Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
HAYVANAT BAHÇESİ
Hanımlar ve beyler, alkışlarınız Khalid Bounouar için gelsin!
DJ Wati, adamsın!
Süper, harika! Nasılsınız?
Nihayet tekrar gösteri yapabiliyoruz.
Burada tekrar bulunduğuma çok seviniyorum. Muhteşem.
Acayip bir şey ya!
Bu koronavirüs hepimizi mahvetti.
Korona zirve yaptığında çok acayipti.
Sürekli ailelerimizle tıkılıp kaldık.
Benim durumum çok kötüydü. Bir odada 48 kişiydik.
Tüm kardeşler bir arada. Cidden çok zordu.
Sonra tüm arkadaşlarım aynı anda arayıp durdu. Her gün aradılar.
Sıkıntıdan ne yapalım bilemedik.
Her gün beni aramaya başladılar.
Ama normal aramalar değil. Hayır, görüntülü aramalardı.
Birdenbire WhatsApp'tan görüntülü grup görüşmeleri yapar olduk.
Biri herkesi görüntülü aramaya çağırıyordu.
Nasıl olduğunuzu sormak için aradıklarını sanmayın. Hayır!
Sevgili bedevi arkadaşlarımın beni aradığında sorduğu ilk şey şuydu:
"Kardeşim, maske lazım mı?"
Bana maske itelemeye çalışıyorlardı.
Hastanede ve eczanede bile yoktu.
Ama bedevi arkadaşlarımda maske vardı.
Hepsi de maskeleri uygun fiyata satıyordu.
İşin ehli olmuşlardı ve pazarlık da ediyorlardı.
Gerçekçi olalım.
Bu akşam buradaki herkes maske uzmanı olmuştur artık.
Her detayını biliyoruz.
Hangileri var, isimlerini bilir olduk.
Bir yıl önce bir şey bilmiyorduk.
Artık biliyoruz. FFP2'ler var. Filtreli veya filtresiz.
KN95'ler var. Cerrahi maskeler var.
Çok kullanımlıklar ve tek kullanımlıklar var.
Pamuk, polyester ve sentetik maskeler var.
Sadece 70 derecede yıkanacak maskeler. "Vallahi kardeş, sadece 70'te!"
Ne eksik ne fazla.
Kurutucuda çekerse, bu sizin suçunuz demektir.
Testis ısıtıcısı yaparsınız.
Maskeler hakkında her şeyi biliyoruz.
Artık maske uzmanlarıyız.
Hazır konusu açılmışken,
maske lazımsa gösteriden sonra girişin önünde olacağım.
Yarı fiyatına iyi maskelerim var. Sadece size özel.
Köln'de sahne almaktan çok mutluyum.
Çok hoş.
Ama açıkçası Köln'ü sevsem de tren istasyonu bir felaket.
Bugün oradaydım
ve uzaktan bir adam bana selam verdi.
Adımla falan seslenmedi ama.
Kaşlarıyla selamladı beni. Anlatabildim mi? Şöyle yani…
O kadar. Ben de kibarlık edip şöyle karşılık verdim.
Kaşlarımızla muhabbet ettik resmen. O şöyle yaptı,
ben böyle.
Gerçek bir sohbetti yani.
Şöyle bir şey var ki birinin ifadesine bakarak
beni televizyondan mı tanıyor
yoksa şahsen mi tanıyor, anlayabiliyorum.
İfadesinde şu vardı:
"Seni şahsen tanıyorum."
Ama onu tanımıyordum. Kimdir, bilmiyordum.
"Onu nereden tanıyorum?" diye düşündüm. Sorsam ayıp olacaktı.
Nereden tanışıyoruz diye sorsam
ve okulda altı yıl yan yana oturmuş çıksak.
Rezalet resmen.
Ben de sormadım.
Ben bunları düşünürken bana doğru bir adım attı.
Kaşlarımızsa hâlâ diyalog hâlindeydi.
Ben de ona doğru adım attım ve dedim ki
"Siktir! Nereden tanışıyoruz? Belki de bir kuzenimdir."
Geniş bir sülalem var.
Onu nereden tanıdığımı düşünürken o iyice yaklaşıyordu.
Sonra elini uzattı, ben de uzattım.
Kaşlarımız da hâlen kalkıktı.
Birbirimize gülümserken düşünüyordum:
"Nereden tanıyorum?" Kardeşlerimden biri olabilir.
O kadar kardeşim var ki bazen adlarını Google'latıyorum.
El sıkışırken "Kim bu?" diye düşünüyordum.
Sonunda elimi geri çektim
ve avucuma bakınca 20 avro gördüm.
"Nasıl yani?" dedim. "Satış yaptığını sandım." falan oldu.
Olay şu ki nihayetinde ona cidden mal sattım
ama hâlâ kim olduğunu bilmiyorum.
Hazır konusu açılmışken,
birinize ot lazımsa gösteriden sonra girişin önünde olacağım.
Maskelerim ve otum yarı fiyatına.
Filtreli FFP2 var elimde.
İçine ot koyup çekebileceğiniz bir kutusu var.
Virüslere hayır diyelim.
Güzel.
Kökenime gelirsek,
yarı Faslı, yarı Cezayirliyim. Yani kendimden nefret ediyorum.
Evet.
Siyasete dair bir şeyler bilenlereydi bu.
Dürüst olmak gerekirse artık Türk olmak istemiyorum.
Bu geçiş çok kafanızı karıştırmış gibi görünüyor.
Herkes şöyle oldu:
Faslı/Cezayirli iken şimdi Türk mü oldu?
Türk olmadığımı biliyorum ama artık Türk olmak istemiyorum.
Olay şu ki çoğu insan Türk olduğumu sanıyor.
Yanlış anlamayın.
Gerçek bir Alman'ın Türk olduğumu sanmasına alındığım falan yok.
Ben de Almanlarla Hollandalıları ayırt edemiyorum.
Beni asıl rahatsız eden şey Türk olduğumu düşünen Türkler.
Çünkü küçüklüğümden beri
Türkler bana gelip şöyle derdi:
Türk olup olmadığımı soruyorlardı.
İkinci sınıftan beri
Almanya'da, Türkçe olarak
bana Türk olup olmadığımı
soruyorlar.
Hiç anlamıyordum.
Sonunda Türk arkadaşlarıma anlamını sordum.
"Evet Khalid, Türk olup olmadığını soruyorlar." dediler.
-"Ne diyeyim peki?" -"De ki:"
Anlamı da şuymuş:
"Hayır, ben Faslıyım."
Bir Türk gelip şunu sorduğunda:
Derim ki:
Bir sefer Köln'den geçerken herkes soruyordu:
Yanlışlıkla bir Türk protestosundan geçtim.
Elimde Fas bayrağı falan var. Kafaları karıştı, biraz kafalar karıştı.
Ama itiraf edeyim ki biraz Türkçem var
çünkü bir sürü Türk'le büyüdüm.
Almanya'daki herkes gibi.
Bu yüzden
Türklerin çalıştığı bir dükkâna girdiğimde
Türkçe konuşuyorum.
Onları Türkçe selamlıyorum. En iyi Türkçemle.
Girip dükkân sahibine diyorum ki:
Bunu yapmak şart.
Türk diline haiz bu. Türkçe muhabbet böyle ilerliyor.
İçeri girip diyorum ki:
Bazıları şöyle diyordur:
"Arapça selamlaşma bu. Esenlikler dilerim, demek."
Doğru diyorsunuz ama bu gördüğünüz Türkçe versiyonu.
Araplar "Sa­lamu alai­kum." der, Türkler ise şöyle:
Fazladan birkaç Ü ile.
Araplar ciddiyetle söylerken Türkler sırıtarak söyler.
Şöyle selamlarım:
Şöyle karşılık verir:
Ona Türkçe sorular sorarım.
"Nasılsın?" diye sorarım mesela.
Şöyle derim:
Türkçe cevaplar.
"İyiyim, sen nasılsın?" diyor yani.
Ben de cevaplarım.
"İyiyim, Tanrı'ya şükür." demek yani.
Sonra o sorar:
"Ne yapıyorsun?" diyor yani.
Hepsi bu kadar.
Türkçem sadece bu kadar.
Hatırladığım tek şey şu:
Onunla dalga geçtiğimi sandı.
Türkçe bildiğim bir diğer şey de şu: "Kız arkadaşın nerede?"
Çok komik, değil mi?
"Kız arkadaşın nerede?" Çok komik.
Sokaktaki bir Türk'e sormuştum.
Onu tanımıyordum. Bunu hiç komik bulmadı.
O yanımdan geçerken şöyle dedim: "Mehmet, Murat, Ali, Hakan?"
-"Efendim?" -"İşte Hakan! Biliyordum."
Kafası karıştı. Şöyle oldu…
"Neden onu soruyorsun ki?"
"Kız arkadaşımı tanıyor musun?"
Ben de onun benim kız arkadaşımın nerede olduğunu
sormasını bekliyordum çünkü harika bir cevabım vardı.
Acayip komik.
İlk sırada Türkçe bilen var mı hiç?
Sen bilir misin?
Kız arkadaşının nerede olduğunu soracağım,
sonra sen de bana aynı soruyu soracaksın.
Benim cevabım süper. Gülmekten öleceksiniz.
Ölmezseniz espriden anlamıyorsunuzdur.
Harika bir cevabım var. Hazır mısın?
Adın ne?
Akif mi?
Akif mi? Tamam. Müthiş isim.
-Kız arkadaşın var mı? -Hayır.
Adın yüzündendir.
Neyse, devam edelim. Tamam.
Tamam, hazır mısın?
Tamam. Kız arkadaşın yok. Anladım Akif.
"Benim kız arkadaşım evde ekmek yapıyor." demek yani.
Ama sonra bir Türk kızı gelip "Ayrımcılık yapıyorsun." dedi bana.
O yüzden artık sadece "Ekmek yapıyor." diyorum. Nerede yapacağı kendi kararı.
Kız arkadaşını yöneten bir Türk değilim.
Türk bile değilim.
Delikanlı, gülüşüne bayıldım.
-Adın ne? -Maurice.
-Maurice. Alman mısın? -Evet.
-Kız arkadaşın mı? -Evet.
Alman pasaportu var mı?
-Evet. -Evet!
Gurur duydum.
Tek önemli olan bu. Sana onun nerede olduğunu soracağım.
Tamam mı?
Sen de Türkçe cevap ver.
"Kız arkadaşım burada." şöyle deniyor bak.
Ya da kısaca:
Tamam mı?
Hazır mısın?
K - I - Z.
Kız.
Arkadaş, kız arkadaş.
Anladın şimdi, değil mi?
Burda Yayınları gibi ama R'yi vurgula.
Hazır mısın? Maurice, değil mi?
-Evet. -Herkes sessiz olsun.
Enerjiye ihtiyacı var. Sana inanıyorum.
Maurice için büyük bir alkış.
Çok iyiydi.
Çok iyiydi!
Seninle gurur duydum.
Harikaydı.
Gördünüz mü?
Ailem 60 ve 70'lerde gurbetçi olarak Almanya'ya gelmiş.
Bugün Köln sahnesinde bir Alman'a Türkçe öğretiyorum.
Entegrasyon diye buna derim.
Ve ben Türk bile değilim!
Bunu sana Fasça da öğretebilirdim. Fasçada şöyle deriz:
Ferha Sahbtik.
İki kelimede dört tükenmişlik.
Ferha Sahbtik.
Demek istediğim,
ailelerimiz çok şey yaşadı ve bir şey başlattı.
Bizim görevimiz bunu sürdürmek. Ben Khalid Bounouar.
Yaşasın RebellComedy.
Hanımlar ve beyler, alkışlarınız Salim Samatou için gelsin!
Teşekkürler!
Çok teşekkür ederim!
Teşekkürler. Çok teşekkür ederim.
Çok teşekkür ederim millet. Çok sağ olun.
Burada bulunmaktan ağlayacaktım az daha.
Teşekkür ederim. Medeniyete döndüğüme inanamıyorum resmen.
İki hafta öncesine kadar Bangladeş'te tıkılıp kalmıştım.
Dışarı çıkamıyordum. Felaketti.
Instagram takipçilerim büyük yalan atıyor olduğumu bilir.
Ama…
Yok, cidden. Oraya ailemi ziyarete gitmiştim.
Vikipedi'ye göre Bangladeşliymişim.
Gitmeyi çok istiyordum ve…
Oraya giden var mı?
Gitmeyin. Sakın. Primark satış departmanına gidin.
Hiçbir farkı yok.
Bangladeş'in bire bir simülatörü.
Bangladeş'e tek bir hava yolu uçuyor.
Hava yolunun adı da şu:
"Gardidi Hava Yolları." O kadar.
Dünyanın en dandik hava yolu şirketi.
Otobüs şoförleri bile onlara gülüyor. Tam facia.
"Ne gibi dandik?" dedin.
Hostesler benden yemek istedi. O ne lan öyle?
"Yemek servisi kaçta?" "Sen kaçta bize yemek vereceksin?" Facia.
Resmî pilot konuşması şöyleydi:
"Merhaba." Bitti. Bu kadar. Facia.
Şöyle oldum: "Kanka, sen…
Kanka, sen…
Pilotsun. Daha çok konuşmalısın."
"Tişört isteyen? Bir alana bir bedava." dedi. Bu kadar.
Sonra da gül satmaya başladı.
"Al kardeş. Al bakalım kardeşim. Güllerden al kardeş."
Fakir çocukların fotosunu gösterip "Lütfen güllerden al kardeş."
"Tamam ya, üç tane alayım bari. Ver bakalım." dedim.
Uçaktan korkuyorum.
Türbinlere bakmak için pencerenin yanına böyle oturdum.
Türbin falan yoktu ortada.
Sadece üç herif böyle yapıyordu, o kadar.
İnanıyorum uçabileceğime
İnanıyorum gökyüzüne dokunabileceğime
"Vay be! Gökyüzüne dokunabiliyorum! Başardım!" Yani…
Neden Bangladeş'e gittim peki?
Güzel soru.
Sırt çantasıyla seyahat için. Yapan var mı?
Bir kişi bile yok. Süper, helal!
Aynen öyle çünkü kültürel açıdan çok çeşitliyiz
ve sırt çantasıyla gezmek daha çok
beyaz pis hippilerin yaptığı bir şey.
Aynen öyle. Siz söylediniz, ben değil. Facia.
Koltuk altı kıl dolu, deodorant değil, limon kullanan…
"Karbon ayak izim kalmasın diye."
Sırt çantacı tipler.
Buna bayılan kim, biliyor musunuz?
En yakın arkadaşlarımdan biri.
Muhteşem İsviçreli meslektaşım Alain Frei.
Hepiniz tanıyorsunuzdur.
Harika. Muhteşem.
Harika.
Sen çok sağlam alkışladın. Adın ne?
Ne?
Kellmann mı? Sağlam adam. Kellmann. Süpermiş.
Sağlam adam Kellman. İyiymiş.
Onu tanıyorsun.
Çok coşkulu alkışladın. Süper.
Kellmann tanıyor. Alain'ı tanıyorsun.
Onun hakkında bilmeniz gereken tek şey, dünyanın en beyaz insanı olduğudur.
Kellmann'a sorun. Yüzde yüz.
Sadece iki şekilde bronzlaşabiliyor. Beyaz ve cilt kanseri.
Yeminle. Opak beyaz boya sürüp bronzlaşıyor.
Yüzde yüz. Yemin ederim.
Alain'ı albinolar güneşten koruyor. Güneşe "Beni al!" diyorlar.
Kes şunu Kellmann. Pislik yapma.
Kellmann, dostum. Ne yapıyorsun?
Kardeşim.
Bana bunu yaptırma ama.
Sırf beyaz olduğu için ten rengiyle dalga geçmek
tam bir şerefsizin yapacağı şey.
#beyazhayatlarönemlidir
Cidden millet, facia.
Kar ilk yağmaya başladığı zaman adam anında ortadan kayboluyor.
Kellmann'ın sözleri.
Işığı kapatsanız da hâlâ orada görünüyor. Gerçekten.
Ateş böceklerine özel ders veriyor. Gerçekten. Ateş böcekleri
"Bunu nasıl yapıyorsun? Sen bir çiftçisin." diyor.
Yeter! Kellmann, bana bunu yaptırma.
Ne pislik herifsin.
Kes şunu. Yetti ama.
Demin hayvanat bahçesindeyken kutup ayılarıyla dans etti.
Kutup ayıları "Sen de bizdensin kardeşim!" diyorlardı.
Kes şunu be adam! Yeter ama!
Kes şunu.
Çok pis bir adammış bu.
Böyle devam edemeyiz kanka. Yaptığın büyük şerefsizlik.
Hayaletleri korkutuyor. Yeter ama!
Demem o ki, adam İsviçreli.
Bana gelip şöyle dedi. "Salim, sırt çantasıyla seyahate çıkmalısın."
Bunun ne olduğunu merak ettiyseniz müthiş bir İsviçre Almancasıydı. Yemin ederim.
İsviçre Almancası normal Almanca'nın
Donald Duck'ın suda boğulduğu hâli gibidir.
İsviçre Almancası bu işte. Yemin ederim.
Yüzde yüz.
Facia. Gerçekten.
Gerçekten.
Donald, havlu ve sonra…
Ben… burada… değilim.
Facia.
Bana inanmıyor olabilirsiniz ama çatal bıçak takımına şöyle diyorlar.
Facia. Her şeyin üstüne yemin ederim.
Gerçekten.
Alain'la gezmenin berbatlığını anlatamam.
Bazen otelde aynı odada kalıyoruz.
Televizyon izliyorum diyelim
ve listede olmayan bir kanal çıkıyor. Karıncalanmış.
Şöyle ses çıkınca o "Anne? Baba?" diyor.
"Hayır kanka.
Televizyondan geliyor.
Televizyondan geliyor ses.
-TV'den geliyor kanka." -"Anne!" Lanet olsun.
Bir İsviçrelinin sahip olabileceği en kötü köpeğe sahip.
Pug cinsi köpeği var.
Onu ziyaret ettiğimde kimin konuştuğunu anlamıyorum.
İkisinin de sesi aynı. Şöyleler.
"Donald'lığı bırak. Ne yapıyorsun?" diyorum.
Faciaydı resmen.
Puglar İsviçreli gibi konuşmuyor mu sizce?
İsviçre Telekom'u arayıp telefonu pug'a verdim.
38 dakika konuştular. Yemin ederim.
Yüzde yüz.
Gerçekten. Facia.
Gerçekten.
İsviçre'ye gitmeyin sakın.
Oraya seyahate gitmek isteyenlere
Avusturya'yı tavsiye ederim. Çok daha iyi.
Avusturya'ya gidin ama Viyana'ya gitmeyin.
"Ağzınız açık kalacak." yerine
"Das haut's den Beidl auf'd Seitn." diyorlar.
Anlamına Google'dan bakabilirsiniz.
"Çükünüz yan yatacak." demekmiş.
Yemin ederim bakın. Kadınlar bile diyor bunu.
"Çüküm yan yatacak."
Yemin ederim millet.
Yemin ederim.
"Çükünüz yan yatacak."
Afrikalı Avusturyalılar başka bir şey diyor.
"Çükünüz kalçalarınıza vuracak."
Yemin ederim. Facia. Yüzde yüz.
Asyalılar da "Çüküm geri ortalanacak." der.
Orta iyidir. Saygı duyarım. Gerçekten. Facia.
Restorana gitmek aşırı yorucu bir şey.
Garson sürekli "Beğenmediniz mi?" diyor.
"Yok, güzeldi."
"Çükünüz 07.30'da, buradan görebiliyorum.
06.45 veya 07.15'te olmalı, yoksa…"
Para iadesi garanti. Harika.
Fark ettim de
şu an içinde bulunduğumuz durumu yaşamak çok fena.
Çünkü şu an olanlar,
burada klonlar gibi oturmanız falan, tüm bunlar…
Yok, cidden.
Şu an tarih yazılıyor aslında.
Şu anda tarihe tanıklık ediyoruz.
2100'de bunu tarih kitaplarında ele alacaklar.
Sonra içimizden biri
o zamana tanıklık etmiş biri olarak ortaya çıkacak.
100 yaşında Jeremy Pascal çıkıp şöyle diyecek: "Selam,
ben o zamana tanıklık ettim."
Çünkü…
Karnında "O zamana tanıklık ettim." diyen bir dövme olacak.
2100'deki tanıklar bugünküler kadar iyi anlatmayacak tabii.
Biz okuldayken hep II. Dünya Savaşı'nı görmüş biri olurdu.
Her Alman, Hitler'e karşıymış. Tabii ki.
Hepsi. Bunu kanıtlayacak bir şey yok ki.
Hitler'le takılırken Instagram'da selfie çeken yoktu.
#hitadamlatakılmaca
Öyle bir şey yok. Cidden.
#iyiniyetliydi
Ama yok böyle şeyler. Dediğimi anlatabiliyor muyum?
Yok yani.
İstedikleri gibi sallıyorlar. Hepsi aynı hikâyeyi anlatıyor.
"Hitler tam bir puşttu. Yüzüne de söyledim.
O küçük bıyığını alıp kıçına soktum. Siktirsin gitsin dallama puşt!
Gel bakayım buraya piç kurusu! Derdin ne senin?
Ya sen Göring? Dombili!
Big Mac'ini saklardım.
Domuz pirzolası verirdim. Himmler'in gözlüğünü saklardım."
"Ben üstün ırkım." Böyle şeyler anlatıyorlardı işte.
En kötüsü de, bugünün influencerlarının
2100'de de influencer olacak olması.
Ama 100 yaşına gelmiş ve şöyle diyen yaşlı influencerlar:
"Selam arkadaşlar. Size de kateter mi lazım? Yukarı kaydırıp alabilirsiniz.
Kateter.
Kaydırın.
Lütfen millet.
Seninki de kalkmıyor mu? Kaydır!
'Sarkıkçük' kodunu kullanarak yüzde 20 indirim kazanabilirsiniz.
Hemen alın!"
Yani bugünden çıkaracağımız ders şu:
Avusturya'ya gitmeyin,
Zürih'e de gitmeyin, Japonya'ya gidin ama.
Japonya mükemmel bir ülke. Giden var mı?
İki kişi, helal.
Japonya'nın neresi?
Tokyo. Oraya hiç gitmemiş olsaydım ben de orayı derdim.
İstediği gibi attı kafadan. Mükemmel ya. Süper.
Beni doğrulayacaktır.
Adamlar olayı çözmüş. Gerçekten bakın.
Biz koronayı yaşarken…
Tuvalet kâğıdı stoklayan insanları gördünüz mü?
"Ne? Ölümcül bir virüs mü? Hemen götümü garantiye almalıyım.
Götüm ne olacak? Götümü nasıl temizleyeceğim? Ne yaparım sonra."
Müslümanlar ise
"Kardeş, al şu su kabını da kapa çeneni lan." derdi.
İşte böyle.
Japonya'da öyle değildi. Adamlar aşmış.
Ne tuvalet kâğıdı ne su kabı var.
Otomatik yağmur dansı püskürten tuvaletleri var adamların resmen.
Oraya oturup bir tuşa basıyorsunuz ve Japon yağmur dansı başlıyor.
Yemin ederim. Kıçınıza su tabancası sıkılıyor sanki. İşte bu.
Yemin ederim.
Yok, cidden.
Tuvalete bakınca Squirtle ve Blastoise'un idmanını izliyorsunuz gibi.
"Üç göt daha gelirse tura hazırız demektir."
Japon birine şöyle dedim:
"Kardeşim, çok güzel yapmışsınız…
Çüküm kalçalarıma vuruyor gerçekten. Süper bir şey.
Ama tuvalet kâğıdı nerede?" Kendini kaybetti.
"Şerefsiz batılı sürüsü sizi.
Kıçınızı silip tuvalete atmak için milyonlarca ağacı öldürüyorsunuz.
İnsanlığın yüz karasısınız."
Ben de "Sakin ol bakalım yunus katili.
Ne hakla konuşuyorsun ki sen bir kere?
Abi, biraz önce balinalı sandviç yedin. Sakin ol dostum.
Bence çeneni kapa da otur sen dostum." dedim.
Japonlar kendini bizimle kıyaslayamaz.
Bütün gün ne yiyorlar ki sanki?
Balık, pilav, miso çorbası falan var anca orada.
Bütün gün böyle şeyler yerseniz günün sonunda koyun gibi sıçarsınız.
Bağırsak hareketleri üç saniye sürer.
Bu kadar.
Tek bir çömelmeyle biter.
Sumo'yu da böyle bulmuşlar zaten.
Aynen böyle.
Bu kadar.
Bu Japon halkı sabahın üçünde tıka basa
kebap yemenin nasıl bir şey olduğundan anlamaz tabii.
Radyoaktif acı soslu, baharatlı peynirli nuggetlardan da.
Bu kadar radyoaktif şey yerseniz
ertesi gün Hiroshima gibi bir şey çıkarırsınız.
Bu da biraz zaman alabilir.
O zaman en az bir ağacın kesilmesi gerek.
Koca bir ağaç lazım. Aksi takdirde geçmiş olsun.
Sağ olun. Benim için büyük zevkti.
Hanımlar ve beyler,
büyük alkışlarınız İsviçreli komedyen
Alain Frei için gelsin!
Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
Teşekkür ederim!
Çok güzel! Teşekkürler!
Teşekkürler!
Başlamadan önce bir şey söylemek istiyorum.
Benim için çok önemli bir şey.
O kadar da beyaz değilim.
En başta bunu açıklığa kavuşturayım dedim.
Bu etkinliği gerçekleştirebildiğimiz için çok mutluyuz.
Evet, sizler için bir alkış alayım. Gerçekten.
Sizin için ekstra şık giyindim. Güzel, değil mi? Sağ olun.
Aslında…
Takımımın, esprilerimden daha çok alkış alması üzücü.
-"Gösteri nasıldı?" -"Alain şıktı.
Annesi çok sevinecektir."
Arkadaşlar, size karşı çok dürüst olacağım.
Komedyen açısından her gösteri farklı olur.
Sizi neyin beklediği bilinmez.
En sıra dışı gösterim güneyde, Nürnberg'de olmuştu.
Seyirciler acayip iyi vakit geçiriyordu, çok eğleniyorlardı.
Bağırıp çağırıyorlardı falan.
İlk sırada oturan bir hanım deliler gibi gülüyordu.
Kafayı yemişti resmen.
Sürekli şu hâldeydi:
Biri çok coşkulu güldüğü zaman sizin de öyle gülesiniz gelir ya hani?
Ben de böyle:
O da böyle:
Ben yine böyle:
Sonra birdenbire bum! Kadın devrildi.
Ben böyle oldum:
Gösteriyi yarıda kesmek zorunda kaldık.
Bir doktor getirdiler.
Kadını kaldırdılar falan.
Kadın düzelmeye başlayınca ben de doktora sordum:
"Demin ne oldu öyle ya?"
Şöyle dedi:
"Bay Frei, bu kadın gülme krizine girmiş."
Böyle bir şey varmış gerçekten.
Kadın o kadar gülmüş ki
dolaşım sistemi çökmüş meğerse.
Sadece bir milisaniyelik de olsa ilk hissiyatım neydi biliyor musunuz?
Gurur.
Uzun sürmedi ama! Çok çabuk geçti!
Çok uzun sürmedi!
Annem arayıp "Gösteri nasıldı?" dedi.
"Az kalsın birini öldürüyordum. Çok komiğim be."
Bu kahkaha bana neyi hatırlattı, biliyor musunuz?
Bir klişe vardır hani.
Şöyle yaparsınız ya hani…
Bir arkadaşım var
ve bunu gerçekten yapıyor!
Sürekli şöyle:
Bunu neden yaptıklarını biliyorum.
Çünkü insanlar bunun ne kadar şirin göründüğünü
ve onlara kızamayacağınızı biliyorlar.
İmkânsız. Rashid'e arabamı vermiştim ve dedi ki:
"Alain, arabanla kaza yaptım."
"Rashid! Bunu nasıl yaptın?" falan oldum.
"Gel bakayım buraya ufaklık. Çok şirinsin!"
İsviçreliyim. Bizimle ilgili klişelerden de çok sıkıldım.
Bir gösteriden sonra bir adam bana
"Siz İsviçreliler hep çok zengin oluyorsunuz, değil mi?" dedi.
Ben de
"Evet." dedim.
Sonra onu satın aldım.
Cidden, artık benim malım.
Küçük bir Alman.
Dolabımda yaşıyor.
Onu hiç dışarı çıkarmıyorum. Doğru söylüyorum. O benim!
Onu satın aldım.
Sadece yabancılar alkışlıyor. Gördünüz mü?
"Cidden yaptın mı bunu?" oldular.
Ben…
Ben sahnede çok nadiren politik konulara girerim.
Biraz sağcı bir Alman partisiyle ilgili birkaç espri yaptım.
AfD ile ilgili. Sırf aynı fikirde olmadığımız için değil.
Demokrasi var sonuçta. Müsamaha etmeliyiz.
Onlara neden mi katlanamıyorum? Daha fazla saçmalık kaldıramadığımdan.
Artık saçmalıklara tahammülüm yok.
Bana mantıksız gelen şeylere de öyle.
AfD ve PEGIDA batının İslamlaşmasına karşı
birlikte büyük bir protesto düzenledi.
Ellerinde pankartlarla yürüyorlardı.
Ön tarafta, kocaman bir pankartla duran bir adam vardı.
Orada yazan şeyi söyleyeceğim şimdi.
"Yabancı tecavüzcü istemiyoruz!"
Kimse istemez bunu!
Ben de istemiyorum!
Bir partiye gidip "Tecavüzcü gelmedi mi daha?" demedim hiç.
Sonra kapı zili çalıyor, "Merhaba! Ben geldim, tecavüzcünüz!"
"Bir saniye. Ne tür bir tecavüzcü?"
-"Alman olan." -Tamam, gir o zaman."
Bu saçmalıkları kaldıramıyorum artık.
Siyahi Hayatlar Önemlidir protestolarına karşı protestolar olduğunu görmüştüm.
Şöyle diyorlardı:
"Bizimle aynı haklara sahip olmak istemelerinin doğru olduğunu sanmıyorum."
Amerika'da röportaj yaptıkları bir kadın şöyle demişti.
Siyahilere karşı bir garezi yokmuş,
siyahilerin ve beyazların bir bütün olduklarını düşünmüyormuş.
Bakın, 21'inci yüzyılda yaşayan yetişkin bir kadın diyor bunu.
Siyahilerin ve beyazların bir bütün olduklarına inanmıyor.
Size bir şey söyleyeyim.
Dünyada siyahların ve beyazların
bir bütün olmayacağı tek bir yer var.
O da çamaşır makinesi.
Tek yer orası.
Sadece orası.
Başka her yer uyar.
Sadece orası.
Sadece ve yalnız orası.
Bir abim var.
Kardeşi olan herkes için bir gerçek vardır.
Bilimsel olarak da kanıtlanmıştır.
Kardeşler arasında her zaman
bir yakışıklı,
bir de komik vardır.
Bu bir gerçek.
"Hayır! O sizde öyle olmuş." diyorsanız komik olan sizsiniz demektir.
Sadece yakışıklı olanlar güldü.
"Hadi gülsene Quasimodo.
Senden bahsediyor. Gül!"
Bizdeki durumu merak ediyorsanız
tahmin edebilirsiniz.
Komik olan benim.
Yakışıklı olan abim. Manken gibi yüzü var.
Ondan nefret ediyorum.
Her zaman çok olgundu.
Doğuştan yetişkinmiş. Takım elbise ve monoklüyle doğmuş resmen.
"Banka hesabım nerede?" Her zaman çok olgundu.
Çocukken onu alışverişe gönderebilirdiniz.
Dört yaşındayken.
Annem "Michael, markete gidebilir misin?" dediğinde
"Başüstüne anneciğim." Böyle malca konuşurdu.
Beni gönderemezlerdi ama. "Süt al." Döndüğümde…
-"Süt nerede?" -"İçtim."
-"Para üstü nerede?" -"Yedim."
Çok aptal bir çocuktum.
Herkes benimle dalga geçerdi.
Down sendromlu bir komşumuz vardı.
O bile "Vay be, çok aptalsın!" derdi.
Bu esprimde bir sorun yok bence.
Down sendromlu insanlarla çalıştım
ve kocaman yürekleri olan şahane insanlardı hepsi.
Gülmeye bayılıyorlar.
Bu espriye en çok komşum gülerdi mesela.
Espri kaldırabilmek muhteşem.
Bir keresinde sahnede bu espriyi yapınca
seyircilerden biri şöyle oldu:
Dedim ki "Olayın güzelliğine bakın!
Bu espriyi yaptım
ve en çok down sendromlu kişi güldü buna."
Dönüp "Hayır, değilim." dedi.
Çok zordu.
Arkadaşlar…
Abim…
Ben aptaldım ama o da aptaldı.
Bana kıyasla akıllıydı sadece.
Kardeştik sonuçta ve birbirimizle hep yarış içindeydik.
Aptalca konularda. Şöyle saçma sapan şeylerde:
"Senden uzun süre bisiklet sürebilirim."
"Hayır, ben senden daha uzun sürerim."
Sonra sekiz saat boyunca daire çizerdik.
İki tane kuş beyinli gibi.
Annemi ziyarete gelenler "Çocuklar nasıl?" dediğinde
"İkisi de aptal.
Camdan baksanıza mesela.
Sekiz saattir daire çiziyorlar böyle.
Soldaki çirkin olan daha aptal." derdi.
Evet.
Aptal bir çocuktum.
Her zaman hayvanları
ve hayvan belgesellerini izlemeyi çok severdim.
Bir daha asla işinize yaramayacak şeyleri öğreniyorsunuz.
Tam da zamanımıza uyan bir şey görmüştüm.
Ve bu gerçekten de doğru.
Bir tür deniz yıldızı var
ve bu deniz yıldızlarının yüzde 20'si
anüssüz doğuyor.
Göt delikleri yok
ama hayatta kalabiliyorlar.
İçlerine sıçıyorlar.
Hayatları boyunca yapıyorlar bunu. Birikiyor öyle.
Onlar için sorun değil.
Sıçtıkça sıçıyorlar ve bu birikiyor.
En tepeye çıkana kadar birikmeye devam ediyor
ve en sonunda kafalarında sadece bok oluyor.
Yemin ederim aynı durumu yaşayan insanlar tanıyorum.
Tıpatıp aynısını.
Gerçekten! Kafaları tamamen bok dolu.
Şununla bitireceğim. Çok ilginç bir şey daha fark ettim.
Almanca'da bazı cümleler var mesela.
Günlük hayatta olmasa da filmlerde söyleniyor.
Polisiye bir film izlerken adam şöyle dedi:
"Bayım, affınıza sığınarak söylüyorum…"
Günlük hayatta kullanmıyoruz bunu. Denedim de.
Mickey D's'te ödeme yaparken
kız "Ketçap mı mayonez mi?" dedi. Ben de "Affınıza sığınarak ikisi de." dedim.
Aldatmacalı bir cümle aslında.
Çok kibar olduğu için
sonrasında ne istersen yaparsın.
Filmdeki adam gibi.
"Bayım, affınıza sığınarak, bir şey bildiğiniz yok."
Diğeri bile "Haklı olabilirsin." dedi.
Deneyin bak.
Önümüzdeki hafta işe beş saat geç gidin.
Hiçbir şey olmamış gibi sakince girin.
"Selam, ne haber?"
Patron size "Bu da ne böyle? Bu kadar geç mi gelinir?" dediğinde…
…"Efendim,
affınıza sığınarak,
al sana!"
"Bu ne cüret!" diye sinirlenirse de şöyle yapın:
Geldiğiniz için çok teşekkür ederim!
İyi eğlenceler! Çok teşekkürler!
Teşekkürler!
Hanımlar ve beyler, karşınızda Hany Siam!
Ha siktir!
Kesin şunu!
Dostum!
Ne olağanüstü bir enerji! Harika! Muhteşem!
Burada olduğum için çok mutluyum.
Hanımlar ve beyler,
abartılı politik doğruculuğu hiç sevmem.
Birçok insan fazla hassaslaşmaya başladı bence.
Ama bu yüzden yaygara yapmak yerine
bunu kendi lehime kullanmaya başladım.
Bir ara ırkçılık kozunu kullanmaya başladım.
Ama tamamen bağlam dışı.
Sinemaya gitmiştim.
Patlamış mısır standında uzun bir kuyruk vardı.
Sıraya kaynak yaptım ve arkamdaki kadın şöyle dedi:
"Arkaya geç."
"Sen bana zenci mi dedin şimdi?"
"Hayır, asla! Obama'yı çok severim!" dedi.
En sonunda o pes edince şöyle oldum:
"İyiymiş! Bir daha denerim bunu."
Filmden sonra yemek standına gittim.
Yine uzun bir sıra vardı ve yine sıraya kaynak yaptım.
Arkalardaki bir adam "Dostum, arkaya geç." dedi.
"Fırsat bu fırsat." dedim o an.
"Sen bana zenci…"
"Ha siktir!
Benden daha siyahi!" oldum.
Durumu tersine çevirip "Bana zenci mi dedin sen?" dedi.
"Hayır, asla! Obama'yı çok severim!" dedim.
Kaçtım! Kaçtım!
Ondan sonra bir daha ırkçılık kozunu kullanmadım.
Bir istisna dışında.
Öncelikle kökenimden bahsedelim.
Aslında bu konuyu pek konuşmam ya da düşünmem
çünkü kendimi bununla tanımlamam.
Ama çoğu kişinin kökenini dile getirmesini ve önemli bulmasını anlıyorum.
Geçenlerde şehirde yürüyüşe çıkmıştım
ve gerçek bir siyahi Afrikalı yanımdan geçti.
Yürüyordu.
Bana baktı.
Başıyla selam verip geçti.
"O da kimdi lan? Beni biriyle karıştırdı herhâlde." oldum.
Birkaç dakika sonra başka bir siyahi Afrikalı geçti.
Yürüyordu.
Bana baktı.
Ve devam etti.
Sonradan kafama dank etti. Şöyle demek istiyorlardı: "Selam kardeşim.
Bizler aynı zorlukları çektik.
Kölelik falan filan."
Ama o an çok vicdan azabı çektim
çünkü benim ailem Mısırlı.
Piramitleri duydunuz mu hiç?
Dostum, köleliği biz icat ettik!
Yani, bu…
Dostum, Karındeşen Jack'in çıkıp şöyle demesine benziyor bu:
"Yakın duralım. Dışarıda bir katil var."
Ama birkaç yıl önce piramit inşaatçılarının köle olmadığını,
adil ücret alan işçiler olduklarını gösteren
bir kanıt çıktı ortaya.
Bunu duyduğum anda "Yalan haber." diye düşündüm.
Mısırlıların nasıl çalıştığını biliyorum. Mahmud'un teki bir kanıt uydurmuş işte.
Mısır'ın itibarını kurtarmak için.
"Vallahi bu papirüsü buldum.
Hiyerogliflerde herkese para verdiğimiz yazıyor."
"Bir dakika!
Keçeli kalemle yazılmış bu!"
"Almanlar niye böyle kuralcı?
Keçeli kalemi biz Mısırlılar icat ettik!"
Siyahi insanlar hâlâ bana kafa sallayıp selam veriyor falan filan.
"Bizler aynı zorlukları çektik."
Ben de şöyle oluyorum "Hayır dostum, siz çektiniz.
Sizler 'Halkımı bırakın!' takımındayken
ben şu takımdaydım:
Hiçbir yere gitmiyorsunuz!
Hiçbir yere gitmiyorsunuz.
Hayır, olmaz."
Siyahilerin beni selamlamasından
ve kötü hissetmeme neden olan bu durumdan kaçınmak için
artık bir siyahi bana her baktığında böyle yürüyorum.
İşe yarıyor! İşe yarıyor!
Çoğunuz şöyle düşünüyordur kesin:
"Şu herife bak, biraz tuhaf gibi."
Haklısınız da.
Kesinlikle. Oy vermemin asıl sebebini biliyor musunuz?
Siyasette mesela.
Tüm kutucukları işaretlemeyi isteme tiki var bende.
Önüme gelen kutuyu işaretlerim.
"Selam Hany. Kime oy verdin? SPD'ye mi?"
"Hepsine verdim."
Okuldan beri böyle bir tikim var.
Cidden. "Evet. Hayır. Belki."li aşk mektupları vardı ya hani?
Elime geçerse hepsini işaretlerdim.
Kızların hoşuna giderdi.
"İnanmıyorum, Henry çok gizemli." falan olurlardı.
"Hayır, ben Monk dizisindeki adam gibiyim."
Kadınların gizemli erkeklerle neden bu kadar ilgilendiğini hâlâ anlamam.
Anlamıyorum.
Hanımlar, gizem asla iyi bir şey değildir.
Hiç şöyle diyen bir adamla karşılaştınız mı?
"Sana bir sırrımı söyleyeceğim.
Ben bir milyonerim.
Ne? Sorun olmaz mı yani?
Sonunda kredi kartımla ilgilenen birini buldum." Hiç olmamıştır bu!
Benim sırrım, kutucuk işaretleme takıntım.
Bu tik benim sonum olacak.
Sigortamın ne kadar pahalı olduğunu biliyor musunuz?
O form beni mahvetti!
"Mevcut rahatsızlıklarınızı işaretleyin."
Siktir!
-"Hemoroidiniz var mı?" -"Artık var."
Ama arkadaşlar… Oy vermek demişken…
Bence oy vermek yalnızca bir Nazi'nin
oyunu geçersiz kılma açısından çok önemlidir.
Çünkü birçok aptal oy kullanabiliyor.
Mesela internette bir gey Nazi gördüm geçenlerde.
Gey bir Nazi!
Ciddi ciddi şöyle demiş:
"Aman Tanrım!
Bu Müslümanlar
bütün erkeklerimizi elimizden kapıyor!"
Bir dur orada!
Bence bu o kadar da büyük bir tehlike değil.
Hayatımda hiç şöyle diyen bir Müslüman görmedim:
"Kardeşim, Ramazan'dan sonra kendimi has sucukla ödüllendireceğim!"
Hiç görmedim!
Hiç görmedim ama kim bilir? Belki de vardır.
Bu dünyada her şey mümkün.
Yani sizin karşınızda Almanya'da doğmuş bir siyahi,
eşcinsel evliliğini destekleyen bir Arap
ve okulda İbranice öğrenmiş, Müslüman bir ailenin çocuğu var.
Bu dünyada her şey mümkün.
Her şey.
Evet!
Hem de iyi biriyim.
Neden güldünüz?
Gerçekten iyiyim. Kimsenin morali benim yüzümden bozulsun istemem.
Mesela bir süre önce
her beş yılda bir olduğu gibi bir kadınla flört ediyordum.
Ve nasıl desem, "Vay!" dedirtecek bir kadın değildi.
Daha ziyade "Vay."
Benimle muhabbete de şöyle girmişti. "Selam şeker şey!
Numaranı versene."
Bir türlü şöyle diyemedim: "Üzgünüm ama kikloplarla çıkmam."
O yüzden şöyle bir şey sallamam gerekti:
"Pardon! Je ne peux parler allemand!"
"Mais je peux parler français!"
"Mi scusi! Non parlo tedesco!"
"Ma io parlo italiano!"
Siktir!
"Yuh be!" falan oldum.
Arkadaşlar!
Bir türlü kurtulamadım!
Onunla iki yıl birlikte oldum.
Ar…
Arkadaşlar!
Sandı ki…
Siyahi bir Türk olduğumu sanıyordu.
Öyle bir şey var mı ki?
Hiç görmedim!
Ama en sonunda ondan ayrılmayı başardım.
En sonunda başardım.
Sadece doğru zamanı beklemem gerekti.
"Hany!
Bana biraz çikolata bırak demiştim!"
"Sen bana zenci mi dedin?"
Ve anında sıvıştım.
Benim adım Hany Siam!
İnanılmazdınız!
Muhteşemdiniz!
Teşekkürler!
Teşekkürler! Sizi seviyorum!
Teşekkürler!
Hanımlar ve beyler, RebellComedy'nin kurucu ortağına kocaman bir alkış!
Karşınızda Ususmango!
Ne haber?
Çok güzel!
Çok güzel. Ne haber?
Her şey yolunda mı Köln?
Harika. Burada olduğum için çok mutluyum.
Gerçekten. Sizleri çok özledim.
Hiçbirinizi tanımıyorum ama…
Biraz hayali de olsa sizleri çok özledim.
Bilemiyorum… Burada olduğum için çok mutluyum.
Evde üç çocuğum var. Şu an üç çocuk sahibiyim.
Burada olduğum için aşırı mutluyum o yüzden.
Gerçekten çok hem de…
Ara verdim, bir ara vermiş oldum.
Aynen öyle.
Çoğunuz iki çocuğumu RebellComedy hikâyelerinden tanırsınız.
Her nasılsa şu an üç çocuğum var.
Belki siz çözersiniz.
Üç çocuğum var.
En büyük kızım 11 yaşında.
Oğlum dokuz.
En küçük kızım beş yaşında.
Kendime hep şunu hatırlatıyorum:
Diğerleri çok büyüdü ama beş yaş çok güzel bir yaş bence.
Çok hoş bir yaş
çünkü bir baba ya da anne olarak onları her gece uyutuyorsunuz.
Siz olmadan uyuyamıyorlar.
Kızımla bir ritüelimiz vardır hep.
Onu yatağa yatırırım, sonra da masallar anlatırım.
Bazen şarkı söylerim veya bazen de yarış içine gireriz.
Karşılıklı, ufak bir rekabet.
Belki siz de biliyorsunuzdur. Şöyle oluyor:
"Babacığım, seni o kadar çok seviyorum ki…"
O bir şey söylüyor ve ben de onu geçiyorum.
Hayata dair hiçbir fikri olmadığı için hep şöyle sanıyor…
Beni geçebileceğini sanıyor.
Benden üstün olduğunu düşünüyor.
Sen ne bilirsin ki? Üçüncü çocuksun be.
Üçüncü çocuksun sen, benim heybem dolu.
Yani…
Emektarlar gibi, ben de babaktarım.
Her şeyi yaparım. Beni geçemezsiniz.
Unutun onu.
Benim olayım bu.
Geçenlerde aynı şeyi yaptım.
Onu yatağa yatırdım ama zamanla yarışıyordum.
Bazen hiç vaktiniz kalmamış gibi sabırsızlanırsınız ya?
Hissetti. Çocuklar bunu hemen hissediyor.
Bunu fark etti. "Bir işi var, gösteriye çıkacak.
Onu burada daha çok tutayım.
Onu burada tutayım."
Sonra şöyle dedi:
-"Baba, o oyunumuzu oynayalım mı?" -"Olur."
Şöyle başladı:
"Baba, seni gökyüzündeki yıldızlar kadar seviyorum."
Gökteki yıldızları kaç kez duydum biliyor musunuz?
Bardaki bir kadından daha çok duydum.
Anladınız mı? O an "Yeni bir şeyler üret ya." falan oldum artık.
İçimden şöyle diyordum aslında…
Dışımdan "Ay ne kadar çokmuş." derken
içimden şöyle diyordum:
"Çok basitti be!"
Çöp, beş para etmez. Duyduğum en kötü şey.
Biraz hayal kırıklığına uğramıştım ama…
Dedim ki "Ay ne kadar çokmuş.
Ama ben de seni tüm galaksideki yıldızlar kadar seviyorum."
"Bir sürü yıldız vardır, değil mi?" dedi.
"Evet." dedim ve devam etti.
"Baba, seni kum havuzundaki kum tanecikleri kadar seviyorum."
Şöyle oldum:
"Onca şey arasından minnacık kum havuzunu mu seçtin?
Yahu insan gider… Tamam, neyse!"
"Ay ne kadar da çokmuş.
Ben de seni plajdaki kum tanecikleri kadar seviyorum."
"Vay canına, bu çok fazla, değil mi?" oldu.
"Evet, çok fazla tabii." dedim.
Dedi ki: "Babacığım, bir tane daha var. Babacığım, ben seni
plajdaki ve okyanus zeminindeki, çünkü orada da kum var,
ve Suudi Arabistan çölündeki kum tanecikleri kadar seviyorum."
"Eh, fena değil." falan oldum.
Çünkü hiç vaktim kalmamıştı.
Vaktim kalmamıştı.
"Helal olsun ama gitmem gerek." falan dedim.
Helal falan ama ona son bir şey daha diyeyim ki artık uyuyabilsin.
Öldürücü darbe demeyelim de
uyutucu darbe diyelim. Ona bir…
Ona uyutucu bir darbe vuracaktım.
Şöyle dedim: "Tatlım, seni o kadar seviyorum ki…
Seni o kadar seviyorum ki
birden Almanya'yı tekrardan saran ırkçılar kadar."
O da şöyle dedi:
"Sahiden mi? O kadar çok mu baba?
Evet, ben de seni baba."
Direkt uyudu.
Çok sevindim tabii, mutlu oldum.
Çok acayip.
Hayvanat bahçesini hep çocuklarla ilişkilendirmişimdir.
En son hayvanat bahçesine çocuklarımla gittim.
Ama en küçüğü daha doğmamıştı.
Sadece iki çocuğum vardı.
Çok acayipti.
Üçümüz birlikte Köln Hayvanat Bahçesi'ne gittik.
Bilir misiniz bilmem ama,
Köln Hayvanat Bahçesi'ne üç kişilik bilet aldığınızda
batıyorsunuz resmen zaten.
İçerideki her şey de çok pahalı.
Patates kızartması 5000 avro.
Peluş hayvanlar bir milyon. Aşırı pahalı.
Etrafta dolaşırken, bunlara bakmasınlar diye başlarını çevirip durdum.
-"Bakmayın." -"Neden?"
"Haram. Şuraya bakın…
Oraya bakmayın, hayvanlara bakın."
"Hayvanlara bakın." falan diyordum.
Hayvanlara baktılar.
Bu sırada ben de haritaya bakıyordum.
Nereye gidebileceğimize bakıyordum ama hayvanlara değil.
Aksine… Hayvanat bahçesindeki baloncuyu bilir misiniz?
Bilir misiniz?
Bazilyon tane balonu olan bir adam var.
Hepsi de helyum balonlar.
O adamdan nefret ediyorum.
O adamdan aşırı nefret ediyorum.
Çünkü bir balonun ücreti altı avro.
Çok pahalı ve belli yaştaki bir çocuk onu görünce
bir tane istiyor ve olmaz diyemiyorum.
Ben olmaz diyemediğimden altı avrom daha gitmiş olur.
Bunlar elinizden bıraktığınızda
havaya uçan balonlardan
ve altı avronuz gökyüzüne karışıp gidiyor.
"Başardım." dedim, planım işe yarıyordu.
Onu görmedik.
Ama tam son kısımda dikiliyordu adam.
Bölüm sonu canavarı gibi.
Orada durmuş bana sırıtıyordu. Stephen King filmi gibiydi.
Elinde bir sürü balonla şirin şirin durup sırıtıyordu.
"Ondan nefret ediyorum. Piç herif."
Çocuklarım onu hemen gördü.
-"Baba, balon." -"Olmaz."
-"Baba, ne olur! Bir tane lütfen!" -"Tamam, peki."
Ondan nefret ediyorum. Adamın yanına gidince oğluma sordum:
-"Hangisi olsun?" -"Bob Usta."
"Tamam, bir tane Bob Usta verin."
Balonun ipini alıp
oğlanın bileğine düğümle bağladım.
Altı avro havaya uçmasın diye.
Eline büyük bir düğüm attım.
Eli şöyleydi:
Sonra kızıma sordum: "Sen hangisini istiyorsun?"
-"Barbie!" -"Bir Barbie lütfen."
Balonu alıp buna da bir düğüm attım.
Şöyle bir şey var ki
kızım o an, oğlumdan iki yaş büyük olduğunu hissetmek istedi.
"Kocaman kızım ben. Bağlamana gerek yok. Tutarım." dedi.
-"Olmaz bağlayacağım." -"Hayır, kaçırmam, söz."
"Tamam ama sıkı tut."
Onlara balon aldığım anda general kesildim birden.
Sürekli kontrol ediyordum: "Neredeler?"
"Bak bileğimde." diyorlardı.
-"Sıkı tutun!" -"Tamam baba, tutuyoruz."
Tek bir görevim kalmıştı.
Adam "12 avro." deyince "Zıkkım olsun." dedim.
Altı avronun havaya gitmesine izin vermeden
onları çıkış bölümden arabaya götürmem gerekiyordu.
Görevim buydu. Tek istediğim arabaya ulaşmaktı.
Arabaya ulaştık. Kapıyı açtık, bir çocuk bindi, balon girdi, kapı kapandı.
Diğerinde sıra. Kapı açıldı, çocuk bindi, balon girdi, kapı kapandı.
O an rahatladım.
Yalnızca o an rahatlayabildim.
Kapımı açtım, bindim ve yola koyulduk.
Eve giderken, ne kadar tuhaf bir gezi olduğunu düşünüyordum.
Ne kadar para kaybettiğimi.
Topluyordum: "İçeri girmek için bir milyon, artı balonlara 12 avro."
Aslan orada yoktu bile. Böyle saçmalık mı olur be?
Nihayet eve varmıştık ve yine generalliğim tuttu.
-"Neredeler? -"Burada."
-"Sıkı tut." -"Tutuyorum baba."
Oğlum şöyleydi:
Kendinden emindi, düğümlenmişti. "Tamam, güzel." dedim.
İçeri girdim. Oğlum içeri girdi. Balon içeri girdi.
Kızım çok yavaş geliyordu. "Sıkı tutuyorum!"
Sonra birdenbire balonu bıraktı.
Kapının bir metre önünde.
"Baba, balonum!
Baba, özür dilerim!
Balonum!"
Oğlum böyleydi:
"Tamam, olsun." dedim.
Oğlum mutluydu ama kızım durmadan ağlıyordu.
Oğlum buna dayanamadı.
Çok yufka yüreklidir. Ablasının ağlamasına dayanamadı.
Bir an şöyle dedi:
"Benimkini al!"
Şöyle oldum: "Vay! Ne koca yürekli bir çocuk!
Ne harika biri. Onun gibi olmak istiyorum. Değişelim.
Gerçekten. Müthiş adammış."
Kızım şöyle dedi:
"Hayır, o çok çirkin."
"Nasıl bir insansın sen?" oldum.
Ona kızamıyordum da. Ağlıyordu, ben de çok üzüldüm.
Ne ben ne de oğlum onu sakinleştirebiliyorduk.
Sonunda oğlum artık dayanamadı ve şöyle dedi:
"O zaman ben de benimkini istemiyorum!"
Ve balonu havaya bıraktı.
Orada durmuş şöyle diyordum: "12 avro havaya gitti.
Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz?
Hayır, gerçekten. Gerçekten.
Gerçekten oldu bunlar. Gerçektir.
Oğlunuzun böyle yaptığını görünce,
böyle bir şey yapınca, bir baba olarak etkileniyorsunuz.
Birdenbire benim de gözlerim doldu. Ben de ağlamaya başladım.
Oğlum yavaş yavaş, Bob Usta'yı bir daha asla göremeyeceğini fark etti.
O da ağlamaya başladı.
Bir gezinin üstüne üç kişi ağlıyordu.
Herkes ağlıyordu.
"Güzel bir gezi oldu mu?" dedim.
"Evet baba."
-"Hayvanat bahçesine tekrar gidelim mi?" -"Evet baba."
Bir daha da gitmedik.
Asla. Bir daha oraya hayatta gitmem.
Benim için durum bu. Sizi bilmem ama bunu düşündüm ben.
Bir daha asla.
Köln.
Teşekkürler. Benim adım Ususmango.
RebellComedy! Selametle!
Hanımlar ve beyler, alkışlarınız RebellComedy efsanesi için gelsin.
Benaissa Lamroubal!
Teşekkürler!
Teşekkürler. Harika!
Çok iyi. Çok iyi ya. Gerçekten.
Böyle zamanlarda insanların önünde sahne almaktan mutlu oluyor insan, değil mi?
Son gösterim arabaların önünde oldu.
Orada, arabalarla konuşmamanız gerektiğini öğrendim.
Adınız Michael Knight değilse.
Değilse yapmayın bunu.
Arabalarla konuşmamalısınız.
Arabalı sinema etkinliğiydi. Onlar için çok hoştu bence.
Film izlemek isterken
yeni çıkan Şaşkın Komedyen'i izlemiş oldular.
Benim için bir felaketti. Şaşıp kaldım.
İnsan arabalarla konuşamıyor.
Konuşmak istiyorlar tabii
ama benden ne istediklerini anlamıyordum.
Nasıl alkışladılar, biliyor musunuz?
Evet, korna çaldılar!
Korna çaldılar.
Ben sahnede espri yaparken
onlar da gülecekti tabii. Peki nasıl güldüler?
Aynen, bunun için de korna çaldılar.
Gösterimin hoşlanmadıkları kısımlarını nasıl yuhaladılar peki sizce?
Evet, korna çaldılar.
On dakika sonrasında beğenip beğenmediklerini anlamıyordum artık.
Çok acayip bir şeydi.
Korna aracılığıyla iletişim kurmak.
Kahkahanın yerini korna alamaz ki.
Kahkaha en güzel seslerden biridir.
Çok güzel.
Evet.
Onun yerine…
Bu bir uyarı sinyali.
Duyunca korkuyorum.
Espriye böyle tepki verilmez, öyle olmaz.
"Hey! Şunu hiç duydunuz mu?
Polonyalılar buzda ne yapar?
Kırıp içeri girer!"
Espri tutmadı ki.
Tabii biraz da espriye bağlıydı bu durum.
Esprinin tutması için seyirciler arasında Polonyalılar olmalı.
Ama Polonyalılar olsa hiç korna çalmazdı.
Açıkçası hiç araba da olmazdı.
Ucuz klişeler işte. Beğendiniz mi?
Çok beğendiniz.
Benim için de sorun yok. Klişelere bayılırız.
Ama yanlıştırlar. Hırsız olmayan epey Polonyalı tanıyorum.
Ama duymak istiyoruz.
"Polonyalılar hırsızdır."
"Arapların kocaman sakalları ve dört eşleri vardır."
"Arnavutlar şantiyelerde çalışır."
Bunları duymak istiyoruz. Doğru olmayabilir ama istiyoruz.
Biz insanız, insanları kategorileştirmek istiyoruz. "Kolaylaştırın."
İstediğimiz bu. Bu yüzden hayvanat bahçesine gidip
oradaki hayvanları istediğimiz gibi görmek istiyoruz.
Aslanı görmek istiyoruz.
Neden? Aslan kraldır çünkü.
Çünkü taç gibi görünen bir yelesi var.
Ormanın kralıdır.
Aslan savanada yaşıyor, ormanda değil.
Ne yapıyor peki?
Tüm gün kıçının üstünde oturuyor. Yelesi, koca sakalı ve dört karısıyla.
Arap'tan daha Arap.
Aslan, kral falan değil.
Ormanda kral, gorildir. Gorile baksanıza bir be!
Tam bir canavar!
Her yeri kaslı!
Kral budur işte. O bir King Kong. Kralın dibi.
Goriller aslanlarla kıçını siler anca.
Siktir eder sonra.
"Getir o yeleni buraya bakayım evlat!"
Acayip bir şey. Goril be…
Gümüş sırtlı goril. Şuna bakın.
Tam bir canavar. Her yerinde kas var. Herkes ondan korkuyor.
King Kong'u izlediniz mi? Herkes gorilin onları yemesinden korkuyordu.
Başka bir klişe.
Goriller insan yer mi ki? Gayet tatlı şeylerdir.
Onlar vegandır.
Bunu görmek istemeyiz!
Klişeler istiyoruz. Hayvanat bahçesindeki maymunları görmek istiyoruz.
Hayvanat bahçesindeki maymunların, ormandaki gerçek maymunlarla alakası yok.
Hayvanat bahçesinde yaşayanların ısıtıcıları var.
Yiyecek ve ilaç temin ediliyor. Onlar refah içinde yaşıyorlar.
Gerçek maymunlarla…
Gerçek maymunlarla hiç alakaları yok.
Hepsi kafamızın içinde ama maymunları orada görmek istiyoruz.
Ne görmek istiyoruz peki?
Muz yemelerini.
Evet.
Ne kadar az maymun hayatında muz yemiştir, biliyor musunuz?
Maymunlar neredeyse Doğu Almanlar gibidir.
Muz çok nadir bulunduğundan ne olduğunu bilmezler.
Maymunların cidden muz yemek istediğini düşünüyoruz.
Yanlış bir şey daha var. Maymunların şöyle muz yediğini sanıyoruz:
Asla!
Muz bulunca şöyle ısırıyorlar:
Bunların hepsi bizim kafamızda. İnsanlar için de aynısı geçerli.
Memleketimizden, ailemizin memleketinden bir şeyi temsil ediyoruz
ama bizler öyle değiliz.
Ben Faslı değilim. Ben hayvanat bahçesi Faslısıyım.
Çok az bildiğim bir şeyi temsil ediyorum.
Fas'tan ve Faslılardan çok bahsediyorum.
Fas'ı benden daha iyi bilen Almanlar var.
Gerçek bir Faslı gösterimi izlese şöyle der:
"Hayatımda hiç böyle bir şey görmedim."
Tamam, şöyle der:
"Hayatımda hiç böyle
bir şey görmedim!"
Tanrım!
Klişeler olmadan da olmuyor ama.
O yüzden kullanmayı seviyorum. Alın size bir tane daha.
En iyi arkadaşlarımdan biriyle bir İtalyan restoranındaydım.
Kendisi Alman.
Bir Alman ve ben İtalyan restoranına gittik
ve beş dakika sonra garsonun Faslı olduğunu fark ettim.
Fransız aksanından dolayı.
O yüzden sandım ki
Almancası pek iyi değildir.
Ama şöyle dedim:
"Fasça konuşsam daha kolay olur ama kötü de olabilir."
Çünkü onunla Fasça konuşmaya başlarsam
Alman arkadaşım dışlanmış hissedecek.
Biz Fasça muhabbete girerken
diğer misafirler ise İtalyan olmadıklarını fark edecekler.
Makarna aniden Fasarna olacak.
Bunu istemediğimden Almanca devam ettim.
Sorun, salata sipariş etmiş olmamdı.
Göbek salatanın içinde ufak streç film parçaları buldum.
Göbek salatayı paketledikleri streç film üstünde kalmıştı muhtemelen.
Ben de "Bakar mısın? Streç film parçaları var bunda.
Alır mısın?" dedim.
İçindeki parçaları alıp gitti.
"Evet, kesin Faslı." dedim.
"Kardeşim, bunu götür lütfen.
İçinde streç film var. Hasta olabilirim. Bunu yiyemem."
Sanırım "Hayır, yiyebilirsiniz." demek istedi.
Ama ağzından çıkan şey şu oldu: "Hayır, yarağımı yiyebilirsiniz."
Dedim ki "Kardeşim, 'Yiyebilirsin.' demek istedin herhâlde.
O da şöyle dedi: "Hayır, doğru duydun. Yarağımı ye ve siktir ol git!"
Olaya bak!
Dediğim gibi, ben hayvanat bahçesi Faslısıyım.
Bir futbol takımındaydım.
Orada hayvanat bahçesi Faslısı olduğunuzu anlıyorsunuz.
Fas'taki gerçek Faslılar sokakta çıplak ayakla oynar.
Harika oyuncular.
Süper oynayan iki kuzenim var. Sokakta yalın ayak oynarlar.
İkisi de Alman milli takımında oynayabilirdi.
Ben ise Almanya'da BV Weckhoven'da yedek oyuncuydum.
Çok berbat bir oyuncuydum.
Kuzenlerimle futbol oynamam yasaktı.
Babam şöyle derdi: "Hayır, çok narinsin.
Onlar yalın ayak oynuyor. Sana krampon, çorap ve tekmelik lazım.
Sana bunlar gerek.
Onlarla oynama. Kendi başına oyna."
Almanya'da futbol oynadım.
Faslılara göre fazla disiplinli,
Almanlara göre fazla disiplinsizdim.
Alman futbol takımları…
Birçoğunuz oynamıştır mutlaka.
Her cumartesi veya pazar bir maçınız olur.
Her maçtan sonra başka biri formaları eve götürüp yıkar
ve sonraki maçta geri getirir.
Sıra bana gelmişti. Facia.
Kocaman bir çanta vardı. Tüm formaları içine doldurduk.
Çantayı eve götürdüm.
Acele etmedim. Sonraki maç yedi gün sonraydı.
Çantayı köşeye bıraktım. Maça iki gün kala şöyle düşündüm:
"Formaları yıkamam gerek."
Çantayı aradım ama ortada yoktu. "Nerede?"
Dolabın üstündeymiş. Az kalsın babam Fas'a gönderecekmiş.
"İçindekiler nerede?" dedim. Hepsini bulmalıydım.
Kardeşimi sokakta gördüm. Üstünde kaleci forması vardı.
En yakın arkadaşı BV Weckhoven'ın 10 numarasını giyiyordu.
"Ha siktir! Bu da ne?" oldum.
O gün maç günüydü.
Hepsini çıkartıp topladım ve yıkadım.
Dağ gibi çamaşır toplandı. Beş çocuk, epey bir çamaşır.
Hepsini temizlemeliydim. Temizlemeye çalıştım.
Çantaya koyup kulübe gittim. Beni bekliyorlardı, maç başlamak üzereydi.
Çantayı ortaya attım, açtım. Hiçbir şey katlanmamış. Her şey tıkılmış.
Kaleci forması hâlâ kayıp. Onun yerine babamın spor montu orada.
Bu…
İnanın bak.
Gelmiş geçmiş en rezil ötesi maçtı! Berbattı!
Maçı kazandık ama nasıl göründüğünü biliyor musunuz?
Kalecimiz babamın spor montuyla şöyleydi:
Of!
10 numara ihram giyiyordu.
Kalecimizden korktukları için 10-0 kazandık.
Yetişkin olduğunu sandılar. Korktular.
Benim adım Benaissa Lamroubal.
Hanımlar ve beyler, RebellComedy'nin kurucu ortağı
Babak Ghassim'e kocaman bir alkış!
Ne haber?
Hayvanat bahçesine hoş geldiniz
Kuşatılmayı bilirim
Ne gördüğünüzü biliyorum
Manuşlar, Romalılar ve göçmenler dilenir Hayvanat bahçesindeki Polonyalılar çalar
Çinliler sahtecidir Araplar pazarlık yapar
Siyahiler gürültü yapar
Hayvanat bahçesi vahşidir Hayvanat bahçesi siliktir
Hayvanat bahçesindeki Almanlar son derece kusursuzdur
Arnavutlar bıçaklar
Türkler iyi Almanca konuşur gerçi Hayvanat bahçesindeki Yunanlar tembeldir
Hayvanat bahçesi zordur
Başörtüsü, sorun değil
Hayvanat bahçesindeki temizlikçinin başında olduğu sürece
Hayvanat bahçesini iyi bilirim Hayvanat bahçesindeki büyüyü bilirim
Egemen kültür, şahsi meseleler Çoğul, hayvanat bahçesinde tekil olur
Sizin türünüzün temsilcisi ise Tekilken, hayvanat bahçesinde çoğul olur
Hayvanat bahçesinde tabelalar vardır
Size kim olduğunuzu söylerler
Büyük beklentiler
Kısa sessizlikler
Ya onu bozarsanız
Bozmak için hissedilen o yük
Gözlemlenmek
Kendini gözlemlemek
Hayvanat bahçesinde kendi görevlin olmak
Eğitimli bedevi gösterisi
Orada ne gördüğünüzü biliyorum
Ben
Görmediğiniz şeyim
Hayvanat bahçesinde yürüdüğünüz yerim
Toprağım, çamurum, taşım
Buradaki ölülerin hayallerindeki
Misafir işçiler
Aykırı tipler
İçimdeki kurban
Solingen, Halle, Hanau
Hülya, Jana, Hamza
Buradaki Goethe, Bach, Adenauer'la birleşir
Hepsi bütünleşir
Tamamen bütünleşmiş
Hiç tartışmasız bütünleşmiş
Hepsi eşit şekilde bütünleşmiş
Bakteri ve mantarlarla bütünleşmiş
Benimle bütünleşmiş
Bütünleşmiş ben
Köklerimle, atalarımla
Oluklarım, onların yarası
Benim sesim, onların dilleri
Pek çok kişinin dili
Sokakların sesi
Ben olmak, onlar olmak demek
70 yıldan sonra son verilmez artık
Tohum filizlendi
Bakın, her renkte açıyorlar
Oynuyorlar ya da savaşıyorlar Ya da birbirlerini seviyorlar
Ama benden gelen her şey
Çeşit çeşittir
Ben Almanya toprağıyım
Ve ayaklarınızın altındayım
Adımlarınızın boğuk sesi
Çok uzaklardan geliyor
Sanki başka bir zamandan
Sakın unutmayın
Üstümden geçtiğinizde
Her bir adımınızda
Siz toprağıma ayak basıyorsunuz
O sapasağlam kalıyor
Dj Wati, hanımlar ve beyler.
Bu kadardı. Geldiğiniz için sağ olun RebellComedy. Selametle.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna