Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, brawa dla Khalida Bounouara!
Dj Wati!
Super!
W końcu możemy znów występować.
Tak się cieszę, że mogę tu być.
Szaleństwo!
Ten koronawirus nas wykańcza.
W najgorszym momencie była masakra.
Cały czas jesteś z rodziną.
Było nas 48 w jednym pokoju.
Całe rodzeństwo. Było ciężko.
Potem naraz zadzwonili moi przyjaciele. Dzwonili codziennie.
Wszyscy tak się nudzili.
Codziennie do mnie dzwonili.
Ale nie normalnie. To były rozmowy wideo.
Nagle zaczęły się grupowe rozmowy na WhatsAppie.
Jedna osoba zaczyna rozmowę wideo.
Nie myślcie, że dzwonili, żeby zapytać, co u mnie. Nie!
Moi pustynni bracia pytali mnie,
czy nie potrzebuję maski.
Chcieli mi opchnąć maski!
Szpitale i apteki ich nie miały,
ale moje ziomy – tak!
Mieli maski i to w dobrej cenie.
Znali się na rzeczy i negocjowali.
Bądźmy szczerzy.
Wszyscy są teraz ekspertami od masek.
Wiemy o nich wszystko.
Jaki rodzaj, jak się nazywają.
Rok temu nic nie wiedzieliśmy,
teraz wiemy. Są FFP2. Z filtrem lub bez.
KN95s, maski chirurgiczne.
Są maski wielorazowe, jednorazowe.
Bawełniane, poliestrowe, syntetyczne.
Te, które można prać w 70 stopniach. Przysięgam, bracie. Tylko 70!
Ni mniej, ni więcej.
Jeśli skurczą się w suszarce, to twoja wina.
Możesz nimi ogrzać jaja.
Wiemy wszystko o maskach.
Jesteśmy maskowymi ekspertami.
Skoro o tym mowa,
jeśli ktoś potrzebuje masek, będę przy wyjściu po występie.
Mam dobre maski za pół ceny. Tylko dla was.
Cieszę się na występ w Kolonii.
Fajnie.
Serio, lubię Kolonię, ale stacja kolejowa to katastrofa.
Byłem tam dziś
i jakiś facet przywitał mnie z daleka.
Nie po imieniu.
Przywitał mnie brwiami. Wiecie, co mam na myśli?
I tyle. Jestem uprzejmy, więc też się przywitałem.
Pogadaliśmy brwiami. On mówi…
A ja…
Prawdziwa rozmowa.
Umiem rozpoznać po czyimś wyrazie twarzy,
czy zna mnie z telewizji,
czy zna mnie osobiście.
Jego twarz mówiła:
„Znam cię osobiście”.
Ale nie wiem, kto to był.
Skąd ja go znam? Wstydziłbym się zapytać.
Jeszcze by się okazało,
że siedział ze mną w ławce przez sześć lat.
Co za wstyd.
Więc nie pytałem.
Nagle zrobił krok w moją stronę.
Nasze brwi wciąż gadają.
Ja też robię krok w jego stronę i myślę:
„Kurwa! Skąd go znam? Może jest jednym z moich kuzynów”.
Mam dużą rodzinę.
Podchodzi coraz bliżej, ja dalej rozkminiam, skąd go znam.
Potem wyciąga rękę i ja robię to samo.
Nasze brwi wciąż tutaj.
Uśmiechamy się do siebie, a ja myślę,
skąd znam gościa. Może to mój brat.
Mam tyle rodzeństwa, że czasem googluję ich imiona.
Podajemy sobie dłonie.
Zabieram rękę
i widzę, że mam w niej 20 euro.
Nie ogarniam, co się dzieje. W końcu on mówi: „Myślałem, że dilujesz”.
Trochę mu wtedy sprzedałem,
ale wciąż nie wiem, kim był.
Skoro już o tym mowa,
jeśli ktoś potrzebuje zioła, będę po występie przy wyjściu.
Mam maski i trawkę za pół ceny.
Mam FFP2 z filtrem.
Do tego pudełko, w którym można schować zioło.
Powiedz wirusowi „nie”.
Nieźle.
Jestem pół-Marokańczykiem, pół-Algierczykiem, czyli nie cierpię się.
Żart dla tych, którzy znają się na polityce.
Szczerze mówiąc, nie chcę już być Turkiem.
Co za myląca zmiana tematu.
Ale macie miny.
Był Marokańczykiem, a teraz Turkiem?
Wiem, że nie jestem Turkiem, ale nie chcę już nim być.
Chodzi o to, że wielu uważa mnie za Turka.
Nie zrozumcie mnie źle. Nie obrażam się, kiedy Niemcy tak myślą.
Też nie widzę różnicy między Niemcem a Holendrem.
Denerwują mnie Turcy, którzy myślą, że jestem Turkiem.
Od dziecka
Turcy podchodzą do mnie i pytają:
„Jesteś Turkiem?”
Od drugiej klasy
w Niemczech pytają mnie
po turecku,
czy jestem Turkiem.
Nie czaję.
W końcu spytałem o to tureckich przyjaciół.
Powiedzieli: „Pytają, czy jesteś Turkiem”.
- „Co mam powiedzieć?” - „Powiedz: »Yok, Ben Marok«”.
Czyli:
„Nie, jestem Marokańczykiem”.
Więc za każdym razem, gdy Turek pytał, czy jestem Turkiem, mówiłem:
Pewnego razu na ulicach Kolonii wszyscy pytali:
Niechcący trafiłem na turecki protest.
Miałem marokańską flagę. Nie wiedzieli, co się dzieje.
Ale muszę przyznać, że mówię trochę po turecku,
bo dorastałem z wieloma Turkami.
Jak wszyscy w Niemczech.
Czyli
gdy wchodzę do sklepu, gdzie pracują Turcy,
mówię po turecku.
Witam się po turecku, staram się, jak mogę.
Wchodzę i mówię do właściciela:
Trzeba tak robić.
To część języka tureckiego, jego melodia.
Wchodzę i mówię: „Salamu alaikum”.
Niektórzy myślą,
że to arabskie powitanie. „Pokój z tobą”.
Tak, ale właśnie zobaczyliście wersję turecką.
Arab mówi „Salamu alaikum”. Turek mówi „Salamu alaikum”.
Z kilkoma dodatkowymi „U”.
Arab mówi poważnie, a Turek się szczerzy.
Witam go, a on mi odpowiada:
Pytam go po turecku,
co u niego słychać.
Mówię:
Odpowiada po turecku:
Co znaczy: „Dobrze. A u ciebie?”.
Odpowiadam:
„Dobrze. Dzięki Bogu ”.
A potem pyta:
„Co robisz?”
I tyle.
To wszystko, co umiem.
Pamiętam tylko „Yok ben Marok”.
Myślał, że jaja sobie robię.
Umiem jeszcze powiedzieć:
„Gdzie jest twoja dziewczyna?”.
Zabawne, co?
Gdzie twoja panna? Przezabawne.
Spytałem o to Turka na ulicy.c
Nie znałem go. Nie uważał tego za zabawne.
Powiedziałem: „Hej, Mehmet, Murat, Ali, Hakan?”.
- „Tak?” - „Hakan! Wiedziałem”.
Hakan, bracie.
Był zdezorientowany.
„Czemu o nią pytasz?
Znasz moją dziewczynę?”
Chodzi o to, że czekam, aż zapyta,
gdzie jest moja dziewczyna, bo mam świetną odpowiedź.
Prześmieszną.
Ktoś zna turecki w pierwszym rzędzie?
Może ty?
Zapytam, gdzie jest twoja dziewczyna,
a ty zapytaj, gdzie jest moja.
Mam genialną odpowiedź. Umrzesz ze śmiechu.
Jeśli nie, nie znasz się na żartach.
Gotowy? Dobrze?
Jak ci na imię?
Akif?
Akif? Dobra. Piękne imię.
- Masz dziewczynę? - Nie.
Pewnie przez to imię.
Dobra, jedziemy.
Gotowy?
Nie masz dziewczyny. Rozumiem, Akif.
Akif, bracie!
To znaczy: „Moja dziewczyna piecze chleb w domu”.
Pewna Turczynka powiedziała mi, że to dyskryminacja.
Teraz mówię tylko, że piecze chleb. Ona decyduje gdzie.
Nie jestem zaborczym Turkiem.
Nie jestem nawet Turkiem.
Młody człowieku, uwielbiam twój śmiech.
- Jak masz na imię? - Maurice.
- Jesteś Niemcem? - Tak.
- To twoja dziewczyna? - Tak.
Ma niemiecki paszport?
- Tak. - Tak!
Jestem z ciebie dumny.
Tylko to się liczy. Zapytam, gdzie ona jest.
Dobrze?
A ty odpowiesz po turecku.
Tak mówi się: „Moja dziewczyna jest tu”.
Albo po prostu…
Dobrze?
Jesteś gotowy?
Dziewczyna.
Przyjaciółka, dziewczyna.
Teraz rozumiesz?
Tak jak burda, ale dźwięcznie.
Gotowy? Maurice, tak?
- Tak. - Bądźcie cicho.
Potrzebuje dużo energii. Wierzę w ciebie.
Maurice, bracie!
Wielkie brawa dla Maurice'a.
Bardzo dobrze.
Super!
Jestem z ciebie dumny.
Świetnie.
Słyszeliście?
Moi rodzice przyjechali do Niemiec w latach 60. i 70.
Dziś jestem na scenie w Kolonii i uczę Niemca tureckiego.
To się nazywa integracja.
A nawet nie jestem Turkiem!
Mogłem cię tego nauczyć po marokańsku.
Cztery wypalenia w dwóch słowach.
Nasi rodzice wiele przeszli i zaczęli coś nowego.
Musimy to kontynuować. Jestem Khalid Bounouar.
RebellComedy for life.
Panie i panowie, powitajcie brawami Salima Samatou!
Dziękuję!
Bardzo dziękuję!
Dziękuję wam bardzo.
Prawie płaczę, że tu jestem.
Dziękuję. Nie wierzę, że wróciłem do cywilizacji.
Jeszcze dwa tygodnie temu byłem w Bangladeszu.
Utknąłem tam. To była katastrofa.
Moi obserwatorzy na Instagramie wiedzą, że to kłamstwo.
Ale…
Nie, serio. Odwiedzałem tam rodzinę.
Według Wikipedii jestem z Bangladeszu.
Bardzo chciałem jechać.
Byliście tam?
Nie jedźcie, nigdy. Idźcie do Primarku.
Bez różnicy.
To symulator Bangladeszu.
Tylko jedna linia lata do Bangladeszu.
Nazywa się
„Gardidi Air”. To wszystko.
Największe podniebne getto na świecie.
Nawet kierowcy autobusów się z nich śmieją.
Pytacie, czemu getto.
Stewardesy proszą pasażerów o jedzenie. Co to ma być?
- „Kiedy dostaniemy posiłek?” - „Kiedy dasz nam jedzenie?”
Oficjalne ogłoszenie pilota brzmiało:
„Halo!”. I koniec. Katastrofa.
Stary…
jesteś pilotem. Może coś więcej?
„Chcesz kupić koszulkę? Dwie w cenie jednej”. I tyle.
Potem sprzedawał róże.
„Weź róże, bracie”.
Ze zdjęciem dzieci z getta. „Proszę, bracie. Weź róże”.
„Dobrze. Wezmę trzy”.
Boję się latać.
Siedziałem tak przy oknie, obserwując turbiny.
Nie było żadnych turbin.
Tylko trzech gości robiących tak. To wszystko.
Wierzymy, że umiemy latać
Dotknąć nieba
„Mogę dotknąć nieba! Udało mi się!”
Po co w ogóle byłem w Bangladeszu?
Dobre pytanie.
Pojechałem na backpacking. Byliście kiedyś?
Nikt nie był. Szacun!
Jesteśmy różnorodni kulturowo,
a backpacking jest raczej dla białych, brudnych hipisów.
Zgadza się. Ty to powiedziałeś. Masakra.
Z włosami pod pachami, bez dezodorantu,
żeby nie zostawiać śladu węglowego. Oni jeżdżą na backpacking.
Wiecie, kto to uwielbia?
Jeden z moich najlepszych przyjaciół.
Mój wspaniały szwajcarski kolega, Alain Frei.
Znacie go? No pewnie.
Świetnie.
Mocno klaskałeś. Jak masz na imię?
Jak?
Kellmann? Ale czad.
Kozak Kellmann.
Znasz go.
Entuzjastycznie klaskałeś.
Kellmann go zna. Znasz Alaina, tak?
Musisz wiedzieć, że jest najbielszą osobą na świecie.
Zapytajcie Kellmanna.
Ma tylko dwa poziomy opalenizny. Biała i rak skóry.
Używa białej farby jako kremu do opalania.
Przysięgam.
Albinosy chronią go przed słońcem. Mówią: „Weź mnie!”.
Kellmann, nie bądź dupkiem.
Daj spokój, stary.
Bracie.
Nie każ mi tego robić.
Słabo się śmiać z jego koloru skóry,
tylko dlatego, że jest biały.
#whitelivesmatter.
Serio, masakra.
Gdy spada pierwszy śnieg, Alain natychmiast znika.
Słowa Kellmanna.
Zgasisz światło, a on nadal tam jest.
Jest przewodnikiem świetlików. Serio.
Świetliki mówią: „Jak to robisz? Jesteś rolnikiem”.
Dość już, Kellmann.
Co za dupek.
Przestań. Wystarczy.
Misie polarne w zoo chciały z nim tańczyć.
„Jesteś jednym z nas, bracie!”
Przestań! Stary!
Przestań.
Co za dupek.
Koniec z tym, to było słabe.
Alain straszy duchy. Dobra, już!
Jest Szwajcarem.
Powiedział mi: „Salim, musisz jechać na backpacking”.
Zastanawiacie się, co to było – perfekcyjny niemiecki Szwajcarów.
Szwajcarski niemiecki to zwykły niemiecki,
kiedy podtapiasz Kaczora Donalda.
To szwajcarski niemiecki.
Totalnie.
Masakra.
Serio.
Donald, ręcznik i…
Nie… ma… mnie… tu.
Katastrofa.
Na sztućce mówią tak.
Katastrofa. Słowo honoru.
Naprawdę.
Wyjazdy z Alainem to dramat.
Czasem w hotelu ma pokój obok mojego.
Oglądam telewizję.
Zdarza się, że jakiś kanał śnieży.
Wchdzi Alain: „Mamo? Tato?”.
„Nie, stary. To…
to telewizor.
To tylko telewizor.
- To telewizor”. - „Mamo!” Cholera.
Ma najgorszego psa, jakiego mógłby mieć Szwajcar.
Ma mopsa.
Kiedy go odwiedzam, nie wiem, kto mówi.
Obaj brzmią tak samo.
„Stary, daj spokój z Donaldem”.
Katastrofa.
Ne uważacie, że mopsy brzmią jak Szwajcarzy?
Zadzwoniłem do Swiss Telekom i przyłożyłam mopsa do telefonu.
Rozmawiali przez 38 minut. Przysięgam.
Totalnie.
Serio. Katastrofa.
Nigdy nie jedźcie do Szwajcarii.
Jeśli już chcecie,
jedźcie do Austrii. Jest sto razy lepsza.
Jedźcie do Austrii, ale nie do Wiednia.
Zwali was z nóg.
Mówią: „Das haut's den Beidl auf’ Seitn”.
Co oznacza, wyguglujcie sobie,
„fujara ci się na bok odwinie”.
Przysięgam. Nawet kobiety tak mówią.
„Fujara mi się odwinęła na bok”.
Przysięgam.
Serio.
„Fujara ci się na bok odwinie”.
Austriacy afrykańskiego pochodzenia mówią:
„Fujara ci się zakręci wokół bioder”.
Przysięgam. Katastrofa.
Azjaci mówią: „Fujara ci się schowa do środka”.
Środek jest w porządku. Szacun, serio.
Jedzenie w knajpach jest takie męczące.
Kelner ciągle pyta: „Nie smakowało?”.
„Smakowało.”.
„Pańska fujara jest na 7:30,
powinna być na 6:45 lub 7:15”.
Zwrot kasy gwarantowany.
Zauważyłem,
jak ciężko jest przeżywać to, co przeżywamy.
To, co się teraz dzieje…
Siedzicie tutaj jak klony i w ogóle…
Serio.
Epicka historia.
Na naszych oczach tworzy się historia.
W 2100 roku opublikują to w książkach historycznych.
Wtedy my…
Jedno z nas będzie naocznym świadkiem.
Stuletni Jeremy Pascal powie:
„Jestem naocznym świadkiem”.
Będzie świecił wieśniackim tatuażem. „Jestem naocznym świadkiem”.
Świadkowie z 2100 nie będą mieli tak dobrze jak ci dzisiejsi.
Gdy byliśmy w szkole, zawsze ktoś pamiętał Drugą Wojnę.
Każdy Niemiec krytykował Hitlera.
Każdy, ale nie ma na to dowodów.
Nikt nie robił sobie selfie z Hitlerem na Insta.
#relaksikzmordercą.
Nic z tych rzeczy.
#miałsercepowłaściwejstronie.
Takie rzeczy nie istnieją, kumacie?
Nie ma ich.
Mogą improwizować. Opowiadają tę samą historię.
„Powiedziałem mu w twarz: »Hitler, ty gnoju!«.
Wsadziłem mu ten jego wąsik w dupę.
»Wyłaź, ścierwo! Masz jakiś problem? Co tam, Göhring? Ty gruby skurwielu«.
Schowałem my Big Maca
i dałem kotleta. Schowałem okulary Himmlera.
Ja jestem rasą panów”. To ich historia.
Najgorzej będzie, jeśli dzisiejsi influencerzy
będą influencerami w 2100.
Skończą setkę, a dalej będą latać ze smartfonem
i mówić: „Też potrzebujesz cewnika? Przesuń palcem w górę.
Proszę, kochani.
Też wam nie staje? Przesuńcie w górę! Na hasło »miękkapała« 20% rabatu.
Kupujcie!”.
Zapamiętajcie koniecznie,
żeby nie jechać do Austrii,
nie do Zurychu, tylko do Japonii.
Japonia to najlepszy kraj. Ktoś był?
Dwie osoby, szacunek.
Gdzie dokładnie?
Tokio. To samo powiedziałbym, gdybym nigdy nie był.
Koleś zaimprowizował. Czas.
Potwierdza. Naprawdę.
Oni ogarniają życie.
A my, podczas korony…
Widzieliście, jak ludzie rzucają się na papier toaletowy?
„Co? Śmiertelny wirus? Muszę zająć się swoją dupą.
Jak mam się podetrzeć?”
Muzułmanie na to:
„Bracie, weź konewkę i stul pysk”.
Tak jest.
W Japonii osiągnęli level master.
Żadnego papieru, żadnych konewek.
Mają toalety, które wystrzeliwują automatycznie deszcz.
Siedzisz, naciskasz guzik i leci japoński taniec deszczu.
Pistolet na wodę prosto w dupsko.
Przysięgam.
Naprawdę.
Zaglądasz do środka,
a tam trening pokemonów.
Jeszcze trzy tyłki i jesteśmy gotowi na tour.
Powiedziałem Japończykowi:
„Bracie, wszystkim fajnie…
Fujara zawinęła mi się wokół bioder. Czad.
Ale gdzie papier toaletowy?”. Wkurzył się
„Ty jebańcu z Zachodu,
zabijacie miliony drzew i spuszczacie je w kiblu!
Jesteście hańbą dla ludzkości”.
Ja na to: „Wyluzuj, zabójco delfinów.
W ogóle się nie odzywaj.
Zjadłeś kanapkę z wielorybem. Uspokój się.
Nie byłbym taki wyrywny na twoim miejscu”.
Japończycy nie mogą się z nami równać.
Co jedzą cały dzień?
Rybę, ryż, zupę miso i tyle.
Jeśli jesz tak przez cały dzień, będziesz srał jak owca.
Ich ruchy robaczkowe trwają trzy sekundy.
I już.
Jeden przysiad i koniec.
Tak wymyślili sumo.
O tak.
I tyle.
Japończycy nie wiedzą,
jak to jest zapychać się kebabem o trzeciej nad ranem.
Nuggetsy z chili i radioaktywnym ostrym sosem.
Jeśli zjesz takie radioaktywne gówno,
a następnego dnia zrzucasz Hiroszimę,
to może trochę potrwać…
Przyda ci się całe drzewo. Całe drzewo.
Bez tego może być słabo. Dziękuję. To była przyjemność.
Panie i panowie,
wielkie brawa dla szwajcarskiego komika,
Alaina Freia!
Dziękuję!
Wielkie dzięki!
Ale miło! Dziękuję!
Zanim zaczniemy, chcę coś powiedzieć.
Coś bardzo dla mnie ważnego.
Nie jestem aż tak biały.
Chciałem to na wstępie wyjaśnić.
Cieszymy się, że możemy wystąpić.
Brawa dla was.
Ubrałam się elegancko dla was. Super, co? Dzięki.
Wiecie…
Garnitur zgarnia więcej braw niż moje żarty. Smutne.
- „Jak tam występ?” - Alain dobrze wyglądał.
Jego mama będzie szczęśliwa”.
Będę z wami szczery.
Dla komika każdy występ jest inny.
Nigdy nie wiesz, co cię czeka.
Najdziwniejszy występ miałem był na południu, w Norymberdze.
Widownia dobrze się bawiła, za dobrze.
Krzyczeli i wiwatowali.
Kobieta w pierwszym rzędzie śmiała się do rozpuku.
Totalnie straciła kontrolę.
Cały czas robiła tak…
Kiedy ktoś tak się śmieje,
ty też musisz się śmiać.
No to zacząłem…
A ona…
A ja…
Nagle bum! Spadła z krzesła.
Ja na to…
Musieliśmy przerwać występ.
Przyjechał lekarz.
Podnieśli ją.
Czuła się lepiej, a ja zapytałem lekarza,
co tu się, do diabła, stało.
K
Powiedział, że miała atak śmiechu.
To naprawdę może się zdarzyć.
Tak się śmiała,
że jej układ krwionośny się załamał.
Wiecie, co poczułem przez milisekundę?
Dumę.
Tylko przez chwilę!
Krótką chwilę.
Mama zadzwoniła spytać, jak mi poszło.
„Prawie kogoś zabiłem. Jestem taki zabawny”.
Wiecie, co przypomniał mi ten śmiech?
Jest taki stereotyp,
że kiedy tak robisz…
Mam kumpla,
który naprawdę tak robi!
O tak…
Wiem, dlaczego ludzie to robią.
Wiedzą, jak uroczo to wygląda
i że nie można się na nich gniewać.
Nie ma mowy. Pożyczyłem Rashidowi samochód,
wraca i mówi: „Alain, rozbiłem twoje auto”.
„Rashid! Dlaczego to zrobiłeś?”
„Chodź tu, mały. Jesteś taki słodki! ”
Jestem Szwajcarem. Jest tyle stereotypów na nasz temat.
Po występie facet podchodzi i mówi:
„Wszyscy jesteście bogaci, prawda?”.
A ja na to:
„Tak”.
Potem go kupiłem.
Teraz jest mój.
Mój mały Niemiec.
Mieszka w szafie.
Nigdy go nie wypuszczam. Taka jest prawda. Jest mój!
Ja go kupiłem.
Zwróćcie uwagę, że tylko obcokrajowcy klaszczą.
„Naprawdę to zrobiłeś?”
Bardzo rzadko mówię na scenie o polityce.
Opowiedziałem parę żartów o nieco prawicowej partii z Niemiec, AfD.
Nie dlatego, że się nie zgadzamy.
Mamy demokrację, tak już jest.
Wiecie, czemu nie mogę ich znieść? Bo jestem za stary na wciskanie kitu.
Nie toleruję już bzdur.
Pierdoł bez sensu.
AfD i PEGIDA zorganizowały wspólny protest
przeciwko islamizacji Zachodu.
Przynieśli transparenty.
Z przodu był facet z wielkim napisem,
to jego słowa, nie moje.
„Nie chcemy gwałcicieli z zagranicy!”
Nikt tego nie chce!
Ja też tego nie!
Nigdy nie spytałem na imprezie: „Jest tu jakiś gwałciciel?”.
Wtedy dzwoni dzwonek do drzwi. „Hejka! To ja, gwałciciel!”
„Chwileczkę. Jaki gwałciciel?”
- „Niemiecki”. - „Wejdź”.
Jestem na to za stary.
Widziałem kontrmanifestacje przeciwko protestom Black Lives Matter.
Ludzi, którzy mówili:
„Oni nie powinni mieć takich samych praw jak my”.
Widziałem wywiad z kobietą ze Stanów, która mówiła,
że nie ma nic przeciwko czarnym,
ale uważa, że biali i czarni do siebie nie pasują.
Dorosła kobieta w dwudziestym pierwszym wieku mówi,
że nie uważa, że czarni i biali pasują do siebie.
Powiem wam jedno.
Jest tylko jedno miejsce na świecie,
gdzie czarne i białe nie idą w parze.
To pralka.
To jedyne miejsce.
Jedyne.
Reszta nie stanowi problemu.
Tylko tam.
Mam starszego brata.
W każdym rodzeństwie jest taka prawidłowość.
Udowodniono to naukowo.
W rodzeństwie zawsze
jedno jest atrakcyjne,
a drugie zabawne.
To jest fakt.
Myślicie: „Nie! U nas tak nie ma”. To wy jesteście tym zabawnym.
Tylko ci atrakcyjni się śmiali.
„Śmiej się, Quasimodo”
Mówi o tobie. Śmiej się”.
Jeśli zastanawiacie, jak jest u mnie,
możecie zgadnąć.
Jestem zabawny.
Mój brat wygląda świetnie. Ma twarz modela.
Nienawidzę go.
Zawsze był dorosły.
Urodził się dorosły. W garniturze, z monoklem.
„Gdzie moje konto bankowe?” Zawsze był dorosły.
W dzieciństwie można go było wysłać na zakupy.
Czterolatka.
Moja mama pytała, czy może pójść do sklepu.
„Jak sobie życzysz, matko”. Tak mówił ten kretyn.
Jak mnie wysyłali po mleko,
to wypijałem po drodze.
- „A reszta?” - „Zjadłem”.
Byłem głupawym dzieckiem.
Wszyscy się ze mnie śmiali.
Miałem sąsiada z zespołem Downa.
Nawet on mówił: „Ale jesteś głupi!”.
Wiecie, czemu myślę, że ten żart jest ok? Pracowałem z ludźmi z zespołem Downa.
Są niesamowici i mają wielkie serca.
Kochają się śmiać.
Mój sąsiad śmieje się z tego żartu najgłośniej.
Myślę, że to super.
Kiedyś opowiedziałem ten żart na scenie, a facet na widowni zareagował tak.
Mówię: „Fantastycznie!
Opowiadam ten żart,
a najgłośniej śmieje się gość z zespołem Downa”.
A on na to: „Wcale nie”.
Nie ma lekko.
Ludzie.
Mój brat…
Byłem głupia, ale on też.
Był mądry w porównaniu do mnie.
Byliśmy braćmi…
Zawsze ze sobą rywalizowaliśmy.
Strasznie to było głupie, na przykład:
„Mogę jeździć na rowerze dłużej niż ty”.
„Nie, ja mogę jeździć dłużej”.
I jeździliśmy w kółko przez osiem godzin.
Jak dwóch kompletnych idiotów.
Kiedy ludzie pytali, jak tam dzieciaki,
mówiła: „Głupie.
„Spójrz przez okno.
Jeżdżą tak od ośmiu godzin.
Ten brzydki z lewej jest głupszy”.
Byłem głupim dzieckiem.
Zawsze lubiłem
zwierzęta i filmy dokumentalne o nich.
Można się nauczyć bezużytecznych rzeczy.
Widziałem coś idealnego na dzisiejsze czasy.
To prawda, nie zmyślam.
Jest taka rozgwiazda,
której 20% osobników
rodzi się bez odbytu.
Nie mają dupska,
ale mogą przeżyć.
Robią kupę w środku.
Przez całe życie, odchody się odkładają.
Żaden problem.
Srają coraz więcej i kupa się zbiera.
Zbiera się, aż sięga do samej góry
i jedyne, co mają w głowie, to gówno.
Przysięgam, że znam ludzi, którym to się przytrafia.
Dokładnie to samo.
Naprawdę! Mają nasrane w głowie.
Na koniec powiem, że zauważyłem coś bardzo dziwnego.
W Niemczech są zdania,
które wypowiada się w filmach, ale nie w codziennym życiu.
Oglądałam film policyjny i koleś powiedział:
„Z całym szacunkiem…”.
Normalnie to nie działa. Sprawdziłem.
Płaciłem w maku,
a kasjerka pyta: „Keczup czy majonez?”. „Z całym szacunkiem. Oba”.
To zdanie jest jak podstęp.
Jest takie miłe, że możesz potem zrobić, co chcesz.
Jak w tym filmie.
„Z całym szacunkiem, nie ma pan o tym pojęcia”.
Ten drugi na to: „Może ma pan rację”.
Spróbujcie.
Przyjdźcie do pracy z pięciogodzinnym spóźnieniem,
spokojnie, jakby nigdy nic.
„Hej, co tam?”
Gdy szef zapyta, dlaczego przyszliście tak późno…
„Proszę pana.
Z całym szacunkiem.
Proszę!”
A jak się wścieknie, zróbcie tak…
Dziękuję, że przyszliście.
Bawcie się dobrze! Bardzo dziękuję!
Dziękuję!
Panie i panowie, powitajcie Hany'ego Siama!
Jasna cholera!
Dajcie spokój!
No nie mogę!
Co za energia! Super!
Cieszę się, że tu jestem.
Panie i panowie,
nie przepadam za polityczną poprawnością.
Myślę, że wiele osób jest zbyt wrażliwych.
Ale zamiast robić dym,
zacząłem ją wykorzystywać.
W pewnym momencie zacząłem oskarżać ludzi o rasizm.
Ale zupełnie od czapy.
Byłem w kinie.
Do baru długa kolejka po popcorn.
Wbiłem się w kolejkę, a kobieta za mną…
„Idź na koniec”.
„Nazwałaś mnie czarnuchem?”
Powiedziała: „Nie! Lubię Obamę!”.
W końcu się poddała.
Myślę sobie: „Spoko, spróbuję jeszcze raz”.
Po filmie poszedłem coś zjeść.
Znów długa kolejka i znów się wepchnąłem.
Ktoś z tyłu powiedział: „Stary, na koniec”.
Pomyślałem, że to moja szansa.
„Nazywasz mnie czarnu…
Kurwa!
Typ jest ciemniejszy ode mnie!”
Mówi: „Czy ty mnie nazwałeś czarnuchem?”.
„Nie! Lubię Obamę!”
Uciekłem!
Już nigdy potem nie kozaczyłem z rasizmem.
Z jednym wyjątkiem.
Opowiem najpierw o moim pochodzeniu. Nie mówię i nie myślę o tym za dużo,
bo ono mnie nie definiuje.
Ale rozumiem, dlaczego wielu myśli o swoim pochodzeniu
i czemu to dla nich ważne.
Niedawno poszedłem na spacer
i spotkałem prawdziwego Afrykanina.
Szedł.
Spojrzał na mnie.
Pokiwał głową i poszedł.
Kto to był? Musiał mnie z kimś pomylić.
Kilka minut później pojawił się kolejny czarnoskóry.
Szedł sobie.
Spojrzał na mnie.
I poszedł dalej.
Nagle załapałem. To było takie: „Joł, bracie.
Przetrwaliśmy te same trudności.
Niewolnictwo i takie tam”.
Miałem wyrzuty sumienia,
bo moi rodzice są z Egiptu.
Słyszeliście o piramidach?
Wynaleźliśmy niewolnictwo!
To tak, jakby powiedzieć Kubie Rozpruwaczowi:
„Trzymajmy się razem. Grasuje tu jakiś zabójca”.
Ale kilka lat temu okazało się,
że to nie byli niewolnicy, tylko sprawiedliwie opłacani robotnicy.
Jak tylko o tym usłyszałem, pomyślałem, że to fejk.
Wiem, jak działają Egipcjanie. Jakiś Mahmud wymyślił dowód.
By poprawić reputację Egiptu.
„Przysięgam, znalazłem papirus.
Hieroglify mówią, że wszystkim zapłaciliśmy”.
„Chwila!
Przecież to napisane markerem!”
„Niemcy są tacy zasadniczy!
My, Egipcjanie, wymyśliliśmy markery!”
A czarni wciąż kiwają mi głową i witają mnie.
„Przetrwaliśmy te same trudności”.
„Nie, stary! Ty przetrwałeś.
Jesteś w drużynie Mojżesza.
Ja jestem w drużynie…
„a wy dokąd?”.
Nigdzie nie idziecie.
Nie, nie!
Żeby uniknąć niezręcznych sytuacji,
gdy czarni do mnie kiwają, a ja źle się z tym czuję,
kiedy ich mijam, robię tak.
Działa!
Wielu z was myśli teraz,
że jestem jakiś dziwny.
Macie rację.
Oczywiście.
Wiecie, dlaczego głosuję? No wiecie, w wyborach?
Mam takie natręctwo, że muszę zaznaczyć kratkę.
Nieważne jaką.
„Hany, na kogo głosowałaś? SPD?”
„Między innymi”.
Mam to od czasów szkoły.
Pamiętacie te listy miłosne z „tak”, „nie”, „może”?
Gdy je dostawałem, zaznaczałem wszystko.
Dziewczynom się podobało.
„Hany jest taki tajemniczy”.
„Nie, jestem jak detektyw Monk z serialu”.
Nadal nie rozumiem,
dlaczego kobiety tak lubią tajemniczych mężczyzn.
Nie czaję.
Drogie panie, tajemnica nigdy nie jest dobra.
Czy spotkałeś kogoś, kto powiedział:
„Muszę wyznać ci pewien sekret.
Jestem milionerem.
Co? Nie przeszkadza ci to?
W końcu ktoś interesuje się moją kartą kredytową”.
Jasne!
Moim sekretem jest obsesja zakreślania kratek.
Ten tik mnie zgubi.
Macie pojęcie, ile kosztuje moje ubezpieczenie?
Ten formularz mnie pokonał!
„Proszę zaznaczyć choroby przewlekłe”.
Kurwa!
- „Hemoroidy?” - „Teraz już tak”.
Słuchajcie…
Skoro mowa o głosowaniu.
Uważam, że jest bardzo ważne,
żeby przeważyć głosy nazistów.
Bo wielu idiotów może głosować.
Na przykład ostatnio widziałem w Internecie nazistę geja.
Gejowski nazista!
Powiedział:
„O Boże!
Ci muzułmanie
zabierają najlepszych facetów”.
Dobra, dosyć.
Myślę, że jakoś sobie z tym poradzimy.
Nigdy w życiu nie słyszałem, żeby muzułmanin mówił:
„Bracie, po ramadanie
wrzucę na ruszt jakąś ostrą kiełbaskę!”.
Nigdy!
Ale kto wie? Może tacy są.
Wszystko jest możliwe.
Stoi przed wami ciemnoskóra osoba urodzona w Niemczech,
Arab, który popiera małżeństwa gejów,
i syn muzułmanów, którzy uczą się hebrajskiego.
Wszystko jest możliwe.
Cokolwiek.
Tak!
Jestem też miłym gościem.
Czemu się śmiejesz?
Jestem miłym facetem.
Nie chcę, żeby ktoś przeze mnie czuł się źle.
Jakiś czas temu
flirtowałem z kobietą, co zdarza się raz na pięć lat.
Nie była, jakby to ująć, ostrą laską.
Raczej średnio pikantną.
Zaczęła ze mną dziwnie rozmawiać. „Cześć, słodziutki!
Daj mi swój numer”.
Nie wiedziałem, jak jej powiedzieć, że nie randkuję z cyklopami.
Musiałem improwizować.
Cholera!
No ja nie mogę!
Słuchajcie!
Nie mogłem się wykręcić!
Byłem z nią dwa lata.
Słuchajcie!
Myślała…
że jestem ciemnoskórym Turkiem.
To tacy w ogóle istnieją?
Nie widziałem!
Nigdy!
Ale w końcu udało mi się z nią zerwać.
W końcu dałem radę.
Musiałem zaczekać na odpowiedni moment.
„Hany!
Miałeś zostawić mi czekoladę!”
„Nazwałaś mnie czarnuchem?”
I po zawodach.
Nazywam się Hany Siam!
Byliście niesamowici!
Wspaniali!
Dziękuję!
Kocham was!
Dziękuję!
Panie i panowie, zróbcie hałas dla współzałożyciela RebellComedy!
Oto Ususmango!
Siema!
Ale fajnie!
Ekstra. Co tam?
Co słychać, Kolonio?
Świetnie. Cieszę się, że tu jestem.
Naprawdę. Tęskniłem.
Nie znam was, ale…
Tęskniłem za wami w mojej wyobraźni.
No nie wiem… Fajnie, że tu jestem.
Mam w domu trójkę dzieci
Mega się cieszę się, że tu jestem.
Naprawdę… Bardzo.
Mogę odpocząć.
Właśnie.
Wielu z was zna dwoje moich dzieci ze stories RebellComedy.
Teraz mam troje. Nie wiem, jak to się stało.
Może wam się uda to rozwikłać.
Mam trójkę dzieci.
Moja najstarsza córka ma 11 lat.
Syn ma dziewięć.
Moja najmłodsza córka ma pięć lat.
Dociera do mnie,
że pierwsza dwójka jest już taka duża, ale pięć lat to fajny wiek.
Naprawdę fajny,
bo jako ojciec lub matka kładziesz dziecko co wieczór do łóżka.
Bez tego nie zaśnie.
Zawsze mieliśmy swój rytuał.
Kładę ją do łóżka, opowiadam bajki
Czasem coś zaśpiewam, a czasem mamy sprzeczkę.
Małą kłótnię.
Może to znacie.
„Tato, kocham cię tak bardzo jak…”
Coś wymyśli, a ja muszę to przebić.
A ponieważ nie ma pojęcia o życiu,
myśli, że może ze mną wygrać.
Myśli, że jest lepsza ode mnie.
Jesteś moim trzecim dzieckiem.
Mam sporo doświadczenia w zanadrzu.
No nie?
Niektórzy są weteranami, a ja tateranem.
Znam się na tym. Nie wygrasz.
Zapomnij.
Tak to jest.
Ostatnio było tak samo.
Położyłem ją do łóżka, spieszyłem się.
Znacie to uczucie, kiedy się niecierpliwicie?
Wyczuła to. Dzieci czują to od razu.
Zauważyła, że tata ma spotkanie.
Zatrzymajmy go na dłużej.
Zostanie tutaj.
Zapytała:
- „Tato, zagramy w tę grę?”. - „No dobrze”.
Zaczęła tak:
„Kocham cię tak bardzo, jak wiele jest gwiazd na niebie”.
Wiecie, ile razy to słyszałem?
Częściej niż kobieta w barze.
Pomyślałem, że mogłaby wpaść na coś oryginalnego.
No ale trudno.
Powiedziałem: „To bardzo mocno”.
Ale w głębi duszy myślałem: „Ale słabizna”.
Fatalny tekst. Nie słyszałem niczego gorszego.
Byłem trochę rozczarowany,
ale powiedziałem: „Bardzo mocno mnie kochasz.
Ale ja kocham cię tak bardzo, jak wiele jest gwiazd w całej galaktyce”.
„To musi być mnóstwo, prawda?”
„Tak”. I mówiła dalej.
„Tato, kocham cię tak bardzo, ile jest ziarenek piasku w piaskownicy”.
Myślę sobie:
„Wybrałaś piaskownicę? Najmniejszą z możliwych?
Wybierz... Dobra, nieważne!”.
„To bardzo mocno.
Ja kocham cię tak bardzo, ile jest ziarenek piasku na plaży”.
Ona na to: „Wow, to bardzo mocno”.
„Tak, bardzo”.
Ona na to: „Mam jeszcze jedno.
Kocham cię tak bardzo,
ile jest piasku na plaży, dnie oceanu,
tam jest piasek,
i na pustyni w Arabii Saudyjskiej”.
„Nieźle”.
Ale nie miałem już czasu.
Spieszyłem się.
„Szacun i tak dalej, ale muszę iść”.
Rzucę ostatnie porównanie, żeby wreszcie poszła spać.
Nie śmiertelny cios, tylko…
senny cios. Dam jej…
Śpiący cios.
„Skarbie, kocham cię tak bardzo…
tak bardzo,
ilu nagle pojawiło się w Niemczech rasistów.
A ona odparła:
„Serio? Tak bardzo?
Ja ciebie też, tato”.
Od razu zasnęła.
Cieszę się.
Masakra.
Zawsze kojarzę zoo z dziećmi.
Ostatnim razem byłem w zoo z dziećmi, ale najmłodsza jeszcze się nie urodziła.
Miałem tylko dwójkę dzieci.
We trójkę pojechaliśmy do zoo w Kolonii.
Nie wiem, czy wiecie,
ale kiedy płacicie za trzy bilety do zoo w Kolonii,
już macie długi.
W środku też jest drogo.
Frytki za 5000 euro.
Pluszak kosztował milion. Drożyzna.
Odwracam głowy dzieciaków od tego wszystkiego.
- „Nie patrz”. - „Czemu?”
„To haram.
Patrz tylko na zwierzęta”.
Kazałem im oglądać zwierzaki,
więc oglądają.
Tymczasem ja patrzę na mapę.
Zastanawiam się, dokąd pójść. Nie dla zwierząt.
Kojarzycie tego gościa z balonami w zoo?
Znacie go?
Jest tam facet z pierdylionem balonów.
Wszystkie z helem.
Nie cierpię go.
Nienawidzę go całym sercem.
Jeden balon kosztuje sześć euro.
To dużo, a gdy dzieci w pewnym wieku go zobaczą,
chcą go mieć, a ja nie mogę im odmówić.
Nie mogę odmówić i kolejne sześć euro w plecy.
Jeśli wypuścisz tego balona z ręki, frunie w kosmos,
czyli twoje sześć euro jest teraz w kosmosie.
Mój plan działał. Nie widzieliśmy go.
Na samym końcu trasy – stoi.
Finałowy boss.
Stoi tam i szczerzy się do mnie. Jak w filmie Stephena Kinga.
Stoi z tymi balonami i uśmiecha się, a ja myślę:
„Nienawidzę tego drania”.
Dzieci od razu go zauważają.
- „Tato, balony”. - „Nie”.
- „Tato, proszę! Jeden, proszę!” - „No dobrze”.
Nienawidzę go.
Podchodzimy do niego i pytam syna:
- „Który?” - „Bob Budowniczy”.
„Dobrze, jeden Bob Budowniczy”.
Biorę sznurek
i zawiązuję mu węzeł na nadgarstku.
Sześć euro nie trafi w kosmos.
Zawiązałem mu duży węzeł na ręce.
Dłoń mu pulsuje.
Potem pytam córkę, który chce.
- „Barbie!” - „Barbie, proszę”.
Biorę i zawiązuję supeł.
Musicie zrozumieć,
że jest dwa lata starsza i chce to poczuć.
Mówi: „Jestem już duża, nie musisz go wiązać”.
- „Muszę”. - „Nie, dam radę. Przysięgam”.
„Dobrze, ale trzymaj mocno”.
Jak tylko dostają balony, zamieniam się w generała.
Ciągle sprawdzam. „Gdzie macie balony?”
„Są tutaj!”
- „Trzymaj mocno!” - „Tak, tato".
Mam tylko jedną misję.
- „Dwanaście euro”. - „Masz, udław się”.
Musimy przejść od wyjścia do samochodu tak,
żeby nikt nie wypuścił sześciu euro w kosmos.
To moja misja. Chcę dostać się do samochodu.
Dochodzimy do auta. Drzwi, dziecko, balon i zamykam.
Teraz drugie. Drzwi, dziecko, balon i zamykam.
Teraz mogę się wreszcie wyluzować.
Wsiadam do auta i odjeżdżamy.
Całą drogę do domu myślę o tym, jak dziwna była ta wycieczka.
Ile kasy wydałem.
„Milion na wejście, potem balony za 12 euro.
Nawet lwa nie było. To jakaś kpina”.
W końcu przyjeżdżamy do domu.
Znów tryb generała. „Gdzie one są?
Trzymaj mocno”.
„Tak, tato. Trzymam”.
Mój syn za to…
Jest dumny. Ma węzeł.
No dobra.
Wchodzę do środka. Mój syn wchodzi. Balon wchodzi.
Córka wchodzi bardzo wolno. „Trzymam mocno!”
Nagle puściła.
Metr przed drzwiami.
„Tato, mój balonik!
Przepraszam!
Mój balon!”
Syn się cieszy…
No trudno.
On jest zadowolony, ale ona ciągle płacze.
On nie może tego znieść.
Ma wielkie serce.
Nie może znieść, że jego siostra płacze.
W końcu mówi:
„Weź mój!”.
Myślę sobie: „Jaki kochany!
Świetny gość. Chcę być jak on. Zamieńmy się.
Naprawdę. Super facet”.
A ona na to:
„Twój jest brzydki”.
„No co ty, młoda?”
Nie mogę się gniewać. Płacze. Ciężko na to patrzeć.
Nie mogę jej uspokoić. Mój syn nie może jej uspokoić.
W końcu mój syn nie może już tego znieść. Mówi:
„To ja swojego też nie chcę!”.
I wypuszcza go w kosmos.
Dwanaście euro w kosmos!
„Jaja sobie robisz?”
Serio.
To się stało naprawdę. Prawdziwa historia.
Gdy widzisz, jak twój syn to robi,
to jako ojciec jesteś wzruszony.
Nagle się rozsypałem.
Też zacząłem płakać.
Mój syn powoli zdaje sobie sprawę, że już nie zobaczy Boba Budowniczego.
Zaczyna płakać.
Trzy osoby płaczą po jednym wyjściu.
Wszyscy płaczą.
„I co, fajna wycieczka?”
„Tak, tato”.
„Wrócimy do zoo?” „Tak, tato”.
Nigdy tam nie wróciliśmy.
Nigdy już tam nie pójdę.
Tak zdecydowałem.
Nie wiem jak wy, ale myślałem o tym.
Nigdy więcej.
Hej, Kolonio.
Dziękuję. Nazywam się Ususmango.
RebellComedy! Pokój!
Panie i panowie,
powitajcie legendę RebellComedy,
Benaissę Lamroubal!
Dziękuję!
Super!
Cieszę się, że mogę tu być.
W dzisiejszych czasach chętnie występuję przed ludźmi, no nie?
Mój ostatni występ był przed samochodami.
Nauczyłem się, żeby nie gadać z samochodami.
Chyba że jesteś Michaelem Knightem. Inaczej zapomnij.
Nie gadaj z autami.
To było kino samochodowe, myślę, że widzom się podobało.
Chcieli zobaczyć film,
a zobaczyli Zdezorientowanego Komika.
Dla mnie to była katastrofa. Nie ogarniałem.
Nie można występować przed autami.
Chcieli rozmawiać,
ale nie wiem, czego ode mnie chcieli.
Wiecie, jak klaskali?
Tak, trąbili!
Trąbili.
Opowiadałem dowcipy,
a oni mieli się śmiać. Jak się śmiali?
Dokładnie też trąbili.
Niektóre fragmenty im się nie podobały, chcieli gwizdać.
I co robili?
Tak, trąbili.
Dziesięć minut później nie wiedziałem, czy im się podoba, czy nie.
Masakra.
Porozumiewanie się trąbieniem.
Śmiechu nie da się zastąpić klaksonem.
Śmiech to jeden z najpiękniejszych dźwięków.
Ale piękne.
Właśnie.
Kontra…
To sygnał ostrzegawczy. Aż się wzdrygam.
To nie jest dobra reakcja na żart.
„Hej! Słyszałeś to?
Co Polak robi na lodzie?
Włamuje się!”
Bez sensu.
To trochę zależy od dowcipu.
Żeby żart zadziałał, na widowni muszą być Polacy.
Ale z Polakami nie będzie żadnego trąbienia.
Nie będzie w ogóle samochodów.
Tani stereotyp. Podoba wam się?
Chyba tak.
Mnie też, spoko. Uwielbiamy stereotypy.
Ale są nieprawdziwe. Znam masę Polaków. Nikt nie kradnie.
Chcemy usłyszeć, że Polak to złodziej.
Chcemy usłyszeć, że Arab ma długą brodę i cztery żony.
Chcemy usłyszeć, że Albańczyk pracuje na budowie.
Tego chcemy.
Może to nieprawda, ale tego chcemy.
Chcemy szufladkować ludzi, tak jest prościej.
O to chodzi. Dlatego chodzimy do zoo.
Chcemy zobaczyć zwierzęta w zoo tak, jak lubimy.
Chcemy zobaczyć lwa.
Po co? Lew jest królem.
Ma grzywę, która wygląda jak korona.
To król dżungli.
Stary, on mieszka na sawannie.
A co robi?
Cały dzień siedzi na dupie, z grzywą, wielką brodą i czterema żonami.
Jest bardziej arabski niż Arab.
Lew nie jest królem.
W dżungli goryl jest królem. Spójrzcie tylko na niego!
Co za potwór!
Same mięśnie!
To jest król. King Kong!
Goryl podciera sobie tyłek lwem.
No kurwa.
„Chodź no tu z tą grzywą!”
Masakra. No spójrzcie tylko na niego.
Umięśniony potwór. Wszyscy się go boją.
Oglądaliście King Konga? Wszyscy się boją, że goryl ich zje.
Kolejny stereotyp.
Czy goryle jedzą ludzi? To miłe istotki.
Weganie.
Ale my chcemy stereotypów. Chcemy zobaczyć małpy w zoo.
Ale małpy w zoo
nie mają nic wspólnego z małpami w dżungli.
Te mieszkają w zoo. Mają ogrzewanie.
Dostają jedzenie, leki. Jak na zasiłku.
Nie mają…
Nie mają nic wspólnego z prawdziwymi małpami.
Ale w głowie mamy taki obrazek, chcemy zobaczyć małpy w zoo.
Co chcemy zobaczyć?
Jak jedzą banany.
Właśnie.
Wiecie, jak niewiele małp jadło w życiu banana?
Małpy są jak Niemcy Wschodnie.
Banany są tak rzadkie, że nikt o nich nie słyszał.
Myślimy, że małpa chce zjeść banana.
Uważamy też, że małpy jedzą banany w taki sposób.
Nigdy!
Gdy dostanie banana, gryzie go tak.
To tylko nasze wyobrażenia.
Tak samo jest z ludźmi.
Reprezentujemy coś
z naszego kraju albo kraju rodziców,
ale jesteśmy inni.
Nie jestem Marokańczykiem.
Jestem Marokańczykiem z zoo.
Reprezentuję coś, co ledwo znam.
Dużo mówię o Maroku i Marokańczykach.
Niektórzy Niemcy, którzy wiedzą o Maroku więcej niż ja.
Gdyby prawdziwy Marokańczyk zobaczył mój występ,
powiedziałby: „Nigdy czegoś takiego nie widziałem”.
No dobra, powiedziałby to trochę inaczej.
O Boże!
Potrzebujemy stereotypów.
Więc wolę o nich mówić. Słuchajcie tego.
Byłem we włoskiej restauracji z przyjacielem.
To Niemiec.
Niemiec i ja idziemy do włoskiej restauracji,
a po pięciu minutach widzę, że kelner jest Marokańczykiem.
Ma francuski akcent.
Pomyślałem,
że niezbyt dobrze mówi po niemiecku.
Po marokańsku byłoby łatwiej, ale wszystko bym zepsuł.
Jeśli zacznę z nim rozmawiać po marokańsku,
mój przyjaciel Niemiec poczuje się wykluczony,
inni goście ogarną, że nie są Włochami.
Nagle makaron będzie z Maroka.
Nie chciałem tego, więc mówiłem po niemiecku.
Problem w tym, że zamówiłem sałatkę.
Znalazłem małe kawałki plastikowej folii w sałacie lodowej.
Prawdopodobnie resztki opakowania.
Powiedziałem: „Mam tu kawałki folii,
mógłbyś to zabrać?”.
Wyciągnął tę folie poszedł.
Tak, zdecydowanie Marokańczyk.
Mówię: „Bracie, zabierz to,
tu jest plastik. Nie mogę tego zjeść. Mogę się rozchorować”.
Chyba chciał odpowiedzieć: „Nie rozchorujesz się wcale”.
Ale powiedział: „Nie, ssij mi pałę”.
„Chciałeś powiedzieć: »Nie rozchorujesz się wcale«”.
„Nie, dobrze słyszałeś. Ssij mi pałę i pierdol się!”
Nie wierzę.
Jak już mówiłem, jestem Marokańczykiem z zoo.
Grałem w piłkę.
W drużynie wiesz, że jesteś Marokańczykiem z zoo.
Prawdziwi Marokańczycy grają boso na ulicy. Świetni gracze.
Mam dwóch kuzynów, którzy są wspaniali. Grali boso na ulicy.
Obaj grali w reprezentacji Niemiec.
Ja w Niemczech grzałem ławę w BV Weckhoven.
Byłem fatalny.
Nie wolno mi było grać w piłkę z kuzynami.
Mój ojciec mówił: „Jesteś zbyt miękki.
Oni grają boso.
Ty potrzebujesz butów, skarpetek i ochraniaczy.
Wszystkiego.
Nie graj z nimi. Graj sam”.
Grałem w piłkę nożną w Niemczech.
Byłem zbyt zorganizowany dla Marokańczyków
i zbyt niezorganizowany dla Niemców.
Niemieckie kluby piłkarskie…
Wielu z was w nich grało.
W każdą sobotę i niedzielę jest mecz.
Po meczu zawsze ktoś zabiera stroje do domu,
pierze je i przynosi na następny mecz.
Gdy nadeszła moja kolej – katastrofa.
Mieliśmy wielką torbę i włożyliśmy tam wszystkie koszulki.
Zabrałem torbę do domu.
Nie spieszyłem się, miałem cały tydzień.
Zostawiłem torbę w kącie. Dwa dni przed meczem myślę sobie:
„Muszę wyprać koszulki”.
Szukam torby, ale nigdzie jej nie ma. Znalazłem ją w końcu na szafce.
Ojciec chciał ją wysłać do Maroka.
„Gdzie są koszulki? Teraz muszę je wszystkie znaleźć”.
Widzę mojego brata na ulicy. Ma na sobie koszulkę bramkarza.
Jego najlepszy kumpel ma na sobie dziesiątkę z BV Weckhoven.
Cholera! Co to ma być?
Dziś mamy mecz.
Zbieram to wszystko, żeby wyprać.
Mamy górę prania. Piątka dzieci, niekończące się pranie.
Muszę wyprać te koszulki.
Wkładam je do torby, jadę do klubu.
Czekają na mnie. Zaraz zaczyna się mecz.
Kładę torbę na środku, otwieram ją. Koszulki wrzucone byle jak.
Brakuje koszulki bramkarza. Jest tam kurtka mojego taty.
Przysięgam.
To był najgorszy mecz w historii.
Wygraliśmy, ale wiecie, jak to wyglądało?
Bramkarz był w kurtce taty.
Numer dziesięć miał na sobie dżelabę.
Wygraliśmy dziesięć do zera, przeciwnik bał się naszego bramkarza.
Myśleli, że to dorosły.
Byli przerażeni.
Nazywam się Benaissa Lamroubal.
Panie i panowie,
zróbcie hałas dla współzałożyciela RebellComedy, Babaka Ghassima!
Siema!
Witamy w zoo
Znam ogrodzenie
Wiem, co widzicie
Sinti i Romowie żebrzą
Uchodźcy żebrzą
Polacy kradną w zoo
Chińczycy podrabiają Arabowie się targują
Czarni krzyczą
Dzikusy w zoo
Beżowi w zoo
Niemcy, tacy dokładni, w zoo
Albańczycy dźgają
Turcy mówią dobrze po niemiecku
Grecy lenią się w zoo
Nie jest lekko w zoo
Chusta, żaden problem
O ile należy do sprzątaczki w zoo
Znam zoo
Znam magię zoo
Kultura dominująca
Liczba mnoga staje się pojedynczą
Twoje ziomki
Liczba pojedyncza staje się mnogą
Wszystkie znaki w zoo
Mówią ci, kim jesteś
Wielkie oczekiwania
Chwila ciszy
Jeśli ją złamiesz
Siła, by ją złamać
By być obserwowanym
By obserwować siebie
Zostać swoim własnym opiekunem w zoo
Wyszkolony Kanake
Wiem, co widzicie w zoo
Jestem
Tym, czego nie widzicie
Ziemią, po której chodzicie w zoo
Jestem ziemią, błotem, kamieniem
Duchem zmarłych
Gastarbeiterem
Obcym
Ofiarą
Solingo, Halle, Hanau
Hülya, Jana, Hamza
Razem z Goethem, Bachem i Adenauerem
Pełna integracja
Prawdziwa integracja
Integracja bez dyskusji
Integracja bez podziałów
Integracja bakterii i grzybów
Integracja we mnie i
Integracja mnie
Moje korzenie, ich przodkowie
Moje bruzdy, ich blizny
Mój głos, ich języki
Język wielu
Głos ulicy
Bycie mną oznacza bycie nimi
Po 70 latach nie można usunąć
Pędów
Rozkwitają we wszystkich barwach
Grają albo walczą
Albo się kochają
Wszystko, co pochodzi ode mnie
Jest różnorodne
Jestem niemiecką ziemią
Po której stąpacie
Wasze kroki są stłumione
Z daleka
Jakby z innej epoki
Nie zapomnijcie
Kiedy mnie zdepczecie
Z każdym krokiem
Stawiacie stopę na mojej ziemi
Trzyma się mocno
Dj Wati, panie i panowie.
To wszystko. Dziękujemy! RebellComedy. Pokój!
Napisy: Paulina Korzeniewska