Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สวนสัตว์)
‎ทุกท่านครับ ขอเสียงต้อนรับคาลิด บูนัวร์!
‎ดีเจวาติ!
‎สุดยอดๆ!
‎ในที่สุดเราก็ได้รับอนุญาตให้แสดงอีกครั้ง
‎ผมดีใจมากที่ได้กลับมาที่นี่ มันเจ๋งมาก
‎มันบ้ามากเพื่อน
‎พวกเราเบื่อไวรัสโคโรนากันสุดๆ
‎มันบ้ามากในช่วงที่ติดเชื้อกันหนักสุด
‎คุณติดแหงกอยู่กับครอบครัวตลอดเวลา
‎ผมเบื่อสุดๆ เราอยู่กัน 48 คนในห้องเดียว
‎พี่น้องอยู่กันครบ ลำบากมาก
‎แล้วเพื่อนๆ ทุกคนก็โทรมาพร้อมๆ กัน ‎พวกเขาโทรมาทุกวัน
‎ทุกคนเบื่อ ไม่มีอะไรจะทำ
‎ทุกคนเริ่มโทรหาผมทุกวัน
‎แต่ไม่ใช่การโทรธรรมดา พวกเขาวิดีโอคอลมา
‎อยู่ๆ เราก็มีกลุ่มวิดีโอคอลในวอตส์แอปป์
‎คนหนึ่งโทรหาทุกคนเพื่อวิดีโอคอล
‎และอย่าคิดว่าพวกเขา ‎โทรมาถามว่าคุณเป็นยังไงบ้าง ไม่ใช่!
‎สิ่งแรกที่เพื่อนชาวทะเลทรายถามผมคือ
‎"พวก อยากได้หน้ากากอนามัยไหม"
‎พวกเขาอยากขายหน้ากากให้ผม
‎ขนาดโรงพยาบาลกับร้านขายยายังไม่มีของเลย
‎แต่เพื่อนชาวทะเลทรายของผมมีหน้ากาก
‎ทุกคนมีหน้ากากและราคาดีด้วย
‎พวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง ‎และจะต่อรองกับคุณ
‎ยอมรับความจริงเถอะ
‎ตอนนี้ทุกคนที่นี่ในคืนนี้ ‎เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหน้ากากแล้ว
‎เรารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับมัน
‎มีแบบไหนบ้าง ชื่ออะไรบ้าง
‎ปีก่อนเรายังไม่รู้อะไรเลย
‎ตอนนี้เรารู้แล้ว มีหน้ากากเอฟเอฟพีสอง ‎แบบมีไส้กรองหรือไม่มีไส้กรอง
‎มีหน้ากากเคเอ็น 95 มีหน้ากากผ่าตัด
‎มีหน้ากากที่ใช้ซ้ำได้ หน้ากากที่ใช้ซ้ำไม่ได้
‎หน้ากากผ้าฝ้าย ‎หน้ากากโพลีเอสเตอร์ หน้ากากใยสังเคราะห์
‎หน้ากากที่ซักได้ที่อุณหภูมิ 70 องศาเท่านั้น ‎สาบานเลยพวก แค่ 70 เท่านั้น!
‎ไม่มากไม่น้อยกว่านี้
‎ถ้าใส่เครื่องอบผ้าแล้วหด นั่นเป็นความผิดของคุณ
‎เอาไปห่อลูกกะเป๋งคุณให้อุ่นแทน
‎พวกเรารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหน้ากาก
‎ตอนนี้เราเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหน้ากากแล้ว
‎ระหว่างที่เรากำลังพูดถึงเรื่องนี้
‎ถ้าพวกคุณคนไหนต้องการหน้ากาก ‎เดี๋ยวแสดงจบ ผมจะอยู่ด้านหน้านะ
‎ผมมีหน้ากากดีๆ จะขายครึ่งราคา ‎เพื่อคุณโดยเฉพาะ
‎ผมดีใจที่ได้แสดงที่โคโลญหนึ่งรอบ
‎มันดี มันโดน
‎ยอมรับความจริงกันเถอะ ผมชอบโคโลญนะ ‎แต่สถานีรถไฟคือหายนะชัดๆ
‎วันนี้ผมไปที่นั่นมา
‎และมีคนทักทายผมมาแต่ไกล
‎เขาไม่ได้เรียกชื่อผม
‎เขาแค่ยักคิ้วให้ผม นึกออกใช่ไหม แบบนี้…
‎แค่นั้นแหละ แต่ผมเป็นคนสุภาพ ‎เลยทักเขาตอบ ผมทำงี้…
‎เราเลยใช้คิ้วคุยกัน เขาบอก…
‎และผมบอก…
‎มันเป็นบทสนทนาจริงๆ นะ
‎ประเด็นคือผมดูสีหน้าคนแล้วรู้ว่า
‎พวกเขารู้จักผมจากทีวี
‎หรือรู้จักผมเป็นการส่วนตัว
‎สีหน้าของเขาบอกว่า
‎"ฉันรู้จักนายเป็นการส่วนตัว"
‎แต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ผมไม่รู้
‎ผมคิด "ฉันรู้จักเขาจากที่ไหนนะ" ‎ผมคงไม่กล้าถาม
‎ลองนึกดูสิว่าผมถามว่าเขารู้จักผมได้ยังไง
‎แล้วปรากฏว่าเขานั่งเรียนหนังสือข้างผมอยู่หกปี
‎น่าอายตายชัก
‎ผมเลยไม่ถาม
‎ผมคิดเรื่องนั้น แล้วเขาก็ก้าวมาหาผม
‎คิ้วของพวกเรายังเลิกขึ้นและคุยกันอยู่
‎ผมก็ก้าวเข้าไปหาเขาเหมือนกันและคิดว่า
‎"แม่งเอ๊ย ฉันรู้จักเขาได้ยังไงนะ ‎เขาอาจเป็นญาติฉันก็ได้"
‎ตระกูลผมใหญ่มาก
‎เขาเดินใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ และผมคิดว่า
‎"ฉันรู้จักเขาได้ยังไงนะ"
‎แล้วเขาก็ยื่นมือมาและผมก็ยื่นมือไปเหมือนกัน
‎คิ้วของเรายังเลิกอยู่ตรงนี้
‎เรายิ้มให้กันและผมคิดว่า
‎"ฉันรู้จักเขาได้ยังไงนะ" ‎เขาอาจเป็นพี่น้องของผมก็ได้
‎ผมมีพี่น้องเยอะมาก ‎จนบางครั้งต้องกูเกิลชื่อพวกเขาเอา
‎เราจับมือกันและผมคิดว่า "นี่ใครวะ"
‎สุดท้ายผมก็ดึงมือกลับ
‎แล้วมองมือ และเจอเงิน 20 ยูโร
‎ผมแบบว่า "หือ" เขาบอกว่า "ผมนึกว่าคุณขาย"
‎ประเด็นคือ จากนั้นผมก็ขาย ‎ให้เขาไปนิดหน่อยจริงๆ
‎แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเขาเป็นใคร
‎ระหว่างที่เราคุยเรื่องนี้กัน
‎ถ้าพวกคุณคนไหนอยากได้ปุ๊น ‎หลังแสดงจบ ผมจะอยู่ด้านหน้านะ
‎ผมมีหน้ากากและกัญชาครึ่งราคา
‎มีเอฟเอฟพีสองแบบมีไส้กรอง
‎มันมีกล่องให้คุณใส่กัญชาและสูดเข้าไปได้
‎ปฏิเสธแค่ไวรัสก็พอ
‎ดีจริงๆ
‎สำหรับเชื้อสายของผม
‎ผมเป็นลูกครึ่งโมร็อกโก แอลจีเรีย ‎ซึ่งหมายความว่าผมเกลียดตัวเอง
‎ใช่
‎ถ้าคุณเข้าใจเรื่องการเมืองนะ
‎บอกตามตรงว่าไม่อยากเป็นชาวเติร์กแล้ว
‎นั่นเป็นการเปลี่ยนแปลง ‎ที่สับสนที่สุดที่คุณเคยเห็นแล้ว
‎ทุกคนแบบว่า…
‎เขาเคยเป็นชาวโมร็อกโก แอลจีเรีย ‎แล้วตอนนี้เป็นเติร์กเหรอ
‎ผมรู้ว่าผมไม่ใช่ชาวเติร์ก ‎แต่ผมก็ไม่อยากเป็นแล้ว
‎ประเด็นคือหลายคนคิดว่าผมเป็นชาวตุรกี
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะ
‎ผมไม่โกรธถ้าชาวเยอรมันคิดว่าผมเป็นชาวตุรกี
‎เพราะผมก็ไม่เห็นความแตกต่าง ‎ระหว่างชาวเยอรมันกับชาวดัตช์เลย
‎คนที่ทำให้ผมรำคาญ ‎คือพวกชาวเติร์กที่คิดว่าผมเป็นชาวเติร์ก
‎เพราะตั้งแต่ผมยังเด็ก
‎พวกเติร์กจะเข้ามาหาผมแล้วถามว่า
‎"เซ็นเทิร์กมูซุน"
‎ซึ่งแปลว่า "คุณเป็นชาวตุรกีใช่ไหม"
‎ตั้งแต่ผมอยู่ป.สอง
‎พวกเขาถามผมที่เยอรมนี
‎ด้วยภาษาตุรกี
‎ว่าผมเป็นชาวตุรกีใช่ไหม
‎ผมไม่เคยเข้าใจเลย
‎สุดท้ายผมเลยถามเพื่อนชาวตุรกี ‎ว่ามันหมายความว่าอะไร
‎พวกเขาบอกว่า "ใช่ คาลิด ‎พวกเขาถามว่านายเป็นชาวตุรกีใช่ไหม"
‎- "แล้วฉันควรพูดว่าไง" ‎- "พูดว่า
‎ยค เบ็น มารค"
‎ซึ่งแปลว่า
‎"ไม่ใช่ ผมเป็นชาวโมร็อกโก"
‎ดังนั้นทุกครั้งที่ชาวเติร์กถามว่า ‎ผมเป็นชาวตุรกีใช่ไหม ผมก็ตอบว่า
‎"ยค เบ็น มารค"
‎มีครั้งหนึ่งผมผ่านโคโลญและทุกคนถามว่า
‎- "เซ็นเทิร์กมูซุน" ‎- "ยค เบ็น มารค"
‎ผมบังเอิญเดินผ่านการประท้วงของชาวตุรกี
‎ผมติดธงโมร็อกโกอยู่ ‎พวกเขาสับสน สับสนนิดหน่อย
‎แต่ผมต้องยอมรับว่าผมพูดภาษาตุรกีได้นิดหน่อย
‎เพราะผมโตมากับชาวเติร์กเยอะมาก
‎เหมือนพวกเราทุกคนในเยอรมนี
‎ซึ่งหมายความว่า
‎เมื่อผมเข้าไปในร้านที่พวกเติร์กทำงาน
‎ผมจะคุยกับพวกเขาเป็นภาษาตุรกี
‎ผมทักทายพวกเขาเป็นภาษาตุรกี ‎ดึงความเป็นตุรกีที่ดีที่สุดออกมา
‎ผมเข้าไปแล้วพูดกับเจ้าของร้านว่า
‎"ซาลามู อะเลคุม"
‎คุณต้องทำแบบนี้
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของภาษาตุรกี ‎ข้างล่างนี้เป็นความลื่นไหลของภาษาตุรกี
‎ผมเข้าไปแล้วพูดว่า "ซาลามู อะเลคุม"
‎พวกคุณบางคนกำลังคิดว่า
‎"นั่นมันคำทักทายเพื่อสันติของชาวอาหรับนี่ ‎สันติจงมีแด่ท่าน"
‎ใช่ แต่สิ่งที่คุณเพิ่งเห็นคือเวอร์ชั่นภาษาตุรกี
‎เพราะชาวอาหรับพูดว่า "ซาลามู อะเลคุม" ‎ชาวเติร์กพูดว่า "ซาลามู อะเลคุม"
‎เน้นที่สระอุนิดหน่อย
‎ชาวอาหรับจริงจัง "ซาลามู อะเลคุม" ‎ชาวเติร์กแสยะยิ้ม "ซาลามู อะเลคุม"
‎ผมทักทายเขาแล้วเขาก็ทักทายผมตอบ
‎"อะเลคุม ซาลัม"
‎ผมถามเขาเป็นภาษาตุรกี…
‎ผมถามเขาว่า "เป็นไงบ้าง"
‎ผมพูดว่า
‎"นาซิลซิน"
‎เขาตอบเป็นภาษาตุรกีว่า
‎"อียียิม เซ็น นาซิลซิน"
‎แปลว่า "ดี แล้วคุณล่ะ"
‎ผมเลยตอบว่า
‎"อียียิม อัลเลาะฮ์ ชูกูร์"
‎แปลว่า "ดี ขอบคุณพระเจ้า"
‎แล้วเขาก็ถามว่า
‎"นาพิยอน"
‎ซึ่งแปลว่า "คุณทำอะไรอยู่"
‎แล้วเราก็เลิกคุยกัน
‎ผมพูดภาษาตุรกีได้แค่นั้นแหละ
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ "ยค เบ็น มารค"
‎เขาคิดว่าผมแกล้งเขา
‎ภาษาตุรกีอีกประโยคที่ผมจำได้คือ
‎"แฟนคุณอยู่ไหน"
‎ตลกมากใช่ไหมล่ะ
‎"เซนิน คิซ อาร์คาดาชิน แนร์เด"
‎"แฟนคุณอยู่ไหน" ตลกมาก
‎ผมเคยถามชาวเติร์กคนหนึ่งที่อยู่ข้างถนน
‎ผมไม่รู้จักเขา เขาคิดว่ามันไม่ตลก
‎เขาเดินผ่านผมและผมพูดว่า ‎"นี่ เมห์เม็ต มูรัต อาลี ฮาคาน"
‎- "ว่าไง" ‎- "นั่นไง ชื่อฮาคาน! นึกแล้วเชียว"
‎ฮาคาน เพื่อนเอ๋ย
‎"เซนิน คิซ อาร์คาดาชิน แนร์เด"
‎เขางงครับ เขาแบบว่า…
‎"ทำไมถามถึงเธอเนี่ย
‎รู้จักแฟนผมเหรอ"
‎ประเด็นคือผมรอให้เขาถามว่า
‎แฟนผมอยู่ไหน เพราะผมมีคำตอบที่เจ๋งมาก
‎ฮาระเบิดแน่นอน
‎แถวหน้ามีใครพูดภาษาตุรกีเป็นบ้างไหม
‎คุณพูดได้ไหม
‎ผมจะถามคุณว่าแฟนคุณอยู่ไหน
‎แล้วคุณก็ถามผมว่าแฟนผมอยู่ไหนนะ
‎คำตอบของผมเจ๋งสุด คุณจะขำก๊ากเลย
‎ถ้าไม่ขำก็เป็นเพราะคุณแล้วละ ‎คุณไม่มีอารมณ์ขันเอง
‎คำตอบของผมเจ๋งมาก พร้อมไหม โอเคนะ
‎คุณชื่ออะไรครับ
‎อาคิฟเหรอ
‎อาคิฟนะ โอเค ชื่อแจ่มมาก
‎- คุณมีแฟนรึยัง ‎- ยังไม่มี
‎เพราะชื่อคุณนั่นแหละ
‎ไม่ เราจะ… โอเค
‎โอเค พร้อมไหม
‎โอเค คุณไม่มีแฟน เข้าใจแล้ว อาคิฟ
‎อาคิฟ เพื่อนเอ๋ย
‎เซนิน คิซ อาร์คาดาชิน แนร์เด
‎"เบนิม คิซ อาร์คาดาชิน ‎เอฟเด เอ็คเม็ค ยาพิเยอร์"
‎แปลว่า "แฟนผมทำขนมปังอยู่ที่บ้าน"
‎จนกระทั่งสาวตุรกีมาหาผมและพูดว่า ‎"พูดแบบนั้นเป็นการแบ่งแยกเพศนะ"
‎ทีนี้ผมก็พูดแค่ว่า "เธอทำขนมปังอยู่" ‎เธอเลือกเองได้ว่าทำที่ไหน
‎ผมไม่ใช่ชาวเติร์กที่ควบคุมแฟนตัวเอง
‎ผมไม่ใช่ชาวเติร์กด้วยซ้ำ
‎พ่อหนุ่ม ผมชอบเสียงหัวเราะของคุณจริงๆ
‎- คุณชื่ออะไร ‎- โมริซ
‎- โมริซ เป็นคนเยอรมันใช่ไหม ‎- ใช่ครับ
‎- นั่นแฟนคุณเหรอ ‎- ใช่
‎เธอมีหนังสือเดินทางเยอรมันไหม
‎- มีครับ ‎- เจ๋ง!
‎ผมภูมิใจในตัวคุณ
‎มันสำคัญแค่นั้นแหละ ‎โมริซ ผมจะถามคุณว่าเธออยู่ไหน
‎โอเคไหม
‎และคุณตอบเป็นภาษาตุรกีนะ
‎คุณจะพูดว่า "แฟนผมอยู่ที่นี่" แบบนี้
‎"เบนิม คิซ อาร์คาดาช"
‎หรือพูดง่ายๆ ว่า "คิซ อาร์คาดาชิม บูราดา"
‎โอเคนะ
‎พร้อมไหม
‎"คิซ" คอ - อิ - ซอ คิซ "อาร์คาดาชิม"
‎"คิซ" คอ - อิ - ซอ
‎สาว
‎"อาร์คาดาชิม"
‎เพื่อน เพื่อนสาว แฟน
‎เข้าใจแล้วใช่ไหม
‎"คิซ อาร์คาดาชิม บูราดา"
‎เหมือนสำนักพิมพ์บูร์ดา แต่เน้นร.เรือ
‎บูร์ดา
‎พร้อมไหม โมริซ โมริซใช่ไหม
‎- พร้อมครับ ‎- ทุกคนเงียบนะครับ
‎เขาต้องการพลังงานเยอะมาก ‎ผมเชื่อในตัวคุณนะ
‎โมริซ เพื่อนเอ๋ย!
‎เซนิน คิซ อาร์คาดาชิน แนร์เด
‎คิซ อาร์คาดาชิม บูราดา
‎ขอเสียงปรบมือให้โมริซด้วยครับ
‎เก่งมาก
‎ผมภูมิใจในตัวคุณ
‎เจ๋งไปเลย
‎เห็นไหมครับ
‎พ่อแม่ผมมาเยอรมนี ‎ในช่วงปี 60 และ 70 ในฐานะแรงงานชั่วคราว
‎วันนี้ผมอยู่บนเวที ‎ในโคโลญจน์ สอนภาษาตุรกีให้คนเยอรมัน
‎นั่นคือสิ่งที่ผมเรียกว่าการบูรณาการทางเชื้อชาติ
‎และผมไม่ใช่คนตุรกีด้วยซ้ำ
‎ผมน่าจะสอนคุณเป็นภาษาโมร็อกโก ‎ในโมร็อกโกเราพูดว่า
‎เฟราห์ ซาห์บทิค
‎สองคำ สี่พยางค์
‎สิ่งที่ผมจะบอกคือ
‎พ่อแม่เราผ่านอะไรมาเยอะ ‎และริเริ่มอะไรบางอย่าง
‎หน้าที่ของเราคือสานต่อมัน ‎ผมคาลิด บูนัวร์ครับ
‎รีเบลล์คอมเมดี้ตลอดชีวิต
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ ‎ขอเสียงปรบมือต้อนรับซาลิม ซามาตู!
‎ขอบคุณครับ!
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณมากครับทุกคน ‎ขอบคุณ มากๆ
‎ผมแทบจะร้องไห้เลยที่ได้มาที่นี่
‎ขอบคุณครับ แทบไม่อยากเชื่อเลย ‎ว่าผมกลับมาอยู่ในความเจริญแล้ว
‎ก่อนหน้านี้สองสัปดาห์ ผมติดอยู่ในบังกลาเทศ
‎ผมออกมาไม่ได้ มันแย่สุดๆ
‎ผู้ติดตามอินสตาแกรมของผมทุกคน ‎รู้ว่านี่คือโกหกคำโต
‎แต่ว่า…
‎ไม่ จริงๆ นะ ผมไปเยี่ยมครอบครัวที่นั่นมา
‎ผมมาจากบังกลาเทศตามที่วิกิพีเดียบอก
‎ผมอยากไปจริงๆ และ…
‎ใครเคยไปบังกลาเทศบ้าง
‎อย่าไปนะ อย่าเด็ดขาด ไปห้างไพรมาร์กก็พอ
‎ไม่ต่างกันหรอก สาบานได้
‎มันคือเครื่องจำลองบังกลาเทศแบบหนึ่งต่อหนึ่ง
‎มีสายการบินเดียวที่บินไปบังกลาเทศ
‎สายการบินนี้มีชื่อว่า
‎"การ์ดิดีแอร์" นั่นแหละ
‎สายการบินที่กากที่สุดในโลก
‎ขนาดคนขับรถเมล์ยังหัวเราะเยาะเลย ‎หายนะสุดๆ
‎คุณถามว่า "กากแค่ไหน" เหรอ
‎พนักงานต้อนรับขออาหารจากผม อิหยังวะเนี่ย
‎"เมื่อไหร่เราจะได้อาหารเนี่ย" ‎"เมื่อไหร่จะให้อาหารเราล่ะ" หายนะสิครับ
‎นักบินประกาศอย่างเป็นทางการว่า
‎"สวัสดี" จบ แค่นั้นแหละ หายนะสิครับ
‎ผมบอก "พวก นี่คุณ…
‎พวก คุณ…
‎คุณเป็นนักบินนะ คุณต้องพูดมากกว่านั้น"
‎เขาบอก "อยากซื้อเสื้อยืดไหมล่ะ สองแถมหนึ่ง"
‎แบบนั้นเลยละ
‎แล้วเขาก็ออกมาขายดอกกุหลาบ
‎"นี่พวก ซื้อสิพวก ซื้อดอกกุหลาบสิพวก"
‎พร้อมรูปเด็กจากสลัม ‎"นี่พวก ได้โปรด ซื้อดอกกุหลาบหน่อยนะ"
‎ผมบอก "ก็ได้พวก เอาสามดอก จัดไป"
‎ผมกลัวการขึ้นเครื่องบิน
‎ผมนั่งข้างหน้าต่างแบบนี้ คอยจับตาดูใบพัด
‎ไม่มีใบพัดสักใบ
‎มีแค่คนสามคนทำแบบนี้ แค่นั้นเอง
‎เราเชื่อว่าเราบินได้
‎ฉันเชื่อว่าฉันแตะขอบฟ้าได้
‎"ไม่นะ ฉันแตะขอบฟ้าได้ ฉันแตะมาแล้ว" ‎จริงๆ นะ ผมเคย…
‎แต่ทำไมผมถึงไปบังกลาเทศล่ะ
‎เป็นคำถามที่ดี
‎ผมอยากไปแบกเป้เที่ยว ‎ใครเคยแบกเป้เที่ยวบ้าง
‎ไม่มีเลยสักคน บ้ามาก ยอมใจ
‎ก็ถูกแล้วละ เพราะเรามี ‎ความหลากหลายทางวัฒนธรรมมาก
‎และการแบกเป้เที่ยวเป็นเรื่องที่
‎พวกฮิปปี้ผิวขาวกากๆ ชอบทำมากกว่า
‎ถูกเผง คุณพูดเองนะ ผมเปล่า หายนะชัดๆ
‎มีขนจั๊กกะแร้เต็มไปหมด ‎ที่ดับกลิ่นเต่าก็ไม่ทา ใช้แค่มะนาว…
‎"เพราะคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของฉัน"
‎พวกเขาไปแบกเป้เที่ยวกัน
‎รู้ไหมว่าใครชอบแบกเป้เที่ยว
‎เพื่อนรักของผมคนหนึ่ง
‎เพื่อนร่วมงานชาวสวิสสุดเจ๋งของผม ‎ชื่ออะแล็ง เฟร
‎คุณรู้จักเขาไหม พวกคุณรู้จักอยู่แล้ว
‎เจ๋ง เยี่ยมเลย
‎เจ๋ง
‎คุณปรบมือแรงมาก คุณชื่ออะไรครับ
‎อะไรนะ
‎เคลล์แมนน์ ผู้ชายที่ดีที่สุด ‎เคลล์แมนน์ สุดยอดเลย
‎ผู้ชายที่ดีที่สุด เคลล์แมนน์ ทำแบบนี้
‎คุณรู้เรื่องของเขา
‎คุณปรบมือจริงจังมาก สุดยอดเลย
‎เคลแมนน์รู้เรื่องเขา คุณรู้จักอะแล็งใช่ไหม
‎สิ่งเดียวที่คุณต้องรู้คือเขาเป็นคนที่ขาวที่สุดในโลก
‎ถามเคลแมนน์สิ เรื่องจริง 100 เปอร์เซ็นต์
‎สีผิวเขามีแค่สองระดับเท่านั้น ‎ผิวขาวและมะเร็งผิวหนัง
‎สาบานได้เลย ‎เขาใช้สีขาวทึบแสงเป็นโลชั่นผิวแทน
‎เรื่องจริง 100 เปอร์เซ็นต์ สาบานได้เลย
‎คนเผือกปกป้องเขาจากดวงอาทิตย์ ‎พวกเขาบอกว่า "เอาฉันไป!"
‎หยุดเลยเคลแมนน์ อย่าทำตัวโหลยโท่ยน่ะ
‎เคลล์แมนน์ ทำไมคุณทำแบบนี้
‎พวก
‎เลิกบังคับผมได้แล้ว
‎เป็นพฤติกรรมที่งี่เง่ามากที่ล้อสีผิวเขา
‎แค่เพราะเขาขาว
‎#ชีวิตคนขาวก็สำคัญ
‎จริงๆ นะทุกคน หายนะสุดๆ
‎เวลาหิมะตกครั้งแรก เขาจะหายไปเลยทันที
‎เคลล์แมนน์เป็นคนพูด
‎คุณปิดไฟแล้ว แต่เขายังอยู่ตรงนั้น
‎เขาเป็นครูสอนพิเศษให้หิ่งห้อยน่ะ
‎พวกหิ่งห้อยพูดว่า ‎"คุณทำได้ยังไง คุณเป็นชาวไร่นะ"
‎พอได้แล้วเคลล์แมนน์ ‎หยุดบังคับให้ผมทำแบบนี้เถอะ
‎คุณนี่โหลยโท่ยจริงๆ
‎หยุดได้แล้ว พอซะที
‎เราอยู่ที่สวนสัตว์ ‎หมีขั้วโลกเข้าไปเต้นกับเขาเลย
‎พวกมันพูดว่า "คุณเป็นพวกเดียวกับเรา!"
‎หยุดเถอะพวก! เพื่อนเอ๋ย!
‎หยุดเถอะ
‎โคตรทุเรศเลย
‎เราทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ทุเรศจริงๆ
‎เขาทำให้ผีกลัว โอเค พอเลย
‎ที่ผมพยายามจะบอกคือเขาเป็นคนสวิส
‎เขาเลยมาหาผมแล้วบอกว่า ‎"ซาลิม นายต้องมาแบกเป้เที่ยว"
‎สำหรับคนที่สงสัยว่ามันคืออะไร ‎มันคือภาษาเยอรมันสวิสที่ไร้ที่ติ สาบานได้
‎ภาษาเยอรมันสวิสก็คือภาษาเยอรมันทั่วไปนี่แหละ
‎โดยที่คุณจับโดนัลด์ ดั๊กกดน้ำไปพร้อมกันด้วย
‎นั่นคือภาษาเยอรมันสวิส สาบานได้
‎ร้อยเปอร์เซ็นต์
‎หายนะจริงๆ
‎จริงๆ
‎โดนัลด์อยู่นี่ ผ้าขนหนู แล้วก็…
‎ฉัน… ไม่… อยู่… ที่นี่
‎หายนะสุดๆ
‎ถ้าคุณไม่เชื่อผม ‎พวกเขาเรียกเครื่องเงินว่า "เครื่องเงิน"
‎หายนะสุดๆ สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลย
‎จริงๆ นะ
‎รู้ไหมว่าการไปเที่ยวกับอะแล็งมันแย่แค่ไหน
‎บางครั้งเขานั่งอยู่ข้างผมที่โรงแรม
‎ผมนั่งดูทีวี
‎และมีช่องที่ไม่อยู่ในรายการ ‎นึกออกใช่ไหมที่มันเป็นจอสีเทา
‎แบบนี้… แล้วเขาก็เข้ามา "แม่ฮะ พ่อฮะ"
‎ผมบอก "ไม่ใช่นะพวก นี่มัน…
‎เสียงทีวีน่ะ
‎มันคือเสียงทีวี มัน…
‎- พวก มันคือเสียงทีวี" ‎- "แม่!" โอ้ ให้ตายสิ
‎เขามีหมาที่แย่ที่สุดเท่าที่คนสวิสจะมี
‎เขาเลี้ยงน้องหมาพันธุ์ปั๊ก
‎เวลาผมไปหาเขา ‎ผมไม่เคยรู้เลยว่าใครพูด ทั้งคู่…
‎ทั้งคู่เสียงเหมือนกันเปี๊ยบ แบบว่า…
‎ผมบอก ‎"พวก ปล่อยโดนัลด์ไปเถอะ ทำอะไรอยู่น่ะ"
‎หายนะสุดๆ
‎คุณไม่คิดว่าปั๊กพูดเหมือนคนสวิสเหรอ
‎ผมโทรไปสวิสเทเลคอมแล้วจับปั๊กไว้กับโทรศัพท์
‎พวกเขาคุยกัน 38 นาที สาบานได้
‎ร้อยเปอร์เซ็นต์
‎จริงๆ นะ หายนะสุดๆ
‎จริงๆ
‎อย่าเดินทางไปสวิตเซอร์แลนด์เด็ดขาด
‎พวกคุณที่อยากเดินทางไปที่นั่น
‎ผมขอแนะนำให้ไปออสเตรีย ดีกว่าเยอะเลย
‎ไปออสเตรียนะ อย่าไปเวียนนา
‎เพราะ "มันจะทำให้คุณอึ้งกิมกี่"
‎พวกเขาพูดว่า ‎"ดาส เฮาต์ส เด็น แบดล์ โอฟ เซตึน"
‎ซึ่งคุณใช้กูเกิลแปลเอาได้
‎"มันจะทำให้คุณอึ้งจนไอ้จ้อนไปอยู่ด้านข้างเลย"
‎สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลย แม้แต่ผู้หญิงยังพูดเลย
‎"มันทำให้ฉันอึ้งจนไอ้จ้อนไปอยู่ด้านข้างเลย"
‎สาบานได้เลยทุกคน
‎สาบานได้
‎"มันทำให้คุณอึ้งจนไอ้จ้อนไปอยู่ด้านข้างเลย"
‎คนแอฟริกันออสเตรียจะพูดอีกแบบ
‎"มันทำให้ฉันอึ้งจนไอ้จ้อนพันรอบก้นเลย"
‎สาบานเลย หายนะสุดๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์
‎คนเอเชียพูดว่า ‎"มันทำให้ฉันอึ้งจนไอ้จ้อนไปอยู่ตรงกลางเลย"
‎ตรงกลางโอเคนะ ‎นับถือเลย จริงๆ นะ หายนะสุดๆ
‎คุณก็รู้ว่าการกินข้าวนอกบ้านมันเหนื่อยแค่ไหน
‎ทุกครั้งที่พนักงานเสิร์ฟถามว่า "ไม่ชอบเหรอ"
‎"เปล่านะ ก็อร่อยดี"
‎"ไส้กรอกของคุณอยู่ที่ 7.30 น. ‎ผมเห็นมันอยู่ตรงนั้น
‎ต้องอยู่ที่ 6.45 น. หรือ 7.15 น.สิ ไม่งั้น…"
‎รับประกันคืนเงิน สุดยอด
‎ผมสังเกตเห็นว่า
‎มันแย่แค่ไหนที่ต้องเผชิญสิ่งที่เรากำลังเผชิญ
‎เพราะสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้
‎พวกคุณทุกคนนั่งอยู่ตรงนี้เหมือนสำเนา ‎ทุกอย่างมัน…
‎ไม่หรอก
‎นี่คือประวัติศาสตร์จริงๆ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้กำลังจะเป็นประวัติศาสตร์
‎ในปี 2100 พวกเขาจะเอาเหตุการณ์นี้ ‎ไปเป็นปกหนังสือประวัติศาสตร์
‎จากนั้นเราจะ
‎พวกเราคนหนึ่งจะไปเป็นพยานร่วมสมัย
‎เจเรมี ปาสคาล อายุ 100 ปีที่โผล่ไป
‎"สวัสดี ฉันเป็นพยานร่วมสมัย"
‎เพราะว่า…
‎พร้อมด้วยรอยสักเหนือก้นที่อยู่บนท้องเขาว่า ‎"ฉันเป็นพยานร่วมสมัย"
‎พยานในปี 2100 ‎ไม่เข้าใจอะไรเท่าพยานในวันนี้หรอก
‎สมัยพวกเราเรียนหนังสือ ‎มักจะมีผู้ชายจากสงครามโลกครั้งที่สองเสมอ
‎ชาวเยอรมันทุกคนต่อต้านฮิตเลอร์ อันนั้นแน่นอน
‎ทุกคนเลย ไม่มีอะไรพิสูจน์ได้
‎ไม่มีใครถ่ายรูปเซลฟี่ลงไอจีชิลๆ กับฮิตเลอร์
‎#ชิลๆ กับฮิตเลอร์
‎ไม่มีอะไรแบบนั้นจริงๆ
‎#จิตใจเขามั่นคงต่อพรรคนาซี
‎ไม่มีเรื่องแบบนั้นเลย นึกออกใช่ไหม
‎ไม่มีหรอก
‎พวกเขาจะพูดอะไรก็ได้ ‎พวกเขาเล่าเรื่องเดียวกันหมด
‎"ฮิตเลอร์แม่งโคตรโหลยโท่ย ‎ฉันพูดต่อหน้ามันเลย
‎ฉันเอาหนวดจิ๋มของมันยัดใส่ก้นมัน ‎ไสหัวไปซะไอ้เวร!
‎มานี่ไอ้สวะ มีปัญหาอะไรวะ
‎ว่าไงเกอริง ไอ้อ้วน!
‎ฉันซ่อนบิ๊กแมคของมันไว้
‎เอาหมูชุบแป้งทอดให้มัน ‎ฉันซ่อนแว่นของฮิมม์เลอร์ไว้"
‎"ฉันคือชนชาติปกครอง" นั่นคือเรื่องราว ‎ของพวกเขาเพราะพวกเขาไม่มีหลักฐาน
‎สิ่งที่แย่ที่สุดคือเมื่ออินฟลูเอนเซอร์ในวันนี้
‎คืออินฟลูเอนเซอร์ในปี 2100
‎แต่อินฟลูเอนเซอร์แก่ๆ ที่อยู่มาเป็นร้อยปีพูดว่า
‎"นี่พวก ต้องใช้หลอดสวนด้วยไหม ‎จากนั้นก็ปัดขึ้นและจองไว้
‎หลอดสวน"
‎"ปัดขึ้น"
‎"ขอร้องล่ะทุกคน
‎ของนายก็ไม่ขันเหมือนกันใช่ไหม ปัดขึ้นสิ!
‎ใช้รหัส "ฟล็อปปี้ดิ๊ก" ‎เพื่อรับส่วนลด 20 เปอร์เซ็นต์
‎จัดมาเลย!"
‎เพราะฉะนั้นบทเรียนในวันนี้คือ
‎อย่าไปออสเตรีย
‎อย่าซูริค ไปญี่ปุ่นเท่านั้น
‎ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ดีที่สุด ใครเคยไปบ้าง
‎มีสองคน นับถือเลย
‎ไปญี่ปุ่นเมืองไหนครับ
‎โตเกียว นั่นคือสิ่งที่ผมจะตอบถ้าผมไม่เคยไป
‎เขาตอบแบบฟรีสไตล์ เจ๋งมาก สุดยอด
‎เขายืนยันได้ จริงๆ เลย
‎พวกเขาคิดหาทางได้แล้ว จริงๆ นะ
‎ในขณะที่เรา ในช่วงโคโรนา…
‎คุณเคยเห็นคนกักตุนกระดาษชำระไหม
‎"อะไรนะ ไวรัสอันตรายเหรอ ‎ฉันต้องดูแลรูตูดของฉัน
‎แล้วรูตูดฉันล่ะ ‎ฉันจะทำความสะอาดรูตูดยังไง"
‎พวกมุสลิมบอกว่า
‎"พวก ก็ใช้ฝักบัวรดน้ำสิ แล้วหุบปากซะ"
‎นั่นแหละ
‎ไม่ใช่ญี่ปุ่น พวกเขาไปถึงอีกระดับแล้ว
‎ไม่มีกระดาษชำระ ไม่มีฝักบัวรดน้ำ
‎พวกเขามีแค่โถส้วม ‎ที่พ่นการเต้นกลางสายฝนออกมาแบบอัตโนมัติ
‎คุณนั่งอยู่ตรงนั้น กดปุ่ม ‎แล้วก็เจอการเต้นกลางสายฝนแบบญี่ปุ่นเลย
‎สาบานได้เลย ‎เหมือนยัดปืนฉีดน้ำใส่ก้นคุณ นั่นแหละ
‎สาบานได้เลย
‎จริงๆ นะ
‎คุณมองไปในโถส้วม
‎แล้วเห็นเซนิกาเมะกับคาเม็กซ์กำลังพ่นน้ำกันอยู่
‎เจออีกสามตูด เราก็พร้อมไปทัวร์กันแล้ว
‎ผมเคยบอกผู้ชายญี่ปุ่นคนหนึ่งว่า
‎"พวก ไอ้นั่นมันดีมากเลย…
‎มันทำให้ไอ้จ้อนของผมพันรอบก้นเลย ‎มันเจ๋งมาก
‎แต่กระดาษชำระอยู่ไหนเหรอ"
‎เขาโมโหเลย
‎"ไอ้พวกตะวันตกเวรตะไล
‎พวกนายฆ่าต้นไม้เป็นล้านต้น ‎ผ่านก้นนายลงไปในโถส้วม
‎พวกนายคือความอัปยศของมนุษยชาติ
‎ผมบอก "ใจเย็นๆ ไอ้นักฆ่าโลมา
‎พูดทำไมวะเนี่ย พวก
‎นายเพิ่งกินแซนด์วิชปลาวาฬเข้าไป ใจเย็นๆ
‎ทำไมนายไม่หุบปากซะ"
‎คนญี่ปุ่นเทียบกับพวกเราไม่ได้หรอก
‎วันๆ พวกเขากินอะไรกัน
‎ปลา ข้าว ซุปมิโซะ ที่นั่นมีแค่นั้น
‎ถ้าวันๆ คุณกินแต่ของแบบนั้น ‎สุดท้ายคุณจะขี้เหมือนแกะ
‎การเคลื่อนไหวของลำไส้ใช้เวลาสามวินาที ‎เข้าส้วมปุ๊บ
‎เสร็จแล้ว
‎นั่งยองๆ ทีเดียวก็ออกหมดเลย
‎นี่แหละต้นกำเนิดของซูโม่
‎แบบนี้
‎นั่นแหละ
‎คนญี่ปุ่นพวกนี้ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง
‎ที่ต้องสวาปามเคบับตอนตีสาม
‎นักเก็ตชิลีชีสกับซอสเผ็ดกัมมันตรังสี
‎ถ้าคุณกินสารกัมมันตรังสีพวกนั้นเข้าไป
‎แล้ววันรุ่งขึ้นคุณทิ้งระเบิดฮิโรชิมะ
‎อาจต้องใช้เวลาสักพักถึงจะ…
‎คุณจะต้องใช้ต้นไม้อย่างน้อยทั้งต้น ทั้งต้น
‎ไม่งั้นก็จบเห่
‎ขอบคุณครับ เป็นเกียรติจริงๆ
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ
‎ขอเสียงปรบมือต้อนรับนักแสดงตลกชาวสวิส
‎อะแล็ง เฟร!
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณ
‎ดีจังเลย ขอบคุณ
‎ขอบคุณครับ
‎ก่อนที่จะเริ่ม ผมอยากพูดอะไรเรื่องหนึ่ง
‎เป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับผมมาก
‎ผมไม่ได้ขาวขนาดนั้น
‎แค่อยากเคลียร์เรื่องนี้ตั้งแต่แรกน่ะ
‎พวกเราดีใจมากที่งานนี้เกิดขึ้นได้
‎ใช่ ปรบมือให้ตัวเองหน่อยครับ
‎ผมแต่งตัวเก๋เป็นพิเศษเพื่อพวกคุณ ‎เจ๋งใช่ไหมล่ะ ขอบคุณครับ
‎รู้ไหม…
‎สูทผมได้รับเสียงปรบมือ ‎มากกว่ามุกตลกของผมซะอีก น่าเศร้าจัง
‎- "การแสดงเป็นไงบ้าง" ‎- "อะแล็งเก๋มาก
‎แม่เขาต้องมีความสุขแน่"
‎ทุกคน ขอพูดตรงๆ นะ
‎ในฐานะนักแสดงตลก ทุกการแสดงไม่เหมือนกัน
‎คุณไม่รู้หรอกว่าจะมีอะไรรอคุณอยู่
‎การแสดงที่แปลกที่สุดของผมคือ ‎การแสดงที่ภาคใต้ ที่นูเรมเบิร์ก
‎คนดูมีความสุขมาก มากเกินไป
‎พวกเขาหัวเราะกันจนอาคารแทบถล่ม
‎มีผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งแถวแรก ‎หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง
‎เธอสติแตกไปเลย
‎เธอเป็นแบบนี้ตลอดเวลา…
‎เวลาที่มีคนหัวเราะแรงๆ
‎คุณก็ต้องหัวเราะด้วย
‎ผมแบบว่า…
‎แล้วเธอก็แบบ…
‎แล้วผมก็…
‎แล้วอยู่ๆ ก็ตู้ม! เธอล้มหน้าคว่ำ
‎แล้วผมก็แบบว่า…
‎เราต้องหยุดการแสดงเลย
‎พวกเขาพาหมอเข้ามา
‎พวกเขาอุ้มเธอกลับขึ้นมา
‎เธอรู้สึกดีขึ้น แล้วผมก็ถามหมอ
‎"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น"
‎เขาบอกว่า
‎"คุณเฟร ผู้หญิงคนนี้ชักเกร็งจากการหัวเราะ"
‎นี่เรื่องจริงนะ
‎เธอหัวเราะหนักมาก
‎จนระบบไหลเวียนโลหิตของเธอพัง
‎แล้วความรู้สึกแรกของผม ‎ในเสี้ยววินาทีนั้นคืออะไรรู้ไหม
‎ภูมิใจ
‎แต่มันไม่นานหรอกนะ แค่แป๊บเดียว
‎ไม่นานหรอก
‎แม่ผมโทรมาถามว่า "การแสดงเป็นไงบ้าง
‎"ผมเกือบฆ่าคนตายแล้ว ผมตลกมาก "
‎รู้ไหมว่าเสียงหัวเราะนี้ทำให้ผมนึกถึงอะไร
‎มันมีท่าทางอยู่แบบหนึ่งครับ
‎ที่คุณจะทำแบบนี้…
‎ผมมีเพื่อน
‎และเขาทำแบบนี้จริงๆ
‎เขาชอบทำ…
‎และผมรู้ว่าทำไมคนเราชอบทำแบบนั้น
‎พวกเขารู้ว่ามันดูน่ารักแค่ไหน
‎และพวกเขารู้ว่าคุณโกรธพวกเขาไม่ได้
‎ไม่มีทาง ผมเคยให้ราชิดยืมรถและเขาบอกว่า
‎"อะแล็ง ฉันขับรถนายไปชนมา"
‎ผมบอก "ราชิด! ทำไมทำแบบนั้น"
‎"มานี่เลย เจ้าตัวเล็ก นายน่ารักจริงๆ"
‎ผมเป็นคนสวิส เราก็ถูกเหมารวมเหมือนกัน ‎ผมเบื่อสุดๆ
‎หลังจบการแสดง ผู้ชายคนหนึ่งพูดกับผมว่า
‎"นี่ คนสวิสอย่างพวกคุณน่ะ ‎รวยกันหมดเลยใช่ไหม"
‎แล้วผมก็ตอบว่า
‎"ใช่"
‎แล้วผมก็ซื้อเขามา
‎ตอนนี้เขาเป็นของผมแล้วจริงๆ
‎ชาวเยอรมันตัวน้อย
‎เขาอยู่ในตู้เสื้อผ้าผม
‎ผมไม่เคยปล่อยเขาออกมาเลย ‎นี่เรื่องจริง เขาเป็นของผม!
‎ผมซื้อเขามา
‎สังเกตได้ว่ามีแต่ชาวต่างชาติที่ปรบมือ
‎พวกเขาแบบว่า "คุณทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ"
‎ผม…
‎ผมไม่ค่อยพูดเรื่องการเมืองบนเวที น้อยมาก
‎ผมเคยเล่นมุกเกี่ยวกับ ‎พรรคค่อนข้างฝ่ายขวาของเยอรมันไม่กี่มุก
‎พรรคทางเลือกเพื่อเยอรมนี
‎ไม่ใช่เพราะเราแค่ไม่เห็นด้วย
‎นี่มันประชาธิปไตยนะ คุณต้องทนให้ได้
‎รู้ไหมว่าทำไมผมถึงทนพวกเขาไม่ได้ ‎เพราะผมแก่เกินไปสำหรับเรื่องไร้สาระ
‎ผมทนเรื่องไร้สาระไม่ไหวอีกต่อไป
‎เรื่องที่ไม่เข้าท่าสำหรับผมทั้งหลายแหล่
‎พรรคทางเลือกเพื่อเยอรมนี ‎และกลุ่มเพกีดาร่วมกัน
‎ต่อต้านอิสลามานุวัฒน์ของตะวันตกอย่างใหญ่โต
‎พวกเขาถือป้ายไปทั่ว
‎มีคนถือป้ายอันใหญ่อยู่ข้างหน้าเขียนว่า
‎นี่ผมยกคำพูดเขามาเลยนะ มันเขียนว่า
‎"เราไม่ต้องการจอมข่มขืนชาวต่างชาติ!"
‎ไม่มีใครต้องการอยู่แล้ว!
‎ผมก็ไม่ต้องการเหมือนกัน
‎ผมไม่เคยไปงานปาร์ตี้แล้วพูดว่า ‎"นี่ จอมข่มขืนมารึยัง
‎แล้วกริ่งก็ดังขึ้น "สวัสดี ฉันเอง จอมข่มขืน!"
‎"เดี๋ยวนะ จอมข่มขืนแบบไหน"
‎- "คนเยอรมันไง" ‎- "เข้ามาได้"
‎ผมแก่เกินไปสำหรับเรื่องไร้สาระ
‎ผมเห็นว่ามีการต่อต้านการประท้วง ‎เรื่องชีวิตคนดำก็สำคัญ
‎คนที่พูดว่า
‎"ฉันว่ามันไม่โอเค ‎ที่พวกเขาจะอยากมีสิทธิ์เหมือนพวกเรา"
‎พวกเขาสัมภาษณ์ผู้หญิงคนหนึ่งในสหรัฐฯ ‎และเธอบอกว่า
‎เธอไม่ได้ต่อต้านอะไรคนดำนะ
‎เธอแค่คิดว่าคนดำกับคนขาวเข้ากันไม่ได้
‎ฟังนะ ผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ในศตวรรษที่ 21 พูดว่า
‎เธอไม่เชื่อว่าคนดำกับคนขาวจะเข้ากันได้
‎ผมจะบอกอะไรให้นะ
‎มีที่เดียวในโลกเท่านั้น
‎ที่ดำกับขาวอยู่ร่วมกันไม่ได้
‎นั่นคือเครื่องซักผ้า
‎ที่เดียวเท่านั้น
‎ที่เดียว
‎ที่อื่นได้หมด
‎ที่เดียวเท่านั้น
‎หนึ่งเดียวเท่านั้น
‎ผมมีพี่ชายคนหนึ่ง
‎และนี่คือความจริงสำหรับทุกคนที่มีพี่น้อง
‎มีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้ว
‎ระหว่างพี่น้องทุกคน มักจะมี
‎คนที่หน้าตาดี
‎และคนที่ตลก
‎นั่นคือความจริง
‎และพวกคุณทุกคนคิดว่า ‎"ไม่ สำหรับเรามันไม่ใช่"
‎นั่นเพราะคุณเป็นคนที่ตลก
‎มีแต่คนหน้าตาดีเท่านั้นที่หัวเราะ
‎"หัวเราะสิ ควาซิโมโด
‎เขาพูดถึงคุณนะ หัวเราะสิ"
‎ถ้าคุณสงสัยว่าแล้วของผมเป็นยังไง
‎คุณเดาได้เลย
‎ผมเป็นคนที่ตลก
‎พี่ชายผมหน้าตาดี หน้าตาเหมือนนายแบบเลย
‎ผมเกลียดเขา
‎เขาเป็นผู้ใหญ่เสมอ
‎เขาเกิดมาเป็นผู้ใหญ่ ‎เขาเกิดมาพร้อมชุดสูทและแว่นตาข้างเดียว
‎"บัญชีธนาคารฉันอยู่ไหน" ‎เขาเป็นผู้ใหญ่มาตั้งแต่แรก
‎ตอนเด็กๆ คุณสามารถส่งเขา ‎ไปทำได้ทุกอย่าง เช่น ซื้อของ
‎ตอนอายุสี่ขวบ
‎แม่ผมบอก "มิเคล ไปร้านค้าหน่อยได้ไหม"
‎"ได้เลยครับแม่" ไอ้โง่นั่นพูดแบบนั้น
‎คุณส่งผมไปไม่ได้เลย "ไปซื้อนมซิ" ผมกลับมา…
‎- "นมล่ะ" ‎- "ผมดื่มหมดแล้ว"
‎- "แล้วเงินทอนล่ะ" ‎- "ผมกินเข้าไปแล้ว"
‎ผมเป็นเด็กที่โง่มาก
‎ทุกคนหัวเราะเยาะผม ทุกคนจริงๆ
‎ผมมีเพื่อนบ้านเป็นดาวน์ซินโดรมคนหนึ่ง
‎แม้แต่เขายังบอกว่า "โห ไอ้โง่"
‎รู้ไหมว่าทำไมผมถึงคิดว่าเล่นมุกนี้ได้
‎ผมเคยทำงานกับคนที่เป็นดาวน์ซินโดรม
‎และพวกเขาเป็นคนที่เจ๋งและใจกว้างมาก
‎พวกเขาชอบหัวเราะ
‎เพื่อนบ้านผมขำมุกนี้มากที่สุด
‎และผมว่ามันเจ๋งครับถ้าคุณขำเรื่องนั้นได้
‎ผมเคยเล่นมุกนี้บนเวทีครั้งหนึ่ง
‎และผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มคนดูแบบว่า…
‎ผมบอก "ดูสิว่ามันเจ๋งแค่ไหน"
‎ผมเล่นมุกนี้
‎และคนที่หัวเราะมากที่สุด ‎คือคนที่เป็นดาวน์ซินโดรม
‎เขามองผมแล้วพูดว่า "ผมไม่ได้เป็น"
‎เงิบเลย
‎ทุกคนครับ
‎พี่ชายผม…
‎ผมมันโง่ แต่เขาก็เหมือนกัน
‎เขาแค่ฉลาดเมื่อเทียบกับผม
‎เราเป็นพี่น้องกัน
‎เราพยายามชิงดีชิงเด่นกันตลอด
‎กับเรื่องโง่ๆ เรื่องที่ไม่เข้าท่า เช่น
‎"ฉันขี่จักรยานได้นานกว่านาย"
‎"ไม่จริง ฉันขี่ได้นานกว่านาย"
‎จากนั้นเราก็ขี่จักรยาน ‎วนเป็นวงกลมอยู่แปดชั่วโมง
‎เหมือนคนโง่สองคนจริงๆ
‎พอมีคนมาหาแม่ผม "ไง เด็กๆ เป็นไงบ้าง"
‎"พวกเขาโง่"
‎"มองออกไปนอกหน้าต่างสิ
‎พวกเขาขี่จักรยานมาแปดชั่วโมงแล้ว
‎ไอ้คนทางซ้ายที่อัปลักษณ์น่ะโง่กว่า"
‎ใช่ครับ
‎ผมเป็นเด็กโง่
‎ผมชอบ…
‎ผมชอบสัตว์และชอบดูสารคดีสัตว์มาแต่ไหนแต่ไร
‎คุณเรียนรู้สิ่งที่คุณจะไม่ได้ใช้อีก
‎ผมเห็นบางอย่างที่ผมคิดว่าเหมาะกับตอนนี้มาก
‎และนี่เป็นเรื่องจริง
‎มีปลาดาวอยู่ชนิดหนึ่ง
‎และ 20 เปอร์เซ็นต์ ของปลาดาวพวกนี้
‎เกิดมาพร้อมกับทวารหนัก
‎พวกมันไม่มีรูก้นครับ
‎แต่พวกมันก็อยู่ได้
‎มันขี้อยู่ข้างใน
‎มันทำแบบนั้นตลอดชีวิต มันพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ
‎ไม่มีปัญหาสำหรับมันเลย
‎มันขี้มากขึ้นเรื่อยๆ ขี้พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ
‎พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงส่วนบนสุด
‎และสิ่งเดียวที่อยู่ในหัวมันก็คือขี้
‎สาบานได้ว่าผมรู้จักคนที่เป็นแบบนี้ด้วยเหมือนกัน
‎เหมือนกันเป๊ะเลย
‎จริงๆ นะ ในหัวพวกเขามีแต่ขี้
‎ผมจะปิดท้ายด้วยเรื่องนี้ ‎ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกมาก
‎ผมสังเกตเห็นว่ามีหลายประโยคในเยอรมนี
‎คุณพูดแบบนั้นในหนัง แต่ไม่พูดในชีวิตประจำวัน
‎ผมดูหนังตำรวจและผู้ชายคนหนึ่งพูดว่า
‎"คุณครับ ด้วยความเคารพนะ…"
‎คุณไม่พูดแบบนั้นในชีวิตประจำวัน ผมลองแล้ว
‎ผมกำลังจ่ายเงินที่ร้านแมคโดนัลด์
‎เธอบอก "ซอสมะเขือเทศหรือมายองเนสคะ" ‎ผมบอก "ด้วยความเคารพนะ ทั้งสองอย่าง"
‎ประโยคนี้เหมือนกลลวง
‎มันสุภาพมาก
‎แต่หลังจากนั้นคุณจะทำอะไรก็ได้
‎เหมือนคนในหนัง
‎"คุณครับ ด้วยความเคารพนะ คุณไม่รู้หรอก"
‎ถึงแม้อีกคนจะพูดว่า "คุณอาจพูดถูก"
‎ลองไปพูดดูสิ
‎อาทิตย์หน้า ลองไปทำงานสายสักห้าชั่วโมง
‎เดินเข้าไปแบบชิลๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎"ไง ว่าไง"
‎พอหัวหน้าถามว่า ‎"นี่มันอะไรกัน ทำไมมาสายขนาดนี้"
‎"คุณครับ
‎ด้วยความเคารพนะ
‎นี่แน่ะ!"
‎และถ้าเขาโมโหขึ้นมา "กล้าดียังไง!" ‎ก็ทำแบบนี้…
‎ขอบคุณทุกท่านที่มาครับ!
‎ขอให้สนุกกับการแสดง ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ‎ขอเสียงต้อนรับแฮนี เซียม!
‎แม่เจ้าโว้ย!
‎หยุดเลย!
‎เพื่อนเอ๋ย!
‎เป็นพลังที่เจ๋งจริงๆ! สุดยอด! ปังมาก!
‎ผมดีใจสุดๆ ที่ได้มาที่นี่
‎ทุกท่านครับ
‎ผมไม่ได้ชอบความถูกต้องทางการเมือง ‎ที่มากเกินไปหรอกนะ
‎ผมคิดว่าหลายคนเริ่มอ่อนไหวมากเกินไป
‎แต่แทนที่จะเอะอะโวยวาย
‎ผมเริ่มใช้มันให้เป็นประโยชน์
‎พอถึงจุดหนึ่ง ผมเริ่มหงายการ์ดเชื้อชาติ
‎โดยที่ไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด
‎ตอนนั้นผมไปดูหนัง
‎มีคนต่อแถวซื้อป๊อปคอร์นเยอะมาก
‎ผมแซงคิวเลย และผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังผมพูดว่า
‎"ไปต่อแถวสิยะ"
‎"เมื่อกี้เรียกผมว่าไอ้มืดเหรอ"
‎เธอบอก "เปล่านะ ไม่ได้พูดเลย ‎ฉันชอบโอบามานะ"
‎สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ และผมก็แบบว่า
‎"เจ๋งแฮะ ไว้ใช้มุกนี้อีกดีกว่า"
‎หลังจากดูหนัง ผมก็ไปที่ซุ้มขายอาหาร
‎แถวยาวอีกแล้วและผมก็แซงคิวอีกครั้ง
‎ผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังพูดว่า ‎"พวก ไปต่อแถวสิ"
‎ผมคิดเลย "โอกาสมาแล้ว"
‎"คุณเรียกผมว่าไอ้มืด…"
‎แล้วผมก็ "ฉิบหาย!
‎เขาดำกว่าฉันอีก!"
‎เขาย้อนใส่ผม "คุณเรียกผมว่าไอ้มืดงั้นเหรอ"
‎ผมบอก "เปล่านะ ไม่ได้พูดเลย ‎ผมชอบโอบามานะ!"
‎ผมโกยแน่บเลย วิ่งหนีไปเลย
‎หลังจากนั้น ‎ผมก็ไม่เคยหงายการ์ดเชื้อชาติอีกเลย
‎เว้นแค่เรื่องเดียว
‎มาพูดถึงภูมิหลังของผมก่อนดีกว่า
‎ที่จริงผมไม่ได้พูดหรือคิดถึงมันมากนักหรอก
‎เพราะผมไม่ได้นิยามตัวเองจากมัน
‎แต่ผมเข้าใจว่าทำไมหลายคน ‎ถึงคิดถึงภูมิหลังของตัวเอง
‎และทำไมมันถึงสำคัญกับพวกเขา
‎ไม่นานมานี้ผมไปเดินเล่นในเมือง
‎และคนแอฟริกันผิวดำจริงๆ เดินผ่านไป
‎เขาเดินอยู่
‎เขามองหน้าผม
‎ผงกหัวแล้วเดินต่อ
‎ผมคิด "นั่นใครวะ สงสัยจะจำคนผิด"
‎ไม่กี่นาทีต่อมา ‎ชาวแอฟริกันผิวดำอีกคนก็เดินผ่านมา
‎เขาเดินอยู่
‎เขามองหน้าผม
‎แล้วเดินต่อไป
‎แล้วผมก็ถึงบางอ้อ ‎มันเหมือนการทักทายว่า "ไงพวก!
‎เราต้องทนกับความยากลำบากแบบเดียวกัน
‎ระบบทาสและอะไรพวกนั้น"
‎แล้วผมก็รู้สึกผิดขึ้นมา
‎เพราะพ่อแม่ผมมาจากอียิปต์
‎เคยได้ยินเรื่องพีระมิดไหมครับ
‎พวกเราเป็นคนสร้างระบบทาส!
‎เฮ้ย นั่นมัน…
‎พวก นั่นมันเหมือนเดินไปหา ‎แจ็กเดอะริปเปอร์และพูดว่า
‎"เกาะกลุ่มกันไว้นะ มีฆาตกรหลบหนี"
‎แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน มีหลักฐานว่า
‎คนที่สร้างพีระมิดไม่ใช่ทาส
‎พวกเขาเป็นคนงานที่ได้รับค่าจ้างที่ยุติธรรม
‎ทันทีที่ผมได้ยินเรื่องนี้ ผมก็คิดว่า "ไม่จริง"
‎ผมรู้ว่าคนอียิปต์ทำงานยังไง ‎มาห์มุดบางคนสร้างหลักฐานขึ้นมา
‎เพื่อปรับปรุงชื่อเสียงของอียิปต์ให้ดีขึ้น
‎"สาบานกับพระเจ้าได้เลย ‎ว่าผมเพิ่งเจอกระดาษปาปิรุสแผ่นนี้
‎อักษรอียิปต์โบราณเขียนว่าเราจ่ายเงินให้ทุกคน"
‎"เดี๋ยวนะ!
‎นี่เขียนด้วยปากกามาร์คเกอร์นี่!"
‎"ทำไมคนเยอรมันถึงเป็นเถรตรงแบบนี้
‎พวกเราคนอียิปต์ ‎เป็นคนคิดค้นปากกามาร์คเกอร์เอง!"
‎และคนผิวดำก็ยังพยักหน้าให้ผม ยังทักทายผมอยู่
‎เราต้องทนกับความยากลำบากแบบเดียวกัน
‎ผมบอก "เปล่านะพวก นายนั่นแหละที่ลำบากมาก
‎นายอยู่ในทีม 'ปล่อยคนของฉันไป!'
‎ฉันอยู่ทีม…
‎นายไปไหนไม่ได้หรอก!
‎นายไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
‎ไม่ๆ!"
‎เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจ
‎ของการที่คนผิวดำผงกหัวให้ผม ‎และผมต้องรู้สึกแย่นี้
‎เดี๋ยวนี้ผมเลยเดินแบบนี้ทุกครั้งที่คนผิวดำมองผม
‎มันได้ผลครับ มันได้ผล
‎ผมรู้ว่าพวกคุณหลายคนคิดว่า
‎"หมอนี่มันแปลกๆ นะ"
‎คุณคิดถูกแล้ว
‎ถูกเผงเลย
‎รู้ไหมว่าเหตุผลหลัก ‎ที่ผมออกเสียงเลือกตั้งคืออะไร
‎ชอบการเมืองเหรอ
‎มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมอยากกากบาทในบัตรเลือกตั้ง
‎ไม่สำคัญว่าช่องไหน กาไป
‎"แฮนี นายโหวตให้ใคร ‎พรรคสังคมประชาธิปไตยรึเปล่า"
‎"ประมาณนั้นแหละ"
‎ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว
‎จริงๆ นะ จำพวกจดหมายรักที่เขียนว่า ‎"ใช่ ไม่ อาจจะ" ได้ไหม
‎เวลาผมได้มันมา ผมกาทุกช่องเลย
‎พวกสาวๆ ชอบมาก
‎พวกเขาแบบว่า "ให้ตายสิ แฮนีช่างลึกลับดีจัง"
‎"เปล่าเลย ฉันแค่เป็นคนจากรายการมังก์"
‎ผมเองก็ยังไม่เข้าใจ
‎ว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบผู้ชายลึกลับนัก
‎ผมไม่เข้าใจเลย
‎สาวๆ ครับ ความลึกลับไม่เคยเป็นเรื่องดีหรอก
‎หรือคุณเคยเจอผู้ชายที่บอกว่า
‎"ผมมีความลับจะสารภาพ
‎ผมเป็นเศรษฐี
‎อะไรนะ คุณรับได้เหรอ
‎ในที่สุดก็เจอคนที่สนใจบัตรเครดิตของผมซะที"
‎ไม่เคยเกิดขึ้นหรอก!
‎ความลับของผมคือความหมกมุ่น ‎ในการกากบาทลงไปในช่อง
‎การกากบาทนี้จะเป็นหายนะของผม
‎คุณรู้ไหมว่าประกันของผมแพงแค่ไหน
‎แบบฟอร์มนั้นทำลายผม!
‎"กรุณาทำเครื่องหมายสภาพที่เป็นมาก่อนของคุณ"
‎บ้าเอ๊ย!
‎- "คุณเป็นริดสีดวงใช่ไหม" ‎- "ตอนนี้เป็นแล้ว"
‎แต่ทุกคนครับ
‎พูดถึงการออกเสียงเลือกตั้งแล้ว
‎ผมคิดว่าการออกเสียงเลือกตั้งนั้นสำคัญมาก
‎เพื่อที่จะได้ยกเลิก ‎การออกเสียงเลือกตั้งของนาซี
‎เพราะคนโง่หลายคนได้ออกเสียง
‎อย่างเช่น ผมเพิ่งเห็น ‎นาซีเกย์คนหนึ่งในอินเทอร์เน็ต
‎นาซีเกย์!
‎เขาพูดอย่างจริงจังว่า
‎"ให้ตายสิ!
‎มุสลิมพวกนี้
‎เอาผู้ชายดีๆ ไปหมดเลย
‎โอเค ขอเวลานอกแป๊บ
‎ผมคิดว่าอันตรายนี้จัดการได้นะ
‎ชีวิตนี้ผมไม่เคยได้ยินมุสลิมพูดเลยว่า
‎"พวก หลังจากเราะมะฎอน
‎ฉันจะไปกินไส้กรอกเผ็ดแซ่บๆ ซะหน่อย"
‎ไม่เคยเห็นเลย!
‎ไม่เคยเห็นเลย แต่ใครจะรู้ มันอาจมีอยู่จริงก็ได้
‎อะไรก็เป็นไปได้
‎อย่างคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ ‎ก็เป็นคนผิวดำที่เกิดในเยอรมนี
‎เป็นคนอาหรับที่สนับสนุนการแต่งงานของเกย์
‎และเป็นบุตรของชาวมุสลิม ‎ที่เรียนภาษาฮิบรูที่โรงเรียน
‎อะไรก็เป็นไปได้
‎ทุกอย่างแหละ
‎ใช่!
‎และผมก็เป็นคนดีนะ
‎หัวเราะทำไมล่ะ
‎ผมเป็นคนดีจริงๆ
‎และผมไม่เคยอยากให้ใครรู้สึกแย่เพราะผมเลย
‎อย่างเช่น เมื่อไม่นานมานี้
‎ผมจีบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเกิดขึ้นทุกๆ ห้าปี
‎และเธอก็ไม่… ‎ผมจะพูดว่าไงดี แบบว่า "แม่เจ้า!"
‎แต่เป็นแบบนี้มากกว่า "แม่เจ้า"
‎และวิธีที่เธอเริ่มพูดกับผมมันแบบว่า ‎"โอ้ ไง รูปหล่อ!
‎ขอเบอร์หน่อยสิ"
‎ผมไม่สามารถพูดได้ว่า ‎"ขอโทษนะ แต่ผมไม่ได้เดตกับอสูรตาเดียว"
‎ผมเลยต้องคิดมุกสด ผมบอกว่า
‎"อุ๊ย ขอโทษนะครับ ผมพูดภาษาเยอรมันไม่ได้"
‎"โอ้ แต่ฉันพูดภาษาฝรั่งเศสได้!"
‎"โอ้ ไม่ครับ ผมพูดเยอรมันไม่ได้"
‎"โอ้ แต่ฉันพูดอิตาเลียนได้"
‎แม่งเอ๊ย!
‎"ผมพูดภาษาเยอรมันไม่ได้ครับ"
‎"ฉันพูดภาษาตุรกีได้!"
‎ผมแบบว่า "พวก!"
‎ทุกคน!
‎ผมเลี่ยงไม่ได้เลย!
‎ผมคบกับเธออยู่สองปี
‎ทุก…
‎ทุกคน!
‎เธอคิดว่า…
‎เธอคิดว่าผมเป็นชาวเติร์กผิวดำ
‎มันมีด้วยเหรอชาวเติร์กผิวดำ
‎เกิดมาไม่เคยเห็นเลย!
‎ไม่เคยเห็นเลย
‎แต่สุดท้ายผมก็เลิกกับเธอได้
‎ในที่สุดผมก็เลิกได้
‎ผมแค่ต้องรอจังหวะที่เหมาะสม
‎"แฮนี!
‎บอกให้เหลือช็อกโกแลตไว้ให้ฉันหน่อยไง!"
‎"เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าไอ้มืดเหรอ"
‎แล้วผมก็ชิ่งเลย
‎ผมชื่อแฮนี เซียม!
‎พวกคุณน่าทึ่งมาก!
‎พวกคุณเจ๋งสุดยอด!
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณครับ ผมรักคุณ!
‎ขอบคุณครับ
‎ทุกท่านครับ
‎ขอเสียงต้อนรับผู้ร่วมก่อตั้งรีเบลล์คอมเมดี้
‎นี่คืออุสอุสมังโก!
‎ว่าไง
‎เจ๋งมาก
‎เจ๋งมาก ว่าไง
‎เป็นไงกันบ้างโคโลญ สบายดีไหม
‎เยี่ยม ผมดีใจมากที่ได้มาที่นี่
‎จริงๆ นะ ผมคิดถึงพวกคุณ
‎ผมไม่รู้จักพวกคุณหรอก แต่ผม…
‎คิดถึงคุณมาก ในจินตนาการของผม อะไรแบบนั้น
‎ไม่รู้สิ ผมดีใจที่ได้มาที่นี่
‎ผมมีลูกสามคนอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ผมมีลูกสามคนแล้ว
‎ผมเลยดีใจมากที่ได้มาที่นี่…
‎มากจริงๆ…
‎ได้พักน่ะ ผมได้พัก
‎ใช่เลย
‎พวกคุณส่วนใหญ่รู้จักลูกผมสองคน ‎จากเรื่องราวของรีเบลล์คอมเมดี้
‎ตอนนี้ผมมีลูกสามคนแล้ว ไม่รู้เกิดขึ้นได้ไง
‎คุณอาจจะคิดออก
‎ผมมีลูกสามคน
‎ลูกสาวคนโตของผมอายุ 11 ขวบ
‎ลูกชายเก้าขวบ
‎ลูกสาวคนเล็กห้าขวบ
‎ผมเตือนตัวเองเสมอ
‎ว่าคนอื่นๆ โตแล้ว ‎แต่ผมรู้สึกว่าห้าขวบเป็นวัยที่เจ๋ง
‎เป็นวัยที่เจ๋งจริงๆ
‎เพราะในฐานะพ่อหรือแม่ ‎คุณต้องพาพวกเขาเข้านอนทุกคืน
‎เธอนอนไม่หลับถ้าไม่มีคุณ
‎เธอกับผมมีพิธีกรรมกันมาตลอด
‎รู้ไหม ผมพาเธอเข้านอน ‎แล้วก็เล่านิทานให้เธอฟัง
‎บางทีผมก็ร้องเพลงหรือบางครั้งเราก็แข่งกัน
‎เป็นการดวลกันง่ายๆ ดวลกันไปดวลกันมา
‎คุณอาจจะรู้เรื่องนี้ มันจะเป็นแบบนี้
‎"พ่อคะ หนูรักพ่อมากเท่ากับ…"
‎เธอจะพูดอะไรบางอย่าง ‎จากนั้นผมก็ต้องพูดให้เจ๋งกว่าเธอ
‎และเธอคิดเสมอ ‎เพราะเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิต…
‎เธอคิดว่าเธอจะเอาชนะผมได้
‎เธอคิดว่าเธอเก่งกว่าผม
‎คุณไม่รู้หรอก คุณเป็นลูกคนที่สาม
‎คุณเป็นลูกคนที่สาม ‎ปืนของผมบรรจุกระสุนพร้อมแล้ว
‎นึกออกไหม…
‎บางคนเป็นทหารผ่านศึก แต่ผมเป็นป๊ะป๋าผ่านศึก
‎ผมทำได้ทุกอย่าง คุณไม่มีทางชนะ
‎ฝันไปเถอะ
‎ผมทำท่าทางแบบนั้น
‎ไม่นานมานี้ผมทำแบบนั้นอีกแล้ว
‎ผมพาเธอเข้านอนโดยที่โดนกดดันเรื่องเวลา
‎คุณรู้ใช่ไหมว่าเวลาที่คุณใจร้อน ‎และคุณรู้สึกว่าไม่มีเวลา
‎เธอรู้สึกได้ เด็กๆ รู้สึกได้ทันที
‎เธอสังเกตเห็นว่า "เขามีนัด ต้องไปแสดง
‎รั้งเขาไว้ที่นี่นานหน่อยดีกว่า
‎รั้งเขาไว้ที่นี่ดีกว่า"
‎แล้วเธอก็พูดว่า
‎- "พ่อคะ เล่นเกมกันได้ไหม" ‎- "ได้สิ โอเค"
‎เธอเริ่มต้นแบบนี้
‎"พ่อคะ หนูรักพ่อมากเท่ากับดาวบนฟ้าเลย"
‎คุณรู้ไหมว่าผมได้ยินประโยคนี้มากี่ครั้งแล้ว ‎ดาวบนฟ้าเหรอ
‎ผมได้ยินมามากกว่าผู้หญิงที่บาร์อีก
‎นึกออกไหม จังหวะนั้นผมคิดว่า ‎"ขออะไรใหม่ๆ หน่อยเถอะ"
‎นึกออกไหม ผมคิดในใจว่า…
‎ผมบอกเธอว่า "โอ้ เยอะมากเลยนะนั่น"
‎ในใจผมคิดว่า
‎"เห่ยมาก"
‎กากมาก กากสุดๆ ห่วยที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
‎ผมผิดหวังนิดหน่อย แต่ผม…
‎ผมบอกว่า "เยอะมากนะนั่น
‎แต่พ่อรักหนูมาก ‎เท่ากับดาวในกาแล็กซีทั้งหมดเลย"
‎เธอบอกว่า "มันต้องเยอะมากเลยใช่ไหมคะ"
‎ผมบอก "ใช่" แล้วเธอก็พูดต่อ
‎"พ่อคะ หนูรักพ่อมาก ‎เท่ากับเม็ดทรายในกระบะทรายเลย"
‎ผมแบบว่า
‎"ของมีตั้งเยอะ หนูเลือกกระบะทรายเหรอเนี่ย ‎เล็กสุดเนี่ยนะ
‎พวก ทำไมไม่เลือก… โอเค ช่างเถอะ"
‎"โอเค เยอะมากเลยนะนั่น
‎พ่อรักหนูมากเท่ากับ ‎เม็ดทรายที่มีอยู่บนชายหาดเลย
‎เธอพูดว่า "โห มันเยอะมากเลยใช่ไหมคะ"
‎ผมบอก "ใช่ เยอะมาก!"
‎แล้วเธอก็พูดว่า "หนูมีอีกอย่างค่ะพ่อ"
‎พ่อคะ หนูรักพ่อมากเท่ากับ
‎เม็ดทรายที่อยู่บนชายหาดและพื้นมหาสมุทร
‎ในนั้นก็มีทรายเหมือนกัน
‎และในทะเลทรายในซาอุดีอาระเบียด้วย"
‎ผมคิด "เฮ้ย ไม่เลวนะ"
‎แต่ผมไม่มีเวลาแล้ว
‎ผมไม่มีเวลาแล้ว
‎ผมบอก "นับถือจริงๆ แต่พ่อต้องไปแล้ว"
‎นับถือนะ แต่ผมจะพูดกับเธออีกประโยค ‎เธอจะได้หลับได้ซะที
‎ไม่ได้เป็นการซัดให้ตายนะ แต่เป็น…
‎เป็นการซัดให้หลับ ผมจะ…
‎ผมจะซัดให้เธอหลับเลย
‎ผมบอก"นี่ ลูกรัก พ่อรักหนูมากเท่ากับ…
‎พ่อรักหนูมากเท่ากับ
‎การที่อยู่ๆ ก็มีพวกเหยียดเชื้อชาติ ‎ในเยอรมนีอีกครั้ง
‎และเธอบอกว่า
‎"จริงเหรอ เยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะพ่อ
‎หนูก็เหมือนกันค่ะพ่อ"
‎หลับทันที
‎ผมมีความสุขๆ
‎มันบ้ามาก
‎ผมเชื่อมโยงหัวข้อสวนสัตว์กับเด็กๆ เสมอ
‎ครั้งสุดท้ายที่ผมไปสวนสัตว์ ผมไปกับลูกๆ
‎แต่คนสุดท้องยังไม่เกิด
‎ตอนนั้นผมมีลูกแค่สองคน
‎มันบ้ามาก
‎เราสามคนไปสวนสัตว์โคโลญกัน
‎ผมไม่รู้ว่าคุณรู้ไหม
‎แต่พอคุณจ่ายค่าเข้าสวนสัตว์โคโลญ ‎สำหรับสามคนแล้ว
‎คุณติดลบไปเรียบร้อยแล้ว
‎ทุกอย่างข้างในก็แพงเหมือนกัน รู้ไหม
‎เฟรนช์ฟรายส์ 5,000 ยูโร
‎ตุ๊กตาสัตว์แพงหูฉี่ มันแพงมาก
‎ขณะที่เราเดินไปรอบๆ ‎ผมจะหันหัวพวกเขาจากของพวกนั้น
‎- "อย่ามอง" ‎- "ทำไมล่ะ"
‎"มันเป็นของต้องห้าม มองแค่…
‎อย่ามองตรงนั้นแล้วกัน มองสัตว์ก็พอ"
‎ผมบอก "ดูสัตว์สิ"
‎และทุกอย่างก็ราบรื่นดี
‎ระหว่างนั้น ผมกำลังดูแผนที่อยู่
‎ผมกำลังคิดว่าเราจะไปไหนได้ ‎ผมไม่ได้หาสัตว์นะ
‎แต่หา… คุณรู้จักคนขายลูกโป่งที่สวนสัตว์ใช่ไหม
‎รู้จักใช่ไหมครับ
‎มีผู้ชายคนหนึ่งที่ถือลูกโป่งอยู่เป็นล้านลูก
‎เป็นลูกโป่งฮีเลียมทั้งหมด
‎และผมก็เกลียดผู้ชายคนนี้มาก
‎ผมเกลียดเขาสุดหัวใจ
‎เพราะลูกโป่งหนึ่งลูกราคาหกยูโร
‎มันแพงมากและพอเด็กอายุแค่นั้นเห็นเขา
‎พวกเขาจะอยากได้และผมปฏิเสธไม่ได้
‎ผมรู้ว่าผมปฏิเสธไม่ได้ และจะต้องจ่ายอีกหกยูโร
‎มันคือสิ่งที่ถ้าคุณปล่อย
‎มันจะลอยไปนอกโลก
‎จากนั้นเงินหกยูโรของคุณก็จะอยู่ในอวกาศ
‎แล้วผมก็คิดว่า "โอเค" และแผนของผมได้ผล
‎เราไม่เจอเขา
‎แล้วพอเดินไปจนสุดสวนสัตว์ ‎เขายืนอยู่ตรงนั้นเฉยเลย
‎เป็นเหมือนหัวหน้าใหญ่
‎เขายืนยิ้มให้ผม เหมือนหนังของสตีเฟน คิง
‎พร้อมกับลูกโป่งทั้งหมด ยิ้มและดูใจดี และผมคิด
‎"ฉันเกลียดมัน ไอ้เวรนี่ "
‎ลูกๆ ผมเห็นเขาทันที
‎- "พ่อ ลูกโป่ง" ‎- "ไม่"
‎- "พ่อ ซื้อเถอะ ลูกเดียวนะ!" ‎- "ก็ได้ โอเค"
‎ผมเกลียดเขา
‎เราเดินไปหาเขา แล้วผมก็ถามลูกชายผมว่า
‎- "เอาลูกไหน" ‎- "บ๊อบ เดอะ บิวเดอร์"
‎"โอเค บ๊อบ เดอะ บิวเดอร์ลูกหนึ่งครับ"
‎แล้วผมก็เอาเชือก
‎ผูกไว้กับข้อมือเขา
‎เงินหกยูโรจะได้ไม่ลอยขึ้นไปในอวกาศ
‎ผมผูกปมอันใหญ่ไว้ที่มือเขาเลย
‎มือเขาเป็นงี้เลย…
‎แล้วผมก็ถามลูกสาวผมว่า ‎"แล้วลูกอยากได้ลูกไหน"
‎- "บาร์บี้ค่ะ" ‎- "ขอบาร์บี้หนึ่งลูกครับ"
‎ผมรับมา และจะผูกไว้กับข้อมือ
‎คุณต้องเข้าใจนะว่า
‎เธอโตกว่าสองปีและเธออยากสัมผัสมัน
‎เธอบอกว่า "หนูโตแล้ว ‎ไม่ต้องผูกข้อมือก็ได้ หนูไม่ทำหลุดมือหรอก
‎- "ไม่ พ่อผูกอยู่" ‎- "ไม่ หนูไม่ทำหลุดมือหรอก สาบานได้"
‎"โอเค แต่ถือดีๆ นะ"
‎ทันทีที่พวกเขาได้ลูกโป่ง ผมก็กลายเป็นนายพล
‎ผมคอยตรวจสอบอยู่ตลอด "ลูกโป่งอยู่ไหน"
‎พวกเขาบอก "อยู่ที่ข้อมือ"
‎- "ถือดีๆ นะ" ‎- "ค่ะพ่อ ถือดีอยู่"
‎ผมมีแค่ภารกิจเดียวเท่านั้น
‎คนขายลูกโป่งบอกว่า "12 ยูโร" ‎ผมก็บอก "เอาไปเลย"
‎ผมต้องพาพวกเขาจากทางออกไปที่รถ
‎โดยไม่มีใครปล่อยเงินหกยูโรไปในอวกาศ
‎นั่นคือภารกิจของผม ‎สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือไปที่รถ
‎เราไปถึงรถ ประตูเปิด เด็กขึ้นรถ ‎ลูกโป่งขึ้นรถ ปิดประตู
‎ทีนี้ก็อีกคน ประตูเปิด เด็กขึ้นรถ ‎ลูกโป่งขึ้นรถ ปิดประตู
‎แล้วผมก็โล่งใจ
‎มันเป็นช่วงเวลาเดียวที่ผมโล่งใจ
‎ผมไปที่ประตูฝั่งของผม ขึ้นรถแล้วขับออกไป
‎ตลอดทางกลับบ้าน ผมกำลังคิดว่า ‎มันเป็นการไปเที่ยวที่แปลกจริงๆ
‎ผมเสียเงินไปเท่าไหร่
‎ผมบวกเลข "ค่าเข้าหนึ่งล้าน ‎แล้วก็ลูกโป่ง 12 ยูโร
‎ที่นั่นไม่มีสิงโตด้วยซ้ำ กากไหมล่ะ
‎ในที่สุดเราก็ถึงบ้าน
‎ผมเป็นนายพลอีกครั้ง "ลูกโป่งอยู่ไหน"
‎- "อยู่นี่ๆ" ‎- "จับไว้นะ"
‎"ค่ะพ่อ หนูจับไว้อยู่"
‎ลูกชายผมก็…
‎เขาภูมิใจ มันผูกอยู่กับข้อมือเขา
‎ผมบอก "โอเค ดี"
‎ผมเดินเข้าบ้าน ‎ลูกชายผมเข้าบ้าน ลูกโป่งเข้าบ้าน
‎ลูกสาวผมเดินมาช้ามาก ‎"หนูจับไว้แน่นเลยค่ะ"
‎แล้วอยู่ๆ เธอก็ปล่อยมันไป
‎ห่างจากประตูบ้านหนึ่งเมตร
‎"พ่อคะ ลูกโป่งหนู!
‎พ่อคะ หนูขอโทษ!
‎ลูกโป่งของหนู!"
‎ลูกชายผมก็แบบว่า…
‎ผมบอก "โอเค ดี"
‎ลูกชายยังมีความสุข ‎แต่ลูกสาวไม่ยอมหยุดร้องไห้เลย
‎ลูกชายทนไม่ได้
‎เขาใจกว้างมาก
‎เขาทนไม่ได้เวลาที่พี่สาวของเขาร้องไห้
‎พอถึงจุดหนึ่งเขาก็บอกว่า
‎"เอาของผมไปก็ได้"
‎ผมแบบ "แม่เจ้า! เด็กคนนี้มีน้ำใจจริงๆ!
‎เป็นคนดีอะไรอย่างนี้ ‎ผมอยากเป็นแบบเขาบ้าง มาเปลี่ยนกันเถอะ
‎จริงๆ นะ เป็นคนที่เจ๋งมาก"
‎แล้วลูกสาวก็
‎"ไม่เอา ลูกนั้นน่าเกลียด"
‎ผมแบบว่า "ลูกเป็นคนแบบไหนเนี่ย"
‎ผมโกรธเธอไม่ได้ ‎เธอร้องไห้ ผมก็ลำบากเหมือนกัน
‎ผมปลอบเธอไม่ได้ ลูกชายผมปลอบเธอไม่ได้
‎สุดท้ายลูกชายผมก็ทนไม่ไหวแล้ว เขาพูดว่า
‎"งั้นผมก็ไม่อยากได้ของผมแล้วเหมือนกัน"
‎แล้วก็โยนมันขึ้นไปในอวกาศ
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้นพูดว่า ‎"12 ยูโรขึ้นไปในอวกาศแล้ว!
‎ลูกสองคนแกล้งพ่อเหรอเนี่ย"
‎จริงๆ นะ จริงๆ
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ เรื่องจริง
‎พอคุณเห็นลูกชายคุณทำแบบนั้น
‎เขาทำแบบนั้น
‎ในฐานะพ่อ คุณจะประทับใจ
‎อยู่ๆ ผมก็น้ำตาไหล
‎ผมเริ่มร้องไห้เหมือนกัน
‎แล้วลูกชายผมค่อยๆ คิดได้ว่า ‎เขาจะไม่ได้เจอบ๊อบ เดอะ บิวเดอร์อีกแล้ว
‎เขาเริ่มร้องไห้
‎คนสามคนร้องไห้หลังจากออกไปเที่ยวกันมา
‎ทุกคนร้องไห้
‎ผมพูดว่า "เป็นการไปเที่ยวที่ดีไหม"
‎"ดีค่ะพ่อ"
‎- เราควรกลับไปสวนสัตว์ไหม" ‎- "ควรครับพ่อ"
‎เราไม่เคยกลับไปอีกเลย
‎ไม่เคยเลย ผมจะไม่มีวันกลับไปเด็ดขาด
‎นั่นแหละผม
‎ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นยังไงนะ แต่ผมคิดดูแล้ว
‎ไม่ไปอีกแล้ว
‎นี่ โคโลญ
‎ขอบคุณนะครับ ผมชื่ออุสอุสมังโก
‎รีเบลล์คอมเมดี้! ไปละ!
‎ทุกท่านครับ
‎ขอเสียงปรบมือต้อนรับตำนานแห่งรีเบลล์คอมเมดี้
‎เบไนซา ลัมรูบัล!
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณ สุดยอดเลย
‎ดีจริงๆ มันดีมาก จริงๆ นะ
‎ในช่วงเวลาแบบนี้ เรามีความสุข ‎ที่ได้แสดงต่อหน้าผู้คน รู้ไหม
‎การแสดงล่าสุดของผม ผมแสดงต่อหน้ารถ
‎สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือจงอย่าพูดกับรถ
‎นอกจากคุณจะมีชื่อว่าไมเคิล ไนต์
‎ไม่อย่างนั้นก็ลืมได้เลย
‎คุณไม่ควรคุยกับรถ
‎มันเป็นงานฉายหนังแบบขับรถเข้าไปดู ‎ผมว่ามันเจ๋งมากสำหรับพวกเขา
‎พวกเขาอยากดูหนัง
‎แต่ตอนนี้พวกเขาดู ‎เดอะคอนฟิวส์คอมเมเดียนในโรงละครกันแล้ว
‎มันเป็นหายนะสำหรับผม ผมสับสน
‎คุณคุยกับรถไม่ได้
‎แน่นอนว่าพวกเขาอยากคุย
‎แต่ผมไม่เข้าใจว่าพวกเขาต้องการอะไรจากผม
‎รู้ไหมว่าพวกเขาปรบมือยังไง
‎ใช่ พวกเขาบีบแตร!
‎พวกเขาบีบแตร
‎และผมก็เล่าเรื่องตลกอยู่บนเวที
‎พวกเขาต้องหัวเราะ ‎รู้ไหมว่าพวกเขาหัวเราะยังไง
‎ใช่ พวกเขาบีบแตรเหมือนกัน
‎มีบางส่วนของการแสดงของผมที่พวกเขาไม่ชอบ ‎พวกเขาอยากโห่
‎รู้ไหมว่าโห่ยังไง
‎ใช่ พวกเขาบีบแตร
‎สิบนาทีต่อมา ‎ผมเลยไม่รู้ว่าพวกเขาชอบหรือเปล่า
‎มันบ้ามาก
‎สื่อสารผ่านแตร
‎เสียงหัวเราะมันแทนที่ด้วยเสียงแตรไม่ได้
‎เสียงหัวเราะเป็นหนึ่งในเสียงที่ไพเราะที่สุด
‎ไพเราะมาก
‎ใช่
‎กับ…
‎มันคือสัญญาณเตือนภัย
‎ผมตกใจเวลาได้ยิน
‎มันไม่ใช่ปฏิกิริยาที่ดีต่อมุกตลก มันใช้ไม่ได้
‎"นี่ เคยได้ยินเรื่องนี้ไหม
‎ชาวโปแลนด์ทำอะไรบนน้ำแข็ง
‎เขาบุกเข้าไป"
‎มันใช้ไม่ได้
‎ต้องบอกว่ามันขึ้นอยู่กับมุกตลกนิดหน่อย
‎มุกนี้จะได้ผล ต้องมีคนดูที่เป็นคนโปแลนด์อยู่ด้วย
‎แต่ถ้ามีคนโปแลนด์อยู่ จะไม่มีการบีบแตรหรอก
‎เอาจริงๆ คือจะไม่มีรถเลยสักคัน
‎การเหมารวมแบบต่ำตม ชอบไหมล่ะ
‎คุณชอบมากเลยละ
‎ผมก็เหมือนกัน ไม่เป็นไร ‎เราชอบการเหมารวมแบบนี้
‎แต่มันไม่จริงหรอก ‎ผมรู้จักคนโปแลนด์เยอะมาก ไม่มีใครขี้ขโมย
‎แต่เราอยากได้ยินว่า "พวกโปแลนด์ขโมยของ"
‎เราอยากได้ยินว่า ‎"คนอาหรับมีเครายาวและมีเมียสี่คน"
‎เราอยากได้ยินว่า ‎"คนแอลเบเนียทำงานในไซต์ก่อสร้าง
‎เราอยากได้ยินแบบนั้น
‎มันอาจไม่จริง แต่เราต้องการมัน
‎เราเป็นคน เราต้องการการจัดประเภท ‎"ทำให้มันง่ายสำหรับเรา"
‎นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ ‎เราถึงได้ไปสวนสัตว์ไงล่ะ
‎เราอยากเห็นสัตว์ในสวนสัตว์เพราะเราชอบมัน
‎เราอยากเห็นสิงโต
‎เพราะอะไร สิงโตคือราชา
‎เพราะมันมีแผงคอที่ดูเหมือนมงกุฎ
‎มันคือเจ้าป่า
‎พวก มันอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนาไม่ใช่ในป่า
‎แล้วมันทำอะไร
‎มันนั่งจุ้มปุ๊กทั้งวัน ‎มีแผงคอแบบนี้ หนวดเคราฟูฟ่อง และเมียสี่ตัว
‎มันเป็นคนอาหรับมากกว่าคนอาหรับซะอีก
‎สิงโตไม่ใช่ราชาหรอก
‎ในป่า กอริลลาคือราชา ดูกอริลลาสิเพื่อน!
‎ตัวใหญ่จริงๆ
‎กล้ามเนื้อทั้งนั้น
‎นี่คือราชา ‎มันคือคิง คิงคอง นั่นคือราชา
‎กอริลลาใช้สิงโตเป็นกระดาษเช็ดก้น
‎แม่งเอ๊ย!
‎"เอาแผงคอแกมานี่เลยไอ้หนู!"
‎บ้ามาก กอริลลาน่ะพวก…
‎กอริลลาหลังเงินน่ะ ดูมันสิ
‎ตัวใหญ่จริงๆ กล้ามเนื้อทั้งนั้น ทุกคนกลัวมัน
‎เคยดูคิงคองไหมครับ
‎ทุกคนกลัวว่าจะโดนกอริลลากิน
‎เป็นการเหมารวมอีกแบบ
‎กอริลลากินคนไปทั่วรึเปล่า พวกมันใจดีจะตาย
‎พวกมันเป็นวีแกน
‎แต่เราก็ไม่อยากเจอมัน
‎เราต้องการการเหมารวม ‎เราอยากเห็นลิงในสวนสัตว์
‎แต่ลิงในสวนสัตว์
‎ไม่เกี่ยวอะไรกับลิงจริงๆ ในป่าเลย
‎พวกนี้อยู่ที่สวนสัตว์ มีระบบทำความร้อน
‎มีอาหาร มียา ใช้ชีวิตด้วยสวัสดิการ
‎ไม่เกี่ยวอะไร…
‎ไม่เกี่ยวอะไรกับลิงจริงๆ เลย
‎ทุกอย่างอยู่ในหัวเรา ‎แต่เราอยากเห็นลิงในสวนสัตว์
‎เราอยากเห็นอะไร
‎อยากเห็นพวกมันกินกล้วย
‎ใช่
‎คุณรู้ไหมว่ามีลิงแค่ไม่กี่ตัวที่เคยกินกล้วย
‎ลิงแทบจะเหมือนคนเยอรมันตะวันออกอยู่แล้ว
‎กล้วยหายากมาก พวกเขาไม่รู้เรื่องกล้วย
‎เราคิดจริงๆ ว่าลิงอยากกินกล้วย
‎เราเข้าใจเรื่องนี้ผิดด้วย ‎เราคิดว่าลิงกินกล้วยแบบนี้
‎ไม่เคยเลย!
‎พอมันได้กล้วยไป มันกัดแบบนี้
‎มันอยู่ในความคิดของเราเอง จริงๆ นะ
‎กับคนก็เหมือนกัน
‎เราเป็นตัวแทนอะไรบางอย่าง
‎จากประเทศบ้านเกิดของเรา ‎หรือแผ่นดินแม่ของเรา
‎แต่เราแตกต่างกัน
‎ผมไม่ใช่คนโมร็อกโก
‎ผมเป็นคนโมร็อกโกในสวนสัตว์
‎ผมเป็นตัวแทนของสิ่งที่ผมแทบไม่รู้จัก
‎ผมพูดถึงโมร็อกโกและคนโมร็อกโกบ่อยมาก
‎มีคนเยอรมันที่รู้เรื่องโมร็อกโกมากกว่าผมซะอีก
‎ถ้าคนโมร็อกโกตัวจริง ‎มาเห็นการแสดงของผม เขาจะพูดว่า
‎"ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อนเลยในชีวิต"
‎โอเค เขาจะพูดว่า
‎"ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้น
‎มาก่อนเลยในชีวิต"
‎ให้ตายสิ
‎เราต้องการการเหมารวมพวกนี้
‎ผมเลยอยากดึงมันออกมา เรื่องนี้สำหรับคุณ
‎ผมอยู่ในร้านอาหารอิตาเลียนกับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง
‎เขาเป็นคนเยอรมัน
‎ผมกับคนเยอรมันไปร้านอาหารอิตาเลียน
‎หลังจากนั้นห้านาที ‎ผมสังเกตเห็นว่าพนักงานเสิร์ฟเป็นคนโมร็อกโก
‎เพราะสำเนียงฝรั่งเศสของเขา
‎ผมเลยคิดว่า…
‎ภาษาเยอรมันของเขาไม่ค่อยแข็งแรง
‎แต่ผมคิดว่า
‎"มันจะง่ายกว่าถ้าพูดภาษาโมร็อกโก ‎แต่มันจะทำลายทุกอย่าง"
‎เพราะถ้าผมเริ่มคุยกับเขาด้วยภาษาโมร็อกโก
‎เพื่อนชาวเยอรมันของผมจะรู้สึกว่าถูกแยกออกไป
‎เราจะพูดจากันแบบโมร็อกโก
‎แขกคนอื่นๆ จะรู้ ‎ว่าจริงๆ แล้วพวกเขาไม่ใช่คนอิตาลี
‎มักกะโรนีจะกลายเป็นโมร็อกโกนี
‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น ‎ผมเลยพูดภาษาเยอรมันต่อไป
‎ปัญหาคือผมสั่งสลัด
‎ผมเจอพลาสติกชิ้นเล็กๆ ในผักกาดแก้ว
‎บรรจุภัณฑ์คงจะตกค้างอยู่ในผักกาดแก้ว
‎ผมบอก "นี่ ดูสิ มีพลาสติกอยู่ในนี้ด้วย
‎ช่วยเอามันออกไปได้ไหม"
‎เขาหยิบมันออกแล้วเอาไปทิ้งแค่นั้นเลย
‎ผมคิดเลย "เขาเป็นคนโมร็อกโกจริงๆ"
‎ผมบอกว่า "พวก เอาอาหารไปด้วยสิ
‎มีพลาสติกอยู่ในนี้ ผมกินไม่ได้ ผมอาจป่วยได้นะ"
‎และผมคิดว่าเขาอยากพูดว่า ‎"ไม่ คุณจะไม่ป่วยหรอก
‎แต่สิ่งที่ออกมาจากปากเขาคือ ‎"ไม่ คุณดูดกระบวยผม"
‎ผมบอกว่า "พวก
‎คุณคงหมายถึง "มันจะไม่ทำให้คุณป่วยหรอก"
‎เขาบอกว่า "ไม่ คุณได้ยินถูกแล้ว ‎ดูดกระบวยผมแล้วไปตายซะ"
‎ไม่มีทาง
‎อย่างที่บอก ผมเป็นคนโมร็อกโกในสวนสัตว์
‎ผมเคยอยู่ทีมฟุตบอล
‎ถ้าคุณเคยอยู่ในทีมจริง ‎คุณจะรู้ว่าคุณเป็นคนโมร็อกโกในสวนสัตว์
‎คนโมร็อกโกตัวจริงในโมร็อกโก ‎เล่นฟุตบอลเท้าเปล่าบนถนน
‎เป็นผู้เล่นที่เก่งมาก
‎ผมมีญาติสองคนที่เก่งมาก ‎พวกเขาเตะบอลเท้าเปล่าบนถนน
‎พวกเขาน่าจะอยู่ทีมชาติเยอรมันได้เลย
‎ในเยอรมนี ผมเป็นผู้เล่นตัวสำรอง ‎ของเบเฟาเวคโคเฟน
‎ผมเป็นผู้เล่นที่ห่วยที่สุด
‎ผมไม่ได้รับอนุญาตให้เล่นฟุตบอลกับลูกพี่ลูกน้อง
‎พ่อผมบอกว่า "ไม่ แกอ่อนหัดเกินไป
‎พวกเขาเล่นเท้าเปล่า
‎แกต้องใช้ปุ่มสตั๊ด ถุงเท้า และสนับแข้ง
‎แกต้องใช้ทั้งหมดนั่น
‎อย่าไปเล่นกับพวกเขา เล่นคนเดียวไปซะ"
‎ผมเล่นฟุตบอลที่เยอรมนี
‎ผมมีระเบียบเกินไปสำหรับคนโมร็อกโก
‎และไม่มีระเบียบเกินไปสำหรับคนเยอรมัน
‎สโมสรฟุตบอลเยอรมัน…
‎ผมรู้ว่าพวกคุณหลายคนเคยร่วมทีม
‎ทุกวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ คุณมีแข่ง
‎หลังจบเกม จะมีสมาชิกคนใหม่ ‎เอาเสื้อบอลกลับบ้าน
‎เอาไปซักแล้วเอากลับมาในการแข่งครั้งต่อไป
‎พอถึงตาผม หายนะเลยละ
‎เรามีกระเป๋าใบใหญ่ ‎และใส่เสื้อบอลทั้งหมดไว้ในนั้น
‎ผมเอากระเป๋ากลับบ้าน
‎ผมเอ้อระเหย ‎เพราะอีกตั้งเจ็ดวันกว่าจะแข่งนัดต่อไป
‎ผมทิ้งกระเป๋าไว้ที่มุมห้อง ‎สองวันก่อนแข่งผมคิดว่า
‎"ฉันต้องซักเสื้อบอล"
‎ผมหากระเป๋า มันหายไปแล้ว "กระเป๋าอยู่ไหน"
‎สุดท้ายผมเจอมันอยู่บนตู้
‎พ่อผมเก็บมันเพื่อส่งไปโมร็อกโก
‎ผมถาม "ของในกระเป๋าผมอยู่ไหน"
‎ทีนี้ผมต้องหาเสื้อทั้งหมดเลย
‎ผมเห็นพี่ชายผมอยู่ข้างถนน ‎เขาใส่เสื้อของผู้รักษาประตู
‎เพื่อนสนิทของเขาใส่เสื้อเบอร์สิบ ‎ของทีมเบเฟาเวคโคเฟน
‎ผมแบบว่า "เวรเอ๊ย อะไรวะเนี่ย"
‎วันนี้เป็นวันแข่งแล้ว
‎ผมโกยเสื้อทุกตัวมาซัก
‎เรามีเสื้อผ้าต้องซักเป็นกองภูเขา ‎เด็กห้าคน ซักผ้าไม่รู้จบ
‎ผมต้องซักมันให้สะอาด ผมพยายามซักให้สะอาด
‎ยัดใส่กระเป๋า ไปที่สโมสร
‎พวกเขารอผมอยู่ การแข่งขันจะเริ่มแล้ว
‎ผมโยนกระเป๋าไปตรงกลาง เปิดมันออก
‎ไม่ได้พับเลยสักตัว ทุกตัวถูกโยนเข้าไป
‎เสื้อของผู้รักษาประตูยังหาไม่เจอ ‎เสื้อคลุมกีฬาของพ่อผมอยู่ในนั้นแทน
‎มัน…
‎สาบานได้
‎มันเป็นการแข่งขันที่แย่ที่สุด แย่ที่สุดเลย!
‎เราแข่งชนะ แต่รู้ไหมว่ามันดูเป็นยังไง
‎ผู้รักษาประตู ‎ใส่เสื้อคลุมกีฬาของพ่อผมและแข่งแบบนี้
‎เอาสิ!
‎เบอร์สิบใส่ชุดเจลาบา
‎เราชนะสิบต่อศูนย์ ‎เพราะพวกเขากลัวผู้รักษาประตูของเรา
‎พวกเขาคิดว่าเป็นผู้ใหญ่
‎พวกเขากลัว
‎นี่ ผมชื่อเบไนซา ลัมรูบัลครับ
‎ทุกท่านครับ
‎ขอเสียงปรบมือให้กับผู้ร่วมก่อตั้งรีเบลล์คอมเมดี้ ‎บาบัค กาสซิม!
‎ว่าไง
‎ขอต้อนรับสู่สวนสัตว์
‎ผมรู้จักกรงขัง
‎ผมรู้ว่าคุณเห็นอะไร
‎ชาวซินติกับชาวโรมาอ้อนวอน
‎ผู้ลี้ภัยขอเงิน
‎ชาวโปแลนด์ขโมยของในสวนสัตว์
‎ชาวจีนต้มตุ๋น
‎ชาวอาหรับต่อล้อต่อเถียง
‎คนดำส่งเสียงดังในสวนสัตว์
‎บ้าคลั่งในสวนสัตว์
‎มืดมัวในสวนสัตว์
‎ชาวเยอรมันแม่นยำสุดๆ ในสวนสัตว์
‎ชาวแอลเบเนียทำร้าย
‎แต่ชาวเติร์กพูดภาษาเยอรมันได้ดี
‎ชาวกรีกขี้เกียจอยู่ในสวนสัตว์
‎ทารุณสวนสัตว์
‎ผ้าคลุมศีรษะ ไม่มีปัญหา
‎ตราบใดที่มันอยู่บนหัว ‎ของสาวทำความสะอาดในสวนสัตว์
‎ผมรู้จักสวนสัตว์
‎รู้จักเวทมนตร์ในสวนสัตว์
‎วัฒนธรรมแกนกลาง‎ ‎แต่ละกรณี
‎พหูพจน์กลายเป็นเอกพจน์ในสวนสัตว์
‎ตัวแทนของพันธุ์ของคุณ
‎เอกพจน์กลายเป็นพหูพจน์ในสวนสัตว์
‎มีป้ายอยู่ทั่วสวนสัตว์
‎บอกว่าคุณเป็นใคร
‎ความคาดหวังสูงมาก
‎เงียบสักครู่
‎ถ้าคุณทำลายมัน
‎ภาระที่ต้องทำลายมัน
‎เป็นที่สังเกต
‎เพื่อสังเกตตัวคุณเอง
‎เพื่อเป็นผู้ดูแลสวนสัตว์ของตัวคุณเองในสวนสัตว์
‎การแสดงของชาวทะเลทรายที่ผ่านการฝึกมา
‎ผมรู้ว่าคุณเห็นอะไรในสวนสัตว์
‎ผมคือ
‎สิ่งที่คุณไม่เห็น
‎พื้นดินที่คุณเดินบนสวนสัตว์
‎ผมคือดิน โคลน หิน
‎คนในฝันของคนตายที่นี่
‎แรงงานชั่วคราว
‎คนนอก
‎เหยื่อในตัวผม
‎โซลิงเงิน ฮัลเลอ ฮาเนา
‎ฮูเลีย ยานา ฮัมซา
‎รวมกับเกอเธ่‎ ‎บาค อาเดนาวร์ที่นี่
‎ทั้งหมดรวมกัน
‎รวมกันอย่างแท้จริง
‎รวมกันโดยไม่ต้องหารือ
‎รวมทุกอย่างอย่างเท่าเทียมกัน
‎รวมโดยแบคทีเรียและเชื้อรา
‎รวมอยู่ในตัวผมและ
‎รวมผมเข้าไปด้วย
‎รากเหง้าของผม บรรพบุรุษของพวกเขา
‎ริ้วรอยของผม แผลเป็นของพวกเขา
‎เสียงของผม ภาษาของพวกเขา
‎ภาษาของคนมากมาย
‎เสียงบนท้องถนน
‎การเป็นผมคือการเป็นพวกเขา
‎เจ็ดสิบปีมันสายเกินกว่าที่จะยกเลิก
‎เมล็ดแตกหน่อ
‎ดูสิ มันบานทุกสีเลย
‎พวกเขาเล่นหรือทะเลาะกัน
‎หรือรักกัน
‎แต่ทุกอย่างที่มาจากผม
‎มีความหลากหลาย
‎ผมคือแผ่นดินเยอรมัน
‎และผมก็อยู่ใต้คุณ
‎เสียงฝีเท้าของคุณได้ยินไม่ชัด
‎ไกลออกไป
‎ราวกับมาจากคนละช่วงเวลา
‎อย่าลืม
‎เมื่อคุณเดินเหยียบผมไป
‎ในแต่ละก้าว
‎คุณวางเท้าลงบนพื้นดินของผม
‎และมันยึดมั่น
‎ดีเจวาติครับทุกท่าน
‎เท่านี้ละครับ ขอบคุณที่มากัน ‎รีเบลล์คอมเมดี้ ไปละ!
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล