sonra utanç ve suçluluk hissederdim,
sonra da faturalar gelirdi,
kötü bir döngüydü yani.
Şimdi düşününce garip gelse de çocukken yoksul olduğumuzu fark etmedim.
Yemek fişi kullanır, devlet desteği alırdık ama normal gelirdi.
Yoksulluk oksijen gibiydi.
Etrafım onunla sarılıydı ama göremiyordum.
Oradaydı işte.
Ben doğduktan kısa bir süre sonra babamın akıl sağlığı kötüye gitti
ve her şey o zaman değişmeye başladı.
Annem, babamla evlendiğinde
babamın manik depresyon ve şizofreni hastası olduğunu bilmiyormuş
ama kısa sürede öğrenmiş.
Alkolik olması babamın akıl hastalığını daha da kötü hâle getirdi,
kaba, agresif ve sağı solu hiç belli olmayan biri oldu.
Sanırım fiziksel istismar ben üç yaşındayken başladı.
Hatta ilk çocukluk anım
babamın, annemin çıplak göğsü üzerinde sigara söndürmesi.
O noktadan sonra her şey kötüye gitti, ta ki biz kaçıp kurtulana kadar.
Annemle 30 km güneye, Dayton'da bir banliyöye taşındık.
Kulağa hoş gelmiyor mu?
Banliyö!
Ama hiç hoş değildi.
Hemen burada, sağda olmalı.
Şuradaki yeşil evi gördün mü? İşte o.
Of be.
Şuna bak.
Camlara tahta çekilmiş.
Sanki üzerini kaplamışlar gibi.
Bakalım mı?
Yıkık dökük bir evde yaşıyorduk.
Kirası aylık 200 dolardı.
Evimizde hiç geçmeyen hafif bir bira ve sigara kokusu vardı.
Hâlâ burnuma geliyor.
Mutfağın ışığını her açtığımda hamam böcekleri koşuşurdu.
Elektrik kesildiğinde de
televizyon kapanmasın diye komşudan uzatma kablosu çekerdik.
Ön kapı burada.
Hadi lan.
Evsizler yerleşmiş galiba.
Ev yıkıldı yıkılacak.
İşte buraya ilk taşındığımızda gıda fişi programına yazıldık.
Çocukken beyaz parayla yeşil para arasındaki farkı bilmiyordum.
Gıda fişleri beyaz olurdu,
yeşil para da bildiğin para işte.
Annem de takas ederdi…
Annem beyazları verip…
…yeşilleri alırdı çünkü alkol yeşil parayla alınıyordu.
İşte annem en ucuz biraları alırdı.
İşte Milwaukee's Best bira veya en ucuz şarapları alırdı.
Her gün okuldan gelir…
Altı yaşında falandım.
Her gün annemi kanepede sızmış hâlde bulurdum.
Normal bir olay olmuştu.
O zamanlar fark etmemişim
ama benim hatam olduğunu düşünüyordum.
İşler sarpa sardıkça annem daha çok içmeye başladı.
Yanlışlık olmasın, annem iyi kalpli iyi bir insan
ve müthiş bir mizah anlayışı var.
Bir noktada hayatındaki anlamı kaybetti.
Bu döngüyü bozmanın,
annemin kaybettiği anlamı bulmanın tek yolunun
büyüdüğümde çok para kazanmak olduğunu biliyordum.
Ergenlik çağımda yaz aylarının çoğunu babamın yanında çalışarak geçirirdim,
boya yapar, duvar kâğıdı uygulardım.
Çalıştığımız evleri görmeliydiniz.
Bazıları inanılmaz lükstü.
900 metrekarelik garajlar,
kapalı havuzlar, özel bovling salonları.
Sahip olmak istediğim şeyler olmasalar da oldukça etkileyicilerdi.
Bir gün çok güzel bir evde çalıştık.
Milyon dolarlık bir ev değildi
ama anne babamın sahip olduğu her şeyden güzeldi.
Duvarlarındaki gülümseyen dostların ve aile fertlerinin fotoğrafları
hayatlarının mutluluğunu teyit ediyordu.
Ve eşyaları her bir köşeyi dolduruyordu.
Orada yaşadığımı hayal ettim.
Öyle eşya dolu bir evim olsaydı ne kadar mutlu olacağımı hayal ettim.
Ben de babama dönüp dedim ki
"Böyle bir evim olması için ne kadar para kazanmam gerek?"
Bana bakıp dedi ki
"Oğlum, yılda 50 bin dolar kazanırsan
muhtemelen böyle bir ev alabilirsin."
Bu da benim ölçütüm oldu. 50 bin dolar.
Bir gün lise sonda Josh'la yemekhanede oturuyorduk
ve mezun olduktan sonra ne yapacağımızı konuşmaya başladık.
Ben de dedim ki
"Ne yapacağımı bilmiyorum
ama yılda 50 bin dolar kazanmanın bir yolunu bulursam
mutlu olacağımdan eminim."
Ben de öyle yaptım. Hatta Josh da.
Satış elemanı olduk ve yılda 50 bin kazanmaya başladık.
Ama bir sorun vardı.
Mutlu değildim.
Baştan başlamam gerekiyordu.
Çok şükür sorunu bulabildim.
Enflasyonu hesaba katmayı unutmuşum.
Ben de kendime dedim ki
"Yılda 65 bin dolar.
Belki mutluluk budur.
Ya da 90 bin dolar.
Veya 100 bin dolar ve üstü.
Ya da bir sürü eşya sahibi olmak.
Belki mutluluk budur."
Mutluluk ne olursa olsun
elde ettiğimde nihayet özgür hissedecektim.
Yeni arabalar, elektronik cihazlar, dolap dolusu pahalı kıyafetler aldım.
Pahalı dekorasyon eşyaları, mobilya aldım
ve hep en son çıkan cihazlar bendeydi.
Bankada yeterli para kalmadığında pahalı yemekleri, içkileri
ve anlamsız tatilleri kredi kartıyla ödedim.
Mutluluğun peşinde koşarken daha çok kazandıkça daha çok harcadım.
Amerikan rüyasının peşinde koşarken.
Bence Amerikan rüyasının
göçmenler için de iyi olması eşsiz bir şey.
Bence Amerikan rüyasına değer vermeyenler o rüya içinde büyüyenler.
Çünkü Amerikan kâbusuna dönüştü.
Verilere göre değişse de
Amerika'daki çalışma saatleri
neredeyse sanayileşmiş her ülkedekinden fazla. Yani çok uzun süre çalışıyoruz.
Feodal dönemdeki insanların çalıştığı kadar çalışıyoruz.
Tatilimiz olsa bile çok kısa oluyor.
Ülkenin yarısı için iki haftadan az.
Eskisine göre işe gidiş geliş daha uzun
ve artık yalnız, ekran başında daha çok vakit geçiriyoruz.
Bizi gerçekten mutlu, toplumu da güvenli kılan şeyleri kaybediyoruz.
Yani toplumluğumuzu.
Bunu kaybediyoruz. Bu vakti de işe ve daha çok eşya almaya harcıyoruz.
Hayatınızda sonsuz bir istek ufku olmamalı.
"Birazcık bundan lazım, azıcık da şundan.
Daha çok başarı, gelir, varlık,
daha büyük bir ev ve araba falan."
Çünkü o dipsiz bir kuyu.
İstediğimiz her şeyi aldığımızda
ne kadar mutlu olacağımıza dair tahminlerimiz yanlış çıkıyor
çünkü beyin bunları normalleştiriyor.
Birkaç ay sonra normalleştiriyorsun,
diyorsun ki "Bunlar eskinden harikaydı
ama artık yeni arzularım, yeni hayallerim var."
Ve bugün tavan olan her şey
ulaşmaya çalıştığın yeni bir seviyenin tabanı oluyor.
Yani asıl Amerikan rüyası bu özgürlük hissi.
Buna nasıl ulaşacaksın? Daha çok para biriktirerek mi? Hayır.
Daha çok paranın yanında daha çok eşya toplarsanız olmaz,
yine bocalıyor olursunuz.
Tek yaptığınız aptallığınıza sıfır katmak olur.
Yani "ihtiyaçlarınızı" azaltmayı öğrenerek
hayatınızı güvenceye almanız,
gerekirse "Al işini bir tarafına sok." diyebilecek kadar birikim yapıp
bağımsızlık yaratmanız gerekiyor.
Sevmediğiniz insanları etkilemek için
olmayan paranızla ihtiyacınız olmayan şeyler almazsanız
borç batağına düşmezsiniz.
Böyle yaparak bağımsızlığınızı, özgürlüğünüzü verip…
…seneye satmaya çalıştığınızda bir kuruş etmeyecek şeyler alıyorsunuz.
Bir tarafta neredeyse alıcı pişmanlığı diğer tarafta da kumarbaz ikilemi var.
Riske girip bir ürün aldın,
seni mutsuz etmesine rağmen atmak istiyor musun?
Bence hepimiz için bu sürecin bir kısmı
gerçekten istediğimiz şeyleri almak.
Aldığımızda da dürüstçe değerlendirmek.
"Bu, hayatımı tanımlamasını istediğim bir şey mi? Kalsın mı?"
Amerikan rüyasını kovalamak bana paradan çok fazlasına patladı.
Hayatım stres, kaygı ve hoşnutsuzlukla doluydu.
Öyle bir noktaya geldi ki neyin önemli olduğunu bilmiyordum.
Ama bir şey belliydi.
Hayatımda kocaman bir boşluk vardı.
Ben de birçok kişinin yaptığı gibi boşluğu doldurmaya çalıştım.
Eşyalarla.
Haftada 60, 70, hatta 80 saat çalıştım,
hayatımın en önemli yanlarından bazılarını boş verdim.
Sağlığımı, ilişkilerimi veya tutku duyduğum şeyleri
neredeyse hiç düşünmedim.
Maaş gününü zor getiriyordum.
Maaş günü için yaşıyordum.
Eşya için.
Kredi kartı alışverişleri ve pervasızca harcamalarla
sevmediğim bir yaşam tarzı için kendimi borç batağına sokuyordum.
Amacı tüketmek olan hayatımın her köşesini dolduracak eşyam vardı.
Dev televizyonlar, porselen eşyalar,
paslanmaz çelik ev aletleri,
mermer tezgâhlar, pahalı saatler, terzi yapımı takım elbiseler,
fazlası, daha fazlası ve çok daha fazlası.
Sonra da 2008'in sonlarına doğru
Noel'e iki gün kala annem aradı.
O sene Florida'ya taşınmıştı,
nihayet sosyal sigortayla emekli olacaktı.
Ama 23 Aralık'ta
dördüncü evre akciğer kanseri olduğunu öğrendi.
Ve daha bir yıl olmadan vefat etmişti.
O yıl kemoterapi ve radyasyonla boğuşurken
annemle Florida'da bolca vakit geçirdim.
Ama vefat ettiğinde son kez ziyaret etmem gerektiğini anladım.
Bu sefer eşyalarıyla ilgilenmek içindi.
Ben de uçağa binip Dayton, Ohio'dan St. Pete Beach, Florida'ya gittim.
Sizce vardığımda ne buldum?
Eşya.
Annemin tek odalı dairesine sıkışmış üç evlik eşya.
Annem istifçi falan değildi.
Buzlukta ölü kedi falan bulmadım.
Ama bir sürü eşyası vardı. 65 yılın birikimi.
Amerika'da ortalama bir hanede
300 bin eşya olduğunu biliyor muydunuz?
Üç yüz bin!
Sıradan bir bodruma,
tavan arasına veya garaja bakın.
Ne görüyorsunuz?
Kullanılmayan spor eşyaları,
egzersiz aletleri,
kamp ekipmanları, bayram dekorasyonları,
enstrümanlar, yedek parçalar,
antika olmuş elektronik aletler,
rastgele ipler, çeşit çeşit kablolar,
dergiler, kasetler, CD'ler,
biblolar, süsler, ıvır zıvırlar
ve sahip olduğumuzu unuttuğumuz her şey.
Ağzına kadar eşya dolu koliler,
kutular ve odalar.
Çok eşyamız vardı. Çok.
Gardırobum kontrolden çıkmıştı.
Gardırobum da elbise dolabım da kıyafet olduydu.
Fotoğrafçılık ekipmanı, bisiklet ekipmanı.
Cilt bakımı ve güzellik ürünleri.
Ayakkabılar, çantalar.
Dolabı açında üstüme dökülürdü.
Futbol oynamıyorum
ama nedense üç tane kramponum vardı.
Yıllar boyunca insanların bana verdiği
kart olsun, eşya olsun,
gittiğimiz yerlerden hatıralıklar olsun…
Ama hiç bitmeyen bir "Bu lazım, şu lazım." döngüsüydü.
Sorunlarımıza çözüm olduğunu düşündüğümüz şeyleri almak çok kolay.
Hatırlıyorum da çocuğum olduğunda iyi uyumalarını istemiştim
ve bunun için mükemmel bir uyku cihazına ihtiyacım olduğunu düşünmüştüm.
O yüzden muhtemelen dört çeşit kundağım,
birçok fermuarlı uyku cihazım vardı.
Amazon'a girip görebilirsiniz,
bebekleri uyutmayı amaçlayan onlarca farklı mekanizma var.
Çeşitli ekipmanlar var.
Ama gerçek şu ki bebek uyutmak çok zor,
biz de zor zamanlardan parayla kurtulma tuzağına düşebiliyoruz.
Genelde başarısız ve çok maliyetli oluyor.
Çok fazla eşyan olup olmadığını öğrenmenin en iyi yolu,
saklayacak yer kalmamasını beklemek değil,
onları amaçlı şekilde kullanacak bir yol kalıp kalmadığını sormak.
Yapacak amaçlı bir şey kalmadığında
tek bir eşyan olsa bile çok fazla eşyan var demektir.
Çok fazla eşyamız olsa da çok mutsuz ve boş hissetmemizin sebebi
yanlış şeyden daha fazla alınca elimizde daha az şey olması.
Bizi tatmin eden daha derin şeyler var.
Anlam ihtiyacı, ilerleme ihtiyacı,
yakınlık ihtiyacı.
Minimalizm mesajının çok güçlü olması
durmadan yanlış şeyleri tüketmemiz
ve gerçekten anlamı olan şeylerden kendimizi mahrum bırakmamız.
Ama tabii ki çoğumuz istifçi değiliz, değil mi?
Yok canım.
Sadece bir sürü şeyi saklıyoruz.
Bir ömürlük hatıraları saklıyoruz.
Annem böyle yapmıştı, eşyalarına ne yapacağımı bilememiştim.
Ben de iyi bir oğlun yapacağını yaptım.
Nakliyeci çağırdım.
Arayıp en büyük kamyonlarını istedim.
Hatta o kadar büyük bir kamyon lazımdı ki
sekiz metrelik kamyonu bir gün bekledim.
Kamyonu beklerken
eşyalarını ayırmama yardım etmeleri için annemin arkadaşlarını davet ettim.
Yani tek başıma toplayamayacak kadar eşya vardı.
Oturma odası büyük antika mobilyalarla,
eski tablolarla, sayısız dantelle doluydu.
Mutfak da yüzlerce tabak, bardak, kâse
ve karman çorman çatal bıçak doluydu.
Banyosu da küçük bir güzellik malzemesi işletmesi açmaya yetecek kadar
makyaj, yüz kremi ve hijyen ürünüyle doluydu.
Birbirine uymayan banyo havlusu, plaj havlusu
ve kurulama bezi dolu çamaşır dolabı da birisi otel işletiyormuş gibi görünüyordu.
Yatak odasını anlatmayayım bile.
Yani, annem dolabına 14 tane kışlık montu niye koymuş ki?
Hadi ama. St. Pete Beach'te oturuyordu.
ST. PETE, FLORİDA
Neyse, annemin eşyalarını paketlemeye çalışıyordum
ve yatağın altına baktım.
Dört tane eski kutu gördüm.
Eski yazıcı kâğıdı kutuları.
Biraz ağırlardı, abartılı miktarda koli bandıyla kapatılmışlardı.
Fark ettim ki her kutunun kenarına tahta kalemiyle numara yazılmıştı.
Orada durdum
ve aşağı baktım.
İçlerinde neler olabileceğini düşündüm.
Eski ilkokul kâğıtlarımmış.
Birden dördüncü sınıfa kadar.
Kutuları açtıkça çok meraklandım
ve şöyle düşündüm "Annem niye bu aptal kâğıtları saklamış?"
Ama sonra bir sürü anımı hatırladım ve sebebini anladım.
Annem benim bir parçamı saklıyordu.
O kutuların içindeki anıları saklıyordu, değil mi?
Ama bir saniye.
O kutular en az 20 yıldır bantlıydı.
O kutuların içindeki anılara erişmediği besbelli ortadaydı.
Böylece önemli bir şeyi ilk kez anladım.
Anılarımız eşyalarımızın içinde değil.
Anılarımız bizim içimizde.
Annemin bir parçamı saklaması için o kutulara ihtiyacı yoktu.
O kutuların içinde ben yoktum.
Ama sonra dairesine baktım,
tüm o eşyalarına baktım
ve aynı şeyi yapmaya hazırlandığımı fark ettim.
Kendime karşı dürüst olayım,
bencilce annemin eşyalarına bağlanacaktım.
Ama tabii sonsuza dek bir kenarda dururken bana gerçek bir değer sağlamayacaklardı.
Ama gerçek şu ki o eşyaları bırakarak başka hayatlara değer katabilirdim.
Ben de annemin çoğu eşyasını arkadaşlarına ve oradaki hayır kurumlarına bağışladım
ve onlara yeni evler bulmuş oldum.
Satabildiğim birkaç eşyanın parasını da
anneme kemoterapi ve radyasyon tedavisinde yardım eden iki hayır kurumuna bağışladım.
Fark ettim ki
bırakma isteği olunca hem kendime hem de başkalarına yardım edebiliyordum.
Nihayet Ohio'ya döndüğümde
yanımda manevi değeri olan birkaç hatıralık eşya getirdim.
Eski bir tablo, birkaç fotoğraf,
hatta birkaç dantel bile.
Bunlar da daha az hatıralık olduğunda
onların değerini daha çok bildiğimi fark etmemi sağladı.
Onlarca, hatta yüzlerce ıvır zıvıra karışmadan sakladığım birkaç eşya,
bana çok daha fazla değer sağladı.
Nihayetinde, önüme bakmadan önce bana yük olanları bırakmam gerekiyordu.
Önüme bakmak için
kendi hayatımda sayım yapmam gerekti.
Meğer düzenli bir hayatım varmış.
Ama aslında düzenli bir istifçiymişim.
Ve yüzeyin altına bakarsanız
ömrünüz boyuna kontrolsüz tüketim yaptığınızı görürsünüz.
Şirketler yenilik yaptıkça
kendimizi sınırlamamız giderek daha da zorlaşıyor.
Yurt dışında iş yaptırılması,
nakliye, üretim ve lojistikteki ilerlemeler sayesinde
tüketici ürünlerinin maliyeti hiç olmadığı kadar düşük.
Şimdi de tek tıkla sipariş, aynı gün teslimat,
kredi kartı borcunu normalleştiren bir toplumla
kendimizi çıkmaza sokmuş hâldeyiz.
Ortalama bir Amerikalının cüzdanında dört kredi kartı var
ve borçlu hanelerin ortalama kredi kartı borcu 16 bin dolardan fazla.
Her yıl ayakkabı, takı ve saate
yüksek eğitimden fazla para harcıyoruz.
Hatırlıyorum da çocukken marketlerde "ayırtma" olayı vardı.
Mağazaya gider, okul kıyafeti seçerdik,
annem seçtiklerimizi ayırtırdı,
her hafta gider, birkaç haftada taksitini öderdi.
Bütün taksitleri ödediğinde
kıyafetleri eve götürebiliyorduk.
Artık böyle bir şey yok.
İstiyorsan kredi kartını veriyorsun, alıp gidiyorsun.
Bence alım sürecindeki bu fonksiyonel değişiklik
beklentilerimizde değişikliğe sebep oldu.
Neye sahip olmalıyız, ne zaman sahip olmalıyız
ve beklemeli miyiz sorularının cevabı değişti.
Amerika maalesef duygusal açıdan daha da çocuklaştı.
"İstiyorum ya, hemen istiyorum. İnsanım ben, bu benim hakkım."
İstediği kahvaltılık gevreği alamadı diye
markette yaygara koparan çocuklar gibi.
Ama karşımdaki 54 yaşındaki bir kadın veya adam,
istediği o ufak eşyayı alamıyor
çünkü parası yok.
Durum şu ki paranız asla her istediğinize yetmeyecek.
Toplumda en çok sorun yaratan borç türü
belli bir görüntüyü sürdürme ihtiyacından kaynaklanıyor.
Bir imaja sahip olmak için kendine gereksiz yük bindirmekten.
BMW alacak param olmasa da
borca girip almamın sebebi
belli bir tür kişi gibi görülmenin getirdiği sosyal ödülleri istemem.
Temel ihtiyaçlarınız karşılandıktan sonra insan olarak yeterlilik tanımımız
etrafımızdakilere bağlı oluyor.
İşte "sidik yarışı" denilen şey de bu.
Mobilyamıza, kıyafetimize, arabamıza etrafımızdakilere göre değer biçiyoruz.
Önceden etrafımızdakilerin sosyoekonomik geçmişi bizimkine benzerdi.
"Sorun yok. Herkeste aynı şey var." derdik.
Ama artık televizyon ve sosyal medyanın hücumuyla
referans grubumuz dikey şekilde genişliyor.
Artık saçımı karşılaştırdığım kişi Jennifer Aniston.
Evimi de Kim Kardashian'ın eviyle.
Bence eskiye kıyasla komşularımız veya dostlarımızın evinde olanlara dair
çok daha fazla bildiğimiz veya bildiğimizi sandığımız için
günümüzde hiç olmadığı kadar stresli ve yetinmeziz.
Geçmiş nesillere kıyasla bu kıyaslama çok daha fazla yapılıyor
ve sürekli hayatımızı başkalarınınkiyle kıyaslıyoruz.
Bunu yaptığımızda da genelde yeterli gelmiyor.
Bu neslin dikkatini yönetmeyi öğrenmeye diğer nesillerden çok ihtiyacı var
çünkü dikkatimiz için yarışıp şöyle diyen çok insan var,
"Buna bakarsan mutlu olacaksın!"
"Bunu alırsan mutlu olacaksın!"
O yüzden bunlardan uzaklaşıp şöyle demek gerek, "Hayır.
Önce beni neyin mutlu edeceğine dair
kendi fikirlerimi bulacak vakte ihtiyacım var."
Benim için her şey o soruyla başladı.
Hayat daha azıyla nasıl daha iyi olabilir?
Bunun cevabını bularak minimalizmin amacını belirleyebildim.
Sadece nasıl yapılacağını değil, daha önemli olanı, nedenini.
Fark ettim ki hayatımı sadeleştirirsem sağlığıma, ilişkilerime,
yaratıcılığıma ve parasal işlerime daha çok vaktim kalıyor
ve başkalarına daha anlamlı şekilde katkıda bulunabiliyorum.
Yani minimalizmin yararlarını
gömme dolabımı boşaltmadan çok önce anlamıştım zaten.
O yüzden dağınıklıktan kurtulacağım zaman küçük küçük başladım.
Kendime bir soru daha sordum.
Bir ay boyunca her gün hayatından bir maddi eşya ayırsan ne olur?
Bir tanecik. Ne olur?
Şöyle diyebilirim, ilk 30 günde 30'dan çok daha fazla eşyadan kurtuldum.
Çok çok daha fazla.
Nelerden kurtulabileceğimi keşfetmek kişisel bir meydan okuma oldu.
Ben de odalarımı, gardırobumu,
dolaplarımı, koridorlarımı,
arabamı, ofisimi köşe bucak tarayıp veda edecek eşyalar aradım,
sadece hayatıma değer katanları saklamaya çalıştım.
Evimdeki her eşyaya bakıp dedim ki
"Bu hayatıma değer katıyor mu?"
Bu soruyu daha çok sordukça daha da hız kazandım
ve minimalizmi benimsemek günbegün kolaylaştı.
Yaptıkça daha mutlu ve rahat hissediyor,
daha çok şeyden kurtulmak istiyorsun.
Birkaç gömlek attım, dolabın yarısı gitti.
Birkaç DVD ile başlayıp kullanmadığım koca bir koleksiyondan kurtuldum.
Birkaç dekorasyon eşyası gitti, çer çöp çekmeceleri normal çekmece oldu.
Çok güzel bir döngü. Daha çok yaptıkça daha çok yapmak istiyorsun.
Bir şeylerden kurtulmaya başlayınca hızımı alamadım.
Durduramadığım bir çığ gibiydi.
Mümkün olduğunca çok şeyi atmaya hazırdım.
Çekmeceleri açıp arkalarında ne olduğuna bakmıştım,
galiba eşyalarımızın yarısının
çekmece ve dolaplarda bir köşede saklandığını fark etmemişim.
"Evimde kurtulmam gereken 35 yıllık eşya var." demek yerine
evin tek bir yerine odaklanmak çok yararlı olmuştu.
Kiralık depomuzdan kurtulduk.
Yıllardır kirasını ödediğimiz dev bir depo vardı
ve içinde ne olduğunu bilmiyorduk, kurtulduk.
CD koleksiyonumu eliyordum,
arabamda CD çalar olup olmadığını hatırlayamamıştım.
Çalıp çalamayacağımı bile bilmemem de
"Muhtemelen bunlardan kurtulmalıyım." dedirten şeydi.
Tek tek eşyalardan kurtulmaya başladıkça çok daha iyi hissettim.
Özgür hissettim.
Bir başlayınca 14 pantolondan kurtuldum.
Miktarına inanamamıştım.
O yüzden tek tek saydım ve dedim ki
"14 tane pantolon dolapta duruyormuş!"
Sıfırdan başlayıp hayata tutunmak,
özgür olmak istediğimiz için
evimizi satılığa çıkardık.
Sadece başlamak bile çok özgürlük veren bir histi,
ben de o yüzden devam ettim.
Annemin vefatından sonraki sekiz ayda
maddi eşyalarımın %90'ından fazlasını hayatımdan çıkarmıştım.
Ama bugün ziyaretime gelseniz muhtemelen şöyle demezdiniz,
"Aman Tanrı'm!
Bu adam minimalist!"
Yok. Muhtemelen sadece nasıl böyle düzenli olduğumuzu sorardınız
ailemin çok fazla şeye sahip olmadığını
ama sahip olduğumuz her şeyin hayatımıza gerçek değer kattığını söylerdim.
Giysilerimizin, arabamızın, mutfak eşyalarımızın, mobilyalarımızın,
sahip olduğumuz her şeyin bir amacı var.
Minimalist olarak her eşyam bir amaca hizmet ediyor
veya beni mutlu ediyor
ve diğer her şey benden uzak.
Tüm o dağınıklıktan kurtulunca
nihayet daha derin sorular sormaya başladım.
"Ne zaman tüm bu maddi varlıklara bu kadar anlam verdim?" gibi sorular.
Hayatımda asıl önemli olan ne?
Neden bu kadar memnuniyetsizdim?
Olmak istediği kişi kim
ve kendi başarımı nasıl tanımlarım?
Bunlar ağır sorular, cevaplaması da zor.
Ama fazlalıklarımı atmaktan çok daha önemli olduklarını anladım.
Ve bu soruları dikkatlice ve kesin olarak cevaplamazsak…
…temizlediğimiz o dolaplar
yeni alışverişlerle kısa zamanda ağzına kadar dolar.
Eşyaları bıraktıkça…
…ve hayatın zor sorularıyla yüzleşmeye başladıkça…
…hayatım basitleşti.
Etrafımdakiler de bir fark gördü.
Beşinci sınıfta ikimiz de şişmanken tanıştığım
en yakın dostum Ryan Nicodemus
bir gün yanıma gelip dedi ki
"Ne diye bu kadar mutlusun sen?"
Minimalizm adlı bu olayı anlattım.
"Minimalizm ne be?" dedi.
Ben de dedim ki
"Minimalizm denilen şey eşyaları bir kenara bırakıp
hayattaki en önemli şeylere yer ayırabilmemizi sağlıyor
ki bunlar da zaten fiziksel yer kaplayan şeyler değil.
Ryan, aslında bu minimalizm olayı sana da yararlı olabilir çünkü…
Çünkü bir sürü ıvır zıvırın var lan."
Hatırlıyorum da işte o zaman…
…hayatında neyi değiştirdiğini anlamaya çalışıyordum.
Öğrenmek zorundaydım "Josh neyi farklı yapıyor?" derdim.
Çünkü hayatım fena kontrolden çıkmıştı. Değişmem şarttı.
Senin değişiklik yaptığın belliydi yani…
Seni de o zaman Subway'de o süper lüks yemeğe çağırmıştım.
-Evet. -Ve oturduk…
…sandviçlerimizi yedik ve sana şunu sormuştum,
"Ne diye bu kadar mutlusun sen?"
Bana minimalizmi anlatan sen olmasaydın,
başka herhangi biri olsaydı
o kadar çabuk denemek istemezdim galiba.
Orada oturup yemeğimizi yerken
son birkaç ayda hayatını nasıl sadeleştirdiğini anlattı.
Dağınıklıktan kurtulduğunu.
Hayatın en önemli şeylerine yer açtığını.
Sorun çözmeyi seven biri olduğum için
anında minimalist olmaya karar verdim.
Josh'a baktım ve heyecanla dedim ki
"Tamam, dostum. Ben varım, yapacağım! Minimalist olacağım."
E, sonra?
Onun gibi birkaç ay boyunca yavaş yavaş eşya ayıklamak istemedim.
Ona çok iyi gelmişti ama ben daha hızlı sonuç almak istiyordum.
Paketleme partisi adını verdiğimiz çılgınca bir fikir bulduk.
Taşınıyormuş gibi tüm eşyalarımızı paketlemeye karar verdik.
Sonra da üç hafta boyunca sadece lazım olanları çıkaracaktım.
Josh evime geldi,
her şeyi kutulara koymama yardım etti.
Kıyafetlerim, mutfak eşyalarım, havlularım, elektronik cihazlarım,
televizyonlarım, fotoğraf ve tablolarım, banyodaki malzemelerim.
Her şey.
Bayağı taşınıyormuşum gibi yaptık.
İşte birkaç pizza siparişi içeren dokuz saat sonra
Josh ve ben ikinci oturma odamda oturuyor,
boyu iki metreye yaklaşan kutu kulelerine bakıyorduk.
Sahip olduğum her şey, son on yıldır uğruna çok çalıştığım her şey
o odada öylece duruyordu.
Üst üste dizilmiş sayısız kutu içinde.
Her kutuya özenle isim verdik,
böylece belli bir eşya için hangisini açacağımı biliyordum.
"Çer çöp çekmecesi, birinci oturma odası, mutfak eşyaları,
yedinci çer çöp çekmecesi" gibi isimler.
Sonraki 21 günde sadece ihtiyacım olanları kutularından çıkardım.
Diş fırçam, yatağım ve çarşaflarım,
iş için birkaç kıyafet,
gerçekten kullandığım mobilyalar,
alet takımı, birkaç mutfak eşyası.
Sadece hayatıma değer katan eşyalar.
Üç hafta sonra…
Eşyalarımın %80'i hâlâ kutularındaydı.
Dokunulmamış şekilde öylece duruyorlardı.
Hatta o kutulara baktım
ve çoğunda ne olduğunu hatırlayamadım.
Beni mutlu etmesi için hayatıma soktuğum o kadar şey…
…görevini yapmıyordu.
İşte o an kurtulmaya karar verdim. Biliyor musunuz?
Hayatımda ilk kez özgür hissetmeye başladım.
Zamanımı geri aldım.
Hayatımı geri aldım.
Ve hayatımı değiştirirken
tüketmeye değil, toplumuma odaklanıyordum.
Almaya değil, vermeye.
Eşyalara değil, insanlara.
Hayatlarımızı, hedeflerimizi
ve bağlılıklarımızı baştan değerlendirmemizi sağladı.
Ailem, arkadaşlarım ve meslektaşlarım bende büyük bir değişiklik olduğunu gördü.
Eskiden sadece hakkında konuştuğum kişi olma fırsatını verdi bana.
Değerlerim yeniden düzenlendiği için
her bir saniye için minnettarım.
Tekrardan kendimi bulmaya başladım.
Ve bunun için minnettarım.
Minimalizm…
…hayatımı değiştirdi.
Bir his içimi kapladı. Çok kuvvetliydi.
Büyük bir bolluk hissi gibiydi.
Her şeyin yolunda olduğu bir bolluk hissi.
İhtiyacın olan her şey var,
her şey yolunda.
Ve dört beş…
Bunu düşünürken duygulanıyorum.
Dört beş yaşından beri hiç böyle hissetmemiştim, işte…
İstediğim, aradığım ve ihtiyaç duyduğum her şeyin
zaten elimde olduğundan…
…emin olmuştum.
Paketleme partimden bir yıl sonra
beklenmedik bir şey oldu.
Bir cuma sabahı patronum aradı,
şirketin Cincinnati'deki insan kaynakları ofisinde
beni görüşmeye çağırdı.
Toplantı odasına girdim
ve patronumun insan kaynaklarından biriyle oturduğunu gördüm.
Patronum kafasını salladı.
"Son çalışan azaltma sürecinde senin mevkini de kaldırdık." dedi.
"Şu andan itibaren geçerli olarak."
On yıldan kısa sürede yedi kere terfi aldıktan sonra
birdenbire kovulmuştum.
Ama sonraki düşüncem beni şaşırttı.
"Başıma gelebilecek en iyi şey değil mi?"
Omzumdan büyük bir yük kalkmış gibiydi.
Önüme bakmam gerektiğini biliyordum, bardağı taşıran bu damlaya ihtiyacım vardı
ve bütün bakış açım değişti.
Sonra şöyle düşündüm,
"Benim hikâyemi yararlı bulacak insanlar olabilir.
Hikâyemizi yararlı bulacak insanlar."
O yüzden Josh'la beraber 30 yaşındaki her adamın yapacağını yaptık.
Blog açtık.
On yıl önceydi.
Biliyor musunuz, inanılmaz bir şey oldu.
İlk ayda 52 kişi sitemizi ziyaret etti.
Biliyorum, başta az gelmiş olabilir
ama Josh'la heyecanlanmıştık.
Sonra başka heyecan verici şeyler oldu.
52 okuyucu 500 oldu, sonra da 5 bin oldu.
Şimdi de mesajımızı her yıl milyonlarca insanla paylaşma ayrıcalığına sahibiz.
İnsanların hayatına değer kattığınızda
hikâyenizi aileleriyle, arkadaşlarıyla paylaşıp
onların hayatına değer katmak istiyormuş.
Burada olmamız da tam oturdu.
Sırf Dayton'da da değil, burada, Press kafede olmamız.
Çünkü her şey tam burada başladı.
İş dünyasındayken bile seninle burada buluşurduk.
Burası yaratıcılık alanımızdı.
Hayatlarımızı nasıl sadeleştireceğimizi,
nasıl yaratıcı olacağımızı öğrenmek için
iş dünyasının dışındaki,
dağınık yaşamlarımızın dışındaki bu fazladan yere
neredeyse ihtiyacımız vardı.
İçinde olduğumuz bu hissi alıp
sayfaya dökmek için.
Bence hayatta hepimizin temiz bir sayfa açabilme şansı olmalı.
"İstediğim hayat buymuş sandım, değilmiş
o yüzden baştan başlayacağım."
İçinizde bir özlem, hayal ve tutku varsa
neden eskiden yaptıklarınıza, eskiden olduğunuz kişiye tutunup
olmak istediğiniz kişiyi kaybedesiniz ki?
Daha azına giden yolun neresinde olursak olalım
hep o diğer yöne çekiliyor olacağız.
Karşılaştırma yönüne,
medyanın baskısına yenilme yönüne.
Gerçek şu ki sürekli yeniden odaklanmamız gerek.
Hayatı gereksiz yere karmaşıklaştırıyoruz
çünkü birazcık zaman ayırıp tek başımıza sessiz bir yerde oturmanın
hayattaki yönümüzü bulmada sağlayacağı yararı
ya gözden kaçırıyor ya da hafife alıyoruz.
"İyi bir hayatın ne olduğuna dair fikrimi uyarıcı dış kaynaklardan almayacağım.
İç sesimi dinleyip yol göstermesine izin vereceğim." demenin yararını.
İnsanlar tamamen hayatta olmaya karar verebilse,
ruhlarındaki hayatı emen her şeyden bir kurulabilse
nihayet tutkuyu bulabilirler.
Ama tutku, kişinin kendiyle ilgili olamaz.
Tutku, hep dünyada yapabileceğiniz bir iyilikle ilgili oluyor.
O yüzden şu an Josh'la buradayız.
Sizi eşyalardan kurtulmaya teşvik ederek hayatınıza değer katmayı umuyoruz.
Daha fazlası olan bir hayatı hayal etmeye.
Daha fazla zaman, daha anlamlı ilişkiler,
daha fazla gelişim, katkı ve memnuniyet.
Etrafınızdaki kaotik dünyanın tuzaklarına düşmemiş tutku dolu bir yaşam.
Hayal ettiğiniz şey kasıtlı bir hayat.
Kusursuz değil.
Kolay bir hayat da değil.
Ama sade bir hayat.
Ve bu noktaya ulaşmak için size engel olan şeyleri bırakmanız gerekebilir.
Less Is Now challenge'ı deneyin.
Bir arkadaşınız, aile ferdiniz veya meslektaşınızla ortak olun.
İlk günde ikinizin de birer şeyden kurtulması gerek.
İkinci gün de ikişer şeyden.
Üçüncü gün de üçer şeyden.
Bu şekilde devam edin.
Ne olursa!
Koleksiyon parçaları.
Dekorasyon eşyaları.
Mutfak gereçleri.
Elektronik cihazlar.
Mobilya, ekipman, malzeme, nevresim,
aksiyon figürü, kıyafet,
havlu, alet, şapka.
Bağışlayın, satın veya geri dönüşüm yapın.
Her bir eşyanın gece yarısına kadar gitmesi gerek.
Bir ay dayanabilir misiniz?
İlerlemenizi paylaşın.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Fikirdanış