Downloaded from YTS.MX
(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ปีเก็นจิที่ 1 ปี 1864)
(11 ปีหลังจากเรือดำ รุกล้ำน่านน้ำญี่ปุ่น)
(ปลายสมัยเอโดะปั่นป่วนไปด้วย)
(ความมักใหญ่ใฝ่สูงและอุดมการณ์ต่างๆ ทั้งฝ่ายเทิดทูนจักรพรรดิ)
(ฝ่ายสนับสนุนโชกุน การขับไล่อนารยชนและการเปิดประเทศ)
(รัฐบาลโชกุนโทคุกาวะ และผู้สนับสนุนการปฏิรูป)
(แตกเป็นสองฝ่ายและหันดาบเข้าหากัน)
(การต่อสู้นั้นลุกลามไปเป็นวงกว้าง)
เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
โธ่เว้ย
เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
(เกียวโต ที่พำนักแคว้นทสึชิมะ)
เปิดประตูหน่อย นี่ข้าฮิราตะไงเล่า
เร็วเข้าสิ
อ้าว มาแล้วรึ ฮิราตะ
เจ้านี่มันไม่ยอมปริปากเลย
ใช่มันหรือเปล่า
มันใช่ไหมที่ทำร้ายคนของเรา แถมตัดแขนเจ้าน่ะ
ตอนนั้นมันค่อนข้างมืดน่ะขอรับ
ท่านไปเจอชายผู้นี้ได้เช่นไร
เมื่อคืนมันมาเดินเตร็ดเตร่ อยู่แถวๆ ที่พำนักน่ะ
เช่นนั้นก็มิใช่เขาหรอกขอรับ
ชายผู้นั้นหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว อย่างกับปีศาจเลยขอรับ
คงไม่มาให้จับตัวได้ง่ายขนาดนี้หรอก
ข้ามิได้มีความแค้นส่วนตัวหรอก
แต่เพื่อยุคใหม่แล้ว…
ว่าไงนะ
พวกเจ้าจะต้องตาย
ไม่นะ
หูข้า โอ๊ย หูข้า
ใครก็ได้…
ช่วยข้าด้วย
ไปจับมันซะ จับมัน
ใครก็ได้ ช่วยข้าที
โอ๊ย เจ็บ
ปีศาจ
ปีศาจมาแล้ว
ไอ้เวรนี่
แก นี่แกเป็นใครกัน
โซจิ
พวกสนับสนุนโชกุนในแคว้นทสึชิมะ สิ้นหมดแล้ว
คุณคนโด
งั้นในแคว้นทสึชิมะนี่ ก็เหลือแต่พวกต่อต้านสินะ
ท่านคัตสึอิ
มันผู้นั้นรูปลักษณ์เป็นอย่างไร
ฝีมือดาบเช่นนี้ ทั้งยังฆ่าคนเยอะขนาดนี้
คุณไซโต ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใคร มือพิฆาตบัตโตไซยังไงล่ะ
ฆาตกรที่ไม่หลั่งเลือด และน้ำตาน่ะขอรับ
ใครจะไปคิดกันเล่าว่า จะมีคนแต่งงานในช่วงเวลาเช่นนี้
ขออภัยขอรับ
ดีแล้วนี่
ช่างมีความสุขซะจริง
น่าอิจฉาจริงๆ
(5 เมษายน)
(หน้าที่พำนักแคว้นชิเงกุระ เกียวโต)
นั่นใครน่ะ
ข้าขอเดาว่า ท่านคือผู้ตรวจการชิเงกุระ จูเบ
นั่นใครน่ะ เอ่ยนามมาเดี๋ยวนี้
- เจ้าเป็นใครน่ะ - บัตโตไซเหรอ
ไอ้สารเลว
ไอ้กบฏโจชู
ข้ายังไม่อยากตาย
ข้ายังตายไม่ได้ ข้าจะตายไม่ได้
ข้ามีนางอันเป็นที่รัก
ข้ายังตายไม่ได้
ข้ายังตายไม่ได้ ข้าจะตายไม่ได้
ข้ามีนางอันเป็นที่รัก
ข้าไม่อยากตาย
ข้าตายไม่ได้
ข้ามีนางอันเป็นที่รัก
(จดหมายแสดงเจตจำนงในการสังหาร)
(ที่พักแรม โคฮางิยะ)
ถึงจะสิ้นแคว้นทสึชิมะไปแล้ว แต่ฝ่ายสนับสนุนโชกุนก็ยังมีอยู่มาก
ฝ่ายแคว้นโจชูอย่างพวกเรา ยังเดินในเมืองไม่ได้ไปอีกสักพักสินะ
แต่สักวันหนึ่ง ยุคใหม่จะมาแน่
เพื่อกู้ชื่อเสียงแคว้นโจชูของเรา
เราจะสู้เพื่อแสดงความจงรักภักดี
ใช่แล้ว
แต่เราต้องระแวดระวังให้มาก
เราจะใช้กำลังพล เพื่อกอบกู้สิ่งที่เราสูญเสียไป
ถอยไป
- ไม่ปล่อยพวกไอซุกับซัตสึมะไว้หรอก - คุณคัตสึระ ฟังพวกเราหน่อยสิ
- องค์จักรพรรดิต้องฟังเราแน่ - ใช่ๆ
อะไรกันเนี่ย หนวกหูเสียจริง
เงียบๆ หน่อย
- ขอประทานโทษที่ทำให้รอขอรับ - ไปซะ
ไม่เจอกันนานเลยนะ ฮิมูระ
แก้มเจ้าไปโดนอะไรมาน่ะ
ฝีมือคนของชิเงกุระขอรับ
งั้นรึ
ฝีมือดาบเขาต้องดีมากแน่ๆ ถึงฝากรอยแผลให้เจ้าได้น่ะ
ไม่ใช่ฝีมือหรอกขอรับ
เขามีความปรารถนาแรงกล้า ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อน่ะขอรับ
ฆ่าคนมาตั้งมากมาย แต่เจ้ายังไม่ชินอีกรึ
คุณคัตสึระ เรียกข้ามาที่นี่ทำไมกัน
นี่เจ้า
ทำไมพูดจาจองหองอย่างนั้น
ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ข้าฆ่าคนไปแล้วเกือบร้อยคน
ถึงจะพยายามซ่อนตัวอย่างไร ไม่ช้าฝ่ายโชกุนก็จะหาข้าเจอ
ข้าไม่ควรมาอยู่แถวนี้
งั้นข้าขอพูดสั้นๆ นะ
กำลังพลของรัฐบาลโชกุนนั้น แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน
โดยเฉพาะพวกหมาป่าแห่งมิบุ
พวกชินเซ็นกุมิน่ะหรือขอรับ
ฝีมือของพวกมันอาจจะแกร่งที่สุด เท่าที่รัฐบาลโชกุนเคยมีเลยล่ะ
ระวังตัวให้มากก็แล้วกัน
มือพิฆาตบัตโตไซเป็นภัยอันตรายที่สุด สำหรับรัฐบาลโชกุนในตอนนี้
มันจะมาไม้ไหน เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
รับทราบขอรับ
ข้าจะแนะนำให้รู้จัก
ฟุรุทากะแห่งมะสุยะ เขาช่วยเราไว้มาก
ยินดีรับใช้ขอรับ
จะกลับแล้วหรือเจ้าคะ
เจ้าคงคิดว่า นี่ไม่ใช่เวลาจะมาชมเชยนวลนางสินะ
การสนับสนุนจักรพรรดิ ขับไล่อนารยชน มีไว้เพื่อทำให้หญิงพวกนี้มีความสุข
ช่างเป็นซามูไร ที่ดูเศร้าโศกเสียเหลือเกินนะเจ้าคะ
ข้ารู้จักเขามาหนึ่งปีแล้ว
เขาดูเหมือนผู้ใหญ่อยู่หรอก
แต่ตัวตนเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ที่นี่จะไม่มียศศักดิ์อะไรทั้งนั้น
(หนึ่งปีก่อน วัดอามิดาอิ โจชู)
จะวัดกันที่ความตั้งใจและฝีมือดาบ หากมีสองสิ่งนี้ก็มาร่วมรบกับเราได้
ใช้ประโยชน์จากความตื่นตกใจของศัตรู นี่แหละคือหน่วยจู่โจมของพวกเรา
(จงอย่าเกรงกลัว ที่จะเดินในเส้นทางที่แตกต่าง)
โจมตีได้
นี่เจ้า
ทำไมถึงอยากเข้าร่วมหน่วยจู่โจมล่ะ
ข้าอยากร่วมรบเพื่อโค่นรัฐบาลโชกุน
นี่เจ้าเป็นลูกชาวนาหรือว่า…
ไหนเขาบอกว่ามีแค่ความตั้งใจ กับฝีมือดาบก็พอไง
เขาโกหกหรือ
ว่าไงนะ
ข้าจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เอง
ก่อนอื่น เจ้าน่ะ แสดงฝีมือให้ข้าเห็นหน่อยสิ
ข้าไม่อยากทำร้ายสหาย ที่จะร่วมรบไปกับข้าน่ะ
ว่าไงนะ
ไม่ต้องห่วงหรอก
ถ้าเขาชักดาบออกมาเมื่อไหร่ เขาก็พร้อมสู้แล้วล่ะ
แสดงฝีมือของเจ้าให้ข้าเห็นหน่อย
ไปซ้อมต่อไป ซ้อมต่อ
- กลับไปซ้อมดีกว่า - กลับไปซ้อมต่อ
- กลับไปเร็ว - เร็วๆ เข้า
เพลงดาบบัตโตงั้นรึ
แต่เป็นกระบวนท่า ที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ของสำนักไหนรึ
สำนักฮิเท็นมิตสึรุงิ
เจ้าเคยฆ่าคนไหม
ไม่เคยขอรับ
แล้วเจ้าคิดว่าจะฆ่าคนได้หรือไม่
หากชีวิตที่สูญไป
นำพายุคใหม่ ที่ผู้คนจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาได้
ดื่มกันเถอะ ดื่มๆ
มานี่ นั่งนี่เลยๆ
สำนักฮิเท็นมิตสึรุงิ
ข้าเคยได้ยินชื่ออยู่นะ
แต่ไม่คิดว่ามันจะมีอยู่จริงๆ
ชินซากุ…
ข้าขอรับชายผู้นั้นไว้แล้วกัน
ถ้าอยากได้มือพิฆาต ทำไมไม่เป็นเสียเองล่ะขอรับ
ท่านเป็นดั่งศาลเจ้าในขบวนแห่ ของเทศกาลการต่อต้านรัฐบาลโชกุน
ถ้าศาลเจ้ามันอาบเลือด คงไม่มีใครอยากมาแบกสินะ
แต่ว่า…
ท่านกำลังจะทำลาย ชีวิตเด็กหนุ่มคนนั้น
ท่านเองก็ต้องเป็นศาลเจ้า ที่สะอาดบริสุทธิ์จนสุดทางด้วยนะ
เจ้านึกว่าข้าไม่รู้งั้นรึ
ขนาดเขาฆ่าคนมาตั้งเยอะ
จิตใจของเขา กลับไม่แปดเปื้อนเลยสักนิด
แต่ว่า…
เพราะเช่นนั้นนั่นแหละ ที่ทำให้เขาเริ่มรู้สึกสับสน
ในการฆ่าคนน่ะ
(โรงเตี๊ยมนางุระ)
- โทษทีนะลุง - ว่าไง
- ขออีกขวดนะ - ได้เลย
ข้าตายไม่ได้
ข้ามีนางอันเป็นที่รัก
ยินดีต้อนรับขอรับ
รับอะไรดีขอรับ
- ขอสาเกเย็นเจ้าค่ะ - ได้ขอรับ
ดูน่าสนุกนะ
นางสวยเหลือเกิน
จริงด้วย
มาคนเดียวเสียด้วย
ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
นี่ขอรับ
- ลุง - ว่าไง
ขออีกขวด
ได้เลย
นี่ เจ้าน่ะ
มารินเหล้าให้พวกข้าหน่อยสิ
พวกเราเป็นฝ่ายสนับสนุนจักรพรรดิ จากแคว้นไอซุ
พวกข้าออกไปเสี่ยงชีวิตเช้ายันค่ำ เพื่อพวกเจ้าเลยนะ
เจ้าควรจะรู้อยู่แก่ใจนะว่า เจ้าควรขอบคุณพวกข้าน่ะ
แคว้นไอซุ มันฝ่ายสนับสนุนโชกุนโว้ย ไอ้โง่
ว่าไงนะ
แบบนั้นแหละดี เลิกพูดพล่ามได้แล้ว
เกือบไปแล้วไหมล่ะ
เกือบจริงๆ นั่นล่ะ
ว่าไงนะ
ข้าเกือบชักดาบไปฟาดฟันกับเจ้าแล้ว
ว่าไงนะ
ข้าขอเตือนไว้นะ
เหตุการณ์ความไม่สงบ มันจะแย่กว่านี้แน่
เกียวโตไม่ใช่ที่ของพวกรักชาติ แบบจอมปลอมอย่างพวกเจ้าหรอกนะ
ถ้ารักตัวกลัวตาย ก็รีบกลับบ้านนอกไปซะ
อะไรเนี่ย น่าสมเพชชะมัด
ไอ้พวกรักชาติจอมปลอม
คิดเงินด้วย โทษทีนะที่ก่อเรื่อง
ขอรับ
นี่เจ้าจะฆ่าเขาจริงเหรอ
แหงสิ ปล่อยให้มันทำเหมือนข้า เป็นตัวตลกไม่ได้หรอก
มันมาแล้วๆ
เจ้าหนีไปดีกว่านะ
เฮ้ย
ข้าไม่หนีหรอก
บัตโตไซใช่ไหม
เสร็จข้าล่ะ
ข้าอยากมาขอบคุณ เรื่องเมื่อสักครู่น่ะเจ้าค่ะ
ในละครโศกนาฏกรรม ฝนมักตกมาเป็นเลือดอยู่บ่อยครั้ง
ท่านนี่ทำให้…
ฝนมันตกเป็นเลือดได้จริงๆ สินะเจ้าคะ
(ที่พักแรม โคฮางิยะ)
ขอบคุณที่ช่วยข้าขอรับ
ไม่เป็นไรจ้ะ
พวกแคว้นโจชูยุ่งๆ อยู่นี่
คุณฮิมูระ ที่นี่ไม่ใช่หอนางโลมนะเจ้าคะ
แต่นางก็ทำงานหนักดีอยู่หรอก
เฮ้ย
ดีขึ้นแล้วเหรอ
ขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยนะเจ้าคะ ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ
เหมือนท่านมาคอยดูแลข้าเลย
นี่…
เจ้าชื่ออะไร
โทโมเอะเจ้าค่ะ
ยูกิชิโระ โทโมเอะ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่
อย่างที่ท่านเห็น ข้ามาช่วยงานครัวเจ้าค่ะ
กำลังไปเจ้าค่ะ
นี่ ฮิมูระ วันนี้เจ้าดูสดใสดีนะ
ยินดีที่ได้พบเจ้าค่ะ ข้าชื่อโทโมเอะ
จากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยเจ้าค่ะ
คนนี้เหรอที่ฮิมูระคุงเขา…
อะไรเนี่ยๆ ฮิมูระดูมีลับลมคมในนะ
ข้าขอเติมได้ไหม
ข้าเอาด้วย
หน้าไม่รับแขกเหมือนฮิมูระเป๊ะเลย
เบาๆ หน่อย
ข้าขอด้วย
ข้าเอาด้วย
ข้ามาก่อนนะ
อะไรของเจ้าเนี่ย
มีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ
เจ้ามันตัวปัญหา
ช่วยลืมเรื่องที่เจ้าเห็นเมื่อคืน แล้วไปจากที่นี่เสียเถอะ
การที่ข้าอยู่ที่นี่ มันเป็นปัญหาหรือเจ้าคะ
ที่บ้านเจ้าจะเป็นห่วงเอานะ
ถ้าข้ามีบ้านให้กลับไป
คงไม่มานั่งดื่มคนเดียว ดึกๆ ดื่นๆ หรอกเจ้าค่ะ
ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าเจออะไรมา
แต่ตอนนี้พวกข้า ไม่มีเวลามาดูแลเจ้าหรอก
งั้นจะฆ่าข้าหรือเจ้าคะ
เหมือนที่ฆ่าซามูไรชุดดำเมื่อคืน
แล้วแต่เจ้าจะคิด
แต่ข้าฆ่าคนก็เพื่อยุคใหม่ ที่ผู้คนจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้
ไม่ได้ฆ่าคนแบบไม่เลือกหน้า
ศัตรูข้ามีแค่ฝ่ายรัฐบาลโชกุน ที่กุมดาบอยู่เท่านั้น
ข้าไม่ฆ่าชาวบ้านชาวเมือง หรือคนที่ไม่ได้มีดาบอยู่ในมือ
ท่านแยกแยะว่าจะฆ่าหรือไม่ฆ่าใคร โดยดูจากการพกดาบหรือเจ้าคะ
เช่นนั้น หากข้าถือดาบอยู่ในมือ
ท่านจะฆ่าข้าหรือเจ้าคะ
เรื่องนั้น…
หากท่านได้คำตอบแล้ว ก็กรุณามาตอบข้าด้วยนะเจ้าคะ
ข้าได้ยินมาว่าเจ้าโดนชายปริศนาโจมตี
โดนซุ่มโจมตีขอรับ
พวกชินเซ็นกุมิหรือเปล่า
เปล่าขอรับ
มันโจมตีแบบไม่เลือกวิธีการ น่าจะเป็นคนในความมืดเช่นเดียวกับข้า
สายลับฝั่งโน้นงั้นรึ หรือว่า…
เรื่องฮิมูระ มีแค่ฝั่งเราที่รู้เพียงไม่กี่คน
แต่เขาก็ยังมาโดนซุ่มโจมตีอีก
อย่าบอกนะขอรับ ว่าในแคว้นของเรามีคนทรยศน่ะ
เจ้ายังไม่นอนอีกรึ
เวลาที่ท่านออกไปยามค่ำคืน ข้านอนไม่หลับหรอกเจ้าค่ะ
อย่ามายุ่งกับข้า
เช็ดเลือดสิเจ้าคะ
ท่านคิดจะฆ่าคน…
ต่อไปเรื่อยๆ หรือเจ้าคะ
ขอบใจจ้ะ
- นี่ เจ้าไปช่วยเขาขนฟืนทีสิ - เจ้าค่ะ
ตรงโน้นน่ะ ฝากด้วยนะ
มันหนักนะ ระวังด้วยล่ะ
- เสื้อผ้าท่านซามูไรสกปรกเสียจริง - จริงด้วย
ไม่ไหวแล้ว
- เอ้านี่ - ฝากเสื้อตรงโน้นด้วยนะเจ้าคะ
ขอบใจนะ คุณโทโมเอะ
ขอบใจนะ
อ้าว คุณโทโมเอะ
โทษทีนะ ขอบใจมากเลย
กินเยอะๆ นะเจ้าคะ
พูดเหมือนเมียเลยแฮะ
เหมาะสมกันมากเลย เนอะ
คู่สร้างคู่สมเลย
นังนั่นไม่เคยยิ้มเลย
พิลึกคนชะมัด
ขอชาหน่อยจ้ะ
งั้นรึ กับฮิมูระงั้นรึ
เจ้าแน่ใจนะว่านางไม่ใช่สายลับ
ข้าไม่ทราบขอรับ
ฮิมูระเขาบอกว่านางเห็นเขาฆ่าคน เลยต้องเก็บนางไว้ใกล้ตัวน่ะขอรับ
นางเป็นใครมาจากไหน
ดูจากกิริยาวาจาของนางแล้ว ไม่น่าใช่คนเกียวโต
นางอ่านออกเขียนได้ น่าจะเป็นลูกสาวตระกูลซามูไรขอรับ
อาจจะเป็นลูกสาวซามูไรตระกูลยากไร้ เลยต้องมาทำงานเป็นโสเภณีก็ได้
ไม่มีร่องรอยว่า นางติดต่อกับใครอยู่เลยขอรับ
สิ่งที่ข้ากังวลก็คือ สภาพของฮิมูระตอนนี้
เออ คืนนี้น่ะ ฮิมูระ
คุณฮิมูระหลับอยู่เจ้าค่ะ
ฮิมูระ…
หลับต่อหน้าคนอื่นงั้นเหรอ
เริ่มทำตัวเหมือนคนใหญ่คนโตแล้วสิ
ฝากบอกบัตโตไซหน่อย…
ว่าถ้าเจอใครที่ขัดขวาง การมาถึงของยุคใหม่ให้ฆ่ามันให้หมด
อยากได้ดาบกี่เล่มข้าก็จะตีให้
จะกี่เล่มก็ตามใจเลย
ดาบของข้าจะเป็นดาบพลิกประวัติศาสตร์
โทษทีที่มาตอนดึก ขอข้าเข้าไปหน่อยได้หรือไม่
คุณฮิมูระออกไปข้างนอก ตอนกลางคืนเจ้าค่ะ
ข้ารู้
เช่นนั้น ท่านมีธุระกับข้าหรือเจ้าคะ
ข้ามีเรื่อง…
ที่อยากให้เจ้ารู้ไว้น่ะ
"พวกเจ้า จงบ้าคลั่งเสียเถิด"
นั่นคือคำพูดของอาจารย์โยชิดะ โชอิน
ที่บอกกับข้าและทากาสุงิ ก่อนจะถูกตัดหัว
ยุคสมัยของโทคุกาวะ ที่เน่าเฟะมา 300 ปี
ต้องจบลงด้วยความบ้าคลั่งของเรา
และฮิมูระ
จะต้องเป็นแนวหน้า ของความยุติธรรมอันบ้าคลั่งนี้
เขาจะต้องรับบทที่โหดร้ายที่สุด
เจ้าอย่าได้ทำอะไร ให้คมดาบของเขาทื่อลงเลยนะ
ข้าเข้าไปได้ไหมเจ้าคะ
ท่านคัตสึระฝากไว้ให้ท่านเจ้าค่ะ
ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้าค่ะ
ออกมากับข้าได้ไหมเจ้าคะ
เป็นเด็กที่น่ารักเสียจริง
พ่อแม่เขาต้องภูมิใจมากแน่ๆ ที่ลูกได้รับเลือก
จะทำท่าผิดหรือเปล่า จะตกจากขบวนไหม
พ่อแม่เขาคงจะเฝ้าดูด้วยความกังวล อยู่ที่ไหนสักแห่งแน่เลยเจ้าค่ะ
ทุกคนที่อยู่ที่นี่ เป็นลูกหลานของใครสักคน
ทุกคนต่างก็มีคนที่สำคัญต่อตนเอง
พวกเขาคงคิดว่า จะได้ใช้ทุกๆ วันกับคนที่พวกเขารัก…
อย่างนี้เรื่อยไป
การต่อสู้เพื่อสันติสุข…
มันมีอยู่จริงไหมเจ้าคะ
เพื่อโลกใบนี้แล้ว…
หากมีอุดมคติอันสูงส่ง
การเสียสละสิ่งเล็กๆ น้อยๆ
มันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ หรือเจ้าคะ
ตัวท่านเอง…
ก็ต้องเสียสละด้วยไม่ใช่หรือเจ้าคะ
ในวันงานเทศกาล
เด็กชายตัวน้อยจะกวัดแกว่งดาบ
ตัดเชือกที่กั้นโลกนี้กับโลกหน้า
เพื่อให้ขบวนผ่านไปได้
ใครสักคนจะต้องกวัดแกว่งดาบ เพื่อให้ยุคสมัยก้าวหน้า
และบังเอิญว่าใครคนนั้น เป็นข้าก็เท่านั้นเอง
(ฐานที่ตั้งชินเซ็นกุมิ)
ไอ้เศษสวะเอ๊ย
อ้าว ไซโต
ดูนี่สิ
อย่างอื่นถูกไฟไหม้ไปหมดแล้ว แต่เจอสิ่งนี้ในห้องเก็บของน่ะ
พวกโจชู
คิดจะวางเพลิงปราสาทองค์จักรพรรดิ ในคืนสุกดิบก่อนเทศกาล
แล้วพาตัวพระองค์ไปยังโจชู
คงดีเลยถ้าเราหยุดไอ้เรื่องบ้านี่ได้
แล้วก็จะได้แก้แค้นที่มันก่อเรื่อง ในที่พำนักแคว้นทสึชิมะ
การต่อสู้เพื่อสันติสุข…
มันมีอยู่จริงไหมเจ้าคะ
เพื่อโลกใบนี้แล้ว…
หากมีอุดมคติอันสูงส่ง
การเสียสละสิ่งเล็กๆ น้อยๆ
มันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ หรือเจ้าคะ
ทาเคดะ คันริวไซ นางาคุระ ชิมปาจิ
โทโด เฮสุเกะ แล้วก็โซจิ
พวกเจ้าสิบคน ไปอยู่หน่วยรบของท่านผู้บังคับบัญชา
ที่เหลือตามข้ามา
คุณคนโดขอรับ
จากข้อมูลของท่านผู้ตรวจการ เราจะไปค้นที่พักแรมในคาวาระมาจิกัน
จับพวกโจชูทันทีที่เจอตัว
หากพวกมันขัดขืน…
ก็ฆ่าซะ
ตามท่านผบ.ไป
ไปกันเร็ว
หน่วยอิโนะอุเอะ ลุยกันเลย
ฮิมูระ
คุณคัตสึระตกอยู่ในอันตราย
หมายความว่ายังไง
พวกชินเซ็นกุมิมันจับตัวฟุรุทากะ สายสืบของเราไป
ยินดีรับใช้ขอรับ
พวกขับไล่อนารยชนวางแผนจะลงมือคืนนี้
มันจะวางเพลิงปราสาทขององค์จักรพรรดิ
และฉวยโอกาสในความวุ่นวายนั้น ลักพาตัวองค์จักรพรรดิไปยังโจชู
คุณคัตสึระบอกว่าอยากจะหยุดยั้ง การกระทำป่าเถื่อนของพวกมัน
พวกมันจะไปที่ไหน
ที่อิเคดายะ ย่านซานโจคิยะ
ถ้าเกิดฟุรุทากะพูดเรื่องอิเคดายะไป
ไม่ใช่แค่คุณมิยาเบะ แต่คุณคัตสึระก็ตกอยู่ในอันตรายด้วย
เจ้าของอยู่ไหน
(ที่พักแรม อิเคดายะ)
มีธุระอะไรหรือขอรับ
ขอค้นที่พักหน่อย
ท่านที่อยู่ชั้นสองขอรับ
ตำรวจมาค้นที่พักขอรับ
นี่ตำรวจ
คนโด
หนีไป
จับมันไว้
หนีไปเร็ว
จับมันให้หมดเลย
หนีเร็ว
ปล่อยข้าสิ
หนีไปซะ คาเมยาตะ
เร็วเข้า
มันหนีไปคนหนึ่งแล้ว
ไม่ต้องห่วง
เดี๋ยวข้าจะทำให้เหมือนฆ่าตัวตายเอง
อะไรของเจ้าเนี่ย
ปล่อยเขาไปซะ
เจ้าคือมือพิฆาตบัตโตไซงั้นรึ
น่าสนุกเสียจริง
ผู้ช่วยรองผบ.ชินเซ็นกุมิ โอคิตะ โซจิ
ข้าคงปล่อยให้บัตโตไซ ไปถึงอิเคดายะไม่ได้
เจ้านั่นคือมือพิฆาตบัตโตไซงั้นหรือ โอคิตะ
ขอรับ
ไม่ได้แกร่งอย่างที่เขาลือกันหรอก
ที่อิเคดายะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้ข้าจัดการทางนี้เถอะ
คงไม่ได้หรอกขอรับ
เจ้าจัดการเขาไม่ได้หรอก โอคิตะ
หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฮิมูระ
วางใจได้ คุณคัตสึระหนีไปได้แล้ว
คนของไอซุกำลังมาที่นี่ สู้กับชินเซ็นกุมิไปก็ไม่มีประโยชน์
ไปกันเถอะ
ฮิมูระ
จะวิ่งหนีหางจุกตูกงั้นรึ บัตโตไซ
มาเร็ว ฮิมูระ
นี่เป็นคำสั่งของคุณคัตสึระนะ
หยุดเดี๋ยวนี้
ถึงจะกรูมาอีกกี่คน พวกเจ้าก็สู้เขาไม่ได้หรอก
หลีกทางหน่อย
พวกข้า ชินเซ็นกุมิ จะกอบกู้ ความสงบเรียบร้อยในเกียวโตมาให้ได้
นี่คือคำสั่งจากเบื้องบน
(19 กรกฎาคม ปีเก็นจิที่ 1 ปี 1864)
(กบฏคิมมน)
ให้ตายเถอะ พวกฮางิคิดจะทำอะไรเนี่ย
โธ่โว้ย
จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
หลังเกิดเรื่องที่อิเคดายะ รัฐบาลโชกุนเอากำลังคนมาเสริมเยอะเลย
ฝั่งโจชูที่สนับสนุนจักรพรรดิ อย่างเราได้ถึงคราวจบเห่แน่
แถมยังทำให้เกียวโตเป็นทะเลเพลิง จัดฉากให้เราเป็นกบฏอีก
พวกเจ้า
เป็นกบฏนะโว้ย
โธ่เว้ย
ข้ากินไม่ลงหรอก
อีกไม่ช้าก็ต้องไปแล้ว
ชินเซ็นกุมิจะบุกมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
คุณคัตสึระปลอดภัยแล้ว
แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ
ข้าขอโทษ
ข้าเคยโอ้อวด ว่าไม่เคยเข่นฆ่าชาวบ้านตาดำๆ
แต่ดูข้าตอนนี้สิ
เจ้าไปเสียเถอะ
ข้าขออยู่เคียงข้างท่าน…
อีกสักพักนะเจ้าคะ
ตอนนี้ท่านน่ะ
ต้องการสิ่งที่ช่วย ให้ท่านระงับความโกรธได้เจ้าค่ะ
ที่เจ้าเคยถามข้า…
หากเจ้าถือดาบอยู่ในมือ ข้าขอตอบว่าจะไม่ฆ่าเจ้า
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
ข้าจะไม่มีวันฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน
ไม่ฆ่าเจ้า…
อย่างแน่นอน
พวกชินเซ็นกุมิมา
ทางนี้ เร็วเข้า
เจ้าค่ะ
เร็วเข้า
ออกไปทางข้างหลัง
เร็วเข้า
ชินเซ็นกุมิของท่านโชกุน มีธุระอะไรหรือเจ้าคะ
- ค้นที่พักเดี๋ยวนี้ - ขอรับ
ทำอะไรของเจ้าน่ะ
หาให้ทั่วเลย
คุณคัตสึระ
ข้าคงจะซ่อนตัวไปอีกสักพัก
กลับไปฮางิไม่ได้ จะอยู่ที่นี่ก็เกรงว่าจะโดนจับอีก
มันจบเสียแล้วหรือขอรับ
เราต้องรอเวลา แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก
แล้วข้าล่ะ
ข้าเตรียมที่พักไว้ให้ ในหมู่บ้านชาวนานอกเมืองเกียวโต
ไปซ่อนตัวที่นั่นสักพัก จนกว่าเราจะกลับมาได้ก็แล้วกัน
ส่วนสิ่งของจำเป็น ข้าจะให้อีซึกะหรือคาตากาอิเอาไปให้
รับทราบขอรับ
โทโมเอะคุง…
เจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนฮิมูระได้ไหม
นางจะทำให้เจ้าซ่อนตัวได้ง่ายขึ้น
เจ้าก็แค่…
เล่นละครก็พอ
ฝากฮิมูระด้วยนะ
จะทำเช่นไรเจ้าคะ
ข้าไม่มีที่อื่นให้ไปหรอกเจ้าค่ะ
เจ้าก็น่าจะมีที่ไปอยู่บ้างแหละ
ข้าขอโทษ
โยนให้เจ้าหาคำตอบแบบนี้มันไม่ดีเลย
มาอยู่กับข้าเถอะ
ที่เป็นอยู่เช่นนี้ ข้าก็ไม่รู้ว่า มันจะดำเนินไปจนถึงเมื่อไหร่
หากเป็นไปได้ ข้าอยากให้เจ้ามาอยู่ด้วยกันจริงๆ
ไม่ใช่เพียงเล่นละคร
เจ้าค่ะ
ข้าจะไปอยู่กับท่านเจ้าค่ะ
กลิ่นดินช่างหอมเหลือเกินนะเจ้าคะ
โทษทีนะ
เก็บมาได้เยอะเลยนะเจ้าคะ
ดูท่านกิน น่าเอร็ดอร่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ
พอมาอยู่ที่นี่แล้วข้าก็รู้ว่า…
ที่ผ่านมาข้ากวัดแกว่งดาบ เพื่อเปิดทางให้ยุคใหม่
และเพื่อปกป้องความสุข ของผู้คนจำนวนมาก
แต่มันเป็นแค่ความคิดเพ้อฝันสินะ
สิ่งที่เรียกว่าความสุขมันคืออะไรกัน
ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจเลยสักนิด
การใช้ชีวิตอยู่กับเจ้าที่นี่ มันตอบคำถามนี้จนหมดแล้วล่ะ
หมู่นี้ท่านยิ้มบ่อยขึ้นนะเจ้าคะ
ไง
ขอบใจนะ
พวกเจ้ายิ่งเหมือนผัวเมีย กันจริงๆ แล้วนะ
ข้าขอตัวไปดูไร่ก่อนนะเจ้าคะ
ข้าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า
ไม่ขอรับ ว่าแต่ท่านมาทำไม
เอ่อ…
สถานการณ์ไม่สู้ดีเลย
พวกอนุรักษนิยมในแคว้นเรา ไปประจบโชกุน
แล้วให้คนของเราคว้านท้องตัวเองน่ะ
เขาลือกันว่าที่ฮางิตอนนี้ ไม่มีวันใดเลยที่ไม่มีคนคว้านท้อง
คุณคัตสึระติดต่อมาบ้างไหม
คนในแคว้นเขาเรียกคุณคัตสึระว่า "โคโกโร่จอมหลบหนี"
โจชูจบเห่แล้วล่ะ
บ้าน่า
โลกมันก็เป็นแบบนี้แหละ
พวกเราคงทำได้แค่รอ
นี่เงินค่ากินอยู่ของเจ้า
จากคุณคาตากาอิน่ะ
แล้วก็…
ข้าวางไว้นี่ก็แล้วกัน
เจ้าทำยาแล้วไปเร่ขายเสีย
ถ้าค้าขายเสียบ้าง ชาวบ้านก็จะไม่สงสัยเจ้า
ไว้เจอกันใหม่นะ คุณโทโมเอะ
นับจากวันนี้ไป เจ้าเป็นเมียร้านขายยาแล้วนะ
สองสามเดือนที่ผ่านมานี้ แววตาของบัตโตไซมันเปลี่ยนไป
ถ้าจะลงมือก็ต้องตอนนี้เลย
อาวุธของนักรบเงาอย่างพวกเจ้า ช่างน่าทึ่งเหลือเกิน
อีซึกะ ไอ้คนทรยศ
ดูเหมือนเจ้าจะถูกสะกดรอยตามมา เลินเล่อไปหน่อยนะ อีซึกะ
นี่ไอ้คาตากาอิ มือขวาของคัตสึระนี่
เกิดเรื่องใหญ่แน่ ถ้ามีคนรู้ว่ามันหายตัวไป
ถ้าอย่างนั้น…
มาเริ่มแผนพิฆาตบัตโตไซกันเลยดีกว่า
เอนิชิ ถึงเวลาเจ้าออกโรงแล้ว
เอนิชิ
ข้าประหลาดใจเหลือเกิน ไม่เจอเจ้าเสียนานเลย
เจ้าโตขึ้นเยอะเลย
มาจากเอโดะตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ท่านพ่อสบายดีไหม
ข้าไม่รู้
หลังจากที่พี่เดินทางไปยังเกียวโต ข้าก็มุ่งหน้ามาที่นี่เลย
หมายความว่าไง
เจ้ามาทำอะไรที่นี่
มาช่วยท่านพี่ไง
เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่
รู้สิ ก็ข้าเป็นคนส่งข่าวนี่นา
ข่าวดีขอรับ ท่านพี่
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่สวรรค์ จะลงทัณฑ์ไอ้บัตโตไซมันแล้ว
เอนิชิ
ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าค่ะ นั่นเอนิชิ น้องชายข้าเอง
งั้นรึ เจ้ามีน้องชายด้วย
ขอโทษที่เขาเป็นเด็กเอาแต่ใจเจ้าค่ะ
พี่สาวถูกพาตัวมาแบบนี้ ก็ต้องเป็นห่วงนั่นแหละ
อากาศเริ่มเย็นแล้ว
ข้าขอคุยกับท่านหน่อยได้ไหมเจ้าคะ
บ้านพ่อแม่ข้าอยู่ที่เอโดะเจ้าค่ะ
เราไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก
แต่ข้ากับพ่อแล้วก็น้องชาย เราสามคน
ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาตลอดเจ้าค่ะ
พ่อข้าเป็นซามูไรต่ำศักดิ์ ไม่เก่งทั้งบู๊ทั้งบุ๋น
แต่เป็นคนจิตใจดี
ส่วนแม่ข้านั้นร่างกายอ่อนแอ ท่านเสียไปตอนคลอดเอนิชิ
เอนิชิไม่เคยได้เห็นหน้าแม่เลย
เขาใจเร็วชอบด่วนสรุป บางครั้งก็สร้างปัญหา
แต่ก็เป็นน้องชายที่น่ารักของข้า
ตอนนั้น…
ข้าถูกหมั้นหมายให้ออกเรือนเจ้าค่ะ
คู่หมั้นข้าเป็นลูกชายคนที่สอง ของตระกูลซามูไรต่ำศักดิ์เช่นกัน
เป็นเพื่อนสมัยเด็กของข้า
เขาบอกว่าอยากเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ก็เพื่อข้า
เลยอาสาไปเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวน และมายังเกียวโต
ก่อนพิธีแต่งงาน…
ตอนเกิดเหตุความไม่สงบในเมืองหลวง เขาก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยเจ้าค่ะ
ถ้าตอนอยู่เอโดะ ข้าร้องไห้วิงวอนเขา
ไม่ให้มาที่เกียวโต…
ถ้าเพียงได้บอกไปว่า "ถึงท่านไม่ได้เป็นใหญ่…
ตัวข้าก็มีความสุข"
ทำไมข้าถึงไม่พูดไปนะ
ยิ่งข้าคิดเท่าไร…
พอแล้ว
ไม่ต้องคิดแล้ว
ตอนข้าเจอเจ้าครั้งแรก
เจ้าพูดว่า "ท่านนี่ทำให้ฝน มันตกเป็นเลือดได้จริงๆ สินะเจ้าคะ"
แล้วก็ถามว่าการต่อสู้เพื่อสันติสุข มันมีอยู่จริงไหม
เจ้าค่ะ
ต่อจากนี้ไป…
ข้าคงต้องฆ่าคนต่อไปเรื่อยๆ อีกแน่
จวบจนกว่ายุคใหม่จะมาถึง
ทว่า หากวันนั้นมาถึง…
อาจจะดูเพ้อฝันไปสักหน่อย…
แต่ข้าจะหาหนทางปกป้องคน…
มิใช่การเข่นฆ่า
ข้าจะปกป้องสันติสุข ของผู้คนที่อยู่ตรงหน้า…
พร้อมกับแบกรับ และหาทางชดใช้บาปของข้า
โทโมเอะ…
ความสุขที่เจ้าเคยสูญเสียไป…
ข้าจะปกป้องมัน ไม่ให้เจ้าเสียมันไปอีก
เจ้าค่ะ
คุณอีซึกะ
เราเจอตัวหนอนบ่อนไส้แล้ว
โทโมเอะยังไงล่ะ
เอ๊ะ
ข้ามีหลักฐาน ดูในบันทึกของนางสิ
ถ้าเจ้าอยากจะแก้แค้น…
จงไปตีสนิทบัตโตไซ สืบทุกเรื่องของมันมา
แล้วหาจุดอ่อนของมันให้เจอ
ทำไมต้องลากเอนิชิ เข้ามาเกี่ยวด้วยเจ้าคะ
พวกข้าไม่ได้ลากเขามาเกี่ยวนะ
เขาเที่ยวถามคนในเกียวโตเรื่องเจ้า คนของรัฐบาลโชกุนเลยพาเขามาที่นี่
แล้วคนอื่นล่ะ
ไปประจำการอยู่บนเขาแล้ว
ไม่อยู่รอฟังที่ข้ารายงานเลยเหรอ
รายงานเหรอ
จุดอ่อนของบัตโตไซน่ะรึ
ไม่จำเป็นแล้วล่ะ
สร้างจุดอ่อนขึ้นเองน่าจะดีกว่า ไปหาจุดอ่อนที่ไม่รู้ว่ามีหรือเปล่า
ต่อให้มันเป็นมือพิฆาต ที่เลือดเย็นแค่ไหนก็ตาม
แต่ไม่มีชายใดหรอก ที่จะไม่มีอารมณ์ความรู้สึก
หากมันรู้ว่าหญิงที่มันรัก เป็นหนอนบ่อนไส้
ใจของมันคงแตกเป็นเสี่ยงๆ แน่
คงไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะต่อสู้
วางแผนหลอกใช้ข้า มาตั้งแต่แรกแล้วงั้นรึ
ชายที่ฝากรอยแผลบนแก้มของเจ้า…
คือชายที่โทโมเอะจะแต่งไปเป็นภรรยา
วันที่ 5 เมษายน
ก่อนพิธีแต่งงาน ท่านคิโยซาโตะจากไป จากเหตุความไม่สงบในเมืองหลวง
ข้าตายไม่ได้
ข้ามีนางอันเป็นที่รัก
ตอนนั้น…
ข้าถูกหมั้นหมายให้ออกเรือนเจ้าค่ะ
คู่หมั้นข้าเป็นลูกชายคนที่สอง ของตระกูลซามูไรต่ำศักดิ์เช่นกัน
เป็นเพื่อนสมัยเด็กของข้า
จงดีใจเสียเถอะ
คราวนี้เจ้าก็ล้างแค้นสำเร็จแล้ว
เจ้าเป็นอิสระแล้ว
ข้าไม่ปล่อยให้ฆ่าเขาหรอก
เจ้าใช้อารมณ์มากเกินไปแล้ว
พวกเขาอยู่ที่วัดบนเขา โทโมเอะอาจจะอยู่ที่นั่นด้วยก็ได้
จัดการนางซะ
นี่คือคำสั่ง
ความสุขที่เจ้าเคยสูญเสียไป…
ข้าจะปกป้องมัน ไม่ให้เจ้าเสียมันไปอีก
ฟังข้า
ท้ายที่สุด ทั้งความรักความเกลียดชัง ก็เหมือนด้านหัวก้อยของเหรียญ
เหรียญนั่นแหละคือกรรมของมนุษย์
หากโค่นเจ้าไม่สำเร็จ ภารกิจของข้า
คือการส่งตัวเจ้าให้พรรคพวกคนต่อไป
จากนั้น…
ข้าก็จะตายแล้วกลายเป็นเทพ
เจ้าเป็นห่วงเขางั้นรึ
แต่เจ้าอย่าลืมสิว่า เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นยังไง
สำหรับไอ้คิโยซาโตะแล้ว เจ้าคงเป็นทุกอย่างสำหรับมัน
ไม่อย่างนั้นมันจะมาเกียวโต ทั้งที่ตัวเองฝีมือกระจอกทำไม
มันคงอยากให้เจ้ามีความสุข ถึงจะต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม
เพื่อให้นางอันเป็นที่รักมีความสุข…
ต้องปกป้องครอบครัว ปกป้องหมู่บ้าน รวมถึงท่านโชกุนโทคุกาวะด้วย
หากโลกไร้ซึ่งสันติและระบอบโชกุน
คงไม่มีผู้ใดมีความสุขแน่
เช่นนี้เอง…
หากมีภยันตรายกล้ำกรายระบอบโชกุน
ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด ก็ต้องขจัดให้สิ้นแบบถอนรากถอนโคน
เพราะเตรียมใจไว้เช่นนี้ ระบอบโชกุน ถึงปกครองอย่างสงบสุขมายาวนาน 300 ปี
ฉะนั้นเราจึงต้องสนับสนุน และรักษาสิ่งนั้นไว้
เราต้องปกป้องความสุขของผู้คน…
ด้วยชีวิตของเรา
เข้าใจหรือยัง
นี่แหละคือชะตาของนักรบ
เราทุกคน…
เป็นสิ่งมีชีวิตที่บาปหนายิ่งนัก
บัตโตไซ
แกลืมของโว้ย
สุมิตะ…
มุเมียวอิด้วยรึ
เพื่อปกป้องโลกใบนี้ และปกป้องระบอบโชกุน
ข้าจะหยุดชายผู้นั้นด้วยตัวข้าเอง
นั่นเป็นทางเดียวที่จะไม่ทำให้ การสละชีพเพื่อท่านโชกุนสูญเปล่า
เจ้าน่ะ…
นอนดูอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน
ได้ยินข้าไหม บัตโตไซ
เจ้ามองเห็นข้าหรือไม่
เป็นยังไงล่ะ บัตโตไซ
รู้สึกยังไงที่หญิงผู้เป็นที่รัก เข้าหาเพื่อหวังปลิดชีวิตเจ้า
เจ้าไม่มีโอกาสแล้ว
ทำไมถึงยังสู้ต่ออีก
สู้ไปเพื่อใคร
สู้ไปเพื่ออะไร
เจ้าอยากตายอย่างช้าๆ หรืออยากดับสิ้นไปในคราเดียว
เจ้าเลือกเองเลย
ข้าขอโทษ…
นะเจ้าคะ
โทโมเอะ…
คาตากาอิถูกฆ่าตาย
อีซึกะเป็นหนอนบ่อนไส้
ข้าส่งคนตามมันไปแล้ว
งั้นหรือขอรับ
คนที่ข้าส่งไป ฝีมือดาบยอดเยี่ยมพอๆ กับเจ้าเลยล่ะ
ต่อจากนี้ไป ข้าจะให้เขาเป็นมือสังหาร
ส่วนเจ้าน่ะ ฮิมูระ
อาจจะฟังดูโหดร้ายสำหรับเจ้าในตอนนี้
แต่ต่อจากนี้ข้าคงต้องให้เจ้า แสดงฝีมือดาบของเจ้ามากกว่านี้อีก
รัฐบาลโชกุนไล่ล่า ฝ่ายสนับสนุนจักรพรรดิไม่หยุดหย่อน
หากเราไม่หันดาบเพื่อสู้พวกมันกลับ เราพินาศย่อยยับแน่
หากข้าทิ้งดาบไว้ตรงนี้
ชีวิตที่ข้าพรากมาทั้งหมด คงจะสูญเปล่าเป็นแน่
จนกว่ายุคใหม่จะมาถึง…
ข้าจะกวัดแกว่งดาบของข้าต่อไป
แต่ถ้าหากยุคใหม่มาถึง…
เจ้าจะทิ้งดาบงั้นรึ
มิอาจทราบได้ขอรับ
แต่ข้าจะไม่ฆ่าคนอีก
ไม่อีกต่อไป
เด็ดขาด
งั้นรึ
วันที่ 5 เมษายน
ก่อนพิธีแต่งงาน ท่านคิโยซาโตะจากไป จากเหตุความไม่สงบในเมืองหลวง
ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าท่านคิโยซาโตะ มิได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว
ข้ายังจำวันวานที่ได้ร่วมใช้กัน กับเพื่อนในวัยเยาว์ได้เป็นอย่างดี
วันที่ 14 เมษายน
ความจริงประจักษ์แล้ว
ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
ข้าต้องยอมจำนนแก่โชคชะตาจริงหรือ
ฝนโปรยปรายมาไม่ขาดสาย
ข้าอยากล้างแค้นให้ท่านคิโยซาโตะ
ข้าไม่ได้อยู่ข้างๆ ตอนที่เขาตาย
ความสุขของข้ามลายไปสิ้น
ข้ามิอาจไขว่คว้า…
ความสุขที่อยู่ตรงหน้าข้าได้
ในตอนนั้น…
หากข้าวิงวอนไม่ให้เขาไปล่ะก็…
ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดชังคนผู้นั้น จนแทบจะเป็นบ้า
ข้าจึงอุทิศตัว เพื่อแผนการที่จะฆ่าเขา
ทั้งที่ข้าเป็นเช่นนี้…
ท่านก็ยังบอกว่า…
จะปกป้องข้า
ข้าจะออกจากเกียวโต และไปอยู่กับชายผู้นั้น
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…
ที่ข้ารู้สึกว่าเขาสำคัญถึงเพียงนี้
เขาทำงานอย่างสนุกสนาน ถึงจะยังไม่คุ้นชินกับงานไร่นาตามเคย
ข้าดีใจที่เริ่มเห็นความอ่อนโยน บนใบหน้าของเขามากขึ้น
วันที่ 26 ธันวาคม
ฝนแปรเปลี่ยนเป็นหิมะ
ข้ารู้สึกได้ว่าฤดูหนาวมาเยือนแล้ว
เขาผู้นั้น เป็นคนที่ช่วงชิงความสุขของข้าไป
เป็นคนที่ข้าเกลียดชังเสียจน อยากจะฆ่าเขาให้ตาย
แต่กระนั้นข้ากลับรักเขาเข้าจริงๆ
ต่อจากนี้ไป เขาก็คงจะเข่นฆ่าคนอีก
ทว่า หากการเข่นฆ่าของเขาจบลง
ข้าเชื่อว่าคนที่เขาปกป้อง จะมีจำนวนมากกว่าคนที่เขาฆ่าแน่นอน
ข้าจะปล่อยให้เขาตายที่นี่ไม่ได้
ข้าจะต้องปกป้องเขาให้ได้…
ถึงแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม
ลาก่อน…
ชายที่ข้า…
รักเป็นคนที่สอง
เช่นนั้น…
ข้าไปก่อนนะ โทโมเอะ
(ศึกโทบะฟุชิมิ เกียวโต มกราคม ปีเคโอที่ 4 ปี 1868)
ไซโต ฮาจิเมะ ไอ้สุนัขรับใช้โชกุน
ระวังไว้
เราชนะแล้ว
นี่ธงสมเด็จพระจักรพรรดิ
เราชนะแล้ว
ถึงเวลาแล้วสินะ
เวลาของยุคใหม่…
ในที่สุด
ฮิมูระ บัตโตไซ
อย่าคิดนะว่ามันจะจบแค่นี้
(ย้อนจากปัจจุบันไปราว 160 ปีก่อน)
(ความวุ่นวายปลายสมัยโชกุน เริ่มจากการรุกล้ำน่านน้ำของเรือดำ)
(ท่ามกลางความปั่นป่วนในเกียวโต)
(มีนักรบนามว่า "มือพิฆาตบัตโตไซ" อยู่)
(ชายผู้นั้นหายตัวไป พร้อมกับความสงบสุขที่มาถึง)
(และออกเดินทาง ในฐานะซามูไรพเนจรผู้โดดเดี่ยว)
(อีกสิบปีให้หลัง เขาจึงปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง)
(ไม่มีสัตว์ชนิดใดได้รับบาดเจ็บ ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้)
คำบรรยายโดย: มนัสวี อิสรธำรง