Downloaded from YTS.MX
EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIRE
Men noemde het een apocalyps.
Official YIFY movies site: YTS.MX
2019 was een van de slechtste jaren in tien jaar voor fysieke winkels.
Nu minder.
Waarom denk je dat dit minimalisme of deze versimpeling nu echt aanslaat?
Omdat het nu mogelijk is erg veel te bezitten.
Veel Amerikanen zijn verslaafd aan dingen.
Wellicht niet volgens de psychologische definitie…
…maar we zijn gewoon dol op dingen.
Maandag, vandaag dus…
…wordt de grootste online winkeldag ooit…
…met een online verkoop van zo'n 3,3 miljard dollar.
Alles wat je maar kunt bedenken kan binnen 24 uur geleverd worden.
Dat is bijna magie, toch?
Als je binnenkort naar boven kijkt, zie je wellicht een nieuw leger bezorgers.
Dit elektrische vliegtuig heeft een bereik van 25 km…
…en kan pakketten binnen dertig minuten bezorgen.
De bedrijven weten dat als we iets uitkiezen voor we nadenken…
…we onnodige dingen kopen.
Ik word gebombardeerd met herinneringen.
Zo van: 'Hé, je moet dit kopen. Je wordt er gelukkiger van.'
Het lijkt echt alsof ze het er bij je in proberen te rammen.
'Ik koop het. Ik heb het nodig.'
Amazon zoekt weer personeel. Het is op zoek naar 100.000 werknemers…
…om te voldoen aan de stijgende vraag.
Er gaan veel kleinere winkels verloren…
…en deze enorme bedrijven krijgen de macht in handen.
Spullen dragen erg bij aan onze ontevredenheid…
…omdat ze de plaats innemen…
…van de dingen die ons wel echt gelukkiger maken.
Ik kwam zeven jaar geleden in aanraking met minimalisme tijdens een inzinking.
Ik was overwerkt, uitgeput en heel erg gestrest.
Je leven mag niet alleen om werk draaien.
Ik stond op, ging naar mijn kledingkast en begon mijn kleding eruit te rukken.
Ik ben opgebleven tot 03.00 uur en pakte ongelooflijk veel dingen in.
En naarmate ik dingen losliet, kreeg ik een gevoel van vrijheid.
Er komt een verandering aan.
Het is onvermijdelijk, want je kunt niet meer blijven consumeren…
…dan de aarde elk jaar kan produceren. Dat is onmogelijk.
De vraag is niet of we als maatschappij gaan veranderen…
…maar hoe we dat doen, uit eigen beweging of na een ramp.
Alles is begonnen met één vraag.
Hoe kan je leven beter zijn met minder spullen?
Lust je wat thee? -Ja.
Hij staat daar. Ja.
Weet je, esthetiek is belangrijk voor me…
…maar het belangrijkste is dat ik geen ruimte vol rommel heb.
Bij mij thuis…
…heeft niet alles per se een minimalistisch design.
Ik zet niet alles op alles om enkel minimalistische dingen te hebben.
Maar ik vind dat ik geen rommel heb.
We denken vaak dat eenvoud simpel is, maar het tegendeel is juist waar.
Eenvoudig leven kost veel werk.
Bewuste keuzes maken kost veel werk. Met de stroom meegaan is simpel.
Je gaat naar IKEA en koopt goedkope meubels…
…als je denkt dat je een meubel of een bijzettafeltje nodig hebt.
Het is heel moeilijk om zulke stoïcijnse experimenten te doen…
…en te kijken wat je wel of niet nodig hebt…
…maar het is de moeite waard.
Mensen zeggen: 'Bekijk de docu van de minimalisten.'
De minimalisten.
De minimalisten zijn hier. Joshua en Ryan.
Ze hebben boeken, een podcast en een Netflix-documentaire…
…en leren mensen gelukkiger met minder te zijn.
Je kunt niet begrijpen hoe Josh en ik minimalisten zijn geworden…
…zonder naar onze jeugd te kijken.
Onze ouders waren arm.
Onze moeders waren verslaafd en we hadden nooit genoeg geld.
Moet je zien. Dit is hilarisch.
Zelfs onze meubels. Het waren doe-het-zelfmeubels.
Dit is onze keukenkast.
Ik was een gelukkig kind tot ik in groep vier zat…
…en mijn ouders scheidden.
Dat overkomt veel kinderen.
Maar ik herinner me dat alles fout begon te lopen…
… toen mijn moeder mijn vader verliet.
En ik weet nog dat er veel…
…veel gefeest werd.
En weet je, voor mij als kind zag dat er heel leuk uit.
Ze deed daar erg haar best voor.
Ik ontmoette Josh in groep zeven, toen ik naar zijn school kwam.
Wellicht kwam het omdat onze ouders gescheiden en arm waren…
…of omdat we de twee dikste kinderen in de klas waren…
…maar het klikte meteen en we werden echte vrienden.
Minimalisme zou in onze jeugd echt van pas zijn gekomen…
…want het gaat om het doelbewust gebruik van wat je hebt.
En als erg weinig hebt…
…zoals wij vroeger…
We hadden veel beter gebruik kunnen maken van onze middelen.
Het is interessant, want als je arm bent, neem je dingen aan die mensen aanbieden.
Vroeger hadden we bij mij thuis zo veel spullen…
…omdat we alles aannamen wat ons werd aangeboden.
Maar we hadden veel wat we niet nodig hadden.
Het was gewoon rommel dat totaal niet van nut was.
Naarmate je meer ruimte hebt, vul je die met meer dingen.
Dan heb je weer meer ruimte nodig en zoek je opslag of een groter huis.
En we vragen ons nooit af wat nu essentieel en noodzakelijk is…
…en welke spullen echt van toegevoegde waarde voor ons zijn.
Tien jaar geleden, toen ik 28 was, had ik al mijn dromen waargemaakt.
Ik was de jongste directeur in het bestaan van mijn bedrijf…
…en had alle voordelen van het middenkader binnen een groot bedrijf.
De luxe auto's, een kast vol designkleding…
…een villa in een buitenwijk met meer wc's dan mensen.
Ik had in zekere zin de Amerikaanse droom waargemaakt.
Maar toen stierf mijn moeder en liep mijn huwelijk spaak.
In dezelfde maand.
En dat dwong me ertoe om me heen te kijken…
…en me af te vragen waarop de focus lag in mijn leven.
En toen besefte ik dat ik me focuste op zogenaamd succes en presteren.
En vooral op het verzamelen van spullen.
Ik beleefde de Amerikaanse droom…
…maar niet mijn droom.
Pas toen ik alles had wat ik wilde…
…besefte ik dat alles wat ik wilde hebben helemaal niet was wat ik wilde hebben.
Bedrijven en winstbejag…
…zitten echt achter onze verslaving aan spullen.
De structuur van bedrijven vereist dat ze blijven groeien.
Hun eerste verplichting is aan aandeelhouders…
…voor wie ze steeds meer moeten verdienen…
…en die groei is de basis van kapitalisme.
Ik denk niet dat het probleem draait…
…om hoe groot de groei is…
…maar welke kant we besluiten op te gaan.
Een van de grootste problemen op aarde is dat mensen niet zelf kunnen kiezen.
We hebben het over een vrije markt, maar mensen kiezen zelf niet…
…omdat je enkele grote instellingen hebt die een kunstmatig monopolie hebben…
…en voor iedereen beslissen wat je ziet en waarnaar je luistert.
Dus de manipulatie van onze interesses…
…de manipulatie van onze eigen smaak, is echt een realiteit.
Reclamemakers zijn heel erg goed in het manipuleren van de geest…
…en in het creëren van een behoefte…
…gebaseerd op iets wat een wens was.
We leven in een wereld met de meeste advertenties ooit.
Ze besteden honderden miljoenen dollars om behoeften te creëren, en dat werkt.
Het geld dat in de VS aan reclame wordt besteed…
…is gestegen van ruim 5 miljard per jaar in de jaren 50 tot 240 miljard dollar.
En sinds begin 21e eeuw…
…is een groot deel van die uitgaven verschoven van tv en radio…
…naar digitale reclame.
Dat leverde intelligente, predictieve reclames op…
…die ons beter lijken te kennen dan wij zelf.
Bedrijven hebben de link gelegd tussen onze apparaten…
…en weten nu wanneer je je tablet en wanneer je je smartphone pakt…
…wanneer je zapt of wat tegen je slimme apparaat zegt.
Dankzij de gps op je apparaten weten ze welke reclameborden je ziet…
…welke winkels je bezoekt…
…en zelfs hoeveel creditcardschuld je hebt.
Ze brengen dat in kaart om te bepalen wanneer ze je moeten benaderen.
En het doel is altijd hetzelfde. Zorgen dat je meer spullen koopt.
En een van hun trucs is de zogenaamde deficit-reclame.
Ze sturen ons advertenties…
…die ons onbewust het gevoel geven dat we inferieur zijn zonder een product.
'Ik ben niet geliefd zonder deze tandpasta.'
'Mijn kinderen mogen me niet zonder dit afwasmiddel.'
Iedereen wil dit.
Het gaat net zoals in de sportschool.
De masserende handsauna.
Je zult watertanden.
Een superset voor elke gelegenheid.
Je voelt het en je ziet het. -Je voelt het echt.
Een bombardement aan boodschappen dat we niet goed genoeg zijn.
Bedenk wat het met mensen doet om elke dag opnieuw…
…te horen dat je niet goed genoeg bent.
Je haar, kleding, huid en lichaam zijn niet goed genoeg.
Er komt maar geen eind aan. En dan wil je goed genoeg zijn.
En omdat we de andere manieren kwijt zijn…
…zoals deel uitmaken van een gemeenschap, van nut zijn…
…een eigen identiteit hebben naast het merk dat je draagt.
Zonder die zaken stillen we ons verlangen naar verbondenheid en voldoening…
…met het kopen van spullen.
We zeggen niet echt dat we spullen gaan aanbidden.
Dat zeggen we niet bewust. Niemand doet dat met opzet.
Maar aan ons gedrag zie je dat we dat doen.
Als je bij jezelf denkt dat je met een bepaalde auto blij zou zijn…
…met een bepaald huis in een bepaalde buurt blij zou zijn…
…met een bank of gordijnen blij zou zijn…
Dat betekent dat je die spullen aanbidt.
Dan heb je officieel 'spullitis'.
En dan wordt het iets spiritueels…
…want het concurreert met de zaken die er echt toe doen.
Iedereen verkoopt wel iets.
En dat wil niet zeggen dat iets verkopen per se slecht is.
Ik wil dat mijn supermarkt dingen verkoopt die ik kan kopen.
Ik wil eten kunnen kopen. Ik wil dat ze dat aan mij verkopen.
Je moet niet afkeuren dat mensen een idee in hun achterhoofd hebben…
…of iets hebben wat ze marketen of aan de man willen brengen.
Je hoeft enkel in te zien dat het niet altijd logisch is.
Het sluit niet altijd aan op wat jij nodig hebt.
Ik was een dwangmatige koper voor ik voor het minimalisme koos.
Ik gaf echt veel te veel geld uit.
Winkelen was een steun. Het was iets waarop ik terugviel.
Sommige mensen hebben troosteten. Ik winkelde.
Alles draaide om deals.
Ik zocht dat product waarop je 99% korting kreeg…
…iets waar ik een enorme korting op kreeg.
En dan kocht ik dat voorwerp en dacht ik dat het nu of nooit was.
Ik kocht nagelknippers.
Ik had chique, normale, doodgewone…
Eentje die net wat anders was.
Ik kocht willekeurige dingen…
…en besefte dat ik mijn geld verspilde aan dingen die ik al had.
Ik heb een 150cc-scooter gekocht. Ik dacht dat hij m'n leven zou veranderen.
Ik zag mezelf er al op door Atlanta rijden.
En als je ooit het verkeer in Atlanta hebt gezien…
…weet je dat het geen plek is om op een scooter te rijden.
Ik vond dat ik er hard voor gewerkt had…
…en dat deze mooie dingen me zo gelukkig zouden maken.
En daarna dook het schaamtegevoel en het schuldgevoel op…
…stapelden de rekeningen zich op en werd het een vicieuze cirkel.
Het is achteraf gezien vreemd, maar ik wist niet dat we arm waren.
We kregen voedselbonnen en overheidssteun, maar dat leek me normaal.
Armoede was als zuurstof.
Het was overal om me heen, maar ik zag het niet.
Het was er gewoon.
Vlak na mijn geboorte ging mijn vaders geestelijke gezondheid achteruit…
…en toen begon alles te veranderen.
Toen mam met hem trouwde…
…wist ze niet dat hij manisch-depressief en schizofreen was…
…maar daar kwam ze al snel achter.
En zijn ziekte werd nog versterkt door zijn drankverslaving…
…die hem gemeen, agressief en totaal onvoorspelbaar maakte.
Het lichamelijke geweld begon toen ik een jaar of drie was.
Mijn allereerste herinnering als kind…
…was dat mijn vader een sigaret op de borst van mijn moeder uitdrukte.
Daarna werd het alleen maar erger, tot we uiteindelijk op de vlucht sloegen.
Mam en ik verhuisden naar een buitenwijk van Dayton…
…en dat klinkt leuk, toch? Een buitenwijk.
Maar het was helemaal niet leuk.
Het is daar aan de rechterkant.
Zie je dat groene huis daar? Daar is het.
Mijn hemel…
Kijk nou.
Het is dichtgetimmerd en helemaal ingepakt.
Wil je gaan kijken?
We woonden in een huis dat op instorten stond.
De huur bedroeg 200 dollar.
Ons huis rook altijd een beetje naar lege bierblikjes en sigarettenrook.
Ik ruik het nu nog.
Ik zag kakkerlakken zodra ik het licht in de keuken aan deed.
En als de stroom afgesloten werd, sloten we de tv bij de buren aan.
De voordeur.
Shit.
Ik geloof dat ze krakers hebben. Alles staat op instorten.
Toen we hierheen kwamen, vroegen we voedselbonnen aan.
Als kind kende ik het verschil niet tussen het witte en groene geld.
De voedselbonnen waren witte briefjes en de groene briefjes waren normaal geld.
En ze ruilde…
Ze ruilde de witte biljetten in…
…voor groene biljetten, omdat je daarmee drank kon kopen.
En dan kocht ze het goedkoopste bier.
Milwaukee's Best of wijn van de onderste plank.
Ik kwam elke dag thuis van school… Ik was een jaar of zes.
En elke dag weer lag mijn moeder uitgeteld op de bank.
Het werd normaal voor me.
Ik voelde me…
Ik besefte het in die tijd niet, maar ik dacht dat het mijn schuld was.
Gaandeweg begon mijn moeder meer te drinken.
Begrijp me niet verkeerd, mijn moeder was een goed mens…
…met hilarische grappen.
Maar ze was de zin van haar leven kwijt.
Ik kon die cirkel alleen doorbreken en de zin van het leven alleen vinden…
…door later veel geld te verdienen.
Ik weet nog dat ik als tiener…
…in de zomer vaak voor mijn vader werkte en schilderde en behing.
En je had die huizen moeten zien waar we werkten…
Sommige huizen waren ongelooflijk chic.
Garages van 300 vierkante meter, binnenzwembaden, eigen bowlingbanen…
Geen dingen die ik zelf wilde bezitten, maar het was wel indrukwekkend.
En op een dag begonnen we te werken aan een heel mooi huis.
Het was geen superduur huis…
…maar een mooier huis dan mijn ouders ooit hadden.
Aan de muren hingen de lachende gezichten van familie en vrienden…
…die lieten zien hoe gelukkig ze waren.
En hun hele huis stond tjokvol met spullen.
Ik stelde me voor dat ik er woonde.
Ik stelde me voor hoe gelukkig ik zou zijn als ik zo'n huis zou hebben…
…met al die spullen.
Dus ging ik naar mijn vader en vroeg ik hem…
…hoeveel ik moest verdienen om zo'n huis te kunnen kopen.
Hij keek me aan en zei: 'Als je 50.000 dollar per jaar verdient…
…kun je zo'n soort huis vast betalen.'
Dus dat werd mijn streven. 50.000 dollar.
En in mijn examenjaar…
…zaten Josh en ik met z'n tweeën aan een tafel in de kantine…
…en begonnen we te praten over wat we na ons examen gingen doen.
Ik zei dat ik niet wist wat ik wilde doen…
…maar dat ik gelukkig zou zijn als ik 50.000 dollar per jaar zou verdienen.
Dus dat ben ik gaan doen. En wat Josh is gaan doen.
We kregen banen in de verkoop en begonnen 50 mille te verdienen.
Maar er ging iets mis.
Ik was niet gelukkig en moest wat nieuws verzinnen.
En godzijdank ontdekte ik wat er mis was gegaan.
Ik vergat rekening te houden met de inflatie.
Dus dacht ik:
wellicht ben je gelukkig met 65.000 dollar per jaar.
Of misschien 90.000 dollar, of een ton…
…of als je een boel spullen heb.
Misschien is dat geluk.
Wat geluk ook was, ik zou me vrij voelen als ik het eenmaal gevonden had.
Ik kocht nieuwe auto's, elektronica en kasten vol dure kleding.
Ik kocht dure woonaccessoires en meubels en had altijd de nieuwste gadgets.
En als ik niet genoeg geld had, betaalde ik dure maaltijden…
…rondjes en losbandige vakanties met creditcards.
Naarmate ik meer verdiende, gaf ik meer uit om gelukkig te zijn.
Ik deed alles om de Amerikaanse droom na te jagen.
Wat uniek is, is dat voor immigranten de Amerikaanse droom nog steeds goed is.
Wie opgegroeid is met de Amerikaanse droom…
…waardeert hem niet, omdat het een nachtmerrie wordt.
We werken hier meer dan in bijna alle ontwikkelde landen…
…afhankelijk van welke data je bekijkt, maar we werken echt lang.
We werken net zo veel als vroeger in een feodale samenleving.
We hebben zulke korte vakanties. 50% neemt niet eens twee weken vrij.
Onze reistijd is langer dan ooit…
…en we brengen meer tijd dan ooit alleen voor een scherm door.
We raken de dingen kwijt die ons gelukkig maken…
…en de maatschappij veiliger maken…
…onze gemeenschap.
We raken dat tijd en besteden die tijd aan werken en meer dingen kopen.
Wat je niet wilt in je leven, is continu streven naar meer.
'Ik heb alleen een beetje meer nodig.
Meer succes, inkomen, rijkdom…
…een groter huis, een grotere auto, want dat is een eindeloos zwart gat.
Als we alles hebben wat we willen…
…blijken we er minder gelukkig mee te zijn dan we gedacht hadden…
…omdat het brein je eraan laat wennen.
Na een paar maanden wen je eraan en denk je: Oké, dat was super…
…maar ik heb nu nieuwe verlangens, nieuwe dromen…
…en wat nu het summum is…
…wordt de basis voor het nieuwe niveau waarnaar je gaat streven.
De Amerikaanse droom is in werkelijkheid een gevoel van vrijheid.
Hoe krijg je dat? Door meer te verdienen? Nee, zo lukt dat niet.
Niet als je meer spullen verzamelt…
…met dat geld van je, want je zult blijven snakken.
Je hebt enkel wat nullen toegevoegd.
Je moet dus leren om je 'behoeften' in bedwang te houden…
…zodat je een buffer kunt creëren rond je leven…
…en de financiële onafhankelijkheid hebt…
…dat je kunt zeggen dat een baan de pot op kan.
Dan heb je geen grote lading schulden en koop je…
…niets onnodigs met geld dat je niet hebt om mensen te imponeren die je niet mag.
Je hebt je onafhankelijkheid opgegeven, je vrijheid opgegeven…
…voor spullen die niks waard zijn op de rommelmarkt volgend jaar.
Je hebt spijt van je aankopen en hebt dat dilemma van gokkers…
…die iets gewonnen hebben.
Wil je stoppen als je er ongelukkig van wordt?
Iets wat we allemaal moeten doen…
…is dingen najagen die we echt willen hebben.
En als we iets hebben, moeten we ons afvragen…
…of het ons leven mag bepalen en of we het willen houden.
De Amerikaanse droom najagen kostte me zoveel meer dan geld.
Ik had een leven vol stress, angst en ontevredenheid.
Op een gegeven moment wist ik niet meer wat belangrijk was.
Maar één ding was duidelijk: ik had een grote leegte in mijn leven.
Ik probeerde die leegte op te vullen zoals veel mensen dat doen. Met spullen.
Ik bleef, zestig, zeventig, en soms wel tachtig uur per week werken…
…en gaf enkele belangrijke aspecten van mijn leven op.
Ik dacht amper aan mijn gezondheid, aan relaties…
…aan dingen waar ik dol op was.
Ik leefde van salaris tot salaris. Ik leefde voor geld. Voor spullen.
Ik ging over van creditcardaankopen tot roekeloze uitgaven…
…en tot het opbouwen van schulden voor een leven waarvan ik niet genoot.
Ik had zo veel spullen die mijn hele leven in beslag namen.
Enorme televisies, prachtig serviesgoed, roestvrijstalen apparatuur…
…marmeren aanrechtbladen, dure horloges, maatpakken…
…en nog zo veel meer.
En tegen het einde van 2008, twee dagen voor Kerstmis, belde mama me.
Ze was dat jaar naar Florida verhuisd om eindelijk met pensioen te gaan.
Maar op 23 december kreeg ze te horen dat ze terminale longkanker had.
En nog geen jaar later was ze dood.
Ik ben veel bij mama in Florida geweest…
…terwijl ze knokte met de chemokuren en de bestralingen.
Maar na haar dood besefte ik dat ik er nog één keer heen moest.
Ik moest me bezighouden met haar spullen.
Dus vloog ik van Dayton in Ohio naar St. Petersburg Beach in Florida.
En weet je wat ik daar aantrof?
Spullen.
Genoeg voor drie huizen in haar kleine eenkamerappartementje.
En mijn moeder was geen hamsteraar.
Ik vond geen dode katten in haar vriezer.
Maar ze had veel spullen. 65 jaar aan spullen.
Wist je dat een Amerikaans huishouden gemiddeld 300.000 spullen bezit?
300.000.
Kijk maar eens in een kelder, op een zolder of in een garage.
Wat zie je?
Ongebruikt sportmateriaal, fitnessapparaten…
…kampeerspullen, kerstversiering…
…muziekinstrumenten, reserveonderdelen…
…verouderde elektronica, allerlei snoeren en kabels…
…tijdschriften, cassettebandjes en cd's…
…snuisterijen, prullaria en kleinigheden…
…en al die dingen die we vergeten waren.
Dozen, emmers, hele kamers vol spullen.
We hadden zoveel. Zoveel spullen.
Mijn kast zat boordevol.
Ik had een kledingkast vol kleding, een ladekast vol kleding…
Fotografiespullen, fietsspullen…
Huidverzorgingsproducten.
Schoenen, handtasjes.
De kast was tot de rand gevuld.
Ik had drie paar voetbalschoenen. En ik voetbal niet eens.
Dingen die mensen me ooit gegeven hadden…
…of dat nu kaarten of voorwerpen waren…
…of muntjes van evenementen waar ik geweest was.
Het was gewoon een onophoudelijke gedachte dat ik al die dingen nodig had.
Het is zo makkelijk om dingen te kopen die een oplossing lijken te zijn.
Ik weet nog goed dat ik wilde dat mijn baby's goed zouden slapen.
En ik dacht dat ik daarvoor de perfecte spullen nodig had.
Ik had vier verschillende wikkeldoeken…
…meerdere soorten uitrustingen met een rits.
Als je op Amazon kijkt, zijn er echt tientallen…
…verschillende apparaten om baby's mee in slaap te krijgen.
Spullen die je kunt kopen.
Maar in werkelijkheid is het erg moeilijk om baby's in slaap te krijgen.
Soms denk je iets te kunnen kopen om te ontsnappen aan lastige dingen.
En vaak werkt dat niet goed en is het erg duur.
De beste manier om te achterhalen of je te veel hebt…
…is niet wachten tot je ooit plaats tekort komt…
…maar door je af te vragen of je er nog iets nuttigs mee doet.
Als je niets nuttigs doet met dingen…
…is zelfs één enkel ding nog te veel.
De reden dat we zo depressief zijn als we zoveel dingen hebben…
…is dat we gewoonweg te veel foute dingen hebben.
Er zijn belangrijkere dingen.
De behoefte aan zin in het leven, aan vooruitgang, aan intimiteit.
Minimalisme doet zoveel met ons…
…omdat we op excessieve wijze de verkeerde dingen kopen…
…en blijven snakken naar dingen die er echt toe doen.
Maar de meesten van ons zijn geen hamsteraars, toch?
Nee.
We bewaren alleen veel dingen.
We bewaren een leven vol herinneringen.
Mama deed dat en ik wist niet wat ik ermee aan moest.
Dus deed ik wat elke goede zoon zou doen.
Ik belde een opslagbedrijf en vroeg om de grootste truck.
Ik had zo'n grote nodig dat ik een dag moest wachten voor hij beschikbaar was.
Terwijl ik wachtte, nodigde ik haar vrienden uit om te helpen sorteren.
Het was gewoon te veel om het in mijn eentje te doen.
Haar woonkamer stond vol met antieke meubels en oude schilderijen…
en meer kleedjes dan ik kon tellen.
En haar keuken stond vol met honderden borden, kopjes en kommen…
…en verschillend keukengerei.
En haar badkamer stond vol met voldoende make-up…
…gezichtscrèmes en verzorgingsproducten om een winkel mee op te zetten.
En genoeg linnengoed om een hotel mee te runnen…
…met niet bij elkaar passende handdoeken, strandlakens en theedoeken.
Om nog maar te zwijgen over de slaapkamer.
Waarom had mama veertien winterjassen in haar kast hangen?
Kom op, zeg. Ze woonde in St. Peterburg Beach.
DAGEN MET WINTERJASSENWEER
Ik probeerde dus alle spullen van mama in te pakken…
…toen ik onder haar bed keek.
Ik zag daar vier dozen staan. Oude dozen voor printpapier.
Ze waren vrij zwaar en dichtgeplakt met veel te veel tape.
Elke doos had ze gelabeld…
…met een nummer op de zijkant met een zwarte stift.
En ik stond daar…
…keek ernaar…
…en vroeg me af wat er in die dozen kon zitten.
Het bleken mijn schriften van de basisschool.
Van groep drie tot groep zes.
Ik maakte de dozen open…
…en vroeg me af waarom mama die stomme schriften bewaard had?
Maar toen kwamen alle herinneringen terug en sprak het voor zich.
Mama had een deel van mij bewaard.
Ze bewaarde al die herinneringen in die dozen.
Maar wacht eens.
Die dozen zaten al ruim twintig jaar dicht.
Het was duidelijk dat mam de herinneringen in die dozen niet had bekeken.
En daardoor begreep ik iets belangrijks voor de eerste keer.
Herinneringen zitten niet in spullen.
Ze zitten in onszelf.
Mama hoefde die dozen niet te bewaren om mij bij zich te houden.
Ik zat niet in die dozen.
Maar toen bekeek ik haar appartement en al haar spullen.
Ik besefte dat ik hetzelfde wilde gaan doen.
Eerlijk gezegd…
…wilde ik me vastklampen aan de spullen van mama.
Maar het deed me uiteraard geen goed als het voor eeuwig opgeborgen werd.
Door dingen los te laten, besefte ik dat ik anderen kon helpen.
Ik gaf het meeste aan haar vrienden en lokale liefdadigheidsinstanties.
De spullen kregen een nieuw thuis.
En het geld van de spullen die ik wel kon verkopen…
…heb ik gedoneerd aan instellingen die mama hielpen toen ze ziek was.
Ik besefte dat ik een bijdrage kon leveren als ik dingen besloot los te laten.
En ik keerde uiteindelijk terug naar Ohio met spullen met een sentimentele waarde.
Een oud schilderij, een paar foto's…
…misschien een paar kleedjes…
…die me hielpen inzien dat ik met minder spullen…
…meer kon genieten van die spullen die ik bewaarde.
Die paar spullen geven me veel meer voldoening…
…dan wanneer ik ook nog honderden snuisterijen had gehad.
Ik moest allereerst af van die last die op mijn schouders rustte.
Om verder te gaan…
…moest ik de balans opmaken van mijn eigen bestaan.
Ik had een georganiseerd leven.
Maar ik was enkel een goedgeorganiseerde hamsteraar.
En als je wat nauwkeuriger keek…
…zag je een leven vol ongebreidelde consumptie.
Naarmate bedrijven innoveren…
…wordt het steeds moeilijker om jezelf in te houden.
Uitbesteding en de vooruitgang in transport, productie en logistiek…
…maakten consumptieproducten goedkoper dan ooit tevoren.
Nu je met één klik iets koopt wat dezelfde dag geleverd wordt…
…en creditcardschuld geaccepteerd is…
…hebben we ons in de nesten gewerkt.
De gemiddelde Amerikaan heeft vier creditcards op zak…
…en de schuldenlast van huishoudens met schulden bedraagt ruim 16.000 dollar.
Elk jaar besteden we meer aan schoenen, sieraden en horloges…
…dan aan hoger onderwijs.
Ik weet nog dat we vroeger op afbetaling kochten.
We gingen in de winkel kleding uitzoeken en kochten die op afbetaling.
Ze moest een aantal weken lang een bedrag gaan betalen…
…tot ze alles afbetaald was en we het mee naar huis mochten nemen.
Dit concept bestaat nu niet meer.
Als je iets wilt, pak je je pasje en neem je het mee.
En die verandering in de manier waarop we spullen kopen…
…heeft ons andere verwachtingen gegeven…
…en het gevoel dat we ergens recht op hebben…
…op een bepaald moment in ons leven.
Amerika is helaas steeds onvolwassener op emotioneel vlak geworden.
'Ik wil het en wel nu meteen, ik verdien het simpelweg omdat ik besta.'
Net een klein kind dat driftig wordt omdat je niet de goede cornflakes koopt.
En het is een 54-jarige vrouw of man die dat zegt…
…omdat hij iets niet kan kopen omdat hij niet genoeg geld heeft.
Je zult nooit genoeg geld hebben om alles te kopen wat je wilt.
Het soort schuld dat de meeste problemen veroorzaakt…
…komt voort uit een behoefte om de schijn hoog te houden.
Je zet jezelf onnodig onder druk om een bepaald imago in stand te houden.
Als ik me geen BMW kan veroorloven…
…maar ik schulden aanga om er toch een te kopen…
…doe ik dat omdat ik er een voordeel mee wil behalen…
…en gezien wil worden als een bepaald mens.
Als aan je basisbehoeften is voldaan, bepaal je wat genoeg voor je is…
…op basis van de mensen om je heen.
Vandaar het gezegde 'niet voor de buren onderdoen'.
We oordelen over meubels, kleren en auto's op basis van de mensen om ons heen.
Vroeger behoorden de mensen om ons heen tot dezelfde klasse…
…en had iedereen dezelfde dingen.
Maar nu, met al de beelden van televisie en social media…
…is er een verticale uitbreiding van onze referentiegroep.
Ik benijd het haar van Jennifer Aniston, het huis van Kim Kardashian…
Ik denk dat we nu gestrester en ontevredener zijn dan ooit tevoren…
…omdat we zoveel meer weten of menen te weten…
…over wat er gebeurt bij onze buren en bij onze vrienden.
Er wordt veel meer vergeleken dan in het verleden.
We zijn ons constant aan het vergelijken met andere mensen.
En meestal doe je voor de ander onder.
In het bijzonder deze generatie moet leren omgaan met aandacht…
…want er zijn zoveel mensen die erom knokken…
…en zeggen: 'Bekijk dit en word gelukkig.' 'Koop dit en word gelukkig.'
Daar moet je afstand van nemen en zeggen dat je eerst tijd nodig hebt…
…om je eigen ideeën te vormen over wat je gelukkig maakt.
Voor mij begon alles met één vraag.
Hoe kan je leven beter zijn met minder spullen?
Door die vraag te beantwoorden vond ik het doel van minimalisme.
Niet alleen de vraag 'hoe', maar bovenal 'waarom'.
Met meer eenvoud in mijn leven…
…zou ik meer tijd hebben voor mijn gezondheid, relaties…
…creativiteit, geldzaken…
…en zou ik op zinvolle wijze een bijdrage kunnen leveren.
Ik begreep de voordelen van minimalisme lang voor ik mijn dressing opruimde.
Toen ik echt spullen op ging ruimen, begon ik op bescheiden wijze.
Ik vroeg mezelf nog wat af.
Wat zou er gebeuren als je een maand lang één ding per dag zou weggooien?
Een ding maar. Wat dan?
Ik heb in die eerste 30 dagen veel meer dan 30 dingen weggegooid.
Heel veel meer.
Het werd een uitdaging om te ontdekken wat ik weg kon gooien.
Ik zocht in mijn kamers en kasten, mijn keukenkastjes en gangen…
…mijn auto en kantoor naar dingen om weg te gooien…
…en behield alleen de dingen die van nut waren voor me.
Ik bekeek alle spullen in mijn huis…
…en vroeg me af of ze nut hadden.
Hoe meer ik me dat afvroeg, hoe fanatieker ik werd…
…en eenvoudiger het werd om minimalistisch te denken.
Je voelt je steeds vrijer en gelukkiger en krijgt meer zin dingen weg te gooien.
Enkele overhemden leidden tot een halve kast.
Een paar dvd's leidden tot het weggooien van een hele kast vol ongebruikte discs.
Wat decoratieve voorwerpen leidden tot het weggooien van hele rommellades.
Het is een prachtige cyclus. Je krijgt steeds meer zin om dingen weg te gooien.
Toen ik er eenmaal mee begon, ging ik er helemaal in op.
Het was een niet te stoppen sneeuwbaleffect.
Ik was bereid zo veel mogelijk weg te gooien.
Als je al die lades opent en kijkt wat er achterin in ligt…
Ik wist niet eens dat ik de helft van die dingen in die lades nog had.
Het hielp dat ik me concentreerde op één enkel deel van het huis…
…in plaats van te denken dat ik me van 35 jaar aan spullen moest ontdoen.
We stopten met het huren van opslagruimte.
Een enorme opslagruimte die we al jaren huurden…
…terwijl we nauwelijks wisten wat erin lag.
Ik weet nog dat ik mijn cd-collectie bekeek…
…en niet eens meer wist of ik een cd-speler in de auto had.
En toen dacht ik dat dat waarschijnlijk een reden was…
…om de cd's weg te doen als ik niet wist hoe ik ze af moest spelen.
Ik begon me zo veel vrijer te voelen naarmate ik dingen weg begon te gooien.
Er was vrijheid.
In het begin gooide ik veertien broeken kwijt.
Echt een enorme stapel.
Ik ging zelfs zover dat ik ze telde…
…en bedacht dat ik veertien broeken had.
We hebben ons huis te koop gezet, omdat we een nieuwe start wilden maken…
…er helemaal voor wilden gaan en echt vrij wilden zijn.
Het was een erg bevrijdend gevoel, dus ging ik ermee door.
In de acht maanden na de dood van mijn moeder…
…heb ik bewust ruim negentig procent van mijn bezittingen weggegooid.
Maar als je mijn huis binnen zou komen, zou je vast niet zeggen:
'Mijn hemel.
Die gast is een minimalist.'
Je zou je vast enkel afvragen hoe we alles zo georganiseerd houden.
Dan zou ik zeggen dat we maar weinig bezitten…
…maar dat alles echt waarde toevoegt aan ons leven.
Al onze bezittingen, onze kleding, onze auto, ons keukengerei, onze meubels…
…zijn van nut.
Voor mij als minimalist heeft elk bezitting een doel…
…of brengt hij me vreugde en al de rest is weg.
Zonder die rommel voelde ik me genoodzaakt om diepgaandere dingen af te vragen.
Vragen als: wanneer begon ik zoveel waarde aan al deze bezittingen te hechten?
Wat is echt belangrijk in het leven?
Waarom was ik zo ontevreden?
Wat voor mens wil ik worden en hoe bepaal ik mijn eigen succes?
Dat zijn moeilijke vragen met ingewikkelde antwoorden…
…maar ze zijn veel belangrijker dan simpelweg spullen weggooien.
En als we deze vragen niet zorgvuldig en rigoureus beantwoorden…
…zullen die kasten die we net opgeruimd hebben…
…snel weer tjokvol staan met nieuwe aankopen.
Na het weggooien…
…en na het stellen van lastigere vragen in het leven…
…werd mijn leven eenvoudiger.
Mijn omgeving merkte ook een verschil.
Mijn beste vriend, Ryan Nicodemus, die ik al kende sinds groep vijf…
…kwam naar me toe en vroeg:
'Waarom ben je zo gelukkig?'
En ik vertelde hem over minimalisme.
Hij vroeg me wat dat in godsnaam was.
En ik zei: 'Minimalisme is iets waardoor je verder kijkt dan bezittingen…
…zodat je plek krijgt voor de belangrijkste dingen…
…die eigenlijk helemaal geen dingen zijn.
Weet je wat, Ryan, jij zou ook baat hebben bij minimalisme…
…want je hebt echt veel rotzooi.'
Ik herinner me dat ik toen…
…echt begon te kijken wat je anders deed in je leven.
Ik moest erachter komen wat Josh anders deed.
Want mijn leven liep uit de hand. Ik moest iets veranderen.
Je had duidelijk wat veranderd…
Toen heb ik je uitgenodigd voor die 'chique' lunch bij Subway.
Ja. -We gingen zitten en…
…aten onze broodjes.
Ik weet nog dat ik je vroeg waarom je in godsnaam zo blij was.
En weet je, als jij mij niet verteld had over minimalisme…
…maar iemand anders…
…was ik vast niet zo snel bereid geweest om het uit te testen.
Terwijl we daar zaten te lunchen…
…zei hij hoe hij de afgelopen maanden zijn leven versimpeld had.
Rommel weggooien, ruimte maken voor de belangrijkste dingen in het leven.
Dus als rasechte probleemoplosser…
…besloot ik ter plekke minimalist te worden.
Ik keek Josh aan en zei opgewonden:
'Oké, ik doe mee. Ik word minimalist.
En nu?'
Ik wilde er niet maanden over doen om rustig dingen weg te gooien, zoals hij.
Dat was super voor hem, maar ik wilde sneller resultaat boeken.
Dus kwamen we met een onbezonnen idee, een pakfeestje.
We besloten alles in te pakken zoals bij een verhuizing.
En daarna pakte ik alleen de spullen uit die ik de komende drie weken nodig had.
Josh kwam bij me langs en hielp me alles in te pakken.
Mijn kleding, keukengerei, handdoeken, tv's…
…elektronica, fotolijstjes, schilderijen, toiletspullen.
Alles. We deden echt alsof ik ging verhuizen.
Dus na negen uur en een paar bezorgde pizza's…
…zaten Josh en ik daar in mijn tweede woonkamer…
…en staarden we naar die stapel dozen van bijna twee meter hoog.
Alles wat ik bezat en waar ik tien jaar hard voor had gewerkt…
…stond daar in die kamer.
Gewoon een enorme stapel dozen.
Elke doos had een duidelijk etiket, zodat ik wist waar ik alles kon vinden.
Etiketten als 'troepla', 'woonkamer nummer één'…
…'keukengerei', 'troepla nummer zeven.'
In de 21 dagen daarop pakte ik alleen uit wat ik nodig had.
Mijn tandenborstel, mijn bed en lakens…
…wat kleding voor het werk, de meubels die ik echt gebruikte…
…de gereedschapkoffer, keukengerei.
Alleen de dingen die van pas kwamen in mijn leven.
Na drie weken…
…zat tachtig procent van mijn spullen nog steeds in die dozen.
Ik had het simpelweg niet aangeraakt.
Ik bekeek die dozen en wist niet eens meer wat er in de meeste dozen zat.
Al die dingen die ik kocht om me gelukkig te maken…
…deden hun werk niet.
Toen besloot ik dingen los te laten. En weet je wat?
Ik begon me voor het eerst in mijn leven vrij te voelen.
Ik had weer vrije tijd.
Ik had weer een leven.
En terwijl ik mijn leven veranderde…
…richtte ik me op de medemens, niet op consumptie.
Op geven, niet op nemen.
Op mensen, niet op spullen.
We begonnen echt onze levens, onze doelen en ons engagement onder de loep te nemen.
Vrienden, familie en collega's namen een grote verandering bij mij waar.
Het gaf me de kans…
…om die persoon te zijn waar ik het vroeger enkel over had.
Omdat ik mijn prioriteiten echt op een rijtje heb gezet…
…ben ik nu dankbaar voor elke seconde.
Ik begon mezelf echt terug te vinden.
En daar ben ik zo dankbaar voor.
Minimalisme…
…veranderde mijn leven.
Ik werd overmand door emotie. Het was echt overweldigend.
En het voelde als een enorme overvloed.
Een overvloed waarbij alles in orde is.
Je hebt alles wat je wilt, alles is oké. En ik denk niet dat ik…
Ik word emotioneel als ik eraan terugdenk.
Ik geloof niet dat ik me ooit zo voelde sinds ik vier of vijf jaar was.
Gewoon diep van binnen weten dat ik alles wat ik wilde…
…wat ik zocht, wat ik nodig had…
…al had.
Ruim een jaar na het verhuisexperiment gebeurde er iets onverwachts.
Mijn baas belde me op een vrijdagochtend en liet me naar Cincinnati komen…
…voor een gesprek bij personeelszaken.
Ik kwam de vergaderruimte in en zag mijn baas…
…en iemand van HR achter de tafel zitten.
Mijn baas schudde zijn hoofd.
'We hebben je baan geschrapt tijdens de bezuinigingen.
'De verandering gaat meteen van kracht.'
Na zeven promoties in nog geen tien jaar werd ik op slag ontslagen.
En wat ik toen dacht, verbaasde me:
Dit is het beste wat me kon overkomen.
Er viel een grote last van mijn schouders.
Ik wist dat het tijd was om verder te gaan en dit was een duwtje in de rug.
Mijn hele kijk was veranderd.
Toen dacht ik bij mezelf:
Misschien zijn er mensen die baat hebben bij mijn verhaal.
Die baat hebben in ons verhaal.
Dus besloten Josh en ik te doen wat alle dertigjarige kerels zouden doen.
We begonnen een blog.
Dat was tien jaar terug. En weet je, er gebeurde iets geweldigs.
52 bezoekers bezochten onze website in de eerste maand.
Ik weet dat dat onbeduidend lijkt, maar Josh en ik waren enthousiast.
En daarna gebeurden meer opmerkelijke dingen.
Tweeënvijftig lezers werden er 500, 500 werden er 5000…
…en nu hebben we het privilege…
…onze boodschap met miljoenen mensen per jaar te delen.
Als je baat hebt in andermans leven…
…willen ze je verhaal graag delen met vrienden en familie…
…om zelf ook van nut te zijn.
Het is gepast dat we hier zijn.
Niet alleen in Dayton, maar hier in Press, in dit café…
…want hier is alles begonnen voor ons.
Zelfs toen we nog zaken deden…
…troffen we elkaar hier om dingen te creëren.
Het was net of we behoefte hadden aan deze ruimte buiten de zakenwereld…
…buiten ons rommelige bestaan…
…om uit te vinden hoe je dingen creëert en hoe je je leven vereenvoudigt.
Om dit gevoel te vatten dat we ervoeren en op papier te zetten.
Ik denk dat we allemaal ons leven mogen uitwissen en zeggen:
'Dat was niet wat ik echt wilde…
…dus begin ik opnieuw.'
Als je een verlangen, een droom en hartstocht hebt…
…waarom zou je je dan vastklampen aan je oude ik…
…en niet worden wie je wilt worden?
Op welk punt je ook bent op je weg naar minder…
…je wordt altijd die kant op getrokken.
De kant van vergelijken, van overweldigd worden door de media.
Het is zo dat we ons constant opnieuw moeten focussen.
We maken het leven onnodig ingewikkeld…
…omdat we vergeten of onderschatten hoeveel zin het kan hebben…
…om in je eentje wat tijd te nemen…
…en bij jezelf te denken dat je niet leert wat een goed leven is…
…als je afgaat op externe stimulansen.
Luister naar die innerlijke stem en kijk wat dat oplevert.
Als mensen zouden beslissen om echt te leven…
…en alles zouden weggooien wat aan hun ziel knaagt…
…zouden ze hun passie vinden.
Maar je passie zal nooit om jezelf draaien.
Je passie zal altijd verband houden met iets goeds wat je kunt doen.
Daarom zijn Josh en ik hier nu.
We willen je leven meer nut geven door je aan te sporen dingen los te laten.
Voor een leven met meer dingen.
Meer tijd, meer betekenisvolle relaties, meer groei, bijdragen en tevredenheid.
Een leven vol passie, onbezwaard door de chaotische wereld om je heen.
Je bedenkt een leven met een doel.
Geen perfect leven.
Niet eens een eenvoudig leven.
Maar een simpel leven.
En om daarin te slagen, moet je misschien dingen loslaten die in de weg staan.
Ga de Nu minder-uitdaging aan.
Doe het samen met een vriend, een familielid of een collega.
Op de eerste dag gooit elk van jullie één ding weg.
Op de tweede dag twee dingen.
Op de derde dag drie dingen.
Enzovoort.
Wat je maar wilt.
Verzamelobjecten.
Versieringen.
Keukengerei.
Elektronica.
Meubels, apparatuur, bedlinnen, speelgoed, kleding, handdoeken, gereedschap, hoeden.
Doneer, verkoop of recycle het.
Elk voorwerp moet voor middernacht weg zijn.
Kun je het een hele maand volhouden?
Laten weten hoe het gaat.
Ondertiteld door: Robby van den Hoek