Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Κάποιοι το λένε όλεθρο του λιανεμπορίου.
Official YIFY movies site: YTS.MX
2019, ένα από τα χειρότερα χρόνια της δεκαετίας για τα φυσικά καταστήματα.
Less Is Now.
Γιατί πιστεύεις ότι η ιδέα του μινιμαλισμού ή της απλοποίησης
επικρατεί τώρα;
Επειδή έχουμε τη δυνατότητα να έχουμε πάρα πολλά.
Ένα τμήμα της Αμερικής είναι εθισμένο στα υλικά.
Πιθανώς όχι με την κλασική ψυχολογική έννοια του εθισμού.
Απλώς λατρεύουμε την ύλη!
Η σημερινή Δευτέρα θεωρείται η μεγαλύτερη ημέρα διαδικτυακών αγορών όλων των εποχών,
φτάνοντας περίπου τα τρεισήμισι δισεκατ. δολ. σε διαδικτυακές πωλήσεις.
Οτιδήποτε σκεφτείς, μπορείς να το έχεις στο κατώφλι σου εντός 24 ωρών.
Είναι σχεδόν μαγικό, σωστά;
Ίσως δείτε στον ουρανό
τον στρατό διανομής νέας εποχής του Amazon.
Τα ηλεκτρονικά αεροσκάφη θα καλύπτουν απόσταση 24 χλμ.
και θα παραδίδουν πακέτα εντός 30 λεπτών.
Ο καταναλωτικός κόσμος ξέρει πως αν σε κάνω να διαλέξεις χωρίς να σκεφτείς,
θα σε κάνω να αγοράσεις πράγματα που δεν θες.
Οι αισθήσεις μου βομβαρδίζονται με υπενθυμίσεις
όπως "Αγόρασέ το. Θα είσαι πιο ευτυχισμένος αν το αγοράσεις".
Ουσιαστικά, προσπαθούν με πάρα πολλούς τρόπους να σε καταφέρουν.
"Εντάξει, θα το αγοράσω! Το θέλω!"
Το Amazon προσλαμβάνει ξανά.
Η εταιρεία θέλει να προσλάβει 100.000 εργαζόμενους
λόγω της αυξανόμενης ζήτησης του ηλεκτρονικού εμπορίου.
Πολλές μικρότερες επιχειρήσεις λιανικής χάνονται
και η ισχύς συγκεντρώνεται στα χέρια αυτών των γιγάντων.
Τα υλικά συμβάλλουν στη δυσαρέσκειά μας με πολλούς τρόπους,
επειδή αντικαθιστούν
αυτά που πραγματικά μας δίνουν περισσότερη ευτυχία.
Ανακάλυψα τον μινιμαλισμό πριν από επτά έτη ενώ βίωνα συναισθηματική κατάρρευση.
Είχα υπερκόπωση. Ήμουν εξαντλημένη, στρεσαρισμένη.
Η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο δουλειά.
Σηκώθηκα αμέσως, πήγα στην ντουλάπα μου κι άρχισα να βγάζω τα ρούχα μου.
Έκατσα μέχρι τις 3:00 το πρωί και πακετάρισα πάρα πολλά πράγματα.
Καθώς ξεφορτωνόμουν πράγματα, ένιωθα μια αίσθηση ελευθερίας.
Η αλλαγή έρχεται σίγουρα.
Είναι αναπόφευκτη.
Δεν μπορείς να καταναλώνεις πιο πολλά από όσα ανανεώνει ο πλανήτης.
Δεν μπορείς, τόσο απλά.
Άρα, η ερώτηση δεν είναι αν θα αλλάξουμε ως κοινωνία,
αλλά πώς θα αλλάξουμε.
Γιατί ή θα αλλάξουμε ηθελημένα ή λόγω καταστροφής.
Όλα ξεκίνησαν με μία ερώτηση.
Πώς μπορεί η ζωή σου να είναι καλύτερη με λιγότερα;
-Θες λίγο τσάι; -Βεβαίως.
Εντάξει.
Είναι στο… Ναι. Εντάξει.
Ναι, η αισθητική είναι σημαντική για εμένα,
αλλά αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να έχω έναν χώρο χωρίς χάος.
Όταν βλέπεις τον χώρο μου,
δεν είναι όλα απαραιτήτως σχεδιασμένα μινιμαλιστικά.
Δεν κάνω τα αδύνατα δυνατά για να έχω μόνο μινιμαλιστική αισθητική,
αλλά, ναι, δεν υπάρχει χάος.
Συγχέουμε την απλότητα με την ευκολία, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο.
Θέλει πολλή δουλειά για να ζεις απλά, και να το κάνεις ηθελημένα.
Το εύκολο είναι να πηγαίνεις με το ρεύμα.
Να βγαίνεις έξω, να πηγαίνεις στα IKEA για φθηνά έπιπλα
κάθε φορά που νομίζεις ότι χρειάζεσαι ένα έπιπλο ή ένα τραπέζι.
Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις αυτά τα στωικά πειράματα
για να δεις με τι μπορείς ή δεν μπορείς να ζήσεις,
αλλά, τελικά, αξίζει τον κόπο.
Λένε "Δες το ντοκιμαντέρ. Αυτά τα παιδιά, τους Μινιμαλιστές…"
Οι Μινιμαλιστές.
Οι Μινιμαλιστές είναι μαζί μας. Ο Τζόσουα κι ο Ράιαν.
Έχουν βιβλία, ένα podcast και ντοκιμαντέρ στο Netflix,
για να δείξουν στους καταναλωτές τον σύντομο δρόμο προς την ευτυχία.
Δεν νομίζω ότι μπορείς να καταλάβεις πώς γίναμε μινιμαλιστές με τον Τζος,
αν δεν μάθεις για την ανατροφή μας.
Και οι δύο μεγαλώσαμε φτωχικά.
Οι μαμάδες μας είχαν προβλήματα κατάχρησης ουσιών.
Ποτέ δεν μας έφταναν όσα είχαμε.
Κοίτα εδώ. Είναι ξεκαρδιστικό.
Ακόμη και τα έπιπλά μας ήταν σαν να τα είχαμε φτιάξει μόνοι μας.
Αυτό είναι το ντουλάπι της κουζίνας.
Ήμουν ένα χαρούμενο παιδί μέχρι τη δευτέρα δημοτικού
που χώρισαν οι γονείς μου.
Πολλών παιδιών οι γονείς χωρίζουν.
Όμως, θυμάμαι ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά…
όταν η μαμά μου άφησε τον μπαμπά μου.
Γίνονταν…
πολλά πάρτι, θυμάμαι.
Όσο ήμουν παιδί, φαινόταν πολύ διασκεδαστικό.
Η μαμά μου το έκανε να φαίνεται διασκεδαστικό.
Γνώρισα τον Τζος στην πέμπτη τάξη όταν μεταφέρθηκα στο σχολείο του.
Ίσως επειδή ήμασταν από διαλυμένες οικογένειες και δεν είχαμε πολλά χρήματα
ή επειδή ήμασταν τα πιο παχουλά παιδιά στην τάξη,
αλλά απλώς ταιριάξαμε και γίναμε κολλητοί.
Θα μας ήταν χρήσιμος ο μινιμαλισμός τότε,
επειδή ο μινιμαλισμός είναι βασικά η σκόπιμη χρήση των πόρων που έχεις.
Αν έχεις πολύ λίγους πόρους, όπως είχαμε εμείς όταν μεγαλώναμε,
θα τα είχαμε πάει καλύτερα αν τους χρησιμοποιούσαμε πιο συνετά.
Ενδιαφέρον, γιατί όταν είσαι φτωχός,
όταν κάποιος σου προσφέρει κάτι, το παίρνεις.
Σκέφτομαι το σπίτι μου όσο μεγάλωνα κι είχαμε πάρα πολλά πράγματα,
επειδή παίρναμε καθετί που μας πρόσφεραν.
Ωστόσο, πολλά πράγματα δεν τα χρειαζόμασταν.
Στην πραγματικότητα, ήταν απλώς σαβούρα που δεν πρόσθετε καμία αξία.
Όσο αποκτούμε περισσότερο χώρο, τόσο τον γεμίζουμε με πράγματα.
Όσο αποκτούμε πράγματα, θέλουμε χώρο,
οπότε παίρνουμε ντουλάπες ή μεγαλύτερα σπίτια.
Και δεν αναρωτιόμαστε ποτέ
"Τι είναι ουσιώδες, απαραίτητο;
Πόσα από αυτά τα πράγματα προσθέτουν αξία στη ζωή μου;"
Πριν από μια δεκαετία,
τότε που ήμουν 28 ετών, είχα πετύχει όλα όσα ήθελα.
Ήμουν ο νεότερος διευθυντής στην 140ετή ιστορία της εταιρείας
κι είχα όλα τα "τυχερά" ενός βοηθού διευθυντή ενός τεράστιου ομίλου.
Πολυτελή αυτοκίνητα, ντουλάπα γεμάτη με ρούχα σχεδιαστών,
μεγάλο σπίτι στα προάστια με πιο πολλές τουαλέτες παρά ανθρώπους.
Ζούσα το αμερικανικό όνειρο.
Όμως, τότε η μαμά μου πέθανε…
και ο γάμος μου διαλύθηκε.
Και τα δύο τον ίδιο μήνα.
Αυτά τα δύο γεγονότα με ανάγκασαν να δω τριγύρω μου
και να αναρωτηθώ ποιο ήταν το επίκεντρο της ζωής μου.
Ξέρετε τι κατάλαβα;
Ότι επικεντρωνόμουν στην αποκαλούμενη επιτυχία και στα επιτεύγματα
και ειδικά στη συσσώρευση πραγμάτων.
Ίσως ζούσα το αμερικανικό όνειρο,
αλλά δεν ήταν το όνειρό μου.
Χρειάστηκε να αποκτήσω όσα νόμιζα ότι ήθελα για να κατανοήσω
πως ίσως όλα όσα ήθελα δεν ήταν αυτά που ήθελα πραγματικά.
Οι όμιλοι και η τάση προς το εταιρικό κέρδος
είναι πίσω από τον εθισμό για την ύλη που έχουμε στη χώρα.
Οι όμιλοι σε αυτήν τη χώρα είναι έτσι δομημένοι ώστε να μεγαλώνουν συνεχώς.
Η βασική υποχρέωση ενός ομίλου είναι προς τους μετόχους,
στους οποίους πρέπει να αποφέρει αυξημένα έσοδα.
Αυτό είναι το θεμέλιο του καπιταλισμού, η ανάπτυξη.
Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα έγκειται στο πόσο αναπτυσσόμαστε,
αλλά στο πώς απαντάμε στην ερώτηση "Πού πηγαίνουμε;"
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα παγκοσμίως
είναι πως δεν έχουμε ελευθερία επιλογής.
Μιλάμε για ελεύθερη αγορά ή ελεύθερη κοινωνία,
αλλά δεν έχουμε ελευθερία επιλογής.
Έχουμε έναν ή δύο μεγάλους οργανισμούς
που έχουν τεχνητά μονοπώλια
κι οι οποίοι αποφασίζουν για όλους
τι θα δουν, τι θα ακούσουν.
Έτσι, η χειραγώγηση των ενδιαφερόντων μας,
η χειραγώγηση των φυσικών, θεόδοτων προτιμήσεών μας όντως συμβαίνει.
Οι διαφημιστές έχουν εντυπωσιακή ικανότητα να χειραγωγούν το μυαλό,
να δημιουργούν ή να διακρίνουν μια ανάγκη
από κάτι που ήταν θέληση.
Ζούμε στην κουλτούρα με τις περισσότερες διαφημίσεις στην ιστορία του κόσμου.
Σκεφτείτε το.
Ξοδεύονται εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να μας πουν τι χρειαζόμαστε.
Και το πετυχαίνουν.
Οι δαπάνες για τη διαφήμιση στις ΗΠΑ
έχουν αυξηθεί από 5 δισεκ. δολ. στη δεκαετία του '50
σε 240 δισεκ. δολ. ετησίως σήμερα.
Από τα τέλη του 21ου αιώνα,
μεγάλο μέρος αυτών των δαπανών έχει πάει από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο
στην ψηφιακή διαφήμιση.
Το αποτέλεσμα; Έξυπνες διαφημίσεις που μπορούν να προβλέπουν,
που φαίνονται να μας ξέρουν καλύτερα από ό,τι εμείς.
Οι εταιρείες ξέρουν πώς να ενώνουν τις συσκευές μας μεταξύ τους.
Ξέρουν πότε παίρνετε το tablet σας ή ανοίγετε το smartphone σας,
πότε αλλάζετε κανάλι στην τηλεόρασή σας ή πότε μιλάτε στην έξυπνη συσκευή σας.
Με το GPS της συσκευής σας,
σας εντοπίζουν, βλέποντας ποιες πινακίδες προσπερνάτε,
ποια μαγαζιά επισκέπτεστε,
ακόμη και το πόσο έχετε χρεώσει την πιστωτική σας κάρτα.
Χαρτογραφούν αυτές τις κινήσεις και ξέρουν πότε να στείλουν το επόμενο μήνυμα.
Κι ο τελικός στόχος είναι πάντα ο ίδιος.
Να σας κάνουν να αγοράσετε πιο πολλά πράγματα.
Ένα κόλπο τους είναι η διαφήμιση που δημιουργεί ελλείψεις.
Μας στέλνουν διαφημίσεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε υποσυνείδητα
ότι υστερούμε αν δεν έχουμε αυτό το προϊόν.
Δηλαδή, "Δεν θα με αγαπούν αν δεν έχω αυτήν την οδοντόκρεμα.
Τα παιδιά μου δεν θα με εκτιμούν χωρίς αυτό το υγρό πιάτων".
Όλοι θα το θέλουν.
Είναι σαν να πηγαίνετε γυμναστήριο.
Σάουνα για μασάζ στο χέρι.
-Αυτό θα το θες απελπισμένα. -Τέλειο σετ για κάθε περίσταση.
-Το νιώθετε, το βλέπετε. -Το νιώθετε σίγουρα.
Ένας βομβαρδισμός μηνυμάτων ότι υστερούμε.
Σκεφτείτε τι κάνει αυτό στους ανθρώπους, κάθε μέρα, που λαμβάνουν συνεχώς μηνύματα
"Εσύ, τα μαλλιά σου, τα ρούχα σου, το δέρμα σου, το σώμα σου υστερούν".
Τόσο αδυσώπητα ώστε να μη θέλουμε να υστερούμε.
Κι έχοντας χάσει τους άλλους τρόπους για να μην υστερούμε…
Οι άλλοι τρόποι για να αξίζουμε είναι να έχουμε μια κοινότητα, έναν σκοπό,
να έχουμε μια ταυτότητα πέρα από τη μάρκα που φοράμε.
Κι επειδή τους χάσαμε, αντικαταστήσαμε την ανάγκη του ανήκειν και της ικανοποίησης
με την αγορά υλικών.
Δεν λέμε ποτέ "Με αυτά τα προϊόντα θα μεταμορφωθώ στο είδωλό μου".
Δεν το λέμε αυτό συνειδητά. Κανείς δεν το κάνει σκόπιμα.
Αλλά από τη συμπεριφορά μας ξέρουμε ότι αυτό κάνουμε.
Αν λέτε "Αν είχα αυτό το αυτοκίνητο, θα ήμουν ευτυχισμένος.
Αν ζούσα σε αυτό το σπίτι, αν μετακομίζαμε σε αυτήν τη γειτονιά, θα ήμασταν ευτυχείς.
Αν είχα τον καναπέ, τις κουρτίνες, θα ήμουν ευτυχής".
Κι αυτό σημαίνει ότι προσκυνάτε στον βωμό των πραγμάτων.
Έχετε προσβληθεί κι επίσημα από την ασθένεια της «υλίτιδας».
Κι έτσι, το θέμα γίνεται πνευματικό,
επειδή ανταγωνίζεται τα σημαντικά πράγματα.
Όλοι κάτι πωλούν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πωλήσεις είναι λάθος.
Δεν είναι.
Θέλω το μανάβικο να πουλάει πράγματα που μπορώ να αγοράσω.
Θέλω να μπορώ να αγοράζω φαγητό. Άρα, θέλω να μου το πουλήσουν.
Δεν λέμε να βλέπεις ανθρώπους και να τους καταδικάζεις επειδή στοχεύουν κάπου
ή επειδή διαφημίζουν αυτό που έχουν
ή επειδή "σπρώχνουν" ένα προϊόν.
Πρέπει να καταλάβετε, όμως,
ότι αυτό που "σπρώχνουν" δεν είναι πάντα σχετικό.
Δεν συμβαδίζει πάντα με αυτό που χρειάζεστε.
Οι αγοραστικές μου συνήθειες πριν από τον μινιμαλισμό ήταν ψυχαναγκαστικές.
Ξόδευα χρήματα ανεξέλεγκτα.
Τα ψώνια ήταν το στήριγμά μου. Εκεί κατέφευγα.
Κάποιοι τρώνε για συναισθηματικούς λόγους. Εγώ ψώνιζα.
Έψαχνα μόνο προσφορές.
Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να βρω το προϊόν που είχε έκπτωση 99%,
έτσι ώστε να γλιτώσω περισσότερα.
Συνήθως αγόραζα κάτι με τη σκέψη ότι αυτή ήταν η μόνη ευκαιρία που είχα.
Αγόραζα νυχοκόπτες…
φανταχτερούς, κανονικούς, συνηθισμένους,
αυτούς που είχαν κάτι διαφορετικό πάνω τους.
Αγόραζα τέτοια πράγματα
και μετά συνειδητοποιούσα ότι ξόδευα σε πράγματα που είχα ήδη.
Αγόρασα ένα σκούτερ 150 κυβικών.
Νόμιζα ότι αυτό θα άλλαζε τη ζωή μου.
Φανταζόμουν να το οδηγώ στην Ατλάντα.
Κι αν έχετε βρεθεί ποτέ στην κίνηση της Ατλάντα,
το τελευταίο πράγμα που θέλετε να κάνετε είναι να οδηγείτε σκούτερ.
Ένιωθα ότι το άξιζα, ότι δούλευα πολύ σκληρά
κι ότι αυτά τα όμορφα αντικείμενα θα με έκαναν χαρούμενη.
Μετά ερχόταν το αίσθημα της ντροπής, οι ενοχές κι οι λογαριασμοί,
κι ήταν απλώς ένας φαύλος κύκλος.
Εκ των υστέρων είναι περίεργο,
αλλά δεν ήξερα ότι ήμασταν φτωχοί όταν ήμουν παιδί.
Ζούσαμε με κουπόνια σίτισης από το κράτος, αλλά μου φαινόταν φυσιολογικό.
Η φτώχεια ήταν όπως το οξυγόνο.
Ήταν τριγύρω μου, αλλά δεν μπορούσα να τη δω.
Ήταν απλώς εκεί.
Λίγο μετά τη γέννησή μου, η ψυχική υγεία του πατέρα μου χειροτέρεψε
και τότε άρχισαν όλα να αλλάζουν.
Όταν η μαμά παντρεύτηκε τον μπαμπά,
δεν ήξερε ότι έπασχε από μανιοκατάθλιψη και σχιζοφρένεια,
αλλά το ανακάλυψε αρκετά γρήγορα.
Η ψυχική ασθένεια του μπαμπά μου ενισχυόταν από τον αλκοολισμό του.
Τον έκανε κακό, επιθετικό κι εντελώς απρόβλεπτο.
Η σωματική κακοποίηση ξεκίνησε όταν ήμουν τριών ετών.
Στην πραγματικότητα, η πρώτη μου παιδική ανάμνηση
είναι του πατέρα μου που σβήνει ένα τσιγάρο στο γυμνό στήθος της μαμάς μου.
Τα πράγματα χειροτέρεψαν από εκεί και πέρα, ώσπου τελικά δραπετεύσαμε.
Μετακομίσαμε 32 χλμ. νοτιότερα, σε ένα προάστιο του Ντέιτον.
Ακούγεται ωραίο, σωστά;
Στα προάστια!
Αλλά δεν ήταν καθόλου ωραίο.
Πρέπει να είναι εκεί δεξιά.
Βλέπεις το πράσινο σπίτι εκεί πέρα; Αυτό είναι.
Φίλε!
Κοίτα εδώ.
Είναι όλα σφραγισμένα κι είναι λες και φορά μανδύα.
Θες να ρίξεις μια ματιά;
Ζούσαμε σε ένα σπίτι που κυριολεκτικά διαλυόταν.
Το ενοίκιο ήταν 200 δολάρια τον μήνα.
Το σπίτι μας πάντα μύριζε κλεισούρα, τσιγάρο κι άδεια κουτάκια μπύρας.
Το μυρίζω ακόμα και τώρα.
Κατσαρίδες έτρεχαν να κρυφτούν όποτε άναβα το φως της κουζίνας.
Κι όποτε κοβόταν το ρεύμα,
παίρναμε από τον γείτονα για να παραμείνει η τηλεόραση ανοιχτή.
Να η εξώπορτα.
Σκατά.
Μοιάζει να του έχουν κάνει κατάληψη. Καταρρέει τελείως.
Όταν πρωτομετακομίσαμε εδώ, ζούσαμε με κουπόνια σίτισης.
Ως παιδί δεν ήξερα σε τι διέφεραν τα λευκά από τα πράσινα χρήματα.
Τα κουπόνια ήταν λευκά χαρτονομίσματα
και τα πράσινα χρήματα ήταν απλώς χρήματα.
Κι εκείνη αντάλλασσε…
τα λευκά χαρτονομίσματα…
με τα πράσινα χαρτονομίσματα για να αγοράσει αλκοόλ.
Κι έτσι αγόραζε όποια μπίρα ήταν πιο φθηνή.
Τη Milwaukee's Best ή κρασιά χαμηλής ποιότητας.
Γυρνούσα σπίτι κάθε μέρα από το σχολείο, ήμουν γύρω στα έξι,
κι έβρισκα τη μαμά μου λιπόθυμη στον καναπέ κάθε μέρα.
Είχε γίνει σύνηθες φαινόμενο.
Νιώθω πως…
Δεν το είχα συνειδητοποιήσει τότε, αλλά νόμιζα ότι έφταιγα εγώ.
Καθώς εξελίσσονταν τα πράγματα, ο εθισμός της μαμάς μου χειροτέρεψε.
Μη με παρεξηγήσετε.
Η μαμά μου ήταν καλό άτομο με καλή καρδιά και με φοβερή αίσθηση του χιούμορ.
Κάπου στην πορεία, απλώς έχασε το νόημα στη ζωή της.
Ο μόνος τρόπος για να σπάσω τον κύκλο,
για να βρω το νόημα που είχε χάσει,
ήταν να βγάλω πολλά χρήματα όταν θα μεγάλωνα.
Θυμάμαι ότι όταν ήμουν έφηβος,
περνούσα τα καλοκαίρια δουλεύοντας με τον μπαμπά μου.
Βάφαμε και τοποθετούσαμε ταπετσαρίες.
Πού να βλέπατε κάποια από τα σπίτια στα οποία δουλέψαμε!
Κάποια ήταν απίστευτα χλιδάτα.
Γκαράζ 10.000 τ.μ., εσωτερικές πισίνες, αίθουσες μπόουλινγκ.
Τίποτα που να θέλω να αποκτήσω, αλλά αρκετά εντυπωσιακά.
Μια μέρα, πιάσαμε δουλειά σε ένα πραγματικά πολύ ωραίο σπίτι.
Δεν ήταν το σπίτι των πολλών εκατομμυρίων δολαρίων,
αλλά ήταν καλύτερο από αυτό που είχε η μαμά μου ή ο μπαμπάς μου.
Οι τοίχοι στο σπίτι τους
ήταν διακοσμημένοι με χαμογελαστά πρόσωπα της οικογένειας και φίλων
που επιβεβαίωναν την ευτυχία τους.
Τα πράγματα γέμιζαν το σπίτι από άκρη σε άκρη.
Με φαντάστηκα να μένω εκεί.
Φαντάστηκα πόσο χαρούμενος θα ήμουν αν είχα ένα τέτοιο σπίτι
γεμάτο με όλα αυτά τα πράγματα.
Έτσι, γύρισα και ρώτησα τον μπαμπά μου
"Πόσα πρέπει να βγάζω για να αποκτήσω ένα σπίτι σαν κι αυτό;"
Με κοίταξε και μου είπε "Γιε μου, αν κέρδιζες 50.000 δολάρια τον χρόνο,
ίσως να είχες τη δυνατότητα για ένα τέτοιο μέρος".
Έτσι, τα 50.000 δολάρια έγιναν το σημείο αναφοράς μου.
Αργότερα, στην τελευταία τάξη του λυκείου,
καθόμασταν με τον Τζος στο εστιατόριο του σχολείου
και μιλούσαμε για το τι θα κάναμε με τη ζωή μας μετά την αποφοίτηση.
Του είπα "Δεν ξέρω τι θα κάνω,
αλλά αν βρω τρόπο να βγάζω 50.000 δολάρια ετησίως,
ξέρω ότι θα είμαι ευτυχισμένος".
Έτσι κι έκανα. Και το ίδιο έκανε κι ο Τζος.
Γίναμε πωλητές και παίρναμε 50.000 δολάρια.
Όμως, κάτι πήγε στραβά.
Δεν ήμουν ευτυχισμένος. Έπρεπε να ξαναδώ το πλάνο μου.
Κι ευτυχώς, ανακάλυψα τι είχε συμβεί.
Ξέχασα να προσαρμοστώ με τον πληθωρισμό.
Έτσι, σκέφτηκα
"Ίσως 65.000 δολάρια ετησίως να μου φέρουν την ευτυχία.
Ή ίσως 90.000 ή ίσως ένας εξαψήφιος αριθμός
ή ίσως το να αποκτήσω μπόλικα πράγματα.
Ίσως αυτά να μου φέρουν την ευτυχία".
Ό,τι κι αν ήταν η ευτυχία, ήξερα πως μόλις την έφτανα, θα ήμουν ελεύθερος.
Αγόρασα καινούργια αυτοκίνητα, ηλεκτρονικά και ντουλάπες γεμάτες ακριβά ρούχα.
Αγόρασα ακριβά διακοσμητικά κι έπιπλα
κι είχα πάντα συσκευές τελευταίας τεχνολογίας.
Όταν δεν είχα αρκετά χρήματα στην τράπεζα, πλήρωνα τα ακριβά γεύματα,
τα σφηνάκια και τις επιπόλαιες διακοπές με πιστωτικές κάρτες.
Όσο πιο πολλά έβγαζα, τόσο πιο πολλά ξόδευα, για να κατακτήσω την ευτυχία.
Για να κατακτήσω το αμερικανικό όνειρο.
Είναι απίστευτο
πως όταν είσαι μετανάστης, και πάλι το αμερικανικό όνειρο είναι καλό.
Νομίζω πως όσοι μεγάλωσαν με το αμερικανικό όνειρο
δεν το εκτιμούν πια, γιατί έχει γίνει αμερικανικός εφιάλτης.
Οι άνθρωποι στις ΗΠΑ εργάζονται πιο πολύ από σχεδόν οποιαδήποτε βιομηχανική χώρα,
αναλόγως τα δεδομένα που αναλύετε, αλλά δουλεύουμε πάρα πολλές ώρες.
Δουλεύουμε τόσες ώρες όσες δούλευαν κι οι άνθρωποι στη φεουδαρχία.
Αν κάνουμε διακοπές είναι ολιγοήμερες.
Η μισή χώρα δεν έχει καν δύο εβδομάδες άδεια.
Ξοδεύουμε πιο πολλή ώρα από και προς τη δουλειά.
Ξοδεύουμε περισσότερο χρόνο από ποτέ μόνοι μας μπροστά σε οθόνες.
Χάνουμε τα πράγματα που μας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους
και την κοινωνία πιο ασφαλή και σίγουρη.
Αυτά είναι η κοινότητα.
Τα χάνουμε και περνάμε τον χρόνο μας δουλεύοντας κι αγοράζοντας πράγματα.
Αυτό που θες από τη ζωή σου δεν είναι ένας ατελείωτος ορίζοντας προσδοκίας.
"Θέλω λίγο ακόμα από αυτό ή από εκείνο.
Θέλω πιο πολλή επιτυχία, έσοδα, πλούτο,
μεγαλύτερο σπίτι, αυτοκίνητο".
Είναι μια ατελείωτη μαύρη τρύπα.
Όταν αποκτούμε όλα όσα θέλουμε,
κάνουμε λάθος στις προβλέψεις μας για το πόσο χαρούμενοι θα ήμασταν,
επειδή ο εγκέφαλος το κανονικοποιεί.
Μετά από μερικούς μήνες, το κανονικοποιείς και λες
"Εντάξει, ήταν υπέροχα τότε, αλλά τώρα έχω άλλες επιθυμίες, άλλα όνειρα".
Αυτό που είναι ταβάνι σήμερα,
γίνεται αφετηρία για ένα νέο επίπεδο στο οποίο προσπαθείς να φτάσεις.
Ουσιαστικά, το αμερικανικό όνειρο είναι η αίσθηση της ελευθερίας.
Πώς την κατακτάς; Μαζεύοντας περισσότερα χρήματα;
Όχι.
Όχι μαζεύοντας κι άλλα πράγματα, επειδή έχεις περισσότερα χρήματα.
Έτσι παραπαίεις.
Απλώς πρόσθεσες μερικά μηδενικά στη βλακεία σου.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μάθεις να τιθασεύεις τις "ανάγκες" σου,
για να δημιουργήσεις ένα μαξιλάρι ασφαλείας στη ζωή σου
και μια ανεξαρτησία ότι έχεις αποταμιεύσει αρκετά
για να πεις "Βάλε τη δουλειά στον κώλο σου" αν χρειαστεί.
Δεν έχεις έναν σκασμό χρέη στο κεφάλι σου,
αγοράζοντας πράγματα που δεν χρειάζεσαι
με χρήματα που δεν έχεις για να εντυπωσιάσεις άτομα που δεν συμπαθείς.
Αυτό που κάνεις τελικά
είναι να παραδίδεις την ανεξαρτησία σου, την ελευθερία σου…
σε πράγματα που δεν θα αξίζουν τίποτα όταν θα τα πουλάς του χρόνου ως μεταχειρισμένα.
Νιώθεις τις τύψεις του αγοραστή και το δίλημμα του τζογαδόρου.
Τζογάρισες γι' αυτό και το απέκτησες.
Θες να το εγκαταλείψεις παρόλο που σε κάνει δυστυχισμένο;
Μέρος της διαδικασίας για όλους εμάς
είναι να διασφαλίσουμε ότι κυνηγάμε αυτό που θέλουμε.
Όταν έχουμε κάτι, να κάνουμε μια ειλικρινή αξιολόγηση όπως
"Θέλω να ορίζει τη ζωή μου; Θέλω πραγματικά να το έχω;"
Το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου μού κόστισε κι άλλα πέρα από χρήματα.
Η ζωή μου ήταν γεμάτη στρες και άγχος και δυσαρέσκεια.
Έφτασα σε ένα σημείο που δεν ήξερα τι ήταν σημαντικό.
Μόνο ένα πράγμα ήταν σαφές.
Ένιωθα ένα τεράστιο κενό στη ζωή μου.
Προσπάθησα να συμπληρώσω αυτό το κενό με προϊόντα όπως κάνουν κι άλλοι άνθρωποι.
Συνέχισα να δουλεύω 60, 70, μερικές φορές και 80 ώρες την εβδομάδα,
εγκαταλείποντας μερικές από τις πιο σημαντικές πτυχές της ζωής μου.
Σκεφτόμουν ελάχιστα την υγεία μου ή τις σχέσεις μου
ή πράγματα που με ενθουσίαζαν.
Ζούσα από μισθό σε μισθό, για τον μισθό, για τα προϊόντα.
Πήγαινα από τις αγορές με την πιστωτική κάρτα στις απερίσκεπτες δαπάνες
και στη συσσώρευση χρέους για να διατηρήσω έναν τρόπο ζωής που ούτε καν μου άρεσε.
Είχα ό,τι ήθελα για να γεμίσω κάθε γωνία της καταναλωτικής ζωής μου.
Γιγαντιαίες τηλεοράσεις, ακριβό σερβίτσιο, συσκευές από ανοξείδωτο χάλυβα,
μαρμάρινους πάγκους, ακριβά ρολόγια, χειροποίητα κοστούμια
κι άλλα και πάρα πολλά άλλα.
Και τότε, προς το τέλος του 2008, δύο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα,
μου τηλεφώνησε η μαμά μου.
Είχε μετακομίσει στη Φλόριντα εκείνη τη χρονιά
για να συνταξιοδοτηθεί από την Κοινωνική Ασφάλιση,
αλλά στις 23 Δεκεμβρίου ανακάλυψε ότι είχε καρκίνο του πνεύμονα τετάρτου σταδίου.
Και σε λιγότερο από έναν χρόνο, έφυγε.
Πέρασα πολύ χρόνο με τη μαμά τότε στη Φλόριντα,
καθώς πάλευε με τη χημειοθεραπεία και τις ακτινοβολίες.
Αλλά όταν πέθανε, έπρεπε να πάω για μια τελευταία επίσκεψη.
Αυτήν τη φορά, για τα πράγματά της.
Πέταξα από το Ντέιτον του Οχάιο στην παραλία Αγίας Πετρούπολης της Φλόριντα.
Ξέρετε τι βρήκα όταν έφτασα;
Πράγματα.
Πράγματα τριών σπιτιών στριμωγμένα στο μικροσκοπικό στούντιο της μαμάς μου.
Δεν είναι ότι η μαμά ήταν συλλέκτρια.
Δεν βρήκα νεκρές γάτες στον καταψύκτη της.
Είχε, όμως, πολλά πράγματα. Τα είχε συσσωρέψει τα τελευταία 65 έτη.
Ξέρατε ότι το μέσο αμερικανικό νοικοκυριό
έχει περισσότερα από 300.000 αντικείμενα;
300.000!
Ρίξτε μια ματιά στο υπόγειό σας ή στη σοφίτα σας ή στο γκαράζ σας.
Τι βλέπετε;
Αχρησιμοποίητα αθλητικά είδη, εξοπλισμό γυμναστικής,
εξοπλισμό κάμπινγκ, χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις,
μουσικά όργανα, ανταλλακτικά,
απηρχαιωμένα ηλεκτρονικά, διάφορα σχοινιά και καλώδια,
περιοδικά και κασέτες και CD,
μπιμπελό και παλιατζούρες και μπιχλιμπίδια
κι όλα εκείνα που έχουμε ξεχάσει ότι έχουμε.
Κουτιά και κάδοι κι ολόκληρα δωμάτια γεμάτα πράγματα.
Είχαμε πάρα πολλά πράγματα.
Στην ντουλάπα μου επικρατούσε το χάος.
Είχα μια ντουλάπα κι μια συρταριέρα γεμάτες ρούχα.
Εξοπλισμό φωτογραφίας, ποδηλάτου.
Προϊόντα περιποίησης δέρματος, ομορφιάς.
Παπούτσια, τσαντάκια…
Άνοιγα την ντουλάπα κι έπεφταν πράγματα.
Είχα τρία ζευγάρια ποδοσφαιρικά παπούτσια,
παρόλο που δεν παίζω ποδόσφαιρο.
Πράγματα που μου χάρισαν με τα χρόνια,
είτε ήταν κάρτες είτε αντικείμενα
είτε διακριτικά που είχα κρατήσει από εκδηλώσεις όπου είχαμε πάει.
Ήταν ένα ατελείωτο "Χρειάζομαι αυτό κι εκείνο".
Είναι πολύ εύκολο να αγοράζουμε προϊόντα ως λύση στα προβλήματά μας.
Θυμάμαι ότι όταν απέκτησα παιδιά, ήθελα να κοιμούνται σωστά
και νόμιζα ότι αυτό θα γινόταν με την τέλεια συσκευή ύπνου.
Κι έτσι, είχα τέσσερις διαφορετικούς υφασμάτινους μάρσιπους
κι άλλους τόσους με κουμπώματα.
Αν ψάξετε στο Amazon, θα βρείτε δεκάδες
διαφορετικούς τύπους μηχανισμών για να κοιμούνται τα μωρά.
Εξαρτήματα που μπορείτε να αγοράσετε.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο να βάλεις τα μωρά για ύπνο.
Πέφτουμε στην παγίδα να πληρώσουμε για να γλιτώσουμε τα δύσκολα.
Και συχνά αυτό δεν επιτυγχάνεται ενώ κοστίζει.
Ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβεις αν έχεις παραπάνω πράγματα
δεν είναι να δεις αν θα ξεμείνεις από χώρο για να τα κρατήσεις,
αλλά να αναρωτηθείς αν έχεις ξεμείνει από τρόπους να τα χρησιμοποιήσεις.
Αν τα πράγματα δεν έχουν πια χρησιμότητα,
ακόμα κι αν έχεις μόνο ένα πράγμα, έχεις ήδη παραπάνω.
Ο λόγος που είμαστε τόσο καταθλιπτικοί και άδειοι ενώ έχουμε τόσα πολλά
είναι ότι αν έχεις περισσότερα λάθος πράγματα, έχεις λιγότερα.
Τα βαθύτερα πράγματα μας ικανοποιούν.
Η ανάγκη μας για νόημα, πρόοδο, οικειότητα.
Το μήνυμα του μινιμαλισμού είναι τόσο δυνατό
γιατί πέφτουμε με τα μούτρα σε λάθος πράγματα
και διψάμε για πράγματα που πράγματι μετράνε.
Φυσικά, οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε συλλέκτες.
Όχι.
Απλώς προσκολλούμαστε σε αντικείμενα, σε αναμνήσεις μιας ζωής.
Η μητέρα μου το έκανε σίγουρα, και δεν είχα ιδέα τι να τα κάνω όλα αυτά.
Έτσι, έκανα ό,τι κάθε καλός γιος.
Κάλεσα τη U-Haul,
και τους ζήτησα να φέρουν το μεγαλύτερο φορτηγό.
Χρειαζόμουν κάτι τεράστιο και περίμενα μια μέρα
μέχρι να είναι διαθέσιμο το φορτηγό των 8 μέτρων.
Καθώς το περίμενα να φτάσει,
κάλεσα φίλους της μαμάς να βοηθήσουν στο ξεκαθάρισμα.
Υπήρχαν υπερβολικά πολλά πράγματα για να το κάνω μόνος μου.
Το σαλόνι της ήταν υπερφορτωμένο με έπιπλα-αντίκες, με παλιούς πίνακες
και με αμέτρητα σεμεδάκια.
Η κουζίνα της ήταν γεμάτη με εκατοντάδες πιάτα, φλιτζάνια, μπολ
και αταίριαστα μαχαιροπίρουνα.
Το μπάνιο της, με τόσα είδη μακιγιάζ, τόσα είδη υγιεινής και τόσες κρέμες προσώπου,
άνετα θα περνούσε για μαγαζί προϊόντων ομορφιάς.
Η ντουλάπα λευκών ειδών της έμοιαζε με ξενοδοχείου
με τόσες αταίριαστες πετσέτες μπάνιου, πετσέτες παραλίας και πετσετάκια πιάτων.
Για να μη μιλήσω για την κρεβατοκάμαρά της.
Τι τα χρειαζόταν τα 14 παλτό που είχε στοιβάξει στην ντουλάπα της;
Έλεος! Στην παραλία Αγίας Πετρούπολης ζούσε.
ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ, ΦΛΟΡΙΝΤΑ
Καθώς προσπαθούσα να τελειώσω με το πακετάρισμα των πραγμάτων της,
κοίταξα κάτω από το κρεβάτι της.
Παρατήρησα τέσσερα κιβώτια, από αυτά των χαρτιών εκτυπωτή.
Ήταν βαριά, και σφραγισμένα με μπόλικη κολλητική ταινία.
Κάθε κιβώτιο ήταν μαρκαρισμένο με μαρκαδόρο με μόνο έναν αριθμό.
Στεκόμουν εκεί…
κοιτώντας κάτω…
κι αναρωτιόμουν τι μπορεί να περιέχουν τα κουτιά.
Αποδείχτηκε ότι ήταν τα έγγραφά μου από το δημοτικό
για τις τάξεις από την πρώτη ως την τετάρτη.
Καθώς άνοιγα τα κουτιά, με έτρωγε η περιέργεια.
Αναρωτιόμουν "Γιατί η μαμά είχε προσκολληθεί στη χαρτούρα;"
Όμως μετά, άρχισαν να με κατακλύζουν οι αναμνήσεις και έγινε προφανές.
Η μαμά είχε προσκολληθεί σε ένα κομμάτι μου,
σε όλες τις αναμνήσεις που περιείχαν τα κουτιά.
Μα μισό λεπτό.
Αυτά τα κιβώτια ήταν κλειστά για δύο δεκαετίες.
Φαινόταν ξεκάθαρα πως η μαμά δεν είχε πρόσβαση στις αναμνήσεις αυτές.
Αυτό με βοήθησε να καταλάβω κάτι σημαντικό για πρώτη φορά.
Οι αναμνήσεις μας δεν είναι στα αντικείμενα.
Είναι μέσα μας.
Η μαμά δεν χρειαζόταν αυτά τα κουτιά για να έχει ένα κομμάτι μου.
Δεν υπήρξα ποτέ σε αυτά.
Μετά κοίταξα το διαμέρισμά της, κοίταξα τα πράγματά της,
και συνειδητοποίησα ότι ετοιμαζόμουν να κάνω το ίδιο.
Για να είμαι ειλικρινής,
σκόπευα να κρατήσω τα περισσότερα από τα πράγματά της.
Όμως, δεν θα είχαν πραγματική αξία
αν απλώς τα κλείδωνα για πάντα.
Η αλήθεια είναι πως αφήνοντάς τα,
μπορούσα να προσθέσω αξία στις ζωές άλλων ανθρώπων.
Έτσι, δώρισα τα περισσότερα πράγματά της σε φίλες της και τοπικές αγαθοεργίες,
βρίσκοντας νέο σπίτι για τα πράγματά της.
Τα έσοδα από όσα πούλησα,
τα έκανα δωρεά σε δύο φιλανθρωπικά ιδρύματα
που βοήθησαν τη μαμά κατά τη χημειοθεραπεία.
Συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να ξεπεράσω τον εαυτό μου στη συνεισφορά
αν το ήθελα.
Στο Οχάιο, γύρισα κρατώντας ελάχιστα αντικείμενα συναισθηματικής αξίας.
Έναν παλιό πίνακα, κάποιες φωτογραφίες,
κάνα δυο σεμεδάκια.
Αυτό με βοήθησε να καταλάβω ότι τα λίγα πράγματα συναισθηματικής αξίας,
μας επιτρέπουν να τα απολαύσουμε περισσότερο.
Είχαν μεγαλύτερη αξία τα λίγα αντικείμενα που κράτησα
από ό,τι θα είχαν αν είχα διαλέξει εκατοντάδες μπιχλιμπίδια.
Τελικά, αναγκάστηκα να αφήσω ό,τι με βάραινε πριν μπορέσω να προχωρήσω.
Για να προχωρήσω…
έπρεπε να κάνω απογραφή στη ζωή μου.
Αποδείχτηκε ότι είχα οργανωμένη ζωή,
αλλά στην ουσία, ήμουν οργανωμένος συλλέκτης.
Και κοιτώντας κάτω από την επιφάνεια,
έβρισκες ανεξέλεγκτη κατανάλωση μιας ολόκληρης ζωής.
Καθώς οι εταιρείες καινοτομούν,
όλο και πιο δύσκολα συγκρατιόμαστε.
Η υπεργολαβία
κι η πρόοδος της ναυτιλίας, της βιομηχανίας και της επιμελητείας
μείωσαν το κόστος των καταναλωτικών προϊόντων περισσότερο από ποτέ.
Τώρα, με τις αγορές- με-ένα-κλικ, με τις παραδόσεις σε μία μέρα
και με την κανονικοποίηση των πιστωτικών καρτών,
έχουμε σκάψει τον λάκκο μας.
Ο μέσος Αμερικανός κουβαλά τέσσερις πιστωτικές
και το μέσο χρέος πιστωτικής κάρτας στα νοικοκυριά είναι 16.000 δολάρια.
Κάθε χρόνο, ξοδεύουμε
σε παπούτσια, κοσμήματα, ρολόγια, κι όχι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Θυμάμαι ότι όταν ήμουν μικρή, αγοράζαμε πράγματα με καπάρο.
Πηγαίναμε σε πολυκατάστημα, διαλέγαμε ρούχα
κι η μαμά τα πλήρωνε με καπάρο,
δηλαδή πλήρωνε μία φορά τη βδομάδα για πολλές βδομάδες
μέχρι που τα ξεπλήρωνε όλα.
Τότε μόνο μπορούσαμε να τα πάρουμε σπίτι.
Αυτό δεν γίνεται πλέον.
Το θες; Χρέωσέ το στην πιστωτική κάρτα και πάρε το.
Αυτή η λειτουργική αλλαγή στον τρόπο αγορών
μετέβαλε τις προσδοκίες μας
και την αίσθηση για το ποια πράγματα δικαιούμαστε να έχουμε και πότε
κι αν πρέπει να περιμένουμε γι' αυτά.
Η Αμερική έγινε σταδιακά συναισθηματικά ανώριμη.
"Το θέλω και το θέλω τώρα, γιατί το δικαιούμαι επειδή απλώς αναπνέω".
Σαν τα τετράχρονα σε σούπερ μάρκετ
που ωρύονται γιατί θέλουν ζαχαρωτά.
Κι όμως, μιλώ σε 54χρονη γυναίκα ή σε 54χρονο άντρα,
που δεν μπορεί να αγοράσει αυτό που θέλει, γιατί δεν έχει τα λεφτά.
Μαντέψτε! Δεν θα έχετε ποτέ τα λεφτά για ό,τι θέλετε.
Το χρέος που δημιουργεί τα περισσότερα προβλήματα της κοινωνίας μας
προέρχεται από την ανάγκη μας να συμβαδίζουμε με το "φαίνεσθαι".
Προσθέτουμε βάρη στον εαυτό μας για να διατηρήσουμε τη δημόσια εικόνα μας.
Αν δεν έχω λεφτά για BMW,
αλλά χρεώνομαι για να την αποκτήσω,
το κάνω γιατί θέλω τις κοινωνικές ανταμοιβές,
να με βλέπουν ως ένα συγκεκριμένο είδος ατόμου.
Μόλις ικανοποιηθούν οι βασικές ανάγκες, το πώς καθορίζουμε το τι μας αρκεί
συνδέεται με όσους μας περιβάλλουν.
Προσπαθούμε συχνά να μην υστερούμε σε σχέση με τους γείτονες.
Κρίνουμε τα έπιπλα, τα ρούχα και το αμάξι με βάση τα άτομα του περιβάλλοντός μας.
Παλιά, οι άνθρωποι αυτοί είχαν παρόμοιο κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο,
κι όλοι λέγαμε "Εντάξει, όλοι έχουμε τα ίδια".
Τώρα, όμως, με τον καταιγισμό από την τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτυα,
η ομάδα αναφοράς μας έχει επεκταθεί.
Τώρα συγκρίνουμε τα μαλλιά μας με της Τζένιφερ Άνιστον,
το σπίτι μας με της Κιμ Καρντάσιαν.
Νομίζω ότι σήμερα είμαστε πιο αγχωμένοι και πιο αποκομμένοι από ποτέ,
γιατί ξέρουμε πολύ περισσότερα ή πιστεύουμε ότι ξέρουμε,
σχετικά με το τι συμβαίνει στα σπίτια των γειτόνων και των φίλων.
Η σύγκριση είναι πολύ πιο δυνατή από ό,τι στις παλιότερες γενιές.
Συγκρίνουμε συνεχώς τις ζωές μας με των άλλων.
Όταν το κάνουμε αυτό, σπάνια βγαίνουν ισάξιες.
Αυτή η γενιά, περισσότερο από τις προηγούμενες,
θα μάθει να διαχειρίζεται την προσοχή μας,
γιατί υπάρχουν πολλοί που ανταγωνίζονται γι' αυτήν
και μας λένε "Δες αυτό και θα γίνεις ευτυχισμένος!
Αγόρασε αυτό και θα ευτυχήσεις!"
Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να πούμε
"Όχι, χρειάζομαι χρόνο για να σκεφτώ τι θα με κάνει ευτυχισμένο".
Για εμένα, όλα ξεκίνησαν με αυτήν την ερώτηση.
Πώς μπορεί η ζωή σου να βελτιωθεί με λιγότερα;
Απαντώντας στην ερώτηση, μπορούσα να προσδιορίσω τον σκοπό του μινιμαλισμού.
Όχι μόνο το "πώς", αλλά ακόμα περισσότερο το "γιατί".
Απλοποιώντας τη ζωή μου,
είχα περισσότερο χρόνο για την υγεία μου, για τις σχέσεις μου,
τη δημιουργικότητά μου, τα οικονομικά μου,
και για να συμβάλλω πέρα από τον εαυτό μου με ουσιαστικό τρόπο.
Μπόρεσα να κατανοήσω τα οφέλη του μινιμαλισμού
πολύ πριν να καθαρίσω την ντουλάπα μου.
Όταν ήρθε η ώρα για το ξεκαθάρισμα, ξεκίνησα σιγά-σιγά.
Αναρωτήθηκα κάτι ακόμα.
Τι θα γινόταν αν αφαιρούσα κάτι υλικό από τη ζωή μου κάθε μέρα για έναν μήνα;
Μόνο ένα. Τι θα συνέβαινε;
Πιστέψτε με, ξεφορτώθηκα πολύ παραπάνω από 30 πράγματα σε 30 μέρες.
Πολύ περισσότερα.
Ήταν κάτι σαν προσωπικό στοίχημα, για να δω πόσα μπορούσα να ξεφορτωθώ.
Έψαξα τα δωμάτιά μου, τις ντουλάπες, τα ντουλάπια, τους διαδρόμους,
το αυτοκίνητο, το γραφείο, για να δω τι μπορούσα να αποχωριστώ,
διατηρώντας μόνο πράγματα που προσέθεταν αξία στη ζωή μου.
Σε κάθε τεχνούργημα στο σπίτι, αναρωτιόμουν
"Προσθέτει αυτό αξία στη ζωή μου;"
Όσο πιο πολύ το αναρωτιόμουν, τόσο περισσότερη φόρα έπαιρνα
και ενστερνιζόμουν όλο και πιο εύκολα τον μινιμαλισμό.
Όσο το κάνεις,
όσο πιο ελεύθερος και πιο ευτυχισμένος νιώθεις, τόσο θέλεις να ξεφορτωθείς.
Λίγα πουκάμισα οδήγησαν σε μισή ντουλάπα.
Λίγα DVD οδήγησαν στο να ξεφορτωθώ ολόκληρη βιβλιοθήκη άχρηστων δίσκων.
Λίγα διακοσμητικά οδήγησαν σε συρτάρια που άδειασαν από τη σαβούρα.
Είναι όμορφος κύκλος.
Όσο περισσότερο το κάνεις, τόσο περισσότερο θέλεις να το κάνεις.
Μόλις άρχισα να ξεφορτώνομαι πράγματα, πήρα φόρα και δεν σταματούσα.
Ήταν χιονοστιβάδα που δεν μπορούσα να σταματήσω.
Ήμουν έτοιμη να πετάξω όσο περισσότερα μπορούσα.
Όταν ανοίγεις τα συρτάρια και βλέπεις τι υπάρχει πίσω…
Δεν νομίζω ότι είχα συνειδητοποιήσει
το πόσα πράγματα είχαν κρυφτεί στις ντουλάπες και τα συρτάρια.
Βοήθησε που επικεντρωνόμουν σε ένα μέρος του σπιτιού,
αντί να σκέφτομαι
"Έχω πράγματα 35 ετών στο σπίτι μου που πρέπει να ξεφορτωθώ".
Ξεφορτωθήκαμε την αποθήκη που νοικιάζαμε.
Μια τεράστια αποθήκη, που νοικιάζαμε για χρόνια
και που δεν ξέραμε καν τι περιείχε, απλώς έφυγε.
Θυμάμαι ότι κοίταζα τα CD μου
και δεν θυμόμουν καν αν είχα CD player στο αμάξι.
Αυτό με έκανε να σκεφτώ
"Μάλλον γι' αυτό πρέπει να ξεφορτωθώ τα CD, αφού δεν ξέρω αν παίζονται πια".
Καθώς ξεφορτωνόμουν πράγματα, ένα τη φορά, ένιωθα και πιο ελεύθερη.
Υπήρχε ελευθερία.
Όταν άρχισα να τα ξεψαχνίζω, ξεφορτώθηκα 14 παντελόνια.
Η στοίβα ήταν απίστευτη.
Έκατσα και τα μέτρησα, και σκέφτηκα "14 παντελόνια που απλώς κάθονταν!"
Βάλαμε το σπίτι προς πώληση, γιατί θέλαμε να κάνουμε νέα αρχή.
Να αρπάξουμε τη ζωή μας και να ζήσουμε ελεύθερα.
Ήταν απελευθερωτικό το να ξεκινάμε ξανά και να πηγαίνουμε όπου μας πάει.
Εφτά μήνες αφού πέθανε η μαμά μου,
πέταξα σκοπίμως περισσότερο από το 90% των πραγμάτων μου.
Αν επισκεφθείτε το σπίτι μου, δεν θα πείτε με το που μπείτε
"Θεέ μου!
Αυτός ο τύπος είναι μινιμαλιστής!"
Όχι, απλώς θα αναρωτηθείτε πώς και τα κρατάμε όλα τόσο οργανωμένα,
και θα σας πω ότι η οικογένειά μου κι εγώ δεν έχουμε πολλά,
αλλά όσα έχουμε προσθέτουν αξία στις ζωές μας.
Καθετί που μας ανήκει, τα ρούχα, το αμάξι, τα κουζινικά, τα έπιπλα,
έχουν μια λειτουργία.
Ως μινιμαλιστής,
καθετί στην κατοχή μου έχει κάποιον σκοπό ή με κάνει χαρούμενο.
Οτιδήποτε άλλο απλώς πετιέται.
Χωρίς όλη αυτήν τη σαβούρα,
ένιωσα την ανάγκη να μου κάνω πιο βαθιές ερωτήσεις.
Όπως "Πότε έγιναν τόσο σημαντικά για εμένα τα αντικείμενα;
Τι έχει πραγματικά σημασία στη ζωή μου;
Γιατί ήμουν τόσο αποκομμένος;
Τι άτομο θέλω να είμαι και πώς θα προσδιορίσω την επιτυχία μου;"
Αυτές είναι δύσκολες ερωτήσεις με δύσκολες απαντήσεις,
αλλά είναι πολύ πιο σημαντικές από το να πετώ ό,τι περισσεύει.
Αν δεν απαντήσουμε σε αυτές τις ερωτήσεις προσεκτικά, με ακρίβεια,
τότε οι ντουλάπες που μόλις ξεκαθαρίσαμε
θα ξεχειλίζουν από νέες αγορές στο πολύ κοντινό μέλλον.
Καθώς αφηνόμουν…
να αντιμετωπίσω τις πιο δύσκολες ερωτήσεις,
η ζωή μου έγινε πιο απλή.
Οι άνθρωποι γύρω μου παρατήρησαν διαφορά.
Ο καλύτερός μου φίλος, ο Ράιν Νικοντίμους,
τον οποίο γνωρίζω από τότε που ήμασταν πεμπτάκια,
ήρθε μια μέρα και με ρώτησε
"Γιατί είσαι τόσο χαρούμενος;"
Του είπα για τον μινιμαλισμό.
Τότε ρώτησε "Τι διάολο είναι ο μινιμαλισμός;"
και του είπα "Ο μινιμαλισμός μάς κάνει να ξεχνάμε τον υλισμό,
για να δώσουμε χώρο στα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής,
που ουσιαστικά δεν είναι πράγματα.
Ξέρεις κάτι, Ράιαν;
Ίσως να μπορέσεις να επωφεληθείς κι εσύ από αυτόν,
γιατί έχεις πολλή σαβούρα".
Τότε είναι που θυμάμαι…
ότι κοίταξα πραγματικά τι διαφορετικό έκανες.
Έπρεπε να ανακαλύψω τι διαφορετικό έκανε ο Τζος.
Η ζωή μου ήταν εκτός ελέγχου, χρειαζόμουν μια αλλαγή.
Εσύ είχες κάνει προφανώς αλλαγές,
οπότε θυμάμαι πως σε κάλεσα σε εκείνο το κυριλέ γεύμα.
-Ναι. -Καθίσαμε…
φάγαμε τα σάντουίτς μας και θυμάμαι που σε ρώτησα
"Γιατί είσαι τόσο χαρούμενος;"
Αν δεν ήσουν εσύ αυτός που μου είπε για τον μινιμαλισμό,
αν ήταν κάποιος άλλος,
δεν ξέρω αν θα ήθελα τόσο γρήγορα να το δοκιμάσω.
Καθώς καθόμασταν και γευματίζαμε,
μου είπε πώς απλοποίησε τη ζωή του τους τελευταίους μήνες.
Ξεκαθαρίζοντας τη σαβούρα, αφήνοντας χώρο για τα σημαντικά στη ζωή.
Κι έτσι, εγώ που τείνω να λύνω προβλήματα,
αποφάσισα να γίνω μινιμαλιστής αμέσως.
Κοίταξα τον Τζος και του ανακοίνωσα
"Εντάξει, φίλε, είμαι μέσα, θα το κάνω! Θα γίνω μινιμαλιστής.
Τώρα τι κάνω;"
Δεν ήθελα να περάσω μήνες μειώνοντας τα πράγματα όπως εκείνος.
Για εκείνον ήταν υπέροχο, αλλά εγώ ήθελα ταχύτερα αποτελέσματα.
Έτσι, σκαρφίστηκα κάτι τρελό, ένα πάρτι πακεταρίσματος.
Πακετάραμε όλα μου τα υπάρχοντα σαν να μετακόμιζα.
Μετά ξεπακετάρισα μόνο τα απαραίτητα μέσα σε τρεις εβδομάδες.
Ο Τζος ήρθε και με βοήθησε να πακετάρουμε τα πάντα, κυριολεκτικά.
Τα ρούχα, τα κουζινικά, τις πετσέτες, τις τηλεοράσεις,
τα ηλεκτρονικά, τις κορνιζαρισμένες φωτογραφίες, τους πίνακες.
Τα πάντα.
Κυριολεκτικά, υποδυθήκαμε ότι μετακόμιζα.
Μετά από εννιά ώρες και μερικές πίτσες,
ο Τζος κι εγώ καθόμασταν στο δεύτερο σαλόνι μου,
κοιτώντας τις κούτες που στοιβάζονταν σχεδόν μέχρι το ταβάνι.
Ό,τι κατείχα, ό,τι είχα αγοράσει την τελευταία δεκαετία δουλεύοντας σκληρά,
κάθονταν όλα σε εκείνο το δωμάτιο.
Απλώς κούτες στοιβαγμένες πάνω από κούτες.
Κάθε κούτα είχε μαρκαριστεί ενδελεχώς
ώστε να ξέρω πού να πάω αν χρειαζόμουν κάτι.
Έγραφαν πάνω τους
"Συρτάρι με διάφορα, πρώτο σαλόνι,
μαχαιροπίρουνα, έβδομο συρτάρι με διάφορα".
Τις επόμενες 21 μέρες, ξεπακέταρα μόνο ό,τι χρειαζόμουν.
Την οδοντόβουρτσά μου, τα σεντόνια μου,
μερικά ρούχα για τη δουλειά, τα έπιπλα που χρησιμοποιούσα,
ένα σετ εργαλείων, τα κουζινικά.
Μόνο τα πράγματα που έδιναν αξία στη ζωή μου.
Μετά από τρεις εβδομάδες…
το 80% των πραγμάτων μου ήταν ακόμα σε αυτά τα κουτιά.
Ήταν απλώς εκεί χωρίς να τα έχω αγγίξει.
Τα κοίταζα και δεν μπορούσα να θυμηθώ τι υπήρχε στα περισσότερα.
Όλα αυτά τα πράγματα που είχα στη ζωή μου για να είμαι ευτυχισμένος…
δεν έκαναν τη δουλειά τους.
Κι έτσι αποφάσισα να τα ξεφορτωθώ. Και ξέρεις κάτι;
Άρχισα να νιώθω ελεύθερος για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Πήρα τον χρόνο μου πίσω.
Πήρα τη ζωή μου πίσω.
Και καθώς άλλαζα τη ζωή μου,
επικεντρωνόμουν στην κοινότητα, όχι στον καταναλωτισμό.
Στο να δίνω, όχι στο να παίρνω.
Στους ανθρώπους, όχι στα υλικά.
Μας έκανε πραγματικά να επανεκτιμήσουμε τη ζωή μας,
τους στόχους και τις δεσμεύσεις μας.
Φίλοι, οικογένεια και συνάδελφοι έχουν δει μια τεράστια αλλαγή πάνω μου.
Μου έδωσε την ευκαιρία
να γίνω αυτή που έλεγα πως ήθελα να είμαι.
Χάρη στον τρόπο με τον οποίο επαναπροσδιόρισα τις αξίες μου,
είμαι ευγνώμων για κάθε δευτερόλεπτο.
Πραγματικά, άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.
Και για αυτό, είμαι ευγνώμων.
Ο Μινιμαλισμός…
άλλαξε τη ζωή μου.
Το συναίσθημα ήταν καθαρτικό, πραγματικά συγκλονιστικό.
Είχα την αίσθηση της πλήρους αφθονίας.
Η αφθονία όπου όλα είναι καλά.
Έχεις όλα όσα χρειάζεσαι, όλα είναι καλά.
Και δεν νομίζω ότι είχα…
Συγκινούμαι όταν το σκέφτομαι.
Είχα να νιώσω αυτό το συναίσθημα από τότε που ήμουν τεσσάρων ή πέντε ετών.
Αυτή η βαθιά γνώση ότι το μόνο που ήθελα,
το μόνο που έψαχνα, το μόνο που χρειαζόμουν…
το είχα ήδη.
Έναν χρόνο μετά το πειραματικό πάρτι ξεκαθαρίσματος,
συνέβη κάτι απροσδόκητο.
Μου τηλεφώνησε το αφεντικό μια Παρασκευή.
Μου είπε να πάω στο Σινσινάτι το απόγευμα
για να τον συναντήσω στο γραφείο Ανθρώπινου Δυναμικού.
Μπήκα στην αίθουσα συνεδριάσεων κι είδα το αφεντικό μου.
Απέναντι καθόταν κάποιος από το ανθρώπινο δυναμικό.
Το αφεντικό κούνησε το κεφάλι του.
"Καταργήσαμε τη θέση σου στον τελευταίο γύρο περικοπών," είπε το αφεντικό.
"Η αλλαγή ισχύει από σήμερα".
Μετά από επτά προαγωγές σε λιγότερο από μια δεκαετία,
απολύθηκα χωρίς προειδοποίηση.
Και τότε με εξέπληξε η σκέψη μου.
"Δεν είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί;"
Ήταν σαν να είχε φύγει από πάνω μου ένα τεράστιο βάρος.
Ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να προχωρήσω κι αυτή ήταν η ώθηση που χρειαζόμουν.
Ολόκληρη η οπτική μου είχε αλλάξει.
Και μετά σκέφτηκα
"Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που θα εκτιμήσουν την ιστορία μου.
Που θα εκτιμήσουν την ιστορία μας".
Έτσι, με τον Τζος αποφασίσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουν δύο τριαντάρηδες.
Ξεκινήσαμε ένα ιστολόγιο.
Πριν από μια δεκαετία.
Και ξέρεις κάτι; Συνέβη κάτι καταπληκτικό.
Τον πρώτο μήνα, τον ιστότοπό μας επισκέφτηκαν 52 άτομα.
Μπορεί να ακούγεται αδιάφορο αρχικά, αλλά με τον Τζος είχαμε ενθουσιαστεί.
Άρχισαν να συμβαίνουν κι άλλα αξιόλογα πράγματα.
Οι 52 επισκέπτες έγιναν 500 κι οι 500 έγιναν 5.000.
Τώρα έχουμε το προνόμιο
να κοινοποιούμε το μήνυμά μας σε εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο.
Τελικά, όταν δίνεις αξία στη ζωή των ανθρώπων,
μοιράζονται την ιστορία σου με τους φίλους και την οικογένειά τους
για να δώσουν αξία στη δική τους.
Έχει σημασία που επιστρέψαμε εδώ.
Όχι μόνο στο Ντέιτον, αλλά στο Press, σε αυτήν την καφετέρια,
γιατί από εδώ ξεκινήσαμε.
Όταν ήμασταν στον κόσμο των επιχειρήσεων,
εδώ συναντιόμασταν, εδώ ήταν το μέρος που δημιουργούσαμε.
Χρειαζόμασταν αυτόν τον έξτρα χώρο πέρα από τον κόσμο των επιχειρήσεων,
πέρα από τη χαοτική προσωπική μας ζωή,
για να δούμε τι θα δημιουργήσουμε, πώς θα απλοποιήσουμε τη ζωή μας.
Για να μεταφέρουμε στη σελίδα αυτήν την αίσθηση που βιώναμε.
Όλοι πρέπει να μπορούμε να ξεκινήσουμε καινούργια ζωή και να πούμε
"Νόμιζα ότι αυτήν τη ζωή ήθελα, αλλά έκανα λάθος.
Θα ξεκινήσω από την αρχή".
Αν έχεις μια λαχτάρα, ένα όνειρο, ένα πάθος μέσα σου,
γιατί να μένεις σε αυτό που έκανες και στο ποιος ήσουν
και να χάνεις αυτό που θες να γίνεις;
Ανεξαρτήτως πού βρισκόμαστε στο ταξίδι μας για τα λιγότερα,
πάντα θα μας τραβούν προς την άλλη κατεύθυνση.
Την κατεύθυνση της σύγκρισης, του καταιγιστικού βομβαρδισμού από τα ΜΜΕ.
Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να επαναπροσδιοριζόμαστε συνεχώς.
Κάνουμε τη ζωή περίπλοκη χωρίς λόγο.
Παραβλέπουμε ή υποτιμούμε την αίσθηση προσανατολισμού που έρχεται
αν πάρουμε τον χρόνο μας και κάτσουμε μόνοι μας,
στην ησυχία και πούμε
"Δεν θα πάρω ιδέες για το πώς είναι η καλή ζωή
από εξωτερικά ερεθίσματα.
Θα ακούσω την εσωτερική μου φωνή και θα δω πού θα με βγάλει".
Αν οι άνθρωποι αποφάσιζαν να ζουν στο έπακρο,
αν μπορούσαν απλώς να ξεφορτωθούν ό,τι αποκόβει τη ζωή από την ψυχή τους,
τότε θα έβρισκες το πάθος σου.
Αλλά το πάθος σου δεν θα είναι ποτέ για τον εαυτό σου.
Το πάθος σου θα είναι πάντα για το καλό που μπορείς να κάνεις στον κόσμο.
Για αυτό είμαστε εδώ με τον Τζος αυτήν τη στιγμή.
Για να δώσουμε αξία στη ζωή σου
και να σε ενθαρρύνουμε να αφεθείς.
Φανταστείτε μια ζωή με περισσότερα.
Περισσότερο χρόνο, σχέσεις με περισσότερη ουσία,
περισσότερη ανάπτυξη και συνεισφορά και ικανοποίηση.
Μια ζωή με πάθος,
απαλλαγμένη από τις παγίδες του χαοτικού κόσμου γύρω σου.
Αυτό που φαντάζεσαι είναι μια ζωή με πρόθεση.
Δεν είναι μια τέλεια ζωή.
Ούτε καν μια εύκολη ζωή.
Αλλά μια απλή.
Για να φτάσεις εκεί,
ίσως χρειαστεί να απαλλαγείς από πράγματα που στέκονται εμπόδιο.
Πάρε μέρος στην πρόκληση Less Is Now.
Μαζί με έναν φίλο, ένα μέλος της οικογένειας, έναν συνάδελφο.
Κάθε άτομο ξεφορτώνεται την πρώτη μέρα ένα πράγμα.
Τη δεύτερη ημέρα δύο πράγματα.
Την τρίτη ημέρα τρία πράγματα.
Και ούτω καθεξής.
Όλα πετιούνται!
Συλλεκτικά αντικείμενα.
Διακοσμήσεις.
Μαγειρικά σκεύη.
Ηλεκτρονικά.
Έπιπλα, εξοπλισμός, κλινοσκεπάσματα,
φιγούρες δράσης, ρούχα, πετσέτες, εργαλεία, καπέλα.
Χάρισε, πούλα ή ανακύκλωσε.
Κάθε αγαθό πρέπει να έχει πεταχτεί μέχρι τα μεσάνυχτα.
Μπορείς να αντέξεις έναν ολόκληρο μήνα;
Μοιράσου την πρόοδό σου.
#LESSISNOW
Υποτιτλισμός: Μαριάνθη Δουμάνη