Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ผู้เชี่ยวชาญบางคนเรียกมันว่า ‎วันสิ้นโลกของการค้าปลีก
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ปี 2019 เป็นหนึ่งในปีที่แย่ที่สุด ‎ในรอบทศวรรษของร้านค้าที่มีหน้าร้าน
‎เลส อิส นาว
‎ทำไมคุณคิดว่าไอเดียเรื่องมินิมอลลิซึม ‎หรือการทำอะไรให้เรียบง่าย
‎กำลังได้รับความนิยมตอนนี้
‎ผมคิดว่าเป็นเพราะ ‎เรามีโอกาสที่จะมีอะไรได้มากมาย
‎คนส่วนหนึ่งในอเมริกาเสพติดสิ่งของต่างๆ
‎อาจไม่ใช่การเสพติดในเชิงจิตวิทยาดั้งเดิม
‎เราแค่ชอบสิ่งต่างๆ
‎วันจันทร์วันนี้ควรจะเป็น ‎วันซื้อของออนไลน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
‎โดยมียอดขายออนไลน์ ‎พุ่งแตะราวๆ 3.3 พันล้านดอลลาร์
‎อะไรก็ตามที่คุณนึกถึง ‎คุณสามารถสรรหามาเกยหน้าประตูได้
‎เดี๋ยวนี้ภายใน 24 ชั่วโมง
‎ราวเวทมนตร์เลยใช่ไหมล่ะครับ
‎เมื่อคุณมองขึ้นไปบนฟ้า คุณอาจเห็นกองทัพ ‎ขนส่งสินค้ายุคใหม่ของแอมะซอนเร็วๆ นี้
‎เครื่องบินไฟฟ้าจะครอบคลุมระยะทาง 15 ไมล์
‎และส่งพัสดุภายใน 30 นาที
‎โลกของผู้บริโภคจะเข้าใจ ‎ว่าถ้าผมทำให้คุณเลือกได้ก่อนคุณคิด
‎ผมจะทำให้คุณซื้อสิ่งที่คุณไม่ต้องการได้
‎ทุกโสตประสาทของผมถูกถาโถม ‎ด้วยคำเตือนต่างๆ
‎อย่าง "คุณควรซื้อนี่ คุณจะมีความสุขถ้าคุณซื้อนี่"
‎นึกออกไหม
‎และหลายๆ มุมมันเหมือนกับว่า
‎พวกเขาพยายามเอาชนะคุณให้ยอมจำนน
‎"โอเค ซื้อก็ซื้อ ฉันอยากได้มัน!"
‎แอมะซอนจ้างงานอีกครั้ง
‎บริษัทเตรียมจ้างพนักงานหนึ่งแสนอัตรา
‎เพื่อตอบสนองอุปสงค์การซื้อของออนไลน์ ‎ที่พุ่งทะยานขึ้น
‎ธุรกิจค้าปลีกขนาดเล็กหลายแห่งกำลังย่ำแย่
‎และอำนาจกำลังถูกควบรวม ‎ด้วยน้ำมือบริษัทยักษ์ใหญ่พวกนี้
‎สิ่งของมากมายมีส่วนทำให้เราไม่พึงพอใจ ‎ในหลากหลายรูปแบบค่ะ
‎เพราะว่ามันเข้าแทนที่
‎สิ่งต่างๆ ที่มอบความสุขให้เรามากกว่า
‎ฉันพบความมินิมอลลิซึมเมื่อเจ็ดปีก่อน ‎ท่ามกลางความล้มเหลว
‎ฉันโหมงานหนักเกินไป ฉันเหนื่อย ‎ฉันเครียดมากๆ เลยค่ะ
‎ชีวิตต้องมีอะไรมากกว่าการทำงาน
‎ฉันคิดขึ้นมาทันที ฉันลุกขึ้นไปตู้เสื้อผ้า
‎และเริ่มขนเเสื้อผ้าตัวเองออกมา
‎ผมอยู่โยงถึงตีสาม ‎และผมเพิ่งจัดข้าวของหลายอย่างเสร็จ
‎ขณะที่ฉันเริ่มทิ้งข้าวของอย่างช้าๆ ‎ฉันรู้สึกมีอิสรภาพ
‎การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแน่ๆ
‎การเปลี่ยนแปลงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ‎เพราะคุณจะบริโภคต่อไป
‎จนมากเกินกว่าที่โลกจะป้อนเติมได้ทุกปี
‎ทางกายภาพ คุณทำไม่ได้ค่ะ
‎ดังนั้นคำถามไม่ใช่ว่าเราจะเปลี่ยนไป ‎ในฐานะสังคมหรือไม่
‎แต่อยู่ที่ว่าเราจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร
‎เพราะยังไงเราก็จะเปลี่ยนไป ‎ไม่ด้วยการออกแบบก็หายนะ
‎ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยคำถามเดียว
‎ชีวิตคุณจะดีขึ้นได้ยังไงกับการมีน้อยลง
‎- ดื่มชาหน่อยไหม ‎- ได้สิ
‎โอเค
‎มันอยู่ใน... ใช่ โอเค
‎ครับ คือว่าสุนทรียศาสตร์สำคัญกับผม
‎แต่ที่ผมใส่ใจที่สุดคือที่ที่ไม่มีของเกะกะ
‎ตอนคุณมองไปรอบๆ บ้านผม
‎ใช่ว่าทุกอย่างจำเป็นต้องออกแบบเรียบง่าย
‎ผมไม่ได้สุดโต่งขนาดว่าต้องยึด ‎อยู่กับแค่สุนทรีย์ความเรียบง่ายเท่านั้น
‎แต่สำหรับผม มันไม่เกะกะ
‎เรามักสับสนความเรียบง่ายกับความง่าย ‎แต่จริงๆ แล้วมันตรงกันข้ามเลย
‎การใช้ชีวิตเรียบง่าย ‎มันต้องมุมานะอย่างหนัก
‎ต้องใช้ความมุ่งมั่นตั้งใจ ‎สิ่งที่ง่ายคือปล่อยให้มันเป็นไปเรื่อยๆ
‎มันคือการออกไปข้างนอก ‎ออกไปอิเกียและซื้อเฟอร์นิเจอร์ถูกๆ
‎ทุกครั้งที่คุณคิดว่าคุณต้องการเฟอร์นิเจอร์สักชิ้น ‎หรือโต๊ะเล็กๆ
‎มันยากมากที่จะฝ่าด่านทดสอบความอดกลั้น
‎เพื่อดูว่าคุณอยู่กับสิ่งใดได้ ‎หรืออยู่ไม่ได้หากปราศจากสิ่งใด
‎แต่สุดท้ายแล้ว มันก็คุ้มกับมุ่งมั่นตั้งใจ
‎คนจะพูดว่า "ดูสารคดีนี่สิ พวกมินิมอลลิสต์พวกนี"
‎พวกมินิมอลลิสต์
‎เรามีชาวมินิมอลลิสต์อยู่กับเราครับ ‎โจชัวกับไรอัน
‎พวกเขามีหนังสือ รายการพอดแคสต์ ‎และสารคดีเน็ตฟลิกซ์
‎ทั้งหมดล้วนชี้นำผู้บริโภคทั่วไป ‎ว่าจะลดขนาดหนทางสู่ความสุขลงได้อย่างไร
‎ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจจริงๆ หรอก ‎ว่าจอชกับผมกลายมาเป็นชาวมินิมอลลิสต์
‎โดยไม่กลับไปดูว่าเราถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร
‎เราทั้งคู่เติบโตมากับความยากจน
‎แม่เรามีปัญหาเสพสารเสพติด ‎และเราไม่เคยมีพอกินพอใช้
‎ดูนี่สิพวก ตลกชะมัด
‎แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ของเรา ‎มันเหมือนเฟอร์นิเจอร์ทำเอง
‎นั่นตู้ถ้วยชามในครัว
‎ผมเป็นเด็กที่มีความสุขมาก ‎จนกระทั่งตอนอยู่เกรดสอง
‎ตอนพ่อแม่หย่าร้างกัน
‎มันเกิดขึ้นกับเด็กหลายคน ‎พ่อแม่พวกเขาหย่ากัน
‎แต่ผมจำได้ว่าหลายอย่างเริ่มผิดปกติตอนที่...
‎ตอนที่แม่ทิ้งพ่อไป
‎และมันก็มีแต่...
‎งานปาร์ตี้สังสรรค์เต็มไปหมด ผมจำได้
‎และด้วยความเป็นเด็ก ‎มันก็ดูเหมือนจะสนุกดีหรอกนะ
‎แม่ผมทำให้มันออกมาดูน่าสนุกมากเลยละครับ
‎ผมเจอจอชตอนอยู่เกรดห้า ‎ตอนผมย้ายไปโรงเรียนมัธยมต้นทีเดียวกับเขา
‎อาจเป็นเพราะเราทั้งคู่เป็นเด็กบ้านแตก ‎และถังแตกไม่มีเงินมากมายนัก
‎หรืออาจเป็นเพราะความจริงที่ว่า ‎เราเป็นเด็กอ้วนสุดสองคนในทั้งระดับชั้น
‎แต่เราเข้าขากันได้ดี ‎และกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน
‎ตอนเราโตขึ้น ผมรู้สึกจริงๆ ‎ว่าเราใช้แนวคิดมินิมอลลิซึมได้
‎เพราะที่จริงแล้วความมินิมอลลิซึม
‎คือการจงใจใช้ทรัพยากรที่คุณมี
‎และถ้าคุณมีทรัพยากรน้อยมากๆ ‎เหมือนตอนที่เราโตกันมา
‎เราอาจทำได้ดีกว่าด้วยการติดไตร่ตรอง ‎ให้รอบคอบกับทรัพยากรพวกนั้น
‎มันน่าสนใจเพราะเวลาคุณยากจน
‎เหมือนกับว่าพอมีใครหยิบยื่นอะไรให้ ‎คุณก็คว้าไว้
‎ผมคิดถึงที่บ้านที่ผมเติบโตมา ‎และเรามีข้าวของเยอะมาก
‎เพราะเราเก็บข้าวของทุกชิ้น ‎ที่มีคนหยิบยื่นให้เรา
‎แต่เรามีหลายอย่างที่เราไม่ต้องการ
‎ที่จริงมันแค่รกเกะกะ ‎และไม่ได้เพิ่มมูลค่าอะไรเลย
‎พอเรามีพื้นที่มากขึ้น เราก็หาข้าวของมาเพิ่ม
‎และพอเราของเยอะขึ้น ‎เราก็ต้องการพื้นที่มากขึ้น
‎เราก็เลยหันไปใช้ห้องเก็บของ ‎หรือบ้านหลังใหญ่ขึ้น
‎และเราไม่เคยหยุดตั้งคำถามว่า ‎"อะไรคือสิ่งสำคัญ อะไรคือสิ่งที่จำเป็น"
‎แล้ว "ของพวกนี้มันเพิ่ม ‎คุณค่าให้ชีวิตฉันได้แค่ไหนกันเชียว"
‎สิบปีก่อน
‎ตอนที่ผมอายุ 28 ปี ‎ผมประสบความสำเร็จทุกอย่างที่ต้องการ
‎ผมเป็นผู้อำนวยการที่อายุน้อยที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ 140 ปีของบริษัท
‎และผมได้สวัสดิการตอบแทน ‎ระดับผู้บริหารระดับกลางในบริษัทใหญ่
‎รถยนต์หรู ตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าดีไซเนอร์
‎บ้านชานเมืองหลังใหญ่ ‎ที่มีห้องน้ำมากกว่าจำนวนคนอยู่
‎คิดว่าคุณพูดได้ว่าผมใช้ชีวิต ‎ตามแบบฉบับความฝันของคนอเมริกัน
‎แต่แล้วแม่ผมก็เสียชีวิต...
‎และชีวิตสมรสผมก็จบลง
‎ทั้งสองอย่างในเดือนเดียวกัน
‎และสองเหตุการณ์นี้บังคับให้ผมมองรอบๆ
‎และเริ่มตั้งคำถามว่าอะไรคือโฟกัสของชีวิตผม
‎รู้ไหมว่าผมเรียนรู้อะไร
‎ผมเรียนรู้ว่าผมจดจ่อกับสิ่งที่เรียกว่า ‎ความสำเร็จและการบรรลุเป้าหมาย
‎และโดยเฉพาะกับการสั่งสมข้าวของต่างๆ
‎ผมอาจจะใช้ชีวิตตามแบบฉบับความฝันอเมริกันชน
‎แต่มันไม่ใช่ความฝันผม
‎มันใช้การได้มาซึ่งทุกอย่างที่ผมต้องการ
‎ถึงจะตระหนักได้ว่าบางที ‎ทุกอย่างที่ผมต้องการ
‎มันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการเลยสักนิด
‎บรรดาบริษัทและแรงขับเคลื่อนเพื่อผลกำไร
‎อยู่เบื้องหลังภาวะเสพติดข้าวของ ‎ที่เรามีในประเทศนี้
‎รูปแบบที่บริษัทเหล่านี้ถูกวางโครงสร้างมา ‎ในประเทศนี้
‎บริษัทพวกนี้ต้องเจริญเติบโตต่อไป
‎ภาระหน้าที่หลักของบริษัท ‎คือเพื่อเหล่าผู้ถือหุ้น
‎กลุ่มผู้ถือหุ้นที่พวกเขาต้องตอบแทน ‎ด้วยรายได้ที่เพิ่มขึ้น
‎และนั่นคือรากฐานของระบบทุนนิยม ‎การเติบโต
‎ผมไม่คิดว่าปัญหาเกี่ยวอะไรมากมาย ‎กับการที่เราเติบโตมากแค่ไหน
‎แต่อยู่ที่ว่าเราจะตอบคำถามว่า ‎"เราจะไปที่ไหน" มากกว่า
‎หนึ่งในปัญหาใหญ่หลวงที่สุด ‎ที่เราประสบในโลกตอนนี้
‎คือคนเราไม่มีอิสระจะเลือกเลยจริงๆ
‎เราพูดถึงการอยู่ในตลาดเสรีหรือสังคมเสรี
‎แต่คนเราไม่มีสิทธิ์เลือกเลย
‎เพราะคุณมีสถาบันใหญ่ๆ แค่หนึ่งหรือสองแห่ง
‎ที่มีการผูกขาดเทียมเหล่านี้อยู่
‎และพวกเขาทำหน้าที่ตัดสินใจแทนทุกคน
‎ว่าคุณจะดูอะไรได้ ‎ว่าคุณจะฟังอะไรได้
‎และนั่นคือการชักใยความสนใจของเรา
‎การชักใยรสนิยมตามธรรมชาติ ‎ที่พระเจ้าทรงมอบให้เรามันกำลังเกิดขึ้น
‎นักการตลาดประทับใจความสามารถ ‎ในการชี้นำความคิด
‎ในการสร้างความต้องการ ‎หรือสิ่งที่เข้าใจว่าเป็นความต้องการ
‎จากสิ่งที่เป็นแค่ความอยากได้เฉยๆ
‎เราอยู่ในวัฒนธรรมที่ถูกโฆษณาชวนเชื่อมากที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์โลก
‎คิดดูสิครับ เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์ ‎ถูกใช้เพื่อบอกว่าเราต้องการสิงนี้
‎และมันส่งผลกระทบ
‎เงินที่ใช้ในการโฆษณาในสหรัฐอเมริกา
‎เพิ่มขึ้นจากห้าพันล้านดอลลาร์ในทศวรรษ 1950 ‎เป็นสองแสนสี่หมื่นล้านดอลลาร์ต่อปีในทุกวันนี้
‎และตั้งแต่ช่วงเข้าสู่ศตวรรษที่ 21
‎การใช้จ่ายส่วนใหญ่เปลี่ยนจากโทรทัศน์และวิทยุ
‎ไปสู่การโฆษณาดิจิทัล
‎ผลที่ได้คือโฆษณาที่ชาญฉลาดและคาดการณ์ได้
‎ซึ่งดูเหมือนจะรู้จักเราดีกว่าเรารู้จักตัวเอง
‎บริษัทต่างๆ คิดวิธี ‎เชื่อมต่ออุปกรณ์ของเราเข้าด้วยกัน
‎พวกเขาจะได้รู้ว่าคุณหยิบแท็บเล็ต ‎หรือเปลี่ยนมาใช้สมาร์ทโฟนเมื่อไหร่
‎คุณเปลี่ยนช่องทีวีเมื่อไหร่
‎หรือพูดกับอุปกรณ์อัจฉริยะของคุณเมื่อไหร่
‎เมื่อใช้จีพีเอสบนอุปกรณ์ของคุณ
‎พวกเขาสามารถติดตามการเคลื่อนไหว ‎เพื่อดูว่าคุณผ่านป้ายโฆษณาไหนบ้าง
‎ร้านค้าไหนคือร้านประจำคุณ
‎และแม้แต่หนี้บัตรเครดิตที่คุณสะสมไว้
‎พวกเขาบันทึกการเคลื่อนไหวเหล่านี้ ‎เพื่อให้รู้ว่าเมื่อไหร่เหมาะจะส่งข้อความหาคุณ
‎และเป้าหมายก็เหมือนเดิม เพื่อให้คุณซื้อของเพิ่ม
‎และหนึ่งในกลเม็ดที่พวกเขาใช้ ‎คือสิ่งที่เราเรียกว่าโฆษณาขาดดุล
‎พวกเขาส่งโฆษณาให้เรา
‎ที่ทำให้เรารู้สึกในใจลึกๆ ว่าเรายังขาดอยู่
‎ถ้าเราไม่มีผลิตภัณฑ์นี้
‎งั้น "ฉันจะไม่เป็นที่รักถ้าฉันไม่มียาสีฟันนี้"
‎"ลูก ๆ จะไม่เห็นค่าฉันถ้าฉันไม่มีสบู่ล้างจานนี้"
‎ทุกคนต้องอยากได้สิ่งนี้แน่
‎ไม่ต่างอะไรกับออกกำลังกายที่ยิม
‎มันคือเครื่องซาวน่านวดมือ
‎- นี่จะทำให้คุณอยากได้ค่ะ ‎- เป็นชุดโถที่เหมาะกับทุกโอกาสครับ
‎- คุณรู้สึกได้เลยค่ะ คุณจะเห็นเลย ‎- คุณรู้สึกได้แน่นอนค่ะ ใช่แล้ว
‎ข้อความที่ถาโถมเข้ามาบอกว่า ‎เรายังมีข้าวของไม่พอ
‎ลองคิดดูสิว่ามันส่งผลอะไรกับผู้คนในทุกๆ วัน
‎ซ้ำแล้วซ้ำเล่า รับข้อความพวกนี้ ‎ว่า "คุณยังมีไม่พอ
‎ผมคุณ เสื้อผ้าคุณ ผิวพรรณคุณ ‎รูปร่างคุณยังขาดอยู่"
‎ไม่หยุดไม่หย่อน ‎จนเราก็อยากจะมีให้มากพอ
‎และเพราะเราสูญเสียหนทางอื่น ‎ที่จะมีให้มากพอ...
‎หนทางอื่นที่จะมีให้มากพอ ‎คือการมีสังคม การมีเป้าหมาย
‎การมีตัวตน ‎นอกเหนือจากแค่แบรนด์ต่างๆ บนตัวคุณ
‎เพราะเราสูญเสียสิ่งนั้นไป ‎เราเลยเอาความต้องการเข้าพวกและพึงพอใจ
‎ไปวางผิดที่ผิดทางด้วยการซื้อของมากขึ้น
‎เราไม่ได้พูดว่า ‎"โอเค ฉันจะเปลี่ยนของให้เป็นไอดอลฉัน"
‎เราไม่ได้พูดแบบนั้นในสมองเรา ‎ไม่มีใครตั้งใจทำแบบนั้นหรอกครับ
‎แต่เราบอกได้จากพฤติกรรมของเรา ‎ว่านั่นคือสิ่งที่เราทำ
‎เพราะถ้าคุณพูดกับตัวเองว่า ‎"ถ้าฉันมีรถคันนั้น ฉันก็จะมีความสุข
‎ถ้าฉันอยู่บ้านหลังนั้น ถ้าเราย้ายไปอยู่ย่านนั้น ‎เราคงมีความสุข
‎ถ้าฉันมีโซฟา ผ้าม่านใหม่ๆ พวกนั้น ‎ฉันก็จะมีความสุข"
‎และนั่นแปลว่าคุณกำลังบูชาหน้าแท่นข้าวของต่างๆ
‎คุณเป็นโรค "เสพติดข้าวของ" ‎อย่างเป็นทางการแล้วละครับ
‎และมันกลายเป็นเรื่องทางจิตวิญญาณไปแล้ว
‎เพราะมันแข่งขันควบคู่มากับสิ่งอื่นๆ ที่สำคัญจริงๆ
‎ทุกคนต่างกำลังขายบางอย่าง
‎และนั่นไม่ได้แปลว่าการขายจะแย่เสมอไป ‎มันโอเคครับ
‎ผมอยากให้ร้านของชำของผม ‎ขายของที่ผมไปซื้อหาได้
‎ผมอยากซื้ออาหารใช่ไหมล่ะครับ ‎ผมก็อยากให้พวกเขาขายอาหารให้ผม
‎มันไม่เกี่ยวกับการมองคนอื่นและประณามพวกเขา ‎ว่ามีมุมมอง
‎หรือที่พวกเขามีบางอย่างที่ทำการตลาดอยู่
‎หรือประณามที่พวกเขามีสินค้า ‎ที่กำลังผลักดันให้ขายได้
‎มันคือการทำให้แน่ใจว่าคุณเข้าใจ
‎ว่าสิ่งที่คนอื่นกำลังผลักดันไม่สอดคล้องเสมอไป
‎มันอาจไม่เข้ากับสิ่งที่คุณต้องการเสมอไป
‎นิสัยการชอปปิงของผมก่อนความมินิมอลลิซึม ‎มันหนักเอาเรื่องครับ
‎ฉันใช้เงินจนควบคุมไม่ได้
‎การไปชอปปิงช่วยให้ฉันสบายใจค่ะ ‎เป็นที่ที่ฉันจะไป
‎บางคนชอบกินตามอารมณ์ ‎ส่วนฉันจะซื้อของตามอารมณ์
‎ฉันเน้นข้อเสนอส่วนลดเป็นหลัก
‎ฉันเลยชอบหาของลดราคา 99 เปอร์เซ็นต์
‎ที่ฉันจะได้ส่วนลดเยอะๆ น่ะค่ะ
‎ฉันน่าจะซื้อของชิ้นนั้นเพราะ ‎คิดว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่ฉันจะได้
‎ฉันอยากได้กรรไกรตัดเล็บ
‎ฉันจะซื้ออันที่สวยหรู อันที่พื้นๆ ‎อันที่ธรรมดาๆ นึกออกไหมคะ
‎อันที่มีของตกแต่งจุกจิกเล็กๆ น้อยๆ
‎ฉันจะกว้านซื้อของแบบนั้นค่ะ
‎แล้วมารู้ตัวอีกทีก็ตอนหมดเงิน ‎ไปกับสิ่งที่ฉันมีอยู่แล้ว
‎ฉันซื้อสกูตเตอร์มา สกูตเตอร์ขนาด 150 ซีซี
‎ฉันคิดว่ามันอาจเปลี่ยนชีวิตฉันได้
‎ฉันนึกภาพตัวเองขี่รถคันนี้ในแอตแลนตา
‎และถ้าคุณเคยจราจรในแอตแลนตา
‎สิ่งสุดท้ายที่คุณอยากทำคือขี่สกูตเตอร์
‎ฉันรู้สึกว่าฉันสมควรได้มัน ‎ฉันรู้สึกว่าฉันทำงานหนักมาก
‎และของสวยๆ พวกนี้จะโผล่มา ‎และทำให้ฉันมีความสุข
‎แล้วความละอายใจจะคืบคลานเข้ามา ‎และความรู้สึกผิด
‎และใบแจ้งหนี้ก็จะโผล่มา ‎และเป็นวงจรแย่ๆ
‎พอมองย้อนกลับไปมันก็แปลกๆ นะครับ
‎แต่ผมไม่รู้ตัวว่าเรายากจนตอนผมยังเด็ก
‎เราใช้บัตรแลกอาหาร ‎และพึ่งความช่วยเหลือรัฐบาล
‎แต่มันดูเป็นเรื่องปกติสำหรับผม
‎ความยากจนก็เหมือนออกซิเจน
‎มันอยู่รอบตัวผมแต่ผมมองไม่เห็นมัน
‎มันอยู่ตรงนั้นแหละครับ
‎หลังจากผมเกิดไม่นาน ‎สุขภาพจิตของพ่อก็ทรุดลง
‎และทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปตอนนั้น
‎คือตอนแม่แต่งงานกับพ่อ
‎แม่ไม่รู้ว่าว่าพ่อป่วยภาวะซึมเศร้าอารมณ์พุ่งพล่าน ‎และจิตเภท
‎แต่แม่มารู้ความจริงค่อนข้างไวครับ
‎และอาการป่วยทางจิตของพ่อก็รุนแรงขึ้น ‎จากอาการพิษสุราเรื้อรัง
‎ทำให้เขาใจร้าย ‎ก้าวร้าวและคาดเดาไม่ได้สุดๆ
‎ผมเดาว่าการทำร้ายร่างกาย ‎เริ่มตั้งแต่ตอนผมอายุสามขวบ
‎ที่จริงแล้วความทรงจำแรกวัยเด็กของผม
‎คือตอนพ่อผมเอาบุหรี่จี้หน้าอกแม่
‎อะไรๆ ก็แย่ลงเรื่อยๆ นับแต่นั้นมา ‎จนที่สุดเราก็หนีออกมาได้
‎ผมกับแม่ย้ายไปทางใต้ 20 ไมล์ ‎ไปอยู่แถบชานเมืองเดย์ตัน
‎มันฟังดูดีใช่ไหมล่ะครับ
‎ชานเมือง!
‎แต่มันไม่ดีเลยสักนิดครับ
‎มันอยู่แถวนี้ทางขวามือครับ
‎เห็นบ้านหลังสีเขียวตรงนั้นไหมครับ นั่นแหละ
‎ให้ตายสิ
‎ดูนั่นสิ
‎ตีแผ่นกระดานแปะไว้หมด ‎แล้วก็มีอะไรคลุมเอาไว้
‎อยากไปดูหน่อยไหม
‎เราอาศัยอยู่ในบ้านที่กำลังผุพัง
‎ค่าเช่าเดือนละ 200 ดอลลาร์
‎บ้านเรามีแต่กลิ่นกระป๋องเบียร์เปล่าๆ ‎และควันบุหรี่จางๆ อบอวล
‎ผมยังได้กลิ่นอยู่เลยครับ
‎ฝูงแมลงสาบแตกฮือทุกครั้งที่ผมเปิดไฟในครัว
‎และพอไฟดับ
‎เราจะต่อสายไฟจากห้องข้างๆ ‎เพื่อเปิดทีวีให้สว่างเข้าไว้
‎ประตูหน้าอยู่นี่
‎บ้าเอ๊ย
‎ดูเหมือนพวกเขามีผู้บุกรุกเข้ามานะ ‎มันผุพังดูไม่จืดเลย
‎ตอนเราย้ายมาที่นี่ครั้งแรก ‎ผมรู้ว่าเราสมัครรับบัตรแลกอาหาร
‎ตอนยังเด็ก ผมไม่รู้ว่าเงินขาวกับเงินเขียว ‎ที่เรามีมันต่างกันยังไง
‎เพราะบัตรแลกอาหารคือธนบัตรสีขาว
‎และเงินเขียวก็คือเงินน่ะครับ ใช่ไหม
‎และแม่ก็จะเอา...
‎เงินขาวไปแลก...
‎ไปแลกเป็นเงินเขียว ‎เพราะคุณต้องใช้เงินเขียวซื้อเหล้า
‎เธอก็เลยซื้อเบียร์ยี่ห้อไหนก็ตามที่ถูกที่สุด
‎มิลวอกีส์เบสต์หรือไวน์ราคาถูกชั้นล่างสุด
‎ผมกลับจากโรงเรียนมาบ้านแต่ละวัน... ‎ผมอายุราวๆ หกขวบ
‎ผมจะเจอแม่หมดสติบนโซฟาวันแล้ววันเล่า
‎มันกลายเป็นภาพปกติชินตา
‎ผมรู้สึกเหมือนผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรตอนนี้
‎แต่ผมคิดว่ามันเป็น... ‎คิดว่าเป็นความผิดผมน่ะครับ
‎พอเรื่องราวต่างๆ เริ่มคลี่คลาย ‎แม่ก็ยิ่งดื่มหนักขึ้น
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ ‎แม่ผมเป็นคนดีจิตใจดี
‎แถมมีอารมณ์ขัน
‎ระหว่างทางเธอแค่สูญเสียความหมายในชีวิตไป
‎และผมรู้ว่าทางเดียวที่ผมจะทำลายวงจรนี้ได้
‎ทางเดียวที่ผมจะค้นหาความหมายชีวิต ‎ที่แม่ทำหล่นหาย
‎ก็คือหาเงินเยอะๆ เมื่อผมโตขึ้น
‎ผมจำได้ว่าย้อนกลับไปตอนผมเป็นวัยรุ่น
‎ผมใช้เวลาช่วงฤดูร้อนส่วนใหญ่ทำงานให้พ่อผม
‎ทาสีและติดวอลเปเปอร์
‎และคุณน่าจะได้เห็นบ้านฝีมือเราแล้วบ้าง
‎บางหลังก็หรูหราอย่างไม่น่าเชื่อ
‎โรงรถขนาดหนึ่งหมื่นตารางฟุต ‎สระว่ายน้ำในร่ม ลานโบว์ลิ่งส่วนตัว
‎ไม่มีอะไรที่ผมใฝ่ฝันอยากเป็นเจ้าของ ‎แต่มันน่าประทับใจทีเดียวครับ
‎แล้ววันหนึ่งเราก็เริ่มงานที่บ้านสวยหลังนี้
‎มันไม่เหมือนบ้านสวยราคาหลายล้านดอลลาร์
‎แต่มันสวยกว่าบ้านที่แม่หรือพ่อผมเคยเป็นเจ้าของ
‎ผนังในบ้านพวกเขา
‎ประดับประดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ‎ของบรรดาเพื่อนและครอบครัว
‎ที่เป็นเครื่องยืนยันความสุขในชีวิตพวกเขา
‎และข้าวของในบ้านพวกเขา ‎วางเต็มทุกตารางนิ้วในบ้าน
‎ผมนึกภาพตัวเองอาศัยที่บ้านนั้นได้
‎ผมนึกภาพออกว่าผมจะมีความสุขแค่ไหน ‎ถ้าได้เป็นเจ้าของบ้านแบบนั้น
‎บ้านที่เต็มไปด้วยของพวกนั้น
‎ผมเลยหันไปถามพ่อว่า
‎"ผมต้องทำเงินเท่าไหร่ถึงจะมีบ้านแบบนี้ได้"
‎พ่อมองผมและพูดว่า ‎"ลูกชาย ถ้าแกหาเงินได้ห้าหมื่นดอลลาร์ต่อปี
‎แกก็อาจซื้อบ้านแบบนั้นได้อยู่หรอก"
‎มันเลยกลายเป็นมาตรฐานผมครับ ‎ห้าหมื่นดอลลาร์
‎จากนั้นช่วงเรียนมัธยมปลาย
‎ผมกับจอช ‎เรานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารกลางวันเหงาๆ ด้วยกัน
‎และเราเริ่มคุยกัน ‎ว่าจะเอายังไงกับชีวิตหลังเรียนจบ
‎ผมเลยบอกเขาว่า "ฉันไม่รู้จะทำอะไร
‎แต่ถ้าฉันหาเงินได้ห้าหมื่นดอลลาร์ต่อปี
‎ฉันรู้ว่าฉันจะมีความสุขแน่"
‎และนั่นคือสิ่งที่ผมพุ่งเป้าและทำจนได้ ‎มันคือสิ่งที่ผมกับจอชทำ
‎เราได้งานฝ่ายขาย ‎และเริ่มมีรายได้ห้าหมื่นดอลลาร์
‎แต่บางอย่างมันไม่ใช่ครับ
‎ผมไม่มีความสุข ‎ผมต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‎และขอบคุณพระเจ้าที่ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมลืมปรับค่าเงินเฟ้อ
‎ผมก็เลยคิดกับตัวเองครับว่า
‎"น่าจะปีละ 65,000 เหรียญ ‎นั่นอาจเป็นความสุขก็ได้
‎หรืออาจจะ 90,000 หรืออาจต้องเลขหกหลัก
‎หรืออาจเป็นเจ้าของอะไรหลายๆ อย่าง
‎บางทีนั่นอาจเป็นความสุข"
‎ไม่ว่าความสุขคืออะไร ‎ผมรู้ว่าเมื่อไปถึงที่นั่น ผมจะรู้สึกเป็นอิสระ
‎ผมซื้อรถใหม่ เครื่องใช้ไฟฟ้า ‎และตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าราคาแพง
‎ผมซื้อของตกแต่งบ้านกับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง
‎และผมมักจะมีอุปกรณ์ทันสมัยล่าสุดเสมอ
‎และเมื่อเงินสดในธนาคารมีไม่พอ ‎ผมก็จ่ายค่าอาหารมื้อแสนแพง
‎ค่าเครื่องดื่มตามโอกาสเล็กๆ น้อยๆ ‎ด้วยบัตรเครดิต
‎เมื่อผมหาเงินได้มากขึ้น ‎ผมก็ใช้จ่ายมากขึ้นเพื่อแสวงหาความสุข
‎ทั้งหมดเพื่อความฝันแบบอเมริกันชน
‎สิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าเป็นเอกลักษณ์คือ
‎เมื่อคุณเป็นผู้อพยพ ‎ความฝันแบบอเมริกันชนยังคงเป็นเรื่องดี
‎ผมคิดว่ามีแต่คนที่โตมาในความฝันแบบอเมริกันชน
‎ที่ไม่เห็นคุณค่ามันอีกต่อไป ‎เพราะมันกลายเป็นฝันร้ายของชาวอเมริกัน
‎คนในอเมริกาทำงานนานกว่า ‎ประเทศอุตสาหกรรมอื่นๆ เกือบทุกประเทศ
‎ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่คุณดู ‎แต่เราทำงานหนักหน่วงกันหลายชั่วโมง
‎เราทำงานนานพอๆ กับคนในยุคสังคมศักดินา
‎เรามีวันหยุดพักผ่อนแสนสั้น ถ้าจะพอมีอยู่บ้าง
‎ครึ่งหนึ่งของประเทศ ‎มีวันพักไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ
‎เราใช้เวลาเดินทางนานกว่าแต่ก่อน
‎และเราใช้เวลาหน้าจอคนเดียวมากขึ้นกว่าก่อน
‎เรากำลังสูญเสียสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขจริงๆ
‎และทำให้สังคมปลอดภัยปลอดภัยและมั่นคง
‎ซึ่งก็คือชุมชนนั่นเองค่ะ
‎เรากำลังสูญเสียมันและเปลี่ยนเวลาที่ว่า ‎ไปทำงานและซื้อของเพิ่ม
‎สิ่งที่คุณไม่ต้องการในชีวิต ‎คือความทะยานอยากที่กว้างไกลไม่สิ้นสุด
‎"ฉันแค่อยากได้นี่อีกนิด อยากได้นั่นอีกหน่อย
‎ฉันต้องการความสำเร็จอีก ‎รายได้อีก ความมั่งคั่งอีก
‎บ้านใหญ่ขึ้น รถใหญ่ขึ้น นี่ก็ต้องใหญ่ขึ้น" ‎เพราะมันเป็นหลุมดำที่ไม่สิ้นสุด
‎เมื่อเราได้ทุกสิ่งที่เราต้องการ
‎เรามักจะคาดเดาผิดไปว่าเราจะสุขแค่ไหน
‎เพราะสมองสั่งการว่าของพวกนั้นเป็นเรื่องปกติ
‎แค่ไม่กี่เดือนที่ทำแบบนั้น คุณจะมองเป็นเรื่องปกติ
‎และคุณพูดว่า "เอาละ ตอนนั้นมันดีมาก
‎แต่ตอนนี้ฉันมีความปรารถนาใหม่ๆ ‎ความฝันใหม่ๆ"
‎และทุกอย่างที่เป็นเพดานข้อจำกัดวันนี้
‎กลายเป็นแค่พื้น ‎ที่ให้คุณพยายามก้าวไปสู่ระดับใหม่
‎และความฝันของอเมริกันชนจริงๆ แล้ว ‎ก็คือความรู้สึกอิสระ
‎แล้วคุณจะเข้าใจได้ยังไง แค่สั่งสมเงินเพิ่มเหรอ ‎ไม่ละ ไม่ใช่หรอก
‎ไม่ใช่ถ้าคุณสั่งสมข้าวของมากขึ้น
‎ไปพร้อมกับที่คุณเก็บเงินมากขึ้น ‎เพราะคุณยังโซเซไม่มั่นคง
‎ที่คุณทำคือเติมเลขศูนย์ ‎ให้ความโง่เขลาของคุณเอง
‎ดังนั้นสิ่งทีเกิดขึ้นคือคุณต้องเรียนรู้ที่จะทำข้อตกลง ‎กับ ในเครื่องหมายความพูด "ความต้องการ"
‎คุณจะได้สร้างเกราะป้องกันในชีวิต
‎และสร้างอิสรภาพที่คุณมีเงินเก็บมากพอ
‎มากพอที่คุณจะพูดว่า "เอางานนี้ไปเลยไป" ‎ถ้าคุณจำเป็นต้องทำ
‎คุณไม่มีหนี้ก้อนโตคอยรังควานใจให้วุ่นวาย
‎ซื้อของที่คุณไม่ได้ต้องการจริงๆ ‎ด้วยเงินที่คุณไม่ต้อง
‎เอาอกเอาใจคนอื่นๆ ที่คุณไม่ได้ชอบหน้าด้วยซ้ำ
‎เพราะงั้นสิ่งที่คุณทำคือยอมสละอิสรภาพ
‎คุณยอมสละเสรีภาพ...
‎เพื่อแลกกับข้าวของที่จะไร้ค่า ‎รอเปิดท้ายขายเป็นของมือสองปีหน้า
‎คุณเกือบมีความสำนึกผิดผู้ซื้อ ‎และยังเจอภาวะยากลำบากของนักเสี่ยงโชค
‎ที่คุณเสี่ยงโชคเพื่อสิ่งนี้ ‎และตอนนี้คุณได้มันมาแล้ว
‎คุณอยากยอมแพ้ ‎ทั้งที่มันทำให้คุณไม่มีความสุขงั้นเหรอ
‎ผมเลยคิดว่าส่วนหนึ่งของกระบวนการ ‎เพื่อเราทุกคน
‎คือให้แน่ใจว่าเราจะไขว่คว้า ‎ให้ได้มาในสิ่งที่เราต้องการจริงๆ
‎และเมื่อเรามีบางอย่าง เพื่อจะประเมินดูว่า
‎"นี่คือสิ่งนิยามชีวิตฉันจริงๆ ไหมนะ ‎ฉันอยากเก็บมันไว้จริงๆ ไหมนะ"
‎การไล่ตามความฝันแบบอเมริกันชน ‎ผมต้องทุ่มเทมากกว่าเงินเสียอีก
‎ชีวิตผมเต็มไปด้วยความเครียด ‎ความกังวลและความไม่พอใจ
‎จนมาถึงจุดหนึ่งในชีวิตที่ผมไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ
‎แต่มีสิ่งหนึ่งชัดเจน
‎ชีวิตผมมีช่องความว่างเปล่าไร้ประโยชน์
‎ผมเลยพยายามเติมเต็มความ ‎ว่างเปล่าแบบที่หลายคนทำ ด้วยข้าวของต่างๆ
‎ผมยังทำงาน 60 ชั่วโมง 70 ชั่วโมง ‎บางครั้งก็ 80 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
‎ละทิ้งบางเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมไป
‎ผมแทบไม่คิดถึงสุขภาพหรือความสัมพันธ์
‎หรือสิ่งที่ผมเคยหลงใหล
‎ผมใช้ชีวิตด้วยรายได้แบบเดือนชนเดือน ‎อยู่เพื่อเงินเดือน อยู่เพื่อข้าวของต่างๆ
‎เหมือนผมเปลี่ยนจากการซื้อโดยตัดบัตรเครดิต ‎ไปเป็นใช้เงินไม่ยั้งคิด
‎จนไปถึงก่อหนี้เพื่อรักษาไลฟ์สไตล์ ‎ที่ผมไม่ได้สนุกเลยด้วยซ้ำ
‎ผมมีทุกอย่างที่จะเติมเต็มชีวิตแบบผู้บริโภค
‎โทรทัศน์จอยักษ์ เครื่องถ้วยชามชั้นดี ‎เครื่องใช้สแตนเลส
‎พื้นเคาน์เตอร์หินอ่อน นาฬิกาแพงระยับ ‎สูทสั่งตัดเฉพาะ
‎และอื่นๆ อีกมากมายหลายสิ่ง
‎จากนั้นจนปลายปี 2008 ‎ที่จริงก็สองวันก่อนวันคริสต์มาส
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากแม่
‎เธอเพิ่งย้ายลงไปฟลอริดาเมื่อต้นปีนั้น
‎เพื่อเกษียณด้วยประกันสังคม
‎พบว่าแม่เป็นมะเร็งปอดระยะที่สี่
‎และในเวลาไม่ถึงปี แม่ก็จากไป
‎ช่วงปีนั้นผมใช้เวลากับแม่เยอะมากที่ฟลอริดา
‎ตอนที่แม่ทนทรมานกับการคีโมและฉายแสง
‎แต่พอแม่จากไป ‎ผมก็รู้ว่าผมต้องแวะไปเป็นครั้งสุดท้าย
‎และครั้งนี้ก็เพื่อจัดการกับข้าวของของแม่
‎ผมเลยบินจากเดย์ตัน โอไฮโอ ‎ลงไปเซนต์พีท บีช ฟลอริดา
‎ตอนที่ผมไปถึง คุณรู้ไหมว่าผมเจออะไร
‎ข้าวของครับ
‎เหมือนบ้านสามหลังที่ของเพียบอัดแน่นอยู่ ‎ในอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ หนึ่งห้องนอนของแม่
‎ไม่ใช่ว่าแม่เป็นนักสะสมหรอกนะครับ
‎ผมไม่เจอซากแมวตายในตู้แช่ของแม่
‎แต่แม่มีของเพียบเลย สะสมมาตั้ง 65 ปี
‎คุณรู้ ไหมว่าบ้านคนอเมริกันโดยเฉลี่ย
‎มีข้าวของมากกว่าสามแสนชิ้น
‎สามแสนชิ้น!
‎ลองไปดูรอบๆ ห้องใต้ดินหรือห้องใต้หลังคา ‎หรือโรงรถคุณดูสิครับ
‎คุณเห็นอะไร
‎อุปกรณ์กีฬาที่ไม่ใช้แล้ว อุปกรณ์ออกกำลังกาย
‎อุปกรณ์ตั้งแคมป์ ของตกแต่งวันหยุด
‎เครื่องดนตรี ชิ้นส่วนอะไหล่
‎อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ตกยุค ‎สายไฟจิปาถะและสายเคเบิลเบ็ดเตล็ด
‎นิตยสารกับเทป และคอมแพคต์ดิสก์
‎ของตกแต่งบ้านเล็กๆ น้อยๆ ‎และของกระจุกกระจิก
‎และข้าวของอื่นๆ สารพัดที่เราลืมไปว่าเรามี
‎กล่องและถังขยะและห้องต่างๆ ‎ที่เต็มไปด้วยข้าวของ
‎เรามีของเยอะมาก เยอะไปหมด
‎ตู้เสื้อผ้าฉันมันเกินจะรับไหวแล้วค่ะ
‎ฉันเลยมีเสื้อผ้าเต็มตู้ ‎ฉันมีลิ้นชักที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า
‎อุปกรณ์ถ่ายรูป อุปกรณ์จักรยาน
‎ผลิตภัณฑ์ดูแลผิว ผลิตภัณฑ์ความงาม
‎รองเท้า กระเป๋า
‎ฉันเปิดตู้เสื้อผ้า ข้าวของก็จะร่วงลงมา
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมแต่ผมมีรองเท้าฟุตบอลสามคู่
‎ถึงผมไม่ได้เล่นฟุตบอลด้วยซ้ำ
‎ข้าวของที่ผู้คนให้ฉันมาตลอดหลายปี
‎ไม่ว่าจะเป็นการ์ดหรือสิ่งของต่างๆ
‎หรือของที่ระลึกที่ฉันเก็บมาจากงานต่างๆ ‎ที่ฉันไปมา
‎แต่มันเป็นแค่วงจรไม่จบไม่สิ้นที่ว่า ‎"ฉันต้องการสิ่งนี้ ฉันต้องการมัน"
‎มันง่ายมากที่จะซื้อของที่เราคิด ‎ว่าเป็นทางออกของปัญหาเรา
‎ฉันจำได้ตอนที่ฉันมีลูก ‎และฉันอยากให้พวกเขาหลับสบาย
‎และฉันคิดว่าฉันแค่ต้องการอุปกรณ์ช่วยนอนหลับ ‎ที่สุดยอดเพื่อให้ความต้องการเป็นจริง
‎ฉันน่าจะมีผ้าอ้อมสี่ประเภทที่ต่างกัน
‎อุปกรณ์นอนหลับแบบรูดซิปอีกหลายแบบ
‎ถ้าคุณเข้าเว็บแอมะซอน ‎คุณจะเจออุปกรณ์ต่างๆ นับสิบๆ ชนิด
‎ที่ช่วยให้เด็กนอนหลับสบาย
‎อุปกรณ์หลากหลายที่คุณซื้อได้
‎แต่ความจริงก็คือการกล่อมให้เด็กหลับ ‎มันยากเย็นซะจริงๆ
‎และเราอาจติดกับในการพยายาม ‎เอาเงินซื้อทางแก้ปัญหาความยากลำบากนั้น
‎และมักไม่สำเร็จแถมราคาแพงมาก
‎ที่จริงผมคิดว่าทางที่ดีที่สุดที่จะรู้ ‎ว่าคุณมีข้าวของเยอะเกินไปไหม
‎ไม่ใช่รอดูว่าคุณจะไม่มีที่เก็บของหรือเปล่า
‎แต่คือการถามตัวเองว่าคุณมีเป้าหมาย ‎จะเอาสิ่งของพวกนั้นมาทำอะไรต่างหาก
‎เมื่อคุณหมดเป้าหมายที่จะใช้สิ่งของพวกนั้น
‎ถึงคุณจะมีของแค่ชิ้นเดียว ‎แต่ก็ถือว่ามีมากเกินจำเป็นครับ
‎เหตุผลที่เราซึมเศร้า ‎และว่างเปล่าเมื่อเรามีข้าวของมากมาย
‎ก็คือถ้าคุณมีของที่ผิดมากขึ้น ‎มันจะกลายเป็นน้อยลงไปอีก
‎มีสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นที่เติมเต็มเรา
‎ความต้องการความหมาย ความก้าวหน้า ‎ความต้องการความสนิทชิดใกล้
‎เหตุผลที่สาระเรื่องความเรียบง่ายช่างทรงพลัง
‎ก็เพราะเราดื่มด่ำกับสิ่งผิดๆ ทั้งนั้น
‎และเรากำลังตายด้วยความหิวกระหาย ‎สิ่งที่สำคัญจริงๆ
‎แต่แน่นอนว่าพวกเราส่วนใหญ่ ‎ไม่ใช่นักสะสม ถูกไหมครับ
‎ไม่
‎เราแค่ยึดติดกับข้าวของหลายอย่าง
‎เรายึดติดเก็บความทรงจำที่สะสมไว้ตลอดชีวิต
‎ผมรู้ว่าแม่ทำแบบนั้น ‎และผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมัน
‎ผมก็เลยทำสิ่งที่ลูกที่ดีพึงจะทำ
‎ผมโทรหายู-ฮอล
‎และขอรถบรรทุกคันใหญ่สุดที่เขามี
‎ที่จริงผมต้องการรถคันใหญ่มาก ‎จนผมต้องรออีกวันหนึ่งเลยละ
‎จนกระทั่งมีรถบรรทุกขนาด 26 ฟุตว่างจนได้
‎ตอนที่ผมรอรถยู-ฮอลอยู่ ‎ผมก็ชวนเพื่อนๆ แม่มาด้วย
‎เพื่อช่วยผมจัดการข้าวของของแม่
‎คือจะบอกว่าของเยอะมากจนจัดคนเดียวไม่ไหว
‎ห้องนั่งเล่นของแม่เต็มไปด้วย ‎เฟอร์นิเจอร์โบราณขนาดใหญ่และภาพวาดเก่าแก่
‎และผ้ารองจานมากกว่าที่ผมจะนับได้
‎และห้องครัวแม่เต็มไปด้วยถ้วยโถโอชามนับร้อย
‎และเครื่องครัวที่ปนกันสะเปะสะปะ
‎ส่วนห้องน้ำของแม่อัดแน่นไปด้วย ‎เครื่องสำอาง
‎ครีมทาหน้าและผลิตภัณฑ์เพื่อสุขอนามัย ‎มากพอจะเปิดธุรกิจสินค้าความงามย่อมๆ ได้เลย
‎และดูเหมือนแม่จะมีผ้าปูเตียงมากพอ ‎จะเปิดธุรกิจโรงแรมได้อีกด้วย
‎ซึ่งถูกยัดรวมอยู่กับผ้าเช็ดตัว ‎ผ้าปูชายหาดและผ้าเช็ดจาน
‎นี่ผมไม่อยากจะพูดถึงห้องนอนแม่นะครับ
‎คือทำไมแม่มีเสื้อโค้ตกันหนาวถึง 14 ตัว ‎ยัดไว้ในตู้เสื้อผ้าห้องนอนด้วย
‎ไม่เอาน่า แม่อาศัยในเซนต์พีทบีชนะครับ
‎(เซนต์พีท รัฐฟลอริดา)
‎ช่างเถอะ ผมพยายามเก็บข้าวของแม่ให้เสร็จ
‎ตอนผมก้มลงดูใต้เตียงแม่
‎ผมสังเกตเห็นกล่องกระดาษสี่ใบพวกนี้ ‎กล่องกระดาษเครื่องพิมพ์เก่าๆ
‎ค่อนข้างหนัก ปิดผนึกด้วยเทปกาวแปะกล่องหนา
‎และผมเห็นว่าแต่ละกล่องถูกระบุไว้
‎ด้วยตัวเลขข้างกล่อง ‎ที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำหนา
‎และผมยืนอยู่ตรงนั้น...
‎ก้มมองดู...
‎นึกสงสัยว่าอะไรจะอยู่ในกล่องพวกนี้กันนะ
‎กลายเป็นว่ามันเป็นเอกสารสมัยประถมของผม
‎คะแนนตั้งแต่เกรดหนึ่งถึงเกรดสี่
‎พอผมเปิดกล่องพวกนั้น ‎ความสงสัยใคร่รู้ของผมก็พุ่งพล่าน
‎และผมคิดกับตัวเองว่า ‎"ทำไมแม่ถึงยึดติดกับกระดาษโง่ๆ พวกนี้นะ"
‎แต่แล้วความทรงจำทั้งหมดก็หวนกลับมา ‎และมันกระจ่างชัดครับ
‎แม่ยึดติดอยู่กับความเป็นผมนั่นเอง
‎แม่ยึดติดกับบรรดาความทรงจำในกล่องพวกนั้น ‎ใช่ไหมล่ะครับ
‎แต่เดี๋ยวนะ
‎กล่องพวกนั้นถูกปิดผนึกมานานกว่าสองทศวรรษ
‎เห็นได้ชัดว่าแม่ไม่ได้หวนย้อนสู่
‎ความทรงจำใดๆ ในกล่องพวกนั้นเลย
‎ซึ่งช่วยให้ผมเข้าใจบางอย่างที่สำคัญเป็นครั้งแรก
‎ความทรงจำของเราไม่ได้อยู่ในข้าวของของเรา
‎ความทรงจำของเราอยู่ในตัวเราต่างหาก
‎แม่ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับกล่องพวกนั้น ‎เพื่อที่จะเกาะแน่นอยู่กับความเป็นผม
‎ผมไม่เคยอยู่ในกล่องพวกนั้นเลย
‎แต่แล้วผมก็มองรอบๆ อะพาร์ตเมนต์แม่ ‎ผมมองดูข้าวของของแม่
‎และตระหนักว่าผมกำลังพร้อมจะทำสิ่งเดียวกัน
‎ถ้าผมซื่อสัตย์กับตัวเอง
‎ผมก็จะยึดติดอยู่กับข้าวของส่วนใหญ่ของแม่ ‎อย่างเห็นแก่ตัว
‎แต่แน่นอนว่าผมจะไม่ได้คุณค่าจริงๆ จากมัน
‎เพราะมันถูกขังนิ่งเอาไว้ชั่วนิรันดร์
‎แต่ความจริงก็คือเมื่อปล่อยวาง
‎ผมรู้ว่าผมเพิ่มคุณค่าให้ชีวิตคนอื่นได้
‎ผมเลยบริจาคของส่วนใหญ่ของแม่ ‎ให้เพื่อนๆ แม่และองค์กรการกุศลท้องถิ่น
‎หาบ้านใหม่ให้ข้าวของ
‎และของบางชิ้นที่ผมเอาไปขายได้
‎ผมก็ยังสามารถเอาเงินไปบริจาค ‎ให้องค์กรการกุศลอีกสองแห่ง
‎ที่ช่วยให้แม่ผมผ่านการให้คีโมและฉายรังสีมาได้
‎ดูสิครับ ผมรู้ว่าผมมีส่วนร่วมแบ่งปัน ‎ได้มากกว่าแค่ตัวเอง
‎ถ้าผมยินยอมที่จะปล่อยวาง
‎สุดท้ายตอนผมกลับไปที่โอไฮโอ
‎ผมกลับมาพร้อมกับของที่มีคุณค่าทางจิตใจส่วนนึง
‎ภาพวาดเก่าๆ รูปถ่ายสองสามรูป
‎แม้แต่ผ้ารองผืนเล็กๆ ผืนสองผืน
‎ซึ่งช่วยให้ผมเข้าใจว่าการมีของแทนใจแค่ไม่กี่ชิ้น
‎เราสามารถสนุกกับของแทนใจได้มากขึ้นอีก
‎ผมได้รับคุณค่ามากมายจากของไม่กี่ชิ้นที่ผมเก็บไว้
‎มากกว่าถ้าผมต้องเอามันไปกองรวม ‎กับของจุกจิกเล็กน้อยนับร้อยๆ ชิ้น
‎สุดท้ายผมต้องละทิ้งสิ่งที่ถ่วงผมไว้ ‎ก่อนที่ผมจะก้าวต่อไปได้
‎เพื่อก้าวต่อไป...
‎ผมต้องนับและบันทึกสิ่งต่างๆ ในชีวิตผมเอง
‎กลายเป็นว่าชีวิตผมมีระเบียบ
‎แต่จริงๆ แล้วผมก็แค่นักสะสมเจ้าระเบียบ
‎และถ้าคุณมองให้ลึกลง
‎คุณจะพบกับการบริโภคใช้สอยตลอดชีวิต ‎ที่ไม่ได้ตรวจเช็ก
‎ขณะที่บริษัทต่างๆ ไม่หยุดสร้างนวัตกรรม
‎ความสามารถในการหักห้ามใจ ‎ก็นับว่ายากขึ้นเรื่อยๆ
‎แรงงานคัดสรรจากภายนอก
‎รวมกับความก้าวหน้าด้านการขนส่ง ‎การผลิตและระบบโลจิสติกส์
‎ทำให้ราคาสินค้าผู้บริโภคลดลง ‎ถึงระดับต่ำสุดเท่าที่เคยมีมา
‎และตอนนี้การซื้อของเพียงแค่กดคลิกเดียว ‎การส่งสินค้าภายในวันเดียว
‎และสังคมที่ทำให้หนี้บัตรเครดิตเป็นเรื่องปกติ
‎เรากำลังพาตัวเองมาถึงจุดยากลำบาก
‎คนอเมริกันทั่วไปมีบัตรเครดิตสี่ใบ ‎ในกระเป๋าสตางค์
‎และหนี้บัตรเครดิตเฉลี่ยของครอบครัวที่เป็นหนี้ ‎สูงกว่า 16,000 ดอลลาร์
‎แต่ละปีเราใช้เงินซื้อรองเท้า เครื่องประดับ ‎และนาฬิกามากกว่าจ่ายค่าเรียนระดับอุดมศึกษา
‎ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ มีสิ่งที่เรียกว่าผ่อนจ่าย
‎เราจะไปห้างสรรพสินค้าและเลือกชุดนักเรียน
‎และแม่ฉันก็จะผ่อนจ่ายเอา
‎ซึ่งแปลว่าแม่จะไปจ่ายเงินสัปดาห์ละครั้ง ‎เป็นเวลาหลายสัปดาห์
‎จนกระทั่งแม่ผ่อนจ่ายหมด ‎ตอนที่แม่จ่ายครบทุกงวดแล้ว
‎และนั่นคือตอนที่เราต้องเอาของกลับบ้าน
‎แนวคิดนี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ
‎ถ้าคุณอยากได้อะไร ก็วางบัตรเครดิต ‎แล้วเอามันไปเลย
‎และฉันคิดว่าการเปลี่ยนแปลงเชิงการใช้งาน ‎ในแบบที่เราซื้อ
‎สร้างความแตกต่างต่อความคาดหวังของเรา
‎และการมีสิทธิ์ในสิ่งที่เราควรมี
‎และเวลาที่เราควรได้มัน ‎และเราควรต้องรอมันหรือไม่
‎น่าเศร้าที่อเมริกาขาดวุฒิภาวะ ‎ทางอารมณ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎"ฉันอยากได้และฉันจะเอาเดี๋ยวนี้ ‎และฉันควรได้มันเพราะฉันมีตัวตน"
‎นี่คือเด็กอายุสี่ขวบที่ชั้นวางขายอาหารซีเรียล
‎โมโหโวยวายเพราะไม่ได้ฟรุ๊ต ลูปส์ที่อยากได้
‎แต่กระนั้นนี่เป็นหญิงวัย 54 ปีที่ฉันคุยด้วย ‎หรือผู้ชายที่ฉันคุยด้วย
‎เพราะเขาไม่สามารถซื้อสินค้าเล็กๆ ‎ที่ต้องการได้
‎เพราะเขาไม่มีเงิน
‎รู้ไหม คุณไม่มีทางมีเงินซื้อทุกอย่างที่คุณต้องการ
‎หนี้ที่สร้างปัญหาส่วนใหญ่ในสังคมเรา
‎มาจากความต้องการที่เรารู้สึก ‎ว่าต้องรักษารูปลักษ์ภายนอก
‎กลายเป็นการสร้างภาระที่ไม่จำเป็น ‎เพื่อรักษาภาพลักษณ์บางอย่าง
‎ถ้าฉันไม่มีปัญญาซื้อรถบีเอ็มดับเบิลยู
‎แต่ฉันยอมเป็นหนี้เพื่อให้ได้มันมาสักคัน
‎ฉันก็จะทำเพราะอยากได้รางวัลทางสังคม
‎ของการถูกมองว่าเป็นคนแบบเฉพาะแบบหนึ่ง
‎เมื่อความต้องการพื้นฐานของคุณถูกตอบสนอง ‎ในแบบที่เราในฐานะมนุษย์ตัดสินว่าอะไรพอเพียง
‎มันจะสัมพันธ์กับผู้คนรอบตัวเรา
‎นั่นคือที่มาของสิ่งที่คนพูดกันว่า ‎"ตามพวกโจนส์ให้ทัน"
‎เราตัดสินเฟอร์นิเจอร์เรา เสื้อผ้าเรา รถเรา ‎โดยอิงจากคนรอบตัวเรา
‎เมื่อก่อนคนรอบตัวเรา ‎มีพื้นฐานทางสังคมเศรษฐกิจที่คล้ายกัน
‎เราเลยแบบว่า ‎"เจ๋งดี เราต่างมีของเหมือนกัน"
‎แต่ปัจจุบันนี้ สื่อโทรทัศน์และโซเชียลมีเดีย ‎ที่ถาโถมเข้ามา
‎พวกเขามีสิ่งที่เรียกว่าการขยายตัวแนวดิ่ง ‎ของกลุ่มอ้างอิงของเรา
‎ฉันกำลังเปรียบเทียบผมฉัน ‎กับผมเจนนิเฟอร์ อนิสตัน
‎ฉันกำลังเปรียบเทียบบ้านฉัน ‎กับบ้านคิมคาร์เดเชียน
‎ฉันคิดว่าวันนี้เราเครียดและไม่พอใจ ‎มากขึ้นกว่าแต่ก่อน
‎เพราะเรารู้มากขึ้นกว่าเดิม ‎หรือเราคิดว่าเรารู้มากขึ้นกว่าเดิม
‎ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในบ้านของเพื่อนบ้านเรา ‎และบ้านเพื่อนๆ เรา
‎การเปรียบเทียบรุนแรงมากกว่า ‎สมัยคนรุ่นก่อนๆ ในอดีต
‎และเราเปรียบเทียบชีวิตเรา ‎กับชีวิตคนอื่นอยู่สม่ำเสมอ
‎และเมื่อเราทำแบบนั้น ‎มันก็เทียบกันไม่ได้เท่าไหร่
‎คนรุ่นนี้ ยิ่งกว่าคนรุ่นก่อนๆ
‎ต้องเรียนรู้วิธีจัดการความสนใจของเราเอง
‎เพราะมีคนแข่งขันกันเยอะมาก
‎และบอกเราว่า "ดูนี่สิแล้วคุณจะมีความสุข!"
‎"ซื้อนี่แล้วคุณจะมีความสุข!"
‎และคุณต้องถอยออกมาจากอะไรพวกนั้น ‎แล้วพูดว่า "ไม่ อย่างแรกฉันต้องการเวลา
‎เพื่อคิดหาไอเดียของฉันเองก่อนว่า ‎อะไรทำให้ฉันมีความสุข"
‎สำหรับผมมันเริ่มจากคำถามเดียว
‎ชีวิตคุณจะดีขึ้นได้ยังไงเมื่อมีของน้อยลง
‎เมื่อตอบคำถามนั้น ‎ผมบอกเป้าหมายของความเรียบง่ายได้
‎ไม่ใช่แค่ "อย่างไีร" แต่ที่สำคัญกว่าคือ "ทำไม"
‎ผมรู้ว่าถ้าผมทำชีวิตให้เรียบง่าย
‎ผมจะมีเวลาดูแลสุขภาพ ‎ดูแลความสัมพันธ์ของผม
‎ความคิดสร้างสรรค์ของผม การเงินของผม
‎และผมสามารถมีร่วมแบ่งปันมากกว่ากับตัวเอง ‎ในแบบที่มีความหมาย
‎ผมเข้าใจประโยชน์ของความเรียบง่าย
‎ก่อนที่ผมจะจัดระเบียบตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอิน
‎และเมื่อถึงเวลาที่ผมต้องเลือกทิ้งอะไรสักอย่าง ‎ผมจะเริ่มจากเล็กๆ ก่อน
‎ผมจะถามคำถามตัวเองอีกข้อ
‎ถ้าคุณต้องละทิ้งของในครอบครองสักชิ้นในชีวิตคุณ
‎แต่ละวันสักหนึ่งเดือน
‎แค่ชิ้นเดียว จะเกิดอะไรขึ้นครับ
‎ผมจะบอกให้นะครับ ผมกำจัดข้าวของ ‎ไปกว่า 30 ชิ้นใน 30 วันแรก
‎แบบเยอะมากๆ เลย
‎มันกลายเป็นความท้าทายส่วนตัว ‎ที่ได้ค้นพบว่าผมสามารถกำจัดอะไรไปได้บ้าง
‎ผมเลยค้นห้องและตู้เสื้อผ้า ‎ตู้ใส่ของและโถงทางเดิน
‎รถยนต์และออฟฟิศผม ‎คุ้ยหาข้าวของที่ผมจะสลัดทิ้งได้
‎คงเหลือไว้เฉพาะสิ่งของที่เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตผม
‎ครุ่นคิดถึงวัตถุแต่ละชิ้นในบ้าน ผมจะถามว่า
‎"สิ่งนี้เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตฉันไหม"
‎และยิ่งผมถามคำถามนี้มากเท่าไหร่ ‎ผมก็ยิ่งมีแรงผลักดัน
‎และยอมรับความเรียบง่ายได้ง่ายดายขึ้นทุกวัน
‎ยิ่งคุณลงมือทำมากแค่ไหน
‎คุณจะยิ่งมีความสุขและเบาสบายตัวมากขึ้น ‎และคุณยิ่งอยากกำจัดข้าวของทิ้งมากขึ้น
‎สำหรับผม เสื้อเชิ้ตไม่กี่ตัว ‎นำไปสู่เสื้อผ้าครึ่งตู้
‎ดีวีดีไม่กี่แผ่นนำไปสู่ ‎การโละกองแผ่นดิสก์ที่ไม่ได้ใช้
‎ของตกแต่งบางชิ้นนำไปสู่ลิ้นชักเก็บของจุกจิก ‎ที่ไม่มีของจุกจิกอีกต่อไป
‎มันเป็นวัฏจักรที่สวยงาม ยิ่งคุณลงมือมากเท่าไหร่ ‎คุณก็ยิ่งอยากลงมือมากขึ้นเท่านั้น
‎พอผมเริ่มกำจัดสิ่งต่างๆ ‎มันเหมือนแรงผลักดันที่เข้ามาแทนที่
‎มันเป็นก้อนหิมะที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนฉันหยุดไม่ได้
‎ฉันพร้อมจะทิ้งของให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎พอคุณเปิดลิ้นชักและดูว่ามีอะไรค้างอยู่ก้นลิ้นชัก
‎ฉันไม่คิดว่าฉันรู้ตัวด้วยซ้ำ
‎ว่าเรามีของครึ่งหนึ่งซุกซ่อนเอาไว้ ‎ในตู้เสื้อผ้าและในลิ้นชัก
‎มันช่วยให้สนใจแค่ส่วนหนึ่งของบ้าน ‎ได้ดีมากจริงๆ
‎แทนที่จะคิดแค่ว่า
‎"ฉันมีข้าวของที่สะสมมา 35 ปีในบ้าน ‎ที่ฉันจำเป็นต้องโละทิ้ง"
‎เรายกเลิกห้องเก็บของที่เช่าไว้
‎ค่าเช่าห้องเก็บของขนาดใหญ่ที่เราจ่ายมาหลายปี
‎แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรอยู่ในนั้น
‎ฉันจำได้ว่าฉันเปิดดูแผ่นซีดีที่สะสมไว้
‎และฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎ว่ามีเครื่องเล่นซีดีในรถรึเปล่า
‎และนั่นคือสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันคิดว่า ‎"นั่นอาจเป็นเหตุผล
‎ที่ฉันจะไม่ยึดติดกับแผ่นซีดีพวกนี้อีกต่อไป ‎ถ้าฉันไม่รู้ว่าจะเปิดฟังมันได้หรือเปล่าด้วยซ้ำ
‎ตอนฉันเริ่มกำจัดสิ่งต่างๆ ทีละอย่าง ‎ฉันรู้สึกเป็นอิสระมากขึ้นค่ะ
‎มีอิสรภาพ
‎ตอนที่ฉันเริ่มลงมือจัดข้าวของ ‎ฉันโละกางเกงทิ้งไป 14 ตัว
‎ไม่อยากเชื่อว่าเยอะเป็นกองพะเนิน
‎ฉันก็เลยลองรื้อๆ แล้วนับดู
‎ฉันก็แบบ "กางเกง 14 ตัวกองอยู่ในตู้เสื้อผ้า
‎เราประกาศขายบ้าน ‎เพราะเราแค่ต้องการเริ่มต้นใหม่
‎และคว้าชีวิตไว้ และเป็นอิสระจริงๆ ซะที
‎มันเป็นความรู้สึกอิสระที่จะได้เริ่มต้นใหม่ ‎และฉันก็มุ่งมั่นทำต่อไป
‎ตลอดระยะเวลาแปดเดือนหลังจากที่แม่ผมเสีย
‎ผมจงใจละทิ้งวัตถุทรัพย์สินของผม ‎มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์
‎แต่ถ้าวันนี้คุณไปเยี่ยมบ้านผม ‎คุณจะไม่เดินมาแล้วบอกว่า
‎"พระเจ้าช่วย!
‎หมอนี่เป็นพวกมินิมอลลิสต์"
‎ไม่ละครับ คุณอาจแค่ถามว่า ‎เราจัดข้าวของอย่างไรให้เป็นระเบียบ
‎และผมจะแค่บอกคุณว่าผมกับครอบครัว ‎เราไม่ได้มีของมากมายอะไร
‎แต่ทุกอย่างที่เราเป็นเจ้าของ ‎เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตเรา
‎ข้าวของเราแต่ละชิ้น เสื้อผ้าเรา ‎รถเรา เครื่องครัวเรา เฟอร์นิเจอร์เรา
‎ล้วนมีประโยชน์ใช้สอย
‎ในฐานะมินิมอลลิสต์ ‎สมบัติทุกชิ้นมีวัตถุประสงค์
‎หรือทำให้ผมมีความสุข ‎ส่วนอย่างอื่นก็เอาทิ้งไป
‎เมื่อจัดข้าวของเรียบร้อยแล้ว
‎สุดท้ายผมก็รู้สึกถูกกระตุ้น ‎ให้เริ่มถามคำถามที่ลึกซึ้งขึ้น
‎คำถามเช่น "ฉันให้ความหมายกับสมบัติวัตถุพวกนี้ ‎ซะมากมายเมื่อไหร่กัน
‎อะไรคือสิ่งสำคัญจริงๆ ในชีวิตของฉัน
‎ทำไมฉันถึงไม่พอใจนักล่ะ
‎ใครคือคนที่ฉันอยากเป็น ‎และฉันจะนิยามความสำเร็จของตัวเองยังไง"
‎นี่คือคำถามสุดหินที่มากับคำตอบแสนยาก
‎แต่มันสำคัญกว่าแค่ ‎โละข้าวของส่วนเกินของผมทิ้งไป
‎และถ้าเราไม่ตอบคำถามพวกนี้อย่างระมัดระวัง ‎อย่างเคร่งครัด
‎ตู้เสื้อผ้าพวกนั้นที่เราเพิ่งจัดเป็นระเบียบ
‎ก็จะล้นไปด้วยของที่ซื้อมาใหม่ ‎ในอนาคตอันใกล้
‎ดังนั้นเมื่อผมปล่อยว่าง...
‎และเริ่มเผชิญกับคำถามแสนยากของชีวิต...
‎ชีวิตผมก็เรียบง่ายขึ้น
‎คนรอบตัวผมก็เห็นความแตกต่างเหมือนกัน
‎เพื่อนสนิทผม ชายชื่อไรอัน นิโคเดมัส
‎คนที่ผมรู้จักตั้งแต่สมัยเป็นเด็กอ้วนเกรดห้า...
‎วันหนึ่งเขามาหาผมและบอกว่า
‎"ทำไมนายมีความสุขนักหนา"
‎ผมเลยบอกเขาเรื่องสิ่งที่เรียกว่าความเรียบง่าย
‎แล้วเขาก็พูดว่า "ความเรียบง่ายคืออะไร
‎ผมเลยบอกว่า "ความเรียบง่าย ‎คือสิ่งที่ทำให้เราก้าวผ่านสิ่งต่างๆ
‎เพื่อที่เราจะสร้างพื้นที่ให้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
‎ที่ไม่ใช่สิ่งของเลยสักนิด
‎รู้อะไรไหมไรอัน
‎ฉันว่านายอาจได้ประโยชน์ ‎จากความเรียบง่ายนี้ด้วยเพราะว่า...
‎คือเพราะนายข้าวของเยอะ"
‎ตอนนั้นแหละที่ฉันจำได้ว่า...
‎ได้มองดูจริงๆ ว่านายทำสิ่งที่แตกต่างกับชีวิตนาย
‎ฉันต้องรู้ให้ได้ ‎ว่า "โอเค จอชทำอะไรที่ต่างออกไป"
‎เพราะชีวิตฉันมันควบคุมไม่ได้ ‎ฉันเลยต้องเปลี่ยนแปลง
‎เห็นอยู่ว่านายเองก็เปลี่ยนแปลง ก็เลย...
‎ฉันจำได้ว่ามันตอนที่ฉันชวนนาย ‎มากินมื้อเที่ยงสุดแจ่มที่ร้านซับเวย์
‎- ใช่ ‎ - เรานั่งแล้วก็...
‎กินแซนด์วิช
‎และฉันจำได้ว่าถามนาย ‎ว่า "ทำไมนายมีความสุขนัก"
‎และรู้ไหม ถ้าไม่ใช่นายที่เป็นคนบอกฉัน ‎เรื่องความเรียบง่าย
‎ถ้าลองเป็นคนอื่น
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเต็มใจลองทำดูไวแบบนั้นไหม
‎ตอนที่เรานั่งกินมื้อเที่ยงกันอยู่
‎เขาพูดถึงการใช้เวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ‎ทำสิ่งต่างๆ ให้เรียบง่าย
‎จัดการความเกะกะรกรุงรัง ‎หาพื้นที่ให้สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
‎ผมเป็นนักแก้ปัญหาอย่างที่ผมเป็น
‎ผมตัดสินใจที่จะเป็นชาวมินิมอลลิสต์ ‎ตรงนั้น เดี๋ยวนั้นเลย
‎ผมมองจอชและประกาศอย่างตื่นเต้น
‎ว่า "เอาละ ฉันเอาด้วย ฉันจะลุย! ‎ฉันจะเป็นชาวมินิมอลลิสต์
‎ทีนี้ไงต่อ"
‎คือผมไม่อยากใช้เวลาหลายเดือน ‎ค่อยๆ โละข้าวของทีละน้อยเหมือนเขาทำ
‎คือเขาทำได้เยี่ยมนะครับ ‎แต่ผมต้องการผลลัพธ์ทันใจ
‎เราเลยคิดไอเดียแปลกๆ ขึ้นมา ‎เรียกว่าปาร์ตี้จัดของ
‎เราตัดสินใจจะเก็บข้าวของของผม ‎ราวกับว่ากำลังย้ายบ้าน
‎แล้วผมก็จะหยิบเอาของที่จำเป็นต้องใช้ ‎ในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้าออกมาเท่านั้น
‎จอชแวะมาและเขาช่วยผมเอาข้าวของลงลัง
‎ทั้งเสื้อผ้าผม เครื่องครัวผม ผ้าเช็ดตัวผม ทีวีผม
‎เครื่องใช้ไฟฟ้าผม รูปถ่ายและภาพวาดใส่กรอบ ‎ของใช้ในห้องน้ำของผม
‎ทุกอย่างเลยครับ ‎เราแกล้งทำเป็นว่าผมกำลังย้ายบ้าน
‎เก้าชั่วโมงผ่านไป บวกกับพิซซ่าสองถาดที่มาส่ง
‎ผมกับจอชก็นั่งกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ‎ห้องที่สองของผม
‎ตาจ้องกล่องพวกนี้ที่กองพะเนินถึงครึ่งหนึ่ง ‎ของเพดานห้องที่สูง 12 ฟุต
‎ทุกอย่างที่ผมเป็นเจ้าของ ‎ผมโหมงานหนักแลกมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา
‎มันวางกองอยู่ในห้องนั้น
‎มีแค่กล่องที่ซ้อนกันบน ‎กล่องที่ซ้อนกันบนกล่อง
‎ตอนนี้ในแต่ละกล่องปิดป้ายกำกับไว้อย่างดี
‎ผมจะได้รู้ว่าจะต้องหยิบกล่องไหน ‎เมื่อต้องการของสักชิ้น
‎ป้ายอย่าง "ลิ้นชักของจุกจิก" ‎"ห้องนั่งเล่นหมายเลขหนึ่ง"
‎"เครื่องใช้ในครัว" ‎"ลิ้นชักของจุกจิกหมายเลขเจ็ด"
‎ผมใช้เวลาอีก 21 วันต่อมา ‎หยิบเอาของที่ผมต้องใช้จริงๆ ออกจากกล่อง
‎แปรงสีฟัน เตียงและผ้าปูเตียงของผม
‎เสื้อผ้า ทำงานเฟอร์นิเจอร์ที่ผมเคยใช้
‎ชุดเครื่องมือ เครื่องครัว
‎แค่สิ่งของที่เพิ่มคุณค่าให้ชีวิตผม
‎สามสัปดาห์ผ่านไป...
‎ผมยังมีของอีก 80 เปอร์เซ็นต์วางนิ่งอยู่ในกล่อง
‎วางไว้ยังงั้น ไม่ได้หยิบมาใช้
‎ผมดูกล่องพวกนั้น ‎และจำไม่ได้ว่ามีอะไรในกล่องบ้าง
‎ทุกอย่างที่ผมเอาเข้ามาในชีวิต ‎เพื่อทำให้ตัวเองมีความสุข...
‎มันไม่ได้ทำหน้าที่ของมันเลย
‎ตอนนั้นเองที่ผมตัดสินใจปล่อยวาง ‎และรู้อะไรไหมครับ
‎เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเริ่มรู้สึกเป็นอิสระ
‎ผมได้เวลาของผมคืนมา
‎ผมได้ชีวิตกลับคืนมา
‎และตอนที่ผมเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง
‎ความสนใจของผมอยู่ที่ชุมชน ‎ไม่ใช่การยึดติดกับวัตถุ
‎การให้ ไม่ใช่การรับเอามา
‎ผู้คน ไม่ใช่สิ่งของ
‎มันทำให้เราประเมินคุณค่าชีวิตเราอีกครั้ง
‎ประเมินเป้าหมายและความยึดมั่นของเรา
‎เพื่อน ครอบครัวและเพื่อนร่วมงาน ‎ต่างยอมรับการเปลี่ยนแปลงลึกซึ้งในตัวฉัน
‎มันมอบโอกาสให้ฉัน
‎ได้เป็นคนที่ฉันเคยพูดว่าอยากจะเป็น
‎เป็นเพราะวิธีที่ค่านิยมของฉันถูกจัดระเบียบใหม่
‎ฉันรู้สึกขอบคุณทุกวินาที
‎จริงๆ ฉันเริ่มค้นพบตัวเองอีกครั้ง
‎และด้วยเหตุนั้น ฉันจึงซาบซึ้งมาก
‎ความเรียบง่าย
‎มันเปลี่ยนชีวิตฉันค่ะ
‎ความรู้สึกนี้ไหลบ่าถาโถมผม ‎มันรู้สึกท่วมท้นจริงๆ ครับ
‎และมันคือความรู้สึกสมบูรณ์พร้อมน่ะครับ
‎เหมือนความสมบูรณ์ที่ทุกอย่างดีงาม
‎คุณมีทุกอย่างที่คุณต้องการ ‎ทุกอย่างเรียบร้อยดี และผมไม่คิดว่าผมจะ...
‎อารมณ์อ่อนไหวเมื่อคิดย้อนกลับไป
‎ผมไม่คิดว่าผมรู้สึกแบบนั้น ‎ตั้งแต่อายุน่าจะสี่หรือห้าขวบ ก็เลย...
‎มันแค่รู้แก่ใจลึกๆ น่ะครับ ‎ว่าทั้งหมดที่ผมต้องการ
‎ทั้งหมดที่ฉันผมตามหา ทุกสิ่งที่ผมต้องการ...
‎ผมมีมันอยู่แล้ว
‎หนึ่งปีกว่าๆ หลังการทดลองปาร์ตี้จัดของของผม
‎บางสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
‎เจ้านายผมโทรหาผมตอนเช้าวันศุกร์
‎และบอกให้ผมขับรถไปซินซินแนติบ่ายวันนั้น
‎เพื่อพบเขาที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคล ‎ของบริษัท
‎ผมเดินเข้าไปในห้องประชุมและเห็นหัวหน้า
‎กับคนจากฝ่ายบุคคลนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะประชุม
‎หัวหน้าผมส่ายหัว
‎"เรายุบตำแหน่งคุณในการตัดงบล่าสุด" ‎เจ้านายผมบอก
‎"การเปลี่ยนแปลงนี้มีผลทันที"
‎หลังจากได้เลื่อนตำแหน่งเจ็ดครั้ง ‎ภายในไม่ถึงสิบปี
‎ผมถูกให้ออกจากงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้า
‎และผมต้องประหลาดใจ ‎กับความคิดต่อมาของตัวเอง
‎"นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับฉันไม่ใช่รึไง"
‎รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกครับ
‎ผมรู้ว่าถึงเวลาที่ผมต้องก้าวต่อไป ‎และนี่คือสิ่งที่ผมต้องการ
‎มุมมองของผมเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
‎แล้วผมก็คิดกับตัวเอง
‎"อาจมีบางคนที่เห็นคุณค่าเรื่องราวของผม
‎คนที่เห็นคุณค่าในเรื่องราวของเรา"
‎จอชกับผม เราตัดสินใจ ‎ทำสิ่งที่ชายอายุ 30 สองคนจะทำ
‎เราเริ่มเขียนบล็อกครับ
‎สิบปีมาแล้วนะครับ
‎และรู้อะไรไหม ‎เรื่องสุดน่าทึ่งได้เกิดขึ้นครับ
‎มีคนเข้าชมเว็บไซต์เรา 52 คนในเดือนแรก
‎ผมรู้ว่าอาจฟังดูไม่ได้สำคัญอะไร ‎แต่จอชกับผมตื่นเต้น
‎แล้วเรื่องน่าทึ่งอื่น ๆก็เริ่มเกิดขึ้น
‎ผู้อ่านห้าสิบสองคนกลายเป็น 500 คน ‎ห้าร้อยคนกลายเป็น 5,000 คน
‎และตอนนี้เราได้รับเกียรติ
‎ให้แบ่งปันสาระข้อความของเรา ‎กับคนนับล้านๆ ทุกปี
‎กลายเป็นว่าเมื่อคุณเพิ่มคุณค่าให้กับชีวิตผู้คน
‎พวกเขากระตือรือร้นที่จะแบ่งปันเรื่องราวของคุณ ‎กับเพื่อนและครอบครัวพวกเขา
‎เพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับชีวิตพวกเขา
‎มันเหมาะเจาะที่เรากลับมาที่นี่
‎ไม่ใช่แค่กลับมาที่เดย์ตัน ‎แต่ที่นี่ ที่ร้านกาแฟเพรส
‎เพราะที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรา
‎แม้แต่ตอนที่เราอยู่ในวงการธุรกิจ
‎นายกับฉันจะมาเจอกันที่นี่ ‎และมันเหมือนที่เพื่อการสร้างสรรค์ของเรา
‎มันเหมือนเราต้องการพื้นที่พิเศษนี้ ‎นอกเหนือจากโลกธุรกิจ
‎นอกเหนือชีวิตส่วนตัวที่ยุ่งเหยิง
‎เพื่อมาที่นี่ เพื่อหาวิธีสร้างสรรค์ ‎เพื่อทำให้ชีวิตง่ายดายขึ้น
‎เพื่อเอาความรู้สึกที่เราพบสัมผัส
‎มาถ่ายทอดลงบนหน้ากระดาษ
‎ผมคิดว่าเราทุกคนควรได้รับโอกาส ‎ให้เริ่มต้นชีวิตใหม่และพูดว่า
‎"ฉันนึกว่านี่คือชีวิตที่ฉันต้องการ แต่เปล่าเลย
‎ฉันก็เลยจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง"
‎ถ้าคุณมีความปรารถนาและความฝัน ‎และความหลงใหลในตัวคุณ
‎ทำไมต้องยึดติดกับสิ่งที่คุณเคยทำ ‎และคนที่คุณเคยเป็น
‎และสูญเสียตัวตนที่คุณอยากเป็นด้วยล่ะ
‎ไม่ว่าเราจะอยู่ตรงไหนบนเส้นทาง ‎สู่การมีน้อยลง
‎เราก็จะถูกดึงไปสู่ทิศทางนั้นเสมอ
‎ทิศทางของการเปรียบเทียบ ‎ทิศทางของการถูกสื่อครอบงำ
‎ความจริงคือเราต้องหมั่นใส่ใจกับตัวเองเสมอ
‎เราทำให้ชีวิตยุ่งยากโดยไม่จำเป็น
‎เพราะเรามองข้าม ‎หรือประเมินทิศทางที่อาจเกิดขึ้นต่ำไป
‎จากการนั่งอยู่กับตัวเองตามลำพังสักพัก
‎ไปจนถึงนั่งเงียบๆ และพูดว่า
‎"ฉันจะไม่เข้าใจหรอกว่าชีวิตที่ดีคืออะไร
‎จากตัวกระตุ้นภายนอก
‎ฉันจะฟังเสียงจากข้างใน ‎และดูสิว่ามันจะนำพาฉันไปไหน"
‎ถ้าเพียงแต่คนเราตัดสินใจ ‎ที่จะมีชีวิตชีวาอย่างสมบูรณ์
‎ถ้าพวกเขาเพียงแต่กำจัดทุกอย่าง
‎ที่ดูดเอาพลังชีวิตและจิตวิญญาณพวกเขาไป
‎ตอนนั้นแหละที่คุณจะพบความหลงใหล
‎แต่ความหลงใหลของคุณ ‎จะไม่มีวันเกี่ยวกับตัวคุณเอง
‎ความหลงใหลของคุณ ‎จะเป็นสิ่งดีๆ ที่คุณทำได้ในโลกนี้อยู่เสมอ
‎จอชกับผมถึงได้มาอยู่ตรงนี้ตอนนี้ไงครับ
‎เราหวังอย่างยิ่งว่าเราจะเพิ่มคุณค่าให้ชีวิตคุณได้
‎ด้วยการเป็นกำลังใจให้คุณปล่อยวาง
‎เพื่อนึกภาพชีวิตที่มีมากขึ้น
‎เวลามากขึ้น ความสัมพันธ์ที่มีความหมายมากขึ้น
‎การเติบโตและการมีส่วนร่วม ‎และความพึงพอใจที่มากขึ้น
‎ชีวิตแห่งความหลงใหล
‎ไร้พันธะผูกพันจากกับดักแห่งโลกแสนวุ่นวาย ‎รอบตัวคุณ
‎สิ่งที่คุณจินตนาการคือชีวิตเปี่ยมเจตนารมณ์
‎หาใช่ชีวิตสมบูรณ์แบบ
‎ไม่ใช่แม้แต่ชีวิตง่ายๆ ด้วยซ้ำ
‎แต่เป็นชีวิตที่เรียบง่าย
‎และเพื่อไปถึงจุดนั้น คุณอาจ ‎ต้องสละปล่อยว่างสิ่งของบางอย่างระหว่างทาง
‎(รับภารกิจท้าทาย "เลส อิส นาว")
‎(จับคู่กับเพื่อน ‎สมาชิกในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน)
‎(แต่ละคนจะต้องทิ้งของหนึ่งอย่างในวันแรก)
‎(สองอย่างในวันที่สอง)
‎(สามอย่างในวันที่สาม)
‎(และทำไปเรื่อยๆ)
‎(ทิ้งอะไรก็ได้!)
‎(ของสะสม)
‎(ของตกแต่ง)
‎(เครื่องใช้ในครัว)
‎(เครื่องใช้ไฟฟ้า)
‎(เฟอร์นิเจอร์ อุปกรณ์ ของใช้ เครื่องนอน)
‎(หุ่นฟิกเกอร์ เสื้อผ้า ‎ผ้าเช็ดตัว เครื่องมือ หมวก)
‎(บริจาค ขายหรือรีไซเคิล)
‎(ของทุกสิ่งต้องหมดไปก่อนเที่ยงคืน)
‎(คุณจะทำได้ตลอดทั้งเดือนไหม)
‎(แบ่งปันความคืบหน้าของคุณ)
‎(#เลสอิสนาว)
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์